Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

…πώς γίναμε «μικρά και ανέντιμος Ελλάς»;

Σ’ ένα εξαιρετικό κείμενο που αλιεύσαμε στο «Βλέμμα», επιχειρείται μια ανατομία της νεοελληνικής διανόησης κατά το μακρύ διάστημα της προσπάθειας πολιτικής αυτονόμησης τούτης ‘δω της ανθρώπινης οντότητας.  Της οντότητας που τελικά κινήθηκε μεταξύ της «Μικράς πλην εντίμου« και της «Mικράς πλην ανεντίμου«. Αποτυγχάνοντας με τη θέλησή της να κάνει το ποιοτικό άλμα με τη μικρασιατική πρόκληση όταν το έφερε η Ιστορία. Και επιλέγοντας να μετατρέψει τους κοσμοπολίτες αστούς της Ιωνίας, σε «τουρκόσπορους» και «πρόσφυγγες»   στον καθυστερημένο βαλκανικό Νότο.

Η βαθύτερη αιτία του σύγχρονου εξευτελισμού και της καταπτωσης  της νεοελληνικής διανόησης, σύμφωνα με τον Νίκο Ξυδάκη είναι:

«Οι ελίτ διαπαιδαγωγούνται πλέον αγγλοσαξωνικά, μαθαίνουν να σκέφτονται αγγλοαμερικάνικα, να καθρεφτίζονται σε υπερατλαντικούς καθρέφτες, να μην αναγνωρίζουν εαυτούς στην παράδοση. Καθίστανται ανίκανοι να σκεφτούν τον εαυτό και τον τόπο με όρους άλλους εκτός των κολεγιακών εγχειριδίων· ανίκανοι να σκεφτούν την γεωπολιτική και ιστορική Ελλάδα δυναμικά, με όρους αυτοτέλειας και ιστορικότητας. Οι ελίτ σήμερα παπαγαλίζουν αγγλοσαξωνικά, βλέπουν την Ελλάδα μηχανικά, σαν case study, τη βάζουν σε excelάκια στο λάπτοπ· ορισμένως: τη βλέπουν απ’ έξω, σαν ξένοι, που μάλιστα ντρέπονται και λίγο για το μεσογειακό και βαλκάνιο χούι, ντρέπονται για τους φτωχούς και άξεστους γονείς τους. Ντρέπονται για τον άξεστο Μακρυγιάννη, τον Καραϊσκάκη, τον Καβάφη, τον Σεφέρη; Ναι, ντρέπονται, επειδή οι ίδιοι είναι άξεστοι, άμοιροι παιδείας, ημετέρας και θύραθεν, επειδή είναι ετερόφωτοι ή άφωτοι, επαρχιώτες της Δύσεως και όχι πρωταγωνιστές της.»

Οι ελίτ σκέφτονται αγγλοσαξωνικά

Ο,τι μάς συμβαίνει είναι πρωτόγνωρο και σοκαριστικό, κι όχι επειδή είχαμε καλομάθει και γίναμε μαλθακοί, ούτε επειδή φταίνε καθ’ ολοκληρίαν οι παθογένειες του ελλαδικού κράτους και η οκνηροπονηρία του Ελληνος και τέτοια στερεοτυπικά. Οχι. Ο,τι συμβαίνει στην Ελλάδα τώρα και θα εξελίσσεται με σφοδρότητα μήνα με τον μήνα, είναι πρωτόγνωρο για όλη τη μεταπολεμική Ευρώπη. Η κρίση κρατικών χρεών, οι εγγενείς ασυμμετρίες στην Ε.Ε., η ταχύτατη συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας, η ριζική αμφισβήτηση του κοινωνικού συμβολαίου, η εξουθενωτική πίεση στα μεσοστρώματα, η χειρουργική αφαίρεση του μέλλοντος, οι απειλές αποκλεισμού, ο μαζικός εκφοβισμός, η συλλογική ενοχοποίηση, όλα τούτα είναι πρωτόγνωρα για τους λαούς της μεταπολεμικής Ευρώπης, και ασφαλώς πρωτόγνωρα για τους Ελληνες της 36χρονης Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η επιχειρούμενη «λατινοαμερικανοποίηση» της Ευρώπης θέτει καινοφανή ερωτήματα στους πληττόμενους λαούς. Σε αυτά τα ερωτήματα είναι προφανές ότι δεν μπορούν πια να απαντήσουν οι πολιτικές ελίτ που κατέχουν σήμερα την εξουσία, διότι η σκέψη και η δράση τους είναι σχεδόν απολύτως ετερόφωτες και ετερόνομες· διότι αυτές ακριβώς οι ελίτ παρήγαγαν την παρούσα κρίση, είναι οργανικό μέρος της κρίσης· διότι τα διανοητικά εργαλεία τους είναι ξεπερασμένα. Τα εγχειρίδια Business Administration και Αssets Management των τεχνοκρατών που ασκούν πολιτικοοικονομική διαχείριση είναι απελπιστικά αστεία εφόδια για να αναμετρηθείς με τα σύνθετα γεωπολιτικά, ιστορικά και ανθρωπολογικά διακυβεύματα της πιο μεγάλης ίσως κρίσης του καπιταλισμού από το 1929. Η πολιτική τιμωρεί τους μάνατζερ, αλλά μαζί τιμωρεί πολύ επώδυνα και τα πλήθη που της γύρισαν την πλάτη.

Θα διακινδυνεύσω μια περιγραφή της ελληνικής περίπτωσης, με αφορμή την απουσία πρωτότυπων προσεγγίσεων και εννοιολογήσεων της κρίσης. Στον διαμορφωτικό 19ο αιώνα μεγάλα πνεύματα του ελληνισμού αναζήτησαν απαντήσεις κοιτώντας προς τη Δύση αλλά κυρίως προς τον χώρο τους και την παράδοσή τους. Συνέθεσαν πρωτότυπες, κοπιώδεις απαντήσεις, όχι πάντα λυσιτελείς, αλλά πάντα αυθεντικές, αυτόχθονες και τολμηρές: για το ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε, που πάμε, τι μπορούμε να κάνουμε ― Σολωμός, Ζαμπέλιος, Παπαρρηγόπουλος, Κουμανούδης, Ροϊδης…

Μετά την ήττα του 1897, γεννήθηκε επίσης ένα νέο γηγενές πνεύμα, που εκφράστηκε πολιτικά, πνευματικά, καλλιτεχνικά, από τον Παλαμά έως τον Βενιζέλο. Στον μακρό 20ό αιώνα, μετά την καταστροφή του ’22, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, μια γενιά διανοουμένων, καλλιτεχνών και πολιτικών ανδρών στοχάστηκε με αυτόχθονες, αυθεντικούς όρους την ταυτότητα, τις δυνατότητες, την ιδιοσυστασία, τους δρόμους που ανοίγονται, άνδρες που επιχείρησαν μια ζεύξη του μοντέρνου με το παραδοσιακό, του διεθνούς με το εντόπιο, που είδαν τον εαυτό τους υπερήφανο και αυτοτελή. Μιλώ για τη λεγόμενη Γενιά του ’30, υπό ευρεία έννοια. Ο «κρατικός» Σεφέρης, ο υπερμοντέρνος Εγγονόπουλος, ο κεντρώος Θεοτοκάς, ο βυζαντινός Κόντογλου, ο αριστερός Δούκας, ο μυστικός Πικιώνης, ο ακατάτακτος Πεντζίκης, κ.ά., είδαν τον Ελληνα εαυτό με αγωνία και περηφάνια, σαν μέρος του Δυτικού όλου αλλά και σαν αυτόφωτο πρόσωπο. Η κληρονομιά τους είναι κληρονομιά υπερηφάνειας και αυθεντικότητας. Και κράτησε ζωντανό τον ελληνισμό του κρατιδίου μέσα από πολέμους, κατοχή, εμφύλιο, έως τη δικτατορία του ’67.

Στη μεταπολίτευση, αυτή η παράδοση πρωτογενούς σκέψης ατονεί ― για πολλούς λόγους. Ατονεί σταδιακά, έως νεκρώσεως, ακόμη και η πνευματική συνδεση των ελίτ με την ηπειρωτική Ευρώπη· παύει η τροφοδοσία από τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία. Οι ελίτ διαπαιδαγωγούνται πλέον αγγλοσαξωνικά, μαθαίνουν να σκέφτονται αγγλοαμερικάνικα, να καθρεφτίζονται σε υπερατλαντικούς καθρέφτες, να μην αναγνωρίζουν εαυτούς στην παράδοση. Καθίστανται ανίκανοι να σκεφτούν τον εαυτό και τον τόπο με όρους άλλους εκτός των κολεγιακών εγχειριδίων· ανίκανοι να σκεφτούν την γεωπολιτική και ιστορική Ελλάδα δυναμικά, με όρους αυτοτέλειας και ιστορικότητας. Οι ελίτ σήμερα παπαγαλίζουν αγγλοσαξωνικά, βλέπουν την Ελλάδα μηχανικά, σαν case study, τη βάζουν σε excelάκια στο λάπτοπ· ορισμένως: τη βλέπουν απ’ έξω, σαν ξένοι, που μάλιστα ντρέπονται και λίγο για το μεσογειακό και βαλκάνιο χούι, ντρέπονται για τους φτωχούς και άξεστους γονείς τους. Ντρέπονται για τον άξεστο Μακρυγιάννη, τον Καραϊσκάκη, τον Καβάφη, τον Σεφέρη; Ναι, ντρέπονται, επειδή οι ίδιοι είναι άξεστοι, άμοιροι παιδείας, ημετέρας και θύραθεν, επειδή είναι ετερόφωτοι ή άφωτοι, επαρχιώτες της Δύσεως και όχι πρωταγωνιστές της.

Είπαμε, βλέπουν την Ελλάδα απέξω, με το κυάλι αντεστραμμένο, και τη σκέφτονται αγγλικά, δηλαδή τεχνικά και αποσπασματικά. Δεν βλέπουν τον κόσμο από εδώ προς τα εκεί· και δεν τον σκέφτονται ελληνικά, δηλαδή ιστορικά και καθολικά. Και η Ελλάδα βουλιάζει.

Advertisements

15/06/2010 - Posted by | -Διάφορα, -Νεοελληνικά, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

6 Σχόλια »

  1. η αγγλοσαξωνική ανατροφή δεν είναι κάτι το εκπληκτικό, αφού οι αγγλοσάξωνες και η κουλτούρα τους κυριάρχησαν μεταπολεμικά, δεν ήταν όμως μόνο οι εγχώριες ελίτ αλλά και οι πολλοί, που διαπαιδαγωγήθηκαν αγγλοσαξωνικά, με δυναστεία, αγγλοσαξωνικά κόμικ/κινούμενα σχέδια, μουσική, και εν τέλει με την αγγλοσαξωνική λογική (όχι μόνο οι ελίτ αλλά και η πλέμπα που έστελνε τα παιδιά της στην αγγλία).

    αφού κυριάρχησαν οι αγγλοσάξωνες, δυστυχώς η χειρότερη μορφή της δυτικής κουλτούρας (σε σχέση με γαλλική-ιταλική-γερμανική), η πιο διαλυτική (που δεν δίνει τα περιθώρια ενσωμάτωσής της στην ιθαγενή κουλτούρα τόσο όσο άλλες κουλτούρες), έγινε δεύτερη φύση.

    Σχόλιο από Γιάννης | 15/06/2010

  2. αλλά και οι πολλοί, που διαπαιδαγωγήθηκαν αγγλοσαξωνικά, με δυναστεία, αγγλοσαξωνικά κόμικ/κινούμενα σχέδια, μουσική,..

    πραγματι ..Μεγαλώσαμε με το Μικυ Μαους .. και η χωρα μας εγινε Ντισνευλαντ .Γιναμε Αμερική πρωτού γινουμε Ευρωπη
    Και τωρα επιστρεφουμε στην ερημο του Πραγματικου.

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 16/06/2010

  3. Ουραγός στους «27» με βάση τους δείκτες βιωσιμότητας του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής
    Στην τελευταία θέση του δείκτη βιωσιμότητας των ευρωπαϊκών χωρών το 2010 κατατάσσεται η Ελλάδα, σύμφωνα με μελέτη του Κέντρου Ευρωπαϊκής Πολιτικής (EuropeaPolicy Center).

    Η ελληνική οικονομία έχει σχεδόν τη χειρότερη βαθμολογία στην Ε.Ε. των «27» όσον αφορά το δημοσιονομικό έλλειμμα, το χρέος, τον ρυθμό ανάπτυξης, την ανταγωνιστικότητα, τη διαφθορά και την πληθυσμιακή γήρανση, και χαρακτηρίζεται μη βιώσιμη.

    Σε δεινή θέση, μη βιώσιμη όπως επισημαίνει η έρευνα, βρίσκονται η Ιταλία (26η) και η Πορτογαλία (25η) ενώ σε επικίνδυνη κατάσταση εκτιμάται πως είναι οι οικονομίες της Ιρλανδίας, της Σλοβενίας, της Κύπρου, της Λιθουανίας, της Μάλτας, της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας, της Λεττονίας και της Ισπανίας.

    Στην κορυφή της κατάταξης βρίσκονται οι Σουηδία, Δανία, Εσθονία και Φινλανδία.

    (από την Καθημερινή)

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 17/06/2010

  4. Tις προαλλες βρεθηκα με εναν Φινλανδο …Ηταν πολύ πατριωτης και πολύ περηφανος για τη χωρα του » Γιατι -λεει – ολοι πληρωνουν φορους και εχουμε εξαιρετική ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ »
    ναι… Ηταν πατριωτης ..με ενα ειδος πατριωτισμου και εθνικής περηφανειας που εμεις εδώ ουτε καν φανταζομαστε..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 17/06/2010

  5. Ζούμε και χαιρόμαστε με μύθους φτιαγμένους να μας αποπροσανατολίζουν. «Οι Έλληνες είμαστε δημοκράτες, αντιρατσιστές, πατριώτες» και άλλα πολύ ωραία για να είναι αληθινά. Η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Επιφανειακοί σε όλα. Κρυφορατσιστές, ψευτοδημοκράτες και τζάμπα πατριώτες. Χτίζουμε αυθαίρετα, λαδώνουμε ή και λαδονόμαστε, αγωνιζόμαστε από τον καναπέ για τα δίκαια του Έθνους και ανεχόμαστε τα πάντα. Ανεχόμαστε το δούλεμα ή καλύτερα το απαιτούμε απο τους πολιτικούς. Όποιος απο αυτούς κάνει το λάθος να μας μιλήσει με την γλώσσα της αλήθειας, τον μισούμε, τον πολεμάμε και τον αποτελειώνουμε.
    Σήμερα που βγαίνουν στην επιφάνεια απλυτα τα οποία ορισμένοι τα έβλεπαν χρόνια πρίν και πάλι είμαστε έτοιμοι να ανεχθούμε λαϊκιστές και «λαμόγια» οι οποίοι δεκαετίες τώρα πλούτιζαν επενδύοντας στην αφέλεια και την πολιτική ανωριμότητά μας. Γουστάρουμε το χτύπημα στην πλάτη και το δούλεμα. Το απαιτούμε μάλιστα και επιβραβευουμε αυτούς που μας δουλεύουν.
    Ελπίζω και εύχομαι οι τελευταίες αποκαλυπτικές περιπτώσεις πλουτισμού ορισμένων να λειτουργήσουν αφυπνηστικά και λυτρωτικά για τον Λαό μας. Να μάθουμε να εκτιμούμε την αλήθεια και την ειληκρινή προσπάθεια απο το να επιβραβεύουμε υποκριτές και εκμεταλευτές των αδυναμιών μας. Εγώ θέλω να είμαι και είμαι αισιόδοξος ότι η σημερινή τραγική κατάσταση θα λειτουργήσει θεραπευτικά στην χρόνια πάθηση της ελληνικής κοινωνίας.

    Σχόλιο από Θεόδωρος Στολτίδης | 27/06/2010

  6. http://www.greekamericannewsagency.com/GANA2/STRATFORGreeceMonograph.pdf

    Πολιτική αστάθεια,αποσταθεροποίηση και έξαρση της κοινωνικής βίας προβλέπουν οι Αμερικανοί
    Δευτέρα, 28 Ιούνιος 2010 15:19 | Συντάχθηκε απο τον/την Greekamericannewsagency.com | | |
    Από την Δέσποινα Συριοπούλου

    Απώλεια του γεωπολιτικού της ρόλου στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, σενάρια ολοκληρωτικής κατάρρευσης πολιτικού ελέγχου και κοινωνικής έξαρσης της βίας, σταδιακή αποσύνδεση από της μεγάλες(σ.σ. προστάτιδες δυνάμεις δυνάμεις βλέπε Αμερική), πολιτική αποσταθεροποίηση σε σημαντικό βαθμό, και έξοδο από την ευρωζώνη είναι μερικές από τις εκτιμήσεις -πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις για την Ελλάδα των «ειδικών» του stratfor, οι οποίοι επισημαίνουν ότι τα τρία επόμενα χρόνια θα είναι καθοριστικά για την σύγχρονη μετεπαναστατική από συστάσεως του ελληνικού κράτους ιστορία της χώρας.

    Σύμφωνα με την δεκασέλιδη ανάλυση, κάνοντας focus στα συμπεράσματα, σύμφωνα με τους αναλυτές του Stratfor, υποβαθμίστηκε ο ρόλος της Ελλάδας ως στρατηγικός σύμμαχος στα Βαλκάνια, με την αλλαγή της πολιτικής γεωγραφίας της περιοχής μετά τον πόλεμο στα Βαλκάνια(το 1993), μια απώλεια που όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει το Αμερικανικό ινστιτούτο ήταν ορατή σε όλους πέρα από την ίδια της Ελλάδα, με αποτέλεσμα η Αθήνα, «αρνούμενη να αποδεχτεί την πραγματικότητα, έκανε τα πάντα να διατηρήσει την θέση της, δανειζόμενη αφενός τεράστια ποσά για εκσυγχρονισμένους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και δίνοντας αφετέρου λανθασμένα στοιχεία για να μπει στην ευρωζώνη».

    Αυτή η πολιτική εξήγηση ωστόσο – πάντα σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης- δεν καταγράφεται. Αντιθέτως, η σημερινή οικονομική κρίση περιγράφεται –κυρίως- από τα δυτικοευρωπαϊκά ΜΜΕ ως αποτέλεσμα της ελληνικής τεμπελιάς, υπερδαπανών και ανευθυνότητας με αποτέλεσμα να διογκώνεται το πάντα ελλειμματικό δημόσιο χρέος και ο εσωτερικός και κυρίως εξωτερικός δανεισμός της χώρας.

    Συνεχίζοντας, οι αναλυτές εξηγούν «ότι η Ελλάδα, αντιμετωπίζοντας μεταξύ άλλων και την υπαρκτή απειλή για το Αιγαίο- δεν είχε εναλλακτική παρά να χρεωθεί, ύστερα από την απώλεια του ενδιαφέροντος από τους δυτικούς προστάτες εταίρους», για να συμπληρώσουν ότι «Σήμερα η Ελλάδα δεν μπορεί ούτε να ονειρεύεται ότι θα μπορέσει να επιτύχει τον 5ο γεωπολιτικό της στόχο, την κυριαρχία της δηλαδή στην ανατολική μεσόγειο. Πάγια θέση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής της τις δυο τελευταίες 10ετιες.

    Ακόμα και ο 4ος στόχος , που είναι η ενοποίηση της εσωτερικής Ελλάδας βρίσκεται υπό αμφισβήτηση, όπως απεικονίζεται στην έκθεση λόγω της «εσωτερικής της αδυναμίας της να μαζέψει τους φόρους. Σχεδόν το 25% της ελληνικής οικονομίας εντάσσεται στην παραοικονομία, ένα ποσοστό από τα πλέον υψηλότερα ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες».

    Για το Stratfor, «η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς εξωτερικό προστάτη, με το ερώτημα να τίθεται αν η Ελλάδα θα μπορέσει να αποδεχτεί την μείωση κατά πολύ του γεωπολιτικού της ρόλου», σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι δεν είναι στο χέρι μας αλλά «εξαρτάται από τις στρατηγικές που υιοθετεί η Τουρκία, η οποία είναι μια αναδυόμενη γεωπολιτική δύναμη που στοχεύει να επεκτείνει την επιρροή της στα Βαλκάνια, την Μέση Ανατολή και τον Καύκασο. Το ερώτημα είναι τώρα αν η Τουρκία θα εστιάσει τους στόχους της στο Αιγαίο ή αντί αυτού επιθυμεί να συμφωνήσει με την Ελλάδα, ώστε να επικεντρωθεί σε άλλα συμφέροντά της».

    Η συμβουλή του ινστιτούτου είναι να βρει η Ελλάδα τον τρόπο να ξαναγίνει χρήσιμη σε μια ή περισσότερες μεγάλες δυνάμεις, σπεύδει όμως να πει ότι είναι κάτι απίθανο, «εκτός εάν μια σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων επιστρέψει στα Βαλκάνια»...

    Για να καταλήξει ότι σε κάθε περίπτωση, τα επόμενα τρία χρόνια θα είναι καθοριστικά για την Ελληνική ιστορία, προοιωνίζοντας μια εικόνα αποσταθεροποίησης από τα αυστηρά μέτρα που επέβαλε το ΔΝΤ και η ΕΕ, με αποτέλεσμα την περαιτέρω εξασθένιση της κεντρικής κυβέρνηση, αλλά και την χρεωκοπία προ των πυλών (κρίνοντας από το επίπεδο του χρέους, το οποίο –όπως επισημαίνουν- σύντομα θα είναι πάνω από το 150% του ΑΕΠ), και την στάση επιφυλακής των ευρωπαίων εταίρων για μια διαταγή εξόδου από την ευρωζώνη, μόλις διαπιστωθεί ότι αυτό δεν αποτελεί κίνδυνο για την υπόλοιπη ευρώπη.

    Έτσι, το stratfor εκτιμά ότι η Ελλάδα, χωρίς πρόσβαση σε διεθνή κεφάλαια ή χρήματα στήριξης, μπορεί να αντιμετωπίσει μια ολοκληρωτική κατάρρευση του εσωτερικού πολιτικού ελέγχου με άμεσο αποτέλεσμα την έξαρση της κοινωνικής βίας, τέτοια που έχει να δει από την περίοδο της στρατιωτικής χούντας την δεκαετία του 70» για να καταλήξει ο συντάκτης της απαισιόδοξης έκθεσης ότι «Η Ελλάδα είναι πρώτη φορά από το 1820 είναι πραγματικά μόνη της!».

    http://www.greekamericannewsagency.com/main/index.php?

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/06/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: