Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Βρε λες να είναι έτσι;

Η κρίση της Παγκοσμιοποίησης, κρίση της Αριστεράς

του Γιώργου  Καραμπελιά

Η κρίση της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας, είναι κατ’ εξοχήν κρίση της παγκοσμιοποίησης και των μηχανισμών της. Δύο υπήρξαν οι κυριότεροι εκφραστές της, οι τραπεζίτες και τα παρελκόμενά τους, ΜΜΕ και Τύπος, καθώς και η διανόηση της… Αριστεράς.

Για τους πρώτους δεν χρειάζεται να πούμε πολλά σε μια εποχή που, εδώ και είκοσι χρόνια, το τοκογλυφικό κεφάλαιο, μέσω του χρηματιστηρίου, κυριαρχεί πάνω στην «πραγματική οικονομία».

Για τους δεύτερους, ίσως εγερθούν κάποιες ενστάσεις, ιδιαίτερα σε έναν λαό όπως ο ελληνικός, που έχει μάθει να περιβάλει με φωτοστέφανο τη γνώση και τους φορείς της. Και όταν μάλιστα πρόκειται για τους διανοούμενους της Αριστεράς, που παραδοσιακά, μέχρι πριν από σαράντα χρόνια, ήταν οι διωκόμενοι και απόβλητοι του συστήματος. Και όμως, μέσα σε τριάντα έξι χρόνια, από την πτώση της δικτατορίας, μεταλλάχθηκαν στον κατ’ εξοχήν ιδεολογικό φορέα της παγκοσμιοποίησης. Η διεθνιστική ιδεολογία τους, που υποτιμούσε την πατρίδα και το έθνος υπέρ της «παγκόσμιας κοινότητας» –παρ’ ό,τι στην Κατοχή η Αριστερά υπήρξε υπερασπιστής τους–, μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας και με τη συμβολή πολλών ευρωπαϊκών προγραμμάτων και παχυλών αμοιβών, μεταβλήθηκε σε παγκοσμιοποιητική ιδεολογία.

Και αυτό δεν συνέβη μόνο στην Ελλάδα. Αρκεί να δούμε την εξέλιξη τόσων παιδιών του Μάη του ’68, από τον Κον Μπεντίτ έως τον Κουσνέρ. Οι Έλληνες διανοούμενοι είναι ούτως ή άλλως παγκοσμιοποιημένοι στην καθημερινότητά τους μεταξύ Βρυξελλών, Παρισίων, Νέας Υόρκης, Βερολίνου…, Πόρτο Αλέγκρε, με μερικούς ενδιάμεσους σταθμούς στην Ελλάδα, κατά προτίμηση στο Πήλιο, τη Σαντορίνη ή ακόμα και τη Γαύδο – κάτι σαν τον ΓΑΠ στο λιγότερο ανεγκέφαλο. Από συνέδριο σε συνέδριο, από φόρουμ σε φόρουμ, σέρνουν τη βαθιά τους «ντροπή να είναι Έλληνες», κομπλεξικοί, μειονεκτικοί, ευρωλιγούρηδες. Γι’ αυτό και η ιδεολογία που παράγουν και αποπνέουν είναι η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, του πολυπολιτισμού, της άρνησης της ταυτότητάς τους.

Στα πανεπιστήμια όπου ηγεμονεύουν, στις δύο πλατείες όπου συχνάζουν –στα Εξάρχεια όταν είναι ακόμα «μικροί» και στο Κολωνάκι όταν «μπαίνουν στην παραγωγή»– σε όλα τα μπαρ και θέατρα Κεραμεικού-Ψυρρή-Λαδάδικα, κουβαλούν το κουρασμένο σαρκίο τους, που «δεν αντέχει τους Ελληναράδες» και είναι υπέρ των ανοικτών συνόρων, γιατί επιτέλους βρίσκεις και φτηνές καθαρίστριες.

Προφανώς αυτή η αντίληψη εκφράζεται και στην πολιτική τους διαδρομή. Στα νιάτα τους στην ΚΝΕ, τον Ρήγα, τον αριστερισμό και εσχάτως τους αντεξουσιαστές, είναι η περίοδος Γαύδου-Ίου. «Μπαίνοντας στην παραγωγή», αρχικά στον Συνασπισμό και εσχάτως τον Σύριζα – περίοδος Πηλίου. Όταν οι πισίνες γίνονταν μεγαλύτερες, μεταπηδούσαν στο ΠΑΣΟΚ, – περίοδος Μυκόνου-Σαντορίνης. Ωστόσο διατηρούσαν ορισμένες σταθερές στην ιδεολογία τους, άσχετα με τις πιθανές διαφωνίες μεταξύ τους: «Οικουμενισμός, πολυπολιτισμός, αντιεθνικισμός». Γι’ αυτό θα υπογράφουν μαζί υπέρ του Σχεδίου Ανάν, του βιβλίου της ιστορίας της 6ης Δημοτικού, υπέρ της Θάλειας Δραγώνα και υπέρ… του Πατριάρχη και εναντίον του Χριστόδουλου!

Όμως αίφνης ο κόσμος τους αρχίζει να γκρεμίζεται. Αρχίζει η παγκόσμια οικονομική κρίση, ενώ τον Δεκέμβρη του 2008 τα Εξάρχεια υπερφαλαγγίζουν και παίρνουν στο κυνήγι το Κολωνάκι. Ξεκινά η κρίση της «μεσαίας τάξης». Τα πανεπιστήμια που υποδέχονταν τους νεαρούς καριερίστες δεν έχουν πλέον κονδύλια και όλοι οι διδακτορικοί, που είχαν φιλήσει κατουρημένες ποδιές μένουν μετέωροι. Η ανεργία διογκώνεται. Όσο για τον πολυπολιτισμό, καλός είναι, αλλά δεν μπορεί οι «βρωμεροί Αφγανοί» να αποκλείουν το θέατρο της Άννας Βαγενά, ή να υποχρεώνουν τα in μπαρ του “χώρου”, το Guru στην πλατεία Θεάτρου ή το Soul στην Ευριπίδου να κλείσουν. «Κάτι πρέπει να γίνει με το ιστορικό κέντρο της Αθήνας», φωνάζουν οι θαμώνες τους από την Καθημερινή και την Ελευθεροτυπία. «Κάτι πρέπει να γίνει» με τις συμμορίες των Νιγηριανών που πουλάνε πρέζα στη Μετσόβου, δίπλα στο Πολυτεχνείο, διακηρύσσουν ομάδες αναρχικών και παίρνουν μέτρα για την εκκαθάριση της πλατείας Εξαρχείων!

Οι καλές μέρες της παγκοσμιοποίησης τελείωσαν αμετακλήτως. Η «ιδεολογία» γίνεται πιο δύσκολη υπόθεση. Και ποιος πληρώνει πολιτικά  πρώτος την κρίση; Η «εξεγερμένη» πριν δύο τρία χρόνια, με το αζημίωτο, χαβιαροαριστερά.

Κουβέλης, Χατζησωκράτης, Μαργαρίτης, επιμένουν στην προσκόλλησή τους στο ΠΑΣΟΚ και την εξουσία και εν τέλει αποχωρούν από τον ΣΥΝ. Ο Τσίπρας δεν έχει που την κεφαλήν κλίναι, πολιορκούμενος και από τον οργισμένο μεγαλοαστό κνίτη-αντιεξουσιαστή Αλαβάνο. Κομφούζιο. Και μέσα στη σύγχυση χάνουν και τον απόλυτο έλεγχο της Ελευθεροτυπίας!

Ελπίζουν σε κάποιο θαύμα. Όμως τέτοιο θαύμα δεν θα υπάρξει.

Η εποχή της παγκοσμιοποίησης τελείωσε και μαζί της και αυτοί. Οπότε θα αρχίσουν να ενισχύονται ομαδοποιήσεις και αντιλήψεις αντιπαγκοσμιοποιητικές. Μόνο που, για να αποκτήσουν φωνή, δύναμη και ιδεολογική αυτοπεποίθηση, θα χρειαστεί χρόνος. Θα πρέπει εξάλλου να αναθεωρήσουν τις ίδιες τις αυταπάτες τους και τις ιδεολογικές τους προκαταλήψεις. Και επειδή άργησαν πολύ να το κάνουν, θα δυσκολευτούν εξαιρετικά. Και την πρώτη προκατάληψη που οφείλουν να εγκαταλείψουν είναι πως θα πρέπει να απευθύνονται μόνο στην «Αριστερά», με αποτέλεσμα να μπλέκουν σε έναν κυκεώνα αντιθέσεων και ψευδοαντιπαραθέσεων χωρίς τέλος. Ξεχνώντας πως αυτή η Αριστερά έγινε πανεθνική δύναμη όταν έπαψε να απευθύνεται μόνο στον εαυτό της, δηλαδή στην Κατοχή, που απευθύνθηκε σε όλο τον λαό.

Εμείς, όσοι βρισκόμαστε έξω από αυτό τον χώρο, θα είμαστε εδώ «μαζί με τον λαό», για να χρησιμοποιήσουμε μια τετριμμένη έκφραση, διευρύνοντας διαρκώς το πεδίο της δραστηριότητας και της απεύθυνσής μας, συνομιλώντας πάντα με τα «κοινωνικά υποκείμενα» και όχι με τα κάθε είδους υποκείμενα.

από την εφημερίδα «Ρήξη» (τ. 66)

-Για το πώς μεθοδεύτηκε το ξεπούλημα της ελλάδας στο ΔΝΤ, διαβάστε:

http://kanali.wordpress.com/2010/09/02/methodeysiparadosisdnt

 

06/09/2010 - Posted by | -Διάφορα, -Ιδεολογικά, -Κίνημα

101 σχόλια »

  1. Οι ευθύνες της «ελληνικής» αριστεράς είναι ολοφάνερες.
    Ακόμη και τώρα η αριστερά, αντί να παλεύει για την μείωση του κόστους διαβίωσης, την πτώση των τιμών και την εμπέδωση πνεύματος παραγωγικότητας, άρα αξιοκρατίας, στον λαό, ζητάει βλακωδώς περισσότερα χρήματα, δηλαδή περισσότερο πλούτο από αυτόν τον οποίο δεν παράγουμε, για να είμαστε περισσότερο δέσμιοι από υλικά αγαθά, τα οποία εκ των πραγμάτων οφείλουμε να εισάγουμε, πεισόμενοι πλήρως των επιταγών του διεθνούς κεφαλαίου.
    Και όλα αυτά τα γελοία, αλλά τόσο χαρακτηριστικά για την, σε εισαγωγικά ελληνική, αριστερά συμβαίνουνε για λόγους πρωτίστως ιδεολογικούς. Επειδή η παραγωγικότητα ως διάθεση εξοικονόμησης πόρων μέσα από την εργασία, χρήζει κυρίως της ευεβρετικότητας και πρωτοτυπίας, χαρακτηριστικά τα οποία όπως είναι φυσικό διαθέτουνε κατά παράδοση μόνο λίγοι άνθρωποι και αυτό η αριστερά η οποία απευθύνεται μονίμως αόριστα σε απρόσωπες έννοιες όπως «οι λαοί», «οι εργαζόμενοι» κ.ο.κ. δεν θέλει να το (παρα)δεχθεί. Άσχετα εάν οι περισσότεροι εκπρόσωποί της αποφεύγουνε έως σήμερα την επίπονη σωματική εργασία αλλά επιμένουνε, εξίσου πεισματικά, να γνωρίζουνε πολύ καλά τα προβλήματα τα οποία απσχολούνε οι αγρότες και οι εργαζόμενοι…

    Σχόλιο από Ο Λούμπεν | 06/09/2010

  2. Λούμπεν τα εισαγωγικά ήταν αχρείαστα. Η Αριστερά στην ελληνική περίπτωση είχε πάρε πάρα πολλές μορφές, κάποιες από τις οποίες ήταν αντίθετες μεταξύ τους. Αριστεροί είμαστε εμείς, αριστεροί ισχυρίζονται ότι είναι και οι Ιοί κ.λπ.
    Εξάλλου το κείμενο το γράφει ο Καραμπελιάς ο οποίος επίσης δηλώνει αριστερός και τουλάχιστον το παρελθόν του υποστηρίζει και με το παραπάνω τη δήλωσή του.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/09/2010

  3. Δεν το διαβασα ολο και φαινεται ενδιαφερον Ομως αυτο

    »για τους πρώτους δεν χρειάζεται να πούμε πολλά σε μια εποχή που, εδώ και είκοσι χρόνια, το τοκογλυφικό κεφάλαιο, μέσω του χρηματιστηρίου, κυριαρχεί πάνω στην «πραγματική οικονομία».»
    δεν νομιζω να ταιριαζει με οτι μαθαμε καποτε ως Μαρξσιμό: Για τον Μαρξ στον καπιταλισμό ΔΕν υφισταται η διάκριση αναμεσα στην …»πραγματική’ οικονομια και το …’τοκογλυφικό κεφαλαιο .μεσω του χρηματσιτηριου .. Η αν υφισταται δεν ειναι πραγματική ..Με αλλα λογια οι Φουσκες οπως και η Κριση ειναι η ουσια του καπιταλισμού ..

    – η Διακριση αναμεσα στον »υγιή -παραγωγικό – καπιταλισμό » και τους κακους (Σαυλωκ) ..τοκογλύφους – ως δηθεν καθοριστική- ανηκει σε αλλη παραδοση κριτικής του καπιταλισμο και οχι της Μαρξιστικής

    Σχόλιο από Noσφερατος | 06/09/2010

  4. Στα πανεπιστήμια όπου ηγεμονεύουν, στις δύο πλατείες όπου συχνάζουν –στα Εξάρχεια όταν είναι ακόμα «μικροί» και στο Κολωνάκι όταν «μπαίνουν στην παραγωγή»– σε όλα τα μπαρ και θέατρα Κεραμεικού-Ψυρρή-Λαδάδικα, κουβαλούν το κουρασμένο σαρκίο τους, …»

    αυτο ισχυει αλλ΄οχι μόνο για αυτους στους οποιους αναφερεται .. Καποτε πρπει να δουμε-ολοι- και εναν καθρεφτη .Κυριως αυτοι που ..κρινουν .

    Σχόλιο από Noσφερατος | 06/09/2010

  5. Η ανεργία διογκώνεται. Όσο για τον πολυπολιτισμό, καλός είναι, αλλά δεν μπορεί οι «βρωμεροί Αφγανοί» να αποκλείουν το θέατρο της Άννας Βαγενά, ή να υποχρεώνουν τα in μπαρ του “χώρου”, το Guru στην πλατεία Θεάτρου ή το Soul στην Ευριπίδου να κλείσουν. «Κάτι πρέπει να γίνει με το ιστορικό κέντρο της Αθήνας», φωνάζουν οι θαμώνες τους από την Καθημερινή και την Ελευθεροτυπία. «Κάτι πρέπει να γίνει» με τις συμμορίες των Νιγηριανών που πουλάνε πρέζα στη Μετσόβου, δίπλα στο Πολυτεχνείο, διακηρύσσουν ομάδες αναρχικών και παίρνουν μέτρα για την εκκαθάριση της πλατείας Εξαρχείων!»

    Α. ετσι .

    Σχόλιο από Noσφερατος | 06/09/2010

  6. «..Επειδή η παραγωγικότητα ως διάθεση εξοικονόμησης πόρων μέσα από την εργασία, χρήζει κυρίως της ευεβρετικότητας και πρωτοτυπίας….»

    Με συγχωρείς βρε Λούμπεν, που πας και τα βρίσκεις αυτα ?
    δηλαδή η παραγωγικότητα εξαρταται μόνο από την εργασία ? Aπό το μείωση των μισθων ?(εξοικονόμηση το λες εσύ)…
    Kάτι θα εχεις ακούσει φανταζομαι όλα αυτα τα χρόνια για offshore εταιρείες και για τεραστια εξαγωγή χρηματων φέτος στο εξωτερικό. Γιατί δεν αφήνουν στην χώρα τα κέρδη τους , να φορολογηθούν εδώ και στην συνέχεια να τα επαναεπενδυσουν με «εφευρετικότητα και πρωτοτυπία» όπως λες ? Γιατί ?

    «..Και όλα αυτά τα γελοία, αλλά τόσο χαρακτηριστικά για την, σε εισαγωγικά ελληνική, αριστερά συμβαίνουνε για λόγους πρωτίστως ιδεολογικούς..»

    Και αυτά τα εχουμε ξανακούσει επίσης , μην θεωρείς ότι πρωτοτυπείς.

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/09/2010

  7. Ο κ. Καραμπελιάς απλώς παραλογίζεται και ζει στον κόσμο του. Η Παγκοσμιοποίηση πάντα ήταν εδώ, το Κεφάλαιο δεν γνωρίζει σύνορα και ο όρος «τοκογλυφικό κεφάλαιο» [τι άλλο θα μπορούσε να είναι σε μια καπιταλιστική κοινωνία;] είναι ό,τι πιο αστείο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια (μάλλον ο κ.Καραμπελιάς δεν κατέχει στοιχειώδεις γνώσεις οικονομικών).

    Είμαστε στην εποχή που η εθνική κυριαρχία μειώνεται συνεχώς και οι υπερεθνικοί οργανισμοί έχουν αρχίσει πλέον να ισοπεδώνουν τα πάντα. Η περίπτωση της Ελλάδος μέσω του ΔΝΤ τα λέει όλα και από τη στιγμή που το παιχνίδι παίζεται με τους όρους των υπερεθνικών αυτών οργανισμών, τότε όλα τα κράτη-έθνη, τα μορφώματα δηλαδή που προέκυψαν από την γαλλική επανάσταση και μετά ως διάδοχα σχήματα των καταρρεουσών αυτοκρατοριών, είναι δέσμια και θα συνθλίβονται μέχρι που θα εξαφανιστούν: το ΔΝΤ δεν θα αργήσει να φέρεται στα κράτη που χρωστάνε, όπως φέρεται η τράπεζα στους οφειλέτες της. Αν αδυνατεί κάποιο κράτος να εκπληρώσει τις οικονομικές του υποχρεώσεις τότε είτε θα αποβάλλεται από την οικονομική πραγματικότητα και άρα θα εκμηδενίζεται, είτε θα εκχωρεί τα πάντα παραδινόμενο άνευ όρων.

    Και ο κ.Καραμπελιάς και η ηγεσία της Αριστεράς αυτό ακριβώς αδυνατούν να συλλάβουν: ότι η Παγκοσμιοποίηση είναι εδώ, πανταχού παρούσα και απόλυτος κυρίαρχος και θα είναι εδώ διότι ο καπιταλισμός λειτουργεί έτσι πλέον.

    Οπότε υπάρχουν δύο λύσεις: είτε παλεύεις να γκρεμίσεις το υπάρχον σύστημα και στη θέση του να βάλεις κάποιο άλλο (εδώ η καθεστωτική Αριστερά ονειρεύεται το παντελώς αποτυχημένο σοβιετικό μοντέλο και η άκρα Αριστερά ονειρεύεται μία ουτοπία) είτε προσπαθείς καταρχήν να ερμηνεύσεις την πραγματικότητα και έπειτα να προτείνεις ανθρώπινες λύσεις για να βάλεις όρους και κανόνες στην κοινωνία του dog eat dog, μέχρι να καταλάβεις τα χειμερινά ανάκτορα.

    Όσο ο κ.Καραμπελιάς επιβάλλει τους ευσεβείς του πόθους (θάνατος της παγκοσμιοποίησης και θρίαμβος των εθνών) στην πραγματικότητα, όσο δραπετεύει από αυτήν για να ικανοποιήσει τα ιδεολογήματά του (που είναι πολλά, ετερόκλητα και απαρχαιωμένα), τόσο θα αδυνατεί να αντιληφθεί τις κοσμοϊστορικές αλλαγές που συμβαίνουν στον κόσμο και θα παραμένει ένας συμπαθής και γραφικός επιδερμικός στοχαστής που προσπαθεί ανεπιτυχώς να συγκεράσει την σοσιαλιστική ιδεολογία με τον μεσοπολεμικής κοπής εθνικισμό.

    Σχόλιο από doctor | 06/09/2010

  8. (Γεια σου Νοσφεράτε!)

    Ντόκτορ,
    λες για το «τοκογλυφικό κεφάλαιο». Προφανώς πρόκειται για απαξιωτικό χαρακτηρισμού του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου κι όχι για εφεύρημα του Καραμπελιά. και υποστηρίζεις ότι η παγκοσμιοποίηση ήταν πάντα εδώ. Φαντάζομαι δεν αγνοείς τις διάφορες φάσεις από τα μέσα του 19ου έως σήμερα όπου οι τράπεζες είχαν διαδοχικά απόλυτη κυριαρχία, μετριασμένη κυριαρχία κοκ. Πού είναι λοιπόν η αντίρρηση σου;

    «Η εποχή της παγκοσμιοποίησης τελείωσε» Ετσι διατυπωμένο μοιάζει με ευσεβή πόθο όντως. Εγώ πάντως το ερμήνευσα απλώς ως κριτική στους προπαγανδιστες της παγκοσμιοποιήσης

    Υποστηρίζεις ότι το κείμενο υποστηρίζει το θάνατο της παγκοσμιοποίησης. Αυτό είναι λάθος ερμηνεία, κάτι. Το κείμενο λέει «Οι καλές μέρες της παγκοσμιοποίησης τελείωσαν αμετακλήτως.» ασκεί δηλάδη

    Οσο για το «θρίαμβος των εθνών» δεν το είδα πουθενα στο κείμενο, εκτός αν μου διέφυγε. Είναι όμως σίγουρο ότι η εξαφάνιση των εθνών, ή η τάση προς κάτι τέτοιο, δεν είναι ορατή σήμερα.

    Τέλος, για τα «πολλά και απαρχαιωμένα ιδεολογήματα του καραμπελια», θα ήταν ενδιαφέρον να υποδείκνυες συγκεκριμένα κάποιο από αυτά.

    Σχόλιο από Herr K. | 06/09/2010

  9. Γεια.

    Σχόλιο από Noσφερατος | 06/09/2010

  10. ο “τοκογλυφικό κεφάλαιο”. Προφανώς πρόκειται για απαξιωτικό χαρακτηρισμού του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου » λεει ο Χερ .
    Ομως ο Καραμπελιάς δεν λεει μονο αυτο
    λεει »”για τους πρώτους δεν χρειάζεται να πούμε πολλά σε μια εποχή που, εδώ και είκοσι χρόνια, το τοκογλυφικό κεφάλαιο, μέσω του χρηματιστηρίου, κυριαρχεί πάνω στην «πραγματική οικονομία».”’

    επειδη προφανώς εδω και εικοσι χρόνια δεν εχουμε σχεδον πουθενα στον πλανητη σοσιαλιστική πργματική οικονομια αλλά μόνο Καπιταλιστική πργματική οικονομια » μενει το συμπερσμα οτι υπάρχει ενα » πραγματικό κεφαλαιο στυλοβατης της …πργαματικής οικονομιας (καλό)
    » σε αντιθεση με ενα κακο ) Τοκογλυφικό….Κατα Καρμπελιά πάντα
    συμφωνεις Χερ; αν οχι που;

    (τι θα γινει; Θαρθεις για καφέ; εχω να σου πώ πολλά )

    Σχόλιο από Noσφερατος | 06/09/2010

  11. χμ.. ισως οι εφοπλισταραδες ειναι η πργματική μας ..οικονομια ..

    Σχόλιο από Noσφερατος | 06/09/2010

  12. »Και ο κ.Καραμπελιάς και η ηγεσία της Αριστεράς αυτό ακριβώς αδυνατούν να συλλάβουν: ότι η Παγκοσμιοποίηση είναι εδώ, πανταχού παρούσα και απόλυτος κυρίαρχος και θα είναι εδώ διότι ο καπιταλισμός λειτουργεί έτσι πλέον.»

    φιλε δοκτορα δεν συμφωνώ.. ισως πρπει να καταλαβουμε οτι δεν ζουμε σε ενα universe ενιαιο κοσμο αλλά σε ενα πλουραλιστικό πολύπλοκο κοσμο ( pluriverse)
    ζουμε σε διπή νεωτερικότητα .. Και η παγκοσμιοποιση ειναι εδώ και θα ειταχυνεται με πολλλαπλους τροπους αλλά και τα Εθνη κρατη και οι εθνικισμοι ειναι ΕΠΙΣΗς . και μαλιστα οχι ως καταλοιπα ενός παρελθοντος αλλά ως παραγωγα της παγκοσμιοποιησης .. Η παγκοσμιοποιηση -ως εκκριση – εκκρινεται διαρκώς και μεσα στα εθνη κρατη και προκαλει αντιδρασεις που μοιαζουν χημικές .. Αλλά και η Παγκοσμιοποιση με τη σειρά της εχει Κεντρα και κεντρο .. Τα τελευται 20χρονια το εθος κρατος των ΗΠΑ και τωρα αναδυονται και αλλα παγκοσμια κεντρα ..

    Δεν εχουμε απλά εθνος κρατος-καταλοιπο vs μια αυλης παγκοσμιοποισης .. εχουε πια πολά ζευγη αντιθεσεων και εντος του ενους κρατους και εντος της παγοσμιοποιησης ..

    Σχόλιο από Noσφερατος | 06/09/2010

  13. Νομίζω ότι το βλεπεις αρκετά καθαρά, Νοσφεράτε, στην απάντησή σου στο Ντόκτορα.

    Οσο για την «πραγματική οικονομία» δεν θα ερμήνευα απαραίτητα το σχετικό χωρίο όπως εσύ. Για μένα πάντως η «πραγματική» καπιταλιστική οικονομία σίγουρα είναι μικρότερο κακό.

    Σχόλιο από Herr K. | 06/09/2010

  14. Για μένα πάντως η “πραγματική” καπιταλιστική οικονομία σίγουρα είναι μικρότερο κακό.

    Ποτε δεν υπηρξε . Ποτε . Παντα υπηρχε ενας κυκλος μεταξύ Πραγματικής οικονομιας (»το λεγομενο ..»παραγωγικό κεφαλαιο» . και ..τραπεζοχρηματιστικής .. Αυτος ο κυκλος δαναποφευκτα δεν κλεινει ι ..Ειναι ελλειψη . Οταν δεν κλεινει εχουμε κριση ..Οσο επιταχυνεται ο καπιταλισμός .. (το προβλεψε παλι ο Μαρξ μιλωντας για εξατμιση ) τοσο θα πληθαινουν οι κρισεις και θα γινονται συντομοτερες .. Και φτου απο την αρχή
    Μια απαντηση εδωσε ηΛουξεμπουργκ .. το 1913 στη συσωρευση του κεφαλαιου.. Νεες αγορες , νεες πρωτες υλες νεες πηγές φτηνης εργατικής δυναμης ..
    ( αν αντι να ασχολεισαι και να θαυμαζεις τον…Ομαντεωνα Χερ ερχοσουνα να πιουμε κανα καφε θαχαμε να πουμε πολλά .. Αλλά φαινεται κι εσυ γουσταρειςεκεινη την κυρια την πως την λένε που θέλει ..σχεσεις .

    Σχόλιο από Noσφερατος | 06/09/2010

  15. την ..Ανατολή ..

    Σχόλιο από Noσφερατος | 06/09/2010

  16. Eγώ μια απορία έχω: Η δαιμονοποίηση της Αριστεράς και όχι μόνο των συγκεκριμένων τάσεων ποιόν εξυπηρετεί;

    Και ο κύριος Καραμπελιάς τι δηλώνει; Απλώς εθνικοπατριώτης;

    Όλες οι τάσεις της Αριστεράς και όλοι οι αριστεροί διανοούμενοι είναι ενταγμένοι στο μοντέλο που περιγράφει;

    Προς τι τέτοια απαξίωση, ενώ για την εθνοπροδοτική δεξιά και τις άφθονες προκλήσεις της ποιεί επί της ουσίας την νήσσαν.

    Για δε τους Πόντιους το μόνο που έχει κάνει είναι αφ’ υψηλού κριτική και θάψιμο, γιατί τολμούν να μην ρωτούν αυτόν και τον κ. Τσιούμπα για το τι θα έπρεπε να πράξουν.

    Σχόλιο από Αristeropontios | 06/09/2010

  17. Να συζητάς με έναν σοσιαλιστή για παραγωγικότητα είναι μια δύσκολη υπόθεση.
    Εξακολουθείς να αντιστρέφεις αιτίες και αποτελέσματα.
    Η παραγωγικότητα δημιουργεί τον πλούτο και όχι αντίστροφα. Μόνο εσύ και ο Τσίπρας ισχυρίζονται το αντίθετο. Θέλεις να επιστραφούνε τα «κλεμμένα» και να αναδιανεμηθούνε στους «εργαζόμενους» μέσω παροχών. Προφανώς γιατί γνωρίζεις ότι με αυτόν τον τρόπο, και φορολογώντας παράλληλα αγρίως τους λίγους, τα αποκτηθέντα έτοιμα χρήματα θα επενδυθούνε από τον λαό στην καινοτομία παρόλο που δεν θα έχει απολύτως κανένα κίνητρο να το κάμει αυτό από την στιγμή που θα του έχεις εξασφαλίσει ένα εισόδημα από δανεικά.
    Το έτοιμο χρήμα, αυτό το οποίο θέλεις εσύ να γίνει παροχές και συντάξεις, είναι στην πραγματικότητα το όπιο για τον λαό, εκείνο το οποίο θα τον κάμει ακόμη πιο εξαρτημένο από αυτούς οι οποίοι μας τα δανείσανε!

    Σχόλιο από Ο Λούμπεν | 07/09/2010

  18. «..Να συζητάς με έναν σοσιαλιστή για παραγωγικότητα είναι μια δύσκολη υπόθεση..»

    Κοίτα Λούμπεν. Δεν ξέρω αν η καλή σου είναιτο όπιο ή η παραγωγικότητα.
    Ας δούμε λοιπόν τι λέει ένας μη σοσιαλιστής.
    Για να ακούσουμε λοιπόν τι είναι παραγωγικότητα ?
    Και ποιοί οι συντελεστές της…

    Αν πάλι δεν σε βολεύει και θέλεις να κουβεντιασουμε για ναρκωτικά, ευχαρίστως..
    Άντε να σακουσουμε και σενα ..

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/09/2010

  19. αφού λοιπόν σοσιαλιστή μου ζητάς και μάλιστα ευγενικά, να σου δώσω έναν ορισμό για την παραγωγικότητα θα σου τον δώσω:

    παραγωγικότητα σημαίνει να συνθέτεις ένα υλικό αγαθότερο των συστατικών του με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας μέσα στην οποία ζείς.

    Σχόλιο από Ο Λούμπεν | 07/09/2010

  20. Λούμπεν,

    τα λουμπενικά και τα ειρωνικά σαν «αφού λοιπόν σοσιαλιστή..» αλλού!

    Αν θέλεις να συζητάς θα πρέπει να τηρείς ως πρώτη αρχή την κοσμιότητα και να σέβεσαι την αντίθετη άποψη. Γκέγκε;

    Και για να σου πω ένα μυστικό που μάλλον αγνοείς: Ο καραμπελιάς που συνέγραψε το παραπάνω κείμενο που τόσο σε χαροποίησε είναι κι αυτός σοσιαλιστής, που καμιά σχέση δεν έχει με τους σοσιαληστές, είτε πράσινους είτε μπλε είτε μαύρους…

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/09/2010

  21. Τις υποδείξεις περί σεβασμού και κοσμιότητας στις επιστρέφω. Όσο για τις δήθεν απαιτούμενες διαφοροποιήσεις ανάμεσα σε σοσιαλιστές, μέ ή χωρίς χρώμα, αυτές καταλήγουνε άνευ αντικειμένου, καθότι μια σύντομη ανάγνωση ανάλογων αναρτήσεων σε αυτή την ιστοσελίδα, οι οποίες αναφέρονται στην δεξιά ή στο κεφάλαιο, μας επιτρέπουνε το συμπέρασμα ότι ούτε διαφοροποιήσεις γίνονται, ούτε συγκεκριμενοποιήσεις σε πολιτικές τοποθετήσεις.
    Να λοίπουνε λοιπόν τα νταηλίκια του τύπου «αυτά και εκείνα αλλού»!
    Επί της ουσίας παρακαλώ.

    Σχόλιο από Ο Λούμπεν | 07/09/2010

  22. Λούμπεν, επέστρεψε ότι θέλεις!

    Αλλά για να συμμετάσχεις σε συζητήσεις εδώ μέσα θα πρέπει να τηρήσεις την οδηγία που θέτουμε ως διαχειριστές. Δηλαδή «τα λουμπενικά και τα ειρωνικά σαν “αφού λοιπόν σοσιαλιστή..” απαγορεύονται!

    Ομέρ ο αδμινίστωρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/09/2010

  23. Τρελός παπάς (ή ιμάμης αν κρίνω από το nickname) σε βάφτησε μου φαίνεται, αριστερέ. Να θέλεις να μου επιβάλλεις απαγορεύσεις.
    Αν δεν σου κάμω για συζητητής να με διώξεις στα ίσια (δική σου εξάλλου είναι η ιστοσελίδα) και άσε τους υπαινιγμούς περί έλλειψης σεβασμού και κοσμιότητος εκ μέρους μου!

    Σχόλιο από Ο Λούμπεν | 07/09/2010

  24. Ok… Όπως επιθυμείς!

    Ομέρ Χεμχεμχεμδενδενδεντεντζερένρενρεννενρενρέντζόγλου

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/09/2010

  25. Μα Νοσφεράτε, αυτό το αναφέρω κι εγώ για τους κύκλους.

    Και σου είναι οικεία τα περί μη ευθύγραμμης ιστοριας κτλ. Προφανώς όμως ο κεϋνσιανός κύκλος είναι προτιμότερος – και για σένα φαντάζομαι – εκτός αν θεωρείς ως «στόχο» το σοσιαλισμό, κάτι που εγώ δεν κάνω. [κι εσύ δεν κάνεις, διότι θα είχαμε περίπτωση ψευδούς συνείδησης]

    Σχόλιο από Herr K. | 07/09/2010

  26. Χαιρετώ λοιπόν και καλή καρδιά!

    Σχόλιο από Ο Λούμπεν | 07/09/2010

  27. δεν καταλαβαινω τι εννοεις για Κευνσιαννους κυκλους .. Εγω μιλώ για μια μαρξιστική αντιληψη περι περιοδικοτητας των κρισεων .. μια περιπτωση ειναι οι (ελλειπτικοι)κυκλοι του κοντρατιεφ .. παντως ..α η μαρξιστική αντιληψη περι κρισεων δεν τις αποδιδει στο κακό τοκογλυφικό κεφαλαιο αλλά (για να το πουμε εν συντομια και απ[λοστευμένα σε στενοτητα πορων εκμεταλευσης -πρωτες υλες,και κυριως φθνη εργατικη δυναμη ωστε να ξανακυλίσει ο βασικός κυκλος χ-ε-χ’..
    εδω ειναι και η πολύ μεγαλη συμβολή της Λουξεμπουργκ (στο εργο της η συσσωρευση του κεφαλαιου)

    οσο για τον σοσιαλισμο … εγώ ειμαι εντελώς απαισιοδοξος .

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 07/09/2010

  28. ..και μου φαινεται ακρως απογοητευτικό που ενα απο τα πιο ενδιαφεροντα μυαλά καποτε της ελληνικής εππαναστατικής αριστερας καταλήγει σημερα να γραφει »κειμενα» σαν κιαυτό”το τοκογλυφικό κεφάλαιο, μέσω του χρηματιστηρίου, κυριαρχεί πάνω στην «πραγματική οικονομία».”

    ποια «πραγματική οικονομία».”
    και μαλιστα στην …Ελλάδα;
    ολη η καπιταλιστικη οικονομια στηριζεται σε ενα φαντασιωτικό γεγονός . τον Φετιχισμό του εμπορευματος. Αυτό που ειναι »πραγματικό» ειναι πάντα και Φουσκα .. Το τοκογλυφικό κεφαλαιο ειναι αξεχωριστα δεμένο με το ..πραγματικό. ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΤΩΤΙΚΉ ΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΣΤΟΥ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥς Η ΣΤΕΝΟΤΗΤΑ ΥΠΕΡΑΞΙΑς ΚΑΙ ΟΧΙ ..ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΝΟΣ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΑ..ΚΑΛΟΥ..

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 07/09/2010

  29. Νοσφεράτε,
    μιλάω για τις περιόδους ηγεμονίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου (περί το 1900 και τέλη 20ου ως σήμερα) που διακόπτονται από τον κεϋνσιανικό συμβιβασμό.
    Οι κλασσικοί του μαρξισμού δεν γνώρισαν τις φάσεις αυτές, άρα δεν μπορούμε να τους θεωρήσουμε ευαγγέλιο εν προκειμένω.

    Αλλά γενικότερα: το να εξετάζουμε τη μαρξοσυμβατότητα ενός πολιτικού κειμένου δεν μού φαίνεται και πολύ γόνιμο. Πιο ενδιαφέρον πχ μου φάνηκε το σχόλιό σου «αυτο ισχυει αλλ΄οχι μόνο για αυτους στους οποιους αναφερεται»

    Σχόλιο από Herr K. | 07/09/2010

  30. και εμένα μου φανηκε πολύ ενδιαφερον το οτι απο ολα οσα εγραψα εδω δαλεξες ως πιο ενδιαφερον το “αυτο ισχυει αλλ΄οχι μόνο για αυτους στους οποιους αναφερεται”
    φυσικα ξερω οτι περιμένεις ν συεχισω την σκεψη μου . Δεν θα το κανω -οχι τιποτε αλλο αλλά για να μη δωσω πάλι την ευκαιρια σε αυτους που περιπολουν στα Μπλογκια και καραδοκουν για να πάρουν τα σχόλια μου να τα φτιαξουν κλώνους και να μετά να κατασκευαζουν προβοκατορικα ποστ εις βαρος μου επικαλουμενοι ταυτοχρονα και το …σαβουαρ βιβρ πυ λεει μη κλεβεται και μην αλλοιωνετε σχόλια απο αλλου (και κυριως αυτά που δεν κταλαβένετε για;τι ειστε εντελώς ημιμαθεις)για να φτιαξετε βρωμικα προβοκατορικα ποστ .
    Αν θελεις να συεχισουμε επι της ουσιας καλώς.. Αυτά τα κατιναρε του τυπου »οι διανννουμενοι που απο τα εξαρχεια καταληγουν στο Κολονάκι και μετα γινονται και ..ρατσιστες» ενώ ξεκινουν απο σωστες Γενικολογα διαπιστωσεις μου φαιννται πολύ καρακιτςΚλισέ και ανευ νοηματος οταν δεν γινονται συγκεκριμμένα ..Ασε που αφορουν σε πολλές κατηγοριες ακομα και σε εκινες που κρινουν και κατακρινουν υποτιθεται τους διαννοομενους αυτους ..
    Θελςι να συνεχισουμε επι της ουσιας; Η ουσια κατ εμέ δεν εχει να κάνει με την Μαρξιτική ή μη ορθοδοξια αλλά με το οτι οταν αποδιδεις ολα τα κακά στο κακό υποτιθεται χρηματιστικό τραπεζκό κεφαλαιο υποννοωντας τι δηθεν υπάρχει ενα καλό της »πραγματικής οικονμας » ξεχνάς τις ολοφανερες πια διασυνδεσεις του πρωτου με το δευτερο ..και μυθοποιεις το δευτερο παραγωγικό κεφαλαιο απο το ..τοκογλυφικό ξενωντας τι σαθρο εναι και το βιομηχανικο (ο θεος να το κανει ) και το εφοπλιστικο και το ξενοδοχεικο κεφαλαι ειδικά στη Ελλάδα ..Ασε που η αποσταση αναμεσα στο κακο τοκογλυφικό κεφαλαιο και στο κακο εβραικο τοκογλυφικό κεφαλαιο γινεται σιγά σγά λεπτοτερη απο μα τρίχα (Δεν λεω βεβαια οτι το λέει ο Ποσταριζομενος)

    – Ηταν το πλεονασμα της Υπεραξίας ( απο την υπερεκμεταλευση της εργατικής δυναμης και την καταληστευση των πλυτοπαραγωγικών πορων του Τριτου κόσμου και του Αννατολικου πρωην Σοσιαλισμου)που κατα τη δεκαετια του 90 φουσκωσε το χρηματιστικοπστωτικο κεφαλαιο .. Και τωρα που φαινομενικά η κριση ξεκινα απο το τελευταιο στην ουσια πάλι κριση του »παραγωγικου»κεφαλαιου εχουμε που προς το παρρόν δεν ξερει προς τα που να στραφει για να βρει διεξοδος . Αυτο ηταν και ειναι πάντα οι κρισεις : εχουν να κανουν με την κατά δαστηματα αναδαρθωση του κεφαλαιου . κα προφανώς αυτο που συμβαινει στην Ελλάδα σημερα ειναι το Συμπτωμα και οχι το Συμπλεγμα ..
    Η παγοσμα κριση που εκδηλώθηκε το 2008 κτυπησε σην πιο (μεταξύ και αλλων )αδυναμη παραγκα της Ευρωπης. Η φουσκα -και ανεκαθε ο καπιταλισμός παραγει φουσκες , αυτη τη φορά πιο μεγάλη απο καθε προηγούμενη – βρηκε την τρυπα της εδώ.

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 07/09/2010

  31. υπάρχουν σβαροτατες αναλυσεις που εξηγουν την κρ΄ση μεσα απο τ προβλημα της πτωτικής τασης κι της κρισης υπεραξας . Ομως δυστυχώς – και στην Αριστρά κυριαρχουν αυτά τα ευκολα περι κακου και καλου κεφαλαου … Θα μου πεις ..ελα μωρε .. Αυτά ειναι θεωρια ..η πραξη μετραει . Ομως εγω πιστευω οτι η θεωρια ειναι πραξη . Αν πασχουμε απο κατι σημερα δεν ειναι απο πραξη (απο την Μυθοποιηση της δρασης απο εναν υπερκνητισμό .. )Πασχουμε απο πολτική κουλτουρα απο θεωρία απο επαναναγνωση σοβαρή της θεωριας – μαρξκής και μη- και οχι απο τη Προκρουστεια καραταμηση της για να χωρεσει στα ετοιμα δικά μας σχηματα και ις αναγκες της στιγμής και των οποιων πολιτικών σχεδιων .
    απο την αλλη σου ειπα .Ειμαι απαισιοδοξος.και καθε μερα περισσοτερο με αυτά που βλεπω και το χαλι που απλωνεται σαν λεκές παντου.

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 07/09/2010

  32. «..παραγωγικότητα σημαίνει να συνθέτεις ένα υλικό αγαθότερο των συστατικών του με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας μέσα στην οποία ζείς..»

    Αλήθεια σε ποιό οικονομικό βιβλίο-μελέτη βασίζεται ο παραπάνω ορισμός σου περι παραγωγικότητος Λούμπεν ?
    Ειδικά εκείνο το » υλικό αγαθότερο των συστατικών του» κεντρίζει εύλογα το ενδιαφέρον

    Καλέ μου Ομέρ Χεμχεμχεμδενδενδεντεχεχεμνρενρενρέντζόγλου
    Μην σε αφήσει η κολεχτίβα μόνο, αμέσως. Άσε την χατζάρα κάτω πως κανεις έτσι που σου θίξαν τον ιμάμη!!

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/09/2010

  33. Η αριστερα μπορει να «φταιει» για ενα σωρο πραγματα, αλλα οχι και για την παγκοσμιοποιηση και την κριση της. Μια χρηματοπιστωτικη κριση με στοιχεια απατης μεταβληθηκε σε αυτο που ζουμε σημερα, δδεν μπορει να φορτωνεται στις-αδυναμες εξ αλλου-πλατες της αριστερας. Αλλα Καραμπελιας ειναι αυτος….καθενας προσπαθει να στησει το ιδεολογικο τσαρδι του με οτι υλικα βρισκει γυρω του….που να ψαχνουμε τωρα…

    Σχόλιο από espectador | 07/09/2010

  34. λεει ο Καραμπελιάς :»Η εποχή της παγκοσμιοποίησης τελείωσε και μαζί της και αυτοί. Οπότε θα αρχίσουν να ενισχύονται ομαδοποιήσεις και αντιλήψεις αντιπαγκοσμιοποιητικές.»

    – Η εποχή της παγκοσμιοποισης δεν τελειωσε ισα ισα .. Βαθαίνει και εντεινεται ολο και περισσοτερο. Εκεινο που μαλλον τελειωσε ειναι η αδιαμφισβητητη ηγεμονια των ΗΠΑ ως κεντρου της παγοσμιοποιοησης .. Νεα κεντρα αναδυονται στήν πολυπολική παγκοσμιοποιηση – αναμεσα στα οποια και η Κίνα ..
    Η παγκοσμιοποιση βαθαινει.. Δεν αφορά μόνο την οικονομια – που εκεικιαν βαθαινει .. Οταν αγοραζουμε μαζιά προιοντα απο την Κινα τι λλο ειναι παρά εντασητης παγκοσμιοποισης . Η Γκουγκλ ειναι παγκοσμιοποιηση ..
    Ομως θα βαθαίνει και ο εθνικισμός , ο φναμενταλισμός … Δεν θαναι πια αντισταση στην παγκοσμιοποιση οπως την φαντασιωνεται ο Καραμπελιάς αλλά Υστερία .. κλε΄σιμο σε φαντασιακές ταυτοτητες .. Οσο η καθημερινη ζωή γινεται εφιαλτης τοσο οι ανθρωποι θα εφευρισκουν φατασιακά ή πραγματικά μετεριζια για να κρυφτουν: Το σπιτι μου, το χωριο μου , η γειτονιά μου το εκκλησακι μου το δεντρακι μου ,οι φιλοι μου »
    και φυσι΄κά αυτο θα γενικευτει: Μη περιμένετε να σας κυνηγησουν για να κρυφτειτε οπως ελεγε ο Μπέκετ.

    εστι αναμεσα στη Σκύλα και στη Χαρυβδη στους Λωτοφάγος καιτους Κυκλωπες θα συνεχισουμε να πορευόμαστεμεχρινα καταλήξει μόνος του ο Οδυυσσεας στην Ιθάκη .

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 07/09/2010

  35. η Αριστερά έγινε πανεθνική δύναμη όταν έπαψε να απευθύνεται μόνο στον εαυτό της, δηλαδή στην Κατοχή, που απευθύνθηκε σε όλο τον λαό

    Στὰ 1947 τὸ ΚΚΕ ὑποδείκνυε στὸ ΑΚΕΛ νὰ ὀργανώσει τὸν ἑνωτικὸ ἔνοπλο ἀγώνα.

    Στὰ 1949 τὸ ΑΚΕΛ προσχωρεῖ στὴν ἀνένδοτη ἑνωτικὴ γραμμή: τότε, τόσο οἱ ἀριστεροὶ δήμαρχοι ὅσο καὶ οἱ ὀργανώσεις τοῦ ΑΚΕΛ ἀπέστελναν ὑπομνήματα στὸν ΟΗΕ καὶ τὴν Ἀγγλία ζητώντας τὴν Ἕνωση. Τὸ ΑΚΕΛ ζητοῦσε δημοψήφισμα στὴν Κύπρο ὥστε νὰ καταδειχτεῖ ἡ θέληση τῶν Κυπρίων γιὰ Ἕνωση τῆς Κύπρου μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ὁ γραμματέας τοῦ ΑΚΕΛ Ἐ. Παπαϊωάννου ζητοῦσε ἀπὸ τὸν τοτινὸ Ἕλληνα πρωθυπουργὸ νὰ πάει στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη καὶ «νὰ ὑποστηρίξη τὸν πανελλήνιο πόθο γιὰ τὴν Ἕνωση τῆς Κύπρου μὲ τὴ Μητέρα Ἑλλάδα».

    Ἀντίθετα, τὴν ἴδια ἐποχὴ ὁ πρόξενος τῆς Ἑλλάδας στὴν Κύπρο, δεξιὸς Ἄγγελος Βλάχος, ἀποκαλοῦσε «τρομοκρατία» τὸν ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ, εἶχε τὸ θράσος νὰ ὑποστηρίζει ὅτι ὁ ἀγώνας αὐτὸς «ἐπιβλήθηκε στοὺς Κύπριους», ἀμφισβητοῦσε τὴν ἑλληνικότητα τῶν Κυπρίων, θεωροῦσε τὴν ἔναρξη τοῦ ἀγώνα (1η Ἀπριλίου 1955) «ἡμέρα ἀποφράδα γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ» καὶ ὕβριζε τοὺς Μακάριο καὶ Διγενῆ: «ἦσαν οἱ δύο πιὸ ἄκριτοι, πιὸ ἀδίστακτοι καὶ ματαιόδοξοι καὶ πιὸ πείσμονες ἄνθρωποι ποὺ ἔχω γνωρίσει, δυὸ θλιβεροί τυχοδιῶκτες».

    ἐθνικόφρονας Ἀβέρωφ (1957), τῆς ἴδιας ἀξιολύπητης ξενόδουλης φάρας μὲ τὸν Ἄ. Βλάχο, χαρακτήριζε «κατακτητικὸ πόλεμο» τὴ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία.

    Στα 1959, στην κοινή ανακοίνωση της ΕΔΑ, του Κόμματος των Προοδευτικών, της νέας Αγροτικής Κίνησης και της Δημοκρατικής Ένωσης διαβάζουμε: «Ας προσπαθή η Κυβέρνησις να καταπνίξη την φωνήν του Έθνους. Ας απαντά με την κραυγήν «αίσχος» στην ιαχήν «ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΙΣ». Ουδένα θα πτοήση και ουδέν θα επιτύχη. Ο Κυπριακός λαός θα συνεχίση σταθερός και αποφασισμένος τον δρόμον του, τον δρόμον της τιμής και της ελευθερίας, τον δρόμον της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα, μέχρι που να ξημερώση μια αυγή και να τον καλέση ο λυτρωμός».

    Στα 1964 (εφ. Αυγή, 30/9) ο πρόεδρος της ΕΔΑ Ιωάννης Πασσαλίδης καταδίκαζε τη θέση του υπ. εξ. της ΕΣΣΔ Γκρομίκο για ομοσπονδιακή λύση στην Κύπρο.

    Bλέπουμε τον πρόεδρο της ΕΔΑ Ιω. Πασσαλίδη (1951-1967) να διακηρύσσει σε διάφορες συνεδριάσεις της Βουλής την άποψη της μετεμφυλιακής ευρύτερης Αριστεράς.

    Έτσι, (συνεδρίαση Βουλής στις 14-5-1952) «πραγματικά εθνική πολιτική για το Κυπριακό σημαίνει: επίσημη σαφή επανατοποθέτησή του στη βάση, άμεση και χωρίς όρους αυτοδιάθεση», και «Τα σύνορά μας κινδυνεύουν από τους Μεμέτηδες (= Τούρκους)».

    Στη συνεδρίαση της 9-4-1956: «Είπε [ο πρώην Υπουργός Ασφαλείας] και κάτι άλλο, ότι η ΕΔΑ καμμιά φορά δεν ανεφέρθη στους αγωνιστάς της Κύπρου, στην ΕΟΚΑ, στο Διγενή. Εμείς πάντοτε υποστηρίζουμε όλους τους πραγματικούς αγωνιστές της Κύπρου, ανεξάρτητα από τα πολιτικά τους φρονήματα» και «Δεν υπάρχει Έλληνας στην Ελλάδα να μη θέλη την Ένωσι», και «Τους βάζουν οι φίλοι σας οι Άγγλοι τους Τούρκους και τους πιέζουν να διεκδικούν και εδάφη ελληνικά. Και αύριον, εάν θα επιτύχη και θα τα διεκδικήση η Τουρκία, και θα σας πουν…ας δώσουμε στον μεμέτη και την Μυτιλήνη και την Κύπρο».

    Στη συνεδρίαση της 11-6-1958 «Ας είναι βέβαιοι εκείνοι που συνωμοτούν κατά της Κυπριακής ελευθερίας ότι το έθνος θα απαντήση…με έντασιν του αγώνος υπέρ του απαραγράπτου δικαιώματος του Κυπριακού λαού δια την αυτοδιάθεσίν του και την ένωσιν με την Μητέρα Ελλάδα» και «Το έθνος ουδέποτε θα δεχθή μίαν λύσιν που δεν θα εξασφαλίζη την πλήρη αυτοδιάθεσιν στους Κυπρίους».

    Στη συνεδρίαση της 12-6-1958 «Εμείς ούτε και σήμερον ούτε και εις το μέλλον αναγνωρίζομεν δικαιώματα εις την Τουρκίαν δια την Κύπρον, ούτε και απομακρυνόμεθα από το ιερόν αίτημα του Κυπριακού λαού περί της αυτοδιαθέσεώς του» και «Δεν ημπορούν ούτε οι Κύπριοι ούτε κανείς Έλλην να αρνηθή το σύνθημα της αυτοδιαθέσεως. Και η αυτοκυβέρνησις η δημοκρατική, δι’ ωρισμένον χρονικόν διάστημα, θα είναι απλώς ενδιάμεσο στάδιον, και μετά να ακολουθήση το δημοψήφισμα δια την αυτοδιάθεσιν. Και εις αυτήν την αυτοκυβέρνησιν, την δημοκρατικήν, δεν παραγνωρίζομεν τα δικαιώματα της τουρκικής μειονότητος, αλλά αρνούμεθα αναγνώρισιν της Τουρκίας ως παράγοντος εις το Κυπριακόν θέμα».

    Στη συνεδρίαση της 18-11-1958 «Προτείνομεν να γίνει συζήτησις επί του εξής σχεδίου ψηφίσματος. Η Βουλή των Ελλήνων εκφράζουσα την αμέριστον συμπαράστασίν της εις τον ηρωικώς αγωνιζόμενον δια την αυτοδιάθεσίν του Κυπριακόν λαόν, Ψηφίζει: ….2. Αποκρούει κάθε λύσιν επί του Κυπριακού αποκλείουσαν την τελικήν εφαρμογήν της αρχής της αυτοδιαθέσεως».

    Τὸ ΑΚΕΛ στὰ 1959 τασσόταν κατὰ τῶν συμφωνιῶν τῆς Ζυρίχης, διότι – κατὰ τὸ ΑΚΕΛ – ἀπαγόρευαν τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιάθεσης (= τὴν Ἕνωση μὲ τὴν Ἑλλάδα).

    Στὰ 1964 (19/6) τὸ ΑΚΕΛ πάλι εἶχε λάβει ἐπίσημη ἀπόφαση ὑπὲρ τῆς Ἕνωσης.

    Τὸ ΑΚΕΛ, πάλι, μὲ ἐπίσημες ἀποφάσεις (29-12-1966) εἶχε καταγγείλει τὴ γραμμὴ τῆς Μόσχας γιὰ ὁμοσπονδία καὶ ζητοῦσε ἀποφασιστικὰ «Ἕνωση χωρὶς ἐδαφικὰ ἢ διοικητικὰ ἀνταλλάγματα».

    Ἀντίθετα, ὁ Ἄ. Βλάχος, πρέσβης πλέον, κάνοντας καὶ ἐπίδειξη τοῦ πνεύματος τοῦ Οἴκαδε, σὲ μιὰ δεξίωση ξεκαρδιζόταν μὲ τὸν Ἄγγλο πρέσβη λέγοντάς του γιὰ τὴν Κύπρο «πάρτε την πίσω».

    Ριζοσπάστης τῆς 30ῆς Μαρτίου 1947 εἶχε πρωτοσέλιδο ἄρθρο μὲ τίτλο: «Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς χαιρετίζει τὰ Δωδεκάνησα μὲ τὸ νέο ἀδάμαστο ἀγώνα τῶν παιδιῶν του ἐναντίον τοῦ φασισμοῦ – Καὶ δὲν ξεχνᾶ τὴν Κύπρο», στὸ ὁποῖο εἰδικότερα γράφονται τὰ ἑξῆς ὑπὲρ τῆς Ἕνωσης Κύπρου-Ἑλλάδας: «.…Ἀντίθετα, ἡ Κύπρος, ἡ ελληνικότατη μεγαλόνησος, ποὺ θὰ ὁλοκλήρωνε τὴ συγκρότηση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους μὲ τὸ σύνολο τῶν ἐδαφῶν ποὺ κατοικοῦνται ὁλοκληρωτικὰ ἢ κατὰ πλειοψηφία ἀπὸ Ἕλληνες, προδόθηκε ἀπὸ τοὺς Γραικύλους ποὺ παριστάνουν τὸν ἐθνικόφρονα».

    Στὶς 27-2-1959 σὲ ἀνακοίνωση τοῦ ΚΚΕ ἀναφέρεται «Ἡ ἐργατικὴ τάξη τῆς Ἑλλάδας…θὰ συνεχίσει ὣς τὸ τέρμα τὴν πάλη γιὰ τὴν αὐτοδιάθεση τῆς Κύπρου».

    Τὸ ΚΚΕ ἐπίσης: «Ἡ «Μεγάλη Ἰδέα» σὰ μαγικὴ δύναμη κατάχτησε τὸ λαό μας γιὰ τὸ λόγο πὼς οἱ κυρίαρχες τάξεις κατάφεραν νὰ τὴν παρουσιάσουν σὰν τὴν ἰδέα τῆς ἀπελευθέρωσης ὅλου τοῦ ἀλύτρωτου ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς συνένωσής του σ’ ἕνα κράτος, πράμα ποὺ ἦταν φυσικὸς πόθος τοῦ λαοῦ καὶ προοδευτικὸ στοιχεῖο, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα οἱ ἀστοκοτζαμπάσηδες πολιτικοὶ οὐδέποτε οὐσιαστικὰ φρόντιζαν γιὰ τὴν συνένωση τῶν Ἑλλήνων. Ἐδῶ εἶναι τὸ ζήτημα» (10η Ὁλομέλεια τῆς ΚΕ τοῦ ΚΚΕ, Διακήρυξη τῶν σκοπῶν τοῦ ΚΚΕ, στὸ ΚΚΕ, Ἐπίσημα κείμενα, σ. 127).

    Τὸ ΚΚΕ ὑποστήριζε ἀκόμη καὶ τὴν αὐτοδιάθεση τῆς Βορείου Ἠπείρου. Στὴν ἀπόφαση του Π.Γ. τοῦ ΚΚΕ τῆς 1ης Ἰουνίου 1945 ἀναφέρεται: «Τὸ ΚΚΕ διακήρυξε πάντα ὅτι ὑπάρχει ἄλυτο τὸ βορειοηπειρωτικὸ ζήτημα. Τὸ ζήτημα αὐτὸ ἔχει τὸ δικαίωμα καὶ πρέπει νὰ τὸ λύσει λέφτερα ὁλόκληρος ὁ βορειοηπειρωτικὸς λαός… Ἡ ἀντιπροσωπεία τοῦ ΚΚΕ στὴν Κ.Ε. τοῦ ΕΑΜ δηλώνει ἀκόμα: Γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὴ δημοκρατικὴ ἑνότητα τὸ ΚΚΕ εἶνε ἕτοιμο νὰ δεχτεῖ καὶ νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἄποψη ἐκείνη τοῦ δημοκρατικοῦ κόσμου γιὰ τὸ βορειοηπειρωτικὸ ποὺ θὰ διατυπώσει ἡ πλειοψηφία του. Ἂν ἡ πλειοψηφία αὐτὴ ἀποφανθεῖ γιὰ μιὰ ἄμεση στρατιωτικὴ κατάληψη τῆς βόρειας Ἠπείρου ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ στρατό, τὸ ΚΚΕ θὰ διατυπώσει τὶς ἀντιρρήσεις του, μὰ θὰ πειθαρχήσει» (Ριζοσπάστης, 2-6-1945).

    Σὲ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ Σχέδιο Προγράμματος τοῦ ΚΚΕ τοῦ 1953, ἀπὸ τὸν 7ο τόμο του: ΚΚΕ, Τὰ ἐπίσημα κείμενα (1949-1955), ἐκδ. Σύγχρονη Ἐποχή, σσ. 609-610 διαβάζει κανείς: «Μέσα στὴ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία, τὸν πιὸ ἰσχυρὸ παράγοντα ἀποτελοῦσε ἡ ρωμέικη-γκραίκικη λαότητα, ποὺ συνδεόταν ἱστορικά-λαογραφικά τόσο μὲ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ τὴν ἀλεξανδρινή-ἑλληνιστικὴ ἐποχὴ ὅσο καὶ μὲ τὴν ἀνατολικὴ ρωμαϊκή αὐτοκρατορία καὶ τὴν ὀρθόδοξη ἀνατολικὴ ἐκκλησία. Ἡ λαότητα αὐτή… εἶχε τὴν ἴδια γλώσσα, τὴ ρωμέικη λαϊκὴ γλώσσα (δημοτική), ποὺ προέρχονταν, βασικά, ἀπ’ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ καὶ ἀπ’ τὴν ἑλληνικὴ τῆς ἑλληνιστικῆς περιόδου, εἶχε τὴν ἴδια θρησκεία, τὴν ὀρθόδοξη-βυζαντινή, ποὺ χρησιμοποιοῦσε καὶ αὐτὴ τὴν ἑλληνιστική-ἐκκλησιαστικὴ γλώσσα τῶν εὐαγγελίων, εἶχε, ὅπως εἰπώθηκε καὶ πιὸ πάνω, κοινές ἱστορικὲς παραδόσεις καὶ γεωγραφικὰ ζοῦσε στὸν ἴδιο χῶρο».

    Ὁ Ζαχαριάδης στὶς 9/9/1945 στὸν Ριζοσπάστη ἔγραφε μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: «…χωρὶς νὰ παραγνωρίζουμε τὶς ἐθνικὲς καὶ τοπικὲς ἰδιομορφίες, ἡ Ὀρθοδοξία ἰδεολογικά–πνευματικὰ ἀνταποκρίνεται σὲ μιὰ νοοτροπία λαϊκή, σ’ ἕνα ἐσωτερικὸ ψυχικὸ δεσμό, ποὺ…συγκεντρώνει καὶ ἐκφράζει ἐσωτερικὴ λαϊκὴ ἑνότητα καὶ ἐκδηλώνει ἀνώτερα ἰδεώδη καὶ χαρίσματα. (…) Ἐδῶ θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ τονίσουμε ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολική Ἐκκλησία καὶ ἡ Χριστιανική θρησκεία γενικότερα, ὅπως τὴν ἐκφράζει ἡ Ἐκκλησία αὐτή, παῖξαν ὄχι μόνο στὴ Ρωσία μὰ καὶ στὰ Βαλκάνια ἕναν προοδευτικὸ ρόλο τόσο σὰν παράγοντας ποὺ διευκόλυνε καὶ ἐπιτάχυνε τὴν ἐθνικὴ διαμόρφωση, συσπείρωση καὶ ἀνάπτυξη, παρέχοντάς της ἑνιαῖα ἰδεολογικὰ πλαίσια, ὅσο σὰν στοιχεῖο ποὺ στὰ χρόνια τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ καὶ τῆς σκλαβιᾶς κάτω ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ τυραννία συνέτεινε σημαντικὰ καὶ οὐσιαστικὰ στὸν ἐθνικοαπελευθρωτικὸ τότε ἀγώνα, παρὰ καὶ ἐνάντια στὴν ἀντίδραση καὶ προδοσία ποὺ ἔκαναν σημαντικοὶ καὶ σημαίνοντες παράγοντες καὶ κορυφὲς τῆς Ὀρθοδοξίας ἰδιαίτερα στὸ Φανάρι. Εἶναι ἀναρίθμητα τὰ παραδείγματα ποὺ δείχνουν ὅτι Ταγοὶ καὶ ἁπλοὶ στρατευόμενοι τῆς ἐκκλησιαστικής ἱεραρχίας πάλεψαν καὶ μὲ τὸ ντουφέκι στὸ χέρι στὸ πλευρὸ τοῦ Λαοῦ καὶ ὅτι μοναστήρια καὶ μοναστήρια εἶχαν μεταβληθεῖ σὲ μπαρουταποθῆκες καὶ λαϊκὰ φρούρια. Στὰ χρόνια τῆς χιτλεροφασιστικῆς ὑποδούλωσης στὴν Ἑλλάδα, παρὰ τὴν οὐσιαστικὴ ἀντίδραση τῆς κεφαλῆς τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας, ποὺ συνέχιζε τὴν προδοτικὴ καὶ ἀντιλαϊκὴ στάση της κατὰ τὴν περίοδο τῆς τεταρτοαυγουστιανῆς δικτατορίας, ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ Κλήρου τάχθηκε στὸ πλευρὸ τοῦ Λαοῦ καὶ πολέμησε μαζί του».

    Σχόλιο από Γιάννης | 08/09/2010

  36. σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Ἕλληνες ἀμεσοδημοκράτες, ποὺ θεωροῦν ὡς «ἑλληνικὴ ἐθνικιστικὴ κινδυνολογία»τὴν ἄποψη ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἀπειλεῖται ἀπὸ τὴν Τουρκία, ὁ ἀμεσοδημοκράτης ἀντιεθνικιστὴς Καστοριάδης πίστευε ὅτι: «Τὸ ὅτι ἡ Τουρκία ἔχει βλέψεις στὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου καὶ στὴ Δυτικὴ Θράκη εἶναι γνωστό. Ποιὸς εἶναι ὁ ἐνδεχόμενος κίνδυνος; Νὰ ἐπωφεληθεῖ ἡ Τουρκία τῆς πυρκαγιᾶς στὰ Βαλκάνια, γιὰ νὰ βάλει χέρι στὴ Δυτικὴ Θράκη καὶ σὲ τρία τέσσερα νησιὰ τοῦ Αἰγαίου»

    σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ ὅρισμένους ἀντιεθνικιστές ὁ Καστοριάδης: «ἐγὼ εἶμαι ὑπὲρ τῆς κατάργησης τῶν συνόρων καί, ἐπίσης, ἐχθρὸς κάθε ἐθνικισμοῦ. Ἀλλὰ ὅσο ὑπάρχουν σύνορα, ὁποιαδήποτε βίαια μεταβολὴ ἀναζωπυρώνει τοὺς ἑκατέρωθεν ἐθνικισμοὺς καὶ μᾶς πηγαίνει μερικοὺς αἰῶνες πίσω»

    Σχόλιο από Γιάννης | 08/09/2010

  37. Γιάννη, όσον αφορά το Κυπριακό νομίζω ότι οι επικριτές του αγώνα της ΕΟΚΑ δικαιώθηκαν απολύτως από τις εξελίξεις. Το μόνο που κατάφεραν με τη βιασύνη τους -δεδομένου ότι η αποικιοκρατία τέλείωνε έτσι κι αλλιώς παντού- ήταν να απομακρυνθεί οριστικά το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, να πυροδοτηθεί ο τουρκικός εθνικισμός ο οποίος κατέστρεψε την ανθούσα ελληνική μειονότητα της Τουρκίας και τελικά η Κύπρος να βρεθεί στο έλεος του οποιουδήποτε παράφρονα ελλαδίτη στρατιωτικού και να μοιραστούν με τους Τούρκους.

    Τέτοια αποτυχία θα πρέπει να εγγραφεί στο βιβλίο Γκίνες. Αλλά θα μου πεις «τι περιμένεις να φέρει ένας αγώνας που υποκινήθηκε και εμπνεύστηκε το όραμά του από έναν Χίτη»

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 08/09/2010

  38. Ζωνιανίτη,
    για την κύπρο το πρόβλημα δεν ήταν ότι μέσω ενός ένοπλου αγώνα (της εοκα ή -δυνάμει- του ακελ) θα αναζωπυρωνόταν ο τουρκικός εθνικισμός. αυτός υπάρχει ανεξάρτητα από το αν οι κύπριοι αγωνίζονται για την ένωση.

    ο νταβούτογλου το αναγνωρίζει στο βιβλίο του ξεκάθαρα
    «Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου» (σελ.279)

    Σχόλιο από Γιάννης | 08/09/2010

  39. Πάντως εκείνη την εποχή τα Σεπτεμβριανά και η καταστροφή της ελληνικής μειονότητας στην Κωσταντινούπολη από το Βαθύ Κράτος δεν έγινε λόγω Νταβούτογλου, ούτε γιατί είχαν τέτοιες αντιλήψεις. Αλλά οφειλόταν στην ενστικτώδη βάρβαρη αντίδραση που μας έχουν συνηθίσει σε πολλές περιπτώσεις. Μόνο που εδώ συνέβαλαν και τα συμπλέγματα της ήττας τους στην Κρήτη λίγες δεκαετίες πριν.

    Το ζήτημα είναι ότι οι αρχιπατριώτες τύπου Γρίβα δεν νοιάστηκαν για τις επιπτώσεις των πράξεών τους.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 08/09/2010

  40. Ζωνιανίτη,
    μάλλον δεν πρόκειται για «ενστικτώδη βάρβαρη αντίδραση» αλλά για συγκεκριμένο σχέδιο που εκτελέστηκε με επιτυχία

    Σχόλιο από Herr K. | 08/09/2010

  41. Ζωνιανίτη,
    δεν μπορώ να καταλάβω πώς στα 1950 δεν υπήρχε η τοτινή, αντίστοιχη αυτής του νταβούτογλου, τουρκική αντίληψη για την κύπρο μια που είναι γνωστό ότι η τουρκία από την αρχή επεδίωξε να εμπλακεί στο κυπριακό ζήτημα (ως εγγυήτρια δύναμη, ως συνομιλητής κλπ) παρεμποδίζοντας το δικαίωμα των κυπρίων στην αυτοδιάθεση

    Σχόλιο από Γιάννης | 08/09/2010

  42. το πρόβλημα δεν ήταν ότι οργάνωσε τον ένοπλο αγώνα ο πολιτικά αφελής και αντικομμουνιστής/χίτης γρίβας, αλλά ότι το ακελ περίμενε η αυτοδιάθεση των κυπρίων να επιτραπεί από τους βρετανούς με ροδοπέταλα που πέφτουν από τον ουρανό.

    Σχόλιο από Γιάννης | 08/09/2010

  43. -πραγματι η ιδεολογια της αριστεράς – ΚΚΕ στηνπεριοδο Ζαχαριαδη ηταν αυτή του εθνικου μετωπου … Το συνθημα στην περιοδο Ζαχαριαδη ηταν Λευτερη Κυπρος σε λευτερη ελλάδα δηλαδή Ενωση και οχι απλα αυτοδιαθεση .
    Πραγματι το εθνικό υπηρξε η κοινή αρενα οπου παλευαν για την Ηγενονια αριστερά καιδεξια .. Θυμαμαι καποτε που ειχα διαβασει -πανε πολλά χρόνια- τα πρακτικά της Δικης Μπελογιαννη: Η κατηγορια εναντιον του ηταν Εθνική προδοσια κα αφορουσε πιο συγκεκριμμένα το Ζητημα της Αλβανιας κααι της Βορειου Ηπειρου
    ο Μπελογιαννης το αντεστρεψε: εσεις ειστε προδοτες στο Ζητημα της Κυπρου ..

    —–
    ετσι Εκεινη τηεποχή το Εθνικό ηταν το Ιδεολογικο πεδιο αντιπαραθεσης : Οι νικητες ονομαζαν τους αριστερους εαμοβουλγαρους και προδοτες ( με ζητηματα αιχμής το Μαδονικό και το Βορειοηπειρωτικό)

    οι ηττημένοιπααλευαν για ανάκτηση της πατριωτικής ηγεμονιας με επιχειρηματα αιχμής: α) τη σταση των δυναμεων της δεξιας στην κατοχή (ταγματαφαλητες -συνεργατες Ναζι )β) το ζητημα της Κυπρου (οπο η δεξια και κεντρο φυσικά καθονταν σουζα απεναντι στους Αγγλους )

    Μιλαμε ομωςγια μια εποχή οπου υπήρχαν σταθερά Δυο αντιπαλα ΜΜπλοκ . Την αυγή τουΨυχρου πολέμου. Το εθνικό -που φαινόταν κυριαρχο ηταν το υποσυνολο ενός υπορρητου πολένου μεταξύ των δυο Μπλοκς

    – οποιος θελει να αντλησει διδαγματα απο εκενη την περιοδο δεν πρεπε να ξεχασει και τα συμφραζομενα .. Ενώ φαινοταν κυριαρχο το εθνικό το Διεθνές ηταν και τοτε -υπορητα-κυριαρχο. Οπως και τωρα..
    Τοτε ενας Διπολικός κοσμος

    (ακομα και ο Ζαχαριαδης -που πολύ απειχεαπο την απλουστευτική εικονα τουΣταλινικου ηγετη που εχειδ ιαμορφωθει εκ των υστερων – ανεπτυξε την θεωρια των Δυο Πόλων – το 45-πρν σιωπήσει αργοτερα .)
    Τώρα ενας μεχρι τωρα τουλαχιστον Μονοπολικος που βουλιαζει στην κινουμενη αμμο της Κρισης που ισως γίνει Πολυπολικος ισως οχι παντως πολύ πιο γλιστερος και περιπλοκος απο τον κοσμο του 50.

    δεν θα ειχα αντιρηση σεε οποιαδηποτε αναλυση που αντλει διδαγματα απο εκείνη τν περιδοδο αντι να μην ειναι εντελώς απλουστεμένη και μονοκομματη.. Να μας πει σε πιο διεθνές και ευρωπαικο οικονομικο κοινωνικο περιβαλλον σημερα προτεινεται η επιστροφη στο Εθνος;

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 08/09/2010

  44. Νοσφεράτε,
    («υπερκνητισμό» – εννοείς υπερκινητικότητα ή υπερκνιτισμό 😉
    Δεν προτείνεται επιστροφή στο έθνος – διαπιστώνεται.

    Το δε ανάχωμα δε στον εθνικισμό (το σωβινισμό) – που σωστά εντοπίζεις – ξεκινά ακριβώς από τη διαπίστωση αυτή.

    Σχόλιο από Herr K. | 09/09/2010

  45. περκινητικότητα ή υπερκνιτισμό ναι.
    αλλά τωρα που το ξαναβλέπω και υπερκνητισμό(με την εννοια οτι καποιοι …ξυνονται 🙂
    Δεν προτείνεται επιστροφή στο έθνος – διαπιστώνεται

    Το ζητημα ειναι :Με ποιον τροπο γινεται η επιστροφή στο εθνος;
    με τον ιδιο τροπο που γινεται η επιστροφή στις κλειστες αμυντικές ταυτοτητες και τους φονατμενταλισμους .

    Υστερικά και εκ των υστερων
    και η επιστροφή στον κομμουνισμό γινεται με τον ιδιο τρόπο
    Και σε αυτό διαφερουμε ριζικά και απο το 40 -50 και απο τις αρχες του 20 ου αιώνα

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 09/09/2010

  46. @42 Μάλλον βιάστηκε ο αντικομμουνιστής, απατεώνας ψευδοπατριώτης Γρίβας να οργανώσει την εξέγερση εκμεταλλευόμενος τον αληθινό πόθο του λαού, ενώ η αποικιοκρατία ιστορικά είχε φτάσει στο τέλος της. Εδώ ανεξαρτητοποιήθηκαν Ινδία, Πακιστάν και θα υπήρχε πρόβλημα με την Κύπρο;

    Απλώς η εθνικοπατριωτική απατεωνιά και ο τυχοδιωκτισμός οδήγησε στη σημερινή κατάσταση, έβαλε τους Τούρκους στο παιχνίδι μέσω της βρετανικής επιθυμίας και όχι του δικού τους σχεδιασμού, πυροδότησε τον ναζιστικού τύπο τουρκικό εθνικισμό και έτσι καταστράφηκε η ελληνική κοινότητα της Κωσταντινούπολης.

    Το Κυπριακό είναι το απόλυτο Βατερλώ την νεοελληνικής ακροδεξιάς ανοησίας. Που είχε ως κύριο θύμα του τον ελληνικό λαό, κυρίως τους Κύπριους και τους Κωσταντινουπολίτες και δευτερευόντως τους ελλαδίτες.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 09/09/2010

  47. Ζωνιανίτη, πέρα από τα όποια λάθη του παρελθόντος και την όποια εκμεταλλευτική διάθεση μπορεί να είχε ο οποιοσδήποτε το 1955, το παιχνίδι χάθηκε με το χουντικό πραξικόπημα του 1974 και το ξεπούλημα της μισής Κύπρου στους Τούρκους στρατοκράτες από τους Ελλαδίτες χουντικούς συντρόφους τους.

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2009/07/15/15-7-2009/

    Για την καταστροφή των Κωσταντινουπολιτών μάλλον έχεις δίκιο.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/09/2010

  48. Εδώ ανεξαρτητοποιήθηκαν Ινδία, Πακιστάν και θα υπήρχε πρόβλημα με την Κύπρο;

    φυσικά, θα υπήρχε. η κύπρος είναι κινητό αεροπλανοφόρο στη μέση τριών ηπείρων, δεν είναι ούτε ασήμαντη αποικία της αφρικής ούτε ινδία (ώστε με μια απλή ειρηνική παθητική αντίσταση 500 εκατομμυρίων μπορούσε να διώξει τους βρετανούς). χωρίς ένοπλο αγώνα θα έμενε άλλο τόσο στην βρετανία. απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι διατηρεί τις βάσεις της στην κύπρο και ουδέποτε σκέφτηκε να τις επιστρέψει ως δίχως σημασία στην κυπριακή δημοκρατία.

    οι κωνσταντινοπολίτες είχαν αρχίσει να υφίστανται διώξεις πριν από το 1960, εν μέσω του β’ παγκοσμίου (φόρος περιουσίας, 1942), ανεξάρτητα από το αν υπήρχε κυπριακό ζήτημα ή όχι. είναι η αφορμή και όχι η αιτία για τις διώξεις τους το κυπριακό.

    Σχόλιο από Γιάννης | 09/09/2010

  49. Το ζητημα ειναι :Με ποιον τροπο γινεται η επιστροφή στο εθνος;
    με τον ιδιο τροπο που γινεται η επιστροφή στις κλειστες αμυντικές ταυτοτητες και τους φονατμενταλισμους .

    Υστερικά και εκ των υστερων.
    ——————————————-
    χερ για να εξηγησω καλυτερα: ενα απο τα αγαπημένα βιβλια μου ειναι το Φευγει το Φαντασμα του Φίλιπ Ροθ .. Αναφερεται σε εναν εβδομηνταρη που εανε εγχειριση προστατη. Δεν του σηκώνεται πλεον . Το παιρνει αποφαση και φευγει απο την Νεα Υορκη να ζησει στην ερημια και να γραφει. Περνανε τα χρόνια και ζει καλά ωσπου κατι τον ξαναφερνει πισω στη Νεα Υορκη .. Εκει γνωριζει και Ορεγεται μια ζουμερη σαρανταρα. Και φυσικά οταν λέμε ορεγεται δεν εννοουμε το Ιδιο με οταν ηταν εικοσι και τριαντα χρονών .. Ουσιαστικά δενεπιθυμει την σαρανταρα αλλά την εποχή που Ηταν ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ .
    Νοσταλγει ενα φαντασμα : του ολοκληρου φαλλου του.
    και φυσικά αυτή η επιθυμια εχει κατι το εξ ολοκληρου ματαιο και ανεπιστρεπτο και οδηγει – στο βιβλιο- στην Υστερια και καταστροφή .
    Με πιάνεις Χερ ;(νομιζω οτι εισαιεξυπνο παιδι πρά τις τωρα τελευταια προτιμήσεις σου σε ειδικά ποστ ..;)

    Σχόλιο από Noσφερατος | 09/09/2010

  50. Ηταν σαφές, Νοσφ, τι εννοείς, και χωρίς την παραστατική παραβολή.
    Ομως δεν πρόκειται για ψυχοπαθολογία, έτσι δεν είναι; Κάτι το προκαλεί.
    Δέυτερον – και σημαντικό πρόβλημα σε παρόμοιες συζητήσεις: ο χώρος σου – ο πολιτικός εννοώ, διότι ο ιδεολογικός δεν είναι ακόμα πλήρως διαμορφωμένος [ 😉 ] – τείνει να εντάξει στο σωβινισμό τα πάντα: από την επίδειξη κοινού νου έως τον πραγματικό σωβινισμό.

    Σχόλιο από Herr K. | 09/09/2010

  51. Χερ ο δικος χωρος και συ προσωπικά απο οτι φαινεται πρσοπαθει να ενταξει οποιαδηποτε συζητηση και περσονες απο οπου θα μπορουσε ισως να μάθει κατι η να σνθεσει σε μια ηπια διαλογική συζητηση σε …χωρους . Ετσι ομως αποκλειει τον πραγματικό διαλογο, γλιστρα χωρις να το καταλαβαινει σε οπαδικές κατηγοριες και δείχνει οτι δεν του καιγεται καρφί για να καταλάβει το τι του λένε .
    Οσο για μένα: Δεν αποδέχομαι καμμα κατηγοριοποιηση μου σε κανένα χωρο. Αν αυτο μόνο καταλαβαινεις απο οτι σου λέω και αν απο οτι σου γραφω προσπαθεις απλώς να καταλάβεις τις ποδοσφαιρικές κατηγοριοποιησεις του πολιτικου (οπως κατα κορον κανουν καποιοι που θαυμάζεις) πολύ απλά κοβω την συζητηση . Δεν αξιζει τον κοπο .

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 09/09/2010

  52. φυσικά συνεχιζω (ανεξαρτητα απο το τι καταλαβαινει ο Χερ…

    Ομως δεν πρόκειται για ψυχοπαθολογία, έτσι δεν είναι; Κάτι το προκαλεί.

    Προκειται και για ψυχοπαθολογία. την Ψυχοπαθολογία του Πολιτικου.

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 09/09/2010

  53. τελικά την κόβεις ή τη συνεχίζεις;

    Σχόλιο από Herr K. | 10/09/2010

  54. τη συζητηση ναι.(αν συνεχισεις να πετάς σποντες και ασχετα)

    αυτο που θελω και εχω δικαιωμα να πώ οχι
    ( εχω πολύ καιρο συμμετασχει σε αυτο το ιστολογιο και το εχω δει να αναπτυσσεται ωστε να πάψω να γραφω εδώ επειδή το θελεις εσύ και αλλοι . Αν θελει να με κοψει καποιος αυτος θα ειναι ο διαχειριστης του ιστολογιου οχι εσυ )

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 10/09/2010

  55. Θυμήθηκα τώρα μια συνέντευξη Ιόλα στον Τσαγκαρουσιάνο:
    Ι. (τσαντίζεται για κάτι)
    Τσ. Σιγά κύριε Ιόλα, θα πάθει τίποτα η καρδιά σας.
    Ι. Η καρδιά μου, κύριε, είναι γεμάτη αγάπη για όλον τον κόσμο.

    Σχόλιο από Herr K. | 10/09/2010

  56. Εγω θυμηθηκα το ανεκδοτο με τις Καμήλες . Τις τουβλαρισμένες και τις ΑΤΟΥΒΛΑΡΙΣΤΕΣ

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 10/09/2010

  57. ε, για πέστο (ή παράπεμψε σε σχετικό λινκ σου) 😉

    Σχόλιο από Herr K. | 10/09/2010

  58. γιατί να το πω;(Ασε που μπορει να πειραχτεις απο τις ατουβλαριστες και να παθεις σαν τον Ιολα ..
    Δεν το λέω

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 10/09/2010

  59. Μπορει να σου πω ομως εκινομε το ΜΙΚΡΟ αγαπημενοβατραχακ που ειπε σε εκεινον : Μα καλά Μα..κας εισαι; Σου Ειπα
    ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ !

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 10/09/2010

  60. το »και με κέφι και με πλακα με καρφια του Μαρλαπάκα » το ξέρεις;

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 10/09/2010

  61. τώρα μιλάς σωστά!

    Σχόλιο από Herr K. | 10/09/2010

  62. ευχαριστω που με εγκρίνεις Χερ.. Να δουμε πότε θα μιλησεις εσυ ομως (περαν ειρωνιων σποντων και μικρων μικρών εξυπνακιστικων πειραγματιδιων )

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 10/09/2010

  63. προσαρμόζομαι όσο μπορώ στο επίπεδο του συνομιλητή μου, Νοσφεράτε – για να κρατάω επαφή, καταλαβαίνεις. Αλλιώς, μόνοι μας θα τα λέγαμε, μόνοι μας θα τα ακούγαμε.

    Σχόλιο από Herr K. | 10/09/2010

  64. Η Σακινέχ και η σιωπή της Αριστεράς

    Του Γιώργου Πήττα

    Ο τίτλος βέβαια θα μπορούσε να είναι πιο μεγάλος και να συμπληρώνει: «…και η αιώνια περί θεμελιωδών δικαιωμάτων υποκρισία της Δεξιάς».

    Αλλά, φοβάμαι πολύ πως η υποκρισία δεν έχει ούτε χρώμα ούτε σημαία ούτε ιδεολογικό περιεχόμενο. Κατά κανόνα φλερτάρει με την εξουσία-όποιας κλίμακας και αν είναι αυτή.

    Και δεν είναι μόνο η Σακινέχ. Στις αρχές του μήνα, το εφιαλτικό καθεστώς των Ιρανών μουλάδων ανακοίνωσε πως θα εκτελέσει με απαγχονισμό τον Ιμπραΐμ Χαμιντί 18 χρόνων γιατί είναι ομοφυλόφιλος, αλλά, η είδηση έχει περάσει στα ψιλά.

    Όπως ξέρουμε όλοι, πολύ καλά, η Σακινέχ ή ο Ιμπραΐμ δεν είναι πρωτόγνωρες ιστορίες. Στα τελευταία χρόνια, άνθρωποι έχουν εκτελεστεί, ακρωτηριαστεί, βασανιστεί, με διάφορες κατηγορίες που όλες μαζί ως πράξεις, στον δυτικό κόσμο, αφορούν αυστηρά την προσωπική ζωή του κάθε ένα και είναι αδιανόητη η οποιαδήποτε εκ των άνω παρέμβαση.

    Και, όπως ξέρουμε καλά, η Αριστερά είτε στην Ελλάδα είτε στην Κύπρο, πάσχει από μία μεγάλη μυωπία όταν τα κακώς κείμενα συμβαίνουν στους «εχθρούς των εχθρών μας».

    Μα είναι δυνατόν εμείς ποτέ να καταγγείλουμε ανοιχτά και με πάθος το Ιρανικό καθεστώς ή τους Μουλάδες της Χαμάς ή ακόμα και τους Κούρδους εφ’ όσον όλοι αυτοί είναι οι εχθροί του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού άρα…φίλοι μας;

    Δυστυχώς, ακόμα δεν έχουμε ωριμάσει από την εποχή στην οποία η Ανανεωτική Αριστερά, ναι αυτή που συχνά πυκνά υπερασπίζομαι, σφύριζε κλέφτικα για το αιματοβαμμένο καθεστώς Τσαουσέσκου, απλά και μόνο επειδή αυτό, μας καταδέχονταν και αναγνώριζε την ύπαρξη του ΚΚΕ Εσωτερικού. Ή τα λησμονήσαμε;

    Ε, σύντροφε Λεωνίδα; Μιας που είσαι λαλίστατος –και σε πολλά ίσως έχεις και δίκιο- γιατί δεν κάνεις μια δημόσια αυτοκριτική για τις αγαθές σχέσεις του ΚΚΕ εσωτερικού με την αισχρότερη δικτατορία που γνώρισε η Ευρώπη;

    Είμαι βέβαιος πως κάπου θα υπάρχει μία μικρή ανακοίνωση εκ μέρους του Συνασπισμού για την υπόθεση της Σακινέχ.

    Βεβαίως, αν η Σακινέχ ήταν στην Ελλάδα και η αξιοπρέπειά της είχε θιχτεί από την συμπεριφορά κάποιου Έλληνα μπάτσου ή κανενός αλητήριου της Χρυσής Αυγής, θα είχε ξεσηκωθεί περίπου το σύμπαν.

    Και, κατά τη γνώμη μου, πολύ καλά θα είχε κάνει.

    Αυτό που με εξοργίζει, είναι η αυτολογοκρισία μας, μην τυχόν και ρίξουμε νερό στον μύλο των ιμπεριαλιστών κατακρίνοντας την Ιρανική Θεοκρατία, ένα από τα πιο βάρβαρα και απάνθρωπα καθεστώτα του πλανήτη.

    Το πιο θλιβερό δημοσίευμα το βρήκα στην εφημερίδα Εποχή της 11ης Ιουλίου, όπου ο συντάκτης «καταγγέλλει» τον επικείμενο λιθοβολισμό γράφοντας πως «η Σακινέχ, δεν διέπραξε μοιχεία, εφ’ όσον ο άντρας της είχε πεθάνει».

    Δηλαδή;
    Αν είχε υπάρξει «μοιχεία» θα είχαμε μια κάποια δόση κατανόησης στους Αγιατολάδες;
    Μήπως έχουμε χαζέψει τελείως πια;

    Σήμερα, είναι η 11η Σεπτεμβρίου.

    Έχουν περάσει 9 χρόνια από την επίθεση στους δίδυμους πύργους και ακόμα θυμάμαι αρκετούς «δικούς μας» που είχαν το θράσος να χαίρονται με όσα συνέβαιναν εκείνη την ημέρα, αφού τα θύματα ήσαν οι «κακοί αμερικάνοι». Από τότε μέχρι σήμερα, ο κόσμος έχει αλλάξει απίστευτα πολύ σε ελάχιστο χρόνο. Και νομίζω, πως όταν αυτή η επέτειος θα φτάσει στα 20 της χρόνια, ο κόσμος που γνωρίζουμε τώρα, θα αποτελεί απόλυτο παρελθόν.

    Η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 καθώς και οι εξίσου άνανδρες επιθέσεις στο Λονδίνο και την Ισπανία που ακολούθησαν, μας έφεραν όλους πρόσωπο με πρόσωπο με το Ισλάμ. Έναν κόσμο ολόκληρο, που ήταν βέβαια εκεί, αλλά ποτέ δεν τον είχαμε αντιμετωπίσει. Έναν κόσμο που όπως και ο δικός μας, δεν έχει ένα μόνο πρόσωπο, αλλά φοβάμαι πως η χειρότερη εκδοχή του είναι-για τα δικά μας τα μέτρα- εφιάλτης.

    Ένας εφιάλτης που πυκνώνεται συμβολικά στα πρόσωπα της Σακινέχ και του Ιμπραΐμ, πρόσωπα που έχουν εκατοντάδες και ίσως χιλιάδες αντίγραφα με διαφορετικά ονόματα, σε όλο τον Ισλαμικό κόσμο- με μόνη εξαίρεση σε σημαντικό βαθμό την Τουρκία.

    Η Αριστερή «αλαλία» στις κατάφωρες παραβιάσεις των πιο στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλες αυτές τις χώρες, είναι απλά σκανδαλώδης.

    Όταν η ιδεολογική σύγχυση και η άγνοια της ιστορίας βαφτίζουν τη μαντίλα και τη μπούργκα σύμβολα του αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού και γίνονται αξιακά αντικείμενα «διαφορετικότητας» τότε κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

    Γιατί, σε τούτη εδώ την ήπειρο είναι που δόθηκαν επίμονες, σκληρές και μακροχρόνιες μάχες για τα δικαιώματα των γυναικών στη μόρφωση, τη δουλειά και την αυτάρκεια. Όλα όσα αποτελούν το κόκκινο πανί των κάθε Ταλιμπάν.

    Ανεπαίσθητα στο όνομα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, αρχίζει και γέρνει η πλάστιγγα προς τη συμπάθεια για τον μεσαίωνα. Ή δεν το καταλαβαίνουμε;

    Και, πίσω από όλα αυτά, σε μια γωνίτσα αυτού του σκηνικού, φύτρωσε και ο «πάστορας» Terry Jones που από εκεί που δεν τον ήξερε κανένας έγινε διάσημος σε όλο τον πλανήτη και σίγουρα βρήκε αρκετούς πελάτες για την εκκλησία του μετά από την δήλωσή του να κάψει το Κοράνι στη σημερινή επέτειο, ως αντίδραση στην πιθανολογούμενη ανέγερση τεμένους στο «σημείο μηδέν» της Νέας Υόρκης.

    Αυτός ο τρελός, δεν μας ενδιαφέρει.

    Όμως, είναι αξιοσημείωτο το πώς σε ελάχιστο χρόνο δημιούργησε τεράστια αναταραχή και έβγαλε στους δρόμους χιλιάδες φανατικούς μουσουλμάνους έτοιμους να καταστρέψουν οτιδήποτε το αμερικάνικο αν κάνει πράξη τα λόγια του.

    Και είναι οι ίδιοι που ήθελαν το αίμα του Δανού σκιτσογράφου που τόλμησε να σατιρίσει τον Αλλάχ. Και είναι οι ίδιοι, που παλαιότερα είχαν δώσει ιερό όρκο για να δολοφονήσουν τον Αχμέτ Σαλμάν Ρουσντί.

    Και είναι οι ίδιοι και είναι αρκετοί, που με κάθε αφορμή επιδιώκουν να επιβάλλουν τον νόμο τους όχι στη χώρα τους, αλλά στην Ευρώπη.

    Γιατί όταν διεκδικούν την μαντίλα ή την μπούργκα στην Ευρώπη ενώ την ίδια στιγμή στη χώρα τους συλλαμβάνουν και φυλακίζουν ένα ζευγάρι δυτικών γιατί τόλμησε να ανταλλάξει ένα φιλί σε έναν περίπατο ή ακόμα γιατί περπατούσε αγκαλιασμένο, η δική μου τουλάχιστον κατανόηση εξαφανίζεται και μάλιστα τρέχοντας.

    Η Σακινέχ, μετά από την παγκόσμια κατακραυγή-μια κατακραυγή που θέριεψε από το διαδίκτυο αρχικά, μέσα από πρωτοβουλίες εκατομμυρίων πολιτών, και στη συνέχεια από τα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ μάλλον θα «γλυτώσει».

    Η Αριστερά, την επόμενη φορά-γιατί σίγουρα θα υπάρξει-ας θυμηθεί πως πάνω από όλα πρέπει να εκπροσωπεί τις αδιαπραγμάτευτες αξίες του ανθρωπισμού –αυτές για τις οποίες χύθηκε τόσο αίμα- χωρίς εκπτώσεις. Ο αλλοδαπός μετανάστης –συμπολίτης είναι ιερός, ναι. Αλλά η κάθε Σακινέχ είναι ακόμα πιο ιερή, γιατί πάνω της εφαρμόζεται η βία της πιο αντιδραστικής εξουσίας που υπάρχει. Της Θεοκρατικής. Και αυτή είναι πιο απειλητική και επίφοβη, ακόμα και από τον ιμπεριαλισμό.

    *Πηγή: http://tvxs.gr/node/65691

    Σχόλιο από Αristeropontios | 12/09/2010

  65. προσαρμόζομαι όσο μπορώ στο επίπεδο του συνομιλητή μου, Νοσφεράτε – για να κρατάω επαφή, καταλαβαίνεις. Αλλιώς, μόνοι μας θα τα λέγαμε, μόνοι μας θα τα ακούγαμε.

    Comment από Herr K. | Σεπτεμβρίου 10, 2010 »

    Χερ οπως καταλαβαινεις και ξερεις μ’αρεσει κι εμένα η πλάκα και αν πάς στο ποστ για τα Ποντιακά ανακεδοτα θα δεις ουκ ολιγα σχόλια μου για τις δικές μου αντιλήψεις περι χιουμορ -χωρις βεβαια να συμμεριζομαι την Ηλιθια αντιληψη ποουεχουν οσοι ταυτιζουν την εννοια της πλακας με εντελώς Βλακωδη Ποντιακά ανεκδοτα που χαρακτηριζουν την δική τους πληρη ελλειψη εφυιάς , ρατσιστικά για Εβραιους και νεγρους και Ηλιθια γελάκια αλά Νορμαν (ξερεις τα γνωστα χε χεχεχε αχμ αχα χα χουχα χε,,, εχμ που υποψιαζομαι οτι γουσταρεις )
    ομως παρατηρησα εδώ μεσα οπως και αλλου οτι μολις ειναι να ξεκινησεις μια σοβαρη συζητηση και ενώ λές οτι συμφωνεις στη δική μου κριτική (ως ενα βαθμό) στα Καραμπελιαδικα μετά κανεις μια αρδην στροφή και αρχιζεις τα αλλα ανταλλων .. Πες μας κι εσύ μια αποψη , μια γνωμη κατι βρε αδελφέ ..Να εχει και καποιο νοημα η πλάκα να μην ειχναι σκετα καρφιά του Μαρλαπάκα .

    Γιαννη πεθυμησα μια σοβαρή συζητηση – αντιπαραθεση χωρις Κουφιες εξυπανδούλες ..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 12/09/2010

  66. «προσαρμόζομαι όσο μπορώ στο επίπεδο του συνομιλητή μου, Νοσφεράτε» είπε κάποιος πριν. Συμφωνώ.

    Σχόλιο από Herr K. | 13/09/2010

  67. μαλλον δυσκολευομαι να σε παρακολουθησω .

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  68. Για την πολυπολιτισμικότητα και τον Αλλο

    ( απο αρθρο Ταυτοτητες και Ξενοι: ΕΝΕΚΕΝ Τ 4.)

    http://nosferatos.blogspot.com/2010/09/blog-post_75.html

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  69. Νοσφεράτε, γιατί δεν πας στο φυσικό σου χώρο που είναι η συζήτηση για το όπιο των λαών και τις ταυτότητες;

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/09/2010

  70. εδω μ’αρεσει.

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  71. Καλά! Περί ορέξεως ουδείς λόγος.
    Μετά όμως μην παραπονιέσαι.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/09/2010

  72. δεν παραπονιεμαι..Μ’αρεσει η κουβεντουλα με τον Χερ…εχει κατι …

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  73. ..πως να το πω ..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  74. …σουρεαλιστικό με μια δόση ψυχανάλυσης!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/09/2010

  75. …σουρεαλιστικό με μια δόση ψυχανάλυσης!
    οχι
    κατι το οχι εντελώς διαφορετικό απο αυτό..

    λίγο Αρανιτση μου θυμιζει αλλά στο πιο ναιφ.. Αλλά και το κρυφτουλι που παιζει πλάκα εχει ..
    (ελπίζω βεβαια να μην εχει για προτυπο τον Τσαγκαρουσιανο..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  76. βρε μπας και ειναι ο ….
    Μπά!παραείναι παιχνιδιαρης για ναναι ο..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  77. Ο…. Ποιός; Έλα πες την υπόθεσή σου.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/09/2010

  78. ο ποσταρων

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  79. αλλά μαλλον βλακεια ειπα ..Ο Χερ εχει χιουμορ.. λιγο τΣαγκαρουσιανικο βεβαια αλλά χιουμορ ..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  80. ο ποστάρων;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

    Εννοείς ότι Χερ είναι ο ποστάρων;

    Δηλαδή ότι τις εξ ημών είναι ο χερ;

    Νοσφεράτεια λογική!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/09/2010

  81. ουχι μωρε ομερ ..Ο πσοταριζομενος ηθελον να είπω αμοτι μου τα μπερδουκλωσα

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  82. τεσπα Προς στιγμήν ερα απο τουν νου μου οτι ο Χερ ητο ο Καραμπελιας αυτοπροσωπως να ‘ουμ..αμα λα΄χει .. Συγνωμη Χερ …

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  83. ΩΧ! ποιος τον ακουει τωρα το τι θα μου σουρει..Συγνωμη ειπα.. Χερ ; Χερ; Μου κανει μουτρα;

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  84. ΆΪΝΤΕ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΆ, ΑΝΑΒΑΘΜΊΣΤΗΚΕΣ!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/09/2010

  85. οχι μωρε σουπα μια φευγαλεα σκεψη μια μκια που περασε απο το μυαλο,μια χαζομερα τεσπα μη το κανεις θέμα και τσαντιστει ο Χερ σαν τον Ιολα..μην εισαι φυτιλιαρης μωρε Ομέρ.

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  86. δεν μου μιλαει .Μαλλον τσατιστηκε πολύ..Θα το θεωρησε πολύ προσβλητικό..Ελα μωρε μια σκεψουλα καναμε ..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/09/2010

  87. Από χιούμορ καλά πας… (κλεμμένο από το πουλί του Αρκά)

    Σχόλιο από Herr K. | 14/09/2010

  88. ωχ! πραγματι τσαντιστηκε.. Που να λεγα και τη δευτερη σκεψη..

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 14/09/2010

  89. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/09/2010

  90. ενας αυθεντικά λαικός ο ανωθεν (οχι γιαλαντζι εθνολαικστής εστι δεν ειναι ΧΕΡ; )

    Τιποτα σε Καίτη Γκρέυ εχει;

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 14/09/2010

  91. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/09/2010

  92. Τι θάλεγες και για Γιώτα Λύδια:

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/09/2010

  93. Τρεις είναι οι προτάσεις που σήμερα προωθούνται.
    Η πρώτη είναι εκείνη της συμμόρφωσης με τις επιταγές του μνημονίου, την οποία προωθεί ολόκληρο το σύστημα της υποτέλειας, και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού.
    Η δεύτερη είναι η πρόταση της άρνησης του χρέους, παράλληλα ή ταυτόχρονα με την έξοδο από την ΟΝΕ και πιθανότατα από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει τη δυνατότητα διαμόρφωσης σχετικά αυτόνομης οικονομικής πολιτικής.
    Και η τρίτη είναι εκείνη που υποστηρίζει την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, έτσι ώστε και να μειωθεί το συνολικό ποσό του με «κούρεμα», δηλαδή υποτίμησή του, και να αυξηθεί ο χρόνος αποπληρωμής του ώστε αυτή να γίνει λιγότερο επαχθής. Σε αυτή την περίπτωση, άλλοι προτείνουν παράλληλα την έξοδο από την ΟΝΕ, και άλλοι όχι.
    Ανάμεσα στις τρεις αυτές κατευθύνσεις υπάρχουν και άλλες ενδιάμεσες ή ημιτελείς προτάσεις. Έτσι, η Νέα Δημοκρατία μιλάει για «απόρριψη του μνημονίου», χωρίς όμως ανοικτή προσχώρηση στην άποψη της αναδιάρθρωσης, ενώ τέλος κάποιοι υποστηρίζουν την άρνηση του χρέους ως προϋπόθεση για την αναδιαπραγμάτευσή του.
    Προφανώς, η πρώτη άποψη δεν χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση. Την ακούμε μήνες από την κυβέρνηση, τα κανάλια, την Καθημερινή, το Βήμα κ.λπ. και από όλων των ειδών τις γραφίδες, από τον Παπαχελά έως τον Πρετεντέρη. Προσφάτως και από εκείνη του Χρ. Γιανναρά (Βλέπε Καθημερινή, 5 Σεπτεμβρίου).
    Στις σελίδες που ακολουθούν παρουσιάζουμε εκτενώς τα επιχειρήματα της δεύτερης και της τρίτης άποψης. Και αυτό γιατί πιστεύουμε πως πρέπει να πραγματοποιηθεί ένας εκτεταμένος διάλογος που θα ξεκαθαρίσει τι πρέπει να κάνουμε. Αυτό δεν σημαίνει πως το Άρδην δεν κλίνει υπέρ κάποιας από τις δύο απόψεις για το δέον γενέσθαι. Ωστόσο, η συζήτηση δεν είναι ακόμα ολοκληρωμένη και δεν διεκδικούμε το αλάθητο.
    Θα επιχειρήσουμε όμως να παραθέσουμε ορισμένες από τις σκέψεις μας: πιστεύουμε πως η αδυναμία της δεύτερης άποψης έγκειται στα εξής τρία σημεία:
    Πρώτον…
    η συνέχεια στο http://www.ardin.gr/node/3698

    τελικά υπάρχει υπόγεια συγγένεια όσον αφορά το «δια ταύτα» στο θέμα της ολικής άρνησης του χρέους με τους «αρδηνοζουραραιοκλπκλπκλπ;»

    Σχόλιο από Γιάννης | 14/09/2010

  94. —————————————————————————————-

    Μια χαμένη ευκαιρία για την Αριστερά

    Tου Nικου Γ. Ξυδακη

    Πώς να χαρακτηρίσει κανείς τον τρόπο που πολιτεύεται η Αριστερά τον τελευταίο καιρό; Ανεξαρτήτως συμπάθειας και ιδεολογικής συγγένειας, ο πολίτης αισθάνεται ότι όλες οι παραστάσεις, η μνήμη, ο προϊδεασμός, που έχει για την Αριστερά, δεν έχουν καμία σχέση με ό, τι συμβαίνει τώρα, με ό, τι παράγεται σαν λόγος και σαν πράξη, από τους οργανωμένους φορείς του χώρου.

    Οι αριστεροί αισθάνονται προδομένοι, ντροπιασμένοι, εξοργισμένοι· απομακρύνονται και συναισθηματικά, αφού διανοητικά έτσι κι αλλιώς ο τρέχων λόγος της Αριστεράς δεν τους πείθει ως ισχυρή εναλλακτική. Οι φιλοαριστεροί και δυνάμει ψηφοφόροι απορούν, εκπλήσσονται, σοκάρονται και δραπετεύουν. Οι απλώς συμπαθούντες, μα ουδέποτε ψηφίσαντες, μένουν εμβρόντητοι από τις παλινωδίες και τις εμμονές, και σταδιακά η συμπάθεια μετασχηματίζεται σε ψυχρότητα ή και εχθρότητα. Η κρίση, το Μνημόνιο, η ύφεση, ήταν μοναδική ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά να δείξει πώς εννοεί αλλιώτικη την κοινωνία, πώς μπορεί να εμπνεύσει ένα ρεαλιστικό και λυσιτελές σχέδιο πορείας, άλλης πορείας, άλλης ζωής. Ηταν ευκαιρία· δεν είναι. Η οργανωμένη και κοινοβουλευτικά εκπροσωπούμενη Αριστερά φαίνεται να έχασε την ιστορική ευκαιρία, σε τούτη τη φάση τουλάχιστον.

    Το ΚΚΕ στράφηκε ακόμη πιο μέσα στον εαυτό του, στη δική του αλήθεια που δεν μοιάζει με καμιά άλλη, στράφηκε σε μια αναχρονιστική αποκατάσταση του σταλινισμού, προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία αντί να διδαχτεί ή αντί να δημιουργήσει καινούργια. Οσο εντονότερη δε η ενδοβολή, τόσο βαθύτερη η αποξένωση από ευρέα τμήματα του πληθυσμού, τόσο πιο αδύναμη η συνειδητοποίηση της κοινωνικής ποικιλίας· τόσο, που ενίοτε στρέφεται και εναντίον της κοινωνίας που δεν καταλαβαίνει. Αν το ΚΚΕ απολιθώνεται εξαιτίας του αναχρονισμού και της εσωστρέφειάς του, ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσαν να απαξιωθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα εξαιτίας της καιροσκοπικής εξωστρέφειας και της τακτικιστικής υπερταχύτητας. Οι θεσμισμένες τάσεις, κορωνίδα της εσωκομματικής δημοκρατίας, φάνηκαν στην πορεία σαν φατρίες, ρευστές ομαδώσεις προσώπων, που δεν διαφορίζονται ιδεολογικά ή πολιτικά, αλλά βάσει προσωπικών στρατηγικών επιβίωσης.

    Η υιοθεσία του Αλέξη Τσίπρα από τον Αλ. Αλαβάνο και ακολούθως η υιοκτονία και η πατροκτονία, η διάσπαση και αποχώρηση των ανανεωτών, η σύγκρουση των τάσεων εντός του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού, η πρωτοφανής αδυναμία να οριστούν υποψήφιοι για τον Δήμο Αθηναίων και την Περιφέρεια Αττικής, δείχνουν ότι πρωταρχικό μέλημα της κομματικής ηγεσίας δεν είναι η παραγωγή πολιτικής, δεν είναι οι απαντήσεις στα πρωτοφανή ερωτήματα και τις ιστορικές προκλήσεις, αλλά η προσωπική διασφάλιση, η εξόντωση του άλλου, η εκμηδένιση του ρίσκου, ο μικροεμφύλιος, το μικροσυμφέρον. Οι ασθένειες που μας βούλιαξαν σαν λαό, βουλιά- ζουν και την Αριστερά.

    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_14/09/2010_1292601

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/09/2010

  95. Σχόλιο από Γιάννης | 14/09/2010

  96. ΔΕΙΤΕ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΑΛΛΑ ΣΧΕΤΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΣΤ:

    25-05-08
    Τάκης Λαζαρίδης: «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι»

    Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης

    Θα ρωτήσετε ποιος είναι ο Τάκης Λαζαρίδης. Μερικοί ασφαλώς έχουν ξανακούσει αυτό το «ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι». Είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που έγραψε και κυκλοφόρησε πριν από 20 χρόνια και έκτοτε επαναλαμβάνεται με μια ειρωνική τραγικότητα σε πολλές συζητήσεις, ιδιαίτερα αριστερών. ΄Η από δεξιούς με θριαμβευτική έπαρση. Για τους πρώτους είναι συντριβή και αυτομαστίγωμα, για τους δεύτερους δικαίωση.

    Ο Τάκης Λαζαρίδης όμως έχει την ιστορία του και αυτή λίγοι πλέον τη γνωρίζουν ή τη θυμούνται. Στη δεύτερη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη στο Στρατοδικείο, το 1952, στο ίδιο εδώλιο καθόταν ένας νέος, εικοσάρης τότε, με στολή στρατιώτη. Ηταν ο Τάκης Λαζαρίδης. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με τους άλλους μελλοθάνατους κλείστηκε στην απομόνωση των Φυλακών Καλλιθέας και εκεί περίμεναν το εκτελεστικό απόσπασμα. Οι Φυλακές Καλλιθέας, ακριβώς απέναντι από τον Οίκο Τυφλών, στην οδό Θησέως, δεν υπάρχουν πια. Κατεδαφίσθηκαν αργότερα και στη θέση τους κτίσθηκε σχολείο. Καμιά αντίρρηση. Κρίμα μόνο, γιατί ήταν ένα ενδιαφέρον παλιό κτίριο και τόπος ενός δράματος της εποχής εκείνης.

    Τελικά εκτελέσθηκαν, στα τέλη Μαρτίου του 1952, μόνο ο Μπελογιάννης, ο Μπάτσης, ο Καλούμενος και ο Αργυριάδης. Το πρωί που πήγε να τους πάρει το εκτελεστικό απόσπασμα ο επίτροπος διάβασε και το βασιλικό διάταγμα, με το οποίο απονεμόταν χάρη στον Τάκη Λαζαρίδη, λόγω του νεαρού της ηλικίας και η θανατική καταδίκη μετατρεπόταν σε ποινή ισοβίων δεσμών.

    Εχει σημασία να σας πω ότι ο πατέρας του Τάκη Λαζαρίδη, ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και εκτελέσθηκε από τους Γερμανούς, μαζί με τους 200 κομμουνιστές την 1η Μαΐου 1944, στην Καισαριανή. Τη συντήρηση και την ανατροφή του Τάκη και της αδελφής του, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, ουσιαστικά την ανέλαβε το ΚΚΕ. Θέλω να πω ότι μεγάλωσε και ανατράφηκε με οικογένεια το ΚΚΕ και θα υπέθετε κανείς ότι στους κόλπους του θα σταδιοδρομούσε…

    Ο Τάκης όμως πήρε άλλο δρόμο. Μετά το δραματικό πρωινό στις Φυλακές Καλλιθέας ο Τάκης μεταφέρθηκε στις φυλακές Κεφαλονιάς, όπου έγκλειστος έζησε τον τρόμο των σεισμών και αργότερα στις Φυλακές Κέρκυρας, για να εκτίσει την ποινή των ισοβίων δεσμών. Ηταν σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στην ανάκριση, στο Στρατοδικείο και μετά στη φυλακή, όπου έμεινε συνολικά 14 και κάτι χρόνια. Πολύ ευγενής και μελετηρός…

    Ποιος ξέρει πώς, αυτός ο σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στις απέραντες νύχτες του εγκλεισμού ξανασκέφθηκε τη ζωή του, τη ζωή των άλλων και τη ρημαγμένη οικογένειά του και έθεσε στον εαυτό του ριζικά και καταλυτικά ερωτήματα. Το πώς τελικώς απάντησε είναι ένα δεύτερο θέμα, άλλοι θα συμφωνήσουν και άλλοι, αλλού, θα διαφωνήσουν. Με αυτά τα ερωτήματα και με τις απαντήσεις έγραψε το «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», το οποίο κυκλοφόρησε ακριβώς πριν από 20 χρόνια. Το 1988, πριν ακόμη καταρρεύσει ο «υπαρκτός (και ταυτόχρονα ανύπαρκτος) σοσιαλισμός». Μετά την κατάρρευση και όταν βεβαιώθηκαν ότι ήταν οριστική, έγραψαν και άλλοι πολλά και διάφορα…

    Τον γνώρισα την άνοιξη του 1964 στις Φυλακές Αιγίνης, όπου είχα μεταχθεί από τις Φυλακές Λευκάδας. Αποφυλακισθήκαμε το 1966. Είχε πάρει ήδη τις αποστάσεις του από το ΚΚΕ γενικά και από την κομματική ηγεσία της φυλακής, η οποία τον αντιμετώπισε σαν ένα ιδιόρρυθμο άνθρωπο. Δεν είχε, όμως, τίποτα να πει εναντίον του.

    Στο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», έθεσε καταλυτικά για την Αριστερά, όλων των αποχρώσεων, ερωτήματα. Κάνει πως δεν τα ακούει, θα ’ρθει όμως η στιγμή να τα ακούσει.

    Μέχρι τώρα η «αυτοκριτική» της Αριστεράς απαντάει ή προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα: τι συνέβη, τι έφταιξε και δεν νικήσαμε. Πάνω σ’ αυτό το ερώτημα γράφτηκε από την Αριστερά ολόκληρη η Ιστορία, τουλάχιστον από το καλοκαίρι του 1943 ώς την τελική συντριβή της, στρατιωτική και πολιτική, το 1949. Δεν σταμάτησε εκεί. Με τον ίδιο «καημό» της ήττας διαμορφώθηκε και η μετέπειτα πολιτική και ιστορία της ώς τις μέρες μας.

    Σε αυτόν τον καμβά συσσωρεύτηκαν όλα τα γεγονότα, όλα τα πρόσωπα, όλες οι ιδέες, όλα τα «σφάλματα», όλες οι σχέσεις με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και με τους ξένους. Ο (απολεσθείς παράδεισος της «νίκης» διαμόρφωσε στερεότυπα σκέψης και συμπεριφοράς, τα οποία ισχύουν και σήμερα και είναι πανίσχυρα. Ποτέ η Αριστερά, τουλάχιστον σε ηγετικό επίπεδο, δεν τόλμησε να αναρωτηθεί ειλικρινά τι θα εσήμαινε και τι σημαίνει αυτή η «νίκη» που απροσδόκητα χάθηκε και εξακολουθεί ακόμα να τη θρηνεί. Ιδιαίτερα η συγκλονιστική αποκάλυψη μετά την κατάρρευση του υπαρκτού και ταυτόχρονα ανύπαρκτου, θα έπρεπε λογικά να οδηγήσει την Αριστερά σε πλήρη ανατροπή της πολιτικής της, στη θεωρία και την πράξη. Οχι ότι μας χρειάζονταν οι αποκαλύψεις, όλοι ξέραμε τι ακριβώς συμβαίνει. Αλλά κανείς δεν τολμούσε να θέσει το καταλυτικό ερώτημα. Και είναι πραγματικά ένα θέμα για να ερευνηθεί, πώς άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν τίποτα στη ζωή τους, που έδειξαν απαράμιλλο θάρρος και ηρωισμό, φοβήθηκαν να ρωτήσουν και να αναρωτηθούν: τι πήγαμε να κάνουμε και ευτυχώς δεν μας άφησαν να το κάνουμε και να το αποτελειώσουμε;

    Αυτό το ερώτημα έθεσε νωρίς ο Τάκης Λαζαρίδης, πρώτα στον εαυτό του και έπειτα, με το πρώτο του βιβλίο σε όλους τους άλλους. Οπως καταλαβαίνετε, είναι σαν να θέλει να ξαναγράψει την ιστορία της Αριστεράς. Ο Δεκέμβρης και ο Εμφύλιος, για παράδειγμα, ήταν θανάσιμες απειλές εναντίον της χώρας και του λαού και όχι ευκαιρίες «νίκης» που χάθηκαν. Και ευτυχώς, που αυτές οι απειλές αποκρούσθηκαν. Το «αστικό κράτος» και οι ξένοι, οι Αγγλοι πρώτα και κατόπιν οι Αμερικανικοί, συνέτριψαν την Αριστερά και την αιματοκύλησαν χωρίς αναστολές και ενδοιασμούς, όπως επιβάλλει ένας πόλεμος. Σώθηκε, όμως, η χώρα και ο λαός της δεν γνώρισε τις περιπέτειες που γνώρισαν άλλοι λαοί που εντάχθηκαν με τη βία σε ολοκληρωτικά συστήματα διακυβέρνησης.

    Ο Τάκης Λαζαρίδης, όμως, δεν σταματάει εδώ. Αναρωτιέται και μας καλεί να αναρωτηθούμε τι μπορεί να σημαίνει σήμερα «σοσιαλισμός» και «σοσιαλιστική ανοικοδόμηση», στερεότυπα επαναλαμβανόμενα από τα δύο κόμματα της Αριστεράς. Και τι μπορεί να σημαίνει «καπιταλισμός» και πού μας οδηγεί.

    Με το νέο του βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν από λίγο με τον τίτλο «Αναγκαστική Προσγείωση», και που είναι η αφορμή αυτού του σημειώματος, απαντάει σε γράμματα και ερωτήσεις αναγνωστών του πρώτου βιβλίου, του «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι».

    Θα ρωτήσετε, έπειτα από αυτήν την καταλυτική κριτική τι μένει από την Αριστερά. Θα σας πω τη γνώμη μου ευθέως. Από την Αριστερά που γνωρίσαμε, την παραδοσιακή και επίσημη, δεν μένει τίποτα. Μένουν μόνο οι τραγικές θυσίες της. Και αυτές σαν βάρος στη συνείδησή μας.

    Επειδή, όμως, ο κόσμος είναι γεμάτος αδικίες, ανισότητες, καταπιέσεις, αίμα και καταστροφές, το αριστερό αίτημα θα είναι πάντα ζωντανό και ενεργό. Ισως γι’ αυτό το λόγο η ηττημένη και στη χειρότερη στιγμή της, εγκλωβισμένη στον αποπνικτικό κρατισμό «Αριστερά» είναι ιδεολογικά κυρίαρχη, όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο Τάκης Λαζαρίδης. Την άλλη Αριστερά μένει να την ανακαλύψουμε…

    Σχόλιο από pontios | 16/09/2010

  97. Για την αριστερά που μας πληγώνει:

    http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=206241

    Σχόλιο από aristeropontios | 27/09/2010

  98. Μιλάμε για την Αριστερά: Η γεωπολιτική του χάους,

    «Στην αρχή μας αγνοούν, μετά μας γελοιοποιούν, στη συνέχεια μας πολεμούν και στο τέλος νικάμε».

    Του Περικλή Κοροβέση, στην Ελευθεροτυπία της 7/8/2010

    Τα λόγια αυτά ανήκουν στον μεγαλύτερο επαναστάτη του περασμένου αιώνα (προσωπική άποψη), τον Γκάντι. Και όντως τα κινήματα που γεννάει μια κοινωνία και εκφράζουν την πλειονότητά της περνούν από αυτά τα στάδια. Το ερώτημα που μπαίνει είναι για το τελευταίο στάδιο. Η νίκη ενός κινήματος δεν είναι ένα μοιραίο ιστορικό γεγονός και ούτε αποτελεί νομοτέλεια. Τα επαναστατικά κινήματα μπορούν να νικηθούν και να εξαφανιστούν βίαια, μπορούν να νικήσουν και να φέρουν ένα χειρότερο δεσποτισμό από τον προηγούμενο, που σημαίνει πως νικήθηκαν από τη γραφειοκρατία τους. Ακόμα, είναι δυνατόν να μη νικήσουν ποτέ και ανάλογα με τη μαζικότητά τους και την ευφυΐα των βημάτων τους να κερδίσουν πολύ σημαντικά πράγματα.

    Πού βρισκόμαστε σήμερα στην Ελλάδα; Το κράτος μοιάζει να έχει αυτονομηθεί από την κοινωνία και συμπεριφέρεται σαν πολυεθνική που έχει τους κατοίκους αυτής της χώρας υπαλλήλους χωρίς δικαιώματα. Ακριβώς όπως ο καπιταλισμός της μαφίας και του καζίνου, απολύει κατά δεκάδες χιλιάδες τους εργαζόμενους για να περισώσει τα υπερκέρδη του, για να μειώσει το κόστος του τελικού προϊόντος, έτσι και το κράτος του ΠΑΣΟΚ τείνει να μετατρέψει την Ελλάδα σε χώρα ανέργων και φτωχών, με αποτέλεσμα να καλπάζει η επιδημία του λουκέτου. Και όσοι εξακολουθούν να ζουν από ελεύθερα επαγγέλματα έχουν δει να πέφτει ο τζίρος τους στο μισό.

    Και τι κάνει η Αριστερά, που θεωρητικά είναι ο αποδέκτης της λαϊκής δυσαρέσκειας; Και εδώ μου έρχεται μια γνωστή παροιμία που την παραφράζω: «Η Αριστερά δουλειά δεν είχε και έκανε μέτωπα». Εχω μετρήσει μέχρι τώρα πέντε πρωτοβουλίες για μέτωπο και δεν ξέρω πόσες πρωτοβουλίες για ενότητα και δράση της Αριστεράς. Καλές οι πρωτοβουλίες με μια πρώτη ματιά. Με μια δεύτερη όμως πιο προσεκτική προσέγγιση, μήπως είναι ένας πόλεμος κομμουνιστογενών «βαρόνων» που το πρόβλημά τους είναι η εξουσία πάνω στους άλλους; Κάτι το αντίστοιχο των σταυροφόρων που όποιος προλάβαινε να υψώσει τη σημαία του σε μια περιοχή που είχε κατακτηθεί αυτομάτως δημιουργούσε το δικό του κράτος.

    Το σίγουρο είναι πως η Αριστερά δεν κατάλαβε την επικίνδυνη εποχή που ερχόταν και δεν μπόρεσε να προετοιμαστεί εγκαίρως. Και αντέδρασε μόνο κατόπιν εορτής και όταν η καταστροφή είχε συντελεστεί. Γιατί η γνώση για την επικείμενη καταστροφή υπήρχε. Πλήθος έγκυροι διεθνείς αναλυτές μάς είχαν προειδοποιήσει θα σταθώ μόνο σε έναν: τον Ιγνάσιο Ραμονέ, τον πρώην διευθυντή της «Monde Diplomatique», που ήδη από το 1997 είχε εκδώσει το βιβλίο του «Η γεωπολιτική του χάους» (από όπου και ο τίτλος του άρθρου). Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πόλις». Αλλά και πριν από το βιβλίο του, όλη η αρθρογραφία αυτής της εφημερίδας ήταν μια ακτινογραφία του αρπακτικού νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Ηδη ξέραμε από τις αρχές του ’90 πού βαδίζει ο κόσμος. Στο χάος.

    «Οι ρυθμοί που αλλάζουν τον κόσμο είναι εκπληκτικοί και τον μετασχηματίζουν σε βάθος σε όλα τα επίπεδα. Η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου αναποδογυρίζει τα πάντα, ευνοούμενη από την ανάπτυξη των τεχνολογιών της πληροφορικής. Η αγορά και η επικοινωνία επιβάλλονται σαν γενικά μοντέλα που έχουν σκοπό να διαμορφώσουν όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Τα έθνη-κράτη, κυβερνήσεις, κόμματα και συνδικάτα χάνουν τις παραδοσιακές τους αναφορές». Αυτά υποστηρίζει ο Ραμονέ. Και όλα αυτά μέσα σε έναν κόσμο όπου επικρατεί η μόνη υπερδύναμη, οι ΗΠΑ, που βρίσκονται σε ανταγωνισμό με δυο άλλους πόλους: την Ευρώπη και την Ασία-Ειρηνικό. Σε αυτό να προστεθεί η διάλυση του Νότου, όπου ζει το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού.

    Αυτά τα θέματα δεν τα επεξεργάστηκε ποτέ η Αριστερά και δεν τα έκανε κεντρική της πολιτική παρέμβαση πριν ξεσπάσει η καταιγίδα. Σίγουρα βρέθηκαν κάποιοι που τα είπαν και όχι αναγκαστικά από τις εφημερίδες της Αριστεράς. Αλλά με αυτούς ξοφλάει εύκολα κανείς…

    Ή είναι η πέμπτη φάλαγγα του κατεστημένου ή απλά αριστεριστές. Μπορούμε να φανταστούμε το ΚΚΕ να κάνει αναφορά στον Καστοριάδη, στον Παπαϊωάννου, τον Αξελό ή τον Πουλαντζά; Αυτοί όλοι συλλήβδην είναι αντικομμουνιστές και το μόνο πραγματικό Κοράνι είναι ο Στάλιν.

    Και όμως εξακολουθεί ακόμα και πείθει. Και αυτό δείχνει και το πνευματικό επίπεδο της Αριστεράς συνολικά. Για το ποιος φταίει, ας ψάξουμε τους εαυτούς μας και από εκεί να ζητήσουμε ευθύνες.

    perkor29@gmail.com

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/11/2010

  99. Εδιναν «χορηγίες» σε πολίτες, πολιτικούς και καθηγητές

    Ξόδεψαν δεκάδες χιλιάδες δολάρια από το 2000 έως το 2008 για τη χρηματοδότηση «φίλων», που αναλάμβαναν να προωθήσουν τα συμφέροντά τους

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ – ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

    5/12/2010

    Τη διάθεση δεκάδων χιλιάδων δολαρίων από την αμερικανική κυβέρνηση, μέσω των πρεσβειών στην Αθήνα, τη Λευκωσία και την Αγκυρα, υπό τη μορφή επιχορηγήσεων σε ιδιώτες και φορείς μέχρι τουλάχιστον το 2008, αποκαλύπτουν αμερικανικά έγγραφα που φέρνει σήμερα στη δημοσιότητα το «Εθνος της Κυριακής». Οσοι έλαβαν επιχορηγήσεις, ανάμεσά τους και πολίτες άλλων χωρών, υποχρεώθηκαν να υπογράψουν σχετικό συμβόλαιο.

    Τα έγγραφα αποχαρακτηρίστηκαν από ομάδα ερευνητών στην Ουάσιγκτον ύστερα από την υποβολή σχετικού αιτήματος με κεντρική αναφορά στις δραστηριότητες των τριών πρεσβειών κατά την επίμαχη περίοδο προετοιμασίας του αντιδημοκρατικού και φιλοτουρκικού Σχεδίου Ανάν. Υστερα από προσπάθειες τεσσάρων ετών η αρμόδια αρχή της αμερικανικής κυβέρνησης παρέδωσε 1.331 συμβόλαια επιχορηγήσεων (grants) των τριών πρεσβειών, αφού προηγουμένως έσβησε τα ονόματα των παραληπτών. Ολα τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα φέρουν την υπογραφή του Theodore Sellin της υπηρεσίας Review Authority του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

    Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αμερικανικές πρεσβείες στις τρεις πρωτεύουσες στοχεύουν ως επί το πλείστον καθηγητές, πολιτικούς, δημοσιογράφους, ακόμα και εκπροσώπους του οικονομικού κόσμου και όλους αυτούς που θεωρούνται opinion leaders, ενώ συγχρόνως με αδρές χρηματοδοτήσεις οι Αμερικανοί μέσω οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών (UNDP και UNOPS) αποκτούσαν πρόσβαση και επιρροή στη λεγόμενη Κοινωνία των Πολιτών. Το αρμόδιο πρόγραμμα για τις επιχορηγήσεις επίσημα στοχεύει στην ενημέρωση των παραπάνω για την πολιτική των ΗΠΑ, είτε για τις συγκεκριμένες χώρες είτε για το ΝΑΤΟ είτε για την αμερικανική πολιτική γενικότερα.

    Τα συμπεράσματα.
    Στο πλαίσιο αυτό προσφέρουν σε πολίτες επισκέψεις στην Αμερική με πληρωμένα όλα τα έξοδα ή διοργανώνουν σεμινάρια σε πόλεις της Ευρώπης, στα οποία προσκαλούν Ελληνες, Τούρκους, Κύπριους και άλλους πολίτες για ενημέρωση και επιμόρφωση. Παράλληλα όμως από τα έγγραφα που έχουμε στη διάθεσή μας προκύπτει ότι πολλές επιχορηγήσεις διατέθηκαν στην Κύπρο σε συγκεκριμένους φορείς για την προώθηση «δικοινοτικών προγραμμάτων» που περιελάμβαναν από κοινές εκθέσεις… Κεραμικής μέχρι την έκδοση CD με παραδοσιακά τραγούδια και τη λειτουργία ιστοσελίδας για τη χλωρίδα και την πανίδα της Κύπρου.

    Η μελέτη των αποχαρακτηρισμένων εγγράφων οδηγεί και στο συμπέρασμα ότι κάποιες από τις επιχορηγήσεις χρησιμοποιήθηκαν και για άλλους σκοπούς. Για παράβειγμα:

    Σε έγγραφο της 20ής Σεπτεμβρίου 2000 εγκρίνεται ποσό 2,960 δολαρίων και στη δικαιολογία για την επιχορήγηση αναφέρει «για να προωθήσει αμερικανικά…». Και το όνομα έχει σβηστεί, αλλά και το υπόλοιπο κείμενο, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατον να καταλήξει κανείς σε ασφαλές συμπέρασμα.
    Σε έγγραφο της 25ης Σεπτεμβρίου 2000 αναφέρεται ότι δίνεται επιχορήγηση 9.500 δολαρίων. Και σε αυτό έχει σβηστεί το όνομα του παραλήπτη, ενώ ως δικαιολογία αναφέρεται ότι «είναι η πρώτη από μία σειρά». Το υπόλοιπο κείμενο έχει σβηστεί, με αποτέλεσμα να καταλήγει κανείς στο λογικό συμπέρασμα ότι ακολούθησαν και άλλες επιχορηγήσεις.
    Σε έγγραφο με ημερομηνία 23 Μαρτίου 2000, η αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας φαίνεται να καταβάλλει 24,546 δολάρια αλλά η αιτιολογία παραμένει μυστική, καθώς ο αποχαρακτηρισμός του εγγράφου άφησε την πρόταση στη μέση. Γράφει: «ο δικαιούχος πρέπει να τα χρησιμοποιήσει?». Το όνομα του δικαιούχου έχει σβηστεί. Είναι αναγκαίο να διευκρινιστούν τα εξής:
    1 Αν και το βασικό ερώτημα της έρευνας αφορούσε τον ισχυρισμό για επιχορήγηση πολιτών για να υποστηρίξουν το σχέδιο Ανάν, οι ερευνητές δεν μπορούν να υποστηρίξουν με βεβαιότητα ότι οι συγκεκριμένες επιχορηγήσεις αφορούσαν μόνο το σκηνικό που στήθηκε για επιβολή του κειμένου του τότε γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι ερευνητές έχουν εξασφαλίσει τα ονόματα των οργανώσεων που έλαβαν επιχορηγήσεις για να στηρίξουν το σχέδιο Ανάν, αλλά υπήρξε ρητή άρνηση για να δοθούν τα ονόματα των μελών των διοικητικών συμβουλίων.

    2 Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν τα ονόματα των πολιτών που υπέγραψαν για να λάβουν τις επιχορηγήσεις (grants) όπως περιγράφονται στα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα των πρεσβειών Αθήνας, Αγκυρας και Λευκωσίας.

    3 Οι ερευνητές υπέβαλαν έφεση χωρίς να είναι γνωστό πότε θα ανακοινωθεί το τελικό αποτέλεσμα.

    4 Το «Εθνος της Κυριακής» επικοινώνησε με Αμερικανούς αρμοδίους για να σχολιάσουν τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, αλλά λόγω χρόνου δεν κατέστη δυνατόν να συμβεί αυτό. Ομως, σε άλλες παρόμοιες υποθέσεις έχουν τονίσει με κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν πρόκειται για προσπάθεια δωροδοκίας ξένων πολιτών.

    Οταν προέκυψε θέμα αναφορικά με απόρρητο έγγραφο της αμερικανικής πρεσβείας στη Λευκωσία για επιχορήγηση ποσού 10 χιλιάδων δολαρίων σε Κύπρια πολίτη, Αμερικανός εκπρόσωπος είχε κάνει την εξής δήλωση:

    «Οι ΗΠΑ έχουν ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα βοηθείας στην Κύπρο που υπάγεται διοικητικά στο Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών και στοχεύει στην επανένωση της Νήσου και τη συμφιλίωση της Ελληνοκυπριακής και Τουρκοκυπριακής κοινότητας.

    Την εποχή που διεξήγοντο οι διαπραγματεύσεις για το Σχέδιο Ανάν, υποστηρίξαμε προγράμματα που είχαν σκοπό να εξηγήσουν τους όρους του κατ’ ανάγκη πολύπλοκου σχεδίου με σαφή κατανοητή γλώσσα. Για παράδειγμα, προσφέραμε χρηματοδότηση για έρευνα, τη διατύπωση και την εκτύπωση του «Οδηγού των Πολιτών για το Σχέδιο Ανάν.» Η Πράσινη Βίβλος, όπως έγινε γνωστή, προσφέρθηκε στην Ελληνική, Τουρκική, και Αγγλική Γλώσσα. Δεν αποκρύψαμε την υποστήριξή μας στην προσπάθεια αυτή.

    Είμαστε δικαιολογημένα υπερήφανοι για τις προσπάθειες υποστήριξης που παρέχουμε στις διακοινοτικές δραστηριότητες στην Κύπρο. Ισχυρισμοί ότι οι ΗΠΑ άμεσα ή έμμεσα πλήρωσαν κόσμο για να υποστηρίξει το Σχέδιο είναι προσβλητικοί και παντελώς ανυπόστατοι».

    Πρεσβεία ΗΠΑ στην Αθήνα:
    Οι Ελληνες δημοσιογράφοι «είναι απλά αργυρώνητοι»

    Οι Αμερικανοί στόχευαν πάντα τον δημοσιογραφικό κόσμο της Ελλάδας και έκαναν πολλές προσπάθειες για να τον «αλώσουν» χωρίς να υπάρχει απόδειξη ότι τα κατάφεραν. Σε απόρρητο έγγραφο με ημερομηνία 12 Ιουνίου 1981, ο Αμερικανός πρέσβης Μακλόσκι γράφει στον τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Αλεξάντερ Χέιγκ, τα εξής προσβλητικά και απαράδεκτα για τους Ελληνες δημοσιογράφους:

    «Από το 1974, ο αντιαμερικανισμός έχει καταστεί πια αξιοσέβαστος, όπως και διάφορες αριστερές θέσεις γενικά. Παρακινούμενοι από τα ανεύθυνα μέσα ενημέρωσης, πολλοί Ελληνες, και ειδικά οι νέοι, είναι πρόθυμοι να κατηγορήσουν τις ΗΠΑ ή/και το ΝΑΤΟ για πολλά από τα προβλήματα της Ελλάδας. Οι αντίπαλοί μας έχουν εκμεταλλευτεί έξυπνα τη ροπή των Ελλήνων να επιρρίπτουν ευθύνες σε άλλους για τις δικές τους ανεπάρκειες. Ο Τύπος είναι ιδιαίτερα ευάλωτος σε αθέμιτη εκμετάλλευση και δεκτικός σε σκανδαλοθηρίες, παρουσιάζοντας την αμερικανική κυβέρνηση και τις δραστηριότητες με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Ο απλός Ελληνας αναγνώστης τείνει να πιστεύει ό,τι βλέπει τυπωμένο. Επί πλέον, όταν κάτι εμφανισθεί στον Τύπο, είναι αδύνατο να διαψευσθεί.

    Μάθημα αξιών.
    Ως φυσικό επακόλουθο του Β (Σ.Σ.: του παραπάνω), πολλοί Ελληνες δημοσιογράφοι είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιηθούν ως αγωγοί. Μερικοί ίσως είναι πεπεισμένοι ιδεολόγοι. Οι περισσότεροι είναι απλά αργυρώνητοι (simply venal). Αυτή η τάση είναι επικρατέστερη τώρα που οι σχέσεις με τους κομμουνιστές δεν είναι πια ταμπού».

    Στη συνέχεια ο Αμερικανός πρέσβης αναφέρει τα εξής ανταποκρινόμενος στην εισήγηση της Ουάσιγκτον για την εισαγωγή ενός προγράμματος το οποίο φαίνεται να έχει σχέση με την αντιμετώπιση των Σοβιετικών:

    « 9. Η κυβέρνηση της Ελλάδος είχε, όντως, επιβάλει στο παρελθόν κάποιους περιορισμούς για τους Σοβιετικούς διπλωμάτες, αλλά η εντύπωσή μας είναι ότι δεν εφαρμόζονται αυστηρά σε αυτή τη φάση. Επιπλέον, έχουν υπό παρακολούθηση κάποια μέλη της σοβιετικής αποστολής εδώ, ειδικά στρατιωτικούς, και συνεχίζουν να ερευνούν το παρελθόν νέο-αφιχθέντων Σοβιετικών. Η σοβιετική επέμβαση στο Αφγανιστάν, καθώς και η πιθανότητα σοβιετικής επέμβασης στην Πολωνία έχουν αναβιώσει την ελληνική συνειδητοποίηση μιας σοβιετικής απειλής. Οι Σοβιετικοί και οι ανατολικο-ευρωπαίοι, όμως, συνεχίζουν τη δραστηριότητά τους εδώ, ειδικά στους δημοσιογραφικούς κύκλους. Μερικοί συντάκτες μας έχουν πει ότι οι Σοβιετικοί κυκλοφορούν τακτικά σε δημοσιογραφικές αίθουσες τα βράδια με υλικό έτοιμο για δημοσίευση. Αρκετά από αυτά είναι ιδιαίτερα άξεστα/χοντροκομμένα για να χρησιμοποιηθούν, αλλά αρκετά σχόλια καταγράφονται. Πιο υπεύθυνα στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας γνωρίζουν για την δραστηριότητα αυτή, και μάλλον θα θέλανε να σταματήσει.

    10. Για τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητη με ένα πρόγραμμα τέτοιου είδους, και πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε προσέγγιση των Ελλήνων θα πρέπει να γίνει μέσω των καναλιών μυστικών υπηρεσιών (intelligence channels), την ΕΚ και το ΝΑΤΟ. Εχουμε επισημάνει μια αυξανόμενη τάση των Ελλήνων να καθοδηγούνται από το πώς οι εταίροι τους στην ΕΚ αντιδρούν σε κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα.

    Σε μια περίπτωση σαν αυτή, θα επιφυλάσσονταν του δικαιώματος να διαφωνήσουν με τους εταίρους τους στην ΕΚ, ενώ αν η ΕΚ δεν εγκρίνει ομόφωνα για να στηρίξει το πρόγραμμα, αυτό θα δώσει την ευκαιρία στην Ελλάδα να γαντζωθεί από αυτό και να αρνηθεί. Πολύ προς τα έξω, η Ελλάδα δεν θα προχωρούσε με το πρόγραμμα αυτό περισσότερο από ότι οι μεγαλύτερες χώρες της ΕΚ. Εχουμε ήδη επισημάνει ότι η Ελληνες εκτιμούν προγράμματα που γίνονται μέσω ΝΑΤΟ και μερικές φορές ανταποκρίνονται περισσότερο σε μια πρωτοβουλία του ΝΑΤΟ από ό,τι με ένα διμερές διάβημα. Αναφέροντας το πρόγραμμα αυτό στο βήμα του ΝΑΤΟ και της ΕΚ, θα καθησύχαζε συμμάχους που θα ήταν διστακτικοί να συμμετάσχουν ότι δεν είναι μόνοι τους στην προσπάθεια αυτή, και πιστεύουμε ότι αυτό θα ενίσχυε την πρωτοβουλία αυτή».

    ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ – ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/12/2010

  100. «Η μαρξιστική σκέψη είναι ως έναν βαθμό μεσαιωνική» / του Κωνσταντίνου Τσουκαλά Δεκέμβριος 06 2010

    Αναδημοσίευση από το «FAQ»

    Θανάσης Λάλας (ΘΛ): Κύριε Τσουκαλά (KT), πώς φτάσαμε εδώ;

    KT: Είναι τόσο απλή ερώτηση που, όπως όλες οι απλές ερωτήσεις, δεν επιδέχεται απλής απάντησης. Πρώτα απ’ όλα πού είμαστε; Δεν είναι ελληνικό το φαινόμενο, ξέρετε. Είναι παγκόσμιο. Απλώς εκείνο που συμβαίνει σε όλο τον κόσμο παίρνει παροξυντικές μορφές εδώ. Παροξυντικές μορφές με την έννοια ότι όλα αυτά που είχαμε, τα καλά και τα κακά, έχουν εξαγριωθεί προς όλες τις κατευθύνσεις και είναι πλέον δύσκολο να αποκτήσει κανείς συνείδηση οποιουδήποτε μέλλοντος, οποιασδήποτε ελπίδας, οποιασδήποτε φυγής προς τα εμπρός. Ενώ πριν από λίγα χρόνια όλοι ελπίζαμε, όλοι προγραμματίζαμε, όλοι βλέπαμε αυτό το οποίο ονομάζουμε πρόοδο, λέγοντας ότι είναι δυνατόν να το φτάσουμε και τα παιδιά μας να είναι καλύτερα απ’ ότι είμαστε εμείς, τώρα αυτή n πεποίθηση εξαερώνεται.

    Το ερώτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε. Όπως είχε πει κάποιος, n νοσταλγία n οποία είχαμε στο παρελθόν δεν μπορεί ούτε καν αυτή να είναι αυτή που ήταν. Δεν μπορούμε να νοσταλγούμε το παρελθόν, δεν μπορούμε να βλέπουμε το μέλλον ως απόληξη ενός παρόντος που δεν μπορούμε καν να σκεφτούμε τι είναι και κατά συνέπεια βρισκόμαστε μετέωροι, δίχως να ξέρουμε τι μας περιμένει την άλλη μέρα.

    Αυτό δεν ισχύει για τους λίγους. Ισχύει πια για τους πολλούς. Πάντα υπήρχαν οι απελπισμένοι, οι καταπιεσμένοι, οι καταφρονημένοι. Αυτό είναι όμως που μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι η κοινωνία την οποία είχαμε οργανώσει και στην οποία λίγο-πολύ πιστεύαμε όλοι, είναι αδιέξοδη. Λοιπόν, αυτό θα έλεγα ότι είναι το βασικό χαρακτηριστικό.

    Δεν είναι θέμα αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας. Είναι ζήτημα πολύ βαθύτερο, που αναφέρεται στην έλλειψη οποιασδήποτε συγκροτημένης και συλλογικής ελπίδας για το μέλλον.

    Δεν μπορούμε να ελπίσουμε σε τίποτα, γιατί δεν ξέρουμε πια ούτε ποιοι είμαστε, ούτε τι θέλουμε, ούτε σε τι μπορούμε να προσβλέπουμε. Εδώ ακριβώς πιστεύω ότι βρίσκεται το μεγάλο έλλειμμα της πολιτικής. H πολιτική έχει πάψει να είναι ένας υπεύθυνος προγραμματισμός μιας κοινωνίας για το μέλλον της και έχει γίνει κάτι το ετερώνυμο, κάτι το εξαρτημένο από εκείνα τα οποία πιστεύαμε ότι δεν είναι πολιτικά.

    Να το πω διαφορετικά: πριν από έναν αιώνα μπορούσε κανείς να επιλέγει να είναι n Ελλάς πτωχή αλλά έντιμος. Αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε πτωχοί αλλά έντιμοι. Είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε ταυτόχρονα φτωχοί και ανέντιμοι».

    ΘΛ: Τραγικό.

    ΚΤ: Όλη αυτή η κατάσταση οφείλεται σε πάρα πολλά πράγματα. Οφείλεται πρώτα απ’ όλα στο ότι σε όλο τον κόσμο η πολιτική έχει απαξιωθεί. Και έχει απαξιωθεί γιατί κάποτε διαλέγαμε, ενώ σήμερα μας διαλέγουν, μας επιβάλλουν, μας κατασκευάζουν έναν ζουρλομανδύα μέσα στον οποίο πρέπει να μπούμε, είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε, και ως εκ τούτου οι δυνατότητες επιλογής που έχουμε ως άτομα, ως κοινωνίες, ως ομάδες, ακόμα και ως οργανωμένα συμφέροντα δεν έχει διέξοδο.

    Αυτό ακριβώς πιστεύω ότι χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη εποχή. Κάποτε το πολιτικό τι ήταν; Ήταν ένα οργανωμένο σύστημα ή υποσύστημα, το οποίο ήταν οργανωμένο για να αποφασίζει πού πρέπει να πάει n κοινωνία από τη βάση του καλώς ή κακώς εννοούμενου κοινωνικού συμφέροντος. Σήμερα η κοινωνία επανακαθορίζεται από τις αποφάσεις που παίρνονται αλλού. Από την επιστήμη; από τη γνώση, από την τεχνολογία. H πολιτική είναι υπηρέτρια πια.

    ΘΛ: ‘Αρα είμαστε εκτεθειμένοι απόλυτα.

    ΚΤ: Απόλυτα. Το πολιτικό δεν είναι πια πολιτικό. Και το μη πολίτικο έχει αναδειχθεί σε εστία λήψεως πολιτικών ουσιαστικά αποφάσεων, που αναφέρονται σε όλους μας.

    Κωνσταντίνος Μπογδάνος (ΚΜ): Στη δύση λέμε ότι κάθε άνθρωπος έχει δική του υπόσταση, πορεία, επιλογές. Πώς, στον τόπο όπου η αριστοτέλεια σκέψη γέννησε τον καλώς εννοούμενο ατομισμό, φτάσαμε στο σημείο να τον ευτελίσουμε; Γιατί λειτουργούμε μόνο ως άτομα και δεν έχουμε καμία αίσθηση του κοινού καλού;

    KT: Χαίρομαι που επικαλείστε την αριστοτέλεια σκέψη. Ο Αριστοτέλης στο ερώτημα «γιατί ζουν οι άνθρωποι μαζί;» λέει ότι έχουν την όρεξη του «συζήν». Το θέμα είναι ότι εδώ πλέον δεν έχουμε όρεξη του συζήν. Έχουμε πλέον όρεξη του ατομικώς ζην. Ο ατομισμός, ο οποίος είναι μεγάλη τομή και της νεότερης σκέψης, που οδήγησε στον φιλελευθερισμό και όπου αλλού θέλετε, είναι βέβαια μια αναγκαία προϋπόθεση για να μπορεί ο καθένας να αντιστέκεται στις πιέσεις των άλλων. Από τη στιγμή όμως που ο ατομισμός γίνεται μοναδικός τυφλοσούρτης, μοναδική ερμηνεία και διάσταση της ανθρώπινης δράσης, τότε το όλον εξαφανίζεται τελείως.

    Θα δώσω ένα μικρό παράδειγμα, που είναι για μένα χαρακτηριστικό: όλες οι κοινωνίες μέχρι σήμερα είναι άδικες, αυτό το παίρνω σαν δεδομένο. Τι ζητούσαν οι άνθρωποι εκατό χρόνια πριν και ως έναν βαθμό το κατάφεραν; Μια στοιχειώδη εξασφάλιση. Μια στοιχειώδη βεβαιότητα ότι δεν θα πεθάνουν σαν τα σκυλιά. Αυτό το πέτυχαν ως έναν βαθμό, το διεκδίκησαν μέσα από αυτό που το κοινωνικό κράτος ονόμασε δικαίωμα στην εργασία και την κατοχύρωση της δια βίου εργασίας. Αυτό υπήρξε, αν θέλετε, η μεγάλη κατάκτηση των κοινωνικών κρατών, ήδη από το 1945-1950. Τώρα αυτό εξαφανίζεται ως διά μαγείας. Κανείς δεν μιλάει πια για τη διά βίου εξασφάλιση. Αντίθετα. Όλοι μιλάμε για την ευθύνη του ατόμου απέναντι στον εαυτό του. Το παιδί από την πρώτη μέρα είναι υποχρεωμένο να αποδεχθεί ότι είναι μόνος υπεύθυνος για το μέλλον του, μόνος υπεύθυνος για τη ζωή του και για να μπορέσει να πετύχει οποιαδήποτε προκοπή πρέπει να ανταγωνίζεται για όλη του τη ζωή όλους τους άλλους.

    Αντί της διά βίου εργασίας, εμφανίζεται η διά βίου εκπαίδευση, η διά βίου μάθηση. Δεν λέω ότι αυτό είναι κακό. Λέω ότι από τη στιγμή που όλοι μαθαίνουν ότι πρέπει μια ζωή να μαθαίνουν προσανατολισμένοι προς τα άδηλα κελεύσματα της αγοράς εργασίας, από τη στιγμή που όλοι θεωρούν αυτονόητο πια ότι το σύστημα δεν τους παρέχει καμία εγγύηση επιβίωσης και ότι είναι υπεύθυνοι για τον εαυτό τους, τότε μπαίνουμε όλοι σε μια κατάσταση ακατάπαυστου ανταγωνισμού και μιας συνεχούς ατομοκεντρικής θέασης του κόσμου η οποία έχει τα γνωστά αποτελέσματα σε ό.τι αφορά την εξαφάνιση της αλληλεγγύης, της κοινής αναφοράς σε αξίες.

    ΘΛ: Μήπως τελικά τα τόσο πολλά χρόνια μακριά από μια μεγάλη καταστροφή, ένα τράνταγμα, έναν μεγάλο πόνο, οδηγούν τους ανθρώπους όλο και περισσότερο σε αυτό τον ατομισμό;

    ΚΤ: Αυτό που λέτε είναι απολύτως σωστό. Απλά σκεφτείτε ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά στην πλήρη καταστροφή. Βρισκόμαστε σε μια απομείωση όλων των συνηθειών μας. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ψιλοκατάρρευση. Μπροστά στην πλήρη καταστροφή το εμείς αναδεύεται ατόφιο. Το ίδιο έγινε και στην κατοχή, το ίδιο έγινε και στο γκέτο της Βαρσοβίας. Όπου οι άνθρωποι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, συλλογικά σκέφτονται να κατασκευάσουν τη ζωή τους πάνω στη βάση του πρώτου πληθυντικού. Τώρα όμως δεν είμαστε εκεί, διότι όλα τα στερεότυπα της ατομικής επιβίωσης, της ατομικής ευθύνης απέναντι στη ζωή του καθενός και της ατομικής πραγμάτωσης της επιτυχίας μέσω της κατανάλωσης, μέσω της διαφοροποίησης, μέσω των γνωστών έξωθεν καταναγκασμών -ότι πρέπει να έχουμε καλύτερο αυτοκίνητο από τον γείτονα, ότι πρέπει να έχουμε μεγαλύτερο σπίτι από τον γείτονα- δεν έχουν εξαφανιστεί Για να εξαφανιστούν θα πρέπει να έρθει n ολοκληρωτική καταστροφή. Δεν είμαι βέβαια υπέρ της ολοκληρωτικής καταστροφής.

    ΘΛ: Αυτό το σύνολο των ατομικών επιδιώξεων μήπως δημιουργεί και τις προϋποθέσεις μιας άλλης μορφής ηγετικών πολιτικών μορφών;

    ΚΤ: Οι ηγέτες παράγονται από την εποχή τους. Δεν βρισκόμαστε πια σε φάση όπου είναι δυνατόν να παραχθεί ένας χαρισματικός ηγέτης, o οποίος θα μπορούσε να επιβάλει τη δική του προσωπικότητα και τις δικές του αξίες σε ένα σύστημα. Από τη στιγμή λοιπόν που το παιχνίδι είναι νοθευμένο, είναι εξαιρετικά δύσκολο ακόμα και για την πολιτική να αλλάξει προσωπείο. Σκεφτείτε το έλλειμμα με τις απανταχού ηγεσίες -θα κάνω μια μικρή εξαίρεση με τον Ομπάμα (Obama), για τον οποίο δεν ξέρουμε ακόμα πού θα οδηγήσει.

    Το έλλειμμα αυτό στις ηγεσίες παρατηρείται παντού, σε όλη την Ευρώπη. Ακόμα και πριν από λίγα χρόνια, οι Ευρωπαίοι ηγέτες είχαν κάτι να πουν, είχαν μια χώρα την οποία ήθελαν να προωθήσουν ως αυτόνομη συμβολική οντότητα και δρούσαν αναλόγως. Με επιτυχία ή χωρίς επιτυχία. Σήμερα κανένας Ευρωπαίος ηγέτης δεν μπορεί να δράσει, να αποφασίσει για πράγματα τα οποία επηρεάζουν τη ζωή του τόπου του και των πολιτών του. Να σας δώσω ένα απλό παράδειγμα: πριν από πολλά χρόνια σε όλες τις πανεπιστημιακές σχολές μαθαίναμε συνεχώς για το ζήτημα της προστασίας του εθνικού χώρου, της προστασίας του εθνικού νομίσματος, της προστασίας της εθνικής οικονομίας, της προστασίας της εθνικής αστικής τάξης, της προστασίας των όσων κεκτημένων υπήρχαν σε μια χώρα.

    Τώρα πλέον δεν υπάρχει αυτό. Δεν μπορεί πλέον καμία κοινωνία να ζει απομονωμένη, δεν μπορεί πλέον καμία κοινωνία να ζει προστατευμένη, δεν μπορεί καμία κοινωνία να προβάλλει την εσωτερική αυτονομία της. Η σημερινή πολιτική είναι σε όλα οριοθετημένη. Οι λέξεις δεν είναι τυχαίες. H λέξη «κυβέρνηση» έχει πλέον αντικατασταθεί από τη λέξη «διακυβέρνηση». Παγκοσμίως. Τι θα πει διακυβέρνηση; Θα πει μια κυβέρνηση η οποία συνομολογεί εκ των προτέρων ότι δεν είναι σε θέση και δεν έχει την αρμοδιότητα να κυβερνά».

    KM: Αυτή n περιχαράκωση, n προσφυγή στον αρνητικό ατομισμό, εξυπηρετεί τη διαδικασία διάβρωσης της μεσαίας τάξης στον δυτικό πολιτισμό;

    ΚΤ: Δεν νομίζω ότι υπάρχει σχέδιο διάβρωσης της μεσαίας τάξης. Αυτό που είναι αδιαμφισβήτητο είναι ότι μέσα στη δυναμική μιας παγκόσμιας αναπτυξιακής προϊδέασης, το κεφάλαιο πάντα ανακατατάσσεται. Και ανακατατάσσεται πάντα εις βάρος των αδυνάτων. Των απόλυτα αδυνάτων, που είναι οι εργαζόμενοι -ισχύει παντού αυτό, ακόμα και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Γίνεται και μια ανακατάταξη πάντοτε εις βάρος των μεσαίων. Εις βάρος αυτών που δεν έχουν τη δυνατότητα να αμυνθούν. Οι περίοδοι κρίσης πάντα επιφέρουν ανακατατάξεις που είναι πάντοτε υπέρ των ισχυρών, που θα μπορέσουν να επιζήσουν και να επιδείξουν μεγαλύτερη επιτηδειότητα, μεγαλύτερη αναλήθεια στην περίοδο της κρίσης.

    H υπονόμευση των μεσαίων τάξεων είναι ένα αποτέλεσμα μιας διαδικασίας αντικειμενικής. δεν αποτελεί αντικείμενο μιας σκευωρίας ή μιας συνωμοσίας. Αντίθετα. Δίχως μεσαία στρώματα, είναι αδύνατον να επιζήσει οποιαδήποτε κοινωνική συνοχή. Πιστεύω ότι αυτό το οποίο επισημαίνεται είναι μια από τις μεγαλύτερες συστημικές αντιφάσεις του σύγχρονου κόσμου. Αν συμβεί αυτό, εκείνο το οποίο ονομαζόταν «κοινωνία των δύο τρίτων», που ήταν n βάση της πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης σε όλο τον κόσμο μέχρι πρόσφατα, απειλείται να καταρρεύσει. Γιατί τα δύο τρίτα μπορούν να επιβάλουν τη βούλησή τους, έστω και αν δεν βρίσκεται απολύτως συνυφασμένη στο ένα τρίτο των καταφρονημένων και μη-απασχολήσιμων. Αν όμως πάνω από το μισό του κοινωνικού σώματος βρίσκεται σε απόγνωση, τότε αλλάζουν οι μορφές της δημοκρατίας. Τότε δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Δεν πιστεύω ότι βρισκόμαστε ακόμα εκεί.

    KM: Θα φτάσουμε, πιστεύετε, στη δικαίωση της μαρξιστικής θεωρίας, που λέει ότι όταν πλέον ωριμάσει o καπιταλισμός θα έχουμε μεγάλες ανατροπές;

    ΚΤ: Κοιτάξτε, η μαρξιστική σκέψη είναι ως έναν βαθμό μεσαιωνική. Πίστευε πάντα ότι πλησιάζει το τέλος, ότι θα έχουμε ανατροπές, ότι οι αντιφάσεις δεν θα μπορούν να λυθούν παρά μόνο μέσα από μεγάλες ανατροπές και άρα θα έρθει και n επανάσταση. Ευτυχώς ή δυστυχώς, κατά τη γνώμη μου μάλλον δυστυχώς, o καπιταλισμός έχει άπειρα ιστορικά αποθέματα αναδιαρθρώσεων εσωτερικών. Ακόμα και αν αυτή τη στιγμή δεν βλέπει κανείς πώς τα τρέχοντα συστήματα θα βγουν από την κρίση, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να βγουν. Με αυτή λοιπόν ακριβώς την έννοια πιστεύω ότι δεν πρέπει να περιμένει κανείς ούτε ανατροπή, ούτε επανάσταση, άλλα ούτε απλή αναπαραγωγή του συστήματος όπως το ξέρουμε. Τα πράγματα είναι πάντα ανοιχτά, άδηλα, η έκφανσή τους εξαρτάται από εμάς τους ίδιους και από δυνάμεις που ούτε μπορούμε να προβλέψουμε ούτε να ελέγξουμε.

    ΘΛ: Πόσο μπορεί πια να εμπνεύσει μια μειοψηφία την πλειοψηφία και ποιος είναι o ρόλος της αριστεράς σήμερα;

    ΚΤ: Κοιτάξτε, πάλι μου ζητάτε να μπω σε πολύ βαθιά νερά.

    ΘΛ: Το οικόπεδο είναι κατευθείαν στα άπατα, δεν φταίμε εμείς.

    ΚΤ: Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι π δημοκρατία που έχουμε μπορεί να μη λειτουργεί, μπορεί να μην οδηγεί σε συνειδητή αποτύπωση ενός κοινού πλειοψηφικού φρονήματος, αλλά είναι το μόνο που μπορεί να μας προφυλάξει από την απόλυτη αυταρχικότητα και την απόλυτη επιβολή της δύναμης του ισχυρού στον ανίσχυρο.

    Εδώ ακριβώς όμως, μπαίνουν και τα θέματα της αριστεράς όπως την ξέρουμε σήμερα. Είναι αλήθεια ότι η αριστερά δεν έχει συνέλθει ακόμα από το χτύπημα το οποίο υπέστη το 1989. Διπλό χτύπημα. Πρώτον, η κατάρρευση του σοβιετικού κόσμου και του σοβιετικού συστήματος και, δεύτερον, n συνακόλουθη κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας. Που ζούσε και αναπτυσσόταν σε συνεχή διάλογο με την κομμουνιστική αριστερά. Όλος ο 20ός αιώνας χαρακτηρίζεται από αυτό τον διάλογο και από αυτή τη σύγκρουση ανάμεσα στη σοβιετική ορθόδοξη αριστερά και στη σοσιαλδημοκρατία. H κατάρρευση της πρώτης συνεπέφερε, έστω και μοιραία, τον ευνουχισμό της δεύτερης. Αποτέλεσμα είναι ότι όλη η αριστερά, όπως και αν την ονομάσουν και όπως και αν την ο υιοθετήσουμε, χαρακτηρίζεται από μια όχι μόνο αβουλία, αλλά και από μια αλαλία. Δεν έχουν πια τι να πούνε. Με αυτή την έννοια n αποδιάρθρωση της σημερινής αριστεράς δεν είναι μόνο ελληνική. Το ότι εδώ μπορεί να γίνονται πράγματα πιο φαιδρά από ότι γίνονται αλλού, δεν αλλάζει τίποτα.

    H αριστερά αυτή τη στιγμή παγκοσμίως -και κυρίως θα έλεγα στην Ευρώπη, γιατί στις υπανάπτυκτες χώρες τα πράγματα είναι διαφορετικά- εξακολουθεί να μην μπορεί να διατυπώσει ένα πρόσταγμα ταυτόχρονα εσωτερικά συνεπές και πολιτικά ρεαλιστικό. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν είναι δυνατόν αυτή τη στιγμή τουλάχιστον να συμπεριλάβει στις τάξεις της πλειοψηφίες. Αυτή ακριβώς είναι n δύναμη του συστήματος σήμερα. Ότι έχει αποδυναμώσει ιδεολογικά την αριστερά.

    O Κωνσταντίνος Τσουκαλάς είναι καθηγητής κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας

    Σχόλιο από Z | 10/12/2010

  101. Ετσι βουλιάξατε τα Πανεπιστήμια

    Θ. Π. ΤΑΣΙΟΣ

    Μετά απο μισόν αιώνα (ακριβώς) απο τότε που άρχισα να υπηρετώ την πανεπιστημιακή παιδεία, και μετά απ’ τους όποιους αγώνες (στους οποίους έχω συμμετάσχει, με νούν καί με χέρια) κατά του πολιτικού κονφουζιονισμού, αισθάνομαι οτι έχω υποχρέωση να ξαναβάλω τις φωνές: Τί είναι πάλι ετούτη η βαθύτατα αντιλαϊκή θεατρική παράσταση που παίζεται τους τελευταίους μήνες γύρω απ’ το θέμα «ελληνικό πανεπιστήμιο»; Με όσην μου απόμεινε φωνήν, διαμαρτύρομαι για την περι ιδιωτικών λέει πανεπιστημίων μπουζουριέρα: Εδώ το ελληνικό πανεπιστήμιο βουλιάζει από μέσα-του, κι εμείς αλλού τοποθετούμε τους φωνακλάδικους καβγάδες μας…

    1. Το Ασυλον καταπατείται τρείς φορές τη βδομάδα: Η βίαιη εισβολή φοιτητικών ομάδων στους τόπους εργασίας (υπαλλήλων, τεχνιτών, δασκάλων και διοικήσεων), καθώς και οι καθημερινές απειλές κατά των διαφωνούντων, συνιστούν καραμπινάτη παρεμπόδιση παραγωγής και διάδοσης ιδεών και γνώσεων στο Πανεπιστήμιο. Αυτήν ακριβώς την παρεμπόδιση ηθέλησε να αναστείλει ο περι Ασύλου Νόμος – κι ο μόνος φόβος παλαιότερα ήταν βέβαια η Αστυνομία. Τώρα που η Αστυνομία (τα τελευταία 30 χρόνια) ΟΥΔΕΠΟΤΕ παρεμπόδισε το πανεπιστημιακό έργο, τώρα που το έργο αυτό (αυθαίρετα και βίαια) παρεμποδίζεται απο μέλη της πανεπιστημιακής Μή-Κοινότητας, τώρα λέγω βουλιάξαμε. Τον δε αντίλογό-σας οτι τάχα αυτά τα επονείδιστα γεγονότα είναι «για το καλό της Παιδείας», να πάτε να τον πείτε στους πολύχρωμους και μπαγιάτικους οπαδούς των ευρωπαϊκών ολοκληρωτισμών. Διάβολε, πώς είναι δυνατόν με τη μόνιμη βία, την εξωπέταξη και τον τραμπουκισμό κατά των Δασκάλων να μπορεί να υπηρετηθεί ενα ιδεώδες; Και ποιός, πότε και με τί εμπειρία, ειδίκευση και ευθύνη το μελέτησε αυτό το «ιδεώδες», ώστε να έχει καταλήξει στο μεταφυσικό αλάθητον – ακυρώνοντας για χάρη-του τη λειτουργία του Πανεπιστημίου; Κι όχι για μιά βδομάδα κάθε 5 χρόνια (όπως λ.χ. στη Γαλλία), αλλά για 2 μήνες κάθε 6 μήνες. Ο επαναστατικός επαρχιωτισμός σ’ όλο-του το μεγαλείο…

    2. Η Δημοκρατία προοδεύει στην ελληνική κοινωνία, αλλά έχει προ πολλού καταργηθεί στα ελληνικά πανεπιστήμια. Η αντιπροσωπευτικότητα των φοιτητών που συμμετέχουν στη διοίκηση (ή στην παρεμπόδιση της διοίκησης, το ίδιο είναι), είναι διάτρητη. Πρώτον διοτι ουδείς εγγυάται την δημοκρατική ορθότητα των φοιτητικών συνελεύσεων (προσκλήσεις, απαρτίες, διαδικασίες, αντιδημοκρατικός τσαμπουκάς, κ.ά.). Δεύτερον διότι συχνά δέν στέλνονται έγγραφες εξουσιοδοτήσεις εκπροσώπων. Τρίτον διοτι συχνότατα όποιος γουστάρει (φοιτητής ή μή) μπουκάρει στη συνεδρίαση των οργάνων διοίκησης, όπου συμμετέχει ή ασχημονεί.

    Αλλά η διάτρητη αντιπροσωπευτικότητα δέν είναι το μόνο έλλειμμα δημοκρατίας μέσα στο πανεπιστήμιο: Το χειρότερο είναι η κατα συχνά δυστυχώς διαστήματα εκτόξευση άμεσων ή έμμεσων απειλών κατά των άλλων μελών της πανεπιστημιακής Μή-Κοινότητας, κατά των Διδασκόντων δηλαδή. (Των απειλών αυτών βεβαίως διαφεύγουν όσοι Δάσκαλοι αιδημόνως σιγούν ή εξωπετάγονται αδιαμαρτύρητα.)

    Εάν τα απαράδεκτα αυτά Αντιδημοκρατικά φαινόμενα συνέβαιναν σε Εργατικό Συνδικάτο, θα είχαν κατασταλεί άμεσα: Απ’ τη διοίκηση του Συνδικάτου ή απ’ τη Γ.Σ.Ε.Ε. ή απ’ την Δικαιοσύνη. Στο Πανεπιστήμιο (κατ’ αναλογίαν), οι μέν Πρυτανείες ποιούν την νήσσαν εξ ανάγκης, το κατα τα άλλα λαλίστατον Υπουργείο Παιδείας καμώνεται οτι τα αγνοεί, η δε Δικαιοσύνη είναι μή προσβάσιμη για τους τλήμονες πανεπιστημιακούς – διότι «Ασυλον (σου λέει) θα το… ποινικοποιήσεις;».

    Ιδού γιατί σας λέω οτι γίναμε όλοι ξεδιάντροποι – θύτες και θύματα.

    Κι ύστερα, τί όνειδος Δημοκρατίας είναι τούτο όταν το δικό-μου συνδικαλιστικό Σωματείο δέν έχει κηρύξει απεργία, οι «εκπρόσωποι» όμως ενος άλλου «σωματείου» με… απεργούν δια της βίας, πετώντας-με στον δρόμο; Χωρίς να αισχύνονται για την αντιδημοκρατική-τους συμπεριφορά, σου απαντούν (οι ανίδεοι) «μα, είναι πολιτικό το θέμα» (sic!).

    Βεβαίως, τα φαινόμενα αυτά προέρχονται πάντοτε απο φοιτητικές μειονότητες, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των φοιτητών μας δέν συμμετέχει σ’ αυτές τις αντιπανεπιστημιακές ασχήμιες, αλλ’ ούτε και τις καταδικάζει! Διοτι απουσιάζει απ’ τις αντίστοιχες φοιτητικές συνελεύσεις όπου αργά την νύχτα παίρνονται οι σχετικές αποφάσεις – εν ονόματι ΟΛΩΝ των απόντων. Γιατί απουσιάζουν; Είτε διοτι δέν αντέχουν στις συνθήκες αυτού του αθλήματος, είτε διοτι πάσχουν καί αυτοί απ’ τον ίδιο ραγιαδισμό όπως όλοι μας.

    3. Ητανε το κλήμα στραβό, το τρώει και το βόδι: Μικρή και υποανάπτυκτη Χώρα είμαστε, δέν έχομε (έτσι κι αλλιώς) μεγάλη Επιστήμη – κι ας μή γίνει (σήμερα) λόγος για την συντεχνία-μου των Διδασκόντων (εμείς καμωνόμαστε πως είμαστε εκτός κρίσεως). Κι εκεί απάνω που πάει να γίνει η στροφή, με νύχια και με δόντια, εκεί νά και μας προκύπτουν οι εθνοσωτήριες «καταλήψεις», «στάσεις», «πορείες», «προληπτικά κλεισίματα», και ακυρώνουν περίπου το 30% του συνολικού διδακτικού έργου. Οχι το 3% (που θα ήταν ήδη κρίσιμο και πολύτιμο) αλλα το δεκαπλάσιό του. Κι όλοι μαζί απο κοινού αδιαφέροντος κινούμενοι, παρανομούμε μονίμως υπογράφοντας οτι δήθεν πραγματοποιήθηκαν οι ελάχιστες 13 διδακτικές βδομάδες ανα εξάμηνο. Ψεύδος βέβαια. Ψεύδος όμως το οποίο ΟΥΔΕΠΟΤΕ το θυμούμαστε όταν αναλύομε (υψιπετώς) την πανεπιστημιακή-μας κατάντια.

    4. Την (έμμονη πλέον) καταστροφή δημόσιας περιουσίας μέσα στα πανεπιστήμια, την έχομε φάει στην περήφανη μάπα μας, τριάντα χρόνια τώρα. Γιατί το αιδήμον Υπουργείο δεν ανακοινώνει τις ετήσιες στατιστικές αυτής της κυριολεκτικά απίστευτης αιμορραγίας των φορολογουμένων; Μα, υποθέτω διοτι δύσκολα θα βρεί φιλικούς χώρους για να δημοσιεύσει αυτά τα στοιχεία.

    Με όλα τούτα τα δεδομένα, συνιστά φαρισαϊσμόν η ερώτηση «γιατί δεν πάει μπροστά το ελληνικό πανεπιστήμιο». Σας ερωτώ κι εγώ με τη σειρά μου: Εάν ανάλογα φαινόμενα συνέβαιναν στη φαμίλια σας, στα χωράφια σας, στο μαγαζί σας, στην επιχείρησή σας – θα είχατε ποτέ θέσει την αφελή ερώτηση «γιατί δεν πάει καλά το μαγαζί»;

    Ετούτα δε όλα ΔΕΝ είναι βεβαίως θέματα παιδείας – είναι θέματα Απαιδείας πολιτικής. Αρα δέν είναι δουλειά των Δασκάλων – είναι αντικείμενο ευθύνης των Βουλευτών, εκείνων δηλαδή που αντιπροσωπεύουν τον Λαό που είναι μάλλον αδιάφορος έναντι των απωλειών χρήματος, καλλιέργειας και ανάπτυξης, τις οποίες συνεπάγονται όλα ετούτα τα (μοναδικά στην Ευρώπη) τερτίπια.

    Δύο πράγματα συμβαίνουν, αγαπητοί μου. Είτε όλα τούτα τα αγνοεί ο ελληνικός λαός και τα ελληνικά ΜΜΕ – οπότε έχομε οξύτατο έλλειμμα ευφυΐας. Είτε όλοι τα ξέρουν (το και πιθανότερο), και βουλιάζομε μέσα στον ραγιαδισμό μας (τα είχε προβλέψει κι ο Ιονέσκο με τους ρινώκερους) ή μέσα στην επαναστατική απολιτικότητά-μας. Και επιτρέψτε-μου να σας θυμίσω οτι η Δημοκρατία δέν αναγνωρίζει πολίτες πρώτης κατηγορίας, με βάση το κριτήριο της ηλικίας: Οταν η «επανάσταση» γίνεται τρείς φορές τον μήνα επι τριάντα χρόνια, κάποιο απολιτικό σύνδρομο μου μυρίζει εμένα. Μια άγνοια δηλαδή της απέραντης περιπλοκής των πολιτικών πραγμάτων και των συμφερόντων του «υπόλοιπου» λαού…

    Τί προτείνω; Είναι απλό: Να σταματήσει αμέσως η περι ιδιωτικών πανεπιστημίων μπουζουριέρα («άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε»), και ν’ ασχοληθεί επιτέλους η Βουλή των Ελλήνων με την ΚΥΡΙΑ μάστιγα του ελληνικού πανεπιστημίου. Κι αμέσως μετά, θά ‘ρθει η ώρα για τη γούνα α) των Διδασκόντων και β) των Κενταύρων του Υπουργείου Παιδείας. Υπο τον όρον οτι τα ράμματα θα ράβονται πάντοτε μέσα στη Βουλή των Ελλήνων. Τέρμα οι υπεκφυγές.

    Υ.Γ.: Παρακαλώ όσους διαφωνούν με τις απόψεις-μου, να έχουν την καλοσύνη να χτυπήσουν κατα προτίμηση τις απόψεις μου, κι όχι τα τζάμια του Γραφείου μου.

    Ο κ. Θεοδόσης Π. Τάσιος είναι ομότιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.

    Σχόλιο από AMEN | 10/01/2011


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: