Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Να ποιοί φάγαν τα λεφτά….

«…μην ακούτε αυτά που λένε….τα φάγανε, ποιοί τα φάγανε…..

..αυτοί που τα φάγαν , να τα φέρουν πίσω, είναι οι πολίτες…»

τάδε εφη ο πρώην ΝΔίστας και υπουργός του ΠΑΣΟΚ, ο πάλε ποτέ «μπαλαντέρ» πολιτικός χαμελαίοντας Ανδριανόπουλος έκανε την δήλωση του αιώνα…..

αλλά δεν φταίει κάνας άλλος….εμείς που σας ανεχόμασταν τόσα χρόνια…μαϊμούνια , ε μαϊμούνια…

………………Τι πρόκληση, τι περιφρόνηση και καταστρατήγηση κάθε έννοιας δημοσίου δικαίου να φέρνεις στη βουλή προς ψήφιση ένα άρθρο-διαγραφή ενός θηριώδους ποσού €24 δις.
«…που είναι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές, καθώς τους ζητήθηκε να ψηφίσουν μια διάταξη, χωρίς όμως νωρίτερα να έχουν δημοσιοποιηθεί τα ονόματα που περιλαμβάνει. Τα ποσά αυτά προέρχονται από χρέη που -σύμφωνα με το κείμενο του νομοσχεδίου- χαρακτηρίζονται από τις εφορίες ως ανεπίδεκτα είσπραξης, εκφράστηκαν όμως έντονες αμφιβολίες σχετικά με τη σκοπιμότητα της διάταξης και το σε ποιους ανήκαν αυτά τα -υπό διαγραφή- χρέη…»

Εάν η μη δημοσιοποίηση των ονομάτων –από τους κυβερνώντες- δεν είναι σκάνδαλο πρώτου μεγέθους που τινάζει στον αέρα το εξαγγελλόμενο «κράτος διαφάνειας» του ΓΑΠ και της παρέας του, τότε έχουμε όλοι μαζικά εθιστεί στην κολόνια Σκατέ που σερβίρεται αφειδώς στην κοινωνία τα τελευταία χρόνια. «Από τη μία η κυβέρνηση μειώνει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων και από την άλλη σβήνει τα χρέη εταιρειών και επιχειρηματιών που τις προηγούμενες δεκαετίες ωφελήθηκαν σε βάρος του κράτους….» […] «Η πρακτική κάποιων από τους οφειλέτες, από τους οποίους όλα αυτά τα χρόνια το Ελληνικό Δημόσιο δεν μπόρεσε να εισπράξει ούτε ένα ευρώ, ήταν σχετικά απλή: εξέδιδαν πλαστά και εικονικά τιμολόγια εισπράττοντας παράνομα τον ΦΠΑ άλλα ταυτόχρονα φέσωναν και τα ασφαλιστικά ταμεία καθώς δεν πλήρωναν σε εισφορές ούτε ένα ευρώ για τους υπαλλήλους τους που απασχολούσαν.»…..

http://roides.wordpress.com/2010/12/21/21dec10/

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση:

http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2010/09/haiku-monopoly.html

Advertisements

31/08/2010 - Posted by | -Διάφορα, -Πολιτική

45 Σχόλια »

  1. ΚΑΙ Η »αΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 31/08/2010

  2. Σαν πασόκος πριν έρθει το Πασόκ κι αυτός ο «αμερικάνος φίλος» των ελλήνων.

    Σχόλιο από neotera | 31/08/2010

  3. ΟιΓιατροί Χωρίς Σύνοραεισέπραξαν για το 2009 μόνο 25.000 ευρώ, ενώ οι Γιατροί του Κόσμου41.000 ευρώ. Η περιβαλλοντική οργάνωσηΑρκτούρος μόλις15.000 ευρώ, οιΕλληνες Εθελοντές25.000 ευρώ, σε αντίθεση με τηνΙάσων- Εθελοντική Οργάνωση Αειφορίας Περιβάλλοντος, που εισέπραξε 95.000 ευρώ.

    Τα προηγούμενα χρόνια 2005-2008 μια άλλη ΜΚΟ, τοΚέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου, εισέπραξε περί τα 700.000 ευρώγια συνεργασία, ανάμεσα στα άλλα, εμπειρογνωμόνων Ελλάδας- Συρίας, για υποστήριξη μεταρρυθμίσεων στην Αρμενία, για εκπαίδευση εμπειρογνωμόνων στο Σουδάν, για επιχειρηματικές διασκέψεις στην Αίγυπτο, στον Λίβανο, στο Μαρόκο και στην Τυνησία, για υποστήριξη πολιτικών στο Κιριμπάτι και στην Τζαμάικα και για εκπαίδευση εμπειρογνωμόνων στη χρηστή διακυβέρνηση του Σουδάν.

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=322642&ct=32&dt=28/03/2010

    αμάν πια με τους λαϊκιστές που καθυβρίζουν το έργο των τεχνοκρατών!

    και αυτοί

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=32&artid=185995&dt=07/06/2007

    Σχόλιο από Γιάννης | 31/08/2010

  4. επτα εκατομμυρια ποιος;

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 31/08/2010

  5. Kai oi epixorigiseis ths Europaikhs Enoshs pou pane?? Kalofagota na einai…

    Σχόλιο από Giorikas Pontios | 31/08/2010

  6. Να ήταν μόνο οι επιχορηγήσεις……

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/08/2010

  7. Ε ρε γιαούρτι που θέλουν!!!

    Σχόλιο από kanali | 31/08/2010

  8. Αγαπητέ μουμουλ,επειδή εσυ είσαι μόλις 25 ετών και η όρασή σου η καλύτερη δυνατή μην εχεις την εντύπωση πως μπορούμε να διαβάσουμε ολοι το κείμενο που παρεθέσες.Ευχομαι να ειναι ο λογαριασμος τραπέζης οπου μπορω να επιστρεψω αυτα που εκλεψα.

    Σχόλιο από Τασος Σ. | 31/08/2010

  9. Καναλιώτη
    σιγά μην χαλάμε τα λεφτά μας για να τους πεταμε γιαουρτια
    κάτι ήξερε ο Ξυλούρης…

    Α αγαπητέ Τάσο Σ. πάνω στης νιότης τα ντουζένια μου διέφυγε αυτή η λεπτομέρεια. Άλλωστε δεν ειναι τίποτε σημαντικό.Για μια διαγραφή το 2008 ενός προστίμου 197.000.000 ευρω πρόκειται της «Ακρόπολις»..εκείνης της καλής εταιρείας με τα ομόλογα ?…αυτής…ψιλοπράματα δηλαδή..

    Όσο για την εξαίρετον εθνικήν και πατριωτικήν στάση σου να καταθέσεις το οβολόν σου «υπέρ πίστεως και πατρίδος» σου συστήνω το παρακάτω υποκατάστημα τραπέζης στην οδό Πανεπιστημίου. Μόνο θα περιμένεις λιγάκι, εχει ουρά απ’εξω…

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/08/2010

  10. Έχει κι ένα δίκιο, εδώ που τα λέμε.

    Σχόλιο από adriano | 01/09/2010

  11. Ε τον αδίστακτο τι τόλμησε και είπε…

    Σχόλιο από Πλάνητας | 01/09/2010

  12. andriano καλως ηρθες στα μέρη μας
    Αλήθεια που ακριβώς έγκειται το ένα δίκιο του κου Ανδριανόπουλου ?

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/09/2010

  13. Ενόσο δεν υπάρχει μια άλλη εξήγηση για το γεγονός, ότι τα τελευταία 30 χρόνια το βιοτικό επίπεδο αυξήθηκε θεαματικά με παράλληλη κατακόρυφη πτώση της παραγωγικότητας, υποχρεωτικά θα πρέπει να δεχθούμε την μοναδική η οποία υπάρχει.
    Ότι δηλαδή η ανάπτυξη στην χώρα, όχι μόνο δημιουργήθηκε, αλλά και συντηρήται, με δανεικά.
    Βεβαίως πολλά φαγώθηκαν από τους πολιτικούς και τους διαπλεκόμενους με αυτούς, κρατικοδίαιτους, επιχειρηματίες. Αυτό είναι η αλήθεια.
    Αυτό το οποίο δεν είναι αλήθεια, είναι ο ισχυρισμός ότι η ρεμούλα αποκρύπτονταν από τον λαό και ότι συνεπώς ο λαός δεν φταίει για τίποτε.
    Το βόλεμα ήτανε γνωστό σε όλους, εκείνο το οποίο ενοχλούσε, αν ενοχλούσε, δεν ήτανε ότι υπάρχει το βόλεμα, αλλά ότι αφορούσε άλλους και όχι εμάς.
    Με αυτό το κριτήριο έβγαιναν (και έπεφταν) κυβερνήσεις στην Ελλάδα!

    Σχόλιο από Ο Λούμπεν | 02/09/2010

  14. Φίλε Λούμπεν
    Το ότι ήταν γνωστό το τι συνέβαινε ή ότι ανέχονταν ο πολίτης την κατάσταση και δεν τους επαιρνε με τις πετρες δεν σημαίνει ότι πρέπει σήμερα ο πολίτης να πληρώσει το μάρμαρο. Με ποιά λογική και μια ποιές ηθικές αξίες θα μπορούσαμε να το επικαλεστούμε ? Μήπως μαζί να φαγανε ?

    Η ανάπτυξη. Λες, και έστω έτσι είναι, ότι η ανάπτυξη στην χώρα δημιουργήθηκε με δανεικα. Ωραία.
    Ποιός την καρπώθηκε το προϊόν αυτής της ανάπτυξης, από το μεγάλωμα της πιτας , του ΑΕΠ, ποιός ωφελήθηκε ?
    Πού πηγαν αυτά τα λεφτά? ΄
    Τα τελευταία 30 χρόνια καλουμαστε να φτάσουμε ως χώρα κάποιους στόχους (Ολυμπιακοί αγωνες, ευρωπαϊκη ενωση, ευρω κλπ) με πολιτικές σφυξίματος του ζωναριου και εν τω μεταξύ οι ρυθμοί ανάπτυξης έτρεχαν με 2 και 3 και 4%. Ποιός την καρπώθηκε αυτην την αυξηση ?
    Μήπως πηγαν σε παροχές και επιδόματα που ισχυρίζεται ο κος Ανδριανόπουλος ? Ας κάνουμε τότε μια απλή συγκριση με το τι ισχύει σε άλλα κρατη της Ε.Ε.. Τα προηγούμενα χρόνια οι ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομιας ηταν απο τους πρωτους στην Ευρώπη και οι παροχές και τα επιδόματα απο τους τελευταίους. Άρα….!!

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/09/2010

  15. @mumul Ωραιο βίντεο. Το χρησιμοποίησα.
    Όσον αφορά αυτά που φάγαμε, πες μου πότε θα πας να τα επιστρέψεις να πάμε μαζί… Να πούμε και στον Ομέρ να μας δανίσει το τριαξονικό να μην κάνουμε πολλούς δρόμους…

    Σχόλιο από kanali | 03/09/2010

  16. «Τα προηγούμενα χρόνια οι ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομιας ηταν απο τους πρωτους στην Ευρώπη και οι παροχές και τα επιδόματα απο τους τελευταίους.»

    Λάθος τρελό, φίλτατε.
    Ανάπτυξη με κάθετη πτώση της παραγωγικότητας δεν υπάρχει.
    Παραγωγικότητα και ανάπτυξη, πραγματική όχι εισοδηματική, φαίνονται με ανάλογη διαμόρφωση του εμπορικού ισοζυγίου μέσα από την διαφορά εισαγωγών – εξαγωγών (Εισαγωγές = μή παραγωγές).
    Αυτό το οποίο έγινε μέσα από τις παροχές (χρηματοδοτούμενες από δανεικά και όχι αναδιανομή των εισφορών και φόρων) ήτανε το φούσκωμα της αγοράς με νέο χρήμα από έξω, δηλαδή η συνεχής συντήρηση της ζήτησης χωρίς καμία σύνδεση με την παραγωγή, αφού το βιοτικό επίπεδο στηρίζεται στις εισαγωγές και όχι στην εγχώρια παραγωγή, με αποτέλεσμα να έχουμε έναν διαρκή πληθωρισμό.
    Είναι άστοχο να συζητάμε για το ύψος των παροχών σε απόλυτα μεγέθη. Για να μπορείς να εκτιμήσεις την αξία των παροχών θα πρέπει να στηριχθείς στο επίπεδο αυτοσυντήρησης μιας κοινωνίας με υλικά αγαθά. Εμείς δηλαδή, με βάση την ανύπαρκτη παραγωγή, δεν δικαιούμαστε απολύτως καμία παροχή. Τα υπόλοιπα περί ευθύνης είναι επίσης άστοχα. Ανεύθυνος πολίτης (=δήμος) σε μια Δημο-Κρατία υπάρχει άλλο τόσο όσο ανεύθυνος δικτάτορας σε μια δικτατορία.

    Σχόλιο από Ο Λούμπεν | 03/09/2010

  17. Φίλε λουμπεν
    τρελο ειναι να χρησιμοποιούμε λεξεις ο καθενας με το κατα δοκουν νόημα.Ας ασυμφωνησουμε τουλαχιστον στην ορολογια που θα χρησιμοποιησουμε και μετα βλέπουμε για τα υπολοιπα.

    Ρυθμος αναπτυξης ειναι η αυξηση της πιττας(ΑΕΠ) μιας χωρας. Υπηρξε επι σειρα ετων αυξηση του ΑΕΠ, ναι ή οχι. Ποιός καρπωθηκε αυτην την αυξηση ? Αυτο ειναι το ερωτημα.

    Την κατανοησή σου αλλά δυσκολευομαι να παρακολουθησω τις σκεψεις σου .Τα νουμερα και οι οικονομικες εννοιες εχουν την σημασια τους φτανει να μην μπερδευομαστε.
    πχ «..ανάπτυξη, πραγματική όχι εισοδηματική, φαίνονται με ανάλογη διαμόρφωση του εμπορικού ισοζυγίου μέσα από την διαφορά εισαγωγών – εξαγωγών (Εισαγωγές = μή παραγωγές)…»
    Ε, τον Ιούνιο συμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ειχαμε μια τεραστια βελτιωση στο εμπορικο ισοζυγιο (μείωση 43,2% του ελλειματος του εμπορικου ισοζυγίου).
    Σημαινει αυτό ότι ειχαμε αναπτυξη ? Οχι βέβαια..αφου με αρνητικους ρυθμους τρεχει το ΑΕΠ… απλά μας περνουν απο την τσεπη οτι μας εχει απομεινει και εχει μειωθει η αγοραστικη δυναμη των νοικοκυριων.

    «..Εμείς δηλαδή, με βάση την ανύπαρκτη παραγωγή, δεν δικαιούμαστε απολύτως καμία παροχή.»
    Κοιτα, αν εσυ νοιώθεις αναξιος των παροχών του κρατους δικαίωμά σου.
    Επετρεψε όμως σε αυτούς που τοσα χρονια πληρωνουν κρατήσεις, φορους εμεσους αμεσους κλπ να τις απαιτουν, ειναι δικά τους λεφτα. Είναι απλο νομίζω στην καταννόηση.

    Τα υπόλοιπα περί ευθύνης είναι επίσης άστοχα.
    Γιατί ειναι άστοχα ?
    ή μήπως είναι ευστοχο το ότι ενας συνταξιουχος ή εργαζόμενος έχει τις ίδιες εξουσίες με εναν δικτατορα ?
    Αλλού μαλλον θα τα ειδες ( αν τα είδες) αυτά φίλε Λούμπεν και όχι στην Ελλάδα. Εδω ειναι καπως αλλιως τα πραγματα.

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/09/2010

  18. να σεζω σ’ο ταφιν ατ’

    Σχόλιο από kostasMK | 05/09/2010

  19. Συγγνώμη λίγο, όταν λες ότι τα τελευταία χρόνια υπήρξε αύξηση του ΑΕΠ τί εννοείς; Μήπως αύξηση του εθνικού εισοδήματος; Γιατί για εθνικό προϊόν ούτε λόγος δεν μπορεί να γίνεται!

    Σχόλιο από Ο Λούμπεν | 06/09/2010

  20. 🙂 γεια σου kostaMK

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/09/2010

  21. Όταν ο πολιτικός μοιράζει χρήμα στον πολίτη για να παίρνει την ψήφο, αυτός που τρώει άδικα το χρήμα είναι ο πολιτικός.
    Από Κυβέρνηση μέχρι Δημαρχία, η πρασινομπλέ διαφθορά έχει πάει σύννεφο. Ο πρασινομπλέ κ Αδριανόπουλος υπηρέτησε το πρασινομπλέ σύστημα όσο ελάχιστοι. Ή αξιοπρέπεια δεν έχει ή στερείτε λογικής. Να μην το γελάμε, υπάρχουν πολλοί που βάφτηκαν πρασινομπλέ όχι επειδή είναι κλέφτες, αλλά από βλακεία.
    Τίτλοι σπουδών, γλώσσες, ικανότητες και υπουργηλίκια δεν είναι απόδειξη ευφυϊας παρα ενδείξεις μόνο ότι κάποιος έχει εργαστεί στη ζωή του πάνω σε κάποια θέματα. Για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε, χρειάστηκε πολύ βλακεία και ηλιθιότητα από τους ηγέτες μας.

    Σχόλιο από Σιδηρούντιος | 12/09/2010

  22. Πολλές βόλτες κάνεις Βήλουαντ αλλά εμένα με παρεξήγησες.

    Σχόλιο από Σιδηρούντιος | 12/09/2010

  23. «Ολοι μαζί τα φάγαμε»!

    του Νίκου Μπογιόπουλου

    Ηταν αναμενόμενο. Το μόνο που απομένει πλέον είναι – αυτό που πλαγίως έτσι κι αλλιώς μας το λένε κάθε μέρα – να μας το πούνε και κατάμουτρα: «Είστε μ…»!

    «Ολοι μαζί τα φάγαμε»!

    Αυτή είναι, τώρα, η επίσημη απάντηση της κυβέρνησης. Διά στόματος Πάγκαλου.

    Αλλά, τότε, γιατί προεκλογικά ο Παπανδρέου είχε κάνει σλόγκαν εκείνο το «πού πήγαν τα λεφτά;». Δεν τον είχε ενημερώσει ο στενότερος συνεργάτης του, ο αντιπρόεδρός του, ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»;…
    *
    Μάθετε, λοιπόν, ότι η «πτώχευση», η «χρεοκοπία», η «εντατική», ο «Τιτανικός» προήλθαν επειδή οι καλοκάγαθοι ταγοί του Εθνους, καλόψυχοι και συναισθηματικοί καθώς είναι, ενέδιδαν στις απαιτήσεις του ανεπρόκοπου λαού και τον «διόριζαν» στο Δημόσιο!

    Τι διαφορετικό έκανε ο τσιφλικάς, που ενώ γέμιζε την κοιλιά του με το αίμα των κολίγων, κραδαίνοντας την εξουσία του βούρδουλα και του κνούτου, γύριζε στους «χωριάτες» και έλεγε απαιτώντας να τον προσκυνήσουν:

    «Εγώ σας ταΐζω»!
    *
    Πράγματι, πρόκειται για μια πρωτοφανή ιστορία αθλιότητας. Ετσι την αποκάλεσε ο Πάγκαλος:

    «Αθλιότητα». Μόνο που πρόκειται για τη δική τους, την ολόδική τους πολιτική και προσωπική αθλιότητα.
    Οι «κοτζαμπάσηδες» του δημόσιου βίου, οι εκμαυλιστές συνειδήσεων, οι «τζουμπέδες» της ρουσφετοκρατίας, τα κόμματα της εξαγοράς ψηφοφόρων και της κατασκευής εκλογικής πελατείας, είναι τα… θύματα!
    Τους πήρε στο λαιμό του ο λαός!
    *
    «Φταίει» ο λαός του 1 εκατομμυρίου ανέργων.
    «Φταίει» ο λαός των 2,5 εκατομμυρίων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
    «Φταίει» ο λαός του 1 εκατομμυρίου συνταξιούχων που ζουν με 600 ευρώ και κάτω.
    «Φταίει» ο λαός με το 50% των ιδιωτικών υπαλλήλων να αμείβεται με κάτω από 1.011 ευρώ.
    «Φταίει» ο λαός της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοσίων υπαλλήλων – δασκάλων και καθηγητών (που λείπουν κατά χιλιάδες από τα σχολεία), των νοσοκομειακών γιατρών και νοσηλευτών (που λείπουν κατά δεκάδες χιλιάδες από τα νοσοκομεία), που ζουν με «τρεις κι εξήντα».
    «Φταίει» ο λαός των 11 εκατομμυρίων, γιατί oι 500.000 από αυτούς (το χαμηλότερο κατ’ αναλογία πληθυσμού ποσοστό στην ΕΕ) διορίστηκαν στο Δημόσιο και οι κρατούντες, αυτοί που «τους διόρισαν», οι ίδιοι που επιχειρούν να χτίσουν πάνω στο δικαίωμα για δουλειά τους κομματικούς τους στρατούς, οι ίδιοι που αναφωνούσαν «εσείς είστε το κράτος», έρχονται σήμερα και ισχυρίζονται: «Ολοι μαζί τα φάγαμε»!
    *
    Ας το μάθει ο ελληνικός λαός.
    Ας το μάθουν πρώτοι απ’ όλους οι χτεσινοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ,
    όλοι αυτοί που τους κόβουν τους μισθούς, τις συντάξεις, τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, που τους έχουν πεθάνει στους φόρους:

    • Τα 28 δισ., τα επόμενα 15 δισ., τα μεθεπόμενα 10 δισ. και τα τελευταία 25 δισ. προς τους τραπεζίτες… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα 100 δισ. καθαρά κέρδη την τελευταία δεκαετία που ενθυλάκωσαν 300 οικογένειες από το Χρηματιστήριο… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα 500 δισ. που διακινούνται ετησίως από βιομήχανους και εφοπλιστές στις «οφ σορ»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα ομόλογα… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα λεηλατημένα από τη Σοφοκλέους… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα κτηματολόγια… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα φέσια της Ολυμπιάδας… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα «μαύρα» της «Ζήμενς»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα μυστικά κονδύλια και τις χορηγίες του υπουργείου Εξωτερικών προς τους εκλεκτούς των ΜΚΟ… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα λεφτά για τα «υποβρύχια που γέρνουν»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα «χαβιάρια» της ξιπασιάς πάνω στα «κότερα»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα κλεμμένα από τους «συντρόφους που πλουτίσανε» και από τους «συντρόφους που ενέδωσαν στην κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας»… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα «απροσδιόριστα βάρη για τον προϋπολογισμό» που (όπως οι ίδιοι αναφέρουν στις αιτιολογικές εκθέσεις τους) συνιστούν οι επιδοτήσεις και οι φοροαπαλλαγές υπέρ πλουτοκρατών… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    • Τα λύτρα υπέρ εργολάβων στις εθνικές και λοιπές οδούς… «όλοι μαζί τα φάγαμε»!
    *
    Η αλήθεια είναι τούτη:

    Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί»… παραδώσαμε τον Οτσαλάν στους Τούρκους, άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
    Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί» υπογράψαμε υπέρ των «νομίμων και ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο, άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
    Οσο ισχύει ότι «όλοι μαζί» αναφωνούσαμε το βράδυ των Ιμίων εκείνο το «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ», άλλο τόσο ισχύει ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
    *
    Η αλήθεια είναι τούτη:
    • Τα 600 δισ. του συσσωρευμένου πλούτου που κατέχουν οι τράπεζες,
    • τα 700 δισ. του συσσωρευμένου πλούτου που κατέχουν οι εν Ελλάδι πολυεθνικές και μονοπώλια,
    • τα 450 δισ. που έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός σε τόκους την τελευταία δεκαετία υπέρ ντόπιων και ξένων «τοκογλύφων» δανειστών,
    • τα 60 δισ. «ρευστό» που διαθέτουν οι 4.000 Ελληνες πλουτοκράτες με «private banking» λογαριασμούς,
    είναι από μόνα τους ασφαλή στοιχεία για να προσδιοριστεί με απόλυτη ακρίβεια ποιοι «τα φάγανε» και ποιοι συνεχίζουν να «τα τρώνε».
    *
    Οσο για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τον αντιπρόεδρό της, τον Πάγκαλο, εφόσον όπως έχει δηλώσει για τον εαυτό του
    «δεν είμαι δημαγωγός, δεν είμαι λαοπλάνος, δεν είμαι ένας ξεφτιλισμένος πολιτικάντης»,
    δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτα.

    ΠΗΓΗ:
    http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5853720&publDate=23/9/2010

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/09/2010

  24. Ήρθε, είδε και τα έγραψε όλα!

    Η υπόθεση Βατοπέδι αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης στο Χάρβαρντ. Τα τρένα και το εκπαιδευτικό σύστημα είναι τα χειρότερα στην Ευρώπη, με τους καλύτερα αμειβόμενους υπαλλήλους. Οι γιατροί κλέβουν χαρτοπετσέτες και πάνες από τα νοσοκομεία.

    Η Ελλάδα καλωσόρισε τον δημοσιογράφο του Vanity Fair Μάικλ Λιούις που βρήκε μία τριτοκοσμική χώρα και ο υπουργός Οικονομικών τον κατευόδωσε φεύγοντας...

    Μίκα Κοντορούση 19-9-2010

    Το ταξίδι δεν είχε κάποιον συγκεκριμένο προορισμό. Από τα παραδοσιακά σαλόνια της Αθήνας, μέχρι το Άγιο Όρος, τα γραφεία υπουργών και τους δρόμους του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, ο δημοσιογράφος του μηνιαίου δημοφιλούς αμερικανικού περιοδικού «Vanity Fair» Μάικλ Λιούις που επισκέφτηκε τη χώρα μας στις αρχές του Σεπτέμβρη είχε στο μυαλό του ένα στόχο. Να συντάξει ένα πλήρες άρθρο στο οποίο θα εξηγεί με εναργέστατα παραδείγματα τις αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα στην οικονομική κατρακύλα, στην κοινωνική και ηθική κατάρρευση, στη λεηλασία των κρατικών ασφαλιστικών ταμείων και στην τελική συσσώρευση 1,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων εθνικού χρέους (περίπου 1,4 εκατομμύρια δολάρια για κάθε εργαζόμενο ενήλικα).

    Χωρίς να αποκαλύψει τους πραγματικούς λόγους της επίσκεψής του, ο αρθρογράφος του «Φοβού τους Έλληνες, ομόλογα φέροντας» συντάσσει μία τετρασέλιδη έκθεση – κόλαφο για το κύρος της ελληνικής κοινωνίας, με την κρατική δυσλειτουργία να πρωτοστατεί στις αναφορές του, τα σκάνδαλα να είναι διάχυτα και την κλεψιά, την απιστία και την σπατάλη των κρατικών λειτουργών να επαναλαμβάνονται σχεδόν σε κάθε σελίδα.

    Η ουσία όμως του άρθρου συνοψίζεται στην εξής παράγραφο: «Πώς μπόρεσε ένα μέλος της ευρωζώνης να πει ότι το έλλειμμα ήταν 3% του ΑΕΠ, ενώ στην πραγματικότητα ήταν 15%; Οι άνθρωποί μας έψαξαν και δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτά που βρήκαν. Κανείς δεν κρατούσε αρχεία για το τί ξόδευε. Η κατάσταση δεν θύμιζε αναπτυσσόμενη ή καλύτερα αναδυόμενη οικονομία, αλλά μία τριτοκοσμική χώρα. Αυτό που ήθελαν οι Έλληνες ήταν να μετατρέψουν την κυβέρνηση σε ένα ταμείο διανομής χρημάτων», αναφέρει χαρακτηριστικά υψηλόβαθμος στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ενώ ο συντάκτης του άρθρου καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι Έλληνες είναι σίγουροι για ένα πράγμα: «δεν μπορούν να εμπιστευτούν ξανά του συμπατριώτες τους».

    Ωστόσο, ερχόμενος στην Ελλάδα ο Μάικλ Λιούις δεν θα μπορούσε να μην κάνει μία στάση από τη Μονή Βατοπεδίου, προκειμένου να δει από κοντά τους «έξυπνους μοναχούς που έγιναν δισεκατομμυριούχοι» – πρόσφατα μάλιστα αποτέλεσαν case study στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ – τα σκάνδαλα των οποίων αποτέλεσαν την αιτία που έριξαν την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και αποκάλυψαν περίτρανα την οικονομική κατάντια της χώρας. Για πολλούς η Μονή Βατοπεδίου και ο Ηγούμενος Εφραίμ αποτελούν την «πέτρα του σκανδάλου», η οποία πυροδότησε αλυσιδωτές εξελίξεις που οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή θέση της διεθνούς απαξίωσης.

    «Μετά από μία ώρα σε αεροπλάνο, δύο σε ταξί, τρεις σε σαπιοκάραβο και άλλες τέσσερις σε λεωφορεία που τα οδηγούσαν σαν τρελοί στις κορυφές απόκρημνων βουνών Έλληνες οδηγοί, μιλώντας ταυτόχρονα στο κινητό, έφτασα στην πύλη του τεράστιου και απομονωμένου μοναστηριού. Βρίσκεται σε ένα κομμάτι γης στο Αιγαίο Πέλαγος και σου δίνει την αίσθηση ότι είσαι στο τέρμα της γης. Το μέρος έχει πολύ ησυχία», αναφέρει ο Μάικλ Λιούις.

    Και ενώ οι μοναχοί κοιτούσαν εξονυχιστικά το δημοσιογράφο και του απηύθυναν ερωτήσεις σχετικά τους λόγους που τον έφεραν στο κατώφλι της Μονής, ο ίδιος δεν αποκάλυψε την πραγματική αιτία… «το οικονομικά κατεστραμμένο εθνικό τουρισμό, που προκάλεσε το τσουνάμι της φτηνής πίστωσης από το 2002 έως το 2007», αλλά προτίμησε τη δικαιολογία του ιερότερου μέρους στον κόσμο.

    Ο Μάικλ Λιούις έφτασε στην Αθήνα λίγες μέρες αφότου οι Γερμανοί πολιτικοί πρότειναν στην ελληνική κυβέρνηση ότι για να ξεπληρώσει το χρέος της, πρέπει να πουλήσει κάποια ελληνικά νησιά και αρχαία μνημεία της. «Ο νεοεκλεγείς Έλληνας σοσιαλιστής πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ένιωσε υποχρεωμένος να αρνηθεί ανάλογη πρόταση», παρά το γεγονός ότι η ο διεθνής οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης μόλις είχε μειώσει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας, χαρακτηρίζοντας τα ελληνικά κρατικά ομόλογα «σκουπίδια» (junk).

    «Ωστόσο, η Ελλάδα είχε ήδη προβεί σε σύναψη συμφωνίας 145 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το ΔΤΝ και την ΕΚΤ, οπότε και αποσύρθηκε από την ελεύθερη οικονομική αγορά. Έγινε όμως δέσμια άλλων κρατών». Και αυτά ήταν τα καλά νέα, κατά την προσωπικά άποψη του αρθρογράφου. Γιατί η μακροπρόθεσμη εικόνα ήταν ακόμα πιο ζοφερή. «Εκτός από τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια εθνικού χρέους, ανακαλύφτηκε ότι η Ελλάδα χρωστούσε άλλα 800 δισεκατομμύρια δολάρια σε συντάξεις. Αν κάνει κανείς την πρόσθεση, το ποσό ανέρχεται στα 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια, οπότε και τα 145 δισεκατομμύρια εθνικής βοήθειας αποτέλεσαν περισσότερο μια καλή χειρονομία, παρά μία λύση».

    Ο Μάικλ Λιούις περιγράφει με τα πιο μελανά χρώματα τη δεξαμενή του δημόσιου τομέα της χώρας που σαν σφουγγάρι απορροφούσε εκατομμύρια ευρώ από μισθούς, δωροδοκίες και συντάξεις, ενώ παρατηρεί ότι «την προηγούμενη δεκαετία οι μισθοί του δημόσιου τομέα διπλασιάστηκαν».
    Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει τον ΟΣΕ (Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος), έναν δημόσιο οργανισμό με ετήσια έσοδα της τάξεως των 100 εκατομμυρίων ευρώ, έναντι ετησίων εξόδων ύψους 700 εκατομμυρίων ευρώ. «Ο μέσος υπάλληλος του ΟΣΕ κερδίζει 65.000 ευρώ ετησίως, τρεις φορές δηλαδή περισσότερα απ’ όσα ένας ιδιωτικός υπάλληλος».

    Το χάος που οδήγησε τη χώρα σε οικονομικό αδιέξοδο είχαν να αντιμετωπίσουν σχεδόν όλοι οι Έλληνες υπουργοί Οικονομικών. Ο προκάτοχος του νυν υπουργού, Στέφανος Μάνος εξήγησε στον Μάικλ Λιούις ότι θα ήταν φτηνότερο να πληρώνει η ελληνική κυβέρνηση ταξί για όλους τους επιβάτες του ΟΣΕ, παρά να κρατάει σε λειτουργία τον καταχρεωμένο σιδηρόδρομο με τους ακριβοπληρωμένους υπαλλήλους του. «Έχουμε έναν Οργανισμό Σιδηροδρόμων, ο οποίος είναι χρεοκοπημένος και παρ’ όλα αυτά καμία ιδιωτική επιχείρηση στην Ελλάδα δεν προσφέρει τέτοιους μισθούς», τονίζει ο πρώην υπουργός.

    Άλλωστε, όπως πιθανολογεί ο συντάκτης, «οποιαδήποτε προσπάθεια ιδιωτικοποίησης του ΟΣΕ ή μείωσης του προσωπικού θα προκαλούσε αναπόφευκτα κύμα απεργιακών κινητοποιήσεων, το οποίο θα άφηνε τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και τους δρόμους της χώρας αποκλεισμένους».

    Εικόνα διάλυσης όμως παρουσιάζουν και άλλοι τομείς της χώρας. Αναφερόμενος στο εκπαιδευτικό σύστημα, παρατηρεί πως αποτελεί ένα ακόμα δείγμα κρατικής ανεπάρκειας και ενώ αξιολογείται ως ένα από τα χειρότερα της Ευρώπης, έχει τέσσερις φορές περισσότερους δασκάλους ανά μαθητή, από το αρτιότερο εκπαιδευτικό σύστημα της Ευρώπης, το φιλανδικό.
    «Οι Έλληνες γονείς γνωρίζουν ότι για να μορφωθεί σωστά το παιδί τους, χρειάζεται να πληρώσουν για ιδιαίτερα μαθήματα».
    Ο αρθρογράφος αναφέρει και άλλα παρόμοια χαρακτηριστικά, όπως την περιβόητη λίστα με τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα και τα υπόλοιπα συνταξιοδοτικά ταμεία με τα συσσωρευμένα χρέη. «Η ηλικία που βγαίνουν στη σύνταξη όσοι έχουν βαρέα ένσημα στην Ελλάδα είναι τα 55 έτη για τους άνδρες και τα 50 για τις γυναίκες, ενώ πάνω από 600 επαγγέλματα χαρακτηρίζονται ως βαρέα, όπως οι κομμώτριες, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί, οι σερβιτόροι και οι μουσικοί».
    Από τη μαύρη λίστα που οδηγούν την Ελλάδα σε κρατικοδίαιτη δυσλειτουργία, δεν μπορεί να εξαιρεθεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Ο Μάικλ Λιούις κάνει ιδιαίτερη αναφορά στα «φακελάκια» που απαιτούν οι γιατροί και στην αναποτελεσματική διοίκηση των νοσοκομείων, τα οποία ξοδεύουν περισσότερα χρήματα σε προμήθειες, από όλα τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά. «Δεν είναι ασυνήθιστο να δει κανείς τις νοσοκόμες και τους γιατρούς, φεύγοντας από τις δουλειές τους, να έχουν την αγκαλιά τους γεμάτη από χαρτοπετσέτες, πάνες, χαρτιά υγείας και ό, τι άλλο μπορεί να ληστέψουν από τις αποθήκες».

    Το βασικό συμπέρασμα, στο οποίο οδηγήθηκε ο Μάικλ Λιούις είναι ότι «οι Έλληνες δεν έμαθαν να πληρώνουν τους φόρους τους, γιατί κανείς δεν τιμωρήθηκε ποτέ. Είναι όπως ένας gentleman που δεν ανοίγει την πόρτα σε μία Κυρία». Και η ασυδοσία διογκώθηκε. Η επιδημία του ψέματος, της απιστίας και της κλεψιάς έκανε κάθε έννοια του κοινωνικού κράτους αδύνατη. Η κατάρρευση της κοινωνικής ζωής ενθάρρυνε το ψέμα και την απιστία. Ο καθένας λειτούργησε για τον εαυτό του.
    Και φάνηκε στα μάτια ολόκληρης της κοινωνίας πολύ λογικό ότι όποιος δουλεύει για το Δημόσιο πρέπει να δωροδοκείται. Ο Μάικλ Λιούις δεν διστάζει σε αυτό το σημείο να παραθέσει ως παράδειγμα τόσους υπουργούς που κατάφεραν, κατά την πολιτική σταδιοδρομία τους, να χτίσουν βίλες αξίας πολλών εκατομμυρίων, μαζί με δύο και τρία εξοχικά. Και όμως, κανένας από τους υπουργούς που πλούτισαν τόσο ξαφνικά δεν τιμωρήθηκε με κατάσχεση της περιουσίας του.

    «Και το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι οι Έλληνες οικονομολόγοι παραμένουν απαθείς. Σαν κοιμισμένοι τραπεζίτες. Η Ελλάδα ήταν η μόνη ίσως ευρωπαϊκή χώρα που δεν αγόρασε τοξικά αμερικανικά ομόλογα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι τράπεζες ήταν ότι δάνεισαν περίπου 30 δισεκατομμύρια ευρώ στην ελληνική κυβέρνηση και εκείνη τα σπατάλησε ή τα μοίρασε άσκοπα από εδώ και από εκεί», αναφέρει ο δημοσιογράφος, ενώ καταλήγει στο ότι «Στην Ελλάδα οι τράπεζες δεν βούλιαξαν τη χώρα. Η χώρα βούλιαξε τις τράπεζες».

    Τα πολυτάραχο ταξίδι του δημοσιογράφου εν μέσω των πολιτικο – οικονομικών αναταράξεων που ήδη είχαν ξεκινήσει στη χώρα τελείωσε με την επίσκεψη του δημοσιογράφου στο υπουργείο – κλειδί. Στο υπουργείο Οικονομικών και σε μία κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον υπουργό Γιώργο Παπακωνσταντίνου.

    «Στη σκοτεινή και στενή είσοδο του υπουργείου Οικονομικών, οι φύλακες σε κοιτούν εξονυχιστικά. Ωστόσο, κανένας δεν σε ελέγχει ουσιαστικά, ακόμα και αν ο ανιχνευτής μετάλλων ακούγεται σαν σειρήνα σε όλους τους ορόφους. Στο γραφείο του υπουργού, έξι κυρίες, όρθιες, φαίνονται βιαστικές και πολυάσχολες, ενώ κανονίζουν το πρόγραμμα του υπουργού. Παρ’ όλα αυτά, ο υπουργός αργεί να φτάσει στην αίθουσα αναμονής. Ο χώρος φαίνεται ότι και στις καλύτερες μέρες του δεν ήταν κάτι αξιόλογο, τα έπιπλα είναι φθαρμένα, το πάτωμα επίσης. Ωστόσο, το πιο αξιοπερίεργο στο υπουργείο είναι το μέγεθος του προσωπικού του».

    Όταν έφτασε ο υπουργός, επιχείρησε να αποφορτίσει το κλίμα, με τη φράση «μπορείς να με αποκαλείς George». Αν και ο Μάικλ Λιούις πιστεύει ότι η χώρα μας είναι φωτεινή και βρώμικη ταυτόχρονα – το μαρτυρούν τα νεοκλασικά σπίτια, καλυμμένα με graffiti -, με πληθώρα αρχαίων μνημείων, στα οποία κανείς δεν δίνει πια σημασία, πλέον θυμίζει Los Angeles.

    Ο ίδιος σημειώνει και κάτι ακόμα. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και στο London School of Economics τη δεκαετία του ’80 και έπειτα δούλεψε επί 10 συνεχή χρόνια στο Παρίσι, στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. «Είναι φιλικός, ανοιχτός, πάντα φρεσκοξυρισμένος και περισσότερο από άλλους Έλληνες υπουργούς, μοιάζει περισσότερο με Αμερικανό, παρά με Έλληνα».

    Σχόλιο από Vanity Fair | 27/09/2010

  25. “… Πράγματι, το σημερινό δίλημμα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος σημαίνει συντριβή. Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού, η ανατροπή των σημερινών γεωπολιτικών και στρατηγικών συσχετισμών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση ενός ηράκλειου άθλου, για τον οποίο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δεν διαθέτει τα κότσια.

    Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους …

    Οι ευρύτερες μάζες, καθοδηγούμενες από το ίδιο ένστικτο της βραχυπρόθεσμης αυτοσυντήρησης, έχουν βρει τη δική τους ψυχολογικά βολική λύση: το έθνος το υπηρετούν ανέξοδα περιβαλλόμενες γαλανόλευκα ράκη, όποτε το καλεί η περίσταση, και έχοντας κατόπιν ήσυχη συνείδηση το κλέβουν μόνιμα με παντοειδείς τρόπους: από τη φοροδιαφυγή, την αισχροκέρδεια και τα «αυθαίρετα» ίσαμε τα ευκολοαπόκτητα πτυχία, τη χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας (ούτε το 50% του μέσου όρου της Ε.Ε.!) και την κραυγαλέα ανισότητα ανάμεσα σ’ ό,τι παράγεται και σ’ ό,τι καταναλώνεται, με αποτέλεσμα την καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση του τόπου. … “

    (Παναγιώτης Κονδύλης, 1997)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/10/2010

  26. Η κοινωνική αναταραχή είναι αναπόφευκτη….

    Του Ρούσσου Βρανά

    Υπάρχει κάτι…
    … για το οποίο θα πρέπει να χρωστάµε ευγνωµοσύνη στην παγκόσµια οικονοµική κρίση, που οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη δεν γνώρισαν άλλη χειρότερη από αυτήν. Μας έκανε να στρέψουµε την προσοχή µας στις ανισότητες που γίνονται ολοένα και πιο βαθιές στις δυτικές κοινωνίες. Δεν υπάρχει έρευνα που να µην καταλήγει σε αυτό το συµπέρασµα: οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι και η µεσαία τάξη εξαφανίζεται.
    Η τάση…
    … αυτή επιταχύνθηκε µετά το 2000. Οµως υπήρχε εδώ και δεκαετίες. Παρ’ όλα αυτά, οι περισσότεροι άνθρωποι που πλήττονται από αυτές τις ανισότητες δείχνουν να στηρίζουν ή τουλάχιστον να ανέχονται αυτές ακριβώς τις πολιτικές που τις διαιωνίζουν. Ακόµη και σε περιόδους παρατεταµένης οικονοµικής ανάπτυξης, οι πραγµατικοί µισθοί παρέµεναν στάσιµοι και οι εισοδηµατικές ανισότητες βάθαιναν σταθερά. Επόµενο ήταν να διαβρωθεί η µεσαία τάξη, κάτι που σήµερα προκαλεί πανικό στους οικονοµολόγους, αφού είναι γνωστό πως χωρίς τη µεσαία τάξη δεν µπορεί να υπάρξει οικονοµική ανάκαµψη.
    Κάποτε, µια οικογένεια της µεσαίας τάξης ονειρευόταν βάσιµα µια άνετη ζωή, µε διακοπές, πανεπιστηµιακή εκπαίδευση για τα παιδιά της και ένα δικό της σπίτι. Σήµερα παλεύει για να κρατήσει αυτό το σπίτι µε νύχια και µε δόντια. Το παράδοξο όµως είναι πως εξακολουθεί να στηρίζει ή έστω να ανέχεται αυτό ακριβώς το σύστηµα που την έφερε σε αυτή την κατάσταση. Ελπίζει πραγµατικά ο µεσοαστός που σήµερα έγινε φτωχός ότι θα µπορέσει κάποτε να ξαναγίνει αυτό που ήταν πρώτα (εύπορος) ή ίσως και κάτι παραπάνω (πλούσιος);
    Η περίπτωση…

    … της Αµερικής είναι χαρακτηριστική: «Πιστεύουµε ακόµη πως η Αµερική είναι η χώρα των ευκαιριών, πως µπορεί να γεννηθείς σε ένα γκέτο και παρ’ όλα αυτά να γίνεις σούπερ σταρ ή ακόµη και πρόεδρος», γράφει ο Σαντµπ Γουόλς στην εφηµερίδα «Γκάρντιαν». «Οµως, η αλήθεια είναι πως για την τεράστια πλειονότητα των ανθρώπων, αυτά τα όνειρα είναι άπιαστα. Στην πραγµατικότητα έχουµε τη µικρότερη κοινωνική κινητικότητα από οποιαδήποτε άλλη βιοµηχανική χώρα». Οποιος πέφτει στον λάκκο των ανισοτήτων, δύσκολα µπορεί να ξαναβγεί. Αυτό ακριβώς ήταν το συµπέρασµα στο οποίο κατέληξαν ύστερα από πολύχρονες έρευνες δύο βρετανοί επιδηµιολόγοι, ο Ρίτσαρντ Γουίλκινσον και η Κέιτ Πίκετ. Στις κοινωνίες όπου υπάρχει σχετική ισότητα, όλοι τα καταφέρνουν καλύτερα. Αντίθετα, στις κοινωνίες των ανισοτήτων ανθεί η εγκληµατικότητα, φθίνει η παιδεία και ενδηµούν χίλιες δυο κοινωνικές ασθένειες. Αν όλα αυτά…
    … είναι προφανή – και έχουν γίνει σήµερα ακόµη περισσότερο, µε τις συνθήκες που έχει δηµιουργήσει η οικονοµική κρίση – τότε γιατί οι άνθρωποι εξακολουθούν να ανέχονται το σύστηµα που τα παράγει; Αυτή η ανοχή είναι κάτι προσωρινό, πιστεύει ο Σαντµπ Γουόλς: «Η διάβρωση της µεσαίας τάξης και η φτώχεια που βλέπουµε σήµερα δεν έχουν φτάσει ακόµη στο επίπεδο όπου θα γίνει αναπόφευκτη η κοινωνική αναταραχή. Οµως οδεύουµε προς τα εκεί».

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=4596869

    Σχόλιο από Β | 04/10/2010

  27. Προτάσεις για μια νέα αναπτυξιακή στρατηγική

    Tων Κωστα Αζαριαδη*, Γιαννη ΙωαννIδη** και Χριστοφορου Πισσαριδη***

    Φρονούμε πως τα μέτρα λιτότητας και οικονομικής μεταρρύθμισης του Μνημονίου πρέπει να συνοδευθούν από ισχυρότατο πρόγραμμα αναπτυξιακής πολιτικής ώστε να απομακρύνουν τη χώρα από τον φαύλο κύκλο αυξανόμενης ανεργίας και χρεοκοπιών. Προτείνουμε γι’ αυτό πολιτικές που θα αυξήσουν τον ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης κατά 4% τον χρόνο, επιτρέποντας στην Ελλάδα όχι απλώς να ικανοποιήσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, αλλά κυρίως να βελτιώσει σημαντικά την παραγωγικότητα και να μπει σε σταθερή τροχιά ευημερίας.

    Υπερκατανάλωση είναι η μεγάλη αδυναμία της ελληνικής οικονομίας. Πέρυσι η χώρα ξόδεψε 12% πάνω από τον μέσο όρο της Ε. Ε., ενώ το εισόδημα ήταν 5% κάτω και η παραγωγικότητα εργασίας 20% χαμηλότερη. Μεταβιβάσεις από την Ε. Ε. και εξωτερικά δάνεια χρηματοδοτούσαν το γλέντι. Η δραματική ύφεση που ζούμε χαμηλώνει το εισόδημα από 22 χιλ. ευρώ κατά κεφαλήν σε 17-18 χιλ., επίπεδο που αναλογεί στην παραγωγικότητά μας. Χωρίς δραστικά αναπτυξιακά μέτρα, τα εισοδήματα θα κατέβουν από 95% της Ε. Ε. -27 σε περίπου 72%.

    Βαθιές αδυναμίες αντιμετωπίζονται μόνον με βαθιές τομές σε οικονομία, διοίκηση και κοινωνική δομή, που θα μεταφέρουν το κύριο βάρος της οικονομικής ανάπτυξης από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, όπως στην Σουηδία, Ιρλανδία, Κύπρο. Η κεντρική κυβέρνηση παραμένει υπεύθυνη μόνο στους χώρους της δικαιοσύνης, άμυνας, προστασίας του πολίτη, υποδομών, και κοινωνικής πρόνοιας.

    Οι προτάσεις μας στοχεύουν να αυξήσουν, έως το 2020, την παραγωγικότητα της εργασίας στο 120% του μέσου όρου της Ε. Ε. -27 και να δημιουργήσουν 1,2 εκατ. νέων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, απορροφώντας 800 χιλιάδες νέους και 400 χιλιάδες πλεονάζοντες από το Δημόσιο. Βελτίωση της παραγωγικότητας απαιτεί παρεμβάσεις για την αποκατάσταση εμπιστοσύνης, μεταρρύθμιση δημόσιας διοίκησης, απάλειψη της διαφθοράς, ανασυγκρότηση υποδομών και ανθρώπινων πόρων. Ριζοσπαστικές αναπτυξιακές στρατηγικές είναι ατελέσφορες εάν η κοινή γνώμη δεν πεισθεί ότι επίκειται σοβαρή πάταξη της διαφθοράς και βελτίωση της εφιαλτικής ανεπάρκειας του Δημοσίου. Το κοινό θα πεισθεί για πραγματικές αλλαγές εάν δει σε έναν χρόνο πράγματα πρωτάκουστα για την Ελλάδα.

    Οι συγκεκριμένες προτάσεις μας είναι οι εξής:

    Πρόταση 1: Υστερα από συνολική θητεία δώδεκα ετών, οι βουλευτές συνταξιοδοτούνται αναγκαστικά και αποκλείονται από κάθε δημόσια θέση.

    Πρόταση 2: Κοινοπραξίες κατασκευαστικών εταιρειών, ιδιωτών επενδυτών και άλλων αναλαμβάνουν το κόστος εκτέλεσης και συντήρηση σύγχρονων δικτύων αυτοκινητοδρόμων, λιμένων, αεροδρομίων, με αντάλλαγμα αφορολόγητη εκμετάλλευση για 30 χρόνια.

    Πρόταση 3: Kατάχρηση δημοσίων πόρων γίνεται απαράγραπτο ιδιώνυμο αδίκημα για υψηλόβαθμους πολιτικούς, συνδικαλιστές, δημόσιους λειτουργούς και επιχειρηματίες. Παραβάσεις εκδικάζονται τάχιστα από ειδικά δικαστήρια. Οι ένοχοι τιμωρούνται με δρακόντειες ποινές.

    Η διαφθορά βρίθει στη δημόσια διοίκηση. Η Διεθνής Διαφάνεια ταξινομεί τη χώρα ως χειρότερη μεταξύ της E. Ε. -27 το 2009, με δείκτη 3,8 (με άριστα 10). Η Κύπρος το 2009 είχε 6,6 και η Ελλάδα το 1997 είχε 5,3!

    Οι συνέπειες της διαπλοκής είναι καταστρεπτικές. Διπλασιάζεται το δημοσιονομικό έλλειμμα, εξανεμίζεται το 25% των φόρων, αποθαρρύνονται επενδύσεις, επιβραδύνεται η οικονομική ανάπτυξη. Εάν ο δημόσιος τομέας ήταν τα τελευταία 10 χρόνια όσο παραγωγικός είναι σήμερα αυτός της Κύπρου, ο ετήσιος ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης θα αυξανόταν κατά 1%.

    Οι ωφέλειες από καλύτερη διοίκηση θα είναι ακόμα μεγαλύτερες εάν συρρικνωθεί ο δημόσιος τομέας από 25% της συνολικής απασχόλησης σε 15%, όπως είναι στην Ισπανία και την Κύπρο.

    Πρόταση 4: Η απασχόληση στον γενικό δημόσιο τομέα μειώνεται διαδοχικά από 1.100 σε 700 χιλιάδες μέχρι το 2015, με πώληση όλων των δημόσιων επιχειρήσεων, και ανακατανέμεται ορθολογικά. Πλεονάζοντες υπάλληλοι αδειοδοτούνται με 80% των αποδοχών για 3 χρόνια, 60% για τα επόμενα δύο. Ατομα άνω των 55 ετών υπόκεινται σε ειδική μεταχείριση.

    Εκτιμούμε ότι οι αμοιβές στον ευρύτερο δημόσιο τομέα θα μειωθούν κατά 8,6 δισ. ευρώ επιτρέποντας έτσι στην κυβέρνηση να αυξήσει τους μισθούς όσων παραμένουν.

    Πρόταση 5: Αξιοκρατικές προαγωγές συνδυάζονται με βελτίωση απολαβών κατωτέρων υπαλλήλων, που αυξάνονται κατά 50% πάνω από τον πληθωρισμό σε 5 χρόνια, και ανωτέρων (όσων εμπίπτουν στην Πρόταση 3) που διπλασιάζονται μέχρι το 2015.

    Εκτιμούμε ότι οι συνολικές αμοιβές των 700 χιλ. δημοσίων υπαλλήλων θα φθάσουν τα 40 δισ. το 2015, έναντι 33,5 δισ. για 1,1 εκατ. υπαλλήλους σήμερα.

    Η Ελλάδα υστερεί σε υποδομές, σιδηροδρόμους, αυτοκινητοδρόμους, λιμένες και αεροδρόμια. Εχει το ήμισυ των αυτοκινητοδρόμων της Πορτογαλίας, 0,8% των αεροπορικών μεταφορών της Ε. Ε. και λιγότερο από 5% των θαλασσίων μεταφορών της Ευρώπης.

    Εάν η Πρόταση 2 διπλασιάσει το δημόσιο κεφάλαιο μέχρι το 2015 με 2.500 χλμ. αυτοκινητοδρόμων, υπερταχεία σιδηροδρομική σύνδεση Αθήνας-Θεσσαλονίκης, τρεις σύγχρονους λιμένες, πέντε σύγχρονα αεροδρόμια και πενήντα μαρίνες, τότε εκτιμούμε ότι ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης θα αυξηθεί κατά 0,7% και η συνολική παραγωγικότητα κατά 35%-40%.

    Τα στοιχεία για την παιδεία και έρευνα είναι σαρωτικά: απογοητευτική επίδοση των Ελληνόπουλων 15 ετών στις εξετάσεις PISΑ (28οι από 30 χώρες του ΟΟΣΑ), ανεπάρκεια τεχνολογικών εφευρέσεων και ευρεσιτεχνιών (το ελληνικό μερίδιο ευρωπαϊκών διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας είναι 10% από ό, τι αναλογεί στον πληθυσμό). Η τριτοβάθμια εκπαίδευση προετοιμάζει ανεπαρκώς για ιδιωτική απασχόληση. Πτυχία ΑΕΙ βελτιώνουν μισθούς μόνο 32%, δηλ. 300 ευρώ τον μήνα, έναντι 61% στην Ε. Ε.

    Κύριο πρόβλημα; Σπάταλη και απαρχαιωμένη εκπαιδευτική διοίκηση. Για να βελτιωθεί η ελληνική εκπαίδευση προτείνουμε αποκέντρωση και δημιουργία άμιλλας μεταξύ ιδρυμάτων.

    Πρόταση 6: Ανακαλείται η απαγόρευση ιδιωτικών πανεπιστημίων και αστυνομικής παρουσίας στους πανεπιστημιακούς χώρους. Η χρηματοδότηση και επίβλεψη των δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μεταφέρεται από το υπ. Παιδείας σε περιφερειακές αυτοδιοικήσεις.

    Πρόταση 7: Για την περίοδο 2011-13 η διαχείριση τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ανατίθεται έκτακτα σε επιτροπές πανεπιστημιακών, Ελλήνων και ξένων, που αξιολογούν μέλη ΔΕΠ, διοικητικό προσωπικό και σπουδαστές με διεθνή κριτήρια. Πλεονάζον προσωπικό απομακρύνεται κατά την Πρόταση 4. Από το 2013 τα ιδρύματα αυτονομούνται, με πλήρη δικαιοδοσία σε πρόσληψη προσωπικού και καθορισμό αμοιβών, διδάκτρων και αριθμού εισακτέων.

    Εκτιμούμε πως η συνδυασμένη εφαρμογή των Προτάσεων 6-7 θα διπλασιάσει την απόδοση στην εκπαίδευση, συμβάλλοντας 0,9% στην αύξηση του ρυθμού οικονομικής μεγέθυνσης.

    * Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Washington, **καθηγητής στο Tufts, ***καθηγητής στο LSE.

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_09/10/2010_418023

    Σχόλιο από K | 14/10/2010

  28. Μαζί τα φάγατε όλοι οι πολιτικοί.

    Σχόλιο από ΙΑΒΕΡΗΣ | 18/10/2010

  29. Μαζί τα φάγατε όλοι οι πολιτικοί

    Σχόλιο από ΙΑΒΕΡΗΣ | 18/10/2010

  30. Όσοι από σας αγοράζετε την Καθημερινή ίσως να είδατε το Κ (περιοδικό ) της
    κυριακής 26/9/10 και το πρωτοσέλιδο …και να
    διαβάσατε το αφιέρωμα του Νίκου Βαφειάδη..ας τα μάθετε όσοι δεν έπεσε στα
    χέρια σας ..!!!

    Μέσα στις 3 βδομάδες που έζησε ο συνεργάτης της Καθημερινής μέσα στην βουλή

    κατέγραψε τα χάλια αυτών των ……….? και των υπαλλήλων τους …..

    εν μέσω κρίσης αναφέρω συνοπτικά τι αποφάσισαν για τούς ευατούς τους πάρτε

    μία γεύση όσοι δεν γνωρίζετε το μέγεθος……..

    Παρόλες τις φαινομενικά αντικρουόμενες απόψεις μεταξύ τους θα δεί λέει
    κανείς στούς διαδρόμους πώς όλοι χαριεντίζονται μεταξύ τους . Άλλωστε τα
    πολιτικά κόμματα δεν πλήτονται οικονομικά απο την κρίση, γιατί κυβερνητική
    απόφαση αύξησε κατά 30% της ετήσιας κρατικής επιχορήγησης τους η οποία απο
    τα 37 εκατ.ευρώ που είχε περιοριστεί θα φτάσει τελικά το 2010 στα 49
    εκατ.ευρώ . Συνολικά τα πολιτικά κόμματα χρωστούν 36 εκ.ευρώ στο
    ελλην.δημόσιο και 245 εκ.ευρώ στις τράπεζες.

    Πάμε τώρα στούς βουλευτές …..

    Το 2010 οι 300 θα μοιραστούν 42,5 εκατ.ευρώ. Συνεπώς ο μέσος όρος των
    μηνιαίων αποδοχών τους ανέρχεται στα 10.000 ευρώ.Το 50% της βουλευτικής
    αποζημίωσης φορολογείται αυτοτελώς και μόνο το υπόλοιπο 50% προστίθεται στα
    τυχόν άλλα εισοδήματα.Περίπου 35 εκατ.ευρώ θα μοιραστούν μέσα στο 2010 οι
    συνταξιούχοι βουλευτές ή οι σύζυγοι των θανόντων και οι άγαμες θυγατέρες
    θανόντων βουλευτών.Άλλο ένα κονδύλι 4,3 εκατ.ευρώ προορίζεται για τις
    συντάξεις των πρώην πρωθυπουργών.Ολοι γνωρίζουμε ότι για κατοχύρωση
    βουλευτικής σύνταξης απαιτούνται μόλις 4 χρόνια θητεία ενώ πρίν το 1993
    συνταξιοδοτούνται απο τα 55 χρόνια. Ο σαρωτικός νόμος για το ασφαλιστικό δεν

    άγγιξε στο ελάχιστο τούς επαγγελματίες της πολιτικής. Οι συνταξιούχοι
    βουλευτές είναι οι μοναδικοί Έλληνες που έχουν την δυνατότητα να λαμβάνουν
    παράλληλα και δεύτερη σύνταξη απο το επάγγελμα που ασκούσαν εφόσον δεν
    εργάζονται στο δημόσιο ή και τρίτη στην περίπτωση που ήταν συνδικαλιστές
    πρώην δήμαρχοι ή πρώην Νομάρχες (χορηγίες).

    Θέλετε και άλλο ….πάμε…!!

    Όσοι βουλευτές είναι άνω των 65 χρόνων λαμβάνουν ταυτόχρονα και βουλευτική
    αποζημίωση και βουλευτική σύνταξη. Μέσα στην τριετία 2010-2012 υπολογίζεται
    απο το Γεν.Λογιστήριο του Κράτους ότι μπορεί να δοθούν στου συνταξ.βουλευτές

    άλλα περίπου 80 εκατ.ευρώ που διεκδικούν αναδρομικά λόγω των αναδρομικών
    αυξήσεων που πήραν πρόσφατα οι δικαστές (έχουν πάρει ήδη το 25% ενώ το άλλο
    75% θα καταβληθεί το Μάιο του 2011) όταν η άλλη πληγή των Ελλήνων οι
    δικαστές αύξησαν τούς μισθούς τους κατά περίπου 80%.Είναι πάγια μέθοδος των
    συνταξ.βουλευτών όταν οι ανώτεροι δικαστικοί διεκδικούν και δικαιώνονται να
    ακολουθούν και αυτοί τον ίδιο δρόμο και να τα παίρνουν.

    Εχει και άλλο αν δεν κουραστήκατε…!!

    Τα 300 καμάρια μας δεν πληρώνουν ούτε το κινητό τους καθώς
    δικαιούνται ένα κινητό τηλ.μέχρι 200 ευρώ μηνιαίως οκτώ σταθερές γραμμές
    τηλεφωνίας (μέχρι 12.000 ευρώ) αυτοκίνητο (το μισθώνει η βουλή με λίζινγκ)
    δωρεάν διαμονή σε κεντρικό ξενοδοχείο για τούς βουλευτές της επαρχίας (70
    ευρώ ημερησίως) γραφείο εκτός βουλής γραφική ύλη ταχυδρομική ατέλεια ,
    ατελώς και στις μετακινήσεις με λεωφορεία, σιδηρόδρομο και ακτοπλοϊα καθώς
    και 52 αεροπορικά εισιτήρια μετ’ επιστροφής για τον νομό τους, εφόσον είναι
    200χλμ απο την Αθήνα.

    Έχουν την δυνατότητα λήψης άτοκων δανείων απο την Βουλή και
    χαμηλότοκα απο τις τράπεζες .Και βέβαια κάθε βουλευτής έχει στην υπηρεσία
    του 4 δημοσίους υπαλλ.αποσπασμένους κα μετακλητούς καθώς και έναν
    επιστημονικό συνεργάτη ο οποίος πληρώνεται απο την βουλή …δηλ. 300
    βουλευτές + 300 συνεργάτες…..!!

    πλήρωνε κορόιδο Έλληνα τούς ειδήμονες που πτώχευσαν την χώρα…….

    Οι υπάλληλοι της βουλής…… Δεν φτάνουν λέει
    οι καρέκλες……

    Εκτός απο τούς 1200 αποσπασμένους δημ.υπαλ. και τούς
    επιστημ.συνεργάτες υπάρχουν και άλλοι 1340 που έχουν προσληφθεί χωρίς
    διαγωνισμό (οι ημέτεροι δηλ.) στο μόνιμο προσωπικό της βουλής. Θα στοιχίσουν

    το 2010 στο ελλην.δημόσιο 54 εκατ.ευρώ και ο νεωπροσλαμβανόμενος με
    υποχρεωτική εκπαίδευση (πχ καθαρίστριες) λαμβάνει 1.900 ευρώ καθαρά
    μηνιαίως, Όλοι οι υπάλληλοι συνολικά το 2010 θα στοιχίσουν στο ελληνικό
    δημόσιο 106 εκατ.ευρώ.

    Αποτελεί κοινό μυστικό πως δεν προσέρχονται όλοι οι υπάλληλοι στην εργασία
    τους διότι αν έρχονταν όλοι θα εδημιουργήτο το αδιαχώρητο καθώς δεν έχουν
    καρέκλα να κάτσουν. Είχα λέει ο δημοσιογράφος την ευκαιρία να δώ με τα
    μάτια μου ότι μόλις έβγαινε κάποιος για τσιγάρο αμέσως την θέση του στην
    οθόνη του κομπιούτερ ακινητοποιημένη στο facebook καταλάμβανε κάποιος άλλος.

    Οι δύο επιπλέον μισθοί τους δηλ ο 15ος και ο 16ος ενσωματώθηκαν
    τελευταία, με την μορφή επιδόματος στην βασική αποζημίωση και είναι
    χαρακτηριστικό ότι την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή εξαιρέθηκαν (αυτοί και
    όσοι προσληφθούν) απο την υποχρωτική υπαγωγή τους στον κλάδο κύριας
    ασφάλισης το χρεωκοπημένο δηλ ΙΚΑ-ΕΤΑΜ αυτό που θα μπούμε όλοι μας.
    Συνταξιοδοτούνται από 28,5 χρόνια ενώ εμείς στα 40 χρόνια, και λαμβάνουν απο

    το ταμείο αρωγής της βουλής ΕΦΑΠΑΞ ίσο με δύο μηνιαίους μισθούς για κάθε
    έτος ασφάλισης (100.000 με 150.000) ευρώ ο καθένας.

    Επίσης απο την βουλή μισθοδοτούνται και 74 ειδικοί φρουροί (άγνωστο που
    υπηρετούν ) ενώ καταβάλλεται και ειδικό επίδομα σε όλους τούς αστυνομικούς
    που φρουρούν το κοινοβούλιο… Στούς 70 κοινοβουλευτικούς δημοσιογράφους
    έχει παραχωρηθεί προσωπικός χώρος στάθμευσης και τούς δίδεται καινούργιο
    laptop σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Εχουν επίσης την δυνατότητα να στέλνουν
    τα παιδιά τους στον εξαιρετικό παιδικό σταθμό που λειτουργεί στο υπόγειο
    στην μεριά του κήπου και δημιουργείται και άλλος γιατί δεν φτάνει, σε κτίριο

    στην Πλάκα του υπ.πολιτισμού, και βέβαια γυμνάζονται όλοι μαζί υπάλληλοι
    συνεργάτες βουλευτές στο άρτια εξοπλισμένο ακόμα και με χαμάμ δωρεάν
    γυμναστήριο με τούς εννέα γυμναστές.

    Ο νόμος προβλέπει ότι εάν απουσιάσει βουλευτής αδικαιολόγητα σε
    περισσότερες απο 5 συνεδριάσεις τον μήνα θα παρακρατείται το 1/30 του μισθού

    του. Στην πράξη όμως ενώ τα νομοσχέδια συζητούνται κα ψηφίζονται με άδεια
    έδρανα ούτε ένα ευρώ δεν έχει παρακρατηθεί.

    Κανένας έλεγχος στο πόθεν έσχες και στούς τραπεζικούς λογαριασμούς των
    βουλευτών ενώ οι μετοχές ετσι και αλλιώς είναι ανώνυμες. Και όπως όλοι
    ξέρετε τα αδικήματα τους παραγράφονται επικαλούμενοι την βουλευτική τους
    ασυλία και ο νέος δήθεν κανονισμός της βουλής αναφέρει ότι θα ερευνάται το
    αδίκημα μόνο όταν έχει σχέση με την πολιτική του δραστηριότητα.

    Χαρακτηριστικό είναι ότι ένας πολίτης που μήνυσε βουλευτή για εκβιασμό
    τελικά μπήκε ο ίδιος φυλακή έπειτα απο αντιμήνυση που του έκανε ο βουλευτής
    ο οποίος λόγω της ασυλίας, ουδέποτε δικάστηκε……!!!!!!

    Κάποιοι λένε σωστά να μην ψηφίζουμε τα μεγάλα κόμματα αλλά εύλογα ρωτώ
    μήπως σε όλα αυτά δεν είναι και οι βουλευτές των αριστερών κομμάτων που
    υπερασπίζονται τον φτωχό εργάτη μήπως του ΛΑΟΣ οι οικολόγοι πάνε πίσω…. ;
    μήπως μας δουλεύουν κανονικά ; Βγήκε έστω ένας μέσα στην οικονομική κρίση
    και ένα εκατομμύριο ανέργους να αρνηθεί τις υπέρογκες αυτές απολαβές και να
    τις καταγγείλει ; …έχει κανείς από τούς 300 συνείδηση….;

    Και κάτι για το μνημόνιο …όπως όλοι φαντάζομαι γνωρίζετε,
    ψηφίστηκε σαν νομοσχέδιο με απαίτηση 151 ψήφους και όχι σαν διεθνής σύμβαση
    όπως και είναι που θέλει 180 ψήφους αλλά και την επομένη της ψηφισής του
    ψηφίστηκε αντισυνταγματική τροπολογία -προσθήκη που έλεγε ότι οι συμβάσεις
    δανεισμού ισχύουν απο τη στιγμή της υπογραφής τους χωρίς να χρειάζεται
    κύρωση απο το Kοινοβούλιο ενώ το σύνταγμα προβλέπει πως καμμία προσθήκη ή
    τροπολογία δεν εισάγεται για συζήτηση αν δεν σχετίζεται με το κύριο
    αντικείμενο του νομοσχεδίου που ψηφίζεται.

    Τα
    συμπεράσματα δικά σας….!!

    Ιωάννης Καποδίστριας

    «Εφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω
    μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον
    ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

    Και ο Εμμανουήλ Ροΐδης, λόγιος, συγγραφέας και δημοσιογράφος είχε πει: «Η
    Ελλάς εδαπάνησε άπαν το χρήμα του λαού, αντί έργων χρησίμων, εις συντήρησιν
    κοπαδίoυ κομματικών κηφήνων, χάριν του οποίου στέργει την πενίαν, την
    κακοπραγίαν, την ασημότητα και τους εμπαιγμούς του κόσμου όλου». Θα τρίζουν
    τα κόκκαλά τους.

    Ο Γιάννης Τασσιόπουλος στο «Μετρό Ελλάδα», μεταξύ των άλλων, έγραφε πρόσφατα

    για τα κόμματα: «Αν τα πολιτικά κόμματα της χώρας λειτουργούσαν με το νομικό

    καθεστώς που λειτουργούν σε όλον τον κόσμο οι επιχειρήσεις, οι τράπεζες θα
    τους είχαν κατασχέσει ό,τι είχαν και δεν είχαν στην κατοχή τους.».

    Άναυδη έμεινε η διεθνής Κοινή Γνώμη για τις ταραχές στη χώρα μας από τα
    επώδυνα μέτρα κατά του λαού και ιδιαίτερα κατά των συνταξιούχων και την
    εξαθλιωμένη οικονομική μας κατάσταση. Η Ελλάδα γίνεται τελικά η χώρα με τους

    πάμφτωχους Έλληνες και τους πάμπλουτους πολιτικούς.

    Σύμφωνα εξάλλου με γκάλοπ της Πρωτοποριακής διαδυκτιακής έρευνας, F.S.
    (6-6-2010), «το 96% των Ελλήνων θεωρεί ότι οι βουλευτές μετά την εκλογή τους

    δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους, ότι ενδιαφέρονται κυρίως για τα συμφέροντά
    τους». Το υπόλοιπο 4% αποτελεί το σόι, εξ αίματος, εξ αγχιστείας και τα
    επιστήθια φιλαράκια.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 29/10/2010

  31. ΟΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΠΕΡΣΟΝΕΣ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ…
    Posted by olympiada στο Νοεμβρίου 4, 2010

    Χρονιά σκανδάλων το 1988.

    . Πως ο Κουτσόγιωργας πήρε 2 εκατ. δολ. από τον Κοσκωτά για να φτιάξει τον γνωστό…Κουτσονόμο!

    .Το 1988 είναι η πρώτη χρονιά που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κρύβει έλλειμμα 503 δι. δρχ!

    Του Στεφ, Β. Αναγνώστου

    anagnostou@elefteros.gr

    Από την καταγραφή των γεγονότων του 1987, προκύπτει ότι η κατάσταση στη χώρα μας και στον τομέα της Οικονομίας αλλά και στον τομέα της διαφθοράς, εξελισσόταν δραματικά.. Τα οικονομικά σκάνδαλα διαδέχονταν το ένα το άλλο πλήν όμως η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «αγρόν ηγόραζε» κατά ο κοινώς λεγόμενο. Ηταν προφανές ότι η κατάσταση της σήψης και της διαφθοράς είχε φτάσει στα κυβερνητικά επίπεδα. Αξίζει μόνο να σημειωθεί μια μόνο ανταπόκριση της αριστερής γαλλικής εφημερίδας « Λιμπερασιόν», όπως δημοσιεύθηκε σε ελληνικές εφημερίδες της 18ης Μαϊου 1987, για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος του διασυρμού που είχε υποστεί η χώρα μας στο εξωτερικό. Να τι έγραφαν ορισμένες ελληνικές εφημερίδες στην προαναφερθείσα ημερομηνία:

    «Αποθήκη σκανδάλων το ΠΑΣΟΚ». Με τον τίτλο αυτό η αριστερή

    γαλλική εφημερίδα «Λιμπερασιόν» σε ανταπόκρισή της από την Αθήνα γράφει: «Με ρυθμό ένα τουλάχιστον σκάνδαλο την εβδομάδα,ένα την ημέρα την τελευταία περίοδο, η ελληνική κοινή γνώμη έχει μείνει εμβρόντητη. Αισχροκέρδεια, διαφυγή κεφαλαίων, τρομερές καταχρήσεις με θύμα το εθνικό νόμισμα, ψευδείς ισολογισμοί, εικονικά συμβόλαια, γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι που μεταμορφώνεται σε ελληνικό, στάρι ιταλικό που επανεξάγεται ως ελληνικό, συνθέτουν το σκηνικό δράσης των μεγάλων εταιριών του Δημόσιου τομέα.

    Από τα κρατικά διϋλιστήρια στη ΔΕΗ, από το ΙΚΑ στις κρατικές τράπεζες και το ΠΡΟ-ΠΟ, τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο.

    Το κύμα των οικονομικών ατασθαλιών άρχισε μετά την αποτυχία του κυβερνώντος κόμματος στις δημοτικές εκλογές του περασμένου Οκτωβρίου και έχει πάρει διαστάσεις τον τελευταίο καιρό»!

    Πρέπει να σημειωθεί ότι πέρα από τα παραπάνω από το 1987 άρχισαν και τα δημοσιεύματα που είχαν να κάνουν με τον τρόπο που ο Κοσκωτάς αγόρασε την Τράπεζα Κρήτης. Σχολιαζόταν για παράδειγμα η ταχύτητα με την οποία του εχορηγούντο σωρρηδόν άδειες λειτουργίας νέων καταστημάτων αλλά και το γεγονός ότι πολλές ΔΕΚΟ τοποθετούσαν τις καταθέσεις τους στην συγκεκριμένη Τράπεζα. Η πρώτη αντίδραση του Κοσκωτά ήταν να καταθέσει αγωγές κατά των εφημερίδων που ερευνούσαν την υπόθεση της αγοράς της Τραπέζης Κρήτης, οι περισσότερες από τις οποίες άπορρίφθηκαν από τα δικαστήρια. Ετσι φθάσαμε μοιραία στο 1988, όταν το σκάνδαλο Κοσκωτά δεν μπορούσε πλέον να συγκαλυφθεί. Τότε ήλθε το μεγάλο όπλο της νομοθεσίας!

    Με διάταξη νόμου λοιπόν η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απαγόρευσε στην Τράπεζα της Ελλάδος να ανοίγει του λογαριασμούς των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων των Τραπεζών, μολονότι η Τράπεζα της Ελλάδος είχε εκ του νόμου την εποπτεία και τον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος. Μάλιστα Διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Δημ. Χαλικιάς είχε προτείνει στις 8 Ιουλίου 1988 με επιστολή του προς τον τότε υπουργό Εθνικής Οικονομίας Παναγιώτη Ρουμελιώτη να καταργηθεί ρητά με νόμο «το απόρρητο για τους λογαριασμούς των προσώπων που συμμετέχουν ενεργά στη διοίκηση πιστωτικών ιδρυμάτων και των λογαριασμών όψεως των επιχειρήσεων που χρηματοδοτούνται από τις τράπεζες». Ωστόσο η ενέργειά του αυτή έπεσε στο κενό! Ηταν προφανές ότι ο Χαλικιάς είχε υποψιασθεί αυτό που θα συνέβαινε λίγο αργότερα, όταν στις αρχές Αυγούστου του 1988 ψηφίστηκε τελικά η σκανδαλώδης διάταξη του άρθρου 40. Φυσικά ο τότε υπουργός Εθνικής Οικονομίας Παν. Ρουμελιώτης αγνόησε την πρόταση Χαλικιά. (Ο κ. Ρουμελιώτης τώρα έχει τοποθετηθεί από την Κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου εκπρόσωπος της Ελλάδος στο Δ.Ν.Τ στην Ουάσιγκτον). Πάντως ο κ. Χαλικιάς μετά από έντονη διαμάχη με τον τότε αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Μένιο Κουτσόγιωργα διόρισε προσωρινό επίτροπο στην Τράπεζα Κρήτης, τον Σπύρο Παπαδάτο, πλην όμως το «αγκάθι» του άρθρου «40» υπήρχε, με αποτέλεσμα ο Κοσκωτάς να είναι στο απυρόβλητο!

    Ετσι ο Χαλικιάς στις 11 Νοεμβρίου 1988 έστειλε επιστολή στον τότε πανίσχυρο αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κουτσόγιωργα, η οποία όμως δόθηκε στη δημοσιότητα πολύ αργότερα, στις 2 Μαρτίου του 1989! Στην επιστολή αυτή ο κ. Χαλικιάς, εκφράζοντας την αντίθεσή του για την νομοθετική ασυλία που παρεσχέθηκε στον Κοσκωτά, επεσήμανε:

    «Επιτρέψατέ μου να παρατηρήσω ότι οι περιορισμοί στην άσκηση του εποπτικού και του ελεγκτικού έργου της Τράπεζας της Ελλάδος εξακολουθούν να υπάρχουν, γιατί δυστυχώς, το άρθρο 40 του Ν.1806/88 «Τροποποίηση της νομοθεσίας για τα Χρηματιστήρια και άλλες διατάξεις» δεν έλυσε το πρόβλημα. Ισως έχει δημιουργήσει πρόσθετες δυσχέρειες στην άσκηση του ελέγχου».

    Σχετικά πάντως με την σκανδαλώδη διάταξη, που ονομάσθηκε «κουτσονόμος» πρέπει να τονισθούν τα ακόλουθα: Αρχικά κανένας δεν εγνώριζε αν υπήρξε χρηματισμός ή όχι του Κουτσόγιωργα για την επίμαχη διάταξη. Το μόνο που υπήρχε ήταν οι σχετικές καταγγελλίες του Κοσκωτά και της γυναίκας του. Ωστόσο στις 20 Μαρτίου 1989 και αφού ο Κουτσόγιωργας είχε παραιτηθεί από την Κυβέρνηση στα μέσα Μαρτίου, ο δικηγόρος Ιω. Μαντζουράνης «δεξί χέρι» του Κουτσόγιωργα, με ιδιόχειρο σημείωμά του 20 σελίδων, που έφθασε στις εφημερίδες από τις φυλακές του Κορυδαλλού, όπου είχε προφυλακισθεί για την υπόθεση Κοσκωτά, κατήγγειλε ότι ο Κουτσόγιωργας εισέπραξε από τον Κοσκωτά 2 εκατ. δολάρια, τα οποία κατατέθηκαν σε λογαριασμό του ιδίου και μελών της οικογενείας του σε ελβετική Τράπεζα! Στο σημείωμά του αυτό ο Γιάννης Μαντζουράνης, περιέγραφε λεπτομερώς το χρονικό του ανοίγματος του λογαριασμό στην Ελβετία για την «οικογένεια των Ρώσων», όπως κωδικά ονόμαζε την οικογένειας Κουτσόγιωργα καθώς και τις κινήσεις μεταφοράς ποσών που έκανε!

    Γράφει χαρακτηριστικά:

    .« Τέλη Ιούλη 1988 ανοίγω λογαριασμό με τη βοήθεια του τραπεζίτη Elshon στην UBS.

    . 4 ή 5 Αυγούστου 1988 ο Γ . Κοσκωτάς και η γυναίκα του μεταβαίνουν στη Γενεύη και μου καταθέτουν στον παραπάνω λογαριασμό 2.000.000 δολάρια.»

    (Σημειώνεται ότι ο δικηγόρος Γιάννης Μαντζουράνης, ήλθε πρόσφατα στην επικαιρότητα με την ιδιότητα του δικηγόρου της πρώην διευθύντριας του υπουργείου Αγροτική Ανάπτυξης κυρίας Σταματίνας Μαντέλη που διώκεται για την υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου).

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 4-11-2010 σελίδα 19

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/11/2010

  32. ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΑΦΕΙΑΔΗ / ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Κ’

    Ημερομηνία: Πέμπτη, 14 Οκτώβριος 2010, 12:47
    Και οι… διάδρομοι έχουν προνόμια

    Ο συνεργάτης του «Κ» πέρασε εβδομάδες στο «ναό» της Δημοκρατίας και κατέγραψε πολλά από αυτά που απαξιώνουν το θεσμό και προκαλούν το κοινό αίσθημα.

    Πρωτοπήγα στη Βουλή, στις 4 Μαΐου, μία μέρα πριν από την ψήφιση του μνημονίου. Το κλίμα ήταν ιδιαίτερα τεταμένο, βουλευτές, υπάλληλοι και αστυνομικοί ανησυχούσαν μήπως οι διαδηλωτές έσπαγαν τον κλοιό και εισέρχονταν στο κτίριο. Την επόμενη μέρα, κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου, οι πόρτες κλειδαμπαρώθηκαν και οι επίδοξοι εισβολείς απωθήθηκαν με χημικά αέρια. Στη συνέχεια συνεργεία του δήμου ήρθαν και κλάδεψαν τις μουριές στη Βασιλίσσης Σοφίας. «Διαταγή από τον φρούραρχο, για λόγους ασφαλείας», με ενημέρωσαν όταν ρώτησα. Hδη όμως από τις αρχές του καλοκαιριού, το κλίμα είχε αλλάξει αισθητά και η ηρεμία είχε επανέλθει.

    Τα εμπόδια
    Απευθύνθηκα αρχικά στο γραφείο Τύπου του προέδρου και στη συνέχεια στον γενικό γραμματέα της Βουλής, Θάνο Παπαϊωάννου. Ζήτησα να μου επιτρέψουν να παρακολουθήσω, συνοδεία φωτογράφου, κάποιες μικρές στιγμές της κοινοβουλευτικής δραστηριότητας αλλά και να με φέρουν σε επαφή με τους επικεφαλής ορισμένων Διευθύνσεων, προκειμένου να αντλήσω κάποια επιμέρους στοιχεία. Από την αρχή προσπάθησαν να μου ορθώσουν εμπόδια. «Φωτογράφος απαγορεύεται από τον κανονισμό να έρθει μαζί σας, θα σας δώσουμε εμείς φωτογράφο, οι βουλευτές δεν επιθυμούν να φωτογραφίζονται στις προσωπικές τους στιγμές», μου ξεκαθάρισαν. Zήτησα να μου υποδείξουν σε ποιο άρθρο του κανονισμού αναφέρεται η απαγόρευση. «Οχι ο κανονισμός, κάποια άλλη διάταξη το απαγορεύει», τα γύρισαν. Ούτε όμως τη διάταξη μπόρεσαν τελικά να βρουν, με αποτέλεσμα να ξεχάσουν τα περί απαγόρευσης.
    Καθυστέρησαν υπερβολικά να μου δώσουν τα στοιχεία που ζήτησα, αφήνοντας μάλιστα κάποια ερωτήματα αναπάντητα, όπως για παράδειγμα πόσοι λαμβάνουν βουλευτική σύνταξη και πόσοι από αυτούς παραμένουν βουλευτές, εισπράττοντας ταυτόχρονα και τη βουλευτική αποζημίωση.
    «Ούτε ξέρω ούτε θέλω να ξέρω», μου είπε σχετικά ο γενικός γραμματέας. Αναπάντητο έμεινε και το ερώτημα πόσοι από τους δημοσιογράφους που απασχολεί ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής (με συνολικό προσωπικό περίπου 100 άτομα) καλύπτουν ταυτόχρονα τον κοινοβουλευτικό έλεγχο για λογαριασμό άλλων ΜΜΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι το κόστος του τηλεοπτικού σταθμού της Βουλής πλησιάζει για το 2010 τα 6 εκατ. ευρώ, ενώ η τηλεθέασή του είναι μόλις 0,3%.
    Περίμενα επί δεκαπέντε μέρες να συναντήσω τον διευθυντή Ανθρωπίνου Δυναμικού, Κώστα Σταματόπουλο (οι υφιστάμενοί του δεν θυμούνταν καλά αν έλειπε στο εξωτερικό για το γάμο της κόρης του ή για την αποφοίτηση του γιου του). Όταν επιτέλους επέστρεψε και τον συνάντησα, μου έδωσε το χέρι του περιχαρής και μου είπε ότι θα έπρεπε να τον συγχαρώ γιατί είχε μόλις βγει σε πρόωρη σύνταξη και κατά συνέπεια θα έπρεπε να απευθυνθώ στον αντικαταστάτη του. Όπως και έκανα, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού τελικά και εκείνος με παρέπεμψε πίσω στον γενικό γραμματέα.

    Το λούστρο
    Το κτίριο που στεγάζει το σημερινό κοινοβούλιο κατασκευάστηκε το 1840 ως ανάκτορο του Βαυαρού πρίγκιπα Όθωνα, τον οποίο είχαν επιβάλει ως βασιλιά οι τότε «προστάτιδες δυνάμεις». Παρακολουθώντας κάποια ολιγόλεπτη ξενάγηση μαθητών, που αποτελεί μια καθημερινή «ατραξιόν» και προσθέτει κάποια ζωντάνια στο χώρο, πληροφορήθηκα ότι ο χώρος που φιλοξενεί σήμερα τις συνεδριάσεις της Ολομέλειας ήταν παλαιότερα η αίθουσα χορού και παιγνίων… Λευκό μάρμαρο παντού, ακόμη και στο προαύλιο, όπου σταθμεύουν οι κυβερνητικές λιμουζίνες, ξύλο και δέρμα, χειροποίητα χαλιά και πολλοί πίνακες ζωγραφικής, που αγοράστηκαν σε πλειστηριασμούς τα τελευταία χρόνια, ενόσω βούλιαζε η πραγματική οικονομία της χώρας.

    Πίνοντας καφέ…
    Η μεγαλύτερη κίνηση μέσα στο κτίριο παρατηρείται στο καφενείο, ιδιαίτερα στην αίθουσα καπνιζόντων, και μπροστά από το ΑΤΜ στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, όπου σχηματίζονται μόνιμα ουρές. Κάποια κινητικότητα υπάρχει στην αρχή και στην Ολομέλεια, για τα μάτια του κόσμου, όπως και στις συνεδριάσεις των αμειβόμενων επιτροπών (246 ευρώ ανά συνεδρίαση). Σύντομα όμως οι αίθουσες αδειάζουν δραματικά, ενώ αλλεπάλληλες βάρδιες στενογράφων συνεχίζουν να εναλλάσσονται στα έδρανα. Αλλά και οι ελάχιστοι που παρίστανται για κάποιο διάστημα κατά κανόνα δεν παρακολουθούν τον ομιλητή και περιορίζονται σε δημόσιες σχέσεις κάνοντας αστειάκια ή συνομιλούν μέσω κινητού τηλεφώνου για άλλες υποθέσεις, πίνοντας τον καφέ τους. Παρ’ όλες δε τις φαινομενικά αγεφύρωτες απόψεις μεταξύ των διαφορετικών συνιστωσών του πολιτικού φάσματος, θα δει κανείς στους διαδρόμους πως όλοι σχεδόν χαριεντίζονται μεταξύ τους. Άλλωστε, τα πολιτικά κόμματα δεν πλήττονται οικονομικά από την κρίση, όπως αποδείχτηκε και μετά την πρόσφατη κυβερνητική απόφαση για αύξηση κατά 30% της ετήσιας κρατικής επιχορήγησής τους, η οποία, από τα 37 εκατ. ευρώ που είχε περιοριστεί θα φτάσει τελικά το 2010 στα 49 εκατ. ευρώ. Συνολικά τα πολιτικά κόμματα χρωστούν 36 εκατ. ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο και 245 εκατ. ευρώ στις τράπεζες.

    Απολαβές και προνόμια
    Το 2010 οι 300 της Βουλής θα μοιραστούν το ποσό των 42,5 εκατ. ευρώ. Συνεπώς ο μέσος όρος των μηνιαίων αποδοχών τους ανέρχεται σε 10.000 ευρώ. Το 50% της βουλευτικής αποζημίωσης φορολογείται αυτοτελώς και μόνο το υπόλοιπο 50% προστίθεται στα τυχόν άλλα εισοδήματα. Περίπου 35 εκατ. ευρώ θα μοιραστούν μέσα στο 2010 οι συνταξιούχοι βουλευτές ή οι σύζυγοι και οι άγαμες θυγατέρες θανόντων βουλευτών. Άλλο ένα κονδύλι 4,3 εκατ. ευρώ προορίζεται για τις συντάξεις των πρώην πρωθυπουργών. Σημειώνεται ότι για την κατοχύρωση βουλευτικής σύνταξης απαιτούνται μόλις 4 χρόνια, ενώ όσοι έχουν πρωτοεκλεγεί πριν από το 1993 συνταξιοδοτούνται από τα 55 τους χρόνια. Ο πρόσφατος σαρωτικός νόμος για το ασφαλιστικό δεν άγγιξε στο ελάχιστο τους επαγγελματίες της πολιτικής.
    Επιπλέον, στους πρώην πρωθυπουργούς αλλά και στους πρώην προέδρους της Βουλής παραχωρούνται γραφεία μέσα στο Κοινοβούλιο, ακόμη και στην περίπτωση που δεν έχουν επανεκλεγεί βουλευτές, όπως είναι η περίπτωση του Κώστα Σημίτη. Τον πιο ευρύχωρο και ηλιόλουστο χώρο στον δεύτερο όροφο, με εξαιρετική θέα στον Εθνικό Κήπο, εξασφάλισε πρόσφατα ο Κώστας Καραμανλής.
    Όσοι βουλευτές είναι άνω των 65 χρόνων λαμβάνουν ταυτόχρονα και βουλευτική αποζημίωση και βουλευτική σύνταξη. Οι συνταξιούχοι βουλευτές είναι οι μοναδικοί Έλληνες που έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν παράλληλα και δεύτερη σύνταξη από το επάγγελμα που ασκούν ή ασκούσαν, εφόσον δεν εργάζονται στο Δημόσιο, ή και τρίτη στην περίπτωση που ήταν συνδικαλιστές, πρώην δήμαρχοι ή πρώην νομάρχες (χορηγίες). Μέσα στην τριετία 2010-2012 υπολογίζεται από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ότι μπορεί να δοθούν στους συνταξιούχους βουλευτές άλλα περίπου 80 εκατ. ευρώ που διεκδικούν αναδρομικά, λόγω των αναδρομικών αυξήσεων που πήραν πρόσφατα οι δικαστές (έχουν πάρει ήδη το 25%, ενώ το υπόλοιπο 75% θα καταβληθεί το Μάιο του 2011), όταν οι τελευταίοι αύξησαν τους μισθούς τους κατά περίπου 80%. Αποτελεί πάγια μέθοδο η διεκδίκηση εκ μέρους των συνταξιούχων βουλευτών των αυξήσεων που λαμβάνουν οι ανώτεροι δικαστικοί, οι οποίες μετά την τελική δικαίωσή τους επεκτείνονται και στους εν ενεργεία βουλευτές.
    Οι βουλευτές δικαιούνται ένα κινητό τηλέφωνο (μέχρι 200 ευρώ μηνιαίως), οκτώ σταθερές γραμμές τηλεφωνίας (μέχρι 12.000 ευρώ), αυτοκίνητο (το μισθώνει η Βουλή με λίζινγκ), δωρεάν διαμονή σε κεντρικό ξενοδοχείο για τους βουλευτές της επαρχίας (70 ευρώ ημερησίως), γραφείο εκτός Βουλής και γραφική ύλη, ταχυδρομική ατέλεια, ατέλεια στις μετακινήσεις με λεωφορεία, σιδηρόδρομο και ακτοπλοΐα, καθώς και 52 αεροπορικά εισιτήρια μετ’ επιστροφής για το νομό τους, εφόσον αυτός απέχει περισσότερα από 200 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Έχουν επίσης τη δυνατότητα λήψης άτοκων δανείων από τη Βουλή και χαμηλότοκων από τις τράπεζες. Και βέβαια, κάθε βουλευτής έχει στην υπηρεσία του τέσσερις δημοσίους υπαλλήλους αποσπασμένους και μετακλητούς καθώς και έναν επιστημονικό συνεργάτη, ο οποίος πληρώνεται από τη Βουλή.

    Δεν φτάνουν οι καρέκλες…
    Εκτός από τους 1.200 αποσπασμένους δημοσίους υπαλλήλους και τους επιστημονικούς συνεργάτες των βουλευτών, άλλοι 1.340, που έχουν προσληφθεί χωρίς διαγωνισμό, ανήκουν στο μόνιμο προσωπικό της Βουλής. «Το θέμα δεν είναι αν θα μας περικόψουν τους μισθούς τώρα, αυτό θα το αντέξουμε. Το θέμα είναι, όταν βγω εγώ σε πέντε χρόνια στη σύνταξη, θα υπάρχει τότε κάτι;» είναι το ερώτημα ενός παλαιού υπαλλήλου στον γ.γ., κατά τη διάρκεια μιας περιήγησης που μου έκανε ο τελευταίος στον πρώτο όροφο. Την τελευταία πενταετία, ο αριθμός των μόνιμων υπαλλήλων διπλασιάστηκε με διακομματική συναίνεση. Οι περισσότεροι είναι συγγενείς πολιτικών, βουλευτών, υψηλόβαθμων δικαστικών και αστυνομικών, ενώ ως υπάλληλοι έχουν προσληφθεί ακόμη και πρώην πολιτικοί, όπως ο πρώην ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Μανώλης Μαυρομάτης.
    Αποτελεί κοινό μυστικό πως δεν προσέρχονται όλοι οι υπάλληλοι στην εργασία τους, διότι, αν έρχονταν όλοι, θα εδημιουργείτο το αδιαχώρητο. Περιμένοντας στον προθάλαμο του γ.γ., είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω προσωπικά πως δεν φτάνουν οι καρέκλες. Μόλις έβγαινε κάποιος για τσιγάρο, αμέσως τη θέση του, πάντα πίσω από μια οθόνη κομπιούτερ ακινητοποιημένη στο Facebook, καταλάμβανε ένας άλλος.
    Οι 1.340 θα στοιχίσουν το 2010 στο ελληνικό Δημόσιο 54 εκατ. ευρώ. Είναι ενδεικτικό ότι ο νεοπροσλαμβανόμενος στη Βουλή που έχει τελειώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση (π.χ. προσωπικό καθαριότητας) λαμβάνει 1.900 ευρώ καθαρά μηνιαίως. Συνολικά, το 2010, οι υπάλληλοι της Βουλής (μόνιμοι, μετακλητοί, εξωτερικοί συνεργάτες) θα κοστίσουν στο ελληνικό Δημόσιο 106 εκατ. ευρώ.
    Πέρα από τους δύο επιπλέον μισθούς (15ο και 16ο), που τελευταία ενσωματώθηκαν με τη μορφή επιδόματος στη βασική αποζημίωση, οι υπάλληλοι της Βουλής απολαμβάνουν μια σειρά από άλλα προνόμια. Είναι χαρακτηριστικό ότι την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή εξαιρέθηκαν από την υποχρεωτική υπαγωγή τους στον κλάδο κύριας σύνταξης του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ ακόμα και όσοι θα προσληφθούν από το 2011 και μετά. Συνταξιοδοτούνται έπειτα από 28,5 χρόνια υπηρεσίας και λαμβάνουν από το ταμείο αρωγής υπαλλήλων της Βουλής (ΤΑΥΒ) ένα εφάπαξ ίσο με δύο μηνιαίους μισθούς για κάθε έτος ασφάλισης (100.000 – 150.000 ευρώ ο καθένας). Περιέργως, το ΤΑΥΒ καρπώνεται την εκμίσθωση των κυλικείων, του εστιατορίου και των φιλοξενούμενων υπηρεσιών (Εθνική Τράπεζα κ.λπ.), ενώ έχει και τα δικαιώματα της ανακύκλωσης του χαρτιού.
    Επίσης, από τη Βουλή μισθοδοτούνται και 74 ειδικοί φρουροί (άγνωστο πού υπηρετούν), ενώ καταβάλλεται και μηνιαίο επίδομα σε όλους τους αστυνομικούς που φρουρούν το Κοινοβούλιο.

    Χαμάμ και λάπτοπ
    Οταν δημιουργήθηκε σάλος με τη δημοσιοποίηση των προνομίων των υπαλλήλων της Βουλής, οι τελευταίοι τα έβαλαν με τους πάνω από 70 δημοσιογράφους που καλύπτουν το κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ, καταγγέλλοντας ότι τους έχει παραχωρηθεί προσωπικός χώρος στάθμευσης στο υπόγειο γκαράζ της Βουλής και ακόμη ότι σε κάθε εκλογική αναμέτρηση λαμβάνουν δωρεάν από τη Βουλή καινούργιο προσωπικό φορητό υπολογιστή. «Αξιότιμε Πρόεδρε, αυτά τα λιοντάρια δεν ικανοποιήθηκαν όταν τους δωρίσατε δημόσια περιουσία, χαρίζοντάς τους προσωπικό φρουρούμενο χώρο στάθμευσης, δεν ικανοποιήθηκαν όταν τους χαρίσατε προσωπικά λάπτοπ, με χρήματα του σκληρά δοκιμαζόμενου από τα οικονομικά μέτρα Ελληνα φορολογούμενου», γράφει σε ανοικτή επιστολή προς τον Φίλιππο Πετσάλνικο ο συνδυασμός «Εργαζόμενοι εν δράσει».
    Και, βέβαια, οι διαπιστευμένοι συντάκτες του κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ μπορούν να στέλνουν τα παιδιά τους στον εξαιρετικό παιδικό σταθμό που λειτουργεί στο υπόγειο προς τη μεριά του Εθνικού Κήπου (επειδή έχουν αυξηθεί οι ανάγκες, δημιουργείται κι άλλος σε κτίριο που παραχώρησε στη Βουλή το υπουργείο Πολιτισμού στην Πλάκα) αλλά και να γυμνάζονται στο άρτια εξοπλισμένο γυμναστήριο (διαθέτει μέχρι και χαμάμ) με εννέα γυμναστές στο ιδιόκτητο πλην του ισογείου κτίριο της οδού Μητροπόλεως 1 και Φιλελλήνων, μαζί με τους βουλευτές, τους επιστημονικούς τους συνεργάτες και τους υπαλλήλους της Βουλής.

    Ατιμωρησία
    Η παραβίαση του συντάγματος και του κανονισμού της Βουλής αποτελεί καθημερινό φαινόμενο. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μνημόνιο στήριξης ψηφίστηκε ως νομοσχέδιο, που απαιτεί 151 βουλευτές, και όχι ως διεθνής σύμβαση, που απαιτεί 180. Και ακόμη πιο χαρακτηριστικό πως την επομένη της ψήφισής του ψηφίστηκε τροπολογία-προσθήκη, βάσει της οποίας οι συμβάσεις δανεισμού ισχύουν από τη στιγμή της υπογραφής τους, χωρίς την προϋπόθεση της κύρωσής τους από το Κοινοβούλιο, ενώ το σύνταγμα προβλέπει πως καμία προσθήκη ή τροπολογία δεν εισάγεται για συζήτηση αν δεν σχετίζεται με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου που ψηφίζεται. Προβλέπει επίσης ότι, αν ένας βουλευτής απουσιάσει αδικαιολόγητα σε περισσότερες από πέντε συνεδριάσεις το μήνα, παρακρατείται υποχρεωτικά για κάθε απουσία το 1/30 της μηνιαίας αποζημίωσής του. Στην πράξη όμως, ενώ τα νομοσχέδια συζητούνται και ψηφίζονται σε άδεια έδρανα, ούτε ένα ευρώ δεν έχει παρακρατηθεί από κανένα βουλευτή. «Δεν έχουν γίνει υπερβάσεις στις απουσίες», με διαβεβαίωσε κατηγορηματικά ο γενικός γραμματέας.
    Την ίδια στιγμή δεν γίνεται κανένας απολύτως έλεγχος στο «πόθεν έσχες» και στους τραπεζικούς λογαριασμούς των βουλευτών, ενώ οι μετοχές, έτσι κι αλλιώς, δεν μπορούν να ελεγχθούν διότι είναι ανώνυμες.
    Το πλέον προκλητικό είναι ότι τα αδικήματα των υπουργών παραγράφονται με διαδικασίες εξπρές και οι βουλευτές παραμένουν ατιμώρητοι για όλα τα αστικά και ποινικά αδικήματα που διαπράττουν, επικαλούμενοι την ασυλία τους. Ο περιορισμός της βουλευτικής ασυλίας, που είχε προαναγγείλει στον νέο Κανονισμό της Βουλής ο Φίλιππος Πετσάλνικος, έμεινε στον αέρα, αφού τελικά και πάλι «θα ερευνάται» αν το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται ο βουλευτής συνδέεται με την πολιτική του δραστηριότητα, όπως δηλαδή υποτίθεται ότι γινόταν μέχρι σήμερα…
    Ενδεικτικό είναι ότι πολίτης που μήνυσε βουλευτή για εκβιασμό οδηγήθηκε τελικά ο ίδιος στη φυλακή έπειτα από αντιμήνυση που του έκανε ο βουλευτής, ο οποίος, λόγω της ασυλίας, ουδέποτε δικάστηκε

    Σχόλιο από zonianitis | 11/11/2010

  33. Σοβαρά περιστατικά κακομεταχείρισης – ενίοτε και βασανιστήρια από αστυνομικά όργανα – και ατιμωρησία των υπευθύνων καταλογίζει στην Ελλάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης Συμπεριφοράς (CPT).

    Στην έκθεσή της για το 2009 που δημοσιοποιήθηκε σήμερα, η Επιτροπή καταγράφει σωρεία περιστατικών άσκησης σωματικής βίας κατά τη σύλληψη και την ανάκριση από την Ασφάλεια, σε σημεία τόσο ευαίσθητα, όσο τα πέλματα των ποδιών και τα δάκτυλα. Σε κάποιες περιπτώσεις η κακομεταχείριση προσιδιάζει με βασανισμό, σημειώνεται στην έκθεση.

    Σύμφωνα με καταγγελία, που επικαλείται η CPT, τα μέλη του τμήματος Ασφαλείας Σερρών τύλιξαν σε σακούλα το κεφάλι υπόπτου κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Άλλες κατηγορίες αφορούν εικονικό βιασμό από αστυνομικούς στη Θεσσαλονίκη. Παρόλα αυτά, σημειώνεται στην έκθεση της CPT, οι ελληνικές αρχές αρνούνται να εξετάσουν τα περιστατικά. Δεν θεσμοθετείται ένας αξιόπιστος, ανεξάρτητος και αποτελεσματικός μηχανισμός ελέγχου ώστε να προσαχθούν επίορκοι αστυνομικοί. Σε αρκετές περιπτώσεις, σημειώνεται, το CPT έχει παράσχει στις ελληνικές αρχές λεπτομερείς πληροφορίες για περιστατικά κακομεταχείρισης ελπίζοντας ότι θα ελεχθούν. Όμως το CPT έχει πληροφορηθεί ότι δεν έγιναν έρευνες.

    Αστυνομικά τμήματα και συνοριακά φυλάκια

    Πολλά αστυνομικά τμήματα και συνοριακά φυλάκια δεν πληρούν βασικές ανάγκες των κρατουμένων για στέγαση, διατροφή και ελάχιστα επίπεδα υγιεινής, αναφέρει η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων και της Απάνθρωπης Συμπεριφοράς. Σε πολλά οι κρατούμενοι κοιμούνται στο πάτωμα ( π.χ. αστυν. τμήμα Σιδηροκάστρου), δεν έχουν στρώματα (Πάτρα, Σουφλί, Ξάνθη) ή κουβέρτες (Χίος).

    Τα οικήματα όπου στεγάζονται οι συγκεκριμένες υπηρεσίες είναι συνήθως σε πολύ κακή κατάσταση. Σε κάποια δεν λειτουργούν οι τουαλέτες (Κέντρο Μεταγωγών Άμφισσας, αστυν. τμήμα Ομονοίας), τα ντους (αστυν. τμήμα της οδού Γούναρη στην Πάτρα). Όλα είναι ιδιαιτέρως βρώμικα εξαιτίας του υπερπληθυσμού και της έλλειψης καθαριστικών. Σε μερικές περιπτώσεις, μάλιστα, διανέμονται καθαριστικά στους κρατούμενους, όχι όμως κουβάδες, σκούπες, σφουγγαρίστρες που είναι απαραίτητες για να χρησιμοποιηθούν τα καθαριστικά…

    Κέντρα κράτησης για παράτυπους αλλοδαπούς

    Σύμφωνα με την έκθεση, υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε καθαρά κλινοσκεπάσματα και είδη υγιεινής. Αυτές οι ελλείψεις παρατηρούνται ακόμη και στο χώρο κράτησης, όσων επιστρέφονται με τον Κανονισμό του Δουβλίνο, στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Η έλλειψη καθαριστικών για το χώρο και ειδών προσωπικής υγιεινής δεν επιτρέπει στους κρατούμενους, που μερικές φορές παραμένουν για πολλούς μήνες, να είναι καθαροί. Σε κάποια κέντρα μερικές φορές διανέμονται μικρές ποσότητες σαπουνιού και σαμπουάν.

    Φυλακές

    Το σοβαρό πρόβλημα του υπερπληθυσμού των φυλακών εντείνεται από τις ακατάλληλες συνθήκες διαβίωσης. Το CPT περιγράφει ως απάνθρωπες τις συνθήκες στις φυλακές της Άμφισσας (υπερπληθυσμός, έλλειψη προσωπικού, ανεπαρκής αριθμός κλινών για κρατούμενους, μολυσμένα και ελλειπή κλινοσκεπάσματα, σπασμένα τζάμια κ.α.).

    Οι ελλείψεις προσωπικού καθιστούν αδύνατο τον έλεγχο στις φυλακές (π.χ. τρεις δεσμοφύλακες είναι υπεύθυνοι για 400 φυλακισμένους μιας πτέρυγας στις ανδρικές φυλακές Κορυδαλλού).

    Το CPT καλεί τις ελληνικές αρχές να καταργήσουν τον κολπικό έλεγχο -αίτημα που έχει εν μέρει ικανοποιηθεί- στις γυναικείες φυλακές Θήβας και Κορυδαλλού και το μέτρο να χρησιμοποιείται, υπό κατάλληλες συνθήκες, μόνο όταν θεωρείται απολύτως απαραίτητο.

    cpt.coe.int/en/whatsnew.htm

    cpt.coe.int/en/annual/press/2010-10-26-eng.htm

    cpt.coe.int/en/documents/2010-07-19-eng.htm

    cpt.coe.int/documents/grc/2010-01-21-eng.htm

    cpt.coe.int/documents/grc/2009-10-05-eng.htm

    cpt.coe.int/documents/grc/2009-06-30-eng.htm

    nottingham.ac.uk/HRLC/Publications/Publications.aspx

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/11/2010

  34. Εθνικοποιεί το συνταξιοδοτικό, μειώνει το όριο ηλικίας ο Μοράλες

    Κόντρα στο ρεύμα των καιρών, η κυβέρνηση της Βολιβίας ανακοίνωσε χθες ότι συμφώνησε στις διατάξεις νομοσχεδίου για την εθνικοποίηση του συνταξιοδοτικού συστήματος στη χώρα και τη μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 58 έτη.
    Το φιλόδοξο μεταρρυθμιστικό νομοσχέδιο, που θα σημάνει την διάλυση των δύο ιδιωτικών συνταξιοδοτικών ταμείων που διαχειρίζονταν το σύστημα επί χρόνια, πρόκειται να σταλεί το ταχύτερο στο Κογκρέσο, δήλωσε ο πρόεδρος Έβο Μοράλες.

    Το νομοσχέδιο αποτελεί προϊόν τεσσάρων ετών διαπραγματεύσεων με συνδικαλιστές.

    Πέραν της μείωσης του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 58 από τα 65 χρόνια, οι μητέρες και οι εργαζόμενοι σε ορυχεία και μεταλλεία θα δικαιούνται συνταξιοδότησης σε μικρότερη ηλικία.

    «Χαράσσουμε νέα πολιτική για την αναδιανομή των εισφορών των εργαζομένων, σε αναζήτηση χαμηλότερου ποσοστού φτώχειας και περισσότερης ισότητας», δήλωσε ο Μοράλες, πρώτος ιθαγενής πρόεδρος της Βολιβίας, πρώην καλλιεργητής κόκας και συνδικαλιστής, που θεωρείται σύμμαχος του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες.

    Βάσει του νομοσχεδίου, που ο Μοράλες κάλεσε το Κογκρέσο να εγκρίνει τις επόμενες εβδομάδες, το κρατικό σύστημα διαχείρισης των συντάξεων θα αρχίσει να αντικαθιστά τα ιδιωτικά ταμεία από το 2011.

    Δεν υπήρξε επίσημη αντίδραση από τις δύο ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες που διαχειρίζονται το σύστημα, την Prevision, θυγατρική της Ισπανικής BBVA, και τη Futuro, θυγατρική της Ελβετικής Zurich Financial Services. Οι δύο εταιρίες χειρίζονται τα συνταξιοδοτικά ταμεία που καλύπτουν 1,3 εκατ. πολίτες της Βολιβίας, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία.

    Ο Μοράλες επιδιώκει να αντιστρέψει το κύμα των ιδιωτικοποιήσεων που είχε διεξαχθεί την δεκαετία του 1990–ήδη έχει εθνικοποιήσει μια σειρά εταιριών κοινής ωφέλειας, ενεργειακούς και ορυκτούς πόρους.

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=224627

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/11/2010

  35. ΠΈΜΠΤΗ, 18 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2010
    Spiegel: Η «αρρώστια της ατιμωρησίας» στην Ελλάδα

    Για τη «γενναία» όπως αναφέρει προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία κάνει λόγο το γερμανικό περιοδικό Spiegel, καθώς σ’ αυτόν τον αγώνα είναι μόνος, αφού οι λοιποί κυβερνητικοί φορείς δεν τον στηρίζουν όσο θα έπρεπε.

    Ο Έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία. Ωστόσο, σ’ αυτήν την προσπάθεια δεν συνεργάζονται όλοι οι κυβερνητικοί φορείς. Οι δικαστικές αρχές της χώρας αρνούνται να απευθύνουν κατηγορίες σε εκατοντάδες εμπλεκομένους σε υποθέσεις διαφθοράς, όπως δημοσιεύει το περιοδικό Spiegel.

    Τη στιγμή που το κουδούνι χτυπά, τα φώτα σβήνουν και οι σκιές υποχωρούν στον δεύτερο όροφο του διαμερίσματος στα προάστια της Αθήνας. Για τον απρόσκλητο επισκέπτη αυτό είναι δείγμα ότι δεν είναι κανείς σπίτι. Από τότε που ο Νίκος Κανελλόπουλος, 62 χρόνων, έγινε πρωτοσέλιδο, σταμάτησε να κάνει και δηλώσεις.

    Ο Κανελλόπουλος είναι ίσως ο πιο διάσημος δημόσιος υπάλληλος αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα. Ήταν δημόσιος υπάλληλος για 37 χρόνια, ενώ πριν από τη συνταξιοδότησή του εργαζόταν στο υπουργείο Πολιτισμού, προϊστάμενος τμήματος. Στα τέλη του 2008 πήρε σύνταξη. Ωστόσο, πρέπει να ήταν πολύ επιτυχημένος στην εργασία του καθώς σύμφωνα με την Εφορία, είναι ιδιοκτήτης 10 οικιών, ανάμεσά τους κι ενός τετραώροφου κτιρίου 1.356 τμ, σε διαμέρισμα του οποίου κατοικεί, στη Νίκαια.

    Οι ελεγκτές της εφορίας ανακάλυψαν επιπλέον 11 προσωπικούς λογαριασμούς σε τέσσερις διαφορετικές τράπεζες. Συνολικά οι καταθέσεις του ανέρχονται στο ποσό των 8.923.506,58 ευρώ. Το μεγαλύτερο με΄ρος αυτών των χρημάτων ο Κανελλόπουλος το απέκτησε στη διάρκεια των δέκα τελευταίων ετών που εργαζόταν ως δημόσιος υπάλληλος. Το ερώτημα λοιπόν είναι εύλογο: από πού προήλθαν τα χρήματα;

    Το παράδειγμα του Κανελλοπούλου είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό της ελληνικής διαφθοράς. Αυτήν τη στιγμή είναι πρωτοσέλιδο καθώς έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με τις επίμονες προσπάθειες του Έλληνα πρωθυπουργού Γιώργου Ππανδρέου να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία η οποία ακόμη απειλή τη χώρα του.

    Διαλυμένο Δημόσιο
    Επιπρόσθετα της οικονομικής μεταρρύθμισης που έφερε ο Έλληνας πρωθυπουργός, πρέπει να αναμορφώσει ολόκληρο το έθνος. Παρ’ όλες τις γενικές απεργίες, δεν δίστασε να αυξήσει τη φορολογία και ακολούθησε ένα δραστικό πρόγραμμα λιτότητας και αναμόρφωσης του δημοσίου.

    Οι σαρωτικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις, που για πρώτη φορά εφαρμόζονται στην Ελλάδα, ονομάζονται «Καλλικράτης». Στις αρχές του 2011 ο αριθμός των δήμων θα μειωθούν από τους 1074 στους 325 και οι περιφέρειες από 52 θα περιοριστούν σε 13. Με τόσα πολλά επίπεδα κυβερνητικής εμπλοκής, «η διαφθορά είναι φυσική συνέπεια» δηλώνει ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Δημήτρης Δρούτσας, επισημαίνοντας πως ο «Καλλικράτης» είναι μία από τις πιο σημαντικές δομές της «Νέας Ελλάδας» . Οι Έλληνες ψηφοφόροι δείχνουν νε συμφωνούν, καθώς έβγαλαν νικητή τον Παπανδρέου στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, αν και το ποσοστό που πήρε ήταν μικρότερο συγκριτικά με τις περυσινές εθνικές εκλογές.

    Φυσικά, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να αναδείξει την περίπτωση του Κανελλόπουλου για την επικοινωνιακή της αξία και μόνο επιδεικνύοντας ότι γίνονται εκκαθαρίσεις παρόμοιων περιπτώσεων. Αλλά συμβαίνει αυτό στην πραγματικότητα;

    Ο γενικός επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης Λέανδρος Ρακιτζής έφερε στη δημοσιότητα την περίπτωση του Κανελλόπουλου. Δουλειά του είναι να βρίσκει τους καταχραστές και διεφθαρμένους στην κυβερνητική γραφειοκρατία. Αν και ο ίδιος δεν κατονόμασε τον συγκεκριμένο δημόσιο λειτουργό, έδωσε τόσα στοιχεία στη δημοσιότητα που ουσιαστικά τον υπέδειξε και τον εξέθεσε.

    «Δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό»
    Ο Κανελλόπουλος ισχυρίζεται ότι έλαβε τα χρήματα ως κυβερνητική επιχορήγηση για έναν πολιτιστικό σύλλογο μέσα στο υπουργείο Πολιτισμού ο οποίος πληρώνει τις Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις, τα καλοκαιρινά φεστιβάλ και άλλα έξοδα του υπουργείου. Διετέλεσε δύο φορές αντιπρόεδρος του οργανισμού έστω για σύντομο χρονικό διάστημα το 1996 και το 1998. Το πρόβλημα είναι πως δεν μπορεί να κόβει αποδείξεις, σύμφωνα με εσωτερική έρευνα που πραγματοποιήθηκε από την Εφορία την οποία και πήρε το Spiegel.

    Ο Κανελλόπουλος απέφυγε τις δημόσιες δηλώσεις. «Δεν θέλουμε να μιλήσουμε γι’ αυτό», λέει η σύζυγός του Αθανασία. Ωστόσο, δεν θα υποστεί καμία περαιτέρω δίωξη. Αυτό είναι τόσο τυπικά ελληνικό.

    Η υπόθεση του Κανελλοπούλου αναδεικνύει ένα θέμα που στην Ελλάδα το αποκαλούν «ατιμωρησία» και μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τις όποιες προσπάθειες καταβάλλονται για αλλαγές στη χώρα. «Ατιμωρησία» σημαίνει «αμνησία» ή «τη γλίτωσα φθηνά». Μαζί με το «φακελάκι», το λάδωμα δηλαδή, και το «ρουσφέτι», η λέξη για τις «ειδικές» χάρες, αυτή είναι η τρίτη έκφραση για να περιγράψει την ελληνική κρίση, που ίσως βρει τον δρόμο της για την Ευρώπη, όπου θα τη χρησιμοποιούν για να χαρακτηρίσουν την ελληνική κακοδιαχείριση.

    Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Για χρόνια το σύστημα δικαιοσύνης της Ελλάδας δέχεται κριτικές για καθυστέρηση στην απονομή της και για αναποτελεσματική επιβολή της. Φάκελοι χάνονται και οι δίκες συνεχίζονται επ’ άπειρον. Σύμφωνα με τον κ. Ρακιντζή η Ελλάδα έχει καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο 340 φορές για θέματα κακοδιοίκησης.

    Επί μακρόν εξακολουθεί μία συζήτηση για τα κενά νόμου που άρχουν στη χώρα. Όσον αφορά τον Κανελλόπουλο, η Εφορία δεν μπορεί να ζητήσει πίσω χρήματα από το σοκαριστικά υψηλό εισόδημά του. Επειδή η πηγή εσόδων «δεν σχετίζεται με το επάγγελμά του, τα χρήματα δεν υπόκεινται σε φορολογικό έλεγχο, ακόμη κι αν αποκτήθηκαν με παράνομο τρόπο».

    Ειδική μεταχείριση
    Αυτό που είναι νέο ωστόσο είναι η διαπίστωση ότι η δικαστική εξουσία συστηματικά καλύπτει θέματα διαφθοράς στα οποία εμπλέκονται δημόσιοι λειτουργοί. Ως πρώην δικαστής με προϋπηρεσία 38 χρόνων ο κ. Ρακιντζής μιλά με κύρος.

    Δήλωσε πως ακόμη και το γραφείο του δημόσιου κατηγόρου δείχνει μικρό ενδιαφέρον για τη συστηματική δίωξη των ενόχων. Επιπλέον, πρόσθεσε, έχουν υπάρξει ετυμηγορίες που δεν μπορώ να εξηγήσω βάσει της εμπειρίας μου», θέλοντας να πει ότι κάποιοι δέχονται ιδιαίτερη μεταχείριση. Από το 2004 που ανέλαβε καθήκοντα ο κ. Ρακιτζής ανέφερε 427 υποθέσεις υπεξαίρεσης, δωροδοκίας, κατάχρησης, διαφθοράς. Οι προσπάθειές του δεν έουν οδηγήσει σε μία και μόνη συνολική ενδελεχή έρευνα, αν και έπρεπε να είχε γίνει. Η μόνη εξήγηση είναι ότι οι περισσότερες υποθέσεις βρίσκονται σε προκαταρκτική φάση έρευνας».

    Η ανάλυσή του έχει ακόμη μικρότερη επιρροή εσωτερικά της υπηρεσίας. Ο κ. Ρακιτζής αυτό το καλοκαίρι κατέθεσε επίσημα παράπονα κατά του επικεφαλής της υπηρεσίας του στο Ανώτατο Δικαστήριο καθώς δεν υπήρξε καμία κίνηση σε ό,τι αφορά τις καταγγελθείσες υποθέσεις. Ο κατήγορος έδωσε προθεσμία στον Ρακιτζή όπου θα του παρέδιδε στοιχεία για τις υποθέσεις του. Κι έτσι έκανε και οι υποθέσεις αυξήθηκαν κατά 749. Ακόμη δεν έχει λάβει απάντηση.
    «Είμαι συνταγματικός δικαστής. Δεν βγάζω χρήματα από αυτό. Γι’ αυτό και είμαι ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω» δήλωσε ο κ. Ρακιντζής.

    «Ο μεγάλος ασθενής»
    Χωρίς περιορισμούς, αποκαλύπτει καταχρήσεις και κάνει δριμεία κριτική. Για παράδειγμα ανακάλυψε τώρα τον οργανισμό «Κωπαΐς» που δημιουργήθηκε το 1957 για να εποπτεύει την αποστράγγιση της λίμνης Κωπαΐδας κοντά στη Θήβα. Η λίμνη εξαφανίστηκε την ίδια χρονιά, αλλά ο οργανισμός και το προσωπικό της με 30 εργαζομένους εξακολουθούν να υπάρχουν μέχρι σήμερα. Μάλιστα, έχει τοποθετηθεί σε λίστα με 750 κρατικές υπηρεσίες που πρόκειται να κλείσουν.
    Τώρα το ερώτημα είναι πότε;

    Περίπου πριν από τρία χρόνια, ο κ. Ρακιντζής ανακάλυψε 32 γιατρούς που εργάζονταν στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της Αθήνας και είχαν πραγματοποιήσει περίπου 400 επεμβάσεις σε καρδιά και μάτια, τουλάχιστον σύμφωνα με αυτά που αναγράφοντας στο αρχείο ασθενών. Στην πραγματικότητα, είχαν πραγματοποιήσει πλαστικές επεμβάσεις που δεν καλύπτονταν από την ασφάλειά τους κι είχαν στείλει τους λογαριασμούς των ασθενών στους φορείς ασφάλισής τους. «Ήταν μια συμμορία», λέει ο κ. Ρακιντζής, και είχαν μάλιστα το θράσος να έχουν προτεραιότητά τους τις αισθητικές επεμβάσεις, ενώ ασθενείς με σοβαρότατα προβλήματα υγείας ανέμεναν με υπομονή τη σειρά τους για το χειρουργείο. Η υπόθεση δεν έχει περάσει ακόμη σε αίθουσα δικαστηρίου.

    «Συχνά φαίνεται σαν να μην έχουμε δικαστικό σώμα» λέει ο πρώην δικαστής κ. Ρακιντζής. Το δικαστικό σώμα το ίδιο, προσθέτει, είναι «ο μεγάλος ασθενής».
    Επιμέλεια: Ελένη Καραμήτσου

    Σχόλιο από tzimis | 19/11/2010

  36. ΔΥΣΤΥΧΩΣ Ή ΕΥΤΥΧΩΣ… ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΑΛΛΙΩΣ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΓΟΡΑΣ…

    ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ ΠΙΑ:

    1. ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΝΕ ΣΑΝ ΓΕΡΜΑΝΟΙ, ΣΑΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, ΣΑΝ ΔΥΤΙΚΟΙ ΓΕΝΙΚΑ.

    2. ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΖΟΝΤΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ, ΣΑΝ ΝΑ ΖΟΥΝΕ ΣΤΗΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ (ΟΛΟΙ ΝΑ ΤΑ ΞΥΝΟΥΝΕ ΣΑΝ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ).

    3. ΝΑ ΕΧΟΥΝΕ ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ, ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ (ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ, ΛΑΔΩΜΑΤΑ κτλ.)

    4. ΝΑ ΧΑΡΙΕΝΤΙΖΟΝΤΑΙ ΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΑΡΑΒΙΚΟ ΑΝΤΙΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟ, ΜΑΓΚΙΑ ΚΑΙ ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΙΣΜΟ.

    ΔΥΣΤΥΧΩΣ Ή ΜΑΛΛΟΝ ΕΥΤΧΩΣ, ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΦΕΡΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΔΩ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.

    ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΔΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΚΟΜΑ… ΤΟ ΠΑΡΤΥ ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΣΕ…

    ΦΙΛΑΚΙΑ.

    Σχόλιο από ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΜΟΓΕΝΗΣ | 24/11/2010

  37. Το «όραμα» να γίνει η Ελλάδα Σιγκαπούρη…
    Tου Χρηστου Γιανναρα

    O πολιτικός λόγος, στην ιστορική διαδρομή του ελλαδικού εθνικού κρατιδίου, είχε πάντοτε στοιχεία πατριωτισμού: Αναφορές στην Ιστορία, στην αδιάκοπη συνέχεια του Ελληνισμού, στον πολιτισμό που αυτός γέννησε, σε άθλους συλλογικούς, σε ονόματα σοφών και ηρώων. Ηταν αυτονόητος ο πατριωτικός χαρακτήρας του πολιτικού λόγου, δεν ξεχώριζαν οι «συντηρητικοί» από τους «προοδευτικούς» ως προς αυτό το γνώρισμα.

    Εξάλλου το ίδιο συνέβαινε (και συμβαίνει) σε όλα τα «πεφωτισμένα και λελαμπρυσμένα της Εσπερίας έθνη» – με εξαίρεση μειονότητες παγιδευμένων στον ψυχαναγκασμό του μαρξιστικού διεθνισμού. Οι κοινωνίες που υιοθέτησαν τις αρχές του Διαφωτισμού για τη συγκρότηση έθνους – κράτους, διατηρούν στον πολιτικό λόγο, αυτονόητα, εμφατικές αναφορές στην εθνική τους ιδιαιτερότητα. Δεν είναι μόνο ορθολογική προϋπόθεση λειτουργικής συνοχής της συλλογικότητας, είναι και βασική ψυχολογική ανάγκη του ανθρώπου η βιωματική αίσθηση λώρου καταγωγής και συνέχειας η συνείδηση ριζών.

    Το αυτονόητο πατριωτικό στοιχείο του πολιτικού λόγου στην Ελλάδα εξέλιπε το 1974. Το πολιτικό σύστημα βάλθηκε να αποποιηθεί οπωσδήποτε το παρελθον της χώρας, ιστορία, προγόνους, πολιτισμική ετερότητα, αν ήταν δυνατόν και τη γλώσσα των Ελλήνων. Μέθυσε με το όραμα να γίνει η Ελλάδα η Σιγκαπούρη της Μεσογείου: Κράτος – αγορά με διεθνοποιημένους όρους οργάνωσης και διαβίωσης, πειθήνιο στις οποιεσδήποτε απαιτήσεις του οποιουδήποτε αρκεί να αποφέρουν πλούτο, αφού όραμα μοναδικό, κοινωνικό και πολιτικό, ήταν η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας όλων.

    Ορατή αφορμή της παθιασμένης επιλογής του τριτοκοσμικού μοντέλου στάθηκε η εφτάχρονη δικτατορία των συνταγματαρχών: Ταύτισε στις συνειδήσεις τον πατριωτισμό (γλώσσα, ιστορία, αίσθηση πατρίδας, αίσθηση του ιερού) με τον εθνικισμό στην πιο αποκρουστική και γελοία μορφή του. Το πώς συντελέσθηκε αυτή η ταύτιση, αξίζει εξειδικευμένη έρευνα.

    Το αποτέλεσμα πάντως ήταν ότι μια ασήμαντη κοινωνική μειονότητα, των ψυχαναγκαστικών του μαρξιστικού διεθνισμού, κολλέγιασε με την επαρχιώτικη μειονεξία των απογόνων του κοραϊκού εκστασιασμού για τη Δύση. Και ο αφελληνισμός του Νεοέλληνα έγινε κατηγορική προστακτική, κυρίαρχη εξουσιαστική ιδεολογία, ταυτίστηκε με τον «εκσυγχρονισμό», την «πρόοδο» της χώρας.

    Ο συνασπισμός της «Αριστεράς» και της «προόδου» κυβέρνησε (κυριολεκτικά) τη χώρα μετά το 1974 και την κυβερνάει, με όποιο κόμμα κι αν φέρνει στη βιτρίνα της εξουσίας ο λαός. Η ιδεολογία του συνασπισμού Μαρξιστών και Κοραϊκών, η ηθική του, οι πολιτικές πρακτικές του είναι ένας συνεπέστατος μηδενισμός: επιδίωξη καταναλωτικής ευωχίας, έστω και με εξωφρενικό, εγκληματικό υπερδανεισμό, εγωκεντρική απληστία, παγιωμένη κοινή συνείδηση ότι «όλα επιτρέπονται». Μεταπηδάμε από κόμμα σε κόμμα μόνο για να παραμένουμε στη δημοσιότητα, καταληστεύουμε το κοινωνικό χρήμα από χρυσαμειβόμενα κομματικά μετερίζια στον κρατικό μηχανισμό. Ομως, στον «κοινωνικό στίβο» των καφενείων του Κολωνακίου αναδειχνόμαστε όλοι «αριστεροί». Και συναποφασίζουμε διακομματικά, ποιον από την παρέα θα εκθειάσουμε ως υποψήφιο δήμαρχο, ποια στήριξη θα προσφέρουμε (ομόφωνα) στην αγωνιστική πρωτοπορία των επιτελών του υπουργείου Παιδείας για να επιτευχθεί με συνέπεια ο αφελληνισμός της ελλαδικής νεολαίας.

    Αντίλογοι και διαμαρτυρίες ξεμυτίζουν, αλλά καταγγέλλουν την κομματική βιτρίνα, όχι το διακομματικό διευθυντήριο στο παρασκήνιο, όχι τον μηδενισμό. Και εξουδετερώνονται άνετα οι διαμαρτυρίες με τη ρετσινιά του «εθνικιστή», του σχεδόν ακροδεξιού, του περίπου φασίστα. Ανετα, αφού δεν υπάρχει αντιπρόταση στον μηδενισμό, ο πατριωτισμός έσβησε μέσα στη χλεύη για τη γελοιοποίησή του από τη δικτατορία. Αντιπρόταση δεν υπάρχει: όλοι οι μπροστάρηδες του τόπου, πρόεδροι Δημοκρατίας, πρωθυπουργοί, κομματικοί αρχηγοί, αρχιεπίσκοποι μιλάνε τη γλώσσα των οικονομικών προτεραιοτήτων και της χρηστικής ωφελιμοθηρίας, γλώσσα του Ιστορικού Υλισμού. Μιλάνε τη γλώσσα που θέλει την Ελλάδα Σιγκαπούρη, αφελληνισμένο Ελλαδιστάν.

    Ισως όσοι αρνούνται τον μηδενισμό της μεταπολίτευσης, να είναι οι περισσότεροι. Αλλά μένουν παγιδευμένοι στα παραπλανητικά επιφαινόμενα: ελπίζουν ακόμα στο ΠΑΣΟΚ, στον ανελλήνιστο λόγο της παρακμιακής μικρόνοιας, στη Ν.Δ. που συνεχώς αυτοεξευτελίζεται, γιατί δεν ξέρει να μετανοήσει. Δεν υποψιάζονται ότι το καρκίνωμα, που γέννησε τη χρεοκοπία και το «μνημόνιο», είναι ο μηδενισμός των αφελληνισμένων, αραχτός στα «σικάτα» στέκια. Οτι το πρόβλημά μας είναι να ξαναδώσουμε «νόημα» στον πατριωτισμό.

    Ο εθνικισμός είναι συμφορά, γιατί ψευτίζει και διαστρέφει τον πατριωτισμό, τον αλλοτριώνει σε ιδεολογία. Δεν πρόκειται πια για βιωμένη οικειότητα πατρίδας, δεσμούς καταγωγής και συνέχειας, αισθητές σχέσεις μετοχής σε διαχρονικά αυτονόητα. Ο εθνικισμός αναπληρώνει τη βιωματική εμπειρία με ναρκισσιστικές ψυχολογικές εγκυστώσεις, που τις εμφανίζει σαν πεποιθήσεις, και μάλιστα εξαναγκαστές κατά πάντων. Επιστρατεύει προπαγανδιστική χρήση της Ιστορίας, ντοπάρισμα με επιθυμητές ψευδαισθήσεις. Καυχήσεις, κούφια έπαρση, απαιτήσεις να εισπράττει ο εγωκεντρισμός προνομίες και τον κοινό θαυμασμό για κατορθώματα άλλων, των προγόνων.

    Ο πατριωτισμός, το ακριβώς αντίθετο: Κοινωνικό (κοινωνίας) γεγονός, άθλημα μετοχής, δηλαδή αυθυπέρβασης. Μετοχή και ανάληψη ευθύνης για τη διαχείριση επιτευγμάτων σοφίας και αρετής που μεταβιβάζονται μόνο εμπειρικά: με το γάλα της μάνας, την «υποταγή στη γλώσσα» (Σολωμός). Κριτήριο για να ξεχωρίζουμε τον αυθεντικό πατριωτισμό από την εθνικιστική καπηλεία, είναι το ίδιο, ένα και μοναδικό, που βεβαιώνει πάντοτε την ποιότητα: η ανιδιοτέλεια.

    Οι χοντροκοπιές της δικτατορίας ίσως βοήθησαν να διακρίνουμε ότι ο πατριωτισμός του πολιτικού λόγου, η ελληνικότητά του, ακόμα και στις κορυφαίες κάποτε περιπτώσεις του Τρικούπη, του Βενιζέλου, του Παπαναστασίου, του Μεταξά, μάλλον απηχούσε έναν κομψό και ειλικρινή, αλλά σαφώς μεταπρατικό εθνικισμό – έβλεπε την Ελλάδα με τα ματογυάλια της Δύσης. Η λαϊκή αυθεντικότητα του Πλαστήρα ή η οραματιστική οξυδέρκεια του Ιωνος Δραγούμη δεν άρκεσαν για να γονιμοποιήσουν διευρυμένης αποδοχής κριτήρια πατριωτισμού. Και αργότερα, η συναρπαστική ελληνικότητα των αναζητήσεων της γενιάς του ’30, δεν άγγιξε ποτέ τον πολιτικό λόγο.

    Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_250_28/11/2010_424167

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 29/11/2010

  38. Σύμβαση Hugh Cooper & Co και Δ.Μπάτσης

    http://miastala.com/s/archives/11395

    Υπάρχει μια σύμβαση η οποία λήγει φέτος. Σύμβαση αρκούντως σοβαρή που δείχνει ότι αυτή η χώρα από την δουλεία δεν έφυγε ποτέ! Γιατί; Μα γιατί λείπουν οι Έλληνες πολιτικοί.

    Η σύμβαση λέγεται Hugh Cooper & Co Inc Chemical Construction Corporation !

    Ο μακαρίτης ο Δ.Μπάτσης στο βιβλίο που είχε γράψει το 1947 με τίτλο “Η Βαρεια βιομηχανία στην Ελλάδα”, αποκάλυψε την ύπαρξη της λεγόμενης “σύμβασης cooper” (υπεγράφη το 1940 και λήγει το 2010 και είμαι περίεργος να δω αν οι ξεφτιλισμένοι οι πολιτικάντηδες θα την ανανεώσουν!

    Υπάρχει στο Yπουργείο Bιομηχανίας και παραδίδεται-σαν “ιερό κείμενο”- από υπουργό σε υπουργό) !!!, βάσει της οποίας τα λεγόμενα “στρατηγικά ορυκτά” της Ελλάδας καθώς και ο υδάτινος μας πλούτος, τίθενται υπό την αιγίδα ενός Αμερικανικού consortium εταιρειών! Το αποτέλεσμα αυτής της αποκάλυψης ήταν να τουφεκιστεί ο Δ.Μπάτσης μαζί με τον Ν.Μπελογιάννη το 1952 !!!

    Από τους 12 που ήταν για “ντουφέκι”, επέλεξαν μόνον 3, ένας εκ των οποίων ήταν και ο Δ.Μπατσης! Καταλάβατε γιατί κανένας πολιτικός δεν αποτολμά να ακουμπήσει τα παρθένα κοιτάσματα ορυκτού πλούτου που βρίσκονται στην Ελλάδα. Είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη με σίδερο – χρώμιο και νικέλιο και δεν παράγουμε ούτε γραμμάριο ανοξείδωτου χάλυβα.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/12/2010

  39. Ένας νέος τελειώνει το Λύκειο και δεν έχει καθόλου όρεξη για Πανεπιστήμιο. Ο πατέρας του νέου, πλούσιος πολιτικός με μεγάλη δύναμη στην κυβέρνηση, απειλεί τον γιο του: Δεν θέλεις να σπουδάσεις ρε τεμπελόσκυλο; Λοιπόν εγώ δεν συντηρώ κοπρίτες, γι’ αυτό και θα δουλέψεις, κατάλαβες;

    Έχοντας την ισχυρή οικονομική και πολιτική θέση ο πατέρας κινεί τα νήματα για να βρει μία θέση στον γιο του.

    Πατέρας: Γιώργο (Υπουργός), θυμάσαι τον γιο μου; Λοιπόν, τέλειωσε το λύκειο και ο τεμπέλης δεν θέλει να σπουδάσει. Θα μπορούσες να του βρεις μια θέση να αρχίσει να δουλεύει,μήπως εν τω μεταξύ βρει το δρόμο του και αποφασίσει να σπουδάσει;

    Το θέμα είναι να βρεθεί κάτι που θα τον κάνει να δουλέψει σκληρά, να μήν κάθεται και τα ξύνει… κατάλαβες;

    Μερικές μέρες αργότερα ο Παπακωσταντίνου λέει: έτοιμη η δουλειά για τον γιο σου. Δεξί χέρι του Προέδρου της Δημοκρατίας και 20.000 ευρώ το μήνα, τέλεια έτσι;

    -Τι λε ρε Γιώργο, αυτό είναι υπερβολικό. Πρέπει να τον αρχίσουμε πιο χαμηλά, και με τέτοια τρελλά λεφτά αυτός ο τεμπέλης θα γίνει χειρότερος.

    Παπακωνσταντίνου: Φίλε μου βρήκα κάτι πιο σεμνό. Ιδιαίτερος Γραμματέας Υπουργού. Ο μισθός είναι πιο σεμνός, μόνο 10.000 ευρώ το μήνα.

    -Οοοοοχι ρε Γιώργο. Μόλις που έβγαλε το Λύκειο. Δεν θέλω η ζωή του να είναι τόσο εύκολη με την πρώτη ευκαιρία. Θέλω να αισθανθεί την ανάγκη να σπουδάσει, κατάλαβες;

    Την επόμενη μέρα: Φίλε, του βρήκα δουλειά ως Διευθυντής του Τμήματος Προμηθειών στο Υπουργείο Οικονομικών και ο μισθός θα είναι μόνο 6,000 το μήνα.

    Μα ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ Γιώργο, βρες μου κάτι πιο σεμνό, κάτι στα 600 με 700 ευρώ το μήνα.

    -Παπακωνσταντίνου: Μα τι λές τώρα, αυτό είναι αδύνατο.

    -Γιατί;;;;;;;

    – Παπακωνσταντίνου: Γιατί αυτές οι θέσεις δίνονται μόνο με διαγωνισμό και χρειάζεται να έχει Βιογραφικό κάποιου επιπέδου, με τέλειες γνώσεις Αγγλικών, Πανεπιστημιακό δίπλωμα, τουλάχιστον ένα Masters ή PHD, θέληση να δουλεύει υπερωρίες άνευ αποδοχών. Φίλε μου αυτές οι θέσεις των 600 ευρώ δεν βρίσκονται εύκολα.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/12/2010

  40. Ερίκ Τουσέν: «Ανοίξτε τα βιβλία του δημόσιου χρέους»! (Επίκαιρα, 9-15/12/2010)

    Posted by leonidasvatikiotis στο 10/12/2010

    Στη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα δώσει τα νομικά και ηθικά επιχειρήματα για την παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους καλεί ο διακεκριμένος επιστήμονας και αγωνιστής Ερίκ Τουσαίν στη βαρυσήμαντη συνέντευξη που παραχώρησε στα Επίκαιρα. Ο Ερίκ Τουσαίν δεν μιλάει στη βάση υποθέσεων. Έχοντας ενεργή συμμετοχή στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου που συγκρότησε ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα, πριν τρία χρόνια μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία του από τις καθόλα νόμιμες μεθόδους που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος του Ισημερινού για να απαλλαγεί από ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους. Μέχρι και την δευτερογενή αγορά χρησιμοποίησε ο Κορέα με τις κατάλληλες κινήσεις για να μειώσει το δημόσιο χρέος. Υπήρχε όμως πολιτική βούληση, όχι άνευ όρων παράδοση στους ξένους πιστωτές και διαπόμπευση της χώρας, όπως στην Ελλάδα!

    Ο Ερίκ Τουσαίν είναι ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας, ιδρυτής και πρόεδρος της Επιτροπής για την Κατάργηση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM, http://www.cadtm.org). Έχει συγγράψει πολλά βιβλία για συναφή θέματα (Your money or your life! The tyranny of global finance, The World Bank: a never ending coup d’ etat, και άλλα). Το πιο πρόσφατο βιβλίο του που έγραψε μαζί με την Νταμιέν Μιλιέτ κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβρη του 2010 και καταπιάνεται με το θέμα του παγκόσμιου χρέους και τις ευθύνες του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τίτλος του: The debt, the IMF and the World Bank, sixty questions sixty answers (εκδόσεις Monthly Review).

    Ποια είναι τα ειδικά χαρακτηριστικά της κρίσης δημοσίου χρέους που έχει ξεσπάσει εδώ και έναν χρόνο στην ευρωζώνη, διαφοροποιώντας την από άλλες κρίσεις χρέους που έχουν εμφανιστεί στο παρελθόν σε χώρες του Τρίτου Κόσμου;

    – Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της κρίσης είναι ότι αποτελεί δημιούργημα των ιδιωτικών τραπεζών κυρίως της Γερμανίας και της Γαλλίας που πλήττει τις χώρες της περιφέρειας (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, κ.α.) και του πρώην Σοβιετικού μπλοκ που εντάχθηκε στην ΕΕ την προηγούμενη δεκαετία. Πρόκειται λοιπόν για μια κρίση που εξελίχθηκε εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    Αυτή η κρίση αποτελεί επίσης δημιούργημα, κι αυτό είναι ένα δεύτερο χαρακτηριστικό της, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόστηκαν τις δεκαετίες ’80 – ’90 κι ως βασικό τους χαρακτηριστικό είχαν την μείωση των φόρων που πλήρωναν οι επιχειρήσεις και οι πλούσιοι. Το αποτέλεσμα στη συνέχεια ήταν να μειωθούν απότομα τα κρατικά έσοδα και να ανοίξει ο δρόμος για την σημερινή δημοσιονομική κρίση. Ανεξάρτητα δηλαδή από τις επιπλέον συγκυριακές αιτίες, η κρίση προετοιμάστηκε από τις φιλο-επιχειρηματικές πολιτικές των προηγούμενων δύο δεκαετιών.

    Η τρίτη αιτία, που αποτέλεσε και τη σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ήταν το κόστος για τη διάσωση των ιδιωτικών τραπεζών σε χώρες όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία.

    – Όπως συνέβη και στην Ελλάδα. Οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν θέσει στη διάθεση των τραπεζιτών την τελευταία τριετία, υπό την μορφή ρευστού και εγγυήσεων, 78 δισ. ευρώ!

    – Σε αυτή την κατηγορία της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας θα ενταχθεί εντός λίγων εβδομάδων και η δική μου χώρα, το Βέλγιο. Κι αυτό λόγω της διάσωσης από το κράτος των τριών μεγάλων ιδιωτικών τραπεζών της Fortis, της Dexia και της KBC που είχε εκτεθεί πάρα πολύ στην ανατολική Ευρώπη και επίσης στην Ιρλανδία, κατέχοντας κρατικά ομόλογα ύψους 20 δισ. ευρώ.

    – Κι ο λογαριασμός τώρα μεταβιβάζεται στους πολίτες;

    – Ακριβώς! Τα ιδιωτικά χρέη μεταβιβάζονται στις δημόσιες αρχές και γι αυτό έχουμε την απογείωση του δημοσίου χρέους. Ως συνέπεια η έκρηξη του δημοσίου χρέους γίνεται μια πολύ καλή αφορμή για ένα νέο κύμα νεοφιλελεύθερων πολιτικών, πρωτοφανούς αγριότητας. Κι εννοώ αυτό που γίνεται στη χώρα σας, το οποίο μπορεί κάλλιστα να συγκριθεί με ότι συνέβη στις χώρες του Τρίτου Κόσμου από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα με τη συμμετοχή του ΔΝΤ το οποίο έχει μια τεράστια εμπειρία σε αυτό τον τομέα. Οι ίδιες καταστροφικές, εγκληματικές πολιτικές εφαρμόζονται και σήμερα στην Ελλάδα, όπου μεταφέρεται αυτούσια όλη αυτή η αρνητική εμπειρία.

    Ο εφιάλτης πάντως του ΔΝΤ και του δημοσίου χρέους δεν αποτελεί μονόδρομο και χώρες όπως ο Ισημερινός απαλλάγηκαν από τα δεσμά τους. Πως έγινε αυτό;

    – Στο τέλος του 2006 ο Ραφαέλ Κορέα κέρδισε τις προεδρικές εκλογές με βασική του εξαγγελία να τερματιστεί η απαράδεκτη κατάσταση με το εξωτερικό χρέος που απομυζούσε τους σπουδαιότερους πόρους της οικονομίας. Τον Ιούλιο του 2007 δημιούργησε με προεδρικό διάταγμα μια Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημοσίου χρέους – εγχώριου και διεθνούς. Η έρευνα αφορούσε 30 ολόκληρα χρόνια από το 1976 μέχρι το 2006. Ο λογιστικός έλεγχος έγινε επίσης με την ουσιαστική συμμετοχή 12 ατόμων που προέρχονταν από την κοινωνία των πολιτών, από την κοινότητα των ιθαγενών που αποτελούν το 50% του πληθυσμού και αλλού. Επίσης 6 άτομα, ειδικοί για την ακρίβεια, προέρχονταν από το εξωτερικό.

    Ήσασταν ένας εξ αυτών

    – Ναι. Το κοινό χαρακτηριστικό όλων μας ήταν η μεγάλη εμπειρία που είχαμε από την ανάλυση του διεθνούς χρέους. Τεράστια σημασία είχε επίσης η απόφαση του Ραφαέλ Κορέα να υποστηρίξουν το έργο και τις αποφάσεις της Επιτροπής όλα τα όργανα του κράτους και αναφέρομαι στο υπουργείο Δικαιοσύνης, Οικονομικών, στις ανεξάρτητες αρχές κατά της διαφθοράς, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το Ελεγκτικό Συνέδριο, κ.α. Όλοι αυτοί συμμετείχαν στις συνεδριάσεις μας. Δουλέψαμε εντατικά επί 14 μήνες, από τον Ιούλιο του 2007 μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2008. Αναλύσαμε κάθε είδους σύμβαση που είχε υπογραφεί στους τομείς της ασφάλειας, των εμπορικών πιστώσεων, μεταξύ τραπεζών – ακόμη και του ιδιωτικού τομέα, με το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα και άλλους πολυμερείς οργανισμούς. Βάλαμε επίσης στο μικροσκόπιο όλα τα διμερή δάνεια που είχε υπογράψει ο Ισημερινός με χώρες όπως η Ισπανία και η Γερμανία, ακόμη και τους όρους υπό τους οποίους συνάφθηκε το εσωτερικό χρέος. Σε αυτή τη δουλειά είχαμε τη βοήθεια 15 νομικών, ορκωτών λογιστών ελεγκτών, ειδικών στα δημόσια οικονομικά. Εξετάσαμε όχι μόνο όλα τα έγγραφα, αλλά και κάθε τι που αφορούσε το δανεισμό. Θέταμε για παράδειγμα το ερώτημα γιατί αυτό το δάνειο να συναφθεί με το συγκεκριμένο επιτόκιο και όχι με κάποιο άλλο, ποιο μέρος του αποπληρώθηκε, είχαμε το δικαίωμα να ανοίγουμε προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς αυτών που υπέγραφαν και παραλάμβαναν τα δάνεια. Επίσης ζητήσαμε παραστατικά από όλες τις τράπεζες για τα δάνεια που είχαν δοθεί ή υποτίθεται πως είχαν αποπληρωθεί γιατί έπρεπε να επιβεβαιωθεί κατά πόσο πραγματικά είχαν εξοφληθεί ακόμη και εκείνα τα δάνεια που θεωρητικά είχαν αποπληρωθεί.

    Η συμβολή των νομικών ποια ήταν;

    – Ήταν αναντικατάστατη καθώς με τη βοήθειά τους εξετάσαμε τη νομιμότητα κάθε σύμβασης και των επιμέρους όρων της, τη συμβατότητά τους με το σύνταγμα της χώρας, το διεθνές δίκαιο και επίσης με το συμφέρον του έθνους. Ιδιαίτερη προσοχή δόθηκε σε συγκεκριμένες οικονομικές συμβάσεις, έργων ασυνήθιστα μεγάλων διαστάσεων για τα μέτρα του Ισημερινού, όπως π.χ. μεγάλα φράγματα. Σε αυτή την περίπτωση μάλιστα δεν αρκεστήκαμε στις τυπικότητες. Με επίσημο τρόπο ρωτήσαμε την γνώμη των ντόπιων για τις επιπτώσεις που είχε στην καθημερινότητά τους η κατασκευή των φραγμάτων. Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους που έγινε η χρηματοδότηση της κατασκευής τους κι αν όλα αυτά (κόστος, χρηματοδότηση) ήταν συγκρίσιμα με τις διεθνείς τιμές που επικρατούσαν για αντίστοιχες εργασίες.

    Εξετάσαμε ακόμη και τους όρους των εμπορικών πιστώσεων που χορήγησαν στον Ισημερινό χώρες όπως η Γερμανία, με απώτερο στόχο να αγοραστούν γερμανικά προϊόντα για να ενισχυθούν οι γερμανικές εξαγωγές. Είναι δάνεια που δίνονται με σκοπό να υποστηριχθεί η αγορά προϊόντων αιχμής, όπως π.χ. της Ζίμενς. Καθήκον μας εμάς ήταν να ελέγξουμε τις τιμές με τις οποίες αγοράστηκε ο εξοπλισμός της Ζίμενς, κατά πόσο δηλαδή η τιμή ανταποκρινόταν στην ποιότητα. Κι αυτό γιατί σε πλήθος περιπτώσεων που εμπλέκονταν πολυεθνικές εταιρείες βρήκαμε ακραία φαινόμενα διαφθοράς. Αναφέρομαι για παράδειγμα σε κρατικές αγορές που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ανάγκες της χώρας, αλλά αποτελούσαν αφορμές για να δοθούν μίζες.

    Ανακαλύψατε συγκεκριμένες περιπτώσεις που πολυεθνικές επιχειρήσεις έδιναν μίζες;

    – Φυσικά. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν των αμερικανικών τραπεζών Citibank και JPMorgan. Αυτές οι τράπεζες συστηματικά δωροδοκούσαν κρατικούς υπαλλήλους σε όλη την κλίμακα του δημοσίου – ακόμη και τον υπουργό Οικονομικών – για να πεισθούν να υπογράψουν συμβάσεις που εξόφθαλμα έβλαπταν το δημόσιο συμφέρον και με προκλητικό τρόπο ευνοούσαν τα συμφέροντα των τραπεζών.

    Γι’ αυτό ο Κορέα ήθελε την ενεργό συμμετοχή και των δημόσιων αρχών στην Επιτροπή σας…

    – Πράγματι. Στην Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του Ισημερινού συμμετείχε ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης και για κάθε ύποπτη περίπτωση που βρίσκαμε και αφορούσε όχι μόνο υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών αλλά ακόμη και πρώην υπουργούς Οικονομικών εξέδιδε εντολή για δικαστική διερεύνηση. Η Δικαιοσύνη του Ισημερινού προχώρησε σε μηνύσεις ακόμη και εναντίον αμερικανικών τραπεζών γιατί αυτές οργάνωσαν τις επιχειρήσεις, αυτές δωροδοκούσαν.

    Υπογραμμίζω πάντως ότι δεν ελέγξαμε μόνο τους όρους χρηματοδότησης αλλά όλη τη σκοπιμότητα κάθε κρατικής οικονομικής δοσοληψίας.

    Μετά τα παραπάνω ο ίδιος ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα δύο μόλις μήνες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών μας, στις 14 Νοέμβρη 2008, ανακοίνωσε και επίσημα ότι στη βάση των ευρημάτων μας είναι υποχρεωμένος να προβεί στην παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους ύψους, 3 δισ. δολ. που αντιπροσώπευε το 70% του χρέους υπό τη μορφή ομολόγων. Αιτιολόγησε την απόφασή του λέγοντας πως το χρέος δεν ήταν νόμιμο, αλλά ήταν προϊόν διαφθοράς και δωροδοκιών. Κατά συνέπεια δεν ήταν υποχρεωμένη η κυβέρνησή του να σεβαστεί τις διεθνείς δεσμεύσεις. Τους επόμενους πέντε μήνες ολόκληρους μήνες η κυβέρνηση τήρησε στάση σιωπής, δεν προέβη σε καμιά δημόσια ανακοίνωση για το θέμα, παρά το ενδιαφέρον που υπήρχε.

    Και να υποθέσουμε ότι δεν συνέβη λόγω φόρτου εργασιών

    – Ακριβώς! Ήταν μια τακτική. Οι πιστωτές ήταν ιδιαίτερα ανήσυχοι καθώς δεν ήξεραν τι θα συμβεί από κει και πέρα. Η αντίδρασή τους ήταν να αρχίσουν να ξεπουλούν μανιωδώς στην δευτερογενή αγορά τα ομόλογα του Ισημερινού. Και ξέρετε σε τι τιμή; Στο 20% της ονομαστικής τους αξίας! Τότε ακριβώς η κυβέρνηση του Ισημερινού, τον Απρίλη του 2009 απευθύνθηκε στους πιστωτές με την εξής πρόταση: «Προτιθέμεθα να αγοράσουμε όλα τα ομόλογα με έκπτωση 65%. Πληρώνουμε δηλαδή 35 σεντς το δολάριο. Συμφωνείτε ή όχι;» Οι κάτοχοι του 91% των ομολόγων δέχθηκαν αμέσως την ανταλλαγή. Επρόκειτο για μια τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης καθώς επέβαλε κούρεμα της τάξης του 65%.

    Λόγω αυτής της πολύ σπουδαίας και χρήσιμης εμπειρίας σας να υποθέσω έχετε υποστηρίξει ότι η μόνη λύση για την Ελλάδα είναι να προσφύγει σε στάση πληρωμών του δημοσίου χρέους και δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου που θα προσδιορίσει τις ευθύνες των πιστωτών για την εκτίναξή του η οποία θα επιτρέψει την σοβαρή του μείωση;

    – Ακριβώς! Αυτή η επιλογή αποτελεί μονόδρομο πλέον για την Ελλάδα!

    Κατά πόσο όμως η Ελλάδα, δεδομένων των ιδιαιτεροτήτων της, μπορεί να ακολουθήσει αυτό το παράδειγμα;

    – Οι διαφορές που υπάρχουν με τον Ισημερινό δείχνουν ότι για την Ελλάδα τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Αν φυσικά υπάρχει πολιτική βούληση. Πάρτε για παράδειγμα υπ’ όψη σας ότι ο Ισημερινός είναι μια μικρή χώρα, που δεν έχει καν δικό της νόμισμα. Χρησιμοποιεί το δολάριο, αυτό είναι το επίσημο νόμισμά της. Κατά συνέπεια είναι πολύ πιο έντονα εκτεθειμένη σε διεθνείς οικονομικές πιέσεις. (σ.σ.: Το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα του Ισημερινού αντιστοιχεί στο 12% του Ελληνικού και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ του Ισημερινού στο 10% του Ελληνικού). Το αίτημά της έγινε όμως δεκτό λόγω του ότι είχε πολύ ισχυρά νομικά και ηθικά ερείσματα και γι αυτό άλλωστε δεν συνοδεύτηκε από δικαστικές προσφυγές των πιστωτών κατά της κυβέρνησης.

    Λέγεται ωστόσο μετ’ επιτάσεως ότι οι αγορές θα τιμωρήσουν όποιες χώρες δεν σεβαστούν τις υποχρεώσεις τους

    – Πράγματι, αλλά πουθενά στην πράξη δεν έχει επιβεβαιωθεί αυτή η απειλή. Ο οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας στην τελευταία μελέτη του βρετανικού ινστιτούτου Research on Money and Finance (σ.σ. κι η οποία αναμένεται να κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη τις επόμενες μέρες) δείχνει πως ούτε η Ρωσία το 1998, ούτε η Αργεντινή το 2001 τιμωρήθηκαν από τις αγορές. Αντίθετα, η μετέπειτα πορεία της οικονομίας τους έδειξε πόσο επιτυχημένη και επωφελής ήταν η επιλογή τους, να προβούν δηλαδή σε αθέτηση πληρωμών.

    – Τι πρέπει άμεσα να κάνει η Ελλάδα κατά τη γνώμη σας για να δραπετεύσει απ’ αυτό το φαύλο κύκλο;

    – Άμεσα πρέπει να συγκροτηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους και εμπειρία. Η συμβουλή μου είναι μία: Ανοίξτε τα βιβλία! Εξετάστε με διαφανείς διαδικασίες και την παρουσία της κοινωνίας όλες τις κρατικές συμβάσεις – από τις πιο μεγάλες όπως για παράδειγμα των πρόσφατων Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι τις πιο μικρές – και βρείτε ποιο μέρος του χρέους είναι προϊόν διαφθοράς, επομένως παράνομο και απεχθές κατά τη διεθνή νομική ορολογία και αρνηθείτε το!

    Περί απεχθούς χρέους

    Η θεωρητική θεμελίωση του όρου «απεχθές χρέος» οφείλεται στον ρώσο καθηγητή Νομικής, Αλεξάντερ Σακ. Η συμβολή του Σακ, ο οποίος την εποχή εκείνη – τη δεκαετία του ’20 – δίδασκε στο Παρίσι και δεν συγκαταλέγεται στους ριζοσπάστες διανοούμενους, έγκειται στις τρεις προϋποθέσεις που έθεσε έτσι ώστε ένα χρέος να χαρακτηρισθεί απεχθές οπότε κατά συνέπεια μια κυβέρνηση παύει να δεσμεύεται να το πληρώσει.

    Οι τρεις όροι για να χαρακτηρισθεί απεχθές ένα χρέος ήταν: Πρώτο, να έχει συναφθεί χωρίς τη συγκατάθεση του έθνους. Δεύτερο, τα ποσά που εισέρευσαν από το δάνειο να σπαταλήθηκαν με τρόπο που αντιβαίνει στα συμφέροντα του έθνους και, τρίτο, ο πιστωτής να ήταν ενήμερος των παραπάνω. Να αναφερθεί πως η συνεισφορά του Σακ δεν έγινε σε κενό αέρα. Αντίθετα, αξιοποίησε πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα όπου η παύση πληρωμών του δημοσίου χρέους αποφασίσθηκε με την παραπάνω αιτιολογική βάση. Το πρώτο παράδειγμα αφορούσε την άρνηση πληρωμής από τις ΗΠΑ το 1898 των χρεών που είχε αναλάβει η Κούβα όσο ήταν υπό ισπανική κατοχή και τα οποία οι ΗΠΑ στη συνέχεια αρνήθηκαν να επωμιστούν. Το δεύτερο παράδειγμα εξελίχθηκε είκοσι χρόνια αργότερα και πάλι πριν ο ρώσος νομικός δώσει περιεχόμενο στη ρήτρα του «απεχθούς χρέους». Αφορούσε ειδικότερα την απόφαση της κυβέρνησης της Κόστα Ρίκα να μην πληρώσει ένα δάνειο που είχε συνάψει η προηγούμενη δικτατορική εξουσία με την τράπεζα Royal Bank of Canada.

    Η τεράστια συμβολή του Σακ έγκειται στην μετατόπιση του κέντρου βάρους της επιχειρηματολογίας υπέρ της παύσης πληρωμών του δημοσίου χρέους, η οποία παύει να επικεντρώνεται στην ηθική διάσταση του προβλήματος και μετατοπίζεται στη νομική. Το ερώτημα δηλαδή δεν είναι αν πλέον μπορεί μια χώρα να πληρώσει το δημόσιο χρέος της, αλλά αν πρέπει. Η συγκεκριμένη δυνατότητα αξιοποιήθηκε κατά κόρον τις τελευταίες δεκαετίες από πολλές κυβερνήσεις και κινήματα πολιτών.

    Λ.Β.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/12/2010

  41. «…We need a global goverment and we need it now…»

    Γιώργος Παπανδρέου, Απρίλιος 2010, Economist Conference

    «…Κύριε Πρόεδρε, αναλαμβάνοντας τα υψηλά καθήκοντα του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, έπειτα από μια 10ετή, κατά γενική εκτίμηση, συνετή και εποικοδομητική θητεία του προκατόχου σας κ. Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου, καλείσθε να μετουσιώσετε σε πράξη τα υψηλά ιδεώδη και τις αρχές που το Σύνταγμα έθεσε ως βάση και αποστολή του προεδρικού αξιώματος: την ενότητα του έθνους και του λαού, την επαγρύπνηση για την ορθή λειτουργία του πολιτεύματος και τη διατήρηση συναινετικού κλίματος μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων στα μεγάλα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα του τόπου. Αυτή η ίδια η υπόδειξη και η εκλογή σας υπήρξε άλλωστε προϊόν συναίνεσης σύμφωνα και με το πνεύμα του Συντάγματος, γεγονός που σας εξοπλίζει με πρόσθετο κύρος για την επιτέλεση των καθηκόντων σας…»

    Άννα Ψαρούδα Μπενάκη, Φεβρουάριος 2010, Τελετή ορκωμοσίας στην προεδρία της δημοκρατίας, κ. Παπούλια

    http://kanali.wordpress.com/2010/12/09/global-goverment/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/12/2010

  42. Σχόλιο από Ματσουκάτης | 20/12/2010

  43. Προς το Λαό – το κείμενο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας
    Συγγραφέας:
    Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

    Η Ιεραρχία της Έκκλησίας τής Έλλάδος, η όποία συνήλθε στήν τακτική Συνε¬δρία της άπό 5ης – 8ης Οκτωβρίου τ.έ., αισθά¬νεται τήν ανάγκη νά άπευθυνθεί στό πλήρωμά της, στό λαό του θεού, άλλά καί σέ κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο, γιά νά μι¬λήσει μέ τή γλώσσα τής άλήθειας καί τής άγάπης.
    Οι ημέρες πού ζούμε είναι δύσκολες καί κρίσιμες. Περνάμε ως χώρα μιά δεινή οικο¬νομική κρίση πού δημιουργεί στούς πολλούς άνασφάλεια καί φόβο. Δεν γνωρίζου¬με τί είναι αύτό πού μάς έρχεται τήν επόμενη μέρα. Ή χώρα μας φαίνεται νά μήν είναι πλέον έλεύθερη άλλά νά διοικείται έπί τής ούσίας άπό τούς δανειστές μας. Γνωρίζουμε ότι πολλοί περιμένετε άπό τήν ποιμαίνουσα Εκκλησία νά μιλήσει καί νά τοποθετηθεί πάνω στά γεγονότα πού παρακολουθούμε.
    Είναι άλήθεια ότι αύτό πού συμβαίνει στήν πατρίδα μας είναι πρωτόγνωρο καί συ¬νταρακτικό. Μαζί μέ τήν πνευματική, κοινω¬νική καί οικονομική κρίση συμβαδίζει καί ή πάσης φύσεως άνατροπή. Πρόκειται γιά προσπάθεια έκρίζωσης καί έκθεμελίωσης πολλών παραδεδομένων, τά όποια ως τώ¬ρα θεωρούνταν αύτονόητα γιά τή ζωή του τόπου μας. Από κοινωνικής πλευράς έπιχειρείται μιά άνατροπή δεδομένων καί δι¬καιωμάτων καί μάλιστα μέ ένα πρωτοφανές έπιχείρημα. Τά άπαιτούν τά μέτρα αύτά οί δανειστές μας. Δηλώνουμε δηλαδή ότι είμαστε μιά χώρα ύπό κατοχή καί έκτελούμε έντολές τών κυριάρχων – δανειστών μας. Τό ερώτημα, τό όποιο γεννάται, είναι έάν οι άπαιτήσεις τους άφορουν μόνον σέ οικονομικά καί άσφαλιστικά θέματα ή άφο¬ρούν καί στήν πνευματική καί πολιτιστική φυσιογνωμία τής Πατρίδος μας.
    Μπροστά στήν κατάσταση αύτή ό κάθε λογικός άνθρωπος διερωτάται: Γιατί δέν πή¬ραμε νωρίτερα όλα αύτά τά δύσκολα μέ¬τρα, πού σήμερα χαρακτηρίζονται άναγκαία. «Ολες αύτές τίς παθογένειες τής κοινωνίας καί τής οίκονομίας πού σήμερα επι¬χειρούμε μέ βίαιο τρόπο νά άλλάξουμε, γιατί δέν τίς άλλάξαμε στήν ώρα του; Γιατί έπρεπε νά φθάσουμε ώς έδώ; Τά πρόσωπα στήν πολιτική σκηνή του τόπου μας είναι, έδώ και δεκαετίες, τα ίδια. Πώς τότε υπολό¬γιζαν τό πολιτικό κόστος, γνωρίζοντας ότι όδηγούν τή χώρα στή καταστροφή καί σή¬μερα αισθάνονται άσφαλείς, γιατί ενεργούν ώς εντολοδόχοι; Σήμερα γίνονται ριζικές άνατροπές γιά τίς όποίες άλλοτε θά άναστατωνόταν όλη ή Ελλάδα καί σήμερα επιβάλ¬λονται χωρίς σχεδόν άντιδράσείς.
    Ή οικονομική μας κρίση μέ πολύ άπλά λόγια οφείλεται στή διαφορά μεταξύ παραγωγής καί κατανάλωσης. Στόν άργό ρυθμό τής παραγωγής πού επιτυγχάνουμε άπέναντι στό ύψηλό βιοτικό επίπεδο πού μάθαμε νά ζούμε. Όταν όσα καταναλώνουμε είναι πολύ περισσότερα άπό όσα παράγουμε, τό¬τε τό οικονομικό ισοζύγιο γέρνει πρός τήν πλευρά τών εξόδων. Ή χώρα μας γιά νά άντεπεξέλθει, άναγκάζεται νά δανείζεται μέ τήν έλπίδα ότι τό διαταραγμένο ισοζύγιο θά ανακάμψει. Όταν αύτό δέν γίνεται καί οί δανειστές άπαιτούν τήν έπιστροφή τών δανεισθέντων σύν τόκω, τότε φθάνουμε στήν κρί¬ση καί στήν χρεωκοπία. Ή οικονομική κρί¬ση, ή όποία ταλαιπωρεί καί δυναστεύει τή χώρα μας είναι ή κορυφή τοΰ παγόβουνου. Είναι συνέπεια καί καρπός μιάς άλλης κρίσης, τής πνευματικής.
    Ήδη ή δυσαναλογία μεταξύ παραγωγής καί κατανάλωσης συνιστά όχι μόνον οικο¬νομικό μέγεθος, άλλά πρωτίστως πνευματι¬κό γεγονός. Σημείο πνευματικής κρίσης, τό όποιον άφορα τόσο στήν ηγεσία, όσο καί στόν λαό. Μιά ήγεσία πού δέν μπόρεσε νά σταθεί ύπεύθυνα άπέναντι στό λαό, πού δέν μπόρεσε ή δέν ήθελε νά μιλήσει τή γλώσσα τής άλήθειας, πού πρόβαλε λαθεμένα πρό¬τυπα, πού καλλιέργησε τίς πελατειακές σχέσεις, μόνο καί μόνο γιατί είχε ώς στόχο τήν κατοχή καί τή νομή τής έξουσίας. Μιά ήγε¬σία πού στήν πράξη άποδεικνύεται ότι ούσιαστικά ύπονόμευσε τά πραγματικά συμφέροντα τής χώρας καί του λαού.
    Κι άπό τήν άλλη πλευρά, ένας λαός, έμείς, πού λειτουργήσαμε άνεύθυνα. Παραδοθή¬καμε στήν εύμάρεια, στόν εύκολο πλουτι¬σμό καί στήν καλοπέραση, έπιδοθήκαμε στό εύκολο κέρδος καί στήν εξαπάτηση. Δέν προβληματισθήκαμε γιά τήν άλήθεια τών πραγμάτων. Ή αύθαίρετη άπαίτηση δικαιω¬μάτων άπό συντεχνίες καί κοινωνικές όμάδε; μέ πλήρη άδιαφορία γιά τήν κοινωνική συνοχή συνετέλεσαν κατά ένα μεγάλο μέρο; στήν σημερινή κατάσταση.
    Ή ούσία της Πνευματικής Κρίσης είναι ή άπουσία νοήματος ζωής καί ό έγκλωβισμός τού άνθρώπου στό εύθύγραμμο παρόν, δη¬λαδή ό έγκλωβισμός του στό έγωκρατούμενο ένστικτο. «Ενα παρόν χωρίς μέλλον, χωρίς όραμα. «Ενα παρόν καταδικασμένο στό άνιαρό καί μονότονο. Ή μετατροπή τής ζωής σ’ ένα χρονικό διάστημα άνάμεσα σέ δύο ήμερομηνίες, αύτές, τής γέννησης καί τής ταφής, μέ άγνωστο τό μεταξύ τουςδ διάστη¬μα. Σέ μιά τέτοια προοπτική τό άσκοπο συναγωνίζεται τό παράλογο καί τόν άγώνα τόν κερδίζει πάντα τό τραγικό. Όταν άπευθύνεσαι σέ νέους άνθρώπους καί τούς έρωτάς: «γιατί παιδί μου παίρνεις ναρκωτι¬κά;» καί σου άπαντούν: «πέστε μου σεις για¬τί νά μήν πάρω; Δέν έλπίζω τίποτα, δέν περι¬μένω τίποτα, ή μόνη μου χαρά είναι όταν τρυπάω τήν ένεση καί ταξιδεύω»• ή όταν έπισημαίνεις σέ ένα νέο άνθρωπο ότι παίρνοντας ναρκωτικά θά πεθάνει καί έκείνος σου άπαντά μέ ένα τραγικό χαμόγελο: «σεις δέν καταλαβαίνετε ότι έγώ παίρνω ναρκωτι¬κά γιά νά ζήσω», τότε άντιλαμβάνεσαι πόσο άπίστευτα άληθινά καί πόσο τραγικά επίκαιρα είναι τά παραπάνω λόγια. Αντί λοιπόν γιά νόημα ζωής κυνηγήσαμε τήν εύμάρεια, τήν καλοπέραση, τήν οικονομική ισχύ. Όταν όμως δέν ύπάρχει άλλο όραμα ζωής πέρα άπό τήν κατανάλωση, όταν ή οικονο¬μική δύναμη καί ή έπίδειξή της γίνεται ό μόνος τρόπος κοινωνικής καταξίωσης, τότε ή διαφθορά είναι ό μόνος δρόμος ζωής, διότι διαφορετικά, άν δέν είσαι διεφθαρμένο, είσαι άνόητος. Έτσι σκέφθηκαν καί έπρα¬ξαν πολλοί, έτσι φθάσαμε στη διαφθορά καί τής έξουσίας, άλλά καί μέρους του λαού μας. Τό ερώτημα – δίλημμα του Ντοστογιέφ¬σκι «ελευθερία ή ευτυχία;» τό ζούμε πλέον σέ όλη του τήν τραγικότητα. Διαλέξαμε μιά πλαστή εύμάρεια καί χάσαμε τήν έλευθερία του προσώπου μας, χάσαμε τήν έλευθερία τής χώρας μας. Σήμερα ό άνθρωπος δικαίως ίσως τρέμει μήπως μειωθεί τό είσόδημά του, άλλά δέν άνησυχεί τό ίδιο γιά τό έλλειμμα παιδείας πού άφορα στά παιδιά του καί δέν άγωνιά γιά τά παιδιά πού σβήνουν μέσα στις ποικίλες έξαρτήσεις, δέν άγωνιά γιά τόν εύτελισμό του άνθρώπινου προσώπου. Αύτή λοιπόν είναι ή ούσία τής άληθινής κρίσης καί ή πηγή τής οίκονομικής κρίσης τήν όποία τόσο άνελέητα έκμεταλλεύονται οι σύγχρονοι «έμποροι των Εθνών».
    Στήν Σύνοδο τής Ίεραρχίας έμείς, οί πνευματικοί σας πατέρες, κάναμε τήν αύτοκρίτική μας, θελήσαμε να άναμετρηθούμε μέ τίς εύθύνες μας καί νά άναζητήσουμε μέ τόλμη τό μερίδιο τής ένδεχομένης δικής μας ύπαιτιότητας στήν παρούσα κρίση. Ξέρουμε ότι κάποιες φορές σάς πικράναμε, σάς σκανδα¬λίσαμε ίσως. Δεν άντιδράσαμε άμεσα καί καίρια σέ συμπεριφορές πού σάς πλήγω¬σαν. Οι έμποροι τής κατεδάφισης τής σχέσης του λαού με τήν ποιμαίνουσα Εκκλησία του έκμεταλλεύτηκαν στό έπακρο καί πραγματι¬κά ή κατασκευασμένα σκάνδαλα καί προ¬σπάθησαν νά διαρρήξουν τήν έμπιστοσύνη σας στήν Εκκλησία.
    θέλουμε νά σάς πούμε ότι ή Εκκλησία έχει τό άντίδοτο τής κατανάλωσης ώς τρόπο ζωής καί αύτό είναι ή άσκηση. Καί έάν ή κα¬τανάλωση είναι τό τέλος, γιατί ή ζωή δέν έχει νόημα, ή άσκηση είναι δρόμος, γιατί οδηγεί σέ ζωή μέ νόημα. Ή άσκηση δέν είναι στέρη¬ση της άπόλαυσης, άλλά έμπλουτισμός τής ζωής μέ νόημα. Είναι ή προπόνηση του άθλητή πού οδηγεί στόν άγώνα καί στό με¬τάλλιο καί αύτό τό μετάλλιο είναι ή ζωή πού νικά τό θάνατο, ή ζωή πού πλουτίζεται μέ τήν άγάπη. Ή άσκηση είναι τότε όδός έλευθερίας, έναντίον τής δουλείας του περιττού. Είναι αύτή ή δουλεία πού σήμερα μάς εύτελίζει.
    Μάς προβληματίζει ή κατάσταση τής Παδείας μας, γιατί τό σημερινό έκπαιδευτικό σύστημα άντιμετωπίζει τό μαθητή όχι ώς πρόσωπο άλλά σάν ήλεκτρονικό ύπολογιστή καί τό μόνο πού κάνει είναι νά «τόν φορ¬τώνει» μέ ύλη άδιαφορώντας γιά τήν όλη του προσωπικότητα καί γι’ αύτό τά παιδιά μας δικαιολογημένα άντιδρούν. Γι’ αύτό άγωνιούμε για τό νέο Λύκειο πού ετοιμάζε¬ται. Πιστεύουμε ότι όντως τά σχολικά βιβλία γράφονται μέ τήν εύθύνη τής Πολιτείας, άλλά τό περιεχόμενο τους άφορά καί στόν τελευταίο Έλληνα πολίτη, πού περιμένει άπό τήν Εκκλησία του νά μεταφέρει μέ δύ¬ναμη τή δική του ταπεινή φωνή.
    Αισθανόμαστε ότι όλοι οί ένοριακοί μας ναοί πρέπει νά γίνουν χώροι φιλόξενοι γιά τούς νέους μας, όπως είναι ήδη άρκετοί άπό αύτούς, στούς όποίους πολλά νέα παιδιά καταφεύγουν ζητώντας νόημα καί έλπίδα.
    Ξέρουμε ότι ζητάτε άπό έμάς, τούς Ποιμένες σας, μιά Εκκλησία μέ ήρωισμό, μέ νεύρο, μέ λόγο προφητικό, μέ σύγχρονο νε¬ανικό λόγο, όχι έκκοσμικευμένη, άλλά άγιαζομένη καί άγιάζουσα, μιά «Εκκλησία έλευθέρα καί ποιμαίνουσα μετά δυνάμεως. Μιά Εκκλησία πού δέν θά φοβάται νά άμυνθεί στό πονηρό σύστημα αύτού του κόσμου, έστω κι άν ή άντίσταση σημαίνει διωγ¬μό ή καί μαρτύριο.
    Ή Εκκλησία είναι ό μόνος όργανισμός πού μπορεί νά σταθεί άμεσα δίπλα στον άνθρωπο καί νά τόν στηρίξει. Εκκλησία όμως είμαστε όλοι μας καί αύτή είναι ή δύ- ναμή μας καί ή δύναμή της. Τήν ένότητα μεταξύ τών ποιμένων καί του λαού έχουν στό¬χο οί έμποροι των λαών γι’ αύχό προσπα¬θούν νά τήν ναρκοθετήσουν. Ξέρουν ότι άμα θά «πατάξουν» τόν ποιμένα, εύκολα θά σκορπίσουν τά πρόβατα καί θά τά ύποτάξουν. Διδαχθείτε άπό τήν ιστορία ότι όπου ό Θεός πολεμήθηκε τελικός στόχος ήταν ό άνθρωπος καί ό εύτελισμός του. Η ένανθρώπιση του Θεού είναι μεγαλύτερη κατα¬ξίωση του άνθρώπινου προσώπου. Ή Εκ¬κλησία δέν άντιμάχεται τήν Πολιτεία, άλλά έκείνους πού έκμεταλλευόμενοι τήν Πολι¬τεία καί κρυμμένοι πίσω άπό τήν έξουσία έπιχειρούν νά σάς στερήσουν τήν έλπίδα. Νά θυμάσθε ότι για πολλούς οίκονομολό- γους ή παρούσα κρίση είναι κατασκευασμέ¬νη, είναι μιά κρίση – έργαλείο πού άποβλέπει στόν παγκόσμιο έλεγχο άπό δυνάμεις πού δέν είναι φιλάνθρωπες.
    Η Εκκλησία του Χριστού έχει λόγο γιά τήν σημερινή κρίσιμη κατάσταση, διότι δέν έπα¬ψε νά άποτελεί σάρκα του κόσμου, μέρος τής Ίστορίας. Δέν μπορεί νά άνέχεται κανενός είδους άδικία, άλλά οφείλει νά δείχνει έτοιμότητα γιά μαρτυρία καί μαρτύριο. Γνω¬ρίζουμε ότι οί άνθρωποι δίπλα μας πεινούν, βρίσκονται σέ ένδεια, άσφυκτιούν οικονομι¬κά, η άπελπισία πολλές φορές κυριεύει τήν καρδιά τους. Τό γνωρίζουμε γιατί πρώτος σταθμός τους στήν άναζήτηση έλπίδας είναι ό Ναός τής περιοχής τους, ή ένορία τους. Στόχος καί άγώνας μας είναι ή κάθε ένορία νά γίνει τό κέντρο άπ’ όπου όλη ή ποιμαντι¬κή δραστηριότητα τής τοπικής Έκκλησίας θά άγκαλιάσει όλη τήν τοπική κοινωνία.
    Άπόφασή μας είναι νά δημιουργήσουμε ένα παρατηρητήριο κοινωνικών προβλημά¬των προκειμένου νά παρακολουθήσουμε άπό κοντά καί νά άντιμετωπίσουμε μέ τρόπο μεθοδικό τά προβλήματα πού δημιουργεί ή παρούσα κρίση. Στόχος μας είναι νά άναπτύξουμε τό προνοιακό έργο της κάθε ένορίας ώστε νά μήν ύπάρχει ούτε ένας άνθρωπος πού νά μήν έχει ένα πιάτο φαγητό. Γνωρίζετε καί σεις ότι στό σημείο αύτό ή Εκκλησία έπιτελεί τεράστιο έργο. Τό γνωρίζετε, γιατί πολ¬λοί άπό σάς αύτή τήν προσπάθεια τής ένορίας σας τήν στηρίζετε εθελοντικά καί τήν ένισχύετε οικονομικά. Σάς καλούμε νά πλαισιώσετε ό καθένας καί ή καθεμιά τήν ένορία σας γιά νά άντιμετωπίσουμε άπό κοινού τίς δύσκολες αύτές ώρες.
    Ό λαός μας πέρασε καί άλλοτε καί φτώ¬χεια καί πείνα, άλλά άντεξε καί νίκησε γιατί τότε είχε οράματα. Όλοι μαζί μπορούμε νά βοηθήσουμε τόν ένα καί ό ένας τούς πολλούς. Ό Θεός δέν μάς έδωσε πνεύμα δειλίας, άλλά δυνάμεως καί άγάπης. Μέ αύτό τό πνεύμα, συσπειρωμένοι γύρω άπό τήν μεγάλη μας οικογένεια, τήν Εκκλησία, έπισημαίνοντας τά λάθη μας, άναζητώντας νόημα ζωής στήν άγάπη, θά βγούμε άπό αύτή τή δύσκολη ώρα.

    Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

    Σχόλιο από AMEN | 23/12/2010

  44. ΣΠΙΘΑ» ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΕΙ Η ΛΟΓΙΚΗ

    Πέμπτη, 23 Δεκέμβριος 2010 00:32

    Ένας ανόητος Μαρξισμός, παντρεμένος με ένα παράλογο εθνικισμό, στοιχειώνει, μετά την έναρξη εφαρμογής του περίφημου Μνημονίου, τον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Με συνειδητή άγνοια των πραγματικών δεδομένων και με μια εμμονή σε αφελείς απλουστεύσεις και ευκολοχώνευτες ψευτο-αναλύσεις η γενική προσπάθεια είναι απλοϊκά διάφανη. Να εξωραισθεί δηλ. ο ρόλος της ελληνικής κοινωνίας στο τραγικό αδιέξοδο που έχουμε περιέλθει. Για το σκοπό αυτό χρειάζεται ένα θύμα. Αυτό είναι τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Και είναι απαραίτητος ένας αδυσώπητος εχθρός. Που βρέθηκε στο σκοτεινό πρόσωπο των ξένων δανειστών που κάνουν τα πάντα για να υπονομεύσουν την πορεία και την πρόοδο του ελληνισμού. Απαραίτητο όμως είναι και το εργαλείο υλοποίησης των σατανικών αυτών σχεδίων. Στα πρόσωπα των διεφθαρμένων υποτίθεται Ελλήνων πολιτικών βρέθηκε ο σχετικός υπεύθυνος.

    Με το σενάριο ολοκληρωμένο και τους πρωταγωνιστές διαλεγμένους και προσεκτικά τοποθετημένους η παράσταση δεν άργησε να αρχίσει. H τρόικα, άρχισε ο ορυμαγδός των διαλαλητών να προπαγανδίζει, επεξεργάσθηκε ένα σχέδιο υπονόμευσης της Ελλάδας με στόχο την διάλυση αρχικά της κοινωνικής συνοχής και την σε δεύτερο στάδιο κατάλυση της εθνικής της κυριαρχίας και της εδαφικής της ακεραιότητας. Ο λαός οδηγείται στην φτώχεια και τον αφανισμό επαναφέροντας συνθήκες ενός κοινωνικού και οικονομικού Μεσαίωνα. Η τρόικα και το μνημόνιο οδηγούν στην ανεργία εκατομμύρια Έλληνες και χιλιάδες επιχειρήσεις στο λουκέτο, κραυγάζουν έντονοι τίτλοι περιοδικών και εφημερίδων. Κοντά σ’ αυτά ήρθε σαν κερασάκι στην τούρτα και ο πάντα απαραίτητος Μίκης Θεοδωράκης να ιδρύσει την «Σπίθα». Μια κίνηση πολιτών που στόχο έχει να διασώσει τον ελληνισμό από τον αφανισμό. Αυτόν ακριβώς δηλ που επεξεργάζονται οι ξένοι επιβολείς της εθνικής μας καλοπέρασης.

    Λέξη βέβαια από κανένα για το γεγονός πως η χώρα ζούσε για δεκαετίες με δανεικά που εξοικονομούσαν οι κυβερνήσεις της από τους κακούς σήμερα διεθνείς τραπεζίτες. Κανένας δεν ομολογεί πως ο ελληνικός λαός σέρφαρε πάνω σε μια επίπλαστη εικόνα ψεύτικης ευημερίας. Χτισμένης πάνω σε λεφτά που ουδέποτε είχε κερδίσει η ελληνική οικονομία. Και πως η μεγάλη πολιτική συμμετοχή εξαργυρωνόταν με γιγαντιαίες πράξεις ρουσφετολογίας που κύρια εκφράζονταν μέσω διορισμών στο δημόσιο τομέα. Ακόμα και σήμερα η χώρα ξοδεύει πολύ περισσότερα από όσα παράγει. Το εισόδημά μας δεν φτάνει για να καλύψει τους μισθούς του δημόσιου τομέα και τις συντάξεις, καθώς και κάποιες ζωτικές εισαγωγές (λ.χ πετρέλαιο, φυσικό αέριο αλλά και τρόφιμα).

    Αυτονόητα, αν δεν είχε συμφωνηθεί το μνημόνιο, η χώρα θα αναζητούσε πόρους, και βέβαια δεν θα τους έβρισκε, για να καλύψει όλες τις παραπάνω άμεσες ανάγκες. Η συνέπεια θα ήταν κατάρρευση του κοινωνικού ιστού, διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος, ελλείψεις τροφίμων, διάλυση της αγοράς με την διακοπή των εισαγωγών, αδυναμία είσπραξης δημοσίων εσόδων και αναγκαστική έξοδος από το ευρώ. Ώστε το κράτος να είναι σε θέση να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Με αξία όμως υποτιμημένη και ελάχιστη πλέον αγοραστική δύναμη. Η κοινωνική διάλυση θα ήταν τότε αναπόφευκτη, με εκδηλώσεις τυφλής βίας, λεηλασίας μαγαζιών και σπιτιών και εκμηδένιση της βιωσιμότητας της όποιας ιδιωτικής περιουσίας.

    Εφευρέθηκε έτσι το δανειακό σχήμα ΕΕ, ΕΤ και ΔΝΤ για την διάσωσή μας. Με πολύ κόπο και μεγάλη αγωνία αποφασίσθηκε να προχωρήσει το σχετικό πρόγραμμα. Κανείς δεν ήρθε να μας εκμεταλλευθεί. Θα ήσαν όλοι ευτυχέστατοι αν μπορούσαν να απαλλαγούν από την παρουσία μας. Δύο υπήρξαν οι λόγοι που τους οδήγησαν στην σχετική απόφαση. Ο ένας είναι το άγχος για τις συνέπειες μιας κατάρρευσης χώρας μέλους της ευρωζώνης. Που βέβαια εντελώς αφύσικα (και με πλαστά στοιχεία) είχαμε κατορθώσει να γίνουμε. Και ο άλλος βέβαια υπήρξε το άνοιγμα (η διατήρηση δηλ στο ενεργητικό τους) σημαντικών ευρωπαϊκών τραπεζών σε ελληνικά κρατικά ομόλογα. Που μια κατάρρευσή μας θα υποχρέωνε αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (σύμφωνα και με το παράδειγμα της Ιρλανδίας) να το καλύψουν με επιβάρυνση των προϋπολογισμών τους.

    Ισχυρίζονται κάποιοι πως οι ξένοι κερδοσκοπούν σε βάρος μας. Γιατί μας δανείζουν με 5% περίπου, ενώ αυτοί δανείζονται τα χρήματα αυτά με 3%. Αυτό είναι ακριβές. Αλλά είναι η κάλυψη του ρίσκου που αναλαμβάνουν. Διότι δανείζονται και μας δίνουν χρήματα που είναι λογικά αμφίβολο (αν δεν κάνουμε μέχρι τέλους ριζικές μεταρρυθμίσεις) αν θα πάρουν πίσω. Οι διεθνείς αγορές εκτιμούν το αντίστοιχο ρίσκο με επιτόκια σήμερα πάνω από 10%. Σαν συνέπεια ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΤ κινούνται σε ένα τεντωμένο σκοινί. Δεν κερδίζουν από εμάς. Διακινδυνεύουν δικούς τους πολύτιμους πόρους.

    Εναντίον λοιπόν ποιανού ακριβώς στοχεύουν οι αντίπαλοι της τρόικας και του μνημονίου; Πιθανότατα, εάν οι προσπάθειές τους ευοδωθούν, τελικός παραλήπτης της καταστροφής θα είναι ο ελληνικός λαός. Που θα αναγκασθεί να κατρακυλήσει στα αδιέξοδα από τα οποία πασχίζει να τον βγάλει το μνημόνιο (εάν εφαρμοσθεί βέβαια). Η «Σπίθα» που άναψε ο αγαπητός μας Μίκης θα κάψει ακριβώς αυτούς που υποτίθεται πως πασχίζει να βοηθήσει. Αλλά δυστυχώς «ο κοινός νους δεν τόσον κοινός όσον κοινώς νομίζεται».

    http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/lr–2010122231784/

    Σχόλιο από andrew | 23/12/2010

  45. o andrew ποιός είναι ο ανδριανόπουλος ο κουράδας; Γιατί καλά να εγκαλείς το λαό που σέρφαρε στο ψέμα, αλλά για να καθαγιάζεις τους βουλευτές μόνο βουλευτής μπορεί να είσαι τη σήμερον ημέρα… Ουστ καθάρματα, θα σας σταυρώσουμε.

    Σχόλιο από vard | 16/01/2011


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: