Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Για το σταλινισμό, το ΚΚΕ και τους Πόντιoυς

«H επιστροφή του σταλινισμού»

 του Βλάση Αγτζίδη

(απ’ την Αυγή)

Έναν από τους καλύτερους ορισμούς του σταλινισμού έδωσε ο Γκι Ντεμπόρ στην Κοινωνία του Θεάματος: «Ο σταλινισμός υπήρξε η βασιλεία του τρόμου ακόμα και μέσα στην ίδια τη γραφειοκρατική τάξη… Η ψευδής συνείδηση συντηρεί την απόλυτη εξουσία της μόνο διαμέσου του απόλυτου τρόμου, όπου κάθε αληθινό κίνητρο τείνει να εξαφανιστεί. Τα μέλη της γραφειοκρατικής τάξης στην εξουσία δεν έχουν δικαίωμα κυριότητας πάνω στην κοινωνία, παρά μόνο συλλογικά σαν συμμέτοχοι σʼ ένα θεμελιώδες ψέμα: πρέπει να υποδύονται τον ρόλο του προλεταριάτου που διευθύνει μια σοσιαλιστική κοινωνία, πρέπει να είναι οι ηθοποιοί που παραμένουν πιστοί στο κείμενο της ιδεολογικής απάτης..

Η λειτουργία του σταλινισμού στη σοβιετική κοινωνία περιγράφηκε ικανοποιητικά το 1956 στη «Μυστική έκθεση» της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ). Η ανάμνηση της «Διαθήκης και των αρχών του Λένιν» χρησιμοποιήθηκε για την καταδίκη της σταλινικής πολιτικής, η οποία, όπως υποστήριζαν, «κατάφερε ένα πλήγμα στην αδελφοσύνη των λαών, στη σοσιαλιστική νομιμότητα».

Ο σταλινισμός, εκτός από την καταστροφή της «αδελφοσύνης των λαών και της  σοσιαλιστικής νομιμότητας», δημιούργησε τις συνθήκες της διάλυσης της κοινωνικής δομής με την καταστροφή της αγροτικής τάξης (με τη βίαιη κολεκτιβοποίηση) και έθεσε τους λαούς της ΕΣΣΔ στο έλεος των οιωνδήποτε ανεξέλεγκτων αποφάσεων της κομματικής ηγεσίας. Μεγάλη υπήρξε επίσης η συμβολή του σταλινισμού στην καταστροφή των πολυάνθρωπων ελληνικών σοβιετικών κοινοτήτων που άνθισαν κατά τον Μεσοπόλεμο. Οι Έλληνες της ΕΣΣΔ -μαζί με άλλες μικρές εθνικές μειονότητες- υπέστησαν από το 1937 πολιτιστική γενοκτονία. Οι φυσικοί τους ηγέτες εκτελέστηκαν ή πέθαναν στα γκουλάγκ και μεγάλο μέρος των σοβιετικών Ελλήνων υπέστη την υποχρεωτική μαζική μετεγκατάσταση στις στέπες της Κεντρικής Ασίας – με την ανοχή της ίδιας της Ελλάδας.

Η αντιλαϊκή και τρομοκρατική συμπεριφορά των σταλινικών κατάστρεψε έναν μεγαλειώδη σοβιετικό ελληνικό πολιτισμό που άνθισε τον Μεσοπόλεμο και μαζί μʼ αυτόν και την τελευταία ελπίδα των Ποντίων που παρέμειναν στη Μαύρη Θάλασσα να συγκροτηθούν και να αναπτυχθούν μαζί με τους σύνοικους λαούς σε μια αυτόνομη ελληνική συνιστώσα.

Σταλινισμός και ΚΚΕ

Μετά την αποσταλινοποίηση στην ΕΣΣΔ και την καταδίκη της «προσωπολατρίας», η απαξίωση του σταλινισμού υπήρξε κοινός τόπος. Το ίδιο το ΚΚΕ εγκατέλειψε τη ζαχαριαδική πολιτική του «όπλου παρά πόδα» και ενστερνίστηκε με την 6η Ολομέλεια τις νέες προσεγγίσεις που κυριαρχούσαν πλέον στη Μέκκα του σοσιαλιστικού κόσμου.

Όμως η πολιτική αυτή τελείωσε το 2009, με το 18ο Συνέδριο και την παλινόρθωση του Στάλιν και της πολιτικής του. Εφεξής το ΚΚΕ αποφάσισε την οριστική εγκατάλειψη των θέσεων που επισήμως είχε από το 1956 και την επιστροφή στην προγενέστερη ιδεολογική κατάσταση της λατρείας του Στάλιν και του υπερθεματισμού των πρακτικών του. Η διαμόρφωση ενός περιχαρακωμένου κόμματος, που θα κινιόταν στη γραμμή του «όπλου παρά πόδα», προϋπέθετε δύο πράγματα: τη διαμόρφωση μιας νέας πνευματικής ηγεσίας, αμόλυντης από το κριτικό προς το σταλινισμό πνεύμα, και την εξαφάνιση κάθε προσπάθειας ανάμνησης των αποτελεσμάτων της σταλινικής τρομοκρατίας.

Το πρώτο επιτεύχθηκε ήδη με τη διαμόρφωση εντός του Περισσού κάποιων νέων «ιστορικών» ή «κοινωνικών επιστημόνων», οι οποίοι προσπαθούν να καθάρουν με κάθε μέσο τη σταλινική πολιτική και να αποδώσουν στη νέα κομματική γενιά μια στέρεη ιδεολογική βάση, η οποία θα έχει ως επίκεντρο την ανάμνηση μιας «τέλειας εργατικής σοβιετικής κοινωνίας, την οποία κατάστρεψε ο κακός ιμπεριαλισμός».

Το δεύτερο επιχειρείται με την επίθεση κατά όσων τολμούν να θυμούνται και να τιμούν τα θύματα της σταλινικής πολιτικής. Ένας από τους βασικούς τους στόχους είναι οι Πόντιοι, οι οποίοι από το 1987 οργανώνουν εκδηλώσεις μνήμης και από το 1997 έχουν ορίσει τη 13η Ιουνίου ως «…Ημέρα Μνήμης για τα θύματα των σταλινικών διώξεων στην πρώην Σοβιετική Ένωση, εφόσον τη μέρα αυτή, το 1949, πραγματοποιήθηκε η βίαιη εκτόπιση των ποντιακών πληθυσμών από τον Καύκασο στην Κεντρική Ασία».

Είναι θλιβερό ότι ένα κομμάτι της αριστεράς παλινδρομεί και με τελείως μεταφυσικές σωτηριολογικές διεργασίες κρύβεται πίσω από μια σκοτεινή εποχή που την εξιδανικεύει. Προσπαθώντας να καλύψει το γεγονός ότι δεν μπορεί να αρθρώσει έναν πειστικό λόγο, καταφεύγει στην εύκολη λύση της ωραιοποίησης της παλιάς φρίκης, αναπαράγοντας ως φάρσα πολιτικές του «όπλου παρά πόδα».

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=557717

 

 

Advertisements

25/07/2010 - Posted by | -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Σταλινικές Διώξεις, -Σοβιετικός Μεσοπόλεμος, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, ΚΚΕ

19 Σχόλια »

  1. Για μία ακόμη φορά άψογος ο Αγτζίδης. Επίσης δυνατό είναι αυτό: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_21/07/2010_408682

    Σχόλιο από Πλάνητας | 25/07/2010

  2. Ο Αγτζίδης καλά τα λέει, αλλά παραλείπει να επισημάνει την μέχρι αηδίας κατάχρηση του χαρακτηρισμού «σταλινικός» στον τρέχοντα πολιτικό διάλογο, που χρησιμοποιείται για να κηλιδώσει σχεδόν οποιαδήποτε διαφορετική αριστερή (και όχι μόνο) άποψη.

    Σχόλιο από sarant | 26/07/2010

  3. Θεωρείς, Νίκο, ότι έχει συνειδητοποιηθεί το γεγονός των σταλινικών διώξεων (στην ΕΣΣΔ κατά τις δεκαετίες ’30 και ’40);

    Ότι καταχρηστικά χρησιμοποιείται ο όρος «σταλινικός» για τους τότε ηγέτες της σοβιετικής ηγεσίας; Πιστεύεις ότι θα ήταν καλύτερα να λέμε «προσωπολάτρες»;

    Η χρήση σήμερα του όρου για το ΚΚΕ είναι λάθος;

    Που γίνεται κατάχρηση του όρου «σταλινικός» στον τρέχοντα πολιτικό διάλογο; Μήπως εννοείς τα προσυνεδριακά του ΚΚΕ; Μήπως εννοείς την άδικη κριτική των όσων αποχώρησαν από τον ΣύΡιΖΑ και τον ΣΥΝ προς την ΚΟΕ;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/07/2010

  4. Καταχρηστική θεωρώ την (τρομοκρατική) χρήση του όρου «σταλινικός» σήμερα για σημερινά πρόσωπα και πράγματα.

    Μεταξύ άλλων, σταλινική έχει χαρακτηριστεί η Αυγή, σταλινική η μη ψήφιση του Κουβέλη από την οργάνωση Καλλιθέας, σταλινική η τοποθέτηση του Παπαδημούλη στην τρίτη θέση του ευρωψηφοδελτίου του Σύριζα, σταλινικός ο αποκλεισμός των κρουαζιεροπλοίων από την ΠΝΟ, κτλ.

    Σχόλιο από sarant | 26/07/2010

  5. Δηλαδή, ο όρος «σταλινικός» στην τρέχουσα πολιτική ορολογία σημαίνει πλέον «αριστερός αυταρχισμός και αυθαιρεσία»!

    Οπότε, εάν η ζωή οδήγησε σε τέτοια μονοπάτια, που είναι το κακό; Στη μεγάλη κατηγορία λέξεων, που έχουν εισαχθεί στο πολιτικό λεξιλόγιο με τελείως διευρυμένη σημασία, όπως «φασίστας», «γουρούνι», «εθνικιστής», κ.ά. ας προστεθεί πλέον και το «σταλινικός».

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/07/2010

  6. Η παπαδιά καβαλικεύτηκε το χωριό θα την πληρώσει, Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο χορός καλά κρατεί..

    Σχόλιο από κάτσε καλαααα,, | 26/07/2010

  7. Μ-π, ακόμα κι αν «η ζωή» είχε οδηγήσει σε τέτοια μονοπάτια, θα είχαμε δικαίωμα να σχολιάσουμε το φαινόμενο, όπως εσύ που (ίσως) διαμαρτύρεσαι όταν δεις να γράφουν ότι ο όρος «πόντιος» σημαίνει «ελαφρόμυαλος, βλάκας» και που έχεις γράψει άρθρο για τα ποντιακά ανέκδοτα.

    Όμως, δεν είναι τόσο ουδέτερα και αθώα τα πράγματα -θέλω να πω, κάποιοι προσπαθούν να οδηγήσουν τη μια ή την άλλη λέξη στο ένα ή στο άλλο μονοπάτι.

    Σχόλιο από sarant | 26/07/2010

  8. Νίκο, έχω τη εντύπωση ότι οι όροι που αναφέρονται στη συζήτησή μας ανήκουν σε διαφορετικές κατηγορίες. Ο όρος «Πόντιος» ή «Βλάχος» ή «Βούλγαρος» ή «Γύφτος» ή πρόσφατα «Αλβανός», ως αρνητικό επίθετο αποτελεί μια ρατσιστική χρήση ενός εθνοτοπικού ή εθνικού προσδιορισμού, ουδέτερου καταρχάς, που παραλάσσεται και λαμβάνει τεχνηέντως νέο περιεχόμενο. Αντίθετα ο σταλινισμός αποτελεί ένα συγκεκριμένο σύστημα λειτουργίας και φιλοσοφίας, που εμπεριέχει εξαρχής την αλλοτρίωση, την αποξένωση, τον αυταρχισμό και την αυθαιρεσία. Δηλαδή είναι εξαρχής αρνητικά σημασμένος. Οπότε η χρήση του σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο με τη πρόθεση που έχει ο χρήστης απέναντι στον χαρακτηριζόμενο, παρά με την αλλαγή του περιεχομένου του όρου.

    Πάντως στο παραπάνω άρθρο η χρήση του όρου «σταλινικός» σημαίνει τον αυθεντικό εξουσιαστή, τον κυρίαρχο πάνω στην εργατική τάξη και στους λαούς κατά την εποχή του γνήσιου σοβιετικού σταλινισμού…

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/07/2010

  9. »αλλά παραλείπει να επισημάνει την μέχρι αηδίας κατάχρηση του χαρακτηρισμού “σταλινικός” στον τρέχοντα πολιτικό διάλογο, που χρησιμοποιείται για να κηλιδώσει σχεδόν οποιαδήποτε διαφορετική αριστερή (και όχι μόνο) άποψη.»

    επειδή κατι αναλογο συμβαινει και με την πολύ πιο προσφατη χρηση του ορου »εθνολαικισμός» θαθελα να ριξετε μια ματια σε αυτη μου την ανάρτηση που αποτελει και ενμερει απάντηση στον HERR K και στον Γιαννη σε παραλληλη συζητηση

    http://nosferatos.blogspot.com/2010/07/blog-post_27.html

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/07/2010

  10. τελικά είναι εθνολαϊκιστές οι σταλινικοί ;

    Σχόλιο από mr-ίδης | 27/07/2010

  11. οπερ εδει δειξαι

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/07/2010

  12. […] Για το σταλινισμό, το ΚΚΕ και τους Πόντιoυς […]

    Πίνγκμπακ από Για το σταλινισμό, το ΚΚΕ και τους Πόντιoυς « Vanessa111's Weblog | 27/07/2010

  13. Διαβάζω ένα βιβλίο και στάθηκα σε μια φράση την οποία μεταφέρω :

    «Λέγεται ότι όταν ο Χρουτσώφ μίλησε για τα εγκλήματα του Στάλιν κάποιος σύντροφος έκανε την ερώτηση :
    – και συ που είσουνα τότε ;
    Ο Χρουτσώφ ρώτησε ποιος έκανε την ερώτηση ;
    Κανένας δεν απάντησε.
    Τότε ο Χρουτσώφ είπε :
    – είμουνα εκεί που είσαι τώρα εσύ.

    (Απ’ την εποποιϊα της Πίνδου στην αναγκαστική προσφυγιά 1940-1982, Ν. Δημητρακάκης, σελ. 160)

    Σχόλιο από Φάτσαλους | 18/12/2010

  14. Σταλινισμός, ανώτατο στάδιο του αντικομμουνισμού

    Του Γιώργου Ρούση,
    http://www.aristerovima.gr/blog.php?id=1647

    Το τελευταίο διάστημα, όλο και πιο έντονα, γίνεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τουλάχιστον από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, μια προσπάθεια πολύμορφης προβολής των αρνητικών πλευρών της σταλινικής περιόδου, κατά την οποία συνήθως, και πάλι απ΄ όσο είμαι σε θέση να κρίνω, προβάλλονται καθ΄ υπερβολήν τα εγκλήματα αυτής της περιόδου.

    Η προσπάθεια αυτή έχει διάφορες μορφές, όπως λογοτεχνικά πονήματα, ιστορικές μελέτες, μαρτυρίες, αποφάσεις κυβερνήσεων πρώην ανατολικών χωρών ή και διεθνών οργάνων κ.λπ.

    Εύλογα διερωτάται κανείς ποιος μπορεί να είναι ο στόχος αυτής της συντονισμένης εκστρατείας. Το λογικό συμπέρασμα στο οποίο αβίαστα μπορεί να καταλήξει κανείς είναι ότι πρόκειται για μια προσπάθεια απαξίωσης του σοσιαλισμού, μέσα από την ταύτιση του με τη σταλινική περίοδο και με όλα τα έκτροπα που συντελέστηκαν κατά τη διάρκεια της· μια προσπάθεια η οποία αποσκοπεί τελικά στο να αποτρέψει έτσι ώστε να λειτουργήσει στη συνείδηση των ανθρώπων η σοσιαλιστική προοπτική ως εναλλακτική λύση στα σημερινά αδιέξοδα του κυρίαρχου συστήματος.

    Με άλλα λόγια, στο βαθμό που το φάντασμα του κομμουνισμού συνεχίζει να πλανάται, όχι λόγω κάποιας θεϊκής ή άλλης μεταφυσικής βούλησης, αλλά λόγω των πραγματικών συνθηκών που κυριαρχούν, οι δυνάμεις της συντήρησης είναι απολύτως λογικό να επιχειρούν να το απαξιώνουν και ο πλέον εύκολος για αυτές τρόπος να το πράξουν είναι να το ταυτίζουν με την πλέον αποτρόπαια ιστορικά διαστρέβλωσή του.

    Αν όμως αυτό είναι, με βάση την κοινή λογική κάθε στοιχειωδώς νοήμονος αριστερού, το βαθύτερο νόημα του απανταχού αντικομουνισμού, ποιο μπορεί να είναι το νόημα εκείνων των τοποθετήσεων που συνειδητά, ή ασυνείδητα πέφτουν στην παγίδα να ταυτίζουν και αυτές τον σοσιαλισμό με εκείνη την περίοδο και μάλιστα να θεωρούν ότι αυτή είναι που υπήρξε η πιο επιτυχημένη και εκείνη κατά την οποία δεν υπήρξαν παρεκκλίσεις από τις αρχές του σοσιαλισμού;

    Ποιο μπορεί να είναι το νόημα τοποθετήσεων σαν εκείνης του διευθυντή του «Ριζοσπάστη», ο οποίος, με αφορμή την επέτειο της γέννησης του Στάλιν, του αφιέρωσε έναν διθύραμβο στον οποίο, σε αντίθεση ακόμη και με τα προηγούμενα φιλοσταλινικά επίσημα κείμενα του κόμματος, δεν υπήρχε ούτε καν το παραμικρό αρνητικό ψεγάδι εναντίον του «πατερούλη των λαών», ενώ ταυτόχρονα χαρακτηρίζονταν αντικομουνιστής όποιος του ασκεί την όποια κριτική;

    Τι νόημα έχει να εκτιμάται μονόπλευρα ως «τεράστια η συμβολή του [Στάλιν] στην υπόθεση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού»; Τι νόημα έχει να χαρακτηρίζεται ο Στάλιν ως «ένας από τους πιο επιφανείς ηγέτες του προλεταριάτου της ΕΣΣΔ, αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος»; Τι νόημα έχει να υποστηρίζεται ότι «το Κόμμα με την καθοδήγηση της Κεντρικής του Επιτροπής και ΓΓ τον Στάλιν αντιμετώπισε με επιτυχία όλες τις δυσκολίες και οικοδόμησε το σοσιαλισμό»; Ή ότι «οι τοποθετήσεις του [Στάλιν, προφανώς και οι πρακτικές και όχι μόνον οι θεωρητικές] για τις οποίες δέχτηκε και δέχεται αυτήν τη σφοδρή επίθεση επαληθεύτηκαν όχι μόνον όσο ζούσε, αλλά ιδιαίτερα μετά το θάνατό του» (!); Τι νόημα έχει όλες οι κραυγαλέες παραβιάσεις της σοσιαλιστικής δημοκρατίας που διέπραξε να χαρακτηρίζονται ως «φανταστικά εγκλήματα» και όποιος αναφέρεται σε αυτές, όπως άλλωστε έπραττε το ίδιο το ΚΚΕ και το ΚΚΣΕ να θεωρείται ότι συμμετέχει στην «επίθεση κατά της εργατικής εξουσίας»; Τι νόημα έχει να χαρακτηρίζεται ως «σημαντική παρακαταθήκη για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα» η σταλινική παρακαταθήκη;

    Αυτή η απόλυτη συνταύτιση με την αντικομμουνιστική προπαγάνδα, δηλαδή η συνταύτιση του σοσιαλισμού με τον σταλινισμό, αντικειμενικά λειτουργεί σαν «νερό στο μύλο της μαύρης αντίδρασης», για να χρησιμοποιήσω μια φράση από το ένδοξο κομμουνιστικό μας παρελθόν, διότι πρόκειται για την καλύτερη επιβεβαίωση της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, στο βαθμό που διευκολύνει ακόμη και τους πιο ακραίους αντικομμουνιστές να πατάνε πάνω της για να πλάθουν τα αντικομμουνιστικά τους επιχειρήματα. Και αν δεχτούμε, όπως θέλω ακόμη να πιστεύω, ότι αυτό δεν γίνεται συνειδητά, αλλά από ορισμένους από άγνοια, από άλλους επειδή πράγματι, και αλίμονο, επικροτούν τα σταλινικά εγκλήματα, οπότε και καλούνται να ερμηνεύσουν πώς το κόμμα μετατράπηκε σε Φράνκεσταϊν παραγωγό τεράτων, και από άλλους στη βάση της επικράτησης του απλοϊκού σκεπτικού ότι, στο βαθμό που η αντίδραση επιτίθεται στον Στάλιν, εμείς πρέπει να τον υπερασπιζόμαστε με νύχια και με δόντια, το αποτέλεσμα είναι πάλι το ίδιο: Η δυσφήμηση του σοσιαλισμού και η μετατροπή του από την πιο ελκτική προοπτική για το μέλλον της ανθρωπότητας στην πιο αποκρουστική.

    Στην κάθε περίπτωση, και για να ξεκαθαρίσω μια για πάντα τη θέση μου: 1. Παρ΄ όλα αυτά και παρά τις πολλές άλλες σημαντικές διαφωνίες μαζί του, και παρά τα όσα μου έχουν κατά καιρούς σύρει τα στελέχη του, θεωρώ βασική συνιστώσα ενός αντικαπιταλιστικού αντιιμπεριαλιστικού μετώπου το ΚΚΕ, με το οποίο νιώθω ότι βρίσκομαι στην ίδια όχθη. 2. Η στάση μου απέναντι στα σταλινικά έκτροπα δεν σημαίνει ότι τάσσομαι υπέρ των ηγετών που ακολούθησαν τον Στάλιν και οι οποίοι, στη βάση της γραφειοκρατικής στρέβλωσης που εκείνος θεμελίωσε, οδήγησαν στην καπιταλιστική παλινόρθωση και έστω πιο ήπια συνέχισαν τις διώξεις των κομμουνιστών που αντιστέκονταν στην τυφλή σε αυτούς υποταγή, όπως του ηγέτη του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη.

    grousis@ath.forthnet.gr

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/01/2011

  15. Δημόσια αυτοκριτική
    «Άδικη και αστήρικτη» η κατηγορία του ΚΚΕ κατά του Ν.Πλουμπίδη λέει η Αλέκα Παπαρήγα
    Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011

    Δημόσια αυτοκριτική για τη στάση της καθοδήγησης του ΚΚΕ κατά του ηγετικού στελέχους του κόμματος Νίκου Πλουμπίδη, τον οποίο είχε κατηγορήσει άδικα και αποκατέστησε μετά την εκτέλεση του, έκανε η γραμματέας του κόμματος Αλέκα Παπαρήγα.

    Σε ομιλία της σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή για τα 68 χρόνια της ΕΠΟΝ, η κυρία Παπαρήγα είπε ότι «ο κομμουνιστής ήρωας και μάρτυρας βρέθηκε αντιμέτωπος με τη θανατική καταδίκη και το εκτελεστικό απόσπασμα, με το βάρος μιας «άδικης κατηγορίας (όπως τη χαρακτήρισε η γραμματέας του ΚΚΕ) από την καθοδήγηση του ίδιου του κόμματος για το οποίο έδινε και τη ζωή του.»

    Υπενθυμίζεται ότι ο Νίκος Πλουμπίδης συνελήφθη από τις Αρχές το 1952 και εκτελέστηκε στις 14 Αυγούστου 1954 με τη κατηγορία της κατασκοπείας. Μέχρι το τέλος της ζωής του δήλωνε ότι «θα παραμείνει και θα πεθάνει κομμουνιστής». Η δικαίωση από το ΚΚΕ ήρθε το 1958, από την 9η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής.

    Υπογραμμίζοντας ότι το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται αργότερα με αντίστοιχη κατηγορία εναντίον του Ζαχαριάδη, η κυρία Παπαρήγα σημείωσε ότι «δεν είναι παραδεκτό να ταυτίζονται οι διαφορετικές απόψεις με τον ταξικό εχθρό, γιατί αυτού του τύπου η διαπάλη όχι μόνο δεν βγάζει πουθενά, όχι μόνο μπορεί να οδηγήσει σε φοβερή αδικία, αλλά συγκαλύπτει το πολιτικό περιεχόμενο των διαφορών και τις υποκαθιστά με προσωπικές διαμάχες».

    Μια τέτοια τάση, πρόσθεσε η γραμματέας του ΚΚΕ, υπήρξε δυστυχώς και στις γραμμές του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και το θίγουμε όχι για να βρούμε μια εύκολη δικαιολογία, αλλά για να αντλήσουμε πιο ουσιαστικά διδάγματα.

    Αναφερόμενη στα άλλα κόμματα η κυρία Παπαρήγα παρατήρησε ότι «κανένα άλλο κόμμα από αυτά που έδρασαν στη σύγχρονη ιστορία δεν έχει προχωρήσει σε μια ανάλογη διαδικασία επιστημονικής ιστορικής διερεύνησης του παρελθόντος και δεν έχει κάνει τέτοιου τύπου δημόσια αυτοκριτική σαν το ΚΚΕ. Η κριτική και η αυτοκριτική τους είναι μέρος της ψηφοθηρίας και της δημαγωγίας τους, ενώ πολλές φορές η κριτική στα πρόσωπα εκφράζει προσωπικούς ανταγωνισμούς».

    «Για μας», πρόσθεσε, «η κριτική και αυτοκριτική εξέταση της δουλειάς μας είναι όρος ανάπτυξης, συλλογικότητας, βελτίωσης και αποτελεσματικότητας» σημειώνοντας ότι στην πραγματικότητα η εξέταση της ιστορίας του Κομμουνιστικού Κόμματος κατά χρονικά διαστήματα είναι εξέταση της στρατηγικής του.

    «Η ευθύνη σήμερα γίνεται μεγαλύτερη καθώς ήδη έχει ξεκινήσει με αποφάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης, της ΕΕ μία εκστρατεία παραχάραξης της ιστορίας του 20ου αιώνα, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου», κατέληξε.

    * Τέλος η γραμματέας του ΚΚΕ ανέφερε ότι στους επόμενους μήνες , αφού ολοκληρωθεί η εσωκομματική συζήτηση θα δοθεί στη δημοσιότητα προϊόν πανελλαδικής συνδιάσκεψης για το δεύτερο μέρος του Δοκιμίου της ΚΕ για την ιστορία του κόμματος που καλύπτει την περίοδο 1949-1968.

    Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=386850&dt=27/02/2011#ixzz1FFlTXZtH

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/02/2011

  16. […] φυγάδες εκεί λόγω της Γενοκτονίας. Τον Ιούνη του 1949 εκτοπίστηκε από τον σταλινισμό ολόκληρη η ελληνική κοινότητα των παρευξείνιων (και […]

    Πίνγκμπακ από -Καλό ταξίδη Βασίλη… « Πόντος και Αριστερά | 21/07/2013

  17. […] (και των παρά την Κασπία) σοβιετικών περιοχών,  εκτοπίστηκε από τον σταλινισμό στην Κεντρική Ασία.  Έτσι, στα τρία του χρόνια ο […]

    Πίνγκμπακ από Πόντος και αριστερά-Καλό ταξίδι Βασίλη… | ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ | 22/07/2013

  18. […] συμπαράταξη με την Αριστερά. Δεν ξέρουμε αν στα σοβαρά ονειρεύεται μια κοινωνία των γκουλάγκ -την οποία έτσι και αλλιώς θεωρεί ως μακροπρόθεσμο […]

    Πίνγκμπακ από Oι «κόκκινες» κατσαρόλες στους δρόμους της Αθήνας « Πόντος και Αριστερά | 26/02/2015

  19. […] -Για το σταλινισμό, το ΚΚΕ και τους Πόντιoυς […]

    Πίνγκμπακ από -Το ΚΚΕ, οι αγρότες και η γενοκτονία της αγροτικής τάξης στην ΕΣΣΔ « Πόντος και Αριστερά | 12/02/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: