Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Τρία τουρκικά άρθρα για τη Γάζα!

Τi λένε οι Τούρκοι για τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη μεταφορά της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα;

Αναδημοσιεύουμε δύο σημαντικά κείμενα από Τουρκία. Το πρώτο το αντλήσαμε απ’ τα «Κιουπέπκια» και είναι το άρθρο με τίτλο «Ισραήλ» του αριστερού διανοούμενου Μurat Belge που δημοσιεύτηκε στην Taraf.

Το δεύτερο είναι του Oray Eğin, και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Aksam με τίτλο: «Türkiye nasıl bir felakete sürükleniyor» («Σε τι είδους καταστροφή παρασύρεται η Τουρκία;»), τη μετάφραση του οποίου πήραμε απ΄ το politicsonline

…και το τρίτο του  Burat Bedkil στην Hurriyet (3.6.10) με τίτλο : «Γιατί η Παλαιστίνη αποτελεί «δεύτερη Κύπρο» για τους Τούρκους;» και το βρήκαμε στις Ανιχνεύσεις


«Ισραήλ» του Μουράτ Μπελγκέ

Θυμάμαι ότι πριν από χρόνια, γράφοντας σχετικά με διεθνή θέματα, είχα βάλει το Ισραήλ και τη Νότια Αφρική στην ίδια κατηγορία. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε μία μορφή «Δημοκρατίας» την οποία, για ιδιαίτερους λόγους και σε ιδιαίτερες συνθήκες, εγκαθίδρυσησε μια κοινότητα «μεταναστών» διαμορφώνοντας μια μορφή διακύβερνησης που καταπίεζε τους ντόπιους. Προϋπόθεση για την ύπαρξη αυτού του καθεστώτος είναι να μην επιτρέπεται στη ντόπια κοινωνία να μορφωθεί και να εξελιχθεί ∙ η αδυναμία της ντόπιας κοινωνίας επιτρέπει σ’αυτό το καθεστώς να συνεχίζει να υπάρχει.

Όμως, όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να πειστεί η σε συνεχή αλλαγή διεθνής κοινή γνώμη για τη νομιμότητα αυτού του καθεστώτος. Κι εδώ συνεχίζονται οι ομοιότητες: η αντίδραση της παγκόσμιας κοινής γνώμης αρχίζει να γίνεται εξίσου καθοριστική με τον αγώνα που διεξάγεται μέσα στην ίδια τη χώρα. Ίσως και να γίνεται ακόμα πιο σημαντική και καθοριστική, επειδή η εν λόγω κοινωνία μεταναστών έχει πείσει τον εαυτό της ότι έχει το δικαίωμα να καταπιέζει τον ντόπιο λαό. Κι έχει συνηθίσει να ζει μ’αυτά τα διπλά κριτήρια. Όμως αρχίζει να κλονίζεται από τις παγκόσμιες αντιδράσεις που αντιμετωπίζει.

Η λευκή μειονότητα της Νότιας Αφρικής, ολλανδικής κυρίως καταγωγής, η οποία είχε ζήσει πιο πολλά χρόνια σ’ένα τέτοιο καθεστώς, ήταν η πρώτη που υποχώρησε. Τώρα η κατάσταση στη Νότια Αφρική ομαλοποιείται.

Το Ισραήλ, από την άλλη, δεν υποχώρησε. Κι όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά, εντελώς στην αντίθετη κατεύθυνση, υιοθετώντας μια όλο και πιο σκληρή στάση, συνεχίζει στον ίδιο δρόμο ∙ ακολουθεί μια πολιτική που βασίζεται στο να δείχνει πόσο αποφασισμενο είναι να συνεχίζει σ’αυτό τον δρόμο, φέρνει στην εξουσία ηγεσίες που σκέφτονται κατ’αυτό τον τρόπο. Οι μηχανισμοί που παράγουν μια ριζοσπαστικοποίηση προς αυτή την κατεύθυνση δουλεύουν στο φουλ στην κοινωνία του.

Μια τέτοια πολιτική έχει πιθανότητες επιτυχίας; Είναι βιώσιμη; Κατά τη γνώμη μου, όχι. Όμως σύμφωνα με τις ηγεσίες που περιέγραψα οποιαδήποτε άλλη πολιτική δεν μπορεί καν να εξεταστεί.

Και η τελευταία πράξη του Ισραήλ, και ένα μεγαλό πόσοστο όσων έχει κάνει μέχρι σήμερα, είναι πράγματα που δεν μπορούν να υποστηριχτούν, δεν δικαιολογούνται. Όμως υπάρχει εδώ ένα σημαντικό σημείο που δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Αυτό έχει να κάνει πιο πολύ όχι με το ίδιο το Ισραήλ, αλλά με τους εχθρούς του: σήμερα, στο μέτωπο που έχει διαμορφωθεί εναντίον του Ισραήλ, περιλαμβάνει και μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα που δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ. Άνθρωποι που σκέφτονταν έτσι – πιο σωστό μάλλον είναι να πούμε «ένιωθαν» κι όχι «σκέφτονταν» – υπήρχαν και στη Νότια Αφρική και στους μαύρους λαούς των γύρω χωρών. Κι αυτό είναι λογικό να συμβαίνει σε κάθε μέρος όπου ένα τέτοιο καθεστώς ασκεί μια τέτοια καταπίεση. Μπορούμε να κατανοήσουμε τους λόγους γι’αυτό, αλλά άλλο το «κατανοώ» κι άλλο το «επιδοκιμάζω». Δεν χτίζεται ζωή πάνω στο μίσος και την έχθρα.

Τελικά, στη Νότια Αφρική τον φαύλο κύκλο της εχθρότητας έσπασε πρώτος απ’όλους ο Νέλσον Μαντέλα. Αυτός είπε ότι το μέλλον που μπορεί κανείς να οραματιστεί για τη χώρα πρέπει να είναι ένα μέλλον στο οποίο λευκοί και μαύροι θα ζουν μαζί και έδωσε εγγυήσεις ότι οι μαύροι θα το τηρούσαν αυτό. Έπεισε, και στη Νότια Αφρική η ζωή συνεχίζεται στηριζόμενη σ’αυτές τις αρχές.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν εγκρίνουν συγκεκριμένες πολιτικές συμπεριφορές του Ισραήλ ∙ και καθώς δεν αλλάζει τρόπο συμπεριφοράς, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτοί θα αυξηθούν. Όμως αυτοί οι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι πρέπει να καταστραφεί το Ισραήλ, αλλά υπερασπίζονται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ. Ένας απ’αυτούς είμαι κι εγώ. Ο τρόπος με τον οποίο ιδρύθηκε το Ισράηλ μπορεί να είναι γεμάτος λάθη. Ο κόσμος, που μόλις ξυπνούσε από τον εφιάλτη του Β’ παγκόσμιου πολέμου, μέσα στη σαστιμάρα του να επανορθώσει για τα όσα φρικτά είχαν γίνει στον πόλεμο, κάνοντας νέα λάθη ενθάρρυνε το Ισραήλ. Και με τη γνωστή «δυτική αναισθησία» δεν πρόσεξε καν τι έκανε και στην πλάτη ποιου.

Όμως σήμερα είμαστε στο 2010. Σήμερα, αυτό που λέμε «λύση» μπορεί να είναι μια φόρμουλα, και μόνο μα μόνο αυτή, που να μην παραβλέπει το δικαίωμα ύπαρξης κανενός.

Μέχρι σήμερα, στην παγκόσμια πολιτική ιστορία είδαμε πολλές φορές να επαναλαμβάνεται το εξής: όποιος/ό,τι δεν κάμπτεται, σπάει. Οι «πολιτικές ακαμψίας» που ακολουθούνται βάσει μιας ρητορικής του τύπου «δεν μπορούμε να κάνουμε υποχωρήσεις, δεν θα κάνουμε υποχωρήσεις», ως αποτέλεσμα μιας συσσώρευσης που διαμορφώνεται πιο αργά ή πιο γρήγορα, ανάλογα με τις συνθήκες, σε κάποιο σημείο αρχίζουν να τρίζουν και να κλυδωνίζονται ∙ μετά απ’αυτό το σημείο παύει να είναι δυνατό να σταματήσει κάποιος αυτό το αποτέλεσμα. Αυτή τη στιγμή το Ισραήλ (το οποίο δεν «υποχώρησε» όπως η Νότια Αφρική) βρίσκεται σ’ένα σημείο αυτής της διαδικασίας. Αν δεν αλλάξει τη συμπεριφορά του, δεν θα αλλάξει κι αυτό το αποτέλεσμα. Το λέω αυτό, ενώ αυτό δεν είναι το αποτέλεσμα που θέλω εγώ. Με τίποτα δεν το θέλω.’

—————————————–

«Σε τι είδους καταστροφή παρασύρεται η Τουρκία;» του Oray Eğin

Στην Τουρκία υπάρχει ένα ποσοστό ανθρώπων, της τάξης του 10%, το οποίο διακαώς επιθυμεί ένα θεοκρατικό κράτος. Έτσι χθες και προχθές, ένα μεγάλο μέρος της μάζας αυτής το είδαμε στους δρόμους.

Στα σπίτια τους περισσότερο από τουρκικές σημαίες διαθέτουν σημαίες της Παλαιστίνης. Έτσι, προκειμένου να εξασφαλιστούν οι ψήφοι της μάζας αυτής, η εξωτερική πολιτική μιας ολόκληρης χώρας σχεδιάζεται εκ νέου. Αλλάζουν τον άξονα της Τουρκίας, επαναπροσδιορίζοντας μάλιστα ακόμη και τη νέα θέση της χώρας μέσα στον κόσμο.

Τη δύναμη αυτή του 10%, την οποία προηγουμένως είχαν καταληστέψει με την υπόθεση-σκάνδαλο «Φάρος» [Deniz Feneri], τώρα με το έτσι θέλω την έστειλαν στο θάνατο, αυτή τη φορά εκ μέρους ενός [ισλαμικού] Ευαγούς Ιδρύματος [IHH], το οποίο όχι μόνο είναι ύποπτο, αλλά και αμφιλεγόμενο. Τους εξαπάτησαν με ηρωικά παραμύθια και, δυστυχώς, συνεχίζουν να το πράττουν ακόμη.

Όμως, το χειρότερο είναι ότι κάνουν πολιτική πάνω σε αυτούς που έστειλαν στο θάνατο. Βεβαίως, ουδείς μπορεί να αποδεχθεί όσα διέπραξε το Ισραήλ, όμως, ούτε και αυτοί, οι οποίοι χειροκροτούν το IHH, έχουν κάποια δικαιολογία. Το στοιχειωδέστερο καθήκον κάθε κράτους είναι να διαφυλάξει την ασφάλεια των πολιτών του, όμως το κράτος αυτό όχι μόνο δεν προειδοποιεί τους πολίτες του, αλλά ούτε καν προσπαθεί να τους αποτρέψει.

Ένα κράτος, το οποίο δεν αναφέρει τίποτε για τη δική του ευθύνη και δεν ζητεί συγγνώμη από τους δικούς του υπηκόους, στο μέτρο που του επιτρέπουν οι μεγάλοι αδελφοί της Δύσης επιτίθεται στο Ισραήλ, με κενές περιεχομένου εκφράσεις, αλλά και με τις γνωστές εκφράσεις μίσους. Τώρα με την επίθεση αυτή πραγματοποιεί και ψηφοθηρία.

Σκοπός ποιος είναι; Να τείνουμε το χέρι στους καταπιεσμένους μουσουλμάνους; Η Τουρκία γιατί δεν ενστερνίζεται και τον αγώνα άλλων μουσουλμάνων, οι οποίοι καταπιέζονται; Για παράδειγμα, γιατί δεν διεκδικεί και τα δικαιώματα του ιρανικού λαού, ο οποίος στενάζει κάτω από ένα θεοκρατικό κράτος; Τώρα προσπαθεί να γίνει ο ήρωας της Γάζας; Δεν πρέπει κι εμείς να ρωτήσουμε;

Αυτό αποτελεί μουσουλμανική αλληλεγγύη ή ανθρωπιστική ευαισθησία; Όχι, είναι μια καθαρά ψηφοθηρική κίνηση. Κλείνουν το μάτι σε αυτό το 10%. Γιατί και άλλες μουσουλμανικές χώρες, αλλά και ο αραβικός κόσμος, δεν παίρνει θέση στην αντιδικία Ισραήλ- Παλαιστίνης; Γιατί η Τουρκία προβάλλει στο προσκήνιο τον εαυτό της; Ακόμη και η Αίγυπτος τηρεί αποστάσεις. Η Τουρκία, η οποία δεν μπόρεσε να λύσει τα δικά της προβλήματα με το ΡΚΚ, και άρχισαν και πάλι οι απειλές, παρασύρεται με ταχύτητα μέσα στο τέλμα της Μέσης Ανατολής;

Η νέα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας λαμβάνει θέση δίπλα στη Χαμάς. Αυτή είναι το ΡΚΚ του Ισραήλ και το Ισραήλ εδώ και χρόνια αντιπαλεύει μαζί της. Το Ισραήλ δεν επιθυμεί να αναμειχθεί κάποιος άλλος στη δική του υπόθεση. Όμως, εδώ και χρόνια το Ισραήλ αντιπαλεύει με αυτούς που προσπαθούν να παρεμβληθούν στην υπόθεση αυτή, όπως το Ιράν και η Ρωσία. Επιπλέον, δεν υπολογίζει ούτε και τα Η.Ε. Τώρα θα την ποδηγετήσει ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, η οποία έχει να αντιμετωπίσει τα δικά της προβλήματα;».

Oray Eğin, εφημερίδα Aksam

——————————–

Türkiye nasıl bir felakete sürükleniyor

Türkiye’de şeriat özlemiyle yanıp tutuşan, dün ve önceki gün pek çoğunu sokaklarda gördüğümüz, neredeyse yüzde 10 oy oranı oluşturan bir kitle var. Evlerinde Türk bayrağından çok Filistin bayrağının hazır bulunduğu anlaşılan bu insanların oyunu elde tutmak için koskoca bir ülkenin dış politikası yeniden tasarlanıyor. Türkiye’nin ekseni değiştiriliyor, dünyadaki yeri yeniden konumlandırılıyor.

Evvelden Deniz Feneri’yle cepleri soyulan bu yüzde 10′luk oy potansiyeli, daha önceki sabah İnsani Yardım Vakfı gibi tartışmalı, şaibeli bir vakıf tarafından göz göre göre ölüme gönderildi. Kahramanlık masallarıyla kandırıldılar, kandırılmaya devam ediyorlar. Daha da kötüsü şimdi ölüme gönderilenlerin üzerlerinden siyaset yapılıyor.
İsrail’in yaptığının kabul edilebilir bir tarafı yok. Ama bu vakfın, bu vakfa alkış tutanların da özrü yok.

………………

«Γιατί η Παλαιστίνη αποτελεί «δεύτερη Κύπρο» για τους Τούρκους;» του Burat Bedkil

Hurriyet 3.6.10

Το Κράτος του Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα να κάνει έξυπνα ή ανόητα πράγματα. Οι ηγέτες του μπορεί να είναι ή να μην είναι κρυπτο-μουλάδες όπως είχαμε πει αστειευόμενοι σε αυτή τη στήλη (παραδόξως υπήρχαν αναγνώστες που το πήραν στα σοβαρά!).  Αλλά ας κοιτάξουμε την «τουρκική πλευρά» αυτού του επεισοδίου.

Ο κύριος Στρατηγικό Βάθος, γνωστός επίσης και ως Υπουργός Εξωτερικών, Ahmet Davutoglu, θεωρεί την ισραηλινή επιδρομή εναντίον του στολίσκου «βοήθειας» στη Γάζα ως την «τουρκική 11 Σεπτεμβρίου.» Μεγάλα λόγια. Όμως υπονοούν κάτι πιο σοβαρό.

Το σενάριο που σχεδιάστηκε από σημαντικούς Τούρκους ισλαμιστές παραμένει ανολοκλήρωτο μέχρι σήμερα.  Για να κλείσει το θέμα τέλεια – δηλαδή να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης το συμβάν για την αύξηση της δημοτικότητας μεταξύ των Μουσουλμάνων, τόσο στο εσωτερικό και παγκοσμίως, για την εξασφάλιση της εξουσίας αφενός και την προώθηση των νέο-οθωμανικών ονείρων αφετέρου – κάτι δυναμικό πρέπει να γίνει για να μπει μια ιδέα στο μυαλό ενός μουσουλμανικού ακροατηρίου, Δηλαδή ότι ο Tayyip Μπέης έδωσε στους αιμοχαρής Εβραίους ένα καλό μάθημα!

Πολλές εναλλακτικές λύσεις βρίσκονται στο τραπέζι με τα υπέρ και τα κατά τους, και η επίσημη Τουρκία συσκέπτεται πού, πότε και πώς να ανταποδώσει με τον καλύτερο τρόπο το χτύπημα (καλύτερος τρόπος = μέγιστη δυνατή δημόσια απήχηση, ελάχιστο πολιτικό κόστος).  Υπάρχει πολύς χρόνος. Οι εκλογές θα γίνουν σε έναν και πλέον χρόνο.  Αλλά αν ήμουν Ισραηλινός υπουργός και συναντούσα σε διεθνές συνέδριο τον Πρωθυπουργό Recep Tayyip Erdogan, θα έτρεχα να φύγω αμέσως. Δυστυχώς το θέμα θα κλείσει και δεν θα γίνει με ευχάριστο τρόπο.

Ο κ. Erdogan μίλησε πολύ έξυπνα στη βουλή όταν προειδοποίησε τους οργισμένους Τούρκους να κάνουν τον διαχωρισμό μεταξύ Ισραηλινών, Εβραίων και της Ισραηλινής Κυβέρνησης.  Απηχώντας το μεγάλο αφεντικό, ο νέος Κυβερνήτης της Κωνσταντινούπολης,  Huseyin Avni Mutlu, είπε ότι: «Είναι απόλυτα σίγουρος ότι κάθε Τούρκος Εβραίος είναι εξίσου ασφαλής με τους Μουσουλμάνους» και ότι «είμαστε σίγουροι ότι κανένας Τούρκος Εβραίος δεν νιώθει ότι απειλείται.»

Έχω μια ιδέα! Εάν συμφωνεί και ο αξιότιμος κ. Κυβερνήτης, μπορεί να υποβάλλουμε την «σιγουριά» του σε μια μικρή δοκιμασία.

Έχω προτείνω ο Κυβερνήτης να μεταμφιεστεί τέλεια σε έναν Ορθόδοξο Εβραίο και να κάνει μια βόλτα μόνος του στη Λεωφόρο Istiklal.  Εάν μπορέσει να διασχίσει με ασφάλεια την μισή Istiklal, τότε θα ομολογήσω ότι δεν γνωρίζω τίποτα «για τον λαό μου.»

Εάν έχω δίκιο, τότε η κυβέρνηση θα πρέπει να βρει νέο κυβερνήτη για την Κωνσταντινούπολη. Εάν αυτό παρά είναι βάρβαρο, τότε προτείνω ο κυβερνήτης να κάνει το γύρω της Taksim σε ένα απλό I.X που φέρει επάνω του το Αστέρι του Δαυίδ, όπως κάνουν εκατομμύρια άτομα στην Τουρκία με παλαιστινιακές σημαίες. Εάν επιλέξουμε το πείραμα με το αυτοκίνητο αντί για την βόλτα με τα πόδια, τότε τουλάχιστον ο κυβερνήτης θα έχει αρκετό χρόνο για να ξεφύγει.

Αλλά γιατί έχουν οι Τούρκοι ένα «παλαιστινιακό φετίχ» όταν οι περισσότεροι δεν μπορούν καν να βρουν τα παλαιστινιακά εδάφη σε έναν χάρτη; Γιατί δεν ξεσηκώθηκαν καθόλου όταν  πχ, οι μουλάδες σκότωσαν Ιρανούς Μουσουλμάνους αντιφρονούντες;  Γιατί δεν αντέδρασαν καθόλου οι Τούρκοι όταν μη μουσουλμανικές δυνάμεις κατοχής σκότωσαν ένα εκατομμύριο Ιρακινούς Μουσουλμάνους;  Γιατί δεν ακούσαμε ούτε μια τουρκική φωνή διαμαρτυρίας για τον θάνατο 300.000 Μουσουλμάνων στο Νταρφούρ; Πού ήταν όλοι αυτοί οι Τούρκοι διαδηλωτές όταν το Ισραήλ βομβάρδιζε τον Λίβανο ή όταν η κινεζική αστυνομία χρησιμοποιούσε δυσανάλογη βία εναντίον των ομοεθνών της, τους Ουιγκούρους;

Πόσοι Τούρκοι διαμαρτυρήθηκαν όταν έγινε εμφύλιος πόλεμος στην Αλγερία; Πόσοι έγιναν εθελοντές σε ανθρωπιστικές αποστολές για το Σουδάν; Γιατί υπήρχαν ελάχιστες διαδηλώσεις κατά την διάρκεια των σερβικών βαρβαροτήτων εναντίον Βοσνίων Μουσουλμάνων; Τι καθιστά τους εννιά μάρτυρες της Γάζας πιο ιερούς απ’ όλους τους άλλους μάρτυρες;

Ένα κομμάτι της εξήγησης είναι ότι οι Τούρκοι νιώθουν αλληλεγγύη με τους Παλαιστινίους για τον ίδιο ακριβώς λόγο για τον οποίο άλλα έθνη νιώθουν αλληλεγγύη μαζί τους.  Την νοητική ανάγκη να συμμαχήσουν με την αδύναμη πλευρά.  Αλλά αυτό δεν εξηγεί όλη την εικόνα.

Ένα άλλο κομμάτι αφορά την πολιτική κατήχηση των Τούρκων ισλαμιστών, κομμουνιστών και φιλελευθέρων και ακόμα (σε κάποιο βαθμό) των υπερεθνικιστών στις αρχές της δεκαετίας του ’70.  Αυτές οι ομάδες οι οποίες κατά τα άλλα ήταν εχθρικές αναμεταξύ τους, πάντοτε ήταν ενωμένες στην φιλο-παλαιστινιακή ρητορική τους και τις (καμιά φορά βίαιες) ενέργειες τους. Ο θρύλος του «Παλαιστινιακού αγώνα» πάντοτε ήταν ζωντανός στο Αστέρι και την Ημισέληνο.

Αλλά ακόμα υπάρχει ένα μεγάλο κενό στην εικόνα. Γιατί δεν υπάρχει κανένας όταν Μουσουλμάνοι σε διάφορες χώρες υπόκεινται σε βαρβαρότητες ή σκοτώνονται, ενώ κάθε «Τούρκος είναι Παλαιστίνιος» ζωντανός ή νεκρός (πχ. με τον αποκλεισμό της Γάζας).  Είτε το πούμε ή όχι, είτε μας αρέσει ή όχι, ανεξάρτητα για το εάν έρχεται σε αντίθεση με αυτό που η ισλαμιστική προπαγάνδα έχει χρησιμοποιήσει για να πείσει την Δύση με την ωραία ταμπέλα «Συμμαχία Πολιτισμών», η ενοχλητική εξήγηση είναι ότι η παλαιστινιακό –ισραηλινή σύγκρουση θεωρείται πόλεμος θρησκειών από εκατομμύρια Μουσουλμάνους.

Για τους περίεργους, γιατί οι Τούρκοι όταν βγαίνουν στους δρόμους για πολιτικές διαδηλώσεις κρατάνε πανό γραμμένα στα τούρκικα, αλλά στην περίπτωση της Παλαιστίνης τα εργαλεία των διαδηλώσεων είναι συχνά στολισμένα με επιγραφές στα αραβικά και του Κορανίου;

Υποσυνείδητα (και δυστυχώς), η μουσουλμανική – τουρκική σκέψη δείχνει ανοχή όταν Μουσουλμάνοι σκοτώνουν Μουσουλμάνους.  Δεν το ανέχεται αλλά δεν κάνει και τον κόσμο άνω κάτω όταν Χριστιανοί σκοτώνουν Μουσουλμάνους.  Ουσιαστικά αγνοεί το θέμα όταν πολύ ισχυροί Χριστιανοί σκοτώνουν Μουσουλμάνους.  Αλλά είναι προγραμματισμένη να κάνει τον κόσμο άνω κάτω όταν Εβραίοι σκοτώνουν Μουσουλμάνους.

http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=why-is-palestine-8216a-second-cyprus8217-for-turks-2010-06-03

Δείτε δυό ενδιαφέρουσες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις:

Η Ελεύθερη Μεσόγειος ταξιδεύει για τη Γάζα

Μέση Ανατολή

…και δυό δικά μας:

-Ξυλοδαρμοί, ηλεκτροσόκ, ενέσεις…

– Ισραήλ, το διεθνές τσογλάνι.

…καθώς και την απόλυτη διάκριση που πάντα κάνουμε μεταξύ Ελλήνων Εβραίων και κράτους του Ισραήλ:

-Κάτω τα βρωμόχερα απ’ τους Έλληνες Εβραίους

Advertisements

06/06/2010 - Posted by | -Διάφορα, -Κίνημα, -Στιγμιότυπα, Μέση Ανατολή

8 Σχόλια »

  1. Γάζα

    Έφτασαν δυο-τρεις μέρες ανάγνωσης και περιδιάβασης στο διαδίκτυο για να βεβαιωθώ ότι το ζήτημα του αποκλεισμού της Λωρίδας της Γάζα και της δολοφονίας 9 τουλάχιστον ακτιβιστών τέμνει τόσο την ελληνική δεξιά όσο και την ελληνική αριστερά στα δύο: στα δεξιά η τομή ενώνει όσους, φασιστικών καταβολών, ταυτίζονται με την φυλετιστική κρατική βία ως τέτοια ή επιχαίρουν για τον θάνατο Τούρκων και όσους παραμένουν πιστοί υποστηρικτές του ιμπεριαλο-φιλελεύθερου New World Order, χωρίζοντάς τους από τους οπορτουνιστικά «παλαιστινιόφιλους» φανατικούς αντισημίτες (συμμάχους του «εχθρού του εχθρού τους»).

    Στα αριστερά, η τομή ενώνει όσους ταυτίζονται με το μέτωπο της «πατριωτικής αριστεράς», το οποίο έχει επί μακρόν συνδυάσει τον αντισημιτισμό και τον αντιτουρκισμό με μια οιωνεί μαρξική και αντι-ιμπεριαλιστική ρητορική, τους όλο και λιγότερους υπερασπιστές ενός ανθρωπιστικού credo περί ανεκτικότητας και συμβίωσης, και τους θιασώτες ενός ακροαριστερού, μη εθνικιστικού αντιρατσισμού και αντι-ιμπεριαλισμού (η τριάδα αριστερής κριτικής στην πολιτική του Ισραήλ), χωρίζοντάς τους από τους φιλελευθερίζοντες, τριτοδρομικούς, ανανεωτικούς, κλπ αριστερούς, για τους οποίους το Ισραήλ παραμένει ιερή αγελάδα και ο αντισημιτισμός συνώνυμος με την κριτική στάση απέναντί του.

    Η διπλή αυτή τομή στα αριστερά και στα δεξιά του πολιτικού χώρου, καθώς και οι πρόσκαιρες συμμαχίες και εντάσεις που αυτή δημιουργεί, δημιουργεί συγχύσεις και εγκυμονεί παγίδες. Πολλοί είναι σίγουρα αυτοί που αισθάνονται ιδιαίτερα άβολα με το τοπίο που έχει δημιουργηθεί. Όμως αξίζει να αναρωτηθεί κανείς αν για αυτό ακριβώς το λόγο –ότι διαίρεσε με μιας όλο το κατεστημένο πολιτικό πεδίο, διαλύοντας ιδεολογικούς δεσμούς, δημιουργώντας διαφορετικούς συσχετισμούς στη θέση τους, κλπ– το «παλαιστινιακό» δεν αναδεικνύεται ως αυθεντικά πολιτικό (και όχι απλώς «γεωπολιτικό»/στρατηγικό»/»διεθνές»/»ανθρωπιστικό», κλπ) ζήτημα, ζήτημα με την καταστροφική και συντακτική εκείνη δύναμη που συνοδεύει κάθε έκρηξη του πολιτικού ως τέτοιου.

    http://throughtheloophole.blogspot.com/2010/06/146.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/06/2010

  2. Του Νίκου Κοτζιά

    Κυπριακό, Κουρδικό, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, παραβάσεις-παραβιάσεις στο Αιγαίο κ.ά. τα όπλα της Ελλάδας για την αντιμετώπιση της Τουρκικής προκλητικότητας.
    Τα πρόσφατα βίαια επεισόδια που προκάλεσε το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο συνδέονται και με τον ανταγωνισμό του με την Τουρκία.. Κομβικό ρόλο σε αυτές τις επιλογές παίζουν η γνωστή ανασφάλεια του Ισραήλ που το οδηγεί στη χρήση υπέρμετρης και συχνά βάρβαρης βίας, με τρόπο που αμαυρώνει το ίδιο την διεθνή του εικόνα, αλλά και οι νέες στρατηγικές επιλογές της Τουρκίας.

    Σε αυτό το παιχνίδι που διεξάγεται στην πόρτα μας η Ελλάδα οφείλει να απαντήσει με τις δικές της στρατηγικές, διπλωματικές και αμυντικές.

    Τι ακριβώς θέλει η Τουρκία

    Κατά το πρόσφατο παρελθόν η Τουρκία εμφανίστηκε ως να αποτελεί την γέφυρα και τον διαμεσολαβητή ανάμεσα στον δυτικό κόσμο και τον ισλαμικό. Τόνισε με όλους τους τρόπους ότι συμβάλλει στην υπέρβαση των ιστορικών της προβλημάτων, όπως αυτό με την Αρμενία καθώς και στην προώθηση των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι η Τουρκία απέτυχε σε αυτή της την προσπάθεια και μαζί της όσοι είχαν επενδύσει σε αυτήν. Τα προβλήματα της γείτονας με την Αρμενία εξακολουθούν να υπάρχουν, ενώ ως προς το Ισραήλ όχι μόνο δεν είναι σε θέση να μεσολαβήσει ανάμεσα σε αυτό και σε αραβικές χώρες, αλλά έγινε η ίδια μέρος του προβλήματος.Η Τουρκία εγκαταλείπει τον ρόλο του ειρηνοποιού και αναλαμβάνει τον ρόλο του ταραξία για λογαριασμό, υποτίθεται, των «ανθρώπινων δικαιωμάτων και της ειρήνης». Με αυτό τον τρόπο ντύνει τα νεοθωμανικά της σχέδια με αξίες και έτσι, σε ένα βαθμό, τα κρύβει. Στόχος της τουρκικής πολιτικής δεν είναι μόνο το Ισραήλ, όπως κοντόφθαλμα θα μπορούσε να πιστέψει κανείς. Στόχοι της είναι, επίσης:
    Α) Η επιβεβαίωση, μέσω της κόντρας με το Ισραήλ, του ηγεμονικού περιφερειακού ρόλου που διεκδικεί.
    Β) Ο εγκλωβισμός από την Τουρκία της Κύπρου σε μια περιοχή στην οποία θα έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο. Συνακόλουθα το στρίμωγμα της Αίγυπτου ως προς την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη που αυτή διαπραγματεύεται με την Κύπρο. Η Τουρκία προσπαθεί να νομιμοποιήσει την παρουσία των πλοίων της στην περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ και να αποτρέψει τις έρευνες της Κυπριακής Δημοκρατίας μαζί με τους διεθνείς εταίρους της.

    Γ) Η άμεση ένταξη στην πολιτική της επιρροή χωρών που έχουν ειδικές σχέσεις με το Ιράν, όπως είναι η Συρία. Με άλλα λόγια να εξορίσει άλλες μουσουλμανικές δυνάμεις από περιοχές της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

    Δ) Η απόκτηση άμεσων ερεισμάτων στον «ισλαμικό δρόμο», δηλαδή στα κινήματα που ονειρεύονται την Μέση Ανατολή ως ένα ισλαμικό χαλιφάτο. Ας μην ξεχνάμε ότι το τελευταίο τέτοιο χαλιφάτο το αποτελούσε η Οθωμανική αυτοκρατορία.

    Ε) Να ενισχύσει τη θέση της έναντι της Δύσης. Όχι πια στο όνομα του Ευρωπαϊκού της δρόμου. Ούτε ως γέφυρα ανάμεσα σε Δύση και Ισλαμισμό, αλλά ως περιφερειακή δύναμη που συμμετέχει, επιπλέον, και στην παγκόσμια διακυβέρνηση, όντας η Τουρκία κράτος-μέλος των G20.

    Το κουρδικό και οι εσωτερικές δομικές συγκρούσεις
    Για το τουρκικό κατεστημένο η διασφάλιση της επιρροής του στο Ιράκ είναι άμεσης και κομβικής σημασίας. Θέλει να έχει βαρύνονται λόγο στο Ιράκ αμέσως μετά την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων. Το Ιράκ έχει για την Τουρκία μια τριπλή λειτουργία.

    Καταρχάς είναι μια χώρα που βρέθηκε σε πολυετή πόλεμο με το Ιράν και δεν θα ήθελε να πέσει στην επιρροή του τελευταίου. Διαθέτει, επίσης, μεγάλα ενεργειακά αποθέματα και πολλοί διεθνείς αγωγοί το έχουν ως αφετηρία. Τέλος, στο Ιράκ διαμορφώνεται μια κρατικοειδή δομή των Κούρδων. Αυτό συνιστά μακρόχρονο πρόβλημα για την Τουρκία, που έχει μεγάλη κουρδική κοινότητα. Επιπλέον την απασχολεί το γεγονός ότι το Ισραήλ ήδη ασκεί μεγάλη επιρροή, τουλάχιστον οικονομική στο Κουρδιστάν. Ανησυχεί δε, ότι όπως έχει το Ιράν την Χεσμπολά στα πλευρά του Ισραήλ (συνορεύει έτσι μαζί του, χωρίς εκείνο να έχει σύνορά μαζί της), ότι κάτι ανάλογο μπορεί να συμβεί ανάμεσα στο Κουρδιστάν του Ιράκ -υπό την τυχόν επιρροή του Ισραήλ- και την Τουρκία.Σε αυτούς τους λόγους θα πρέπει να προστεθεί και ένας εσωτερικός παράγοντας της Τουρκίας. Η κυβέρνηση του Ερντογκάν βρίσκεται σε μια μάχη με τον στρατό για τον έλεγχο των δομών εξουσίας της Τουρκίας. Ο μεν στρατός στηρίζει την εκδυτικοποίηση της Τουρκίας, αντιτασσόμενος στον θεσμικό δημοκρατικό εκσυγχρονισμό, ενώ η ήπια ισλαμική κυβέρνηση της Τουρκίας επιθυμεί έναν εκσυγχρονισμό μέσω του οποίου θα υπονομεύσει τις θέσεις του τουρκικού κεμαλικού κατεστημένου. Που θα νομιμοποιήσει τα ισλαμικά σύμβολα και συμμαχίες. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να ενθυμείται κανείς ότι οι καλές σχέσεις που αναπτύχθηκαν κατά το παρελθόν ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία δεν ήταν αποτέλεσμα της θέλησης και των προσδοκιών των ισλαμιστών, ήπιων ή μη, και πολύ λιγότερο του εκλογικού σώματος, αλλά του στρατού που διασφάλιζε, μέσω αυτής της σχέσης, προσβάσεις σε σύγχρονες τεχνολογίες αμυντικών συστημάτων. Ενίσχυε τις θέσεις του στο εσωτερικό της Τουρκίας, ενώ διευκολυνόταν στις σχέσεις του με τις ΗΠΑ.Σήμερα, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε τα τελευταία δέκα χρόνια, η Τουρκία ανοίγει μέτωπα με το Ισραήλ, δείχνει φιλική προς το Ιράν, αλλά παραμένει σε βαθύ ανταγωνισμό με αυτό, όπως, εξάλλου, και με την Αίγυπτο και την Σαουδική Αραβία. Με το Ισραήλ δε. αναπτύσσει όλο και περισσότερο γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, τόσο στην ευρύτερη περιφέρεια, όσο και ως προς τις σχέσεις με Ιράκ-Κουρδιστάν, Συρία και θέση του Κυπριακού. Σε αυτή την κατάσταση, καλείται η Ελλάδα να πάψει να είναι θεατής και να δράσει άμεσα.

    Ελληνικές επιλογές έναντι της Τουρκίας

    Η Ελλάδα, ως προς το πρόβλημα που εξετάζω εδώ, έχει ενώπιόν της τρεις άμεσες επιλογές. Επιλογές που δεν είναι αντιτιθέμενες, αλλά μπορούν να αξιοποιηθούν σωρευτικά. Η πρώτη είναι να παρακολουθεί παθητικά το τι κάνει η Τουρκία με το Ισραήλ και να περιορίζεται στο να ανεβάζει τους τόνους συναισθήματος κάθε φορά που διαπιστώνει παραβίαση του διεθνούς νόμου και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Προσωπικά δεν έχω αντίρρηση να συνεχίζει να το κάνει, αλλά διαφωνώ κάθετα αν περιοριστεί μόνο σ’ αυτό.Η δεύτερη επιλογή της Ελλάδας, είναι να αξιοποιήσει τις αντιθέσεις ανάμεσα σε Τουρκία, Ιράν και Ισραήλ. Να δυναμώσει τις σχέσεις της με το Ιράν, με τρόπο που να εξυπηρετεί τον μακρόχρονο σχεδιασμό της ίδιας της ΕΕ. Να ανοίξει το δρόμο για έναν αγωγό από το Ιράν δια μέσω Ιράκ και Συρίας, καθώς και Κύπρου, προς Ευρώπη που θα περνά από την Ελλάδα. Να υποκαταστήσει το ρόλο του διαμεσολαβητή της Τουρκίας έναντι Ιράν και ΕΕ και να τον αναλάβει η ίδια, μη έχουσα σύνορα και ιστορικούς ανταγωνισμούς με το Ιράν. Να ενισχύσει τους δεσμούς της με το Κουρδιστάν και να αναλάβει ενεργητικό ρόλο μεσολάβησης και διαχείρισης κρίσης ανάμεσα σε Ιράν και Ισραήλ. Με μια καλή προετοιμασία, το ίδιο μπορεί να κάνει και ως προς τις σχέσεις Ισραήλ και Τουρκίας. Τέλος, αλλά μεγάλης σημασίας, η Ελλάδα πρέπει να σφυρηλατήσει τους δεσμούς της με την Αίγυπτο και πολλά από τα ζητήματα που αναφέρονται εδώ, να τα προωθήσει σε συνεννόηση, ακόμα και άμεση συνεργασία με την Αίγυπτο.

    Η Τρίτη επιλογή για την Ελλάδα, είναι να συνεχίσει την πολιτική ειρηνικής συνεννόησης με την Τουρκία, όπου, όμως, θα αυξήσει το κόστος για την τελευταία στην περίπτωση που θα εξακολουθήσει να προωθεί τη σημερινή πολιτική της σε κόστος του ελληνισμού. Η μία πλευρά θα είναι η συνεχής υπενθύμιση στην διεθνή κοινότητα των τουρκικών παραβιάσεων σε θέματα όπως εκείνων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εσωτερικό της ίδιας της Τουρκίας. Της παραβίασης του διεθνούς δικαίου έναντι τρίτων. Της κατοχής της Κύπρου. Η άλλη πλευρά είναι ότι δεν θα επιτρέψει, πλέον, στην Τουρκία να αξιοποιήσει το Ισραήλ, αλλά και το εβραϊκό λόμπυ στις ΗΠΑ υπέρ των στρατηγικών της. Να της αφαιρεθεί, δηλαδή, το μέγιστο σε συμμάχους στον διεθνή ορίζοντα. Αυτά όλα μπορούν να γίνουν συνοδευμένα με έναν συνεχή διάλογο στην ΕΕ για την ασφάλεια και σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου καθώς και με δυνάμεις που έχουν άμεσα ενδιαφέροντα στην περιοχή, όπως είναι οι ΗΠΑ και η Ρωσία.Η Ελλάδα οφείλει και μπορεί να ακολουθήσει σωρευτικά και τις τρεις αυτές επιλογές και να διατάξει τις χωρητικότητές της εξωτερικής πολιτικής της σε μια τέτοια κατεύθυνση.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/06/2010

  3. —————-

    Το Ισραήλ και τα βασίλεια των Σταυροφόρων
    The New York Times

    Παρακολουθώντας την αποτυχημένη, αιματηρή απόπειρα του Ισραήλ να επιβάλει τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας, μου ήρθε στο μυαλό η ιστορία των βασιλείων των Σταυροφόρων, γνωστά στα γαλλικά ως Outremer. Ο όρος σημαίνει «πέρα από τις θάλασσες» και χρησιμοποιήθηκε τον Μεσαίωνα για το πριγκιπάτο της Αντιόχειας, τις κομητείες της Εδεσσας και της Τρίπολης και για το βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Χάρη σε ιδιότυπο μείγμα αμνησίας και επικριτικής διάθεσης, η σύγχρονη Δύση επιλέγει να θυμάται τις Σταυροφορίες μόνο σαν θλιβερή άσκηση δυτικής επιθετικότητας, αδιαφορώντας αν τα κρατίδια αυτά δεν ήταν λιγότερο νόμιμα απ’ ότι τα αντίπαλά τους μουσουλμανικά κράτη.

    Την ταύτιση των βασιλείων των Σταυροφόρων με το σύγχρονο Ισραήλ επιλέγουν συνήθως οι εχθροί του Ισραήλ: «Εβραίοι και Σταυροφόροι» είναι μία από τις αγαπημένες αποστροφές του Οσάμα μπιν Λάντεν, ενώ πολλοί Παλαιστίνιοι εξτρεμιστές εκφράζουν συχνά την ελπίδα για εμφάνιση νέου Σαλαντίν, που θα «πετάξει τους Εβραίους στη θάλασσα».

    Οι φίλοι του Ισραήλ έχουν, όμως, και αυτοί πολλά να διδαχθούν από τα βασίλεια των Σταυροφόρων. Οπως και η σημερινή εβραϊκή δημοκρατία, τα βασίλεια των Σταυροφόρων ήταν μικρά κρατίδια, βασισμένα στη στρατιωτική ανδρεία, γεωγραφικά εντοπισμένα τη Μέση Ανατολή, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στη Δύση, διαθέτοντας ισχυρούς απομακρυσμένους πάτρωνες και κοντινούς ορκισμένους εχθρούς. Οπως και το Ισραήλ, τα βασίλεια εκείνα κατέστησαν μαγνήτες για κάθε είδους φανατικούς, από Δύση και Ανατολή. Οταν εντέλει κατέρρευσαν –αφού επέζησαν πολλά περισσότερα χρόνια απ’ όσα υπάρχει το Ισραήλ– η πτώση τους οφειλόταν σε αίτια που έμοιαζαν ανησυχητικά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σημερινή ισραηλινή κυβέρνηση.

    Ο πρώτος λόγος ήταν καθαρά γεωγραφικός: Η κατάκτηση των Ιερών Τόπων υπήρξε ανέκαθεν ευκολότερη από την προάσπισή τους, λόγω της γεωγραφικής ιδιομορφίας της περιοχής. Ο δεύτερος ήταν διπλωματικός: οι Σταυροφόροι δεν κατάφεραν να αναπτύξουν καλές σχέσεις με τους γείτονές τους, όπως η Αίγυπτος ή το Βυζάντιο, ενώ η στήριξη που εξασφάλισαν από τη Δύση δεν ήταν ικανή να τους διασώσει από τον αφανισμό. Ο τρίτος λόγος ήταν δημογραφικός: η άρχουσα τάξη των βασιλείων των Σταυροφόρων, αποτελούμενη κυρίως από Φράγκους ιππότες και τους υποτακτικούς τους, αποτελούσε μειοψηφία σε περιοχή, της οποίας η πλειοψηφία των κατοίκων ανήκε στο ορθόδοξο δόγμα ή ήταν μουσουλμάνοι. Οι Σταυροφόροι απέτυχαν δε να επιτύχουν την ενσωμάτωση των μειονοτήτων, που μόνη μπορεί να εγγυηθεί τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα.

    Πριν από μία δεκαετία, πριν από την κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδικασίας, το Ισραήλ έμοιαζε να βρίσκεται σε καλύτερη θέση απ’ ότι τα βασίλεια των Σταυροφόρων και στα τρία παραπάνω μέτωπα. Οι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις του και η δύναμη πυρηνικής αποτροπής αποτελούσαν αξιόπιστο εξισορροπητικό παράγοντα στην αδυναμία της γεωγραφικής του θέσης. Υστερα από δεκαετίες απομόνωσης, το Ισραήλ είχε οικοδομήσει σχετικά στενές σχέσεις με πολλές περιφερειακές δυνάμεις –συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, της Ιορδανίας και της Αιγύπτου– καθώς και σταθερό στενό δεσμό με την παγκόσμια υπερδύναμη, τις ΗΠΑ. Η πολυπληθής αραβική μειονότητα στη χώρα απολάμβανε καλύτερη μεταχείριση και ενσωμάτωση από κάθε άλλη μειονότητα σε χώρα της Μέσης Ανατολής. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση του Ισραήλ έμοιαζε αποφασισμένη να απεμπλακεί από την μακροπρόθεσμη κατοχή της Γάζας και της Δυτικής Οχθης.

    Δέκα χρόνια αργότερα, όμως, το μόνο πλεονέκτημα που απέμεινε στο Ισραήλ είναι το στρατιωτικό. Διπλωματικά και δημογραφικά, το Ισραήλ αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα με εκείνα που ταλάνισαν τους βασιλείς της Ιερουσαλήμ τον 12ο μ. Χ. αιώνα.

    Μετά τους πολέμους σε Λίβανο και Γάζα, και το πρόσφατο φιάσκο με τον αποκλεισμό της Γάζας, το εβραϊκό κράτος βρίσκεται εξίσου απομονωμένο στη διεθνή σκηνή, όσο και κατά τα σκοτεινά χρόνια της δεκαετίας του 1970, όταν στη Δύση ο σιωνισμός ήταν ταυτισμένος με τον ρατσισμό. Στο μεταξύ, οι σχέσεις του Ισραήλ με τους Αραβες πολίτες του είναι πολύ τεταμένες, ενώ η κατοχή της παλαιστινιακής Δυτικής Οχθης αναμένεται να συνεχισθεί επ’ αόριστον.

    Αν και το Ισραήλ μπορεί να ζήσει σε καθεστώς διπλωματικής απομόνωσης, όσο το αμερικανικό κοινό μένει σταθερά στο πλευρό του, θα δυσκολευτεί να αντεπεξέλθει στη δημογραφική πίεση που ασκεί το αραβικό στοιχείο. Αν το Ισραήλ δεν καταφέρει να απεμπλακεί από τη Δυτική Οχθη, ίσως αναγκασθεί να επιλέξει μεταξύ καθεστώτος τύπου απαρτχάιντ με μόνιμη κατοχή και τη διάλυση του κράτους που θα ακολουθούσε εάν οι Παλαιστίνιοι αποκτούσαν ισχυρή φωνή στα πολιτικά πράγματα του Ισραήλ.

    Οι επικριτές του Ισραήλ εμφανίζουν ως εύκολη υπόθεση την απεμπλοκή αυτή. Στην πραγματικότητα μια τέτοια πρωτοβουλία θα απαιτήσει μεγάλες θυσίες, σε εδάφη και ασφάλεια. Ακόμη χειρότερα για το Ισραήλ, κάθε μία από τις δύο προσεγγίσεις θα προκαλέσει ενίσχυση της βίας από τις ανυπότακτες παλαιστινιακές φράξιες και τους Ιρανούς ή Σύριους υποστηρικτές τους, που θεωρούν κάθε υποχώρηση του Ισραήλ αφορμή για κλιμάκωση του αγώνα.

    Οπως έγραψε πρόσφατα ο Ουόλτερ Ράσελ Μιντ, το Ισραήλ «μπορεί να χρειασθεί να πληρώσει βαρύτατο τίμημα για ειρήνη… χωρίς να εξασφαλίσει την πλήρη ειρήνευση στη χώρα του». Κανείς δεν μπορεί να κατηγορεί τους Ισραηλινούς όταν εκφράζουν φόβους για μια τέτοια εξέλιξη. Αυτός, όμως, ίσως να είναι ο μοναδικός τρόπος για να εγγυηθούν την επιβίωση του κράτους τους. Τα βασίλεια των Σταυροφόρων νικήθηκαν εντέλει από μουσουλμανικούς στρατούς. Αν, όμως, το Ισραήλ καταστραφεί, θα καταστραφεί εκ των έσω.

    [13/06/2010] «Καθημερινή» [σελ.32]
    ——————————————————————————–

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 14/06/2010

  4. http://nosferatos.blogspot.com/2010/06/blog-post_14.html

    ΤΗΣ ΤΖΟΥΝΤΙΘ ΜΠΑΤΛΕΡ
    Αυτό που έμαθα ως μικρό παιδί στη συναγωγή μου, που δεν υπήρξε και κανένα άντρο ριζοσπαστικότητας, ήταν η αναγκαιότητα της δημόσιας έκφρασης εναντίον της κοινωνικής αδικίας. Διδάχθηκα να βρίσκω το θάρρος να εκφράζομαι και να τοποθετούμαι δημόσια, ακόμη και όταν κανείς κατηγορείται ότι απομακρύνεται από τον κοινό νου ή απειλείται με λογοκρισία και τιμωρία. Έμαθα ότι η μεγαλύτερη αδικία είναι η σιωπή μπροστά στην εγκληματική αδικία. Αυτή ακριβώς η παράδοση της εβραϊκής κοινωνικής ηθικής έπαιξε σημαντικό ρόλο στους αγώνες εναντίον του ναζισμού, του φασισμού και κάθε άλλης μορφής διάκρισης, καθώς και στις διαμάχες για την εδραίωση των δικαιωμάτων των προσφύγων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σίγουρα δεν υπάρχουν ακραιφνείς αναλογίες ανάμεσα στη σημερινή κατάσταση και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μεταξύ της Νότιας Αφρικής και του Ισραήλ. Σε κάθε περίπτωση, όμως, υφίστανται γενικά πλαίσια για το στοχασμό της συν-ύπαρξης, του δικαιώματος σε μια ζωή χωρίς εξωτερικές στρατιωτικές επεμβάσεις, των δικαιωμάτων των προσφύγων. Πάνω σε αυτά εδράζονται πολλοί διεθνείς νόμοι που επιτρέπουν σε εβραίους και μη-εβραίους να ζήσουν σε έναν κόσμο περισσότερο δίκαιο, όχι για το ένα ή το άλλο έθνος αλλά για κάθε πληθυσμό, ανεξαρτήτως εθνικότητας και υπηκοότητας. Εάν ορισμένοι από εμάς ελπίζουμε ότι το Ισραήλ θα συμμορφωθεί απέναντι στο διεθνές δίκαιο, είναι ακριβώς για να μπορέσουν οι λαοί να συνυπάρξουν μεταξύ τους ελεύθερα και ειρηνικά. Η απαίτηση αυτή δεν απο-νομιμοποιεί το Ισραήλ∙ τουναντίον, η ευθυγράμμιση με το διεθνές δίκαιο είναι ο καλύτερος τρόπος ώστε το Ισραήλ να αποκτήσει τη νομιμοποίηση, το σεβασμό και μια σταθερή θέση ανάμεσα στους λαούς του κόσμου.[…]
    Υπάρχουν δύο εταιρείες που δεν έχουν μόνο επενδύσει στην ισραηλινή κατοχή παλαιστινιακής γης και ανθρώπων, αλλά κερδοσκοπούν από την κατοχή αυτή, που εν μέρει την συντηρούν κεφάλαια επενδεδυμένα από Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Πρόκειται για την General Electric και την United Technologies. Παράγουν αεροπλάνα που είναι σχεδιασμένα για βομβαρδισμούς και δολοφονίες και τα οποία, σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία και την Human Rights Watch, έχουν βομβαρδίσει και δολοφονήσει αθώους πολίτες. Καλείστε να αποσύρετε τα κεφάλαια από τις δυο αυτές εταιρείες. ΔΕΝ καλείστε να αποσύρετε κεφάλαια από κάθε εταιρεία που έχει πάρε-δώσε με το Ισραήλ. Δεν καλείστε να καταφύγετε σε απόσυρση κεφαλαίων από ισραηλινές εταιρείες ή πολίτες, στη βάση της υπηκοότητας ή εθνικής τους αναφοράς. Σας ζητείται μόνο να απαιτήσετε την απόσυρση κεφαλαίων από συγκεκριμένες εταιρείες που παράγουν όπλα που σκοτώνουν αμάχους. […]
    Ας γίνει αυτή η απόσυρση κεφαλαίων αφορμή για μια περισσότερο θαρραλέα πολιτική της ηθικής επένδυσης, που θα εφαρμόζεται σε κάθε εταιρεία στην οποία επενδύει πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Πρόκειται για την εκκίνηση μιας αλληλουχίας την οποία επιθυμούν και οι δυο πλευρές αυτής της αντιδικίας. Το Ισραήλ δεν θα ξεχωρίζει ως έθνος που μποϋκοτάρεται – αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι το ίδιο το Ισραήλ δεν μποϋκοτάρεται από αυτή την απόφαση.1 Αλλά ούτε και η ισραηλινή κατοχή θα εξαιρείται από τα διεθνή μέτρα και σταθμά. Εάν πιστεύετε ότι η ιστορική κατανόηση της γέννησης του Ισραήλ του προσδίδει μια ιδιαίτερη θέση στον κόσμο, τότε διαφωνείτε με εκείνους τους πρώιμους σιωνιστές, τον Martin Buber και τον Judah Magnes μεταξύ άλλων, που δεν υποστήριζαν μόνο ότι το Ισραήλ πρέπει να πορευτεί ισότιμα με τα άλλα έθνη, αλλά και ότι πρέπει να εξειδικεύσει τις αρχές της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης στις πράξεις και τις πολιτικές του. Δεν υπάρχει τίποτε στην ιστορία του Ισραήλ και του εβραϊκού λαού που να δικαιολογεί εγκλήματα πολέμου και να απαιτεί την αναβολή της κρίσης μας για αυτά σήμερα. Έχουμε την δυνατότητα να διαφωνούμε επί μακρόν για την κατοχή, αλλά δεν νομίζω ότι θα καταφέρουμε ποτέ να δικαιολογήσουμε, από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου, την αποστέρηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης σε εκατομμύρια ανθρώπους και την έλλειψη προστασίας έναντι της αστυνομικής, στρατιωτικής παρενόχλησης και καταστροφής. Ακόμη και έτσι, μπορούμε να κάνουμε αυτή τη συζήτηση και δεν χρειάζεται να την εξαντλήσουμε εδώ για να καταλάβουμε τη συγκεκριμένη επιλογή που έχουμε μπροστά μας. Δεν χρειάζεται να αποφασίσετε οριστικά για την κατοχή, ώστε να συμφωνήσετε ότι είναι λάθος η επένδυση σε εταιρείες που διαπράττουν εγκλήματα πολέμου, και ότι υποστηρίζοντας αυτό συμπαρατάσσεστε με τους Εβραίους, τους Μουσουλμάνους, τους Ινδουϊστές, τους Χριστιανούς και τόσους πολλούς άλλους λαούς με διαφορετικές θρησκείες και κοσμικές παραδόσεις, που πιστεύουν ότι η διεθνής διακυβέρνηση, η δικαιοσύνη και η ειρήνη απαιτούν τη συμμόρφωση με το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αντίσταση στα εγκλήματα πολέμου.
    Δηλώνετε ότι δεν επιθυμείτε να επενδύονται τα χρήματά σας σε βόμβες, ελικόπτερα και πολεμικό υλικό που καταστρέφει αθώες ζωές. Δεν το επιθυμείτε σε αυτό το συγκείμενο και δεν το επιθυμείτε σε κανένα συγκείμενο.
    Ένα μέρος του εαυτού μου θέλει να αστειευθεί. Πού θα ήταν τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς τους Εβραίους! Με τη βοήθειά μας συντάχθηκαν τα δικαιώματα αυτά στη Νυρεμβέργη και για μια ακόμη φορά στην Ιερουσαλήμ∙ τι σημαίνει λοιπόν η ύπαρξη εκείνων που σας λένε ότι είναι αναλγησία προς την εβραϊκότητα η δημόσια υποστήριξη του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πρόκειται για ένα ψέμα και για μια τερατώδη άποψη περί του τι σημαίνει να είναι κανείς εβραίος.
    Καταισχύνει τις βαθυστόχαστες παραδόσεις κοινωνικής δικαιοσύνης που προέκυψαν από τους αγώνες ενάντια στον φασισμό και τον ρατσισμό. Διαγράφει την παράδοση του ta-ayush, της συμβίωσης, την ηθική σχέση ως προς τον μη-εβραίο που είναι η ουσία της εβραϊκής ηθικής, και εξαλείφει την αξία που αποδίδεται στη ζωή, ανεξαρτήτως θρησκείας ή φυλής. Δεν χρειάζεται να δείξει κανείς ότι ο αγώνας εναντίον αυτής της κατοχής είναι ανάλογος με εκείνον εναντίον του απαρτχάιντ, για να μάθουμε ότι κάθε αγώνας έχει τη δική του αξιοπρέπειά και τη δική του απόλυτη αξία, και ότι το κάθε είδος καταπίεσης δεν πρέπει να ταυτίζεται επακριβώς για να είναι το ίδιο εσφαλμένο. Πρέπει να σημειωθεί ότι η κατοχή και το απαρτχάιντ συνιστούν δυο διαφορετικές εκδοχές αποικιοκρατίας, αν και δεν είναι ανάγκη να κατανοήσουμε πλήρως τις παραπάνω συγκλίσεις και αποκλίσεις για να θέσουμε το ερώτημα που αντιμετωπίζουμε σήμερα.[…]
    Ο αγώνας εναντίον του φόβου, στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, είναι μέρος μιας μεγάλης και αξιοσέβαστης μη-εθνικιστικής εβραϊκής παράδοσης, που είναι αφοσιωμένη όχι μόνο στην ελευθερία του καθενός, αλλά σε όλες τις ελευθερίες μας. Ας θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει ένας μοναδικός εβραίος, ούτε ένα μοναδικό Ισραήλ, και ότι όσοι υποστηρίζουν το αντίθετο επιδιώκουν τον εκφοβισμό ή τον περιορισμό των κριτικών σας ικανοτήτων. Ψηφίζοντας υπέρ εισέρχεστε σε μια συζήτηση που έχει ήδη αρχίσει, που έχει ιδιαίτερη σημασία για την πραγμάτωση της δικαιοσύνης και που προϋποθέτει την θαρραλέα δημόσια τοποθέτηση ενάντια στην κοινωνική αδικία, κάτι που διδάχθηκα ήδη από παιδί και πρέπει να διδασκόμαστε συνέχεια. Κατανοώ την δυσκολία αυτού του τρόπου έκφρασης. Εάν όμως αντιμάχεστε την σιωπή, παίρνοντας δημόσια θέση υπέρ του δικαίου, βρίσκεστε ήδη μέσα στον αγώνα εναντίον της καταπίεσης και υπέρ της ελευθερίας, έναν αγώνα που γνωρίζει ότι δεν υπάρχει ελευθερία του ενός χωρίς την ελευθερία όλων. Σίγουρα θα υπάρξουν εκείνοι και εκείνες που θα σας κατηγορήσουν για μίσος, αλλά ίσως οι ίδιες οι κατηγορίες είναι αυτές που ενεργοποιούν το μίσος. Δεν πρέπει να μπείτε στον κύκλο των απειλών, του φόβου και του μίσους – αυτός είναι ο διαβολικός κύκλος του ίδιου του πολέμου. Πρέπει να εγκαταλείψετε τον λόγο του πολέμου και να διεκδικήσετε το δίκαιο. Δεν θα είστε μόνοι. Θα συν-ομιλείτε με άλλους και θα βαδίζετε προς την πραγμάτωση της ειρήνης – των αρχών της μη-βίας και της συν-ύπαρξης, που μόνο αυτές μπορούν να γίνουν τα θεμέλια της ειρήνης. Παίρνοντας θέση εναντίον της στρατιωτικής καταστροφής αθώων ζωών και του εταιρικού κέρδους που εξαρτάται από αυτή την καταστροφή, θα έχετε την υποστήριξη ενός ανερχόμενου, δυναμικού κινήματος, παγκόσμιου και διαγενεακού. Θα σταθείτε μαζί μας και εμείς ασφαλώς θα σταθούμε μαζί σας.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/06/2010

  5. Πέρσες και Οθωμανοί του 21ου αιώνα

    Έχει περάσει 1 εβδομάδα από την επίθεση στη φλοτίλα (στολίσκος) της ειρήνης
    σε διεθνή ύδατα, σε αρκετή απόσταση από τις Ισραηλινές ακτές.

    Η ανθρωπιστική επιχείρηση διακόπηκε από ένα χτύπημα στρατιωτικής ισχύος, που
    είναι στην πραγματικότητα μία πράξη χαρακτηριστικής πειρατείας. Έχοντας τη
    μορφή μιας ΜΚΟ (ONG): μία Επιχείρηση Μη Κυβερνητική (*λογοπαίγνιο, ONG :
    Opération Non Gouvernementale- Operation Non Governmental= Επιχείρηση Μη
    Κυβερνητική , κι όχι Οργανισμός Μη Κυβερνητικός…), που ωφελούσε ένα στοιχείο
    πολιτικής στήριξης εμφανές από την Τουρκική Κυβέρνηση. Η φλοτίλα είχε φύγει
    από τουρκικό λιμάνι και είχε κάνει «σκάλα»/στάση σε λιμάνι της μη
    αναγνωρισμένης Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, και στο ηγετικό καράβι
    ανέμιζε τουρκική σημαία, που είχε πρόσφατα αντικαταστήσει τη σημαία
    εθνικότητας Κομόρες.

    Τα θύματα που αναγνωρίστηκαν είναι μέχρι ώρας, όλα, τουρκικής υπηκοότητας
    και κάποιο με διπλή υπηκοότητα, τουρκική-συριακή.

    Οι αντιδράσεις του τουρκικού πληθυσμού με τη μορφή διαδηλώσεων έξω απ’ τα
    Ισραηλινά Προξενεία βρήκαν την ηχώ τους μέσα από τις ζωηρές αντιδράσεις
    Ισραηλιτών διαδηλωτών μπροστά απ΄την Πρεσβεία της Τουρκίας στο Τελ Αβίβ και
    στο σύνολό τους κατέδειξαν ότι το συγκεκριμένο γεγονός είχα πάρει ένα
    χαρακτήρα Τουρκο-Ισραηλινής πολιτικής αντιπαράθεσης.

    Η αντιπαράθεση αυτή είχε ήδη εκδηλωθεί νωρίτερα από πολυάριθμα άλλα
    στοιχεία: τον Ιανουάριο του 2009 στο φόρουμ του Νταβός με αυστηρή κι
    εντυπωσιακή φραστική επίθεση από μέρους του Τούρκου Πρωθυπουργού Ερντογάν
    εναντίον του Ισραηλινού Προέδρου Shimon Pérès, καλυτέρευση σχέσεων μεταξύ
    Τουρκίας-Συρίας, τον Μάιο 2010 συμφωνία μεταξύ Τουρκίας, Βραζιλίας και Ιράν,
    με σκοπό να επιτραπεί η εκμετάλλευση/ανταλλαγή/εμπλουτισμός του Ιρανικού
    ουρανίου εκτός Ιράν.

    Ωστόσο, ανάμεσα στις δικαιολογίες που παρουσίασαν, τόσο πριν όσο και μετά
    την επίθεση της 31ης Μαίου, οι Ισραηλινοί ηγέτες παραπλανήθηκαν αγνοώντας
    την υποστήριξη της Τουρκικής Κυβέρνησης στη επιχείρηση.

    Όπως φάνηκε, για τον κόσμο του Ισραήλ, επρόκειτο, αντίθετα, για ένα αυστηρό
    μάθημα, μάλλον με στρατιωτικό τρόπο, που δόθηκε στην Τουρκία και μέσα από
    παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

    Σαν η επίθεση στη φλοτίλα να μην ήταν τίποτα παραπάνω από μία περιπέτεια, ο
    Netanyahou επέμεινε στη στρατηγική θέση του Ισραήλ κι επαναβεβαίωσε ότι δεν
    θα ήθελε η Γάζα να γίνει ένα Ιρανικό λιμάνι κι ότι αυτό αποδεικνύεται
    καθοριστικά, ή τουλάχιστον μέχρι νεωτέρας διεθνούς διαταγής και κατόπιν
    σεβασμού από το Ισραήλ ενός minimum διεθνών συνθηκών και συμφωνιών, ο
    θαλασσινός αποκλεισμός της Γάζα ολοκληρώνει το εμπάργκο από ξηράς ήδη
    καταδικασμένο, αλλά προφανώς παράλογα, από το Συμβούλιο Ασφαλείας (Απόφαση
    n° 1840, 8 Ιανουαρίου 2009).

    Αυτή η παρατήρηση οδήγησε στο να εξεταστούν πιο στενά οι Τουρκο-Ισραηλινές
    σχέσεις
    και η εξέλιξή τους.

    Οι στρατιωτικές σχέσεις είναι στενές και η συμφωνία συμμαχίας μεταξύ Ισραήλ
    και ΝΑΤΟ που υπογράφηκε το 2008, κι έκανε το Ισραήλ σχεδόν μέλος του ΝΑΤΟ
    χωρίς περαιτέρω υποχρεώσεις, ιδιαίτερα σχετικά με την αποδοχή της αρχής της
    ομοφωνίας αποφάσεων στα πλαίσια του Οργανισμού, δεν μπόρεσαν να τις
    δυναμώσουν.

    Η Τουρκία δεν είναι πυρηνική δύναμη, αλλά έχει οπλισμό και είναι μία από τις
    πιο σημαντικές δυνάμεις στην περιοχή και κινείται σύμφωνα με τους διεθνείς
    κανονισμούς απέναντι στον Ισραηλινό στρατό. Η επίθεση στη φλοτίλα της
    ειρήνης έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια των ασκήσεων ΜΙΝΟΑΣ 2010 του ΝΑΤΟ στη
    Μεσόγειο, με τις οποίες συνδέεται και το Ισραήλ. Αυτοί οι παλαιότεροι
    (πρότεροι) και συντηρούμενοι δεσμοί οδήγησαν κάποιους στην υπόθεση σύμφωνα
    με την οποία το Ισραήλ έψαχνε αφορμή να τονιστούν οι γνωστές εντάσεις
    ανάμεσα στην τουρκική πολιτική (λαϊκή) δύναμη και τον τουρκικό στρατό με
    σκοπό να εξυπηρετήσει κυρίως είτε ένα πραξικόπημα από τους στρατιωτικούς,
    είτε πίεση και απειλή μιας ξένης πολιτικής σχετικής ευθυγράμμισης με το
    δυτικό μπλοκ.

    Ξεχάστηκε ότι δύο εβδομάδες πριν την επίθεση στη φλοτίλα, η Τουρκία, μέλος
    της οργάνωσης από το 1952 είχε ψηφίσει για την αποδοχή του Ισραήλ στον ΟΟΣΑ
    (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης), μιας και η ομοφωνία των
    μελών ήταν απαραίτητη. Η αντίθεσή της θα μπορούσε να είχε επιτρέψει να
    υπεραμυνθεί εντυπωσιακά των Παλαιστινίων μιας και στο όνομα των εμποδίων
    αυτής της συγκατάθεσης φιγουράριζαν οι πολύ σημαντικές κοινωνικές ανισότητες
    ανάμεσα στους ισραηλίτες και άραβες πολίτες των Ισραηλινών. Δεν τέθηκε καν
    θέμα μιας και η Τουρκία δεν είχε υπολογίσει στο όνομα των 3 χωρών μελών που
    ήταν επιφυλακτικές με την συγκατάθεση αυτή.

    Καταλήγουμε στο συμπέρασμα αυτό όπου η τρέχουσα κατάσταση των πραγμάτων, η
    αντι-ισραηλινή συμπεριφορά της Τουρκικής Κυβέρνησης, είναι μάλλον μία στάση
    φιλο-παλαιστινιακή, προορισμένη για την τουρκική κοινή γνώμη που
    ικανοποιήθηκε
    ως πραγματική δέσμευση ενάντια στην πολιτική αυταρχικότητα του
    Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Είχε το πλεονέκτημα της καλυτέρευσης της εικόνας
    της Τουρκίας στον Αραβικό Κόσμο, όπου δεν υπάρχει μία κυβέρνηση ικανή να
    αντιταχθεί δυναμικά απέναντι στην πολιτική του Ισραήλ στην Παλαιστίνη.
    Βεβαιότατα η Συρία και ο Λίβανος επέδειξαν σταθερότητα, όσον αφορά την
    υπεράσπιση της ανεξαρτησίας τους, αλλά δεν επέδειξαν καμία ηγετική διάθεση
    όσον αφορά την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Η Τουρκία,
    λοιπόν, παρεμπιπτόντως, βρίσκει τον εαυτό της και πάλι σε ηγετική θέση, όσον
    αφορά την πολιτική της αντίστασης στην αντι-παλαιστινιακή πολιτική του
    Ισραήλ και η επίθεση στη φλοτίλα συνεισέφερε κατά πολύ στο να καλυτερέψει
    ακόμα περισσότερο η θέση της αυτή.

    Η ηγετική τουρκική θέση που, σ΄ αυτό το θέμα, προφανώς δεν διχάζεται μεταξύ
    πολιτών και στρατιωτικών, συνοψίζει επ΄ ευκαιρία ένα παρελθόν καθαρά
    οθωμανικής επιρροής
    , όταν η Ανώτατη Πύλη κυβερνούσε το σύνολο της Εγγύος
    και Μέσης Ανατολής, μία κυριαρχία που έχει τελειώσει, που είναι στη θύμηση
    και που στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αγγλία είχε προκαλέσει
    εχθρικότητα ανάμεσα στα Αραβικά Βασίλεια και την Οθωμανική κυριαρχία.
    Διαβάζοντας προσεκτικά την ομιλία του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών και
    παρατηρώντας όλη τη διπλωματική δραστηριότητα της Κυβέρνησης Ερντογάν,
    σχετικά με την άσκηση μίας συνολικής περιφερειακής επιρροής που να
    εκτείνεται στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο, δεν χωράει καμία αμφιβολία
    στην ερμηνεία αυτή.

    Η πραγματική εστία έντασης ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ δεν είναι το
    παλαιστινιακό θέμα, αλλά το κουρδικό θέμα. Η Τουρκία γνωρίζει και ανησυχεί
    ότι το Ισραήλ ευνοεί τους Κούρδους, όχι από συμπάθεια στον σκοπό τους, αλλά
    ως παράγοντα αποσταθεροποίησης που εκτείνεται και στο Ιράκ ή η πολιτική
    ΗΠ/ραήλ (*λογοπαίγνιο: Us/raelienne, δεν αναφέρεται ως USA/Israel, αλλά ως
    Us/rael, δίνοντας έτσι την έννοια της ταύτισης ανάμεσα στις 2 χώρες) έχει
    βλέψεις να χωρίσει το Κουρδιστάν και το πετρέλαιό του από το υπόλοιπο
    Ιρακινό κράτος, ή στο Ιράν, όπου η κουρδική μειονότητα μπορεί να παίξει τον
    ίδιο ρόλο. Όντας έτσι η ανάπτυξη της κουρδικής δυναμικότητας στο Ιράκ,
    ανησυχεί την Τουρκία, γιατί οι Κούρδοι της Τουρκίας μπορούν να διακρίνουν
    στην τοποθέτηση αυτή μία ενθάρρυνση στον αγώνα τους. Η επιβεβαιωμένη
    υποστήριξη στον παλαιστινιακό σκοπό θα μπορούσε, λοιπόν, να είναι μία
    κλιμακούμενη ανταπάντηση στην υποστήριξη του Ισραήλ στον κουρδικό σκοπό. Αν
    αυτή η ανησυχία/έγνοια είναι κύρια για την Τουρκική κυβέρνηση, αυτό που
    είναι προφανές μέσα στο μέτρο ή παρά τις επαναλαμβανόμενες προτάσεις του
    πολιτικού διαλόγου του PKK, η Τουρκική κυβέρνηση επιδιώκει πάντα την ίδια
    πολιτική καταπίεση, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τις τουρκο-ισραηλινές
    σχέσεις ως τεταμένες, που, όμως, σίγουρα, δεν παίρνουν την πορεία ρήξης.

    Σχετικά με το θέμα του εμπλουτισμού του Ιρανικού ουρανίου, η Τουρκία και η
    Βραζιλία δεν έκαναν τίποτα παραπάνω απ΄ το να επαναθέσουν για λογαριασμό
    τους μία πρόταση των ΗΠΑ προσπαθώντας να εμπλουτίσουν το ουράνιο κατά
    20%-εκείνο το οποίο προοριζόταν για ιατρικές εφαρμογές- από μία τρίτη χώρα.
    Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ θα σκανδαλίζονταν έπειτα από τη συμφωνία αυτή, δεν
    μπορεί να οδηγήσει στο να ξεχαστεί το θεμελιώδες αυτό δεδομένο. Επιπλέον, η
    Τουρκία δεν έχει πυρηνική βιομηχανία και φιλοδοξεί να κατασκευάσει δύο
    αντιδραστήρες, τους οποίους πιθανώς θα παραγγείλει στη Ρωσία. Αυτή μπορεί να
    χρησιμέψει μόνο ως σημείο περάσματος προς το ουράνιο, πριν και μετά τον
    εμπλουτισμό του, και τουλάχιστον να κρύψει από το περίεργο βλέμμα των μέσων
    μαζικής ενημέρωσης ότι ο εμπλουτισμός θα λάβει χώρα στη Γαλλία. Η Γαλλία,
    που δεν φοβάται τις λεκτικές ακροβασίες, μπορεί στον ίδιο χρόνο να παραδώσει
    στο Ιράν το ουράνιο που είναι εμπλουτισμένο μόνο κατά 20% και, συνεπώς,
    χωρίς δυνατότητα στρατιωτικής χρησιμοποίησης και να διαλαλήσει παντού ότι το
    Ιράν έχει ένα κρυμμένο πυρηνικό στρατιωτικό πρόγραμμα.

    Η Τουρκία μέλος επιρροής (μέλος ισχυρό) και ιστορικό του δυτικού
    στρατοπέδου.

    Είναι αυτό που επιδεικνύει την πολύ παλαιά προσκόλληση στο ΝΑΤΟ και στον
    ΟΟΣΑ (1952). Η Τουρκία δεν είναι στο τρένο εξόδου από το δυτικό μπλοκ και
    απλά στοχεύει στο να επαυξήσει την περιφερειακή της επιρροή μέσα στο πλαίσιο
    στο οποίο βαθμιαία εμφανίζεται ως έχουσα ήπια πολυ-πολικότητα, που βολεύει
    τους πιο οξυδερκείς των τρεχόντων ηγετών της Washington. Ακριβώς αυτούς που
    προσπαθούν να εισδύσουν στη γενική τάση προς την πολύ-πολικότητα για να
    αποφύγουν το γεγονός ότι αυτή ακριβώς αναπτύσσεται ενάντιά τους. Έτσι, η
    πρόσφατη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας ανάμεσα σε Βραζιλία και ΗΠΑ είναι
    ένα μέσο αποφυγής ότι η νέα αρχηγία (κυριαρχία) της Βραζιλίας στη Νότια
    Αμερική δεν επιβεβαιώνεται ως μία αποφασιστική αντίθεση στους gringos.

    Δεν πρόκειται πια η Washington να δημιουργήσει φραγή στην πολύ-πολικότητα,
    αλλά να την κατευθύνει εκεί που θέλει και όπως θέλει. Σημάδι αδυναμίας χωρίς
    αμφιβολία, αλλά και δυναμική εκδήλωση μιας σταθερής αποφασιστικότητας να μην
    βγει απ΄ το παιχνίδι.

    Μέσα στο νέο αυτό σενάριο, της Τουρκίας φαίνεται να της αποδίδεται ένας πολύ
    σημαντικός ρόλος: αυτός του να κάνει έργο (να κάνει θέατρο, να είναι πιόνι,
    να κάνει θραύση) στην περιφερειακή επιρροή του Ιράν που είναι ο πραγματικός
    εφιάλτης της συμμαχίας ΗΠΑ/ΙΣΡΑΗΛ.

    Αν η επίθεση στο στολίσκο μπορεί να δώσει την ψευδαίσθηση τόσο στους ηγέτες
    της Χεζμπολάχ, όσο και σ΄ εκείνους της Χαμάς, αλλά και στο Συριακό καθεστώς
    ότι η Τουρκία είναι από εδώ και στο εξής ο πιο πιστός υποστηρικτής τους,
    αυτό θα ήταν μία επιτυχία και οι στρατηγικές της «ήπιας πολυ-πολικότητας» θα
    μπορούσαν να ξαναχρησιμοποιηθούν με σκοπό το συμφέρον της παλιάς ιστορικής
    αντιπαλότητας ανάμεσα στην Περσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

    Αλλά αυτοί οι ίδιοι ηγέτες γνωρίζουν καλά ότι ο εκλεκτός εχθρός της
    Αυτοκρατορίας είναι το Ιράν κι ότι η Τουρκία είναι και παραμένει τόσο ένας
    φίλος όσο κι ένας υποτελής.

    Η επίθεση στον στολίσκο συνέβη ενώ διεξαγόταν έξω από την Κρήτη αεροπορική
    άσκηση υπό το όνομα ΜΙΝΟΑΣ 2010, ανάμεσα στην Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία
    και την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, όπου ο αντικειμενικός σκοπός ήταν ο
    εξής: να επιτρέπεται στην Ισραηλινή Αεροπορία να κάνει αναχαίτιση σε
    ρωσικούς πυραύλους αέρος-αέρος S300, που είναι σήμερα εγκατεστημένοι στην
    Ελλάδα και τους οποίους σύντομα πρόκειται ν΄ αποκτήσει το Ιράν. Με την
    αναγγελία της επίθεσης στον στολίσκο, η κυβέρνηση Παπανδρέου διέκοψε τους
    χειρισμούς, οι οποίοι θα συνεχίζονταν μέχρι τις 3 Ιουνίου, όμως είχε δώσει
    την συγκατάθεσή του, γιατί η Ελλάδα μέλος του ΝΑΤΟ όπως και η Τουρκία από
    το 1952 γνωρίζει καλά ότι ο επίσημος εχθρός της Αυτοκρατορίας παραμένει,
    περισσότερο από ποτέ άλλοτε, το Ιράν κι ότι μέσα στο κράτος όπου οι τράπεζες
    τους υπολογίζουν, αυτή δεν μπορεί τίποτα να αρνηθεί στην Washington.

    http://www.legrandsoir.info/Perses-et-ottomans-au-XXIo-siecle.html

    12 juin 2010

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 15/06/2010

  6. Δημοσιεύουμε σήμερα αποσπάσματα από τρία κείμενα Ισραηλινών πολιτών που καταδικάζουν τη δολοφονική επίθεση στα πλοία του «Free Gaza».

    Ακριβώς επειδή προέρχονται από πολίτες του Ισραήλ, έχουν ιδιαίτερη πολιτική και ηθική σημασία. Το κείμενο του δημοσιογράφου Gideon Levi δημοσιεύθηκε στην Ηaaretz (30.5.2010), του ακτιβιστή Yariv Oppenheimer στην Μaariv (31.5.2010), ενώ τα λόγια της δημοσιογράφου Αmira Hass προέρχονται από συνέντευξή της στο αμερικανικό κανάλι «Democracy Now!» Για το ίδιο θέμα, βλ. και τη συνέντευξη του G. Levi στη σημερινή Αυγή, με τίτλο «Το Ισραήλ θα καταλήξει Βόρεια Κορέα».

    Η επίθεση στα πλοία βυθίζει το Ισραήλ σε μια θάλασσα ηλιθιότητας

    Η προπαγανδιστική μηχανή του Ισραήλ, απελπισμένη, έχει φτάσει σε επίπεδο παροξυσμού. Διανέμει παντού μενού από τα εστιατόρια της Γάζας, μαζί με ψεύτικες πληροφορίες. Αυτοπαγιδεύεται, δίνοντας μια μάταια μάχη δημοσίων σχέσεων, που καλύτερα να μην την είχε ξεκινήσει ποτέ. Θέλουν να συνεχίσουν τον αναποτελεσματικό, παράνομο και ανήθικο αποκλεισμό της Γάζας και να μην αφήσουν τα «πλοία της ειρήνης» να φτάσουν εκεί; Δεν υπάρχει τίποτα προς εξήγηση, και σίγουρα κανένας, σε ολόκληρο τον πλανήτη, δεν πρόκειται να αποδεχτεί όλο αυτό τον σωρό εξηγήσεων, ψεμάτων και τακτικών.

    Μόνο στο Ισραήλ υπάρχουν άνθρωποι που καταναλώνουν αυτά τα χαλασμένα προϊόντα. Θυμίζοντας τις αρχαίες τελετουργίες πριν από τη μάχη, ο χορός ζητωκραυγάζει, εντελώς σίγουρος. Στρατιώτες στα λευκά είναι έτοιμοι να δράσουν εν ονόματί μας. Κυβερνητικοί εκπρόσωποι εκφωνούν τις παραπλανητικές εξηγήσεις τους εν ονόματί μας. Μια σκηνή γκροτέσκο, με έξοδα δικά μας. Και, στην πραγματικότητα, κανένας από εμάς δεν έχει χαλάσει την παράσταση.

    Ο χορός τραγουδάει τα απατηλά τραγούδια του ψεύδους. Είμαστε όλοι μέλη του χορού αυτού, λέγοντας ότι δεν υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα, ότι το ταξίδι των πλοίων ήταν μια βίαιη επίθεση στην ισραηλινή εθνική κυριαρχία — ότι το τσιμέντο προοριζόταν για να χτιστούν μπούνκερ και ότι η αποστολή χρηματοδοτούνταν από τους Τούρκους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Ότι ο αποκλεισμός της Γάζας θα ανατρέψει τη Χαμάς και θα ελευθερώσει τον Τζιλάντ Σαλίτ. Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών Γ. Λεβύ, ένας από τους πιο γελοίους προπαγανδιστές, υπερέβη εαυτόν όταν δήλωσε ψυχρά ότι η αποστολή βοήθειας προς τη Γάζα συνιστούσε παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ορθώς. Ακριβέστατα.

    Λένε ότι δεν είναι παράνομος ο αποκλεισμός αλλά το ταξίδι των σκαφών. Δεν αρκούσε να μοιράσουν τα μενού από τα εστιατόρια της Γάζας μέσω του Γραφείου του Πρωθυπουργού (που περιλάμβαναν μεταξύ άλλων ένα εξαιρετικό Στρογανώφ και σούπα σπανάκι βελουτέ), ή να επιδεικνύουν τις ποσότητες καυσίμων τις οποίες, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων, στέλνει το Ισραήλ προς τη Γάζα. Η προπαγανδιστική επιχείρηση προσπαθεί να λανσάρει σε μας και σε όλο τον πλανήτη την ιδέα ότι η κατοχή της Γάζας έχει αρθεί, αλλά, σε κάθε περίπτωση, το Ισραήλ νομιμοποιείται να εμποδίζει την ανθρωπιστική βοήθεια. Ένα μάτσο ψέματα.

    Μόνο μία φωνή χάλασε λίγο τη φανταχτερή γιορτή των ψεμάτων: μια έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την κατάσταση στη Γάζα. Τέσσερις στους πέντε κατοίκους της Γάζας χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. Εκατοντάδες περιμένουν, μέχρι του σημείου του εξευτελισμού, να περάσουν τα σύνορα για να τύχουν ιατρικής περίθαλψης και 28 έχουν ήδη πεθάνει. Όλα αυτά έρχονται βέβαια σε πλήρη αντίθεση με τα μπρήφινγκ του εκπροσώπου των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων, που υποστήριξε ότι δεν υπάρχει αποκλεισμός και ότι χορηγείται βοήθεια, αλλά ποιος νοιάζεται;

    Ποιο στόχο είχε η επίθεση στα πλοία; Μερικές εκατοντάδες ακτιβιστές από όλο τον κόσμο, ως επί το πλείστον άνθρωποι με συνείδηση, την υπόληψη των οποίων η ισραηλινή προπαγάνδα προσπαθεί να σπιλώσει. Είναι ως επί το πλείστον άνθρωποι που νοιάζονται για τον αποκλεισμό, που το θεωρούν δικαίωμα και υποχρέωσή τους, ακόμα και αν εμάς μας αφήνει αδιάφορους. Πράγματι, το ταξίδι των πλοίων ήταν μια πολιτική πρόκληση, ωστόσο τι άλλο μπορεί να είναι μια πράξη διαμαρτυρίας παρά πολιτική πρόκληση;

    Πριν από πέντε χρόνια, ο σπουδαίος περουβιανός συγγραφέας Μάριο Βάργκας Λιόσα, που έχει τιμηθεί με το «Βραβείο της Ιερουσαλήμ για την Ελευθερία του Ατόμου στην Κοινωνία», μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψής του στο Ισραήλ, είχε δηλώσει ότι η ισραηλινή κατοχή πλησίαζε στην γκροτέσκα φάση της. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου ο Βάργκας Λιόσα, ο οποίος συγκαταλέγει τον εαυτό του στους φίλους του Ισραήλ, θα διαπίστωσε ότι η φάση αυτή έχει αγγίξει ένα νέο επίπεδο παραλογισμού.

    Γκιντεόν Λεβί

    —————————————————————–

    Η ηθική κατάπτωση του Ισραήλ

    Σίγουρα, ο στόλος που απέπλευσε την Τουρκία πριν λίγες μέρες κατάφερε να εξοργίσει ακόμα κι εμένα. Εκατοντάδες ακτιβιστές που υποστήριζαν την Χαμάς προκαλώντας το Ισραήλ κατάφωρα. Ούτε μια επικριτική λέξη κατά της κυβέρνησης της Χαμάς, ούτε λέξη για τον Τζιλάντ Σαλίτ ούτε λέξη για για ειρήνη. Παρʼ όλα αυτά, ένα κυρίαρχο κράτος όπως το Ισραήλ δεν μπορεί να αντιμετωπίζει κάθε πράξη διαμαρτυρίας, όσο ακραία ή προκλητική κι αν είναι, σαν τρομοκρατική ενέργεια, που πρέπει να καταλήξει σε αιματοχυσία. Αντί να χρησιμοποιήσουν τα πλοία για να ανοίξει μια συζήτηση εντός της χώρας σχετικά με την αποτελεσματικότητα της πολιτικής του αποκλεισμού της Γάζας, καθώς και τις ηθικές και πολιτικές συνέπειές της για το Ισραήλ, όλοι οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης επέλεξαν να εστιαστούν σε μια χούφτα ακτιβιστές, αποδίδοντάς τους τον τίτλο της ζωτικής απειλής για την ασφάλεια του Ισραήλ. Από το σημείο αυτό μέχρι την αχρείαστη αιματοχυσία, ο δρόμος ήταν σύντομος.

    Το σφάλμα δεν ήταν ούτε των στρατιωτών ούτε των διοικητών τους ούτε των επικεφαλής των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων. Η ισραηλινή κοινωνία στο σύνολό της είναι υπεύθυνη για το ζοφερό αποτέλεσμα της εφόδου στα πλοία διαμαρτυρίας. Η ριζοσπαστικοποίηση της ισραηλινής κοινωνίας αποδίδει καρπούς. Το μήνυμα προς τους στρατιώτες και η αστυνομία είναι κρυστάλλινο: όταν οι Άραβες συμμετέχουν σε κάποια δραστηριότητα, το χέρι αμέσως στην σκανδάλη!

    Το τίμημα της ατυχούς επιχείρησης θα το πληρώσουν, πρώτα απʼ όλα, οι οικογένειες όσων βρήκαν τον θάνατο στη θάλασσα. Οι επόμενοι που θα καταβάλουν το τίμημα είναι εκείνοι οι κάτοικοι του Ισραήλ που επιθυμούν ολόψυχα την ειρήνη και το τέλος της σύγκρουσης, αυτοί που θέλουν σταματήσουν τον κύκλο της αιματοχυσίας και να ζήσουν σε μια πιο εχέφρονα χώρα.

    Οι εχθροί της ειρήνης και οι εξτρεμιστές, και στις δύο πλευρές, μπορούν, ξανά, να βρουν ευκαιρίες για να αντιπαρατεθούν ο ένας στον άλλο, βαθαίνοντας το μίσος και την εχθρότητα μεταξύ Εβραίων και Αράβων, τόσο μέσα στο Ισραήλ όσο και έξω από αυτό. Για ακόμα μια φορά, οι μετριοπαθείς και των δύο πλευρών φιμώνονται και η φωνή της λογικής πνίγεται από τις φωνές του πάθους και του μίσους. Χωρίς μια δυνατή πατριωτική φωνή διαμαρτυρίας από τον ισραηλινό λαό, που θα καλεί τους ηγέτες του να αλλάξουν πορεία, θα βρεθούμε όλοι σε μια παρηκμασμένη, ηθικά και πολιτικά, χώρα που σιγά σιγά φτάνει στον βυθό.

    Γιαρίβ Οπενχάιμερ

    —————————————————————

    Ένας αυτοεπιβαλλόμενος αποκλεισμός

    Αυτό που γίνεται ολοένα σαφέστερο –νομίζω και σε πολλούς Ισραηλινούς– είναι ότι εκείνος που βρίσκεται πραγματικά υπό αποκλεισμό δεν είναι η Γάζα και οι Παλαιστίνιοι, αλλά το Ισραήλ: έναν αποκλεισμό που επέβαλε το ίδιο στον εαυτό του, επειδή οι ηγέτες του νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να παραβιάζουν όχι μόνο το διεθνές δίκαιο, αλλά και την κοινή λογική. Είναι ενάντια σε κάθε έννοια κοινής λογικής οιουδήποτε φυσιολογικού ανθρώπου σε αυτόν τον κόσμο, όπως και το να θεωρείς ότι ο Νόαμ Τσόμσκι δεν επιτρέπεται να εισέλθει στη χώρα.

    Αυτό είναι το βασικό. Αρχικά, η απόφαση να μην επιτρέψουν στα πλοία να φτάσουν στη Γάζα, στη συνέχεια η επίθεση εναντίον μη πολεμικών πλοίων και, τέλος, η προσδοκία ότι η διεθνής κοινή γνώμη θα αποδεχτεί την επίθεση που συνέβη σε διεθνή ύδατα — μια ξεκάθαρη πράξη πειρατείας. Και στη συνέχεια οι στρατιώτες περίμεναν να τους υποδεχθούν στα πλοία, σαν, δεν ξέρω ʼγώ τι, επισκέπτες. Δυστυχώς, η ισραηλινή κοινωνία εξακολουθεί να υποστηρίζει την κυβέρνηση σε αυτό το ζήτημα. Η ισραηλινή κοινωνία βρίσκεται υπό αποκλεισμό, τον οποίο η ίδια επέβαλε στον εαυτό της.

    Αμίρα Χας

    Τα πλήρη κείμενα είναι προσιτά στους δικτυακούς τόπους:

    http://www.haaretz.com, http://www.peacenow.org.il/site/en/peace.asp?pi=195&fld=694&docid=4675

    και http://www.democracynow.org

    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=547680

    Σχόλιο από Μαύρο Κοράκι | 20/06/2010

  7. «Η Τουρκία είναι ένα κράτος που δημιούργησαν και κυβερνούν Εβραίοι!»

    Αλέξανδρος Μασσαβέτας Κωνσταντινούπολη

    Δημοσιογράφος και συγγραφέας που ζει στην Κωνσταντινούπολη.

    Το newstime.gr προσπαθεί να προσεγγίσει την άγνωστη, μυστική κοινότητα των εξισλαμισθέντων Εβραίων από τη Θεσσαλονίκη που σήμερα ζουν στην Τουρκία. Ποιοι είναι οι περίφημοι «Θεσσαλονικείς» ή «Ντονμέδες» και γιατί αποτελούν την αγαπημένη εμμονή του τουρκικού αντισημιτισμού; Γιατί έχει αποδυθεί η χώρα σε ένα «κυνήγι μαγισσών»; Τι είναι αληθές και τι κακόηθες από όσα προσάπτονται στην κοινότητα, στην οποία ανήκουν οι Ραχσάν Έτσεβιτ, Κεμάλ Ντερβίς, οι εκλιπόντες Αμπντί Ιπεκτσί και Ισμαήλ Τζεμ, και μερικοί από τους σημαντικότερους επιχειρηματίες της χώρας; Ήταν ο Μουσταφά Κεμάλ Ντονμέ; Πώς αισθάνεται η νέα γενιά που έχει τις ρίζες της στην ομάδα;

    Σε όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου και της Μέσης Ανατολής, οι Εβραίοι (και σε μικρότερο βαθμό οι μασόνοι, οι Τσιγγάνοι, οι ομοφυλόφιλοι και οι «αιρετικοί» της κρατούσας θρησκείας) υπήρξαν αγαπημένοι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Οι Εβραίοι εξακολουθούν να αποτελούν τους βαρβάρους – που τι θα κάναμε αν δεν υπήρχαν. Η εχθρότητα προς το γένος και τη θρησκεία των Εβραίων, ο αντισημιτισμός, βρίσκεται πίσω από τις περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας, που αν και κωμικές αποτελούν αντικείμενο ακράδαντης, ανόητης και απόλυτης πίστης για πολύ κόσμο.

    Ο αντισημιτισμός λοιπόν εξισούται με την απέχθεια και τον αταβιστικό φόβο των Εβραίων. Σε όλες τις χώρες, πλην μίας, τα κατεξοχήν θύματά του και ταυτόχρονα οι πρωταγωνιστές των θεωριών συνωμοσίας που παράγει είναι οι Εβραίοι. Την εξαίρεση αποτελεί η Τουρκία. Εδώ στο μάτι της εθνικής και συλλογικής φοβίας δε βρίσκονται πρώτοι «οι Εβραίοι», αλλά μία άλλη, άγνωστη και αφανής, κατηγορία προσώπων: οι «κρυπτο-Εβραίοι», γνωστοί ιστορικά ως «Σαμπεταϊστές» ή «Ντονμέδες». Πρόκειται για μία μυστική αίρεση του μεσσιανικού εβραϊσμού, τα μέλη της οποίας ζούσαν εξωτερικά ως Μουσουλμάνοι κυρίως στη Θεσσαλονίκη μέχρι την Ανταλλαγή των Πληθυσμών Ελλάδος – Τουρκίας. Η Θεσσαλονίκη αποτελούσε και την ιερή πόλη της αίρεσης. Με την Ανταλλαγή οι Ντονμέδες, που – τουλάχιστον τυπικά εμφανίζονταν ως Μουσουλμάνοι – αναγκάσθηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία. Έκτοτε, κύκλοι εθνικιστών και ισλαμιστών τους κατηγορούν για όλα όσα αντιλαμβάνονται ως δεινά που πλήττουν την Τουρκία.

    Τα τελευταία χρόνια ο αντισημισμός μεσουρανεί στην Τουρκία, και μάλιστα προτού οι σχέσεις με το Ισραήλ πάρουν την κατιούσα και, από σχέσεις στρατηγικού εταίρου μετατραπούν σε σχέσεις ανοικτής ρήξης. Το Mein Kampf του Χίτλερ αποτέλεσε bestseller στην Τουρκία, ενώ δύο βιβλία μάλλον ύποπτων προθέσεων του (αριστερού, υποτίθεται) δημοσιογράφου Soner Yalçın πώλησαν ασύλληπτα για την Τουρκία νούμερα αντιτύπων. Το πρώτο, με τον τίτλο Efendi, Beyaz Türklerin Büyük Sırrı (Efendi, το Μέγα Μυστικό των Λευκών Τούρκων) ισχυρίζεται πως αποκαλύπτει τη μυστική εβραϊκή ταυτότητα της κοσμικής ελίτ που κυβερνά τη χώρα τον τελευταίο αιώνα. Το δεύτερο, Efendi II, υποτίθεται πως «ξεσκεπάζει» την εβραϊκή ταυτότητα επιφανών οικογενειών θρήσκων Μουσουλμάνων. Προστέθηκε το βιβλίο Tekelistan του Yalcın Küçük, που ασχολείται με την επιρροή των Ντονμέδων στην οικονομική ζωή της χώρας.

    Ογδόντα χρόνια μετά την άφιξη της περίεργης αυτής μυστικής κοινότητας στην Τουρκία, η χώρα έχει αποδυθεί σε ένα κυνήγι μαγισσών, με εθνικιστές, ισλαμιστές και «υπερπατριώτες» πάσας αποχρώσεων να προσπαθούν να βρουν ποιοοι ανάμεσα στους διάσημους της πολιτικής, της τέχνης και των επιχειρήσεων είναι Ντονμέ, ποια η δήθεν δράση και υποτιθέμενοι σκοποί τους…………
    …………………..

    http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=48516

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/06/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: