Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Κάτι μαγειρεύεται στην Αριστερά!

Όντως κάτι μαγειρεύεται στην αριστερά και μάλιστα σε χύτρα ταχύτητας

Σε προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο «τι μαγειρεύεται στην αριστερά;», διατύπωνα την υποψία ότι «η κοινή μήτρα της ΚΝΕ των σέβεντις μπορεί ακόμα να έχει συγκολλητική ισχύ φτιάχνοντας περίεργα τρίγωνα ανάμεσα στην Ανταρσύα, το Μέτωπο Α-Α και τμήμα του ΣΥΝ».

Λίγες μέρες μετά (και χωρίς ομολογουμένως να με συμβουλευτεί κανείς), ανακοινώθηκε η «Πρωτοβουλία για ένα ενιαίο Αριστερό μέτωπο για ανατροπή του μνημονίου». Δεν διεκδικώ μπαξίσι καφετζούς, αλλά η Πρωτοβουλία αυτή πράγματι ενώνει στελέχη του ΝΑΡ (και ανακάμψαντες από τους παραιτηθέντες της ΚΕ του ΚΚΕ το 1989), με στελέχη της ομάδας Λαφαζάνη (Ήσυχος, Καλομοίρης) και στελέχη γύρω από το Μέτωπο Α-Α (και ειδικά από τη συντακτική της εφημερίδας Δρόμος). Το τρίγωνο ΝΑΡ – Αριστερό Ρεύμα – Μέτωπο Α-Α συμπληρώνεται από έναν τέταρτο παίκτη: Προσωπικότητες που το προηγούμενο διάστημα στήριζαν δημοσίως το ΚΚΕ ή είχαν χρηματίσει επί σειρά ετών βουλευτές του και μέχρι σήμερα δεν στήριξαν κάποιο άλλο σχήμα της αριστεράς, έστω κι αν ήταν γνωστή η διαφοροποίησή τους από την πολιτική του Περισσού.

Η πρωτοβουλία αυτή θα ήθελε να τετραγωνίσει το τρίγωνο Αλαβάνου – Λαφαζάνη – Χάγιου με προσθήκη στελεχών που έχουν πολύ πρόσφατη αναφορά στο ΚΚΕ. Αποδεικνύεται όντως ότι η κοινή μήτρα της ΚΝΕ των 70’ς είναι ισχυρή συγκολλητική ουσία, ανεξαρτήτως διασπάσεων, κατηγοριών και καταγγελιών ένθεν κακείθεν στις μετέπειτα δεκαετίες.

Το σχέδιο της Πρωτοβουλίας είναι άξιο προσοχής και ενδιαφέροντος. Μια τέτοια κίνηση ακόμη κι αν δεν τελεσφορήσει άμεσα, θα φυτέψει καινά δαιμόνια. Θα νομιμοποιούσε την πρόταση που διατυπώνεται ευθαρσώς και -προς το παρόν- αποκλειστικά από το Μέτωπο Α-Α. Θα συγκροτούσε επιπλέον μια κατεύθυνση απείρως πιο μάχιμη, πολιτική και φιλόδοξη από το χάρβαλο του ΣΥΝ. Φυσικά θα έθετε σε αμφισβήτηση την ενότητα του ΣΥΝ (τι πρωτότυπο!), την ενότητα του Συριζα (τι πρωτότυπο!), αλλά και την ύπαρξη του ΝΑΡ (όντως πρωτότυπο) και κατ’ επέκταση της Ανταρσυας.

Από την προσεκτική παρατήρηση των συντονιστών της Πρωτοβουλίας, είναι σαφές ότι ο σκακιστής Αλέκος έχει βάλει το χεράκι του. Είναι και ο μόνος από ολόκληρο το τετραγωνιζόμενο τρίγωνο που είναι μέσα σούμπιτος από την αρχή μέχρι το τέλος. Όλοι οι άλλοι κάπου και κάπως κωλύονται. Άλλωστε οι δύο του τριγώνου (Νέο και σκέτο Αριστερό Ρεύμα), κάτι έχουν να χάσουν, ενώ ο Αλέκος (που δεν έχει να χάσει τίποτα – ούτε καν τις αλυσίδες του), παίζει την παρτίδα με τολμηρά και επιθετικά ανοίγματα σαν άλλος Aleksandr Aleksandrovic Aljechin.

Πού κωλύονται τα δύο Ρεύματα;

Το Νέο Αριστερό Ρεύμα έχει να ξεπεράσει την παραλυτική ιδεολογική του αναζήτηση για την νέα εργατική βάρδια και τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Άμα βρει χρόνο, μπορεί και να ασχοληθεί με την πολιτική. Φυσικά μια τέτοια επιλογή θα ματώσει ακατάσχετα τον χώρο. Το ΝΑΡ από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα συμπεριφέρθηκε ως καταπιεσμένο καλογεροπαίδι που ξάφνου βρέθηκε στο παράδεισο του ηδονισμού: Δοκίμασε τα πάντα και περιπλανήθηκε παντού, γεννώντας πλήθος αναιρούμενων, αντιφατικών, αμφίσημων και συχνά απογειωμένων πρακτικών ή θεωρητικών σχημάτων. Αποκορύφωμα ήταν η μεγάλη εφεύρεση ενός μεγάλου οικονομολόγου που αφού την πούλησε στο ΝΑΡ, πήγε στο ΚΚΕ.

Όπως και να’ χει η πρόταση για ένα ενιαίο αριστερό μέτωπο ανατρέπει τα όσια και τα ιερά με τα οποία οι νεότεροι μεγάλωσαν και οι μεσήλικες γέρασαν. Και οι μεν και οι δε με αυτά διαμορφώθηκαν εδώ και είκοσι χρόνια. Θα είναι μια δύσκολη απόφαση, αλλά ίσως η μόνη ικανή να τους δώσει λόγο ύπαρξης στο επίπεδο της πραγματικής πολιτικής παρέμβασης. Φυσικά υπάρχει πάντα το πλαν μπι όπου μεμονωμένα στελέχη (ή μια οργανωμένη μειοψηφία) τραβάνε τον δρόμο τους.

Το Αριστερό Ρεύμα είναι ανάμεσα στην κομματική νομιμοφροσύνη και στην κομματική ασφυξία. Η νομιμοφροσύνη είναι χαρακτηριστικό παντός καιρού αυτής της ομάδας, αλλά από την άλλη ο παραλογισμός (1) και η απολιτική της νέας ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ μπορεί να τους εξωθήσει στα άκρα. Προς το παρόν η ομάδα Λαφαζάνη επιλέγει την φυγή προς τα μπρος: Εξώστρεφη δραστηριότητα, καμιά εσωκομματική εμπλοκή, και απόπειρα καθοδήγησης του ΣΥΝ και του Συριζα μέσα από την κοινοβουλευτική δουλειά. Όσο είναι δύσκολο για το Νέο Αριστερό Ρεύμα να καταλήξει σε κάτι ενιαίο και ταυτόχρονα πραγματικό, άλλο τόσο δύσκολο είναι για το Αριστερό Ρεύμα να κάνει βήμα υπέρβασης.

Τα παραπάνω κωλύματα γράφονται χωρίς τον ξενοδόχο. Στην περίπτωσή μας ο ξενοδόχος είναι το ΔΝΤ. Άμα τα πράγματα χειροτερέψουν, τότε πάνε περίπατο και οι νομιμοφροσύνες και οι ιδεολογικές αναζητήσεις. Στην πιθανότητα δραματικής χειροτέρευσης της κατάστασης, θα εμφανιστεί τεράστιο κενό που δεν θα καλύπτεται από τα ήξεις αφίξεις του Αλέξη, ούτε από την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων της Αλέκας. Οι τοποθετήσεις του Λαφαζάνη (ακόμη περισσότερο και από αυτές του Αλαβάνου) θα ήταν πολύ πιο κοντά σε μια τέτοια πραγματικότητα. Αυτό είναι και το πραγματικό πλεονέκτημα των 10 σημείων του Μετώπου Α-Α (2) στη Γραμματεία του Συριζα.

η συνέχεια ΕΔΩ

————————

Το κείμενο και οι  πρώτες υπογραφές  των συμμετεχόντων στην πρωτοβουλία.

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει σαρωτικές επιπτώσεις σ’ όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Στην οικονομία, στην πολιτική, στον πολιτισμό, στη συνείδηση. Η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων η κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων και η ματαίωση των ονείρων και των προοπτικών της νεολαίας δεν είναι συγκυριακές επιλογές, όπως υποστηρίζει η κηδεμονευόμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά οργανωμένοι τρόποι μόνιμης υποβάθμισης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.
Σ’ αυτό το συνεχώς αυξανόμενο κλίμα αβεβαιότητας και ανασφάλειας η Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, οφείλει να αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί στις ανάγκες των εργαζομένων. Ανάμεσα στους πολιτικούς χώρους της Αριστεράς υπάρχουν αναμφισβήτητες διαφορές, όπως, για παράδειγμα αυτές που αφορούν τη θέση της Ελλάδας στην ΕΕ, αλλά και οι σχετικές με τον τρόπο μετάβασης στο σοσιαλισμό, το περιεχόμενο και τη μορφή που αυτός θα έχει τον 21ο αιώνα –ζήτημα που οπωσδήποτε πρέπει να διερευνηθεί και να συζητηθεί με συντροφικό τρόπο, σε μια περίοδο μάλιστα που η δομική κρίση του καπιταλισμού θέτει ‘επί τάπητος’ το στρατηγικό στόχο της σοσιαλιστικής εναλλακτικής. Σήμερα όμως αυτές οι υπαρκτές διαφορές γίνονται συχνά τροχοπέδη, στην πραγματική ανάγκη οργανωμένης αντίστασης του εργαζόμενου λαού απέναντι στην πιο αντιδραστική, αντιλαϊκή, ταξική πολιτική που γνώρισε η χώρα μας, τουλάχιστον στην εποχή της λεγόμενης «μεταπολίτευσης». Είναι ιστορικό καθήκον όλων των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, ανεξαρτήτως του ειδικού τους βάρους, να βρουν εκείνα τα ζητήματα –και είναι πολλά- που μπορούν να οδηγήσουν σε ενότητα δράσης, ανταποκρινόμενα στις διαθέσεις των εργαζόμενων στρωμάτων, των ανέργων και της νεολαίας για συσπείρωση των δυνάμεων του κινήματος.
Με όρους συλλογικού ηγεμόνα και οργανωτή, να διευκολύνουν έτσι τις κοινωνικές διεργασίες, τις αυθόρμητες και συνειδητές συμμαχίες των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Να απομονώσουν πρακτικές τυφλής βίας και αδιέξοδων δήθεν αντιεξουσιαστικών ξεσπασμάτων αλλά και κάθε δεξιόστροφη «αριστερή» φρασεολογία που διευκολύνει τελικά τις κυβερνητικές επιλογές. Να δώσουν πολιτική προοπτική στους κοινωνικούς αγώνες συμβάλλοντας στην ανάπτυξή τους. Να βοηθήσουν εργαζόμενες μάζες, που βρίσκονται εγκλωβισμένες σε άλλες πολιτικές επιλογές, να αγωνιστούν για τα πραγματικά δικά τους συμφέροντα. Να αναπτύξουν πρωτοβουλίες θεωρητικού διαλόγου ανάμεσα σ’ όλους τους φορείς της Αριστεράς, με άξονα την υπέρβαση του καπιταλισμού.
Χωρίς να εγκαταλείπουν τους στρατηγικούς στόχους τους, ούτε τις συζητήσεις, τις διαφορές, τις διαφωνίες γι’ αυτούς, οι πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, εντός και εκτός του κοινοβουλίου, μπορούν και πρέπει να συναντηθούν στη διαμόρφωση μιας ρεαλιστικής πολιτικής πρότασης και κοινής δράσης για την αντιμετώπιση της κρίσης προς όφελος των εργαζομένων στην προσπάθεια εξόδου απ’ αυτήν. Ζητήματα όπως η αντιμετώπιση θεσμικών μορφών καπιταλιστικής ολοκλήρωσης (ΕΕ, ΟΝΕ, ΔΝΤ), η παύση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, το αίτημα εθνικοποίησης τραπεζών, η ρήξη με τις πρακτικές του τραπεζικού και του επιχειρηματικού κατεστημένου, καθώς και η αντιμετώπιση της βίαιης επίθεσης του κεφαλαίου με ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου, αλλά και η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, μπορούν να αποτελέσουν τη βάση τέτοιων διεργασιών.
Αθήνα, 6 Ιουλίου 2010
Αγγελόπουλος Θόδωρος, σκηνοθέτης
Αθανασιάδου Μυρσίνη, διδάκτωρ Ιστορίας
Αλαβάνου Αριάδνη, μεταφράστρια
Ανδρεάδης Γιάγκος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Αντωνοπούλου Μαρία, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Βαλαβάνη Νάντια, συγγραφέας
Βαμβακάς Κώστας, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός
Βασιλειάδου Τέα, δημοσιογράφος
Βατικιώτης Λεωνίδας, διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών
Βενετσάνου Νένα, τραγουδίστρια
Γαλάνης Γιώργος, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός
Γέρου Κάτια, ηθοποιός
Γεωργακάκη Ρόδη, αντιδήμαρχος Ελληνικού
Γεωργίου Χρήστος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Πάτρας
Δημητρίου Αλίντα, σκηνοθέτης
Δημητρίου Σωτήρης, ανθρωπολόγος
Δουζίνας Κώστας, πανεπιστημιακός, πανεπιστήμιο Λονδίνου
Ευσταθίου Κώστας, συνδικαλιστής τραπεζοϋπάλληλος
Ήσυχος Κώστας, συνδικαλιστής Ολυμπιακής
Κακαράς Αντώνης, απόστρατος αρχιπλοίαρχος
Κακναβάτος Έκτωρ, ποιητής
Καλομοίρης Γρηγόρης, συνδικαλιστής εκπαιδευτικός
Καρτερός Θανάσης, δημοσιογράφος
Κιμπουρόπουλος Γιάννης, δημοσιογράφος
Κοκκίνου Μαρία, ζωγράφος
Κουβελάκης Στάθης, πανεπιστημιακός, King’s College (Λονδίνο)
Κουζής Γιάννης, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Κορτζίδης Χρήστος, δήμαρχος Ελληνικού
Κοτσυφάκης Θέμης, συνδικαλιστής, ΔΣ ΟΛΜΕ
Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, δημοσιογράφος
Λαπαβίτσας Κώστας, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Λονδίνου
Λεοντής Χρήστος, συνθέτης
Μαίστρος Γιάννης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Μανιάτης Γιώργος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας
Μιχελής Κώστας, συνδικαλιστής λογιστής
Μπελαντής Δημήτρης, διδάκτωρ Νομικής
Μπιτσάκης Ευτύχης, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Ντούμας Χρήστος, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας
Παναγιωτόπουλος Χρήστος, συνδικαλιστής ΟΤΑ
Παπαδημητρίου Ζήσης, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ
Παπαδημητρίου Μάνια, ηθοποιός
Παπακωνσταντίνου Πέτρος, δημοσιογράφος
Πεππές Ζώης, συνδικαλιστής ΟΤΟΕ
Πορτάλιου Ελένη, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Πρωτονοτάριος Γιάννης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Ρηγοπούλου Πέππη, πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Αθήνας
Ριζόπουλος Τάσος, συνδικαλιστής στη φαρμακοβιομηχανία
Ρούσης Γιώργος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Ρούσσος Σίμος, τ. δημοτικός σύμβουλος Χαλανδρίου
Σακελαρόπουλος Σπύρος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Σκαμνάκης Θανάσης, δημοσιογράφος
Σπαθής Μάκης, πανεπιστημιακός, ΕΜΠ
Σπανού Δέσποινα, συνδικαλίστρια ΑΔΕΔΥ
Στάθης (Σταυρόπουλος), σκιτσογράφος
Σταμάτης Κώστας, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ
Σωτήρης Παναγιώτης, διδάκτωρ Φιλοσοφίας
Τσακνής Διονύσης, μουσικός
Φράγκου Λία, συνδικαλίστρια, ιδιωτική υπάλληλος
Χατζηστεφάνου Άρης, δημοσιογράφος
Χατζόπουλος Στάθης, δικηγόρος
Χουρμουζιάδης Γιώργος, πανεπιστημιακός, ΑΠΘ
Χρύσης Αλέξανδρος, πανεπιστημιακός, Πάντειο
Ενδεικτικά απο την χθεσινή συζήτηση
Σχετικά από την «Καθημερινή»
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_07/07/2010_407195
Advertisements

06/07/2010 - Posted by | -Διάφορα, -Ιδεολογικά, -Κίνημα

5 Σχόλια »

  1. ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ….(ΔΕΣ «ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΙΕΣ» ΦΩΤΑΚΗ ΑΠΟ ΝΑΡ )ΠΑΝΤΩΣ ΜΗΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΠΛΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ-ΤΡΙΓΩΝΟ….ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΠΑΣΧΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΕΣ .
    ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΝΩΣΕΙ …ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΑΙ Σ’ΑΥΤΟ ΧΩΡΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΙ …
    ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ.ΕΧΩ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΧΑΡΩ ΑΠΟ ΕΙΔΗΣΗ.

    Σχόλιο από Γ.Γ.ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ | 07/07/2010

  2. Επι τελους ενας κοσμος αρχισε να κινηται και ειναι το πιο υγιες κομματι της κοινωνιας μας ,το εγχειριμα λαμπρον και ελπιδοφορον ελπιζω να συγκινισει τον αποχαυνομενο τηλεπληκτο καναπεδιασμενο εργαζομενο ,που οργισμενος τους σκυλοβριζει και μετα σαν να μην συνεβη τιποτα παει και τους ψηφιζει

    Σχόλιο από kiamul | 07/07/2010

  3. Η Αριστερά θα έχει νόημα, θα επανακαθορίσει την ταυτότητα της, μόνο αν μπει μπροστά για ένα «Ελληνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο» με ότι ευρύτερο σημαίνει κοινωνικά και πολιτικά η λέξη «απελευθερωτικό» όσο και η προέλευση/απεύθυνση «ελληνικό» στα ευρωπαϊκά αλλά και ατα και ευρύτερα κοινωνικά ακροατήρια. Ο τρέχων προσδιορισμός «Αριστερό Μέτωπο», παρά την ιστορική βαρύτητα, έχει εσωστρεφή κατεύθυνση, λειτουργεί περιοριστικά, ναρκισσιστικά και μάλλον «συντεχνιακά» στα πρόσφατα πολιτικά συμφραζόμενα. Η σημερινή κοινωνία έχει ήδη ξεπεράσει ένα τέτοιο αίτημα, ως προϋπόθεση για τη διεκδίκηση της απελευθέρωσης της.

    Σχόλιο από Ερημίτης | 08/07/2010

  4. Οι παρατηρήσεις σου δεν ειναι ανευ ουσίας
    Ας το θεωρήσουμε όμως ως μια αγχωμένη κίνηση στην έτσι κι αλλιώς υπάρχουσα αναγκαιότητα οριοθέτησης…

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/07/2010

  5. http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=206241

    Σχόλιο από Ο μαλάκας της Ιστορίας | 24/09/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: