Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Κύπρος ’74: Aχρείοι ακροδεξιοί ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Αυτά είναι τα αποτελέσματα του χουντικού πραξικοπήματος που άνοιξε την πόρτα στους νατοϊκούς τους συντρόφους, τους Τούρκους στρατηγούς.

Μέχρι σήμερα οι υπεύθυνοι του πραξικοπήματος ζουν εις βάρος του ελληνικού λαού, ως κηφήνες τρώγοντας και πίνοντας με τις παχυλές τους συντάξεις ….

ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΥΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΕΣ!

ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ!

Δείτε επίσης:

-Kύπρος ’74: Δεν Ξεχνώ (ούτε τους χουντικούς πραξικοπηματίες, ούτε τους Τούρκους εισβολείς)

16/07/2010 - Posted by | -Κύπρος, -Μνήμες, -αντιφασιστικά, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, φασισμός

23 σχόλια »

  1. στην περίπτωση της κύπρου φαίνεται όλη η ιδεολογική υποκρισία της ελληνικής δεξιάς – την οποία χρησιμοποιεί η «αντιεθνικιστική» αριστερά όχι για να καταγγείλει την υποκρισία/ασυνέπεια αλλά για να συμφωνήσει (ενάντια σε όλα όσα έλεγε η ελληνο-κυπριακή αριστερά για την κύπρο μεταξύ 1947-1965) ακριβώς με το περιεχόμενο τής υποκρισίας και με την λογική της ελληνικής δεξιάς, τη λογική του ξεπουλήματος της κύπρου, της θεώρησης της κύπρου ως μη εθνικά ελληνικού νησιού, της εξίσωσης των δυο «κοινοτήτων» και άλλων παρομοίων.

    και γιατί να αυτοκτονήσουν τα παλικάρια της τρίτης χούντας, αφού σε αντάλλαγμα για την παράδοση της εξουσίας στον καραμανλή (κι όχι στον λιγότερο πειθήνιο κανελλόπουλο) δεν τιμωρήθηκε κανείς τους;

    Σχόλιο από Γιάννης | 17/07/2010

  2. οι «εθνικοφρονες» ΕοκαΒ-τζηδες και χουντικοι…..

    Σχόλιο από Charis | 18/07/2010

  3. Εβαλαν τον λυκον σο μαντριν και απ΄υστερνα αποραναν, μω΄τον νομος εφαενατα ολεα! οχι θ’ έφηνενατα.

    Σχόλιο από kiamul | 19/07/2010

  4. Ενδιαφέρον βρήκα το αφιέρωμα των «Ιστορικών» της Ελευθεροτυπίας το προηγούμενο ΣΚ, που καταθέτει τις απόψεις των περισσότερων συμμετεχόντων από ελλαδικής πλευράς στα γεγονότα της απόβασης (και χουντικών και της οικουμενικής). Όποιος μπορεί να το βρει αξίζει.

    Σχόλιο από Πλάνητας | 25/07/2010

  5. —————————————————————————————.
    Η απόπειρα «κάθαρσης» του εθνοπροδότη
    —————————————————————————————.

    http://www.adesmeytos.gr/news.php?aid=18646

    25/07/2010
    «Ετσι με εξαπάτησαν οι Αμερικανοί»!

    Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΡΑΓΚΟΥ

    Η φωνή του ακούγεται κοφτή και αποφασιστική στο μικρό κελί που του έχει διατεθεί στην έκτη πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού. «Με εξαπάτησαν ο Σίσκο και ο Κίσινγκερ για τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας στην Κύπρο». Ο ίδιος, ντυμένος με μια αθλητική φόρμα, μόλις έχει σηκωθεί από το κρεβάτι εκστρατείας όπου συνηθίζει να ξεκουράζεται τα ατέλειωτα 35 χρόνια που μεσολάβησαν από την καταδίκη του για τη συμμετοχή στο Απριλιανό Πραξικόπημα και το ρόλο του στα τραγικά γεγονότα του καλοκαιριού του 1974.
    Παρότι μικρόσωμος, νιώθεις παρατηρώντας αυτόν τον ηλικιωμένο άνδρα ότι κρύβει μέσα του πολλή δύναμη και σκληράδα όπως και αρκετά μυστικά…
    Με εξαίρεση ένα πρόβλημα που είχε με την όρασή του το οποίο ξεπεράσθηκε επιτυχώς, η υγεία του είναι πολύ καλή, ενώ η διαύγεια και η παρατηρητικότητά του εντυπωσιάζουν για κάποιον που είχε υπερβεί τότε (Ιούλιος του 2009) το 87ο έτος της ηλικίας του.
    Ο Μίμης, όπως του προσφωνούν οι λίγοι φίλοι του, γνωστότερος στον ελληνικό λαό ως «ο αόρατος δικτάτορας» , κατά κόσμον ταξίαρχος Δημήτρης Ιωαννίδης, δεν κρύβει την οργή του για την ενορχηστρωμένη συμπαιγνία σε βάρος του από την τότε πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.
    Κάνοντας μια αναδρομή στην κρίσιμη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, λίγες μέρες μετά την τουρκική απόβαση στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας, στο ΑΕΔ (Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων) -στην οποία εκτός του Προέδρου της Δημοκρατίας Φαίδωνα Γκιζίκη, του πρωθυπουργού Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου, των υπουργών Εξωτερικών και Αμυνας Κυπραίου και Λατσούδη και των αρχηγών Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, συμμετείχαν ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα Χένρι Τάσκα και ο υφυπουργός Εξωτερικών της Αμερικής Σίσκο, που μόλις είχε προσγειωθεί ερχόμενος από την Αγκυρα όπου συναντήθηκε με τον Ετσεβίτ- αποκαλύπτει πως οι Αμερικανοί προσπάθησαν να… αποκοιμίσουν την Αθήνα, ενώ συνεχιζόταν η τουρκική εισβολή.
    «Ο Σίσκο, που πήρε το λόγο αμέσως μετά την είσοδό του στην αίθουσα του τρίτου ορόφου του Πενταγώνου όπου συνεδριάζαμε, μας ζήτησε να δείξουμε αυτοσυγκράτηση. Μας διαβεβαίωσε μάλιστα, ότι αυτός και ο Κίσινγκερ θα έπειθαν τους Τούρκους να αποχωρήσουν από την Κύπρο, τα επόμενα 24ωρα, αφήνοντας μια δύναμη περίπου 1.500 ανδρών για ενίσχυση της ΓΟΥΡΔΥΚ και της τόνωσης του ηθικού των Τουρκοκυπρίων. Γι’ αυτό και μας κάλεσε να αποφύγουμε κάθε πολεμική ενέργεια».
    Στο σημείο αυτό παρενέβη ο ίδιος και χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι είπε απευθυνόμενος στην αμερικανική πλευρά: «Μας εξαπατήσατε, όπως κάνατε και προ ημερών, όταν μας υποσχεθήκατε ότι ο έκτος στόλος θα περιπολούσε στα στενά της Μερσίνας, ώστε να αποτρέψει τουρκική αποβατική ενέργεια».
    Ο Ιωαννίδης θυμάται ότι αμέσως σηκώθηκαν τόσο ο Γκιζίκης όσο και Κυπραίος και απευθυνόμενοι στους δύο Αμερικανούς στα αγγλικά, τους προειδοποίησαν ότι αν οι Τούρκοι δεν αποχωρούσαν άμεσα, η Ελλάδα θα έφευγε από το ΝΑΤΟ και θα «κήρυττε τον πόλεμο στην Αγκυρα».
    Μετά από μικρή παύση, ανακαλώντας τη μνήμη του, λέει: «Αμέσως έπεισα τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγό Γρηγόριο Μπονάνο να κηρύξουμε γενική επιστράτευση! Παράλληλα αποφασίσαμε και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που το ίδιο βράδυ έβγαζε το 353/74 ψήφισμα, να κληθούν όλα τα μέρη να σεβαστούν την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου».
    «Εκτός από την επιστράτευση, σε τι άλλες ενέργειες προχωρήσατε;», τον ρωτήσαμε, με το θάρρος της γνωριμίας που είχαμε αποκτήσει, καθώς ένα παιχνίδι της μοίρας μας έφερε να μοιραζόμαστε τους ίδιους χώρους για ένα χρονικό διάστημα. «Διέταξα τον τότε αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Πέτρο Αραπάκη να στείλει αμέσως τα μισά υποβρύχια που βρισκόντουσαν στα Δωδεκάνησα στην Κύπρο και να χτυπήσουν τα τουρκικά πλοία, ενώ πρότεινα να κηρύξουμε την Ενωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα».
    «Τελικά τι έγινε;», τον ξαναρωτήσαμε. «Διατύπωσαν δισταγμούς τόσο ο Μπονάνος που ακόμη πίστευε στη μεσολάβηση των Αμερικανών όσο και ο Γκιζίκης. Αλλά και ο τότε αρχηγός της Αεροπορίας Παπανικολάου, όταν του ζήτησαν να στείλουμε τα Φάντομ που είχαμε και να διαλύσουν τους εισβολείς, άρχισε τις αναλύσεις σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες των συγκεκριμένων αεροσκαφών»…
    Αναπόφευκτη η απορία μας για το «εάν θα κερδίζαμε έναν πόλεμο με την Τουρκία που υπερτερούσε αριθμητικά τόσο σε έμψυχο δυναμικό όσο και σε οπλικά συστήματα»…
    «Κι όμως, δεν ήταν έτσι τα πράγματα», μας διέκοψε, «γιατί οι συσχετισμοί στην ποιότητα των όπλων, ιδιαίτερα στην Αεροπορία και στο Ναυτικό, ήταν συντριπτικά υπέρ μας. Ακόμη και στο Στρατό Ξηράς όπου η Τουρκία υπερτερούσε τρία προς ένα, δεν είχαμε ουσιαστικό πρόβλημα λόγω του περιορισμένου μετώπου στον Εβρο.
    Εξάλλου, εμείς είχαμε καλύτερα άρματα μάχης, τα γαλλικά ΑΜΧ, που ήταν πιο σύγχρονα και γρήγορα από τα αμερικανικά Μ-47 που διέθεταν, είναι αλήθεια σε μεγάλους αριθμούς αυτοί. Επιπλέον, οι περισσότεροι ανώτεροι αξιωματικοί είχαμε πολεμική εμπειρία από την περίοδο 1946-9, ενώ οι Τούρκοι είχαν να πολεμήσουν από το ’22».
    Για τον πάλαι ποτέ πανίσχυρο άνδρα της χώρας… «η κρίσιμη διαφορά ήταν στην ψυχοσύνθεση των δύο λαών. Ο Ελληνας στρατιώτης εκείνης της εποχής (1974) ήταν πολύ καλύτερα εκπαιδευμένος και είχε υψηλότερο ηθικό από τον αντίστοιχο Τούρκο».
    Σύμφωνα με τον ίδιο… «τα 22 Φάντομ που μόνο εμείς τότε διαθέταμε θα δημιουργούσαν υπεροχή στον αέρα και θα συνέτριβαν την τουρκική αεροπορία. Απ’ ό,τι θυμάμαι πετούσαν με επιχειρησιακή ταχύτητα 700 χλμ. την ώρα και ήταν απείρως γρηγορότερα από τα F-104, F-100 και F-84 που είχαν οι Τούρκοι. Ειδικά τα τελευταία ήταν κάτι παλιατζούρες από τον καιρό της Κορέας που ίσα – ίσα πετούσαν».
    Αλλά και στο Ναυτικό, σύμφωνα με τον ιδεολογικό υπεύθυνο του Απριλιανού καθεστώτος, όπως ο ίδιος αρέσκεται να αποκαλεί τον εαυτό του, η διαφορά ήταν συντριπτική: «Πρέπει να ’χαμε δύο – τρία αντιτορπιλικά περισσότερα από τους Τούρκους, αλλά το παιχνίδι θα κερδιζόταν από τα υποβρύχια και τις γαλλικές πυραυλάκατους που μόλις είχαμε παραλάβει. Είχαμε οχτώ γερμανικά υποβρύχια, από τα οποία τα τέσσερα ήταν σύγχρονα τύπου 2009, ενώ αυτοί κάτι απομεινάρια αμερικανικά του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου».
    Γι’ αυτό, όπως υποστηρίζει… «μπορούσαμε να διαλύσουμε τις τουρκικές αποβατικές δυνάμεις. Θυμάμαι ότι τα υποβρύχια του Αραπάκη απείχαν περίπου 80 ναυτικά μίλια από την Πάρο και τα Φάντομ βρίσκονταν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα.
    Στη σύσκεψη που έγινε τα ξημερώματα της 21ης Ιουλίου στο γραφείο του Γκιζίκη, είπα στον Αραπάκη να βουλιάξει όλα τα τουρκικά πλοία που ήταν έξω από το λιμάνι της Κυρήνειας και στον Παπανικολάου να στείλει από την Κρήτη τα πρώτα έξι Φάντομ και να βομβαρδίσουν οτιδήποτε τουρκικό εκινείτο πάνω στο νησί».
    Τελικά, όμως, δεν έγινε τίποτε απ’ όλ’ αυτά. «Γιατί;», τον ρωτήσαμε.
    «Μας πρόδωσαν, δεν το κρύβω, οι αρχηγοί των γενικών επιτελείων και ο Γκιζίκης. Οπως πληροφορήθηκα εκ των υστέρων οι τρεις αρχηγοί μαζί με τον Μπονάνο και τον Γκιζίκη, συναντήθηκαν και αποφάσισαν να μην έρθουν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, ενώ ο Αραπάκης διέταξε τα υποβρύχια να γυρίσουν πίσω και ο Παπανικολάου να μη σηκωθεί ούτε ένα αεροπλάνο. Στη συγκεκριμένη σύσκεψη, όπως ενημερώθηκα από τον αρχηγό του Στρατού αντιστράτηγο Γαλατσάνο, ο Αραπάκης πρότεινε κι οι άλλοι συμφώνησαν να παραδώσουν την εξουσία στους πολιτικούς».
    Ο ίδιος απαντά και στην κατηγορία ότι ήθελε το θάνατο του Μακαρίου. «Σε καμία περίπτωση γιατί έτσι θα κλονιζόταν το έρεισμα της Ενωσης, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι περισσότεροι Κύπριοι ήταν μακαρικοί. Η διαταγή που είχα δώσει προσωπικά στον συνταγματάρχη Κων/νο Κομπόκη, που ήταν επικεφαλής της επίθεσης στο Προεδρικό Μέγαρο, ήταν να συλληφθεί ο Μακάριος ζωντανός».
    Οσο για την τύχη του Αρχιεπισκόπου Κύπρου ο Ιωαννίδης υποστηρίζει ότι ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ που «δεν έβλεπε με καλό μάτι τον Μακάριο», του είχε προτείνει να «φιλοξενηθεί» για ένα διάστημα σε Μοναστήρι του Αγίου Ορους. «Ο Σεραφείμ γνώριζε προσωπικά πολλούς ηγούμενους και με είχε πείσει ότι θα μπορούσε να τακτοποιήσει το θέμα».
    Για τον «αόρατο δικτάτορα» δεν έγιναν εγκλήματα στη διάρκεια της Επταετίας για τα οποία να θεωρείται ηθικός αυτουργός. «Μάθατε πότε να μου έχει γίνει καμία αγωγή για το συγκεκριμένο θέμα ή κάποιος να έχει στραφεί ζητώντας αποζημίωση από την οικογένειά μου, ισχυριζόμενος ότι υπήρξε θύμα μου;», αναρωτιέται.
    Οσο για τους δημοσιογράφους, θεωρεί ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα, ακόμη και να μπουν στη φυλακή, όπως ο υπογράφων, προκειμένου να κάνουν ρεπορτάζ. Εμείς, όμως, οφείλουμε να περιγράψουμε τα γεγονότα, έστω και από αυτήν την πλευρά, καθώς η παραφιλολογία που είχε αναπτυχθεί γύρω από την Κυπριακή τραγωδία, μας δίνει το δικαίωμα να φωτίσουμε όλες τις πτυχές εκείνων που πρωταγωνίστησαν την συγκεκριμένη περίοδο…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/07/2010

  6. Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 24 Σεπτεμβρίου 2010

    ΤΟΥΡΚΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ
    «Εχουμε πυρπολήσει τζαμί στην Κύπρο»

    Του ΑΡΗ ΑΜΠΑΤΖΗ

    «Εχουμε πυρπολήσει τζαμί στην Κύπρο», παραδέχθηκε ούτε λίγο ούτε πολύ ο Τούρκος απόστρατος στρατηγός Σαμπρί Γιρμπιμπέσογλου, πρώην διοικητής της Διεύθυνσης Ανορθόδοξου Πολέμου.

    Το όνομα του Γιρμπιμπέσογλου είναι εδώ και μερικές μέρες επίκαιρο στην Τουρκία μετά τον ισχυρισμό του Αχμέτ Οζάλ (γιου του πρώην προέδρου της Τουρκίας Τουργκούτ Οζάλ) ότι το 1988, πίσω από την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του πατέρα του που τότε ήταν πρωθυπουργός, βρισκόταν ο Γιρμπιμπέσογλου. Ο τελευταίος τότε ήταν γεν. γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Χθες, μίλησε στο τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι «Χαμπέρτουρκ» όπου -σύμφωνα με την τουρκική ειδησεογραφική ιστοσελίδα «Τ24»- είπε τα εξής: «Εάν θέλετε να προκαλέσετε αναταραχή στον λαό και να αντισταθεί αυτός σε κάτι, μπορείτε να το καταφέρετε, αν δείξετε ότι ο εχθρός, η απέναντι πλευρά, κάνει κάτι εναντίον των αξιών που σέβεται ο λαός. Υπάρχει ένας κανόνας στον ανορθόδοξο πόλεμο: Προκειμένου να αυξήσετε την αντιστασιακή δύναμη του λαού, προβαίνετε σε δολιοφθορές εναντίον ορισμένων αξιών, δημιουργώντας την εντύπωση ότι το έκανε ο εχθρός. Για παράδειγμα, πυρπολείτε ένα τζαμί. Στην Κύπρο έχουμε πυρπολήσει τζαμί εμείς».

    «Κάψατε πράγματι τζαμί;», ρώτησε ο δημοσιογράφος.

    «Ε, λόγου χάρη» απάντησε ο Γιρμπιμπέσογλου.

    Υπενθυμίζεται ότι σε βιβλίο του δημοσιογράφου Φατίχ Γκιουλάπογλου το 1991, περιλαμβάνεται συνέντευξη με τον Γιρμπιμπέσογλου, ο οποίος αποδίδει στη Διεύθυνση Ανορθόδοξου Πολέμου την πρόκληση των επεισοδίων της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 που κατέληξαν σε ξεριζωμό χιλιάδων Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη. Αλλωστε, ο ίδιος υπηρέτησε στη Διεύθυνση αυτή από τη σύστασή της και κατέληξε και να τη διοικεί!

    http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=206218

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/09/2010

  7. Οι ΗΠΑ καλούν την Τουρκία να εφαρμόσει τις αποφάσεις του Σ.Α. και του ΕΔΑΔ για την Κύπρο.

    Ημερομηνία: 30.09.2010 | 15:25

    Το σύνολο του τουρκικού Τύπου από τις πρωινές ώρες αναφέρεται στις βαριές κατηγορίες που υιοθέτησε η αμερικανική βουλή των Αντιπροσώπων σε βάρος της Τουρκίας.
    Με την απόφαση η Τουρκία καλείται να εφαρμόσει τις αποφάσεις του Σ.Α. και του ΕΔΑΔ για την Κύπρο, να σταματήσει αμέσως η κατεδάφιση θρησκευτικών μνημείων, να σταματήσουν οι παράνομες αρχαιολογικές ανασκαφές, να δοθεί τέλος στο παράνομο εμπόριο εικόνων, να αναζητηθούν όλα τα χαμένα έργα τέχνης και να επισκευαστούν, να οικοδομηθούν όλοι οι ιστορικοί χώροι που έχουν καταστραφεί, να δοθεί αμέσως τέλος στους θρησκευτικούς περιορισμούς που υφίστανται οι Ελληνοκύπριοι.
    Με την απόφαση καλείται ο πρόεδρος των ΗΠΑ και το υπουργείο Εξωτερικών να κάνουν πρακτικά βήματα. Παράλληλα καλούνται οι χώρες μέλη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ασφάλειας να απαγορεύσουν τη διακίνηση κλεμμένων έργων τέχνης από την Κύπρο και να ασκήσουν πίεση στην Τουρκία να εκπληρώσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της.
    Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει επίσημη αντίδραση της Άγκυρας.
    Ανεπίσημα κατηγορείται η πρόεδρος της Αμερικανικής βουλής Νάνσι Πελόσι ότι εφάρμοσε διαδικασία εξπρές για ψήφιση της πρότασης.
    Όπως έγινε γνωστό η τουρκική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον θα στείλει επιστολή στην Πελόσι με την οποία θα εκφράζει τη δυσαρέσκεια της τουρκικής κυβέρνησης. Η πρεσβεία είχε καταβάλει προσπάθειες για αποτροπή ψήφισης της πρότασης. Η ψήφιση του νόμου θα αποτελέσει πλήγμα στις σχέσεις των δύο χωρών δήλωσε ο αντιπρόεδρος των Τουρκο-αμερικανικών συλλόγων, σημειώνοντας ότι προσπαθούν να εντοπίσουν ποιοι βουλευτές ψήφισαν.
    Η απόφαση δεν είναι δεσμευτική όμως εκφράζει τη βούληση του αμερικανικού κογκρέσου για την επιβολή μέτρων και ποινών σε βάρος της Τουρκίας, καταλογίζοντας την ευθύνη στην Άγκυρα για όσα συμβαίνουν με την πολιτιστική κληρονομιά στα κατεχόμενα.

    http://astra.mywebreview.com/index.php?pageaction=ast&modid=ShowArticle&artid=7558&sctid=1&catid=1

    Σχόλιο από Νίκος Ζach. | 01/10/2010

  8. Μιχάλης Ιγνατίου : «Κυνική ομολογία Κίσινγκερ για την Κύπρο»

    15/11/2010 – 19:17

    |

    Πριν από την ψήφιση του νόμου Freedom of Information Act, συνήθιζα να λέω…

    Μιχάλης Ιγνατίου : Κυνική ομολογία Κίσινγκερ για την Κύπρο

    στις συναντήσεις ότι: “Την παρανομία την κάνουμε αμέσως. Η παραβίαση του Συντάγματος παίρνει λίγο περισσότερο”. (γέλια) Αλλά λόγω του νόμου Freedom of Information Act, φοβάμαι να λέω τέτοια πράγματα».

    Η παραπάνω κουβέντα-ομολογία ανήκει στον Χένρι Κίσιγκερ, πρώην υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, και την εκστόμισε στη διάρκεια συνάντησής του με τον Τούρκο ομόλογό του Μελίχ Εσενμπέλ. Η συνάντηση έγινε τη Δευτέρα 10 Μαρτίου 1975 στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών και αντικείμενό της ήταν η αμερικανική βοήθεια προς την Τουρκία και φυσικά το Κυπριακό, το οποίο βρισκόταν στην κορυφή της ατζέντας των τουρκοαμερικανικών σχέσεων. (Ξεκίνησαν να συζητούν στις 5:20 το απόγευμα και τελείωσαν μετά από 70 λεπτά.)

    Ο Κίσιγκερ αναφέρεται στο «Νόμο για την Ελευθερία στην Πληροφόρηση» που χρησιμοποιούμε όλοι οι ερευνητές και ο οποίος μέχρι στιγμής έχει αποδειχτεί το καλύτερο εργαλείο για όσους αναζητούν την αλήθεια στα άδυτα των αμερικανικών εγγράφων. Και φοβάται το συγκεκριμένο νόμο, τον οποίο πολέμησε σκληρά όσο ήταν υπουργός, διότι μέσω της νόμιμης απόκτησης των εγγράφων αναδείχτηκε ο αισχρός ρόλος του εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδας, της Χιλής, του ανατολικού Τιμόρ, του Μπαγκλαντές και άλλων χωρών και λαών.

    Το μέγα ερώτημα, που αρνείται βέβαια να απαντήσει τα τελευταία 36 χρόνια ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, είναι τι έπραξε στην περίπτωση της Κύπρου; Έκανε την παρανομία το 1974 με το χουντικό πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή νομίζοντας ότι έκλεισε το κεφάλαιο Κυπριακό ή «παίρνει λίγο περισσότερο» για να ολοκληρωθεί το έγκλημα εναντίον του λαού της Κύπρου; Όποια κι αν είναι η απάντησή του, έχουμε ενώπιόν μας την πιο κυνική ομολογία Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην ιστορία της χώρας. Και αφορά ένα ελληνικό εθνικό θέμα, το οποίο η ανικανότητα των πολιτικών, Ελλήνων και Κυπρίων, μετέτρεψε από θέμα εισβολής και κατοχής σε μια δικοινοτική διαφορά, η λύση της οποίας αναζητείται μέσω της κυπριακής ιδιοκτησίας διαδικασίας που εισήγαγε ο σημερινός πρόεδρος του νησιού.

    Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, ένας άβουλος άνθρωπος και μέτριος πολιτικός, κάλεσε τον κ. Χριστόφια και τον ηγέτη του καθεστώτος των Κατεχομένων στη Νέα Υόρκη για να δώσει ώθηση στη διαδικασία που δεν οδηγεί πουθενά για έναν και μοναδικό λόγο: η Τουρκία αρνείται την παραμικρή υποχώρηση, αντίθετα απαιτεί κι άλλες από το θύμα της εισβολής και κατοχής. Η Γραμματεία του ΟΗΕ, με τον επικεφαλής της Λιν Πάσκοε, «εγκέφαλο» του σχεδίου Ανάν μαζί με τη βρετανική κυβέρνηση, έχουν στήσει παγίδα στον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος «έπεσε μέσα» ως αρχάριος. Είναι πολύ κρίσιμες οι στιγμές και στη Λευκωσία δεν φαίνεται να το έχουν αντιληφθεί. Η πρόσκληση της 18ης Νοεμβρίου στοχεύει στην αλλαγή της διαδικασίας και στην εισαγωγή διαιτησίας και χρονοδιαγραμμάτων. Ο κ. Χριστόφιας έχει υποχρέωση να αντισταθεί, να απορρίψει τα διλήμματα που του θέτουν κυρίως οι Βρετανοί, να απεγκλωβιστεί από τη διαδικασία που οδηγεί σε τουρκοποίηση και των ελεύθερων περιοχών και, εάν χρειαστεί να αποχωρήσει και να αποσύρει τις οδυνηρές υποχωρήσεις που έκανε…

    Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα» στις 11/11/10

    Σχόλιο από XENRI | 22/11/2010

  9. NORTHERN CYPRUS – ΒΟΡΕΙΑ ΚΥΠΡΟΣ – NORTH CYPRUS – CHYPRE NORD

    —————————-

    Turkish-Cypriot Community Affairs

    http://www.ch-kiatipis.com/T-C-Affairs/Index-t-c.htm

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/01/2011

  10. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠOY

    ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΤΣΙΚΑΝΗΣ

    H ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
    ΣΤΟΝ Β΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

    Α΄ Βραβείο Διεθνούς Διαγωνισμού
    «Ελληνικού Πνευματικού Ομίλου Κυπρίων»

    ISBN: 978-960-8280-98-4
    Βεργίνα, Απρίλιος 2011
    Σχήμα: 17 Χ 24
    Σελίδες: 208
    Τιμή: 18,00 euro

    Η έκδοση έτυχε επιχορήγησης από
    το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου

    Στην Ιστορική Μελέτη τεκμηριώνεται η παρουσία 30.000 στρατευμένων Κυπρίων στα μέτωπα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (σε Ευρώπη – Μέση Ανατολή – Β. Αφρική) στο πλευρό των κατακτητών τους Άγγλων, καθώς και ο ερχομός 5.000 – 6.000 στη χώρα μας, όπου και πολέμησαν εναντίον Γερμανών – Ιταλών, δίπλα – δίπλα με τους Ελλαδίτες.
    Πάνω από 600 Κύπριοι (100 στην Ελλάδα) έπεσαν στα πεδία των μαχών κι ευρίσκονται θαμμένοι σε 56 Κοιμητήρια 17 χωρών ανά τον Κόσμο, ενώ χιλιάδες αιχμαλωτίστηκαν (οι περισσότεροι εδώ) και κρατήθηκαν σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
    Η μικρή Κύπρος θεωρείται ως η χώρα με τη μεγαλύτερη προσφορά στον αγώνα κατά του Άξονα.
    Παρατίθεται πλήρης κατάλογος των νεκρών κι αιχμαλώτων Κυπρίων.
    Μια άγνωστη πτυχή του Ελληνισμού την οποία όλοι πρέπει να γνωρίσουν.

    Σχόλιο από ΝΙΚΟΣ | 03/05/2011

  11. Σχόλιο από Ν | 17/05/2011

  12. Σοκ στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση!Βουλευτής δηλώνει:»Στη Κύπρο δεν μας θέλουν»
    08:16 14/12/2011 –

    Τούρκος βουλευτής έφερε το θέμα της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο μέσα στη τουρκική Εθνοσυνέλευση,μας ενημερώνει το Δίκτυο Ελεύθερων Φαντάρων.

    Σε ανακοίνωσή του μεταφέρει τη πολύ σημαντική αυτή εξέλιξη:

    “O σοσιαλιστής βουλευτής Ερτουγρούλ Κιουρκτσού έφερε την τουρκική εισβολή στο προσκήνιο της …..
    τουρκικής επικαιρότητας.»Δεν ξέρουμε πώς να αποσύρουμε τον στρατό μας από τη νήσο. Ο λαός της Κύπρου δεν επιθυμεί τον τουρκικό στρατό στη νήσο. Αλλάξτε τη στάση σας»
    .

    Με αυτή την ιστορική τοποθέτηση ο σοσιαλιστής βουλευτής Ερτουγρούλ Κιουρκτσού έφερε για πρώτη φορά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο στο προσκήνιο της τουρκικής επικαιρότητας, τοποθετούμενος από το βήμα της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας, στα πλαίσια των συζητήσεων για τον νέο προϋπολογισμό.
    Τα λόγια του σοσιαλιστή βουλευτή προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων. Η αξιωματική αντιπολίτευση επιτέθηκε στον κ. Κιουρκτσού και επιχείρησε να δικαιολογήσει την τουρκική κατοχή. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, Ακίφ Χαμζάτσεμπι, ισχυρίστηκε ότι «ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Κύπρο για να τερματίσει το αιματοκύλισμα», ενώ ο υπουργός Ε.Ε. της Τουρκίας, Εγκεμέν Μπαγίς, επιτιθέμενος στον Κιουρκτσού έκανε λόγο για «ειρηνευτική επέμβαση της Τουρκίας στη νήσο το 1974» και τόνισε ότι το Κυπριακό είναι η «εθνική υπόθεση» της Κύπρου.

    Ο κ. Κιουρκτσού είναι ένας από τους τρεις σοσιαλιστές βουλευτές του τουρκικού κοινοβουλίου. Στις εκλογές της 12ης Ιουνίου, ο κ. Κιουρκτσού εκλέχθηκε στο τουρκικό κοινοβούλιο με την υποστήριξη των σοσιαλιστικών δυνάμεων και των Κούρδων της Τουρκίας. Τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, ο κ. Κιουρκτσού υπήρξε μέλος διαφόρων σοσιαλιστικών οργανώσεων και παρέμεινε φυλακισμένος για πολλά χρόνια.
    Με την ιστορική τοποθέτηση του σοσιαλιστή βουλευτή, η τουρκική στρατιωτική κατοχή της Κύπρου μπαίνει για πρώτη φορά στα επίσημα πρακτικά του τουρκικού κοινοβουλίου.

    Η συγκεκριμένη εξέλιξη απασχολεί το μεσημέρι της Τρίτης τα πρωτοσέλιδα των τουρκοκυπριακών μέσων ενημέρωσης. Σήμερα, φιλοξενήθηκε σε εκπομπή του κυπριακού ραδιοφώνου «Άστρα» δηλώνοντας ότι δεν φοβάται κανέναν, παρά τα πυρά που δέχτηκε.

    Η γενναία αυτή δήλωση μπορούσε να είναι έργο μόνο της ηρωικής Τουρκικής Αριστεράς, που έχει γράψει αιματοβαμμένες σελίδες εργατικού διεθνισμού.
    Αναρωτιόμαστε, ποιος Έλληνας βουλευτής θα μπορούσε να σταθεί αντάξιος του”.

    http://www.inews.gr/116/sok-stin-tourkiki-ethnosynelefsivouleftis-diloneisti-kypro-den-mas-theloun.htm

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 15/12/2011

  13. Αθηνά Κρικέλη
    ______________________________________________________

    Το ντοκιμαντέρ της για τους Εγκλωβισμένους της κατεχόμενης Κύπρου

    απέσπασε το βραβείο των Καννών μέσα από 10δες χιλιάδες επιλογές…

    http://www.freedomjustice.com.cy/newsandevents/articles/41579.aspx

    Σχόλιο από κύρ. | 08/04/2012

  14. Η κληρονομιά της χούντας:»Oι Γύφτοι με τα κρεμασμενα νταούλια τους» -«Εκεί που κρέμαγαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα»

    ….Τρεισήμισι χρόνια αργότερα, στην πολύκροτη συνέντευξή του προς τον επιφανή Βρεττανό δημοσιογράφο σερ Χιου Γκρην, ωμολόγησε ότι πριν από την «Επανάσταση» «η Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν διέτρεχε κανέναν άμεσο κίνδυνο από τις δραστηριότητες των κομμουνιστών».»….
    … Η επιμονή της Χούντας επί της Ενώσεως ήταν προπέτασμα: ο Παπαδόπουλος ήταν ένθερμος θιασώτης του «ελληνοτουρκισμού» και της δημιουργίας μιας «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας». Μετατρέποντας τα παραπάνω σε πολιτικές κατευθύνσεις και στρατηγική επίλυσης του Κυπριακού, μετά τις προσπάθειες που κατέβαλε το ’69-’70 για ανάπτυξη της ελληνοτουρκικής φιλίας, ο Παπαδόπουλος, στις 25/5/71, έδωσε συνέντευξη Τύπου στην Αθήνα μαζί με τον Μετίν Τοκέρ, γαμπρό του Ισμέτ Ινονού. Σύμφωνα δε με δηλώσεις του στη Μιλιέτ, στις 29/5/71, στις συνομιλίες του με τον γαμπρό του Ινονού ετέθη το θέμα της «ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας», την οποία η Αθήνα αντιμετώπιζε θετικά, με δεδομένο την προηγούμενη βιώσιμη λύση του Κυπριακού Ζητήματος (την οποία δεν έθεσε ως αναγκαίο προηγούμενο) (βλ. στο ίδιο βιβλίο του Κιτσίκη).Στο δε συγκεκριμένο δημοσίευμα της Μιλιέτ, ο Παπαδόπουλος αναφέρει: «εγώ προσωπικά, πιστεύω ότι η ιστορία μάς οδηγεί προς μια ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί σε ίσως 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί».
    http://www.ardin.gr)

    …Το 1964, ο Κιτσίκης προέβη στην συστηματοποίηση του «ανατολικού ιδεώδους», το οποίο, το ’66, ονόμασε «ελληνοτουρκισμό». Σύμφωνα μ’ αυτό, Έλληνες και Τούρκοι είναι κοινός λαός με τον ίδιο «ανατολικό πολιτισμό». Κατά συνέπεια, αφού ελληνισμός και τουρκισμός συγκατοικούν και αλληλοεξαρτώνται από τον 11ο αιώνα, επιβάλλεται η δημιουργία ενός «ελληνοτουρκικού κράτους», που θα ενώνει τις δύο όχθες του Αιγαίου.Το συγκεκριμένο ιδεολόγημα, το οποίο συμπλέει πλήρως με τις γεωπολιτικές βλέψεις της Άγκυρας, έγινε ο πυρήνας της εξωτερικής πολιτικής της Χούντας του Παπαδόπουλου, στα πλαίσια της προωθούμενης απ’ αυτήν «ελληνοτουρκικής φιλίας». Ο κ. Κιτσίκης ήτο πνευματικό στέλεχος της Χούντας και εκ των κύριων διαμορφωτών της τότε ελληνοτουρκικής προσέγγισης, όσο και των συζητήσεων Χούντας – Τούρκων περί δημιουργίας «διζωνικής ομοσπονδίας» στην Κύπρο (βλ. Δημήτριος Κιτσίκης, Ιστορία του Ελληνοτουρκικού χώρου 1928-1973, σελ. 309-318, Ευάγγελος Κουφουδάκης, Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις 1923-1987).(http://ardin-rixi.gr)
    Σκάνδαλα και διαφθορά
    Η επταετία της Χούντας σημαδεύτηκε από σκάνδαλα και πολλές περιπτώσεις χρηματισμού και ευνοιοκρατίας. Τα πιο γνωστά είναι το σκάνδαλο με τα λεγόμενα θαλασσοδάνεια του συνταγματάρχη Ιωάννη Λαδά[24] που έμεινε κοροϊδευτικά στην ιστορία ως «ο κύριος καθαρά χέρια», το σκάνδαλο με τα σάπια κρέατα του συνταγματάρχη Μπαλόπουλου[25] και οι τεράστιες χρηματικές δαπάνες για τα κοσμικά πάρτι και την πολυτελή ζωή του αντισυνταγματάρχη (ο Παπαδόπουλος τον έκανε υποστράτηγο) Μιχάλη Ρουφογάλη, που του είχε ανατεθεί η διεύθυνση της ΚΥΠ, δηλαδή του εθνικά κρίσιμου τομέα των μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος επίσης εξασφάλιζε τη χορήγηση δανείων σε υποστηρικτές της χούντας, επιβαρύνοντας τις ελληνικές δημόσιες τράπεζες [26]. Η ευνοιοκρατία και το ρουσφέτι επί χούντας γιγαντώθηκαν: ο Μακαρέζος διόρισε τον κουνιάδο του Αλέξανδρο Ματθαίου Υπουργό Γεωργίας, ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του στρατηγό και διοικητή της ΑΣΔΕΝ και έναν άλλο ξάδερφό του Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών, και ο γαμπρός του Παττακού Ανδρέας Μεϊντάσης έγινε βαθύπλουτος παίρνοντας χαριστικά δουλειές από το Δήμο Αθηναίων. Ο στρατηγός Βασίλης Καρδαμάκης διορίστηκε διοικητής της ΔΕΗ και ο στρατηγός Αλέξανδρος Νάτσινας (πρώην αρχηγός ΚΥΠ με τεράστιες ευθύνες για το σχέδιο ΠΕΡΙΚΛΗΣ και το παρακράτος) διορίστηκε Πρόεδρος στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.[27] Ο ίδιος ο Παπαδόπουλος διόρισε τον αδελφό του Κωνσταντίνο Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προεδρίας της Κυβερνήσεως, περιφερειακό διοικητή Αττικής και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργό διαδοχικά. Τον άλλο αδελφό του, Χαράλαμπο, τον διόρισε Γενικό Γραμματέα στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Ο Χαράλαμπος αποκαλούνταν ειρωνικά «μπον φιλέ» από τους αξιωματικούς της Χωροφυλακής, επειδή συνήθιζε να τρώει καθημερινά στα εστιατόρια ακριβών ξενοδοχείων μαζί με τη φρουρά του και τους υπαλλήλους του.[28]
    Τις χειρότερες εντυπώσεις (ακόμη και σε χουντικούς) προκάλεσε η διαμονή του Παπαδόπουλου σε πολυτελέστατη βίλα στο Λαγονήσι, που του παραχώρησε ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ως αντάλλαγμα στη σκανδαλώδη εύνοια με την οποία η Χούντα αντιμετώπιζε τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου. Ο Παπαδόπουλος όταν κατέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία είχε υποσχεθεί την πάταξη της διαφθοράς και της φαυλοκρατίας, αλλά τελικά αποδείχθηκε πολύ χειρότερος των πολιτικών στην πράξη.[29] (http://el.wikipedia.org

    Συμφωνία Πιπινέλη-Τσαγλαγιαγκίλ για απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο

    Στις 15 Νοεμβρίου 1967 σημειώθηκε αιματηρή σύγκρουση μεταξύ δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς και Τουρκοκυπρίων στο χωριό Κοφίνου της επαρχίας Λάρνακας. Μετά τα τραγικά γεγονότα στην Κοφίνου, η χούντα της Αθήνας υποχρεώνεται να αποσύρει την Ελλαδική Μεραρχία από την Κύπρο. Σε συμφωνία καταλήγουν οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, Πιπινέλης και Τσαγλαγιαγκίλ, με την αμερικανική επιδιαιτησία. http://tvxs.gr)

    Νομοθετικό Διάταγμα 179/69 «περί Εθνικής Αντιστάσεως», αναγνώριση τής «αντιστασιακής» δράσης των ταγματασφαλιτών.
    Του Λεωνίδα Φ. Καλλιβρετάκη
    Ο διορισμός στις 13 Φεβρουαρίου 1969 στη διοίκηση της ΑΤΕ του 76χρονου υποστράτηγου Ν. Κουρκουλάκου προκάλεσε αίσθηση, ιδιαίτερα μετά την «επιθετική» δημόσια προβολή, εκ μέρους του νεοδιορισμένου, της κατοχικής του δράσης ως διοικητή των Ταγμάτων Ασφαλείας Πατρών και σε συνδυασμό με την επίσης δημόσια διαβεβαίωση ότι ο διορισμός του υπήρξε προσωπική επιλογή του Γεωργίου Παπαδόπουλου.Οι εντυπώσεις αυτού του διορισμού δεν είχαν ακόμη κοπάσει όταν δύο μήνες αργότερα, στις 25 Απριλίου 1969, δημοσιεύθηκε το Νομοθετικό Διάταγμα 179/69 «περί Εθνικής Αντιστάσεως», το όποιο, μεταξύ των άλλων, προχωρούσε σε μια (έμμεση έστω) αναγνώριση τής «αντιστασιακής» δράσης των ταγματασφαλιτών.

    http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/04/o_21.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#.T5Jbf7OIBak

    Σχόλιο από Ιδης | 21/04/2012

  15. Σήμερα επέτειο του πραξικοπήματος στην Κύπρο το 1974 επισυνάπτω την κατωτέρρω συνέντευξη λιγο πριν το θάνατο του, του τότε δικτάτορα Ιωαννίδη που προκάλεσε το πραξικόπημα εναντίον του του Μακαρίου,

    να μου επιτραπεί να πω ότι αξίζει όλοι να διαβάσαουν και να κρίνουν τα κατωτέρω για την τεράστια; Εθνική προδοσία

    Από την κατωτέρω συνέντευξη ξεχωρίζω :

    «Ο Σίσκο, που πήρε το λόγο αμέσως μετά την είσοδό του στην αίθουσα του τρίτου ορόφου του Πενταγώνου όπου συνεδριάζαμε, μας ζήτησε να δείξουμε αυτοσυγκράτηση. Μας διαβεβαίωσε μάλιστα, ότι αυτός και ο Κίσινγκερ θα έπειθαν τους Τούρκους να αποχωρήσουν από την Κύπρο, τα επόμενα 24ωρα, αφήνοντας μια δύναμη περίπου 1.500 ανδρών για ενίσχυση της TΟΥΡΔΥΚ και της τόνωσης του ηθικού των Τουρκοκυπρίων. Γι’ αυτό και μας κάλεσε να αποφύγουμε κάθε πολεμική ενέργεια».

    Στο σημείο αυτό παρενέβη ο ίδιος (ο Ιωαννίδης) και χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι είπε απευθυνόμενος στην αμερικανική πλευρά:

    «Μας εξαπατήσατε, όπως κάνατε και προ ημερών, όταν μας υποσχεθήκατε ότι ο έκτος στόλος θα περιπολούσε στα στενά της Μερσίνας, ώστε να αποτρέψει τουρκική αποβατική ενέργεια».

    Από το απόσπασμα αυτό είναι προφανές ότι οι Αμερικανοί παρέσυραν τον Ιωαννίδη στο πραξικόπημα υποσχόμενοι να αποκλείσουν επέμβαση των τούρκων.

    – Είναι πλέον απόλυτα γνωστό ότι στη σκευωρία εξαπάτησης του Ιωαννίδη (με την υπόσχεση της Ένωσης) μετείχε έμμεσα και ο «εθνάρχης» Καραμανλής που είχε συναντηθεί ένα χρόνο πριν στο Παρίσι με τον Κίσσινγκερ (άλλοι λένε σε κοινή σύσκεψη με τον τότε πρωθυπουργό της τουρκίας Ετσεβίίτ).
    – Από το πρώτο κατωτέρω μετά τη συνέντευξη, εξάγεται σαφώς ότι ο Καραμανλής είχε συμφωνήσει να αποβιβαστούν ελεύθερα οι τούρκοι στην Κύπρο και να καταλάβουν ένα σχετικά μικρό μέρος βορειοοδυτικά της Κύπρου για να «λυθεί» το Κυπριακό με διχοτόμηση ως προ πολλού αποδεχθεί ο μέντορας του κ. Σαμαρά Αβέρωφ.

    Στη συμφωνία αυτήν είναι σαφές ότι δεν μετείχε ο Ιωαννίδης αλλά η τότε στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας. Σχετικά στοιχεία (όχι αποδείξεις) και στο τελευταίο μετά τη συνέντευξη.
    Για τον Καραμανλή, επιβεβαιώνεται και από το δεύτερο κατωτέρω μετά τη συνέντευξη, του αείμνηστου Έλληνα Νεοκλή Σαρρή και από μέρος του κατωτέρω σχολίου στη συνέντευξη του Ιωαννίδη του Πάτροκλου Σταύρου υπουργού επί έτη παρα τω Μακαρίω.

    Γράφει ο Πάτρτοκλος Σταύρου:

    – «Ενώ οι Τούρκοι, που κι εκείνοι συνεργάσθηκαν με τους Αμερικανούς, αλλ’ από την ανάποδη, είπαν ότι θα καταλάβουν μόνο ένα κομματάκι της Κύπρου και οι Αμερικανοί συμφώνησαν. Τελικά κατέλαβαν τη μισή Κύπρο και οι Αμερικανοί σιώπησαν

    Δεν συμφωνώ με τα γραφόμενα του Πάτροκλού Σταύρου ότι ότι ο Ιωαννίδης συνέχισε να έχει τα πράγματα στα χέρια του κτλ και ότι είναι υπέυθυνος για τη συνέχεια. Υπεύθυνη για την μετέπειτα καταστροφή της Κύπρου είναι ως σαφώς περιγράφει ο Ιωαννίδης η τότε στρατιωτική ηγεσία που σίγουρα όπως και ο Καραμανλής γνώριζε και τηρησε τη συμφωνία για ελεύθερη απόβαση των τούρκων στη Κύπρο.

    Ευριπίδης Μπίλλης
    Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

    Τον εξαπάτησαν οι Αμερικανοί, συνέντευξη στον Αδέσμευτο Τύπο.
    http://tsaiaptavna.blogspot.gr/2010/07/blog-post_26.html

    Ετσι με εξαπάτησαν οι Αμερικανοί»!
    Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΡΑΓΚΟΥ στον Αδέσμευτο Τύπο της 25 Ιουλίου 2010.

    Η φωνή του ακούγεται κοφτή και αποφασιστική στο μικρό κελί που του έχει διατεθεί στην έκτη πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού. «Με εξαπάτησαν ο Σίσκο και ο Κίσινγκερ για τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας στην Κύπρο». Ο ίδιος, ντυμένος με μια αθλητική φόρμα, μόλις έχει σηκωθεί από το κρεβάτι εκστρατείας όπου συνηθίζει να ξεκουράζεται τα ατέλειωτα 35 χρόνια που μεσολάβησαν από την καταδίκη του για τη συμμετοχή στο Απριλιανό Πραξικόπημα και το ρόλο του στα τραγικά γεγονότα του καλοκαιριού του 1974.
    Παρότι μικρόσωμος, νιώθεις παρατηρώντας αυτόν τον ηλικιωμένο άνδρα ότι κρύβει μέσα του πολλή δύναμη και σκληράδα όπως και αρκετά μυστικά…
    Με εξαίρεση ένα πρόβλημα που είχε με την όρασή του το οποίο ξεπεράσθηκε επιτυχώς, η υγεία του είναι πολύ καλή, ενώ η διαύγεια και η παρατηρητικότητά του εντυπωσιάζουν για κάποιον που είχε υπερβεί τότε (Ιούλιος του 2009) το 87ο έτος της ηλικίας του.
    Ο Μίμης, όπως του προσφωνούν οι λίγοι φίλοι του, γνωστότερος στον ελληνικό λαό ως «ο αόρατος δικτάτορας» , κατά κόσμον ταξίαρχος Δημήτρης Ιωαννίδης, δεν κρύβει την οργή του για την ενορχηστρωμένη συμπαιγνία σε βάρος του από την τότε πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.
    Κάνοντας μια αναδρομή στην κρίσιμη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, λίγες μέρες μετά την τουρκική απόβαση στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας, στο ΑΕΔ (Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων) -στην οποία εκτός του Προέδρου της Δημοκρατίας Φαίδωνα Γκιζίκη, του πρωθυπουργού Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου, των υπουργών Εξωτερικών και Αμυνας Κυπραίου και Λατσούδη και των αρχηγών Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, συμμετείχαν ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα Χένρι Τάσκα και ο υφυπουργός Εξωτερικών της Αμερικής Σίσκο, που μόλις είχε προσγειωθεί ερχόμενος από την Αγκυρα όπου συναντήθηκε με τον Ετσεβίτ- αποκαλύπτει πως οι Αμερικανοί προσπάθησαν να… αποκοιμίσουν την Αθήνα, ενώ συνεχιζόταν η τουρκική εισβολή.
    «Ο Σίσκο, που πήρε το λόγο αμέσως μετά την είσοδό του στην αίθουσα του τρίτου ορόφου του Πενταγώνου όπου συνεδριάζαμε, μας ζήτησε να δείξουμε αυτοσυγκράτηση. Μας διαβεβαίωσε μάλιστα, ότι αυτός και ο Κίσινγκερ θα έπειθαν τους Τούρκους να αποχωρήσουν από την Κύπρο, τα επόμενα 24ωρα, αφήνοντας μια δύναμη περίπου 1.500 ανδρών για ενίσχυση της ΓΟΥΡΔΥΚ και της τόνωσης του ηθικού των Τουρκοκυπρίων. Γι’ αυτό και μας κάλεσε να αποφύγουμε κάθε πολεμική ενέργεια».
    Στο σημείο αυτό παρενέβη ο ίδιος και χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι είπε απευθυνόμενος στην αμερικανική πλευρά: «Μας εξαπατήσατε, όπως κάνατε και προ ημερών, όταν μας υποσχεθήκατε ότι ο έκτος στόλος θα περιπολούσε στα στενά της Μερσίνας, ώστε να αποτρέψει τουρκική αποβατική ενέργεια».
    Ο Ιωαννίδης θυμάται ότι αμέσως σηκώθηκαν τόσο ο Γκιζίκης όσο και Κυπραίος και απευθυνόμενοι στους δύο Αμερικανούς στα αγγλικά, τους προειδοποίησαν ότι αν οι Τούρκοι δεν αποχωρούσαν άμεσα, η Ελλάδα θα έφευγε από το ΝΑΤΟ και θα «κήρυττε τον πόλεμο στην Αγκυρα».
    Μετά από μικρή παύση, ανακαλώντας τη μνήμη του, λέει: «Αμέσως έπεισα τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγό Γρηγόριο Μπονάνο να κηρύξουμε γενική επιστράτευση! Παράλληλα αποφασίσαμε και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που το ίδιο βράδυ έβγαζε το 353/74 ψήφισμα, να κληθούν όλα τα μέρη να σεβαστούν την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου».
    «Εκτός από την επιστράτευση, σε τι άλλες ενέργειες προχωρήσατε;», τον ρωτήσαμε, με το θάρρος της γνωριμίας που είχαμε αποκτήσει, καθώς ένα παιχνίδι της μοίρας μας έφερε να μοιραζόμαστε τους ίδιους χώρους για ένα χρονικό διάστημα. «Διέταξα τον τότε αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Πέτρο Αραπάκη να στείλει αμέσως τα μισά υποβρύχια που βρισκόντουσαν στα Δωδεκάνησα στην Κύπρο και να χτυπήσουν τα τουρκικά πλοία, ενώ πρότεινα να κηρύξουμε την Ενωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα».
    «Τελικά τι έγινε;», τον ξαναρωτήσαμε. «Διατύπωσαν δισταγμούς τόσο ο Μπονάνος που ακόμη πίστευε στη μεσολάβηση των Αμερικανών όσο και ο Γκιζίκης. Αλλά και ο τότε αρχηγός της Αεροπορίας Παπανικολάου, όταν του ζήτησαν να στείλουμε τα Φάντομ που είχαμε και να διαλύσουν τους εισβολείς, άρχισε τις αναλύσεις σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες των συγκεκριμένων αεροσκαφών»…
    Αναπόφευκτη η απορία μας για το «εάν θα κερδίζαμε έναν πόλεμο με την Τουρκία που υπερτερούσε αριθμητικά τόσο σε έμψυχο δυναμικό όσο και σε οπλικά συστήματα»…
    «Κι όμως, δεν ήταν έτσι τα πράγματα», μας διέκοψε, «γιατί οι συσχετισμοί στην ποιότητα των όπλων, ιδιαίτερα στην Αεροπορία και στο Ναυτικό, ήταν συντριπτικά υπέρ μας. Ακόμη και στο Στρατό Ξηράς όπου η Τουρκία υπερτερούσε τρία προς ένα, δεν είχαμε ουσιαστικό πρόβλημα λόγω του περιορισμένου μετώπου στον Εβρο.
    Εξάλλου, εμείς είχαμε καλύτερα άρματα μάχης, τα γαλλικά ΑΜΧ, που ήταν πιο σύγχρονα και γρήγορα από τα αμερικανικά Μ-47 που διέθεταν, είναι αλήθεια σε μεγάλους αριθμούς αυτοί. Επιπλέον, οι περισσότεροι ανώτεροι αξιωματικοί είχαμε πολεμική εμπειρία από την περίοδο 1946-9, ενώ οι Τούρκοι είχαν να πολεμήσουν από το ’22».
    Για τον πάλαι ποτέ πανίσχυρο άνδρα της χώρας… «η κρίσιμη διαφορά ήταν στην ψυχοσύνθεση των δύο λαών. Ο Ελληνας στρατιώτης εκείνης της εποχής (1974) ήταν πολύ καλύτερα εκπαιδευμένος και είχε υψηλότερο ηθικό από τον αντίστοιχο Τούρκο».
    Σύμφωνα με τον ίδιο… «τα 22 Φάντομ που μόνο εμείς τότε διαθέταμε θα δημιουργούσαν υπεροχή στον αέρα και θα συνέτριβαν την τουρκική αεροπορία. Απ’ ό,τι θυμάμαι πετούσαν με επιχειρησιακή ταχύτητα 700 χλμ. την ώρα και ήταν απείρως γρηγορότερα από τα F-104, F-100 και F-84 που είχαν οι Τούρκοι. Ειδικά τα τελευταία ήταν κάτι παλιατζούρες από τον καιρό της Κορέας που ίσα – ίσα πετούσαν».
    Αλλά και στο Ναυτικό, σύμφωνα με τον ιδεολογικό υπεύθυνο του Απριλιανού καθεστώτος, όπως ο ίδιος αρέσκεται να αποκαλεί τον εαυτό του, η διαφορά ήταν συντριπτική: «Πρέπει να ’χαμε δύο – τρία αντιτορπιλικά περισσότερα από τους Τούρκους, αλλά το παιχνίδι θα κερδιζόταν από τα υποβρύχια και τις γαλλικές πυραυλάκατους που μόλις είχαμε παραλάβει. Είχαμε οχτώ γερμανικά υποβρύχια, από τα οποία τα τέσσερα ήταν σύγχρονα τύπου 2009, ενώ αυτοί κάτι απομεινάρια αμερικανικά του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου».
    Γι’ αυτό, όπως υποστηρίζει… «μπορούσαμε να διαλύσουμε τις τουρκικές αποβατικές δυνάμεις. Θυμάμαι ότι τα υποβρύχια του Αραπάκη απείχαν περίπου 80 ναυτικά μίλια από την Πάρο και τα Φάντομ βρίσκονταν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα.
    Στη σύσκεψη που έγινε τα ξημερώματα της 21ης Ιουλίου στο γραφείο του Γκιζίκη, είπα στον Αραπάκη να βουλιάξει όλα τα τουρκικά πλοία που ήταν έξω από το λιμάνι της Κυρήνειας και στον Παπανικολάου να στείλει από την Κρήτη τα πρώτα έξι Φάντομ και να βομβαρδίσουν οτιδήποτε τουρκικό εκινείτο πάνω στο νησί».
    Τελικά, όμως, δεν έγινε τίποτε απ’ όλ’ αυτά. «Γιατί;», τον ρωτήσαμε.
    «Μας πρόδωσαν, δεν το κρύβω, οι αρχηγοί των γενικών επιτελείων και ο Γκιζίκης. Οπως πληροφορήθηκα εκ των υστέρων οι τρεις αρχηγοί μαζί με τον Μπονάνο και τον Γκιζίκη, συναντήθηκαν και αποφάσισαν να μην έρθουν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, ενώ ο Αραπάκης διέταξε τα υποβρύχια να γυρίσουν πίσω και ο Παπανικολάου να μη σηκωθεί ούτε ένα αεροπλάνο. Στη συγκεκριμένη σύσκεψη, όπως ενημερώθηκα από τον αρχηγό του Στρατού αντιστράτηγο Γαλατσάνο, ο Αραπάκης πρότεινε κι οι άλλοι συμφώνησαν να παραδώσουν την εξουσία στους πολιτικούς».
    Ο ίδιος απαντά και στην κατηγορία ότι ήθελε το θάνατο του Μακαρίου. «Σε καμία περίπτωση γιατί έτσι θα κλονιζόταν το έρεισμα της Ενωσης, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι περισσότεροι Κύπριοι ήταν μακαρικοί. Η διαταγή που είχα δώσει προσωπικά στον συνταγματάρχη Κων/νο Κομπόκη, που ήταν επικεφαλής της επίθεσης στο Προεδρικό Μέγαρο, ήταν να συλληφθεί ο Μακάριος ζωντανός».
    Οσο για την τύχη του Αρχιεπισκόπου Κύπρου ο Ιωαννίδης υποστηρίζει ότι ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ που «δεν έβλεπε με καλό μάτι τον Μακάριο», του είχε προτείνει να «φιλοξενηθεί» για ένα διάστημα σε Μοναστήρι του Αγίου Ορους.

    «Ο Σεραφείμ γνώριζε προσωπικά πολλούς ηγούμενους και με είχε πείσει ότι θα μπορούσε να τακτοποιήσει το θέμα».
    Για τον «αόρατο δικτάτορα» δεν έγιναν εγκλήματα στη διάρκεια της Επταετίας για τα οποία να θεωρείται ηθικός αυτουργός. «Μάθατε πότε να μου έχει γίνει καμία αγωγή για το συγκεκριμένο θέμα ή κάποιος να έχει στραφεί ζητώντας αποζημίωση από την οικογένειά μου, ισχυριζόμενος ότι υπήρξε θύμα μου;», αναρωτιέται.
    Οσο για τους δημοσιογράφους, θεωρεί ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα, ακόμη και να μπουν στη φυλακή, όπως ο υπογράφων, προκειμένου να κάνουν ρεπορτάζ. Εμείς, όμως, οφείλουμε να περιγράψουμε τα γεγονότα, έστω και από αυτήν την πλευρά, καθώς η παραφιλολογία που είχε αναπτυχθεί γύρω από την Κυπριακή τραγωδία, μας δίνει το δικαίωμα να φωτίσουμε όλες τις πτυχές εκείνων που πρωταγωνίστησαν την συγκεκριμένη περίοδο…

    Σχόλιο του κ. Πάτροκλου Σταύρου, Υφυπουργού της Κυπριακής Δημοκρατίας (1963-1993)
    στον Αδέσμευτο Τύπο της Κυριακής 1 Αυγούστου 2010

    «Ετσι με εξαπάτησαν οι Αμερικανοί», λέγει στο τελευταίο φύλλο του Κυριακάτικου «Αδέσμευτου» ο ισοβίτης του Κορυδαλλού Ιωαννίδης. Μια απάντηση και ένας σύντομος σχολιασμός στη «συνέντευξή» του.
    Δηλαδή, συνεργάστηκαν μαζί του οι Αμερικανοί κι εκείνος μαζί τους για να διενεργήσουν το πραξικόπημα στην Κύπρο κατά της Κύπρου και του Μακαρίου και τον εξαπάτησαν. Τώρα το κατάλαβε; Αλλά γιατί έλεγε ότι ο Μακάριος έκανε το πραξικόπημα εναντίον του εαυτού του; Αλλωστε γι’ αυτό οι Αμερικανοί τον επέλεξαν. Για να τον «εξαπατούν», ως απυθμένως αφελή!
    Ενώ οι Τούρκοι, που κι εκείνοι συνεργάσθηκαν με τους Αμερικανούς, αλλ’ από την ανάποδη, είπαν ότι θα καταλάβουν μόνο ένα κομματάκι της Κύπρου και οι Αμερικανοί συμφώνησαν. Τελικά κατέλαβαν τη μισή Κύπρο και οι Αμερικανοί σιώπησαν.
    Του είπαν, λέει, οι Αμερικανοί ότι «θα έπειθαν τους Τούρκους να αποχωρήσουν από την Κύπρο τα επόμενα 24ωρα». Και το έχαψε! Στη συνέχεια διέταξε γενική επιστράτευση. Εγινε και ήταν η γελοιωδέστερη επιστράτευση του κόσμου. Διέταξε να κτυπήσουν τα τουρκικά πλοία. Διέταξε να κτυπήσουν τα τουρκικά αεροπλάνα. Διέταξε να κτυπήσουν τον Τουρκικό Στρατό Ξηράς. Και στα τρία αυτά Οπλα, λέγει στη «συνέντευξή» του, η Ελλάς υπερτερούσε. Γιατί, λοιπόν, δεν εκτύπησαν; Καλύτερα ήταν και τα άρματά μας, λέγει. Είχαμε και μεγαλύτερη εμπειρία στον πόλεμο. Και το δικό μας ηθικό ήταν υψηλότερο. Η «κρίσιμη διαφορά ήταν στην ψυχοσύνθεση των δυο λαών», λέγει ακαταλαβίστικα.
    Παντού και σε όλα, επαναλαμβάνει, «η διαφορά ήταν συντριπτική» υπέρ μας.
    Είχαμε και σπουδαία και σύγχρονα υποβρύχια και πυραυλακάτους, ενώ οι Τούρκοι είχαν «απομεινάρια αμερικάνικα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου». Είπε, λέγει, στον Αραπάκη ότι «μπορούσαμε να διαλύσουμε τις τουρκικές αποβατικές δυνάμεις».
    Γιατί δεν τις διέλυσαν; Είπε και στον Παπανικολάου «να στείλει από την Κρήτη τα πρώτα έξι Φάντομ και να βομβαρδίσουν οτιδήποτε τουρκικό εκινείτο πάνω στο νησί». Γιατί δεν έστειλαν ούτε ένα;
    Είχε απειλήσει τους Αμερικανούς ο μέγας στρατηλάτης Ιωαννίδης ότι η Ελλάδα θα «κήρυττε τον πόλεμο στην Αγκυρα». Γιατί δεν τον κήρυξε τον πόλεμο στην Αγκυρα; Αλλ’ έκανε κάτι άλλο, λέγει: «Παράλληλα αποφασίσαμε και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που το ίδιο βράδυ έβγαζε το 353/74 ψήφισμα, να κληθούν όλα τα μέρη να σεβαστούν την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου»! Αποφασίσαμε, λέγει!
    Ιδέα δεν είχε τι συνέβαινε; Τον εξαπάτησαν και σ’ αυτό οι Αμερικανοί; Αφού η Ελλάδα του τότε ήταν κατηγορούμενη για όσα έκανε στην Κύπρο. Θα έβγαζε και ψηφίσματα υπέρ της Κύπρου;
    Τα έργα του Ιωαννίδη είναι αποτρόπαια. Του είπαν και τον ρώτησαν «ότι ήθελε το θάνατο του Μακαρίου». Και είπε «σε καμιά περίπτωση γιατί έτσι θα κλονιζόταν το έρεισμα της Ενωσης, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι περισσότεροι Κύπριοι ήταν μακαρικοί». Και είχε δώσει διαταγή στον συνταγματάρχη Κομπόκη, που ήταν επικεφαλής της επίθεσης στο Προεδρικό Μέγαρο, να συλληφθεί ο Μακάριος ζωντανός.
    Βέβαια, αλλά έλεγε και έλεγαν τότε: Ο Μακάριος ήταν το εμπόδιο στην Ενωση.
    Στα στρατόπεδα της Εθνικής Φρουράς η εκπαίδευση και η κατήχηση ήταν για τον ανθενωτικό Μακάριο, τον αρχομανή, τον φιλόδοξο και άλλα πολλά αηδιαστικά. Ελεγαν ότι δεν αντιπροσωπεύει τον Ελληνικό Κυπριακό Λαό. Εκανε τότε εκλογές ο Μακάριος και ψηφίστηκε από το 97% του λαού. Τον Κομπόκη διέταξε ο Ιωαννίδης να συλλάβει ζωντανό τον Μακάριο, άρα δεν ήθελε το θάνατό του, αλλά στον Σαμψών ταυτόχρονα παράγγειλε να του στείλει επί πίνακι την κεφαλή του Μακαρίου. Αυτή η διαταγή της νέας Ηρωδιάδας έχει μαγνητοφωνηθεί.
    Ο αρχηγός του πραξικοπήματος ταξίαρχος Μιχάλης Γεωργίτσης κατέθεσε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων το Μάρτιο του 1986 ότι η εντολή από την Αθήνα ήταν: «Νεκρός ο Μακάριος». Εγώ, που ήμουν τότε μαζί με τον Μακάριο στο Προεδρικό Μέγαρο, και επίμονα και έντονα τον παρότρυνα να φύγει και ευτυχώς με άκουσε, λέω πως, αν τον έπιαναν, θα τον έκαναν κιμά! Ο Μακάριος κατέφυγε στην Πάφο και εκεί έστειλαν μιαν πολεμική ακταιωρό για να τον σκοτώσει μέσα στη Μητρόπολη.
    Εστειλαν και πεζοπόρα τμήματα, αλλ’ ο Μακάριος είχε φύγει για τη Μάλτα και μετά για Λονδίνο.
    Οι ισχυρισμοί του Κομπόκη ότι «άφησε αφύλακτη την πίσω πόρτα του Προεδρικού Μεγάρου», και έφυγε ο Μακάριος, είναι φληναφήματα και παραμύθια της Χαλιμάς.
    Πίσω πόρτα του Προεδρικού δεν υπάρχει, αλλά δεν μπόρεσε να φτιάξει ολίγον αληθοφανές το δόλιο ψέμα του. Αν το είχε κάνει αυτό, θα ενημέρωνε και τον βασιλέα Κωνσταντίνο στο Λονδίνο.
    Τι να τα λέμε! Ο Ιωαννίδης και οι συν αυτώ κατέστρεψαν την Κύπρο και άνοιξαν τις αρπακτικές ορέξεις και βουλιμίες της Τουρκίας κατά της Ελλάδος, τις οποίες καθημερινά βλέπουμε και ακούμε. Μήπως η σωτηρία μας είναι τελικά ο ταξίαρχος Δ. Ιωαννίδης και δεν το ξέρουμε; Διερωτώμαι, γιατί η Τουρκία να μην του έχει στήσει ακόμη ανδριάντα.

    * Ο δρ Πάτροκλος Σταύρου είναι πρώην υφυπουργός παρά τω Προέδρω της Κυπριακής Δημοκρατίας (1963-1993)

    1. «Αν δεν τους σταματήσετε, θα το κάνω εγώ»

    Η ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ
    Ολο το κείμενο της συνομιλίας του κ. Καραμανλή με τον Χένρι Κίσιγκερ έχει ως εξής:
    ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ (TELCON)
    Μεταξύ του υπουργού Κίσιγκερ και του πρωθυπουργού Καραμανλή
    Παρασκευή 26 Ιουλίου 1974
    1:25 μ.μ. (ώρα ανατολικής ακτής), 8:25 μ.μ. ώρα Αθήνας
    Κίσιγκερ: Κύριε πρωθυπουργέ.
    Καραμανλής: Εμπρός…
    Κίσιγκερ: Κύριε πρωθυπουργέ
    Καραμανλής: Εμπρός, εμπρός…
    Κίσιγκερ: Κύριε Καραμανλή, εδώ Χένρι Κίσιγκερ. Είμαι ο υπουργός Εξωτερικών Κίσιγκερ.
    Καραμανλής: Α, τί κάνεις;
    Κίσιγκερ: Τί κάνετε;
    Καραμανλής: Είμαι καλά, αλλά έχω πολλές, πολλές δυσκολίες αυτή την στιγμή.
    Κίσιγκερ: Το ξέρω. Τηλεφωνώνησα για να σας πω, πρώτα απ’ όλα, ότι θυμάμαι με μεγάλο ενθουσιασμό το δείπνο που είχαμε την περασμένη χρονιά (1973). Στο σπίτι του Σάϊρους Σουλτζμπέργκερ (ιδιοκτήτης της εφημερίδας “New York Times”). [Το δείπνο δόθηκε προς τιμή του κ. Καραμανλή, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής κ. Ιακώβου, στο Παρίσι).

    Καραμανλής: Ο πρώην φίλος μας. (σ.σ.: εννοεί ο φίλος από τα παλιά).
    Κίσιγκερ: Και δεύτερον, θέλω να γνωρίζετε ότι υποστηρίζουμε με σθένος τις προσπάθειές σας. Θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να βοηθήσουμε την κυβέρνηση σας.
    Καραμανλής: Σε ευχαριστώ γι’ αυτό, αλλά πρέπει να προχωρήσεις και να κάνεις περισσότερα.
    Κίσιγκερ: Συγγνώμη;
    Καραμανλής: Το ξέρεις ότι οι Τούρκοι παραβιάζουν το ψήφισμα της… (σ.σ.: εννοεί ότι οι Τούρκοι παραβιάζουν τις πρόνοιες του ψηφίσματος των Ην. Εθνών, που αφορά την εκεχειρία, η οποία συμφωνήθηκε μεταξύ της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου στις 22 Ιουλίου 1974). Είναι.. (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).
    Κίσιγκερ: Είμαι σε επαφή με την τουρκική κυβέρνηση αυτή τη στιγμή.
    Καραμανλής: (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)… Γιά πέντε ημέρες παραβιάζουν το ψήφισμα και (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Λένε ότι είναι πολύ επικίνδυνοι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).
    Κίσιγκερ: Καλά, θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου. Εργαζόμαστε αθόρυβα με τους Τούρκους αυτή τη στιγμή.
    Καραμανλής: (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ) αλλά νομίζω ότι πρέπει να τους πείσεις για…
    Κίσιγκερ: Κάνουμε ότι μπορούμε.
    Καραμανλής: Αχ, κ. Κίσιγκερ. Νομίζω ότι οι ευχές (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ) δεν είναι αρκετές. Πρέπει να κάνεις κάτι για να εμποδίσεις (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).
    Κίσιγκερ: Γράφω ένα… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά
    Καραμανλής: Θα το κάνεις; Οι Τούρκοι θα παραβιάσουν… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Σημείωση Ε. Μπίλλη εννοεί κάποια συμφωνία αφού λέει θα. Δεν εννοεί την απόφαση του συμβουλίου Ασφαλείας
    Κίσιγκερ: Το καταλαβαίνω. Κύριε πρωθυπουργέ, σας στέλλω επιστολή στην οποία σας εξηγώ τί κάνουμε.
    Καραμανλής: Ευχαριστώ. Η κοινή γνώμη εδώ. Ο στρατός είναι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Είναι ανήσυχοι, στενοχωρεμένοι και πολύ επικίνδυνοι.
    Κίσιγκερ: Το καταλαβαίνω.
    Καραμανλής: Οπως ξέρεις, είμαι ένας γέρος άνθρωπος. Και επιθυμώ μία ειρηνική λύση, αλλά… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Αυτή είναι προβοκάτσια… ;;;;;
    Κίσιγκερ: Θα κάνω τα αδύνατα δυνατά εδώ και τώρα.
    Καραμανλής: Εν πάση περιπτώσει, σε παρακαλώ προσπάθησε να τους ελέγξεις (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Να σταματήσει αυτή η παρανομία.
    Κίσιγκερ: Θα το κάνω αμέσως.
    Καραμανλής: Διαφορετικά, εάν δεν το πράξεις εσύ, έχω υποχρέωση να το κάνω εγώ.
    Κίσιγκερ: Οχι, θα… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Μπορείς να συγκρατηθείς για μία ημέρα; Είμαι αυτή τη στιγμή σε επαφή με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας. Αυτή την στιγμή… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).
    Καραμανλής: Νομίζω ότι ξέρεις τί είναι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Σημείωση Ε. Μπίλλη: μαλλον η συμφωνία
    Κίσιγκερ: Ναι, τους τηλεφωνώ τώρα.
    Καραμανλής: Συνεχίζουν να παραβιάζουν (την εκεχειρία) και να επεκτείνουν τον έλεγχο (εδαφών) στην Κύπρο. Τέλος πάντων, πίεσέ τους να σταματήσουν.
    Κίσιγκερ: Θα τους πιέσουμε.
    Καραμανλής: Αλλά εάν δεν το κάνεις, έχω υποχρέωση να το κάνω από μόνος μου.
    Κίσιγκερ: Οχι, όχι. Θα τους πιέσουμε. Θα κάνουμε ότι προτείνατε εσείς.
    Καραμανλής: Ευχαριστώ.
    Κίσιγκερ: Θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου.
    Καραμανλής: Θα περιμένω να ακούσω τα νέα που θα μου φέρεις.
    Κίσιγκερ: Καλά, χάρηκα που σας μίλησα κύριε πρωθυπουργέ.
    Καραμανλής. Ναι. Καλά.
    Κίσιγκερ: Θα είμαι σε επαφή μαζί σας.
    Καραμανλής: Ευχαριστώ.
    Κίσιγκερ: Γειά σας.

    2. Από το άρθρο του Νεοκλή Σαρρή «Αναζητώντας διάλογο με την τουρκία»

    ΠΑΡΟΝ, 7 Φεβρουαρίου 2010

    http://www.paron.gr/v3/articles/digital/2010-02-07/pdf/26.pdf

    ………….

    Ο Τριανταφυλλίδης ήταν προσωπικός φίλος του Καραμανλή, άλλωστε με το όνομα του ο τελευταίος ταξίδεψε για το Παρίσι (Σημ. το 1963 όταν έχασε τις εκλογές), ο οποίος μετά τη Μεταπολίτευση παρέμεινε στο περιθώριο εξομολογούμενος σε φίλους «ότι γνώριζε με ποιες δεσμεύσεις ήλθε ο Καραμανλής», υπονοώντας ότι είχε αποδεχθεί να μην αντιδράσει στον Αττίλα (Σημειώση Ε. Μπίλλη: Στην εισβολή των τούρκων το 1974)

    3. Μπονάνος και Ντάβος. Από το βιβλίο Ταραγμένη Διετία του γαμβρού του Σπύρου Μαρκεζίνη Γεωργίου Χέλμη

    27/4/1974. Ο Τζούνης (του ΥΠ.ΕΞ.) ενημερώνει Μαρκεζίνη ότι η κατάσταση στο ΥΠ.ΕΞ. χαώδης και ότι θεωρεί ότι μπορούν να υπάρξουν επικίνδυνες εξελίξεις για Κυπριακό και υφαλοκρηπίδα. Σημειώνει ότι επί συνομιλίας του Μπονάνου με Τούρκο πρέσβυ, ο ίδιος, καίτοι κατεξοχήν αρμόδιος, ουδεμίαν ενημέρωση είχε.
    31/5/1974. Σε συζήτηση Μαρκεζίνη με Τούρκο πρέσβυ, Τούρκος πληροφορεί Μαρκεζίνη ότι, οι Τούρκοι δεν επιθυμούν αναμέτρηση την παρούσαν στιγμή και ότι έκαναν ένα είδος <> για να δουν πώς θα αντιδράσει η Ελλάς και ότι το κρίσιμο στάδιο θα είναι μετά τις 17-18 Ιουνίου στην Οττάβα μετά τις συνομιλίες των δύο υπουργών των εξωτερικών.
    Ο Τούκος πρέσβυς Γκουρούν πληροφόρησε Μαρκεζίνη κατά τη διάρκεια του γεύματος ότι ο στρατηγός Ντάβος βρίσκεται στη Σμύρνη, όπου συνομιλεί με Αμερικανούς και Τούρκους αξιωματικούς.

    Σχόλιο από Ίδης | 16/07/2012

  16. […] -Κύπρος ’74: Aχρείοι ακροδεξιοί ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! […]

    Πίνγκμπακ από -Χουντική πρόκληση από τον ‘Εθνικό Κήρυκα” « Πόντος και Αριστερά | 21/04/2013

  17. Γιατί δεν εκδίδεται το «κυπριακό» πολιτικό
    ημερολόγιο του Γ. Σεφέρη;

    του Σάββα Παύλου

    Μπορεί να θεωρηθεί ως σημαδιακή η υποδοχή του Σεφέρη μόλις πάτησε το πόδι του στην Κύπρο για την πρώτη επίσκεψη του 1953. Στο ημερολόγιο του σημειώνει: «Παρασκευή, 6 Νοέμβρη. Λευκωσία μ.μ. Στο αεροδρόμιο, Α. Παππάς, Μάστρος, Cardiff». Η λιτή αυτή εγγραφή μπορούμε να πούμε ότι παραπέμπει σε κάποιους συμβολισμούς: Α. Παππάς, πρόξενος τότε της Ελλάδας στην Κύπρο (= Η Ελλάδα και η διπλωματική έκφρασή της). Ο Μάστρος, δηλ. ο Ευάγγελος Λουίζος, που τον φιλοξενούσε κατά τη διάρκεια των επισκέψεων του στο νησί (=ο άνθρωπος της Κύπρου). Μ. Cardiff (=Αγγλία, ο φίλος του άλλου πολέμου, αξιωματούχος της αυτοκρατορίας στο νησί). Οι δυνάμεις που συμβολίζουν τα τρία πρόσωπα της υποδοχής θα δημιουργήσουν τη σύγκρουση που μέσα στη δίνη της θα βρεθεί και ο Σεφέρης, ο οποίος, ως διπλωμάτης, θα υποστεί μια σκληρή δοκιμασία.

    Τρία χρόνια μετά την πρώτη επίσκεψή του στο νησί και μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία της συλλογής του…Κύπρον ου μ’ εθέσπισεν… μετατίθεται από την πρεσβεία της Βηρυτού και αναλαμβάνει ως προϊστάμενος της Β’ Πολιτικής Διεύθυνσης του Υπουργείου Εξωτερικών μια υπηρεσία που ασχολείται με το Κυπριακό. Τον επόμενο χρόνο, το 1957, αναλαμβάνει ένα από τα σημαντικότερα πόστα για τη διαχείριση του Κυπριακού, τη θέση του πρεσβευτή της Ελλάδας στο Λονδίνο, όπου θα καταλήξουν οι δρομολογηθείσες στη Ζυρίχη συμφωνίες και η πρεσβεία στην οποία προΐσταται θα γίνει κέντρο πιέσεων και παρασκηνιακών διαβουλεύσεων.

    Ο Σεφέρης διαχώριζε συνεχώς ποίηση και διπλωματική εργασία. Είναι χαρακτηριστική η τάση να διαχωρίζει το ημερολόγιό του σε «Μέρες» και «Πολιτικό». Στο πρώτο καταγράφει γεγονότα της ζωής, σκέψεις και αναφορές στην ποιητική δημιουργία, στο δεύτερο κυρίως τα γεγονότα της διπλωματικής ζωής, αναφέρεται στα πρόσωπα της επαγγελματικής του δραστηριότητας, τις πολιτικές εξελίξεις και διαβουλεύσεις.

    Στο Λονδίνο, το Φεβρουάριο του 1959, πιστεύω ότι ήταν δύσκολο για τον Σεφέρη να διαχωρίσει ποίηση και διπλωματία, γιατί δεν ασχολείται πια με τις τρέχουσας σημασίας εργασίες που διεκπεραιώνει μια πρεσβεία της Ελλάδας σε ξένη χώρα, αλλά για την υπόθεση ενός αλύτρωτου νησιού που επισκέφθηκε, γνώρισε τον κόσμο του, συνδέθηκε και διατηρούσε με μερικούς ανθρώπους του συνεχή επικοινωνία και αλληλογραφία και, το κυριότερο, είχε δεθεί πλήρως ποιητικά μ’ αυτό, αφού η τελευταία ποιητική του συλλογή, του «δόθηκε» στην Κύπρο, αναφερόταν σ’ αυτή.

    Ενδεικτικό της συνεχούς παρουσίας του «κόσμου της Κύπρου» στο χώρο των διπλωματικών δοσοληψιών αποτελεί και το γεγονός ότι την Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου, την ημέρα που υπογράφονταν στο Λάνκαστερ Χάουζ οι συμφωνίες του Λονδίνου για την Κύπρο, ο Σεφέρης πήρε γράμμα από το Διαμαντή, το οποίο, όπως ο ίδιος ο ποιητής εξομολογήθηκε στον αποστολέα του, το κράτησε στην τσέπη του, χωρίς να μπορέσει να το διαβάσει, παρά το βράδυ, που γύρισε σπίτι.

    Ήταν εύκολο για τον ποιητή, κατά την πολύωρη παραμονή του στο Λάνκαστερ Χάουζ να έριχνε μια ματιά, έστω και επιτροχάδην σε ένα γράμμα δυο σελίδων. Όμως πιστεύω ότι θέλησε να προστατέψει τον εαυτό του και τη συναισθηματική του ηρεμία. Μέσα στο χώρο έκπτωσης και φθοράς των διαβουλεύσεων και των τελετουργικών για το Κυπριακό, η ματιά του αγνού Διαμαντή θα λειτουργούσε πλήρως αντιστικτικά, απορριπτικά και ανατρεπτικά. Και πράγματι, το γράμμα του Διαμαντή που «ταξίδεψε κι αυτό στο Λάνκαστερ Χάουζ», εξέφραζε τις αμφιβολίες και τους δισταγμούς για το μέλλον, ύστερα από τις ειδήσεις για τη δρομολογηθείσα συμφωνία στη Ζυρίχη.

    Η τελική κατάληξη των συμφωνιών – με την κάθε άλλο παρά ικανοποιητική λύση – και η εμπλοκή του στη διαδικασία αυτή, πρέπει να προκάλεσαν διάφορα οδυνηρά συναισθήματα στον Σεφέρη.

    Ταυτοχρόνως, πιστεύω ότι συνειδητοποίησε εκείνες τις μέρες ότι η σύνδεση του ονόματός του με τη διαδικασία των συμφωνιών θα προκαλούσε πολλές αρνητικές κριτικές προς το άτομό του και ότι αρκετοί θα εύρισκαν ευκαιρία για σχόλια σε βάρος του. Και πράγματι, οι κατηγορίες που ακούστηκαν εναντίον του Σεφέρη σχετικά με τη συμμετοχή του και το ρόλο του στις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, προέρχονται από ποικιλώνυμους χώρους και επαναλήφθηκαν αρκετές φορές κατά το διάστημα 1959 – 1971, που ο ποιητής ήταν εν ζωή.

    Οι κατηγορίες αυτές μπορεί να ενταχθούν σε τρεις βασικές ομαδοποιήσεις.
    α) Ότι ο ποιητής δείλιασε, δε διαχώρισε τη θέση του και δεν εξέφρασε τη διαφωνία του (φτάνοντας ακόμη ως την παραίτηση) για να αποτρέψει την πορεία προς το συμβιβασμό.
    β) Πιο έντονες κατηγορίες, ότι και ο ίδιος συνήργησε στις πιέσεις επί των Κυπρίων για να δεχθούν τη λύση που μεθοδεύτηκε και ότι η Ελληνική Πρεσβεία ήταν το κέντρο των πιέσεων.
    γ) Το χειρότερο, ότι ενήργησε με ιδιοτέλεια στις πιέσεις επί των Κυπρίων, για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Άγγλων στην πορεία του για το Νόμπελ.
    Αναφέρω ενδεικτικά δυο αποσπάσματα που σχετίζονται με τα προαναφερθέντα.

    Το πρώτο από δημοσίευμα του Πάνου Ν. Παναγιωτούνη, με τίτλο: «Ο Γ. Σεφέρης να πάρει θέση στο Κυπριακό!…»: «Σαν πρεσβευτής, ο Γ. Σεφέρης έριξε κι αυτός φτυαριές χώμα στον τάφο του Κυπριακού (…) Χάρις, λοιπόν, σ’ αυτή την υπαλληλία μπρος στην άσπονδη φίλη μας Αγγλία, τσέπωσε το Νόμπελ».

    Το δεύτερο από δημοσίευμα της εφημερίδας Εστία, λίγες μέρες μετά τη λήξη της Πενταμερούς διάσκεψης του Λονδίνου και με αφορμή τη σχεδιαζόμενη μετακομιδή των οστών του Κάλβου από την Αγγλία στην Ελλάδα: «Αφού δηλαδή, εθυσίασεν η κυβέρνησης εις τους Τούρκους κανιβάλους της Κύπρου την ελευθερίαν, που είναι βγαλμένη απ’ τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά, φροντίζει, τάχα, να φέρει εξ Αγγλίας τα κόκαλα ενός απ’ τους εθνικούς ποιητές μας! Αλλά δεν αμφιβάλλομε ότι τα οστά του ποιητού του Φιλοπάτριδος θα τρίζουν από αγανάκτησιν, όταν θα τα παραλάβη ο εν Λονδίνω συνένοχος του κ. Τοσίτσα [Αβέρωφ]!»

    Πώς αντιδρά σ’ αυτές τις κατηγορίες ο ποιητής; Τι καταγράφει στο πολιτικό του ημερολόγιο, για το Κυπριακό και τους πρωταγωνιστές των εξελίξεων; Γιατί το ημερολόγιο αυτό παραμένει ανέκδοτο;

    Παρ’ όλον ότι προκλήθηκε τόσες φορές δημοσίως, εντούτοις ο Σεφέρης δεν απάντησε ποτέ. Στις εγγραφές που έχουμε στον τόμο «Μέρες Ζ» και στην αλληλογραφία του, υπάρχει σε κάποια σημεία, αντεπιχειρηματολογία του Σεφέρη, η υπεράσπιση του εαυτού του, ο διαχωρισμός ευθυνών και η κριτική για τους πρωταγωνιστές της Ελλαδικής πολιτικής ζωής. Ακόμη έχουμε μαρτυρίες από διάφορους συνομιλητές του που κατέγραψαν τις αντιδράσεις του. Αναφέρω χαρακτηριστικά δύο:

    Η πρώτη από τον Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλο: «Θυμήθηκα παλιές θολές μέρες, όταν φώναζαν πως πούλησε το Νησί για το βραβείο. Ήταν βαρύθυμος, δεν ήθελε να μιλήσει. Ύστερα δύσκολα με το λόγο του Μακρυγιάννη: Πες μου, μωρέ δάσκαλε, κανένα κομμάτι κρέας ήταν για να το πουλήσεις;».

    Η δεύτερη από την Ήβη Μελεάγρου η οποία σε δημοσίευμά της παράθεσε τη συζήτηση που είχε με τον Σεφέρη με αφορμή τις επιθέσεις της εφημερίδας «Εστία» η οποία απέδιδε την απονομή του Νόμπελ στο ρόλο που έπαιξε ο ποιητής στις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου: «Πριν ακόμα φτάσει το Κυπριακό στη Ζυρίχη, σε κάποιο άλλο ανάλογο σχέδιο, συζήτησα έντονα με τον κ. Αβέρωφ. Είναι έγκλημα αυτό που πάτε να κάνετε, του είπα. Έκτοτε ο κ. Αβέρωφ δεν με χαιρετά. Για τις συμφωνίες δεν έχω καμιά ευθύνη. Όλα είχαν συμφωνηθεί στη Ζυρίχη. Όταν πια ήρθαν για τις υπογραφές στο Λονδίνο όλα ήταν τελειωμένα, απέμενε η διεκπεραίωσή τους. Ήμουν ένας υπάλληλος υποχρεωμένος να εκφράσω τις απόψεις της κυβερνήσεώς μου. Νύχτες ολόκληρες δεν έκλεισα μάτι. Περπατούσα πάνω – κάτω, ήθελα να παραιτηθώ. Με βασάνισε πολύ. Σκέφτηκα πως η παραίτησή μου θα πρόσθετε ακόμα μια περιπλοκή στην πατρίδα μου, χωρίς να ωφελήσει σε τίποτα».

    Πιστεύω ότι ο Σεφέρης θα έχει πλούσια επιχειρηματολογία, θα αποκαλύπτει πολλά και θα υπερασπίζεται τον εαυτό του κυρίως στο πολιτικό ημερολόγιο που κρατούσε.
    Μέχρι στιγμής έχουν εκδοθεί δυο τόμοι του πολιτικού του ημερολογίου που καλύπτουν την περίοδο μέχρι το 1952.
    Και ενώ όλοι περίμεναν μια ομαλή εκδοτική συνέχεια και ολοκλήρωση, ο τρίτος και τελευταίος τόμος που αναφέρεται στην κρίσιμη περίοδο του Κυπριακού και ειδικά στη διαδικασία των συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου παραμένει ανέκδοτος.

    Κι ας πέρασαν 12 ολόκληρα χρόνια μετά την κυκλοφορία του β’ τόμου.
    Ο τόμος αυτός μας είναι απαραίτητος και θα προσφέρει, πιστεύω, πολλά στην κατανόηση του κλίματος και των παρασκηνίων αυτής της εποχής.
    Γιατί λοιπόν δεν εκδίδεται, αφού μάλιστα για μεγάλη περίοδο η κυκλοφορία του παρουσιαζόταν ως επικείμενη και πριν επτά περίπου χρόνια δημοσιεύτηκε διαφήμισή του σαν να είχε εκδοθεί;

    Μήπως στο θέμα αυτό πρέπει να δεχτούμε την άποψη του Ξ.Α. Κοκόλη ότι η συνολική έκδοση του σεφερικού έργου πάει άσκημα, όπως και τόσα άλλα πράγματα, ή υπάρχει κάτι που συναρτάται με το περιεχόμενό του τρίτου πολιτικού ημερολογίου;

    Αν δεν έχει συμβεί κάτι απαράδεκτο (=να παράπεσε, από αμέλεια, κάποιο τετράδιο εγγραφών), η καθυστέρηση ίσως να οφείλεται στο περιεχόμενο του σεφερικού ημερολογίου. Οσοι έχουν διαβάσει τους προηγούμενους τόμους γνωρίζουν την οξύτητα των χαρακτηρισμών και την έντονη αμφισβήτηση εκ μέρους του Σεφέρη για πρόσωπα και πράγματα της διπλωματικής ζωής. Πόσο κατεδαφιστικός είναι αρκετές φορές. Ίσως λοιπόν να επικράτησαν δεύτερες σκέψεις και ενώ όλα όδευαν προς τον τυπογραφείο να κρίθηκε ως μη ορθή η κυκλοφορία ενός βιβλίου γραμμένου από το πρώτο ελληνικό Νόμπελ που να κατακρίνει, έντονα, ζώντα πρόσωπα της ελληνικής πολιτικής ζωής.

    Ο γράφων υπέστη αρκετές ταλαιπωρίες λόγω της μη έκδοσης και κυκλοφορίας του τρίτου πολιτικού ημερολογίου και του μη προσπελάσιμου ακόμη και στα σεφερικά χειρόγραφα αυτού του ημερολογίου.

    Για να μελετήσω τα χειρόγραφα αυτά πήγα στην Αθήνα δυο φορές για να συναντήσω τον κάτοχο και επιμελητή τους. Τη δεύτερη φορά συνοδευόμενος από γνωστόν ερευνητή και λογοτέχνη της Αθήνας που ήθελε να με βοηθήσει. Επέστρεψα και τις δυο φορές άπρακτος, γιατί ο κάτοχος του για διάφορους λόγους δεν επέτρεπε την προσπέλαση.

    Το θέμα της διατριβής μου ήταν «Σεφέρης και Κύπρος». Κι ένα σημαντικό μέρος της ερευνούσε και τη διπλωματική εμπλοκή του ποιητή με το Κυπριακό, κυρίως της περιόδου των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου. Ήταν λοιπόν πολύ φυσικό να μην μπορώ να «κηρύξω» τη λήξη της ερευνητικής μου προσπάθειας και να προχωρήσω στην υποβολή της διατριβής χωρίς να έχω μελετήσει εξονυχιστικά και χωρίς να έχω καλύψει και αυτή την πλευρά, το σημαντικότατο τρίτο πολιτικό ημερολόγιο του Σεφέρη.

    Όπως έγραφα και στον επόπτη καθηγητή μου: «Δεν μπορούσε εγώ που σε θέματα του Κυπριακού άσκησα οξύτατη κριτική να άφηνα το θέμα των συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου και των ευθυνών του Σεφέρη ανέγγικτο ή χωρίς τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία. Μου φαινόταν σαν λιποταξία, ότι καθένας θα μου το χτυπούσε πως σ’ αυτό το θέμα φέρθηκα καιροσκοπικά».

    Και στην υπηρεσία μου που με πίεζε και μου υπενθύμιζε την καθυστέρηση της υποβολής της διατριβής μου τόνιζα ότι όταν ξεκίνησα τη μελέτη σκοπός μου δεν ήταν η παραλαβή ενός τίτλου (=διδακτορικού) αλλά να παραδώσω μια σωστή και έντιμη μελέτη. Ακόμη περισσότερο που αυτή συνάπτεται με τις εξελίξεις και την πορεία της ιδιαίτερής μου πατρίδας και η οποία γράφεται σε εποχές σκληρές για την Κύπρο, σε εποχές δοκιμασίας όταν παρόμοια γεγονότα που θα καθορίζουν τη μοίρα της Κύπρου συμβαίνουν και σήμερα. «Σκεφτήκατε», έγραφα σε σχετική επιστολή, «κάποιον που θα έκρινε την επομένη της παράδοσης της διατριβής, ή ύστερα από δέκα ή είκοσι χρόνια, και θα σημείωνε πως κάποιος Σ. Παύλου μελετούσε το θέμα «Σεφέρης και Κύπρος» και άφησε το ζήτημα των συμφωνιών του Λονδίνου άθικτο και, το κυριότερο, το άφησε όταν κυοφορούνταν παρόμοια γεγονότα. Και να σημειώνει, ως ταφόπλακα, στο τέλος πως αν πήγαμε σε χειρότερες καταστάσεις ήταν γιατί οι μελετητές του νησιού και όταν ακόμη η ίδια η μελέτη επέβαλλε απέφευγαν να θίξουν και να κρίνουν παρόμοια γεγονότα, σημαντικότατα για την αυτογνωσία μας».

    Εν τέλει όμως, και διότι η καθυστέρηση πράγματι παρατραβούσε, συμμορφώθηκα προς τις υποδείξεις. Όπως ανέφερα σε άλλη επιστολή προς την υπηρεσία μου, «σε συνεννόηση με τον επόπτη καθηγητή μου, αποφάσισα να κλείσω το κεφάλαιο «Συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου και Σεφέρης» και να καταθέσω τη διατριβή μου. Στο κεφάλαιο αυτό θα τονίζεται ότι οι θέσεις που διατυπώνω βασίζονται στο υλικό που είναι προσπελάσιμο στους ερευνητές. Ότι λόγω των υπηρεσιακών μου δεσμεύσεων δεν είναι δυνατή άλλη αναβολή κι ότι αναλαμβάνω την υποχρέωση, μετά τη δημοσιοποίηση των σχολίων και άλλων ημερολογιακών εγγραφών του Σεφέρη για το κλείσιμο του Κυπριακού σε νέα αυτοτελή μελέτη, να εξετάσω τα νέα δεδομένα, ποιες θέσεις της διατριβής επιβεβαιώνονται και ποιες καταρρίπτονται, και γενικά να δώσω ένα συμπλήρωμα της διατριβής»

    Η υποχρέωση μου εξακολουθεί να ισχύει. Όμως χρόνια πολλά μετά την επιστολή αυτή και στον τρίτο χρόνο από την έγκριση της διατριβής βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο. Χωρίς ήχο, χωρίς υλικό. Και ενώ όλοι οι ασχολούμενοι με το έργο του Σεφέρη δυσφορούν και εκφράζουν την αγανάκτησή τους για την καθυστέρηση αυτή, εντούτοις εξ όσων γνωρίζω δεν έχει γραφτεί κάτι γι’ αυτό το θέμα.

    Αφού όμως υποστηρίζουμε ότι η Κύπρος πρέπει να συμβάλλει στην πανελλήνια διακίνηση και ζύμωση ιδεών και να συμμετέχει ισότιμα στον προβληματισμό και τη θεωρητική κατάθεση, ας ανοίξουμε τη συζήτηση για κάποιες αρχές εκδοτικής δεοντολογίας που ίσως ο απόηχος της φτάσει στο αθηναϊκό κέντρο.

    Η ανάληψη εκδοτικής ευθύνης για το έργο ενός λογοτέχνη που αποτελεί μείζονα πνευματική μορφή του νεότερου Ελληνισμού δεν μπορεί να αποτελεί προσωπική/ιδιωτική υπόθεση του επιμελητή. Ο Κάλβος, ο Σολωμός, ο Καβάφης, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Ελύτης και μια πλειάδα άλλων συγγραφέων αποτελούν πια «κεφάλαιο» της νεοελληνικής κοινωνίας και η εκδοτική τύχη τους είναι υπόθεση που αφορά όλους.

    Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι υπεύθυνοι για την έκδοση του γ’ πολιτικού ημερολογίου του Σεφέρη δεν μπορούν να αγνοούν τους αναγνώστες και μελετητές της σεφερικής ποίησης, τους ενδιαφερόμενους για τη νεότερη πολιτική και διπλωματική ιστορία της Ελλάδας και τους απασχολούμενους με την ιστορία και τις εξελίξεις του Κυπριακού που περιμένουν με ανυπομονησία τη νέα σεφερική κατάθεση.

    Πρέπει λοιπόν να προχωρήσουν τάχιστα στην έκδοση του Ημερολογίου κι ακόμη να πληροφορήσουν αμέσως για τους λόγους της καθυστέρησης και να δώσουν τις αναγκαίες εξηγήσεις. Η υπόθεση αυτή δεν περιορίζεται στο δικό τους κύκλο. Είναι πια μέρος της «δημόσιας» ζωής του σύγχρονου Ελληνισμού.

    Σχόλιο από Π&A | 16/06/2013

  18. Ελευθεροτυπία, Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2013

    «Ενωση σημαίνει διαμελισμός»
    Η τελευταία καταγραφή του Σεφέρη στα ημερολόγιά του έγινε στις 11.5.71 και αφορούσε την Κύπρο και τις κατηγορίες που εκτόξευε εναντίον του η «Εστία». Πρόκειται για ένα πραγματικό καταπέλτη κατά του Γρίβα και των διαφόρων υπερπατριωτών:

    Τρίτη 11.5.’71.

    Χρόνια τώρα δεν αγγίζω την καθημερινή μολυντήρα που κάθε απόγευμα βγαίνει έξω να λερώσει. Καμιά φορά ο Γιώργος (Κατσίμπαλης), τακτικός αναγνώστης της, μου στέλνει κανένα υβριστικό απόκομμά της για να λάβω γνώση. Ετσι και σήμερα έλαβα διά χειρός τα χτεσινά καμώματά της: Βρίζει το σύμπαν εκτός φυσικά από τον Γρίβα που φωνασκεί, ακόμη, για ένωση κτλ. μολονότι ξέρει πολύ καλά ότι ένωση σημαίνει διαμελισμός. Οσο για μένα ξέρουν πολύ καλά -όσοι δεν το νομίζουν σκοπιμότερο να μην το ξέρουν- ότι υπάρχει υπηρεσιακό σημείωμά μου γραμμένο στο Παρίσι, στο ξενοδοχείο Bristol, τη νύχτα της 18-19 Δεκεμβρίου 1958. Το έδωσα εγώ ο ίδιος στα χέρια του Υπουργού Εξωτερικών (Αβέρωφ) στις 19 το πρωί προτού αναχωρήσει για την Αθήνα. Τότε είχα λάβει γνώση πρώτη φορά ορισμένων παραχωρήσεων που ετοιμαζόμασταν να κάνουμε στη Ζυρίχη (εκτός από τους στρατιωτικούς όρους).

    Επίσης πρέπει να υπάρχει, αν έχουν φυλάξει και δεν τον έχουν καταστρέψει το φάκελο της εποχής εκείνης, επιστολή μου, από την Πρεσβεία μου στο Λονδίνο, στον Αβέρωφ της Πέμπτης 25 Δεκ. 1958, με αριθμό εμπιστευτικού πρωτοκόλλου 357.918. Αυτός ο αριθμός θεωρήθηκε από τον Αβέρωφ μεγάλη προδοσία, υποθέτω γιατί τον εμπόδιζε να ξεχάσει το γράμμα μου στην τσέπη του. Αυτά για τις πρώτες αντιδράσεις μου, οι οποίες είχαν αποτέλεσμα να αποκλειστώ από τη συνδιάσκεψη της Ζυρίχης. Υπήρχαν όμως και χειρότερα: οι στρατιωτικοί όροι προς όφελος των Τούρκων. Γι’ αυτούς κάτι έμαθα εξ ακοής στο Λονδίνο από συνάδελφο που είχε περάσει από τη συνδιασκεπτόμενη Ζυρίχη.

    Τότε σκέφθηκα σοβαρά να παραιτηθώ. Εμεινα δυο νύχτες άγρυπνος. Ο λόγος που βάρυνε τελικά στην κρίση μου και μ’ εμπόδισε να το πράξω είταν ότι εκεί που είχαμε καταντήσει, θα ωφελούσα μόνο το Κ.Κ. και την «Εστία».

    Από τα χρόνια εκείνα ώς τώρα και κύριος οίδε για πόσον καιρό ακόμη η ένωση δεν μπορεί να σημαίνει παρά διαμελισμό του νησιού. Αυτό το αποσιωπούν και ο Γρίβας και οι διάφορες «Εστίες» και άλλοι δήθεν υπερπατριώτες που προσπαθούν να κάμουν τις δουλίτσες τους ρίχνοντας στάχτη στα μάτια του απλοϊκού κοσμάκη.

    http://www.enet.gr/?i=plus.el.home&id=398683

    Σχόλιο από Σεφέρης | 05/01/2014

  19. […] -Κύπρος ’74: Aχρείοι ακροδεξιοί ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! […]

    Πίνγκμπακ από Κύπρος: Πάνω στην κλίνη του Προκρούστη; « Πόντος και Αριστερά | 20/02/2014

  20. Ένα κείμενο για το Εφεδρικό του Μακαρίου. http://themataistorias.pblogs.gr/2014/08/efedriko-to-antipalo-deos-ths-eoka-b-prwto-meros.html

    Σχόλιο από pavlos 1988 | 06/08/2014

  21. Ομαδική κηδεία για τους πεσόντες καταδρομείς κατά την ημέρα του πραξικοπήματος, οι οποιοι βρίσκονταν θαμμένοι στο κοιμητήριο Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία, τελέστηκε στις 11 το πρωί στον ιερό ναό της Αγίας Του Θεού Σοφίας στον Στρόβολο.

    Τα οστά των καταδρομένων ανευρέθησαν πρόσφατα σε ομαδικό τάφο στο χώρο του κοιμητηρίου των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο του DNA

    Πρόκειται για τους

    Αντώνης Παντοπώλης Ανθυπολοχαγός 32 ΜΚ 20 χρονών από την Ασσια,
    Νέαρχος Ανηλιάδης Λοχίας 31 ΜΚ 18 χρονών από τον Αγιο Δομέτιο,
    Κωνσταντίνος Καψάλης Λοχίας 32 ΜΚ 18 χρονών από τους Καπέδες,
    Διονύσιος Παπαπέτρου Δεκανέας 32 ΜΚ 19 χρονών από τον Καραβά,
    Θεόδωρος Χατζηπαναγιώτου Δεκανέας 21 ΕΑΝ 18 χρονών από το Μένοικο,
    Βαρνάβας Παπαβαρνάβα Υποδεκανέας 195 ΜΕΑ/ΑΠ 19 χρονών από την Τύμπου,
    Θωμάς Καρκα Καταδρομέας 31 ΜΚ 19 χρονών από το Παλιομέτοχο,
    Ανδρέας Μιλτιάδους Καταδρομέας 32 ΜΙΚ 19 χρονών από τον Αγιο Μάμα Λεμεσού,
    Κωστάκης Νεοκλέους Στρατιώτης 231 ΤΠ 19 χρονών από τον Αστρομερίτη,
    Κοσμάς Νικολάου Καταδρομέας 31 ΜΚ 19 χρονών από τη Λάγεια,
    Αντώνιος Παρτζίλης Καταδρομέας 32 ΜΚ 19 χρονών από την Αμμόχωστο και
    Μιχαήλ Σαββάκη Καταδρομέας 32 ΜΚ 19 χρονών από τη Λεμεσό,

    Η Εξόδιος ακολουθία ψάληκε από το Μητροπολίτη Κύκκου και Τηλλυρίας Νικηφόρο.

    Στο επικήδειο λόγο του ο Υπουργός Εσωτερικών Σωκράτης Χάσικος είπε ότι οι 12 «ατύχησαν να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία σε λάθος χρόνο και υπήρξαν θύματα, τελικά, γεγονότων και καταστάσεων, που άλλοι δημιούργησαν», διευκρινίζοντας ότι αναφέρεται συγκεκριμένα στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 και την επίθεση η οποία διενεργήθηκε, τότε, εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου, του Εφεδρικού και του ΡΙΚ.

    «Γεγονότα και καταστάσεις για τα οποία οι δώδεκα νεκροί των οποίων τα οστά κηδεύουμε, σήμερα, ουδεμία ευθύνη φέρουν. Δώδεκα νέοι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να χαρούν τη ζωή και των οποίων η Πολιτεία αγνόησε επιδεικτικά και σκανδαλωδώς τη θυσία, δεκαετίες ολόκληρες, για καθαρά πολιτικούς λόγους και μόνο» είπε. «Μετά από σαράντα ολόκληρα χρόνια, είμαστε σήμερα εδώ, με βαριά την ευθύνη να δείξουμε σε νεκρούς και ζώντες το σεβασμό που οφείλουμε σ` εκείνους που θυσιάστηκαν, υπηρετώντας στην Εθνική Φρουρά, στο αποκορύφωμα της αδελφοκτόνου συμφοράς, στο προδοτικό πραξικόπημα που διενήργησε, εναντίον του Ελληνισμού στην Κύπρο, η χούντα των Αθηνών», ανέφερε.

    Κλίνουμε, πρόσθεσε, «ευλαβικά το γόνυ και εκφράζουμε τον απέραντο σεβασμό και την εκτίμηση μας, απέναντι στα 18χρονα παιδιά που αυτή η Πολιτεία, δια νόμου, στρατολόγησε στην Εθνική Φρουρά, η ίδια Πολιτεία όρισε να εκτελούν χωρίς αντιρρήσεις τις διαταγές των ανωτέρων τους και, τα οποία, έπεσαν, εκτελώντας όσα διατάχθηκαν, κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος».

    Ο Σωκράτης Χάσικος ανέφερε ότι η συμφορά της αδελφοκτόνου 15ης Ιουλίου 1974 έπληξε πρώτα τους καταδρομείς και ιδιαίτερα τη δύσμοιρη Τριακοστή Δεύτερη Μοίρα Καταδρομών καθώς «δικοί της διατεταγμένοι άνδρες έπεσαν, επιτιθέμενοι εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου και δικοί της διατεταγμένοι άνδρες έπεσαν, την ίδια στιγμή, υπερασπιζόμενοι το Προεδρικό Μέγαρο». Όπως εξήγησε, μονίμως στο Προεδρικό Μέγαρο, υπήρχε διμοιρία της 32 Μοίρας Καταδρομών, ως τιμητική φρουρά με διατεταγμένη υπηρεσία την υπεράσπιση του Προεδρικού.

    «Ο λοχίας Ανδρέας Χαραλάμπους από το Δίκωμο, για παράδειγμα, με άλλους συναδέλφους του, υπαξιωματικούς και οπλίτες, της 32ας Μοίρας Καταδρομών και με επικεφαλής τον 20χρονο ανθυπολοχαγό Αντώνη Παντοπώλη, επέβαιναν σε θωρακισμένο όχημα «Μπι-Ττι-Αρ» που επιχειρούσε να μπει στο Προεδρικό Μέγαρο. Αντιαρματικό βλήμα της φρουράς του Προεδρικού έπληξε το όχημα σκορπώντας το θάνατο στο πλήρωμά του. Την ίδια στιγμή, από πυρά πολυβόλου των επιτιθεμένων, έπεφτε νεκρός απέναντι, ένας άλλος καταδρομέας της ίδιας μονάδας: Ο Καταδρομέας Ματθαίος Ματθαίου του Νίκου, από τον Άγιο Γεώργιο Σπαθαρικού, ο οποίος ανήκε στη διμοιρία Καταδρομών της φρουράς του Προεδρικού» ανέφερε.

    Υπέδειξε ότι «και οι μεν και οι δε, έπεσαν εκτελώντας το καθήκον τους» αλλά και ότι «την απλή αυτή στοιχειώδη αλήθεια, δεν είχαμε την υψηλοφροσύνη και τη γενναιότητα να τη δούμε κατάματα και να την ομολογήσουμε».

    Ο Υπουργός Εσωτερικών ανέφερε ότι για πολλά χρόνια, συγχύζαμε τα πράγματα, επεκτείνοντας την κατανομή ευθυνών για το προδοτικό πραξικόπημα, ακόμα και στους αναίτιους και ανεύθυνους εθνοφρουρούς, που έτυχε να υπηρετούν τη θητεία τους εκείνο τον κατάμαυρο Ιούλη του 74’, ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι «η οφειλόμενη στάση μας απέναντι στους θυσιασθέντες στο πραξικόπημα καταδρομείς και οπλίτες, σε καμία περίπτωση και με καμία προέκταση δεν συνεπάγεται την αθώωση του πραξικοπήματος».

    Υπενθύμισε δε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία με νόμο από το 1964 επέβαλε να στρατεύονται οι άρρενες πολίτες της στο 18ο έτος της ηλικίας τους και να υπηρετούν τη θητεία τους στην Εθνική Φρουρά και οι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες της να ορκίζονται ότι «θα εκτελούν προθύμως και άνευ αντιλογίας των διαταγάς των ανωτέρων των», αλλά και ότι η ίδια η Πολιτεία, εντός του στρατεύματος, εκπαίδευε σκληρά τους στρατιώτες της και πολύ σκληρότερα ακόμη τους καταδρομείς της, για «να εκτελούν άνευ αντιλογίας τις διαταγές των ανωτέρων τους».

    «Και αυτό ακριβώς έκαμαν στις 15 Ιουλίου 1974 οι υπηρετούντες στην Εθνική Φρουρά τη θητεία τους: Είτε ευρίσκοντο διατεταγμένοι Λοκατζήδες στη φρουρά του Προεδρικού Μεγάρου, είτε διατεταγμένοι στο βληθέν από την προεδρική φρουρά `Μπι-Ττι-Αρ`», σημείωσε.

    Υπενθύμισε ότι πριν από μερικά χρόνια, ως Υπουργός Άμυνας, τότε, της Κυπριακής Δημοκρατίας, «συναισθανόμενος τις ευθύνες και το χρέος απέναντι στους Νεκρούς της Εθνικής Φρουράς, απέναντι στους πεσόντες της 15ης Ιουλίου εκατέρωθεν καταδρομείς», αποφάσισε ότι είναι καιρός να σταματήσει πλέον αυτή η άδικη, απάνθρωπη και ανήθικη «τιμωρία» των νεκρών και ότι αναγνώρισε, επίσης, μαζί του και η Πολιτεία, ότι «οι κληρωτοί στρατιώτες και έφεδροι αξιωματικοί που φονεύθηκαν την ημέρα εκείνη, εκτελώντας διαταγές των ανωτέρων τους, έπεσαν σε διατεταγμένη υπηρεσία».

    «Αυτή» πρόσθεσε «ήταν η ελάχιστη αναγνώριση, που μπορούσαμε να αποδώσουμε τόσα χρόνια μετά, σε αυτούς τους νέους ανθρώπους και στους οικείους τους».

    «Μονοιασμένοι και αταλάντευτοι θα προστατεύουμε και θα διευρύνουμε τη δημοκρατία μας, τους θεσμούς της, το δόρυ και την ασπίδα της. Μονοιασμένοι και αταλάντευτοι θα συνεχίσουμε τον αγώνα για τη λευτεριά της σκλαβωμένης γης μας. Για να δικαιωθούν, επιτέλους, οι ψυχές όλων όσων θυσιάστηκαν εν ονόματι της πατρίδας» είπε καταλήγοντας.

    – See more at: http://www.sigmalive.com/news/local/174068/omadiki-kideia-12-pesonton-katadromeon-kai-ethnofrouron#sthash.VPiTBusr.dpuf

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/10/2014

  22. 1. Οι Μαρκεζίνης που ανέλαβε ως πρωθυπουργός με την έγκριση του δικτάτορα Παπαδόπουλου, προσπάθησε να επαναφέρει ομαλά την Ελλάδα στην δημοκρατία.

    2. Στην προσπάθεια του αυτή τον υποστήριξε από τους πολιτικούς μόνον ο Ηλίας Ηλιού του προ της δικτατορίας κόμματος ΕΔΑ (αριστερά, όχι ΚΚΕ) .

    Τον υποστήριξαν επίσης προσωπικότητες, ως ο Σταύρος Νιάρχος, οι Καθηγητές, Ιωάννης Γιωργάκης και Άγγελος, Αγγελόπουλος, ο γνωστός έγκριτος δημοσιογράφος Γιάννης Μαρίνος και πολλοί άλλοι. Αντετάχθησαν σφόδρα στην προσπάθεια του Μαρκεζίνη, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που παρέσυρε όλους της παράταξης του, ο τότε πολιτευτής Κέντρου Μαύρος με συμβουλή ξένων (γερμανών και άλλων)

    3. Το 1973 συναντήθηκε ο Καραμανλής με τον Κίσινγκερ στο Παρίσι ( θα επισημανθούν στο τέλος στοιχεία μόνον για το βασικό αυτό γεγονός) και αποφάσισαν να «λύσουν» το Κυπριακό με διχοτόμηση, με κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Που κατά τη γνώμη πολλών θα οδηγούσε σε βαθμιαίο εκτουρκισμό της Κύπρου (εγγύτητα Τουρκίας, απρόβλεπτα γεγονότα; Κτλ) .

    4. Η λύση αυτήν πρόβλεπε την χορήγηση στην τουρκία της περιοχής Αττίλα1 στα βορειανατολικά της Κύπρου (όρα κατωτέρω αποκάλυψη του τέως πρέσβη στην Κύπρο το 1980 Θέμου Στοφορόπουλου)

    5. Για το σχέδιο επιστροφής του Καραμανλή και προφανώς και για τη «λύση» του Κυπριακού, είχε ενημερωθεί από τους Αμερικανούς και ο Μίκης Θεοδωράκης. Ακούστε τον να το λέει στο, https://www.youtube.com/watch?v=ZdR0j7RWBgA#at=81

    6. Προϋπόθεση για την «λύση» αυτή, ήταν η με πραξικόπημα καθαίρεση και δολοφονία του Μακαρίου. Γιατί αν ζούσε ο Μακάριος αποκλειόταν η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας της οποίας ήταν νόμιμος πρόεδρος και η σχεδιασθείσα «λύση».

    7. Ο Ιωαννίδης, που αποδείχθηκε αφελής, δεν μετείχε στη συμφωνία αυτή. Νόμιζε ότι με το πραξικόπημα θα έκανε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

    8. Και θα μπορούσε να την επιτύχει, αν η τότε στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας, που τον παραμέρισε, δεν μετείχε στα σχέδια του Καραμανλή και άλλων πιθανότατα πολιτικών, για «διχοτόμηση» της Κύπρου . Και γιατί οι Τούρκοι μόνον ελεύθερα και μετά από την ανωτέρω συμφωνία, μπορούσαν να εισβάλουν στην Κύπρο.

    9. Δείτε τη συνέντευξη του Ιωαννίδη λίγο πριν πεθάνει, http://adiavroxoi.blogspot.gr/2010/08/dr-death-works-for-kissinger.html .

    10. Ο Μακάριος, παρ όλον ότι τότε μάλλον δεν διέθετε τα στοιχεία που υπάρχουν σήμερα, εξηγεί ότι στόχος της εισβολής ήταν τότε διχοτόμηση.

    Λέει ο Μακάριος.

    Δεν μπορεί να μην γνώριζαν ότι το πραξικόπημα αποτελούσε πρόσκληση των τούρκων να εισβάλουν.

    Και εξηγεί γιατί τους άφησαν να εισβάλουν ελεύθερα. Γιατί λέει το συμφωνημένο σχέδιο απέβλεπε στην διχοτόμηση της Κύπρου. Και εξηγεί μετά γιατί δεν καταργήθηκε τότε η Κυπριακή Δημοκρατία ώστε να επιβληθεί η διχοτόμηση.

    Ο λόγος είναι, λέει ο Μακάριος, ότι δεν κατάφεραν να τον δολοφονήσουν οπότε ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας τους ανέτρεψε τα σχέδια.

    Ακούστε τον να το εξηγεί μετά το 50:00 του https://www.youtube.com/watch?v=7SVibCew8Xc και συγκεκριμένα να λέει :

    Ανωτέρω επεξηγείται κατά τη γνώμη μου γιατί ο Μακάριος απάντησε ως απάντησε για τους Παπαδόπουλο και Ιωαννίδη. Γιατί, ως δείχνουν τα ανωτέρω στοιχεία, άλλοι ήταν οι εγκέφαλοι – υπαίτιοι τις καταστροφής της Κύπρου. Τέλος δείτε κατωτέρω (με σχόλια μου) τη αποκαλυπτική συνομιλία Καραμανλή – Κίσινγκερ τρεις μέρες μετά την εισβολή του 1974, και τι αναφέρει για την εισβολή και την περιοχή της Κύπρου Αττίλα 1, ο πρέσβης επί τιμή Θέμος Στοφορόπουλος (ο μόνος κατά τη γνώμη γνώστης ως πρέσβης της Κύπρου μετά το 1974, που είχε την εθνική φιλοτιμία να μιλήσε) και ο αείμνηστος Νεοκλής Σαερρής.

    Παρατηρώ επίσης ότι μέχρι σήμερα παραμένει κλειστός ο φάκελος της Κύπρου.

    Ευριπίδης Μπίλλης

    Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ

    Σχόλιο από Bilis | 10/03/2016

  23. Η «λύση» ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ το 1974 (κατά τον πρέσβη επί τιμή Στοφορόπουλο, από τα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, και κατά τον αείμνηστο Έλληνα Νεοκλή Σαρρή)

    Α. Στοφορόπουλος

    Για το θέμα της συμφωνίας να αποβιβαστούν ελεύθερα οι Τούρκοι στην Κύπρο και να καταλάβουν ένα μικρό μέρος βορειοδυτικά της Κερύνειας, για να “επιλύσει” ο Καραμανλής το Κυπριακό, γράφει μεταξύ άλλων ο πρέσβης επί τιμή Θέμος Στοφορόπουλος στο άρθρο του “Η Θράκη άλλη Κύπρος”.

    Γράφει ο Θέμος Στοφορόπουλος επιβεβαιώνοντας τη συμφωνία για ελεύθερη απόβαση- εκδρομή των Τούρκων στην Κύπρο στις 23 Ιουλίου 1974:

    “Είχε προηγηθεί η προδοσία του Ιουλίου 1974, από εκείνους που ίσως πίστεψαν (λέω “ίσως”, διότι η Δίκη της Κύπρου ματαιώθηκε για ανεξήγητους “λόγους ύψιστης εθνικής σκοπιμότητας”) από εκείνους, λοιπόν, που ίσως πίστεψαν, βλακωδώς, ότι “δίνοντας” (σαν να ήταν χωράφι του πατέρα τους) την μικρότερη περιοχή που κατέλαβε ο “Αττίλας Ένα”, θα ένωναν την υπόλοιπη Κύπρο με την Ελλάδα».

    Β. Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 30 χρόνια μετά την εισβολή:

    Για πρώτη φορά, επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον Χένρι Κίσινγκερ, ότι το 1973, ένα χρόνο πριν από την επιστροφή του στην Αθήνα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συναντήθηκε στο Παρίσι με τον Αμερικανό υπουργό των Εξωτερικών. Τόπος της συνάντησής τους, ήταν η κατοικία του εκδότη της εφημερίδας «New York Times», Σάϊρους Σουλτσμπέργκερ, στο Παρίσι. Ο κ. Σουλτσμπέργκερ, που έχει ιδιόκτητη έπαυλη και στην Υδρα, ήταν στενός φίλος, τόσο του Καραμανλή, όσο και του Κίσινγκερ.

    Στο δείπνο παραβρέθηκε και ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής, Ιάκωβος. Κατά τα λοιπά, ουδείς γνωρίζει τί συζητήθηκε και είναι σημαντικό να τονιστεί ότι κατά καιρούς ο Ιάκωβος αναφέρθηκε σ’ αυτό το περίφημο δείπνο, αλλά δεν ομολόγησε ΠΟΤΕ ότι παραβρέθηκε και ο Κίσινγκερ.

    Ο πρώτος που ισχυρίστηκε ότι ο Καραμανλής συναντήθηκε με τον Αμερικανό υπουργό στο Παρίσι, ήταν ο χουντικός πρέσβης Κων. Παναγιωτάκος, ο οποίος όμως επέμενε πως στο τραπέζι καθόταν και ο Μπουλέντ Ετσεβίτ. Η πληροφορία αυτή διαψεύστηκε τόσο από το περιβάλλον του Καραμανλή, όσο και από τους ανθρώπους του Κίσινγκερ.

    Ο Αμερικανός υπουργός, αποκαλύπτει την μυστική συνάντησή του με τον Καραμανλή, στη διάρκεια τηλεφωνικής συνομιλίας τους, δύο ημέρες μετά την περιπετειώδη επιστροφή του στην Ελλάδα. Ο Καραμανλής είναι έντονα εκνευρισμένος, επειδή οι Τούρκοι παραβιάζουν συνέχεια την εκεχειρία και απειλεί δύο φορές ότι εάν δεν σταματήσουν θα κηρύξει τον πόλεμο.

    Σε ένα σημείο της συνομιλίας τους, ο Καραμανλής, ενημερώνει τον Κίσινγκερ ότι ο ελληνικός λαός είναι έντονα απογοητευμένος και οι στρατιωτικοί, αν και ανατράπηκε η χούντα, παραμένουν πολύ επικίνδυνοι.

    Η ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ, Μεταξύ του υπουργού Κίσιγκερ και του πρωθυπουργού Καραμανλή, Παρασκευή 26 Ιουλίου 1974 1:25 μ.μ. (ώρα ανατολικής ακτής), 8:25 μ.μ. ώρα Αθήνας (ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΑ (Ε. Μπίλλη),

    ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ (TELCON)
    Μεταξύ του υπουργού Κίσιγκερ και του πρωθυπουργού Καραμανλή
    Παρασκευή 26 Ιουλίου 1974
    1:25 μ.μ. (ώρα ανατολικής ακτής), 8:25 μ.μ. ώρα Αθήνας

    Κίσινγκερ: Κύριε πρωθυπουργέ.
    Καραμανλής: Εμπρός…

    Κίσινγκερ: Κύριε πρωθυπουργέ
    Καραμανλής: Εμπρός, εμπρός…

    Κίσινγκερ: Κύριε Καραμανλή, εδώ Χένρι Κίσιγκερ. Είμαι ο υπουργός Εξωτερικών Κίσιγκερ.
    Καραμανλής: Α, τί κάνεις;

    Κίσινγκερ: Τί κάνετε;
    Καραμανλής: Είμαι καλά, αλλά έχω πολλές, πολλές δυσκολίες αυτή την στιγμή.

    Κίσινγκερ: Το ξέρω. Τηλεφώνησα για να σας πω, πρώτα απ’ όλα, ότι θυμάμαι με μεγάλο ενθουσιασμό το δείπνο που είχαμε την περασμένη χρονιά (1973). Στο σπίτι του Σάϊρους Σουλτζμπέργκερ (ιδιοκτήτης της εφημερίδας “New York Times”). (Το δείπνο δόθηκε προς τιμή του κ. Καραμανλή, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής κ. Ιακώβου, στο Παρίσι).
    Καραμανλής: Ο πρώην φίλος μας. (σ.σ.: εννοεί ο φίλος από τα παλιά).

    Κίσινγκερ: Και δεύτερον, θέλω να γνωρίζετε ότι υποστηρίζουμε με σθένος τις προσπάθειές σας. Θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να βοηθήσουμε την κυβέρνηση σας.
    Καραμανλής: Σε ευχαριστώ γι’ αυτό, αλλά πρέπει να προχωρήσεις και να κάνεις περισσότερα.

    Κίσινγκερ: Συγγνώμη;

    Καραμανλής: Το ξέρεις ότι οι Τούρκοι παραβιάζουν το ψήφισμα της… (σ.σ.: εννοεί ότι οι Τούρκοι παραβιάζουν τις πρόνοιες του ψηφίσματος των Ην. Εθνών, που αφορά την εκεχειρία, η οποία συμφωνήθηκε μεταξύ της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Κύπρου στις 22 Ιουλίου 1974). Είναι….. (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).

    Κίσινγκερ: Είμαι σε επαφή με την τουρκική κυβέρνηση αυτή τη στιγμή.
    Καραμανλής: (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)… Για πέντε ημέρες παραβιάζουν το ψήφισμα και (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Λένε ότι είναι πολύ επικίνδυνοι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).

    Κίσινγκερ: Καλά, θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου. Εργαζόμαστε αθόρυβα με τους Τούρκους αυτή τη στιγμή.
    Καραμανλής: (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ) αλλά νομίζω ότι πρέπει να τους πείσεις για…

    Κίσινγκερ: Κάνουμε ότι μπορούμε.
    Καραμανλής: Αχ, κ. Κίσινγκερ. Νομίζω ότι οι ευχές (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ) δεν είναι αρκετές. Πρέπει να κάνεις κάτι για να εμποδίσεις (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).

    Κίσινγκερ: Γράφω ένα… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά
    Καραμανλής: Θα το κάνεις; Οι Τούρκοι θα παραβιάσουν… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Παρατήρηση: Εννοεί κάποια συμφωνία αφού λέει θα. Δεν εννοεί την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας που ήδη παραβίαζαν

    Κίσινγκερ: Το καταλαβαίνω. Κύριε πρωθυπουργέ, σας στέλλω επιστολή στην οποία σας εξηγώ τί κάνουμε.
    Καραμανλής: Ευχαριστώ. Η κοινή γνώμη εδώ. Ο στρατός είναι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Είναι ανήσυχοι, στενοχωρημένοι και πολύ επικίνδυνοι.

    Κίσινγκερ: Το καταλαβαίνω.

    Καραμανλής: Οπως ξέρεις, είμαι ένας γέρος άνθρωπος. Και επιθυμώ μία ειρηνική λύση, αλλά… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Αυτή είναι προβοκάτσια… (;;;;;, τα ερωτηματικά του γράφοντα)

    Κίσινγκερ: Θα κάνω τα αδύνατα δυνατά εδώ και τώρα.
    Καραμανλής: Εν πάση περιπτώσει, σε παρακαλώ προσπάθησε να τους ελέγξεις (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Να σταματήσει αυτή η παρανομία.

    Κίσινγκερ: Θα το κάνω αμέσως.
    Καραμανλής: Διαφορετικά, εάν δεν το πράξεις εσύ, έχω υποχρέωση να το κάνω εγώ.

    Κίσινγκερ: Οχι, θα… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Μπορείς να συγκρατηθείς για μία ημέρα; Είμαι αυτή τη στιγμή σε επαφή με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας. Αυτή την στιγμή… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).
    Καραμανλής: Νομίζω ότι ξέρεις τί είναι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ).

    Παρατήρηση: εννοεί μάλλον η συμφωνία (γι αυτό είναι διαγραμμένο)

    Κίσινγκερ: Ναι, τους τηλεφωνώ τώρα.
    Καραμανλής: Συνεχίζουν να παραβιάζουν (την εκεχειρία) και να επεκτείνουν τον έλεγχο (εδαφών) στην Κύπρο. Τέλος πάντων, πίεσε τους να σταματήσουν.

    Κίσινγκερ: Θα τους πιέσουμε.
    Καραμανλής: Αλλά εάν δεν το κάνεις, έχω υποχρέωση να το κάνω από μόνος μου.

    Κίσινγκερ: Οχι, όχι. Θα τους πιέσουμε. Θα κάνουμε ότι προτείνατε εσείς.
    Καραμανλής: Ευχαριστώ.

    Κίσινγκερ: Θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου.
    Καραμανλής: Θα περιμένω να ακούσω τα νέα που θα μου φέρεις.

    Κίσινγκερ: Καλά, χάρηκα που σας μίλησα κύριε πρωθυπουργέ.
    Καραμανλής. Ναι. Καλά.

    Κίσινγκερ: Θα είμαι σε επαφή μαζί σας.
    Καραμανλής: Ευχαριστώ.

    Κίσινγκερ: Γειά σας.

    Γ. Νεοκλής Σαρρής.

    Γράφει επίσης και ο αείμνηστος Νεοκλής Σαρρής μεταξύ άλλων στο άρθρο του, “Αναζητώντας Διάλογο με την Τουρκία” στην εφημερίδα ΠΑΡΟΝ της Αθήνας της 7/2/2010:

    “Ο Τριανταφυλλίδης ήταν προσωπικός φίλος του Καραμανλή, άλλωστε με το όνομα του ο τελευταίος ταξίδεψε για το Παρίσι (Σημ. το 1963 όταν έχασε τις εκλογές), ο οποίος μετά τη Μεταπολίτευση παρέμεινε στο περιθώριο εξομολογούμενος σε φίλους “ότι γνώριζε με ποιες δεσμεύσεις ήλθε ο Καραμανλής”, υπονοώντας ότι είχε αποδεχτεί να μην αντιδράσει στον Αττίλα”

    Σχόλιο από Bilis | 10/03/2016


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: