Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

– Ισραήλ, το διεθνές τσογλάνι.

Το διεθνές τσογλάνι, το κράτος του Ισραήλ ξαναχτύπησε.

Τα ξημερώματα της Κυριακής 31 Μαίου, στις 4:50, ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού, επιβαίνοντας σε ελικόπτερα και φουσκωτά σκάφη επιτέθηκαν ενάντια στα σκάφη του Στόλου της Ελευθερίας, κάνοντας χρήση πραγματικών πυρών.

Το αποτέλεσμα της πειρατικής αυτής επίθεσης, που έγινε σε διεθνή χωρικά ύδατα, 80 ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ και της Γάζας, ήταν τουλάχιστον 2 νεκροί και περισσότεροι από 30 τραυματίες, κυρίως στο τουρκικό σκάφος Mavi- Marmara.

  • Καταγγέλλουμε το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ για μια ακόμη πράξη διεθνούς πειρατείας ενάντια σε πολίτες από τουλάχιστον 50 χώρες που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην πολιορκημένη Γάζα.

    Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τη ζωή και την ασφάλεια ελλήνων πολιτών που επέβαιναν σε σκάφη που έφεραν την ελληνική σημαία, αλλά συνεχίζει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ, την ίδια στιγμή που αυτό καταλαμβάνει ελληνικό έδαφος και κακοποιεί έλληνες πολίτες. Ελληνες επιβαίνοντες, μέλη της ελληνικής αποστολής και εκπρόσωποι της πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για την Γάζα» καλούσαν στο Υπουργείο Εξωτερικών και έβρισκαν τα τηλέφωνα κλειστά.

    Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση:

    να ενεργήσει για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας

    -να κλείσει την πρεσβεία του Ισραήλ

    -να σταματήσει τις ελληνοισραηλινές ασκήσεις, να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη.

    Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας σήμερα, στις 7μμ έξω από την ισραηλινή πρεσβεία.

    Για περισσότερες πληροφορίες

    6976127545

    6947937777

  • http://www.shiptogaza.gr/
  • ————————
  • Επίσης επειδή υπάρχουν και ουκ ολίγοι  ανεγκέφαλοι Νεοέλληνες, που αδυνατούν να κάνουν τη διάκριση μεταξύ ισραηλινού κράτους και Ελλήνων Εβραίων, δείτε:

    -Κάτω τα βρωμόχερα απ’ τους Έλληνες Εβραίους

  • Advertisements

    31/05/2010 - Posted by | -Διάφορα, -Κίνημα, -Πολιτική

    24 Σχόλια »

    1. Αιματηρή επίθεση των Σιωνιστών στο Στόλο της Ελευθερίας
      Συνέχεια της ενημέρωσης σε αυτό το άρθρο.

      Ενημέρωση 05:20 Αιματηρή επίθεση των Σιωνιστών στο Στόλο της Ελευθερίας
      Στις 4:50 ο σιωνιστικός στρατός έκανε επίθεση με ελικόπτερα και φουσκωτά ενάντια στο Στόλο της Ελευθερίας. Με χρήση πραγματικών πυρών κατέλαβε πρώτα το τουρκικό επιβατηγό. Στη συνέχεια επιτέθηκαν στη Σφενδόνη και στα δυο τουρκικά φορτηγά, τα οποία επίσης κατέλαβαν. Η Ελεύθερη Μεσόγειος συνέχισε την πορεία της. Κάλεσαν το σκάφος να παραδοθεί και πλήρωμα και επιβάτες αρνήθηκαν. Φουσκωτά με άνδρες των σιωνιστικών ενόπλων δυνάμεων κατευθύνονται προς το ελληνικό σκάφος. Υπάρχουν διάφορες ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, τις οποίες δεν μπορούμε να αναπαράγουμε πριν τις επιβεβαιώσουμε

      05:30 Συνέχεια της προηγούμενης είδησης. Η «Ελεύθερη Μεσόγειος» είναι το μόνο πλοίο που δεν έχει καταληφθεί. Αρνείται να υπακούσει στις εντολές του Ισραηλινού ναυτικού και δηλώνει πως περιμένει οδηγίες από την ελληνική κυβέρνηση.

      Βουλευτές και μέλη της Πρωτοβουλίας προσπαθούν να επικοινωνήσουν με το υπουργείο Εξωτερικών αλλά μέχρι τώρα δεν απαντούν τα τηλέφωνα.

      05:57 Μόλις μίλησε στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ ο Τάκης Πολίτης, μέλος της ελληνικής αποστολής. Οι Ισραηλινοί ανεβαίνουν στο πλοίο με γάντζους. Κατήγγειλε την πράξη πειρατείας του σιωνιστικού κράτους στα διεθνή χωρικά ύδατα. Η ελληνική κυβέρνηση, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες και τις εκκλήσεις του πληρώματος και των επιβατών της «Ελεύθερης Μεσογείου», δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει το ελληνικό σκάφος και τους έλληνες πολίτες. Η επικοινωνία του Τάκη Πολίτη κόπηκε απότομα. Το τελευταίο που πρόλαβε να πει είναι πως όλοι είναι πλέον κρατούμενοι. Προφανώς, του άρπαξαν το τηλέφωνο από τα χέρια.

      06:44 H τουρκική οργάνωση ΙΗΗ, συνιστώσα του Στόλου της Ελευθερίας, ανακοίνωσε ότι από την επίθεση του σιωνιστικού στρατού στο πλοίο MAVI MARMARA υπήρξαν 2 νεκροί και 30 τραυματίες. Η είδηση επιβεβαιώθηκε και από το Αλ-Τζαζίρα, που αναφέρει ότι οι δύο νεκροί είναι Τούρκοι.

      Στην Τουρκία συγκλήθηκε επείγουσα σύσκεψη κορυφής με τη συμμετοχή του πρωθυπουργού, του υπουργού Εξωτερικών και του υπουργού Αμυνας. Ο πρέσβης του Ισραήλ κλήθηκε επειγόντως στο υπουργείο Εξωτερικών.

      http://www.shiptogaza.gr/

      Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/05/2010

    2. Πολύ φουριόζο βλέπω το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. Και πολύ ευαίσθητο σε ζητήματα Διεθνούς Δικαίου και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων!

      Απάντηση του ελληνικού ΥΠΕΞ στην Αγκυρα για τη Γενοκτονία των Ποντίων
      http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1822766

      Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 31/05/2010

    3. «Απάνθρωπη» χαρακτήρισε την ισραηλινή επίθεση εναντίον της διεθνούς ανθρωπιστικής νηοπομπής στη Γάζα, ο πρόεδρος του Ιράν, Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ. Εκτάκτως συνεδριάζει το υπουργικό συμβούλιο στο Κουβέιτ. Ο πρόεδρος του κοινοβουλίου της χώρας καταδίκασε «το απεχθές ισραηλινό έγκλημα εναντίον του Στόλου της Ελευθερίας».

      «Η απάνθρωπη πράξη του σιωνιστικού καθεστώτος εναντίον των Παλαιστινίων και της ανθρωπιστικής βοήθειας με προορισμό τη Λωρίδα της Γάζας δεν δείχνει τη δύναμη του καθεστώτος αλλά την αδυναμία του»
      τόνισε μεταξύ άλλων ο Ιρανός πρόεδρος.

      Ο ίδιος συμπλήρωσε ότι «όλες αυτές οι πράξεις δείχνουν το τέλος του ειδεχθούς και ψεύτικου καθεστώτος και θα το φέρουν πιο κόντα στο τέλος της ύπαρξής του».

      Την ίδια ώρα, το υπουργικό συμβούλιο του Κουβέιτ συνεδριάζει εκτάκτως σήμερα ανακοίνωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μοχαμάντ αλ-Μπασίρι.

      Ο ισλαμιστής βουλευτής Ουαλίντ αλ-Ταμπταμπάι είναι ανάμεσα στους 16 ακτιβιστές από το Κουβέιτ που βρίσκονται σε ένα από τα έξι πλοία τα οποία μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστίνιους.

      Σύμφωνα με το επίσημο πρακτορείο Kuna, τον έκτακτο συμβούλιο συγκάλεσε ο πρωθυπουργός σεΐχης Νάσερ Μοχάμαντ αλ-Αχμάντ αλ-Σαμπάχ.

      Ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Γιάσεμ αλ-Χοράφι καταδίκασε «το απεχθές ισραηλινό έγκλημα εναντίον του Στόλου της Ελευθερίας που πραγματοποιούσε αποστολή ανθρωπιστικού χαρακτήρα και αλληλεγγύης προς τον λαό της Γάζας».

      http://www.enet.gr/?i=news.el.kosmos&id=168020

      Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/05/2010

    4. Δήλωση του Γραμματέα της Κ.Ε. Αντώνη Κουταλιανού
      σε Διάσκεψη Τύπου 31/5/10

      Η ΕΔΕΚ καταδικάζει το Ισραηλινό Έγκλημα

      Το Κ.Σ. ΕΔΕΚ καταδικάζει το πρωτοφανές απεχθές έγκλημα του Ισραήλ να βομβαρδίσει αμάχους που επέβαιναν σε πλοιάρια που κατευθύνονταν προς το αποκλεισμένο λιμάνι της Γάζας για να προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια προς τον αποκλεισμένο Παλαιστινιακό λαό.

      Πρόκειται για εγκληματική ενέργεια που προκαλεί αποτροπιασμό και φρίκη κάθε πολιτισμένου ανθρώπου σε ολόκληρο τον κόσμο.

      Η δολοφονία αμάχων με αυτό τον απεχθή τρόπο συνιστά τρομοκρατική κρατική ενέργεια και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που θα πρέπει να τύχει της απόλυτης καταδίκης της διεθνούς κοινότητας.

      Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλοι διεθνείς και περιφερειακοί οργανισμοί οφείλουν όχι απλώς να καταδικάσουν την εγκληματική ενέργεια αλλά να πάρουν και συγκεκριμένες αποφάσεις για κυρώσεις εναντίον του κράτους του Ισραήλ.

      Το Κ.Σ. ΕΔΕΚ καλεί τα στελέχη και τα μέλη του να συμμετάσχουν σε όλες τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις καταδίκης της βάρβαρης αυτής Ισραηλινής ενέργειας.

      ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ
      31/5/10

      Σχόλιο από ΕΔΕΚ | 31/05/2010

    5. Δελτίο τύπου για την αιματηρή επίθεση στον «Στόλο της Ελευθερίας», 31/5/2010

      Η ΚΟΕ καταγγέλλει τους δολοφόνους του ναζιστικού – σιωνιστικού ισραηλινού κράτους. Ο Στόλος της Ελευθερίας, αποτελούμενος από 6 καράβια και πολίτες από 50 χώρες, πνίγηκε στο αίμα από την επίθεση του σιωνιστικού στρατού. Το τρομοκρατικό κράτος – έκτρωμα, με τη φρικιαστική μαζική δολοφονία προχωρά στην κατοχή και των διεθνών υδάτων της Ανατολικής Μεσογείου.

      Η οργή στρέφεται και στην συνένοχη ελληνική κυβέρνηση. Δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τους Έλληνες πολίτες από τη μαζική δολοφονική επίθεση. Ο Γ. Παπανδρέου έχει βαρύτατες ευθύνες. Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας που εξήγγειλε πριν μήνες λόγω της χρεοκοπίας, σήμερα πήρε σάρκα και οστά με την κατοχή ελληνικού εδάφους (πλοίων με ελληνική σημαία) από τους Ισραηλινούς. Βαρύτατες ευθύνες έχει και η κυπριακή κυβέρνηση Χριστόφια που συμπεριφέρθηκε ως προξενείο των σιωνιστών.

      Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση:

      Να κλείσει την πρεσβεία των σιωνιστών δολοφόνων

      Να σταματήσει τις ελληνοισραηλινές ασκήσεις, να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη.

      Να ενεργήσει δραστικά και αποφασιστικά για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας.

      Όλοι σήμερα στις 19.00 στη συγκέντρωση οργής μπροστά στην πρεσβεία των δολοφόνων

      Σχόλιο από ΚΟΕ | 31/05/2010

    6. Όλοι σήμερα στις 7.00 μ.μ. στην διαδήλωση στην Πρεσβεία του Ισραήλ (Κηφισίας & Κατεχάκη)

      Λίγο μετά τις 5.00 το πρωί της Δευτέρας ο ισραηλινός στρατός επιτέθηκε με πραγματικά πυρά στα πλοία που κατευθυνόταν πρός τη Γάζα. Με ελικόπετρα και φουσκωτά σκάφη επιτέθηκε πρώτα και στη συνέχεια κατέλαβε τα πλοία. Υπό κράτηση οι επιβάτες και τα πληρώματα. Τουλάχιστον 10 νεκροί και αρκετοί τραυματίες. Καταλήφθηκε και το πλοίο της ελληνικής αποστολής «Ελεύθερη Μεσόγειος» και η «Σφενδόνη». Καταγγελία από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αριστερές οργανώσεις και μαζικούς φορείς.

      Απαιτούμε:

      -ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΚΤΙΒΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

      -ΝΑ ΔΙΑΚΟΠΟΥΝ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ

      -ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΩΝ ΣΙΩΝΙΣΤΩΝ

      -ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ
      -ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

      – Απομονώστε το Ισραήλ, όχι τη Γάζα!

      – Να μπει τέλος στις στρατιωτικές ασκήσεις της Ισραηλινής αεροπορίας σε ελληνικό εναέριο χώρο!

      Σχόλιο από ΑΝΤΑΡΣΥΑ | 31/05/2010

    7. Τα ισραηλινά καθάρματοφονιάδες με την αμερικανική πλάτη χτυπούν αδιάκριτα ότι κινείτε. Εγώ τους χαρακτηρίζω με την ποιο βάρια άποψη. Ότι αυτοί δεν είναι άνθρωποι, είναι αποβράσματα που έχουν πηδήξει την μάνα τους και γεννήθηκαν.

      Σχόλιο από κάτσε καλαααα,, | 31/05/2010

    8. ΕΛΛΑΣ-ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

      Σχόλιο από Ματσουκάτες | 31/05/2010

    9. Και η Τουρκία, το ίδιο είναι με το Ισραήλ. Φονιάδες τον λαών. Προχθές μιλούσαμε για το ξεκλήρισμα των ποντίων, των αρμενίων, για την σφαγή της Σμύρνης, και των μικρά ασιατών και των κούρδων. Φονιάδες είναι αρκεί να τους πουν πάρτε το μαχαίρι και σφάξτε ότι δεν είναι δικό μας είναι σε θέση να αφανίσουν τους πάντες.

      Σχόλιο από κάτσε καλαααα,, | 31/05/2010

    10. Ας κάνουν και την αυτοκριτική τους οι Εβραίοι. Ας αναλογιστούν γιατί οι ανεγκέφαλοι ακροδεξιοί επιτίθενται στις εβραϊκές συναγωγές και στα εβραϊκά κοιμητήρια και όχι στην σκανδιναβική εκκλησία ή στο Δανέζικο ινστιτούτο.
      Αρκετά πια με αυτή την περιφορά του ολοκαυτώματος, αρκετά πια με αυτόν τον φόβο να φοβόμαστε να καταγγείλουμε τον ωμό ΦΑΣΙΣΜΟ του Ισραήλ μήπως και μας συγκαταλέξουν με τους ηλίθιους φασίστες.
      Όσοι εβραίοι δεν απαιτήσουν από την κυβέρνησή τους να παραιτηθεί είναι συνένοχοι και εχθροί του πολιτισμένου κόσμου. Σήμερα το Ισραήλ πέρασε στην όχθη των απολίτιστων εθνών. Δεν μπορεί να συγκαταλέγεται σε αυτό που ονομάζουμε ανθρώπινο πολιτισμό.

      Σχόλιο από doctor | 31/05/2010

    11. Το κανάλι παρακολουθεί την ενέργεια από την πρώτη στιγμή (από 23 Μαΐου).

      http://kanali.wordpress.com/tag/ship-to-gaza/

      Σχόλιο από Kanali | 31/05/2010

    12. Θεσσαλονίκη: Μπουγέλωσαν τον Τρεμόπουλο !

      Απίστευτα πράγματα γίνονται…Αναρχικοί μπουγέλωσαν τον Μιχάλη Τρεμόπουλο, την ώρα που συμμετείχε σε πορεία εναντίον του Ισραήλ !

      Σε εξέλιξη βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη η πορεία καταδίκης της ισραηλινής επίθεσης στην ανθρωπιστική αποστολή για τους…

      Παλαιστίνιους της Γάζας. Η πορεία ξεκίνησε από την Καμάρα, πέρασε μπροστά από το προξενείο των ΗΠΑ και κατευθύνεται προς τη Γενική Γραμματεία Μακεδονίας-Θράκης.

      Στην αρχή της πορείας άγνωστα άτομα πλησίασαν τον ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων Μιχάλη Τρεμόπουλο, του πέταξαν καφέ κι ένα μπουκάλι με νερό. Ο ίδιος είπε ότι πρόκειται για άτομα από τον χώρο των αναρχικών που είναι σε αντιπαλότητα με τους οικολόγους πράσινους και τον κατηγορούν ότι «πρασινίζει τον καπιταλισμό».

      Στην πορεία συμμετέχουν ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης, Παλαιστίνιοι της Θεσσαλονίκης και άλλοι πολίτες που φωνάζουν συνθήματα όπως “κάτω τα χέρια από τη Γάζα”, “λευτεριά στην Παλαιστίνη” κ.α.

      http://taxalia.blogspot.com/2010/05/blog-post_6820.html#ixzz0pX4fZa8t

      Σχόλιο από Τρεμό | 31/05/2010

    13. «..Περιμένουμε εντολή από την ελληνικη κυβέρνηση, εάν πρέπει να παραδωσουμε ελληνικό πλοίο με ελληνική σημαια στο Ισραήλ , στα διεθνή ύδατα..»

      Βαγγέλης Πισσίας,μέλος της οργάνωσης FREE GAZA

      http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=17640&subid=2&pubid=7983752

      Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/06/2010

    14. Το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα στην Αυτοάμυνα!

      Ντοκουμέντο

      στο link

      http://wp.me/p9GCU-bL

      Το Ισραήλ έχει κάθε δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Οι Παλαιστήνιοι είναι απέίθαρχοι, εν αντιθέση με τον δικό μας Πρωθυπουργό, ένω παράλληλα αντιστέκωνται στο δικαίωμα του Περιούσιου (C) λαού του Θεού (R) να κυριαρχήσει στην Περιοχή.

      Την εντολή την έχει δώσει ο ίδιος ο Θεος!

      “6 Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν ἐλάλησεν ἡμῖν ἐν Χωρὴβ λέγων· ἱκανούσθω ὑμῖν κατοικεῖν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ· 7 ἐπιστράφητε καὶ ἀπάρατε ὑμεῖς καὶ εἰσπορεύεσθε εἰς ὄρος Ἀμορραίων καὶ πρὸς πάντας τοὺς περιοίκους Ἄραβα, εἰς ὄρος καὶ πεδίον καὶ πρὸς λίβα καὶ παραλίαν γῆν Χαναναίων καὶ Ἀντιλίβανον ἕως τοῦ ποταμοῦ τοῦ μεγάλου Εὐφράτου. 8 ἴδετε, παραδέδωκεν ἐνώπιον ὑμῶν τῆν γῆν· εἰσπορευθέντες κληρονομήσατε τὴν γῆν, ἣν ὤμοσα τοῖς πατράσιν ὑμῶν, τῷ Ἁβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ δοῦναι αὐτοῖς καὶ τῷ σπέρματι αὐτῶν μετ᾿ αὐτούς. 9 καὶ εἶπα πρὸς ὑμᾶς ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ λέγων· οὐ δυνήσομαι μόνος φέρειν ὑμᾶς”

      ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Α’

      Επίσης δίνει εντολή να μην μείνει ούτε σπέρμα απο τον εχθρο!

      3 καὶ παρέδωκεν αὐτὸν Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν εἰς τὰς χεῖρας ἡμῶν, καὶ τὸν Ὢγ βασιλέα τῆς Βασὰν καὶ πάντα τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ ἐπατάξαμεν αὐτὸν ἕως τοῦ μὴ καταλιπεῖν αὐτοῦ σπέρμα.

      Σχόλιο από netakias | 01/06/2010

    15. ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

      Πολλοί απορούν για τον πειρατικό, βάρβαρο και απρόκλητο χαρακτήρα της επίθεσης των σιωνιστικών δυνάμεων του κράτους του Ισραήλ εναντίον της αποστολής βοήθειας στον παλαιστινιακό λαό. Όμως το κράτος του Ισραήλ αποτελεί ένα εκ γενετής πειρατικό κράτος, δημιουργημένο εξ υπαρχής με τον βιασμό του παλαιστινιακού λαού, και με μια επαναλαμβανόμενη επιθετική και πειρατική συμπεριφορά δεκαετιών, ενάντια σε όλους τους λαούς της περιοχής. Από τις σφαγές του 1948, με την ίδρυση του «κράτους» τους, στο χωριό Ντέιρ Γιασίν, μέχρι τη Σάμπρα και Σατίλα το 1982 και τη σφαγή της Γάζας, πριν από τρία χρόνια, η ιστορία αυτού του κράτους είναι σημαδεμένη από σφαγές, εξανδραποδισμούς, πειρατικές επιθέσεις, παραβιάσεις ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων, διεθνών κανόνων, κ.λπ., ων ουκ έστιν αριθμός.

      Έτσι η τελευταία πειρατική ενέργεια αποτελεί παράδοση και πράξη ρουτίνας για ένα ρατσιστικό κράτος-απαρτχάιντ, όπως το Ισραήλ. Με τη διαφορά ότι το Ισραήλ δεν αντιμετωπίζεται ως διεθνής τρομοκράτης και παρίας, όπως στο παρελθόν το ρατσιστικό καθεστώς της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης, αλλά ως ο εκλεκτός της Δύσης και των ΜΜΕ, που σε μεγάλο βαθμό ελέγχονται από το διεθνές σιωνιστικό λόμπι και τις ΗΠΑ. Το Ισραήλ, ένα πειρατικό τρομοκρατικό κράτος, αποτελούσε για χρόνια τον εκλεκτό της Δύσης, που εξαργύρωνε τις τύψεις της για το Ολοκαύτωμα, πριμοδοτώντας ένα νέο Ολοκαύτωμα κατά των Παλαιστινίων.

      Ωστόσο είναι ένα πράγμα να σφάζεις Παλαιστινίους και ένα δεύτερο να επιτίθεσαι σε μια ειρηνική διεθνή αποστολή αλληλεγγύης στα διεθνή ύδατα και να κατακρεουργείς άοπλους πολίτες ξένων χωρών, τη στιγμή μάλιστα που, αυτή την περίοδο, το Ισραήλ προσπαθούσε να προετοιμάσει ιδεολογικά το έδαφος για μια επίθεση ενάντια στο Ιράν και τη Χεζμπολά, στον Λίβανο. Γι’ αυτό και το Ισραήλ, δοκιμάζοντας να αντιμετωπίσει με τρόπο «αποφασιστικό» τους διεθνείς ακτιβιστές, οδηγήθηκε σε μια μεγάλη ιδεολογική και πολιτική ήττα. Θέλοντας να υπάρξει η μικρότερη δυνατή κάλυψη από τα ΜΜΕ στην επίθεσή του ενάντια στον στόλο αλληλεγγύης, την επιχείρησε μέσα στη νύκτα. Όμως έτσι υποχρεώθηκε να δράσει στα διεθνή ύδατα, και οι ενέργειες του δεν είχαν καμία επίφαση νομιμότητας. Επιπλέον, έδιναν το δικαίωμα και την υποχρέωση της αντίστασης στους επιβάτες-ακτιβιστές που υπέστησαν πειρατική επίθεση. Και το αποτέλεσμα υπήρξε ένα μακελειό που οδήγησε ήδη στην ακύρωση της συνάντησης Ομπάμα-Νετανιάχου και στην καταδικαστική απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Έτσι το Ισραήλ υπέστη μια ήττα μεγάλων διαστάσεων, η οποία φρενάρει τα γενικότερα επιθετικά σχέδιά του και ενισχύει το παλαιστινιακό κίνημα. Ήδη, ακόμα και η πουλημένη ηγεσία Αμπάς υποχρεώνεται να μιλάει για ενότητα με τη Χαμάς και σε όλο τον κόσμο ξαπλώνεται ένα νέο κύμα συμπαράστασης στους Παλαιστινίους και τους ηρωϊκούς έγκλειστους της Γάζας.

      Ας περάσουμε όμως στον δεύτερο πρωταγωνιστή του δράματος, τη νεο-οθωμανική Τουρκία. Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν την Τουρκία ως τον μεγάλο κερδισμένο της σύγκρουσης, διότι έτσι αναβαθμίστηκε στα μάτια των Αράβων και των Παλαιστινίων. Ωστόσο εμείς, εκ προοιμίου, υποστηρίζουμε πως αυτή η σύγκρουση ανέδειξε και έναν δεύτερο ηττημένο, τη νεο-οθωμανική Τουρκία και την περιβόητη στρατηγική Ερντογάν-Νταβούτογλου! Ας δούμε γιατί:

      Η Τουρκία, την τελευταία περίοδο, στα πλαίσια της εξασθένισης της αμερικανικής ηγεμονίας και αφού ήδη είχε καταρρεύσει η Σοβιετική Ένωση, προσπαθεί να καλύψει το κενό, αναδεικνυόμενη σε περιφερειακή υπερδύναμη, που παίζει μια πολιτική σε όλα τα ταμπλό. Άνοιγμα προς το Ισλάμ, τους Παλαιστινίους, ακόμα και το Ιράν από τη μία πλευρά και ταυτόχρονα διατήρηση των προνομιακών σχέσεων με τη Δύση την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ, ακόμα και το Ισραήλ, παρά τις επί μέρους αντιθέσεις, ως ο «εγγυητής» του Ισλάμ απέναντι στη Δύση. Όμως αυτή η στρατηγική προϋποθέτει πως αυτές οι δύο πτέρυγες δεν βρίσκονται σε ευθεία αντιπαράθεση μεταξύ τους, ώστε η Τουρκία να μπορεί να παίζει τον μεσολαβητή. Όταν βρίσκονται σε σύγκρουση θα υποχρεωθεί να επιλέξει και τότε η στρατηγική της επέκτασης προς όλες της κατευθύνσεις θα μπει σε κρίση. Και αυτό συνέβη με την αποστολή στη Γάζα.

      Η Τουρκία ήθελε να εμφανιστεί ως προστάτης και συμπαραστάτης των Παλαιστινίων, χωρίς όμως να πάρει και μεγάλα ρίσκα μετωπικής σύγκρουσης με το Ισραήλ. Γι’ αυτό, παρ’ όλο που είχε διατυμπανίσει ότι στην αποστολή των τουρκικών πλοίων θα συμμετείχαν βουλευτές και ευρωβουλευτές του κυβερνητικού ισλαμικού κόμματος, την τελευταία στιγμή ο Ερντογάν τους υποχρέωσε να αποσυρθούν.

      Όμως τα πράγματα ξεπέρασαν τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Οι σιωνιστές επιτέθηκαν στα πλοία, Παλαιστίνιοι που βρίσκονταν στο τουρκικό πλοίο και Τούρκοι ακτιβιστές αντιστάθηκαν και τα πράγματα βγήκαν εκτός ελέγχου και τουρκικού κυβερνητικού σχεδιασμού: Η Τουρκία οδηγήθηκε σε διπλωματική σύγκρουση με το Ισραήλ!

      Και προφανώς αυτή η σύγκρουση έχει δύο συνέπειες. Από τη μια πλευρά, μια θετική για την κυβέρνηση Ερντογάν, που εμφανίζεται ως ο προστάτης του Παλαιστινιακού λαού και των μουσουλμάνων, αλλά και μία βαθύτατα αρνητική. Οδηγεί την Τουρκία σε αντιπαράθεση με το παγκόσμιο σιωνιστικό λόμπι και πιθανώς τις ΗΠΑ, καθώς και σε εσωτερική αποδυνάμωση του Ερντογάν, μια και οι φιλοδυτικές και φιλοϊσραηλινές δυνάμεις θεωρούν ήδη πως το έχει παρατραβήξει σε μια ισλαμική κατεύθυνση. Επίσης το ότι η πολιτική Ερντογάν-Νταβούτογλου μοιάζει να μην «τραβάει» και στο εσωτερικό της Τουρκίας καταδεικνύεται και από δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την Κυριακή, 30 Μαΐου και δείχνει το ισλαμικό κόμμα δεύτερο μετά τους κεμαλιστές, για πρώτη φορά μετά σχεδόν δέκα χρόνια! Και κάτι ακόμα, απολύτως σημαδιακό: Την ίδια μέρα που γινόταν η ισραηλινή επίθεση, ο τούρκικος στρατός είχε απώλειες τουλάχιστον εφτά νεκρούς και πολλούς τραυματίες οπό επίθεση Κούρδων με ρουκέτες στο λιμάνι της Αλεξανδρέττας, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί!

      Κατά συνέπεια, η αντιπαράθεση Τουρκίας-Ισραήλ για την ηγεμονία στην περιοχή ξεπέρασε τα όρια που είχαν θέσει αυτοί οι δύο άσπονδοι πυλώνες του φιλοδυτικού άξονα στην περιοχή.

      Και αυτό υπήρξε συνέπεια της παρέμβασης ενός τρίτου πρωταγωνιστή, του κινήματος του παλαιστινιακού λαού και του κινήματος της αλληλεγγύης. Που απέδειξε πως η αντίσταση και η επιμονή μπορεί να είναι όχι απλώς αποδοτική, αλλά να έχει συνέπειες κυριολεκτικά πλανητικής σημασίας, οδηγώντας σε κρίση τόσο τον βασικό άξονα της δυτικής ηγεμονίας στην περιοχή, τον άξονα Τουρκίας-Ισραήλ, όσο και σε ενίσχυση των δυνάμεων της αντίστασης. Και επειδή οι ελληνικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την Κύπρο αποδείχτηκαν για άλλη μια φορά ανίκανες και ενδοτικές, χάνοντας την ευκαιρία να αναδειχθούν σε υπολογίσιμο παράγοντα στην περιοχή, τον ελληνικό λαό και τα συμφέροντά του ανέλαβαν να τα εκπροσωπήσουν οι Έλληνες που με τόση επιμονή εδώ και χρόνια πρωτοστάτησαν στη δημιουργία του δικτύου αλληλεγγύης στους έγκλειστους αγωνιστές της Γάζας. Αυτοί είναι οι μόνοι που έσωσαν την τιμή και το ελληνικό όνομα μεταξύ των αραβικών λαών, τη στιγμή που η επίσημη Ελλάδα και η Κύπρος καταρρέουν και διπλωματικά.

      Οι σύντροφοά μας, τόσο του Άρδην, ο Θανάσης Τζιούμπας, ο Νίκος Βαλκάνος, και όλοι οι άλλοι, με προεξάρχοντα τον ρόλο του Βαγγέλη Πισσία, του Μιχάλη Κτιστόπουλου, του Τάκη Πολίτη και όλων των άλλων, καθώς και των φίλων δημοσιογράφων, της Μαρίας Ψαρρά και του Άρη Χατζηστεφάνου, απέδειξαν πως η Ελλάδα δεν έχει πάψει να βγάζει και αγωνιστές -δεν παράγει μόνο τον Γιωργάκη τον Δρούτσα, τον Χριστόφια και τους εμπρηστές βιβλιοπωλείων…

      Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη

      http://www.ardin.gr

      Σχόλιο από Αρδην | 02/06/2010

    16. Ένα από τα ενδιαφέροντα θεωρητικά ζητήματα που προκύπτουν είναι ότι στην περίπτωση του παλαιστινιακού, προτάσσεται το αταξικό εθνικοαπελευθερωτικό, αναδεικνύεται το “ανθρωπιστικό” και “πασιφιστικό” ιδεολόγημα, ενώ εγκαταλείπεται απολύτως η ταξική προσέγγιση και προβολή της ανάγκης για ενιαίο προλεταριακό αγώνα ανεξάρτητα του εθνικού προσήμου….

      …..

      Βλέποντας τα κυρίαρχα εθνικά σύμβολα των διαδηλώσεων στην Τουρκία, αλλά και τους σημαιοστολισμούς των πλοίων που πήγαιναν στη Γάζα, εντοπίζω μεγάλη δόση εθνικισμού και θρησκευτικής αλληλεγγύης -από την πλευρά της τουρκικής αποστολής με βάση τις μαντήλες και τα ισλαμικά καλύμματα κεφαλής επί του πλοίου, που φάνηκαν στις οθόνες.

      Νομίζω ότι η ελληνική Αριστερά (προσφυγική, νεοχωρική και παλαιοελλαδική) μετά το 1922, ήταν πολύ διαφορετική στις πολιτικές της εκτιμήσεις για τα κοινωνικά φαινόμενα, απ’ ότι το κίνημα αυτό αλληλεγγύης, όπως βεβαίως και από το παλαιστινιακό κίνημα, όπως αυτό προέκυψε με τον Γιασέρ Αραφάτ και την PLO.

      Μ-π

      Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/06/2010

    17. Συνεχίζοντας το παραπάνω σχόλιό μου, δείτε είτε για παράδειγμα, μια σχετική προσέγγιση :

      “Πώς «αποφύγαμε» την παλαιστινιοποίηση;

      Αν θελήσουμε να αναλύσουμε την κοινωνική δομή που επικρατούσε στην Ελλάδα μετά το ’22, θα διαπιστώσουμε σημαντικές ομοιότητες με το παλαιστινιακό παράδειγμα: Ένας σημαντικός σε αριθμητικό μέγεθος πληθυσμός υποχρεώνεται από μια εχθρική προς αυτόν δύναμη να εκπατριστεί και να εγκατασταθεί βιαίως σ’ έναν ξένο τόπο, όπου τη διοίκηση ασκούν ομοεθνείς του, αλλά όχι όμοιοι και όχι πάντα φιλικοί.[1] Υπήρχαν αντίστοιχες συνθήκες και δομή με το παλαιστινιακό, υπήρχε επίσης η συναισθηματική βάση καθώς και η κρίσιμη πληθυσμιακή μάζα. Ένα ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί στους πρόσφυγες δεν αναπτύχθηκε μετά το ’23 ένα μαζικό κίνημα παλαιστινιακού τύπου, το οποίο θα διεκδικούσε την Επιστροφή στις πατρίδες τους, αίτημα το οποίο είναι γνωστό ότι υπήρχε τουλάχιστον μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης της Άγκυρας το 1930.

      Στο ερώτημα αυτό ο κοινωνιολόγος Δημήτρης Τσαούσης, αφού αποδέχεται την ύπαρξη ισχυρών ενδοεθνικών αντιθέσεων στην ελληνική περίπτωση και δεδομένων προσδοκιών στους πρόσφυγες, υποστηρίζει ότι οι λόγοι που η διαφοροποίηση της ταυτότητας δεν οδήγησε σε παρόμοια έκφραση μ’ αυτή των Παλαιστινίων προσφύγων, είναι ότι ο ελληνικός εθνικισμός λειτουργούσε ενοποιητικά, σ’ αντίθεση με τον αραβικό, ο οποίος αντί να αφομοιώνει περιθωριοποιεί τις διαφορετικές εκδοχές, καθώς και ότι η αποκατάσταση των προσφύγων υπήρξε μια μη αμφισβητήσιμη πολιτική.[2]

      Όμως υπάρχουν και κάποιοι άλλοι παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη κατά την ανάλυση αυτής της υπόθεσης εργασίας. Στην παλαιστινιακή περίπτωση η πρώτη ρήξη προήλθε απ’ την αντίδραση την ενιαίας και αδιαμφισβήτητης ιορδανικής εξουσίας να αποδεχτεί παράλληλα παλαιστινιακά δίκτυα, τα οποία είχε οργανώσει η εθνικοαπελευθερωτικών απόψεων αριστερά του PLO. Και όταν η ρήξη οξύνθηκε με τους ομοεθνείς Ιορδανούς, η ριζοσπαστικοποίηση των Παλαιστινίων θα συνδυαστεί με τη δράση του επίσης εθνικοαπελευθερωτικού μαρξιστικού-λενινιστικού PFLP, το οποίο υπότασε τον ταξικό αγώνα στο στόχο της Επιστροφής. Επίσης σημαντικό ρόλο είχαν και τα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης τα οποία ενίσχυσαν υλικά και ιδεολογικά το εθνικό παλαιστινιακό κίνημα και τους εθνικοαπελευθερωτικούς του προσανατολισμούς…..”

      http://kars1918.wordpress.com/2010/04/23/1922-greek-palestinians/

      Μ-π

      Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/06/2010

    18. Οι επιθέσεις ενάντια στο Ισραήλ αγνοούν τη μακρά ιστορία της αραβικής σύρραξης

      του Murray Bookchin (1986)

      Υπάρχουν οπωσδήποτε πολλά στοιχεία της ισραηλινής πολιτικής στα οποία μπορεί κανείς να ασκήσει κριτική, ιδιαίτερα υπό τη διακυβέρνηση του Λικούντ, το οποίο ενορχήστρωσε την εισβολή στον Λίβανο. Αλλά ο χείμαρρος των αντι-ισραηλινών αισθημάτων που αναδύθηκαν στον τοπικό τύπο, και η κυριολεκτική εξίσωση του σιωνισμού με τον αντιαραβικό ρατσισμό, με υποχρεώνουν να απαντήσω δυναμικά.

      Για χρόνια ήλπιζα ότι το Ισραήλ ή η Παλαιστίνη θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε μία συνομοσπονδία εβραίων και αράβων, ελβετικού τύπου, μία συνομοσπονδία στην οποία και οι δύο λαοί θα μπορούσαν να ζήσουν ειρηνικά μεταξύ τους και να αναπτύξουν τον πνευματικό πολιτισμό τους δημιουργικά και αρμονικά.

      Με τραγικό τρόπο, αυτό δεν έμελλε να συμβεί. Μετά το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών το 1947, που διαχώρισε την Παλαιστίνη σε εβραϊκό και παλαιστινιακό κράτος, ακολούθησε η εισβολή αραβικών στρατών στη χώρα: κυρίως του αιγυπτιακού και του συριακού, μαζί με την πολύ ικανή ιορδανική «αραβική λεγεώνα», με άμεση ή έμμεση υποστήριξη από το Ιράκ και άλλα αραβικά έθνη.

      Σε κάποιες περιπτώσεις αυτοί οι στρατοί, και ιδιαίτερα οι άραβες μη τακτικοί στρατιώτες που τους συνόδευαν, δεν έπαιρναν αιχμαλώτους κατά τις επιθέσεις τους στις εβραϊκές κοινότητες. Γενικά, προσπάθησαν συστηματικά στο διάβα τους να εξαλείψουν όλους τους εβραϊκούς οικισμούς, μέχρι να τους σταματήσει η λυσσώδης και ακριβοπληρωμένη εβραϊκή αντίσταση.

      Η εισβολή, και η ολέθρια μάχη που δημιούργησε, έστησαν ένα τρομακτικό μοτίβο φόβου και πικρίας, το οποίο δεν είναι εύκολο να σβήσει από τον νου των ισραηλινών εβραίων. Το γεγονός ότι απεγνωσμένα και παρανοϊκά στοιχεία εβραίων ζηλωτών φέρθηκαν με παρόμοιο τρόπο μέχρι να τους σταματήσουν οι νεοσχηματισμένες ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις, δεν μπορεί να μας επιτρέψει να ξεχάσουμε τους άντρες και τις γυναίκες του εβραϊκού λαού που σφαγιάστηκαν από τα πιστά πρωτοπαλίκαρα του αραβικού εθνικισμού, ακόμα κι όταν ύψωσαν λευκές σημαίες για να παραδοθούν.

      Έχω παρατηρήσει ελάχιστη αναφορά αυτού του φοβερού μοτίβου «διαμάχης», το οποίο στιγμάτισε τις αραβικές εισβολές στην Παλαιστίνη και τόσο βαθιά επηρέασε την εβραϊκή εμπιστοσύνη στην αξία των «διαπραγματεύσεων ανακωχής», και την προβλεψιμότητα των συμφωνιών ειρήνης με τους άραβες νοσταλγούς των χαμένων πάτριων εδαφών. Πράγματι, οι διαχωριστικές γραμμές που καθιερώθηκαν τελικά μετά τις εισβολές του 1948 ήταν προϊόντα αιματηρών εχθροπραξιών –κυριολεκτικά του πάρε-δώσε της μάχης– και όχι «ιμπεριαλιστικών» ή «σιωνιστών οικοπεδοφάγων», για να χρησιμοποιήσουμε και τη γλώσσα που είναι της μόδας αυτές τις μέρες.

      Ούτε ακούω πια για τις ένθερμες προσπάθειες της Haganah –της εβραϊκής πολιτοφυλακής την εποχή του διαμελισμού– που ενθάρρυνε τους άραβες να παραμείνουν στις γειτονιές και τις πόλεις τους, για τα ισραηλινά οχήματα με τα μεγάφωνα που διέσχιζαν τους δρόμους της Τζάφα, για παράδειγμα, παρακινώντας τους άραβες να μην υποκύψουν στα συναισθήματα πανικού που δημιουργούνταν από τις εμπόλεμες συνθήκες και από εξτρεμιστές και των δύο πλευρών.

      Το γεγονός ότι πολλοί άραβες παρέμειναν στο Ισραήλ αμφισβητεί ξεκάθαρα τον μύθο ότι οι ισραηλινοί εβραίοι προσπάθησαν να απαλλάξουν την χώρα από τους μουσουλμάνους κατοίκους της. Αυτό που φαίνεται να αγνοείται ολοκληρωτικά είναι η βεβαιότητα ότι θα υπήρχε ένα αραβικό κράτος στην Παλαιστίνη, δίπλα στο εβραϊκό, εάν ο αιγυπτιακός στρατός στον νότο, ο συριακός στον βορρά, και ο ιορδανικός στην ανατολή, για δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, δεν είχαν προσπαθήσει να καταλάβουν και τα δύο κομμάτια γης που χώρισε ο Ο.Η.Ε. Ενώ όταν η προσπάθειά τους απέτυχε, χρησιμοποίησαν τους παλαιστίνιους πρόσφυγες σαν πιόνια για τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις με τους ισραηλινούς και τους δυτικούς υποστηρικτές τους.

      Υπάρχει κι ένας ακόμα μύθος που πρέπει να ξεριζωθεί: ότι η παρούσα εκρηκτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή πηγάζει από τη διαμάχη ισραηλινών και παλαιστινίων• πράγματι, ότι δήθεν η σχέση μεταξύ εβραίων και αράβων ήταν «αγγελική» μέχρι να δηλητηριαστεί από τις «σιωνιστικές φιλοδοξίες». Αφήνοντας κατά μέρος την απλουστευτική εικόνα της Μέσης Ανατολής που αυτή η σύλληψη καλλιεργεί, η έκταση κατά την οποία αποτελεί ολοσχερή διαστρέβλωση των αραβο-εβραϊκών σχέσεων του παρελθόντος, αγγίζει τα όρια του απερίγραπτου.

      Επιτρέπεται να ξεχάσουμε ότι οι αραβικές διώξεις εναντίον των εβραίων, παρότι ήταν λιγότερο γενοκτονικές από τις ευρωπαϊκές, έχουν μία ιστορία αιώνων, με την εξαίρεση της μουσουλμανικής Ισπανίας και της οθωμανικής Τουρκίας; Ότι αραβικά πογκρόμ εναντίον των εβραίων συνόδευσαν τους εβραϊκούς οικισμούς της Παλαιστίνης, όπως υπήρχαν πριν τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, με κορύφωση την εξολόθρευση της παμπάλαιας κοινότητας της Χεβρώνας (κάποτε έδρα της εβραϊκής φυλετικής συνομοσπονδίας) στα τέλη της δεκαετίας του 1920; Ότι ο μεγάλος μουφτής της Ιερουσαλήμ τη δεκαετία του 1930 (ο προκάτοχος του Γιάσερ Αραφάτ δύο γενιές πριν) ήταν δεδηλωμένος θαυμαστής του Χίτλερ και καλούσε σε έναν «ιερό πόλεμο» εξόντωσης των εβραίων της Παλαιστίνης μέχρι τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και κατά τη διάρκεια του; Ότι η ιορδανική «αραβική λεγεώνα» συστηματικά ισοπέδωσε την παλαιά εβραϊκή συνοικία της Ιερουσαλήμ το 1948 και στάβλισε άλογα στο Δυτικό Τοίχος του ναού του Ηρώδη, βεβηλώνοντας το πιο ιερό μέρος του παγκόσμιου ιουδαϊσμού;

      Επιτρέπεται να ξεχάσουμε ότι ο στρατηγός Χαφέζ Άσαντ (Hafez Assad), ο αποκαλούμενος «πρόεδρος» της Συρίας (εκλεγμένος από μία «πλειοψηφία» 99,97% του συριακού «εκλογικού σώματος») έσφαξε 6.000-10.000 ανθρώπους στην Κάμα, τον Φλεβάρη του 1982. επειδή τόλμησαν να αμφισβητήσουν την ηγεσία του επί της χώρας;

      Αναρωτιέται κανείς, γιατί δεν ακολούθησε μία καταιγίδα διαμαρτυρίας όταν η Διεθνής Αμνηστία το 1983 δήλωσε ότι «οι συριακές δυνάμεις ασφαλείας άσκησαν συστηματικά παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων και πολιτικών δολοφονιών, λειτουργώντας υπό καθεστώς ατιμωρησίας υπό τη σκέπη των νόμων εκτάκτου ανάγκης για τη χώρα»; Γιατί δεν υπάρχει ανησυχία για τον συριακό ιμπεριαλισμό –ιδιαίτερα για τη φαντασίωση του Άσαντ να απορροφήσει τον Λίβανο και την Παλαιστίνη, μαζί με το Ισραήλ παρακαλώ, σε μία συριακή αυτοκρατορία–, ενός στόχου για τον οποίο κάθε αντικειμενικός ειδήμονας της Μέσης Ανατολής γνωρίζει ότι είναι η αραβική εκδοχή του Άσαντ παράλληλα με την παρανοϊκή εκδοχή του «Μεγάλου Ισραήλ» του Rabbie Kahane – μία έννοια που έχουν με ζήλο αποκηρύξει υπεύθυνες εβραϊκές και σιωνιστικές οργανώσεις στο Ισραήλ και διεθνώς;

      Εάν το «θεμελιώδες πρόβλημα» στη Μέση Ανατολή, όπως το θέτει η Miriam Ward στο άρθρο της στις 27 Απριλίου, είναι η υφαρπαγή της παλαιστινιακής γης από το Ισραήλ, πως θα έμοιαζε όλη η περιοχή εάν το Ισραήλ και ο εβραϊκός πληθυσμός του εξαφανίζονταν με μαγικό τρόπο από τη σκηνή; Θα ήταν τότε η Συρία αστυνομικό κράτος σε μικρότερο βαθμό απ’ όσο σήμερα, και η σουνιτική μουσουλμανική πλειοψηφία της θα ένιωθε λιγότερο κυριαρχημένη και εκμεταλλευμένη από τον στρατηγό Άσαντ, που τείνει να μιλά εκ μέρους της αλεβίτικης μουσουλμανικής μειοψηφίας της χώρας;

      Θα σταματούσαν οι σαουδάραβες πρίγκιπες να σπαταλούν μεγάλο μέρος του πλούτου της χώρας τους σε λιμουζίνες, παλάτια, χρυσαφικά, και ακίνητη περιουσία στο εξωτερικό, πόσο μάλλον να επιτρέψουν ένα ελάχιστο ελευθερίας στον ίδιο τον λαό τους στην πατρίδα τους; Οι αιγύπτιοι μεγαλοκτηματίες, ζώντας σε προκλητική αφθονία ενώ τους περιβάλλει απίστευτη εξαθλίωση, θα επέστρεφαν ένα ποσοστό γαιών στους αιγύπτιους χωρικούς που λιμοκτονούν; Θα απελευθέρωνε το Ιράκ τον κουρδικό πληθυσμό του, για να αναφερθώ μονάχα σε μία από τις πιο ηχηρές και εξεγερμένες μειονότητές του, και θα ικανοποιούσε τα αιτήματά του για αληθινή και ίση αυτονομία;

      Θα τελείωνε ο πόλεμος Ιράν και Ιράκ, ένας πόλεμος ο οποίος έχει ήδη αρπάξει εκατομμύρια ζωές τα προηγούμενα χρόνια; Ο συνταγματάρχης Καντάφι θα έπαυε να είναι ένας καμαρωτός μιλιταριστής που προσπαθεί να υφαρπάξει εδάφη πολλών γειτόνων του; Ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός και ο Χομεϊνί, κύρια επιδίωξη των οποίων είναι η εναντίωση σε κάθε μορφή νεωτερικότας και δυτικής κουλτούρας, θα παραχωρούσαν ισότητα στις γυναίκες και ελευθερία στους επικριτές του σημερινού θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν;

      Αυτό που προκαλεί τόση ανησυχία σχετικά με τις επίμονες επιθέσεις στο Ισραήλ είναι ότι βοηθούν στην απόλυτη συσκότιση αυτού που είναι το «θεμελιώδες πρόβλημα» του παλαιστινιακού λαού. Αυτός ο εγκαταλελειμμένος λαός χρησιμοποιείται με τον πλέον εξωφρενικό τρόπο από τα αραβικά κράτη ώστε να καλύψουν τα βαθιά εδραιωμένα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά προβλήματα στις χώρες τους και στη Μέση Ανατολή συνολικά. Είναι αυτονόητο ότι οι διαφορές μεταξύ ισραηλινών και παλαιστινίων πρέπει να λυθούν ισότιμα, έτσι ώστε και οι δύο λαοί να ζήσουν με μία αίσθηση ασφάλειας που θα διαλύσει τους φόβους τους για όσα συνέβησαν στο παρελθόν, και να επιτύχουν μία εποικοδομητική αρμονία μεταξύ τους.

      Δεν είμαι σίγουρος για το ποια θα είναι αυτή η λύση. Αλλά σίγουρα δεν θα επιτευχθεί από πράξεις τρομοκρατίας συσχετιζόμενης με την ΟΑΠ (PLO), ενάντια σε ανεξάρτητα σκεπτόμενους άραβες δημάρχους που προσπαθούν να διαπραγματευτούν έναν διακανονισμό μεταξύ των δύο λαών, στη μία άκρη του φάσματος, ή εναντίον παρανοϊκών όπως ο Rabbi Kahane, στην άλλη άκρη, οι οποίοι προσπαθούν να απωθήσουν τους παλαιστίνιους από τις εστίες και τις κοινότητές τους.

      Αλλά όσο κρίσιμος κι αν είναι ένας διακανονισμός, δεν πρέπει να θάψουμε το πραγματικό «θεμελιώδες πρόβλημα» της Μέσης Ανατολής όπως ενσαρκώνεται στους κυνικούς πολιτικούς, τους μεγαλοκτηματίες, τους βαρόνους του πετρελαίου, τις στρατιωτικές χούντες, τους φανατικούς κληρικούς και τους ιμπεριαλιστικούς άρπαγες, στο σύμφυρμα των τραγικών προβλημάτων που έχουν αναδυθεί μεταξύ των ισραηλινών και των παλαιστινίων.

      Δεδομένου αυτού του υποβάθρου, θα ήταν σοφό να θυμηθούμε ότι οι δύο λαοί έχουν περισσότερα κοινά συμφέροντα παρά διαφορές. Θα ήταν ένα σπουδαίο παράδειγμα πολιτικής ανεξαρτησίας εάν οι λαοί που εγείρουν μία δίκαιη κατακραυγή κατά των στρατιωτικών δικτατοριών στη Λατινική Αμερική θύμιζαν στον εαυτό τους ότι αντιμετωπίζουν κάτι ακριβώς ανάλογο στη Μέση Ανατολή – από τον συνταγματάρχη Καντάφι ως τον στρατηγό Άσαντ.

      Σχόλιο από Murray Bookchin | 02/06/2010

    19. Τουρκία-Ισραήλ: Απλουστευτικά τεχνάσματα

      Ένα άλλο τέχνασμα, παραλλαγή των «ίσων αποστάσεων», είναι η απλουστευτική εξίσωση της Τουρκίας με το Ισραήλ.

      Στην Ελλάδα αυτό το τέχνασμα θα «παίξει» από τη δόλια, αλλά και πολύ οργανωμένη στη χώρα μας, σιωνιστική προπαγάνδα. Θα στηριχθεί σε γόνιμο έδαφος: Στη συναισθηματική φόρτιση του ελληνικού λαού από τη συμπεριφορά της Τουρκίας, στην ιστορική εχθρότητα ανάμεσα στις δύο χώρες και στα πάγια και δικαιολογημένα αντιτουρκικά αισθήματα.

      Ήδη πολλοί από αφέλεια ή συναισθηματική φόρτιση και άλλοι από δολερή σκοπιμότητα καταλήγουν, «αναλύοντας» τη θηριώδη επίθεση του Ισραήλ, σε απλουστευτικά σχήματα του τύπου: «Το βατερλώ της στρατηγικής του Νταβούτογλου», «Ισραήλ- Τουρκία: Τα μαντρόσκυλα της περιοχής», «τα γεράκια της Άγκυρας έγιναν μπεκάτσες» και τα παρόμοια…

      Με αυτές τις υπεραπλουστεύσεις εξωραϊζεται το συγκεκριμένο έγκλημα του Ισραήλ και επιμερίζεται και στην άλλη κακουργία της περιοχής: Την Τουρκία.

      Με αυτά τα τεχνάσματα των σχηματικών μυαλών (αν δεχτούμε ότι αυτά τα κείμενα είναι καλών προθέσεων) το Ισραήλ σχεδόν χειροκροτείται επειδή οδήγησε σε ήττα τη στρατηγική της Τουρκίας και έδωσε ένα καλό μάθημα στην άλλη ιμπεριαλιστική κακουργία (δολοφόνησε εν ψυχρώ άμαχους για να δώσει μάθημα στην Τουρκιά!!!).

      ΟΤΑΝ γράφεις τέτοιους επαίνους για το ισχυρό κράτος του Ισραήλ που έδωσε ένα καλό μάθημα στο γειτονικό εχθρό μας ή είσαι εγκάθετος της σιωνιστικής προπαγάνδας ή βλάκας που πέρα από τη μύτη σου (την Τουρκία) δεν βλέπεις τίποτα άλλο.

      Σε τέτοια τεχνάσματα που μεταθέτουν το έγκλημα του Ισραήλ εναντίον των Αράβων και του συνόλου της ανθρωπότητας στην κόντρα των «δύο μαντρόσκυλων» και στην ικανοποίηση της νίκης του Ισραήλ, ΜΟΝΟ η σιωνιστική προπαγάνδα θα μπορούσε να εφεύρει.

      Ανοικτά δεν μπορεί να μιλήσει κανείς υπέρ του Ισραήλ. Χρησιμοποιεί όμως ποικίλα κόλπα για να απαλύνει το έγκλημα και να μεταθέσει τη σκέψη…

      Ας δούμε συγκεκριμένα αυτού του είδους τις υπεραπλουστεύσεις.

      Ζήτημα 1ο

      Μια ανάλυση δεν μπορεί να αποκόβεται από το παγκόσμιο όλο. Στη βάση αυτού του όλου πρέπει να διερευνώνται και τα ειδικά χαρακτηριστικά των γεωπολιτικών περιπλοκών, διαρθρώσεων και συγκρούσεων.

      Το παγκόσμιο όλο που διαπλέκεται καθοριστικά στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων είναι : Ο ηγεμόνας του πλανήτη (ΗΠΑ), Ε.Ε, η Ρωσία, η περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη της Τουρκίας και ο Αραβικός κόσμος.

      Το Ισραήλ είναι το στρατιωτικό φυλάκιο του ιμπεριαλιστικού ηγεμόνα στην περιοχή και δεν μπορεί να εξετάζεται ΠΟΤΕ ξεχωριστά και αποσπασμένα από την πλανητική ιμπεριαλιστική του μήτρα.

      Το Ισραήλ είναι η πολιτική δομή και η στρατιωτική βάση του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού κατά των Αραβικών λαών: Αυτό δεν πρέπει ΠΟΤΕ να ξεχνιέται!!!

      Όποιος με οποιοδήποτε τέχνασμα παρακάμπτει αυτή την ουσία του κράτους του Ισραήλ και πολύ χειρότερα το εξωραΐζει είναι με το μέρος του Κέντρου της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας (ΗΠΑ) ανεξάρτητα από το αν στα λόγια κτυπάει τους Αμερικανούς…

      Ζήτημα 2ον

      Η Ε.Ε είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με το κέντρο της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Όλες οι επιχειρήσεις εναντίον των αραβικών λαών και κρατών έγιναν και με τις πλάτες τις Ευρώπης…

      Ζήτημα 3ον

      Η Ρωσία είναι μια δύναμη ανταγωνιστική του ιμπεριαλιστικού κέντρου (ΗΠΑ) και με δικτυώσεις σημαντικές μέσα στους αραβικούς λαούς.

      Σήμερα προσπαθεί να αξιοποιήσει την κρίση και να διεισδύσει πιο αποφασιστικά στην περιοχή.

      Φυσικά τα δικά της συμφέροντα προωθούν οι ολιγάρχες της Ρωσίας.

      Ωστόσο, ο ανταγωνιστικός της χαρακτήρας με τα διεθνή ιμπεριαλιστικά κέντρα, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ την καθιστά σύμμαχο του Αραβικού λαού και όλων των λαών της περιοχής της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίών: Και της Ελλάδας…

      Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι τα έθνη κράτη και οι λαοί πρέπει να αλλάξουν «νταβά». Σημαίνει ότι πρέπει να αξιοποιήσουν αυτή την αντικειμενική κατάσταση προς όφελός τους και ΚΥΡΙΩΣ για την ανάπτυξη λαϊκών κινημάτων που θα προωθήσουν την ήττα του αυτοκρατορικού, ιμπεριαλιστικού ηγεμόνα του πλανήτη…

      Κάθε ήττα της Αμερικής είναι νίκη της ανθρωπότητας, αλλάζει τους συσχετισμούς και υπονομεύει τα θεμέλια ολόκληρου του διεθνούς ιμπεριαλισμού…

      ΑΥΤΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ κάθε λαού.

      Συνεπώς και η ήττα του στρατιωτικού φυλακίου των ΗΠΑ (Ισραήλ) είναι ήττα των Αμερικανών και νίκη των Αράβων

      Και αυτό δεν πρέπει να ξεχνιέται…

      Ζήτημα 3ον

      Η Τουρκία δεν είναι φυλάκιο των Αμερικανών. Όποιος πιστεύει αυτό είναι αφελής το λιγότερο.

      Η Τουρκία προωθεί τα συμφέροντα των διεθνών ιμπεριαλιστικών κέντρων όταν ταυτίζονται με τα δικά της συμφέροντα. Όταν βρίσκονται σε αντίθεση η Τουρκία «συγκρούεται» με τις ΗΠΑ.

      Η Τουρκία είναι μια περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη, μια οικονομική δύναμη μεγάλη (6η περίπου στον κόσμο), με στρατηγικές κυριαρχίας στην περιοχή.

      Αυτό την φέρνει σε ΜΕΡΙΚΗ αντίθεση με τα πλανητικά κέντρα εξουσίας. Αυτή η σχετική αντίθεση, σήμερα παίρνει αρκετά οξυμένες μορφές.

      Αυτό την οδήγησε σε στροφή προς τη Ρωσία: Έδιωξε το ΔΝΤ, και πείρε δάνειο απ’ την Ρωσία, ενώ υπέγραψε κερδοφόρα συμφωνία με τη Μόσχα για τη διέλευση ρώσικου ενεργειακού αγωγού.

      Η Ρωσία ανέλαβε να εγκαταστήσει τέσσερις πυρηνικούς αντιδραστήρες στη Νότια Τουρκία, ενώ η Άγκυρα συνεργάζεται σήμερα στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

      Γίνεται σαφές ότι η Τουρκία θέλει να αναδειχτεί σε γεωστρατηγικό παίκτη και το μεγάλο της ατού είναι η κατάκτηση της ηγεσίας στο μουσουλμανικό κόσμο.

      Αντικειμενικά, συνεπώς, λειτουργεί υπέρ των Αράβων και συμβάλλει έτσι στην υπονόμευση και στην ήττα της Αμερικής.

      Ζήτημα 4ον

      Η ωμή και γκανγκστερική επίθεση (προβοκάτσια) του Ισραήλ είναι μια αντίδραση αυτού του φυλακίου των ΗΠΑ εναντίων αυτών των σχεδίων της Τουρκίας, μια προβοκάτσια που οξύνει το πολεμικό κλίμα σε όλη την περιοχή και πυροδοτεί ανεξέλεγκτες καταστάσεις πολεμικής φρίκης.

      Ο αραβικός κόσμος και η Τουρκία αυτή τη στιγμή συγκρούονται με την Αμερική. Η Αμερική με το στρατιωτικό της φυλάκιο διέπραξαν αυτό το στυγερό έγκλημα κατά αμάχων.

      Από εδώ καθορίζεται η πολιτική θέση και όχι το τι είναι η Τουρκία.

      Εδώ παίζεται ένα σκάκι μεταξύ των κεντρικών υπερδυνάμεων και των περιφερειακών ιμπεριαλισμών. Το τι συμφέρει τους λαούς είναι αυτό που μετράει. Τα κράτη όλα είναι θηρία. Το κεντρικό θηρίο είναι που πρέπει να κτυπηθεί…

      Και ούτε είναι χειρότερη η Τουρκία, Όχι μόνο από το Ισραήλ, αλλά ούτε και από τη Ρωσία, ούτε και τον ελληνικό καπιταλισμό.

      Μάλλον εμείς είμαστε χειρότεροι γιατί είμαστε σκέτο προτεκτοράτο των αμερικανών, προτεκτοράτο δωσιλογισμού…

      Κάθε ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον παγκόσμιο δήμιο και στρατάρχη είναι προς το συμφέρον των εθνών και των λαών, πυροδοτεί κινήματα και «συμμαχίες» αλληλεγγύης των λαών εναντίον των εξουσιών: Ξένων και ντόπιων.

      Ένα μέτωπο Ρωσίας-Τουρκίας-Αράβων κατά του πλανητικού ηγεμόνα που βρίσκεται σε πορεία κρίσης και κατάρρευσης ΑΠΟΤΕΛΕΙ ισχυρό οχυρό υπέρ των χωρών της Μεσογείου και των Βαλκανίων, πυροδοτεί τους λαούς και ενισχύει τις αντιστάσεις των λαών απέναντι και στις αρπακτικές ορέξεις του Τούρκικου ή του ρώσικου κατεστημένου…

      Δεν πρέπει να χάνουμε τον κύριο εχθρό και να περιοριζόμαστε τυφλά στον περιφερειακό, όταν αυτός ο περιφερειακός συγκρούεται με τον κύριο εχθρό…

      Η μεγάλη απειλή για την Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο δεν είναι η Τουρκία, αλλά η Αμερική…

      Η Τουρκία γίνεται απειλή ακριβώς γιατί είμαστε προτεκτοράτο των ΗΠΑ, γιατί εκτελέσαμε, σαν δωσίλογοι, όλα τα σχέδια της Νέας Τάξης με κεντρικό την εισαγωγή, εισβολή και κατοχή της χώρας μας από αλλοδαπούς.

      Σχόλιο από Ροβεσπιέρος | 03/06/2010

    20. «Και ούτε είναι χειρότερη η Τουρκία, Όχι μόνο από το Ισραήλ, αλλά ούτε και από τη Ρωσία, ούτε και τον ελληνικό καπιταλισμό.»

      Μ’ αυτή σου τη φράση ξαναζωντάνεψε τον Πουλιόπουλο και όλους τους εφιάλτες μας (τους δικούς μας, των «προσφύγγων» εννοώ !)

      Ας αφήσουμε κατά μέρος το ιστορικό παρελθόν και το γεγονός ότι η Τουρκία ως έθνος-κράτος δημιουργήθηκε με τις δικές μας γενοκτονίες (χέρι-χέρι βέβαια με την τότε ελληνική Δεξιά και του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ υποβοηθούντος), και ας αρκεστούμε στα σημερινά.

      Αυτή τη στιγμή η κύρια απειλή για μας είναι η Τουρκία είτε με την κατοχή της Κύπρου είτε με τη στρατηγική ζωτικού χώρου που ακολουθεί στο Αιγαίο. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή μας εμποδίζει να επεκτέινουμε τον χώρο εθνικής κυριαρχίας στα 12 μίλια, όπως προβλέπει το διεθνές δίκαιο. Δηλαδή μας στερεί την κυριαρχία σε 105.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιου χώρου και του υποθαλάσσιου βυθού.

      Από την άλλη αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία σε όσα νησια και βραχονησίδες θεωρεί ότι δεν αναφέρονται με το όνομά τους σε συνθήκες παραχώρησης. Με δυό λόγια, αμφισβητεί ότι υπάρχουν καθορισμένα σύνορα στο Αιγαίο και θέλει η τελική τους διαμόρφωση να υπακούεισ τους δικούς της στρατηγικούς σχεδιασμούς.

      Πολλά μπορούμε να πούμε, αλλά ας αρκεστούμε προς το παρόν σ’ αυτά!!!

      Επίσης δε σχολιάζω καθόλου την παρακάτω φράση σου:

      «Η Τουρκία γίνεται απειλή ακριβώς γιατί είμαστε προτεκτοράτο των ΗΠΑ, γιατί εκτελέσαμε, σαν δωσίλογοι, όλα τα σχέδια της Νέας Τάξης με κεντρικό την εισαγωγή, εισβολή και κατοχή της χώρας μας από αλλοδαπούς.»

      Σχόλιο από Β. | 03/06/2010

    21. ——————————————————————-
      Μήπως κάποιοι είχαν προειδοποιήσει για το παιχνίδι που παίζεται στην Ανατολική Μεσόγειο;;;

      ——————————————————————-

      Ερχόμαστε στον δεύτερο παράγοντα, που έχει παρόμοια ευθύνη για το μακελειό και είναι βέβαια η Τουρκία. Η Τουρκία με τον νέο ρόλο που της ανέθεσε η κυβέρνηση Ομπάμα, ως η περιφερειακή δύναμη στη Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, με την είσοδό της στο G20, αισθάνεται μεγάλη χώρα. Ο Ερντογάν αφού ξεκαθαρίζει με τους στρατηγούς και τους αφαιρεί προνόμια και εξουσία δεκαετιών, θέτει σε εφαρμογή το νέο-οθωμανικό δόγμα Νταβούτογλου. Έτσι αποφασίζει να ηγηθεί πλέον και του Αραβικού – Ισλαμικού κόσμου, αφού η Αίγυπτος, με τον ανήμπορο Μουμπάρακ χάνει την δύναμη και τον παραδοσιακό της ρόλο. Για να ηγηθείς του Αραβικού κόσμου πρέπει να έλθεις σε ρήξη με το Ισραήλ. Η Τουρκία ήδη το έπραξε.

      Παρακολουθήσαμε το έργο αυτό σε πολλά επεισόδια, από το επεισόδιο Ερντογάν-Πέρες στο Νταβός και άλλα πολλά στη συνέχεια. Και ερχόμαστε στα πρόσφατα. Ήδη από τις 25/52010 σε άρθρο μας για τον στολίσκο (με τίτλο Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ) είχαμε επισημάνει τι συμβαίνει, ποιος οργάνωσε, ποιος ηγείται, τι πρόκειται να γίνει. Και δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε με τον πιο δραματικό τρόπο. Έτσι λοιπόν είναι πλέον βέβαιο και αποδεικνύεται από πληθώρα στοιχείων, ότι η Τουρκία (με εντολή και επίβλεψη Ερντογάν) εκμεταλλεύτηκε ανθρωπιστικές οργανώσεις και τις αγαθές των προθέσεις και μεθόδευσε, οργάνωσε, σχεδίασε (έβαλε μέσα στο καράβι-ναυαρχίδα του στολίσκου και γνωστά εξτρεμιστικά μπουμπούκια, όλων των αποχρώσεων και οργανώσεων, δασκαλεμένα και έτοιμα για προβοκάτσιες και κάθε κατάσταση) και ηγήθηκε μιας επιχείρησης-τσαμπουκά, που σκοπό είχε να αποδείξει ότι είναι η ηγέτιδα δύναμη του Αραβικού κόσμου, ενδιαφέρεται για τα καυτά θέματα, καταφέρνει αυτά που δεν μπορούν οι άλλοι, τα βάζει με τον ¨κακό¨ της περιοχής και μετά θα επαίρετο σαν παγώνι για τα επιτεύγματά της. Να αναφέρουμε βέβαια ότι μετέφεραν στο πλοίο και ανθρωπιστική βοήθεια πολλών τόνων για τη Γάζα, έτσι για δόλωμα, καθόσον ο πιο σίγουρος τρόπος είναι δια μέσω Ισραήλ, όπως και γίνεται άλλωστε και αυτόν ακολουθεί και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ. Δυστυχώς για την Τουρκία οι εξελίξεις την εξέθεσαν.

      Για τους λόγους που αναφέραμε και αφορούσαν το Ισραήλ, ο στολίσκος της ελευθερίας όπως ονομάστηκε, έγινε στην πράξη ο στολίσκος του θανάτου, με τουλάχιστον εννέα νεκρούς (κατά άλλους 15) και δεκάδες τραυματίες. Τώρα να δούμε πως ο Ερντογάν θα δικαιολογήσει τους νεκρούς τούρκους πολίτες και αν μπορεί ακόμη να κοιτάζει υπεροπτικά τους στρατηγούς του μετά το προσωπικό του φιάσκο. Και το ακόμη χειρότερο? Η συνέχεια. Τι θα κάνει? Θα κηρύξει τον πόλεμο στο Ισραήλ ή θα συνεχίσει να απειλεί φραστικά, χωρίς να κάνει κάτι? Ότι και να κάνει η Τουρκία είναι χαμένη από αυτή την ιστορία.

      Ήδη οι ΗΠΑ αρχίζουν να χάνουν την υπομονή των με την Τουρκία και αρχίζουν να αναθεωρούν την στάση των, καθόσον η Τουρκία γίνεται πλέον κακός μπελάς. Εδώ να αναφερθούμε στα λόγια του έγκριτου τούρκου δημοσιογράφου Μεχμέτ Αλί Μπιράντ, που δήλωσε στον δημοσιογράφο κ. Παπαχελά ότι πλέον η Τουρκία επέστρεψε στην Μ. Ανατολή και θα παραμείνει και ακόμη σε ερώτηση αν πίσω από τον στολίσκο βρισκόταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ερντογάν, απήντησε διπλωματικά ότι δεν το γνωρίζει αλλά αν η Τουρκία και ο Ερντογάν προσωπικά ήθελε να αποτρέψει την αποστολή του στολίσκου θα μπορούσε κάλλιστα να το κάνει, αλλά δεν το έκανε. Ηλίου φαεινότερο.

      Από όλη αυτή την ιστορία υπάρχει και κάτι καλό και ενδιαφέρον για την πατρίδα μας. Το κενό που άφησε η Τουρκία με την οριστική της ρήξη με το Ισραήλ και στην πράξη η κατάργηση της περίφημης μυστικής Ισραηλινό-Τουρκικής στρατιωτικής συμφωνίας, θα πρέπει να το εκμεταλλευτούμε εμείς και να το καλύψουμε έγκαιρα, καθόσον κατά την άποψή μας θα εξυπηρετήσει άμεσα τα εθνικά μας συμφέροντα και θέματα. Και όπως λέει σοφά και ο λαός μας ¨ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου¨.

      http://www.drougos.gr/?p=4958

      Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/06/2010

    22. Ψηφίστε να φύγει το τουρκικό προξενείο απ’ την ελληνική Θράκη, του οποίου η ύπαρξη δεν δικαιολογείται !!!

      http://www.gopetition.co.uk/online/30752/sign.html

      Σχόλιο από Έξω | 04/06/2010

    23. […] – Ισραήλ, το διεθνές τσογλάνι. […]

      Πίνγκμπακ από -Δυό τουρκικά άρθρα για τη Γάζα! « Πόντος και Αριστερά | 06/06/2010

    24. Η «Στρατηγική Γινόν» για το Ισραήλ και γιατί μας ενδιαφέρει Ένα «κλασσικό κείμενο για το Ισραήλ, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρειο Αφρική και όχι μόνο… Ας αρχίσουμε με μια εύλογη απορία. Γιατί χρειάζεται η μετάφραση ενός κειμένου γραμμένου ήδη πάνω από 30 χρόνια; Ενός κειμένου γραμμένου στα Εβραϊκά εξ ορισμού γλώσσας μικρής εμβέλειας, που αν δεν μεταφράζονταν στα Αγγλικά από τον Σαχάκ θα παρέμενε παντελώς άγνωστο για την τεράστια πλειοψηφία των εκτός Ισραήλ ενδιαφερομένων; Το Ισραήλ ίσως πολύ περισσότερο από άλλες χώρες που μοιράζονται μαζί του την δυνατότητα που προσφέρει μια δύσκολη –μη διεθνής- γλώσσα, χρησιμοποιεί ένα διπλό κώδικα επικοινωνίας: έναν εσωτερικό στα Εβραϊκά, όπου τα πράγματα λέγονται λίγο πολύ με το όνομα τους και ένα εξωτερικό σε άλλη διεθνή γλώσσα, όπου εδώ κυριαρχεί η διπλωματική διατύπωση που συχνά πόρρω απέχει από την αλήθεια . Λοιπόν, στο μεταφραζόμενο κείμενο του Γινόν τα πράγματα λέγονται ξεκάθαρα, με το πραγματικό τους όνομα. Και είναι εδώ ίσως για πρώτη και τελευταία φορά που το ευρύτερο δυνατό όραμα κυριαρχίας αυτού του, μικρού μεγέθους αλλά μεγάλης ισχύος, λαού παρουσιάζεται σφαιρικά. Και τι βλέπουμε; Τίποτα το μικρό, το τοπικό, το περιορισμένο από την ανάγκη. Κάθε άλλο ∙ βλέπουμε αντίθετα να ξεδιπλώνεται καθαρά το όραμα ενός ισχυρού λαού, γεμάτου εμπιστοσύνη για το μέλλον του, ενός λαού που ενεργητικά το διαμορφώνει σε σφαιρική κλίμακα. Αλλά ποιο είναι αυτό; To παρουσιάζουμε αναλύοντας το σέ 3 ή 4 κατευθύνσεις. 1) Κατ΄ αρχάς στα αφορώντα το ίδιο το κράτος του Ισραήλ και τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη. Πολύ ξεκάθαρα το κείμενο του Γινόν προτείνει την μαζική μετανάστευση –εμείς θα την λέγαμε εθνοκάθαρση αν χρησιμοποιούσαμε λιγότερο αβρή γλώσσα- των Αράβων ανατολικά του Ιορδάνη, στην Ιορδανία. Προσέξτε την συστηματική διατύπωση του Γινόν: αναφέρεται σχεδόν παντού σε Άραβες, σαν να μην έχει ακούσει τις λέξεις Παλαιστίνη και Παλαιστίνιοι. Μήπως αυτό σας θυμίζει κάτι που ακούσατε πρόσφατα; Αν ναι, κερδίσατε. Ο βασικός ρεπουμπλικανός υποψήφιος για το προεδρικό αξίωμα και πρώτης γραμμής στέλεχος για πάνω από 20 χρόνια Νιούτ Γκίγκριτς , πρόσφατα αναφέρθηκε στους Παλαιστίνιους ως επινοημένο έθνος ενώ απλά είναι Άραβες χωρίς δική τους κρατική υπόσταση. Εύλογα ο εγχώριος αλλά και ο διεθνής τύπος έσπευσαν να αναγνωρίσουν την, πασίγνωστη άλλωστε μετά την δημοσίευση του κειμένου των Μερσχάιμερ και Γουόλτ, επίδραση του ισραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ. Παραποιήθηκε όμως, τουλάχιστον εν μέρει η αλήθεια, μιας και είναι σωστότερο αντί να χαρακτηρίζει κανείς τους αμερικανούς νεοσυντηρητικούς ως φιλικά προσκείμενους ή ενδίδοντες στο Εβραϊκό χρήμα, να τους ονομάσει ως την πέμπτη φάλαγγα του Ισραήλ στις ΗΠΑ. Γυρνώντας στο θέμα μας αυτό που ενδιαφέρει είναι η καθαρότητα του κειμένου του Γινόν που μετά από 30 χρόνια γίνεται πιο διαυγής: κανένα παλαιστινιακό κράτος στην Παλαιστίνη, εκτοπισμός και εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων. Τα υπόλοιπα για τα δύο κράτη και την ειρηνική συνύπαρξη είναι για τις ημερίδες του ΕΛΙΑΜΕΠ… 2) Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το σχέδιο Γινόν για τον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής στον οποίο εντοπίζει και τις βασικές στρατηγικές προκλήσεις για το Ισραήλ, με την εξαίρεση της στο μεταξύ εκλείψασας ΕΣΣΔ. Είναι ίσως το μόνο κείμενο που αποκαλύπτει το στρατηγικό εύρος σε χώρο και χρόνο των Ισραηλινών σχεδίων. Ούτε λίγο ούτε πολύ εισηγείται τον κατακερματισμό ή καλύτερα διάλυση του συνόλου των κρατών της περιοχής, Αραβικών και όχι μόνο (π.χ. Τουρκία, Ιράν), σε εθνική, φυλετική και θρησκευτική βάση. Πάνω σ΄ αυτό το χαώδες παζλ κρατιδίων, περιοχών και απροσδιόριστων οντοτήτων κυριαρχεί το όραμα του αναδυόμενου σιωνιστικού κράτους-υπερδύναμης που θα ηγεμονεύει ‘διαιρώντας και βασιλεύοντας’ πάνω του. Πρόκειται για ένα όραμα εντυπωσιακό στην σύλληψη του και συνάμα εφιαλτικό. Ίσως σήμερα να μας προκαλεί λιγότερη εντύπωση από όση του αξίζει. Εξοικειωμένοι πλέον με τον διαχωρισμό του Ιράκ σε Σιίτες, Σουνίτες και Κούρδους, δεν πρέπει να προσπεράσουμε την διόραση, ή, πιο κοντά στην αλήθεια, προετοιμασία του πράγματος για πάνω από 20 χρόνια πριν την πραγματοποίηση του. Ούτε πρέπει να μας διαφεύγει η ανάλογη τύχη του Σουδάν. Ήδη άλλωστε η Λιβύη, το νέο μέλος της συλλογής διαλυμένων κρατών υποψήφιων για πολυκερματισμό και εξαγωγή ανωμαλίας προς την Αίγυπτο, Αλγερία και ευρύτερη Βόρεια Αφρική, προστέθηκε στην γρήγορα πραγματοποιούμενη ατζέντα του Γινόν. Σταματήστε λίγο τον χρόνο και γυρίστε 30 -40 χρόνια πίσω. Θυμηθείτε τα σχέδια για Παναραβική ένωση, που γνώριζαν λίγο πριν λαμπρή αλλά παροδική επιτυχία, την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία … Τώρα αναλογιστείτε την πληροφοριακή αξία του παρόντος κειμένου. Και βέβαια δείτε και την κρυμμένη όψη της σελήνης… Γιατί αν το κείμενο του Γινόν οραματίζεται με αρκετή ενάργεια την διάλυση των κρατών της περιοχής στις εθνοφυλετικές και θρησκευτικές γραμμές που όντως υπήρχαν, συχνά όμως εν υπνώσει τότε ή και εν αποδρομή, αποκαλύπτεται εντυπωσιακά αλλά και ιδιοτελώς κοντόφθαλμο μπροστά στο σχετικά προφανές πόρισμα: ανασύνθεση της περιοχής πάνω ακριβώς στις πιο πάνω διαχωριστικές γραμμές. Αν πρέπει να γίνει διαχωρισμός σουνιτών- σιιτών τι θα εμποδίσει π.χ. τους σουνίτες της Αιγύπτου, της Συρίας, της Αλγερίας, της Σαουδικής Αραβίας κτλ. να ανασυντεθούν σε ένα πολύ μεγαλύτερο και ισχυρότερο κράτος; Αν πάλι η διάκριση είναι ανάμεσα σε Άραβες και Βέρβερους τι θα εμπόδιζε την ανάδυση της Μεγα-Αραβίας ή Μέγα – Βερβερίας; Φυσικά η στρατηγική Γινόν, δεν έχει να κάνει με την επίλυση λογικών προβλημάτων, αλλά με τα οράματα κυριαρχίας του Ισραήλ, που βέβαια αφού αρχικά συμβάλλει με όλες του τις δυνάμεις στην πολυδιάσπαση της ευρύτερης περιοχής, θα συνεχίσει καταβάλλοντας ακόμα μεγαλύτερες για να εμποδίσει την ανασύνθεσης της. Και ας μην μας παρατηρηθεί ότι η ανασύνθεση αυτή θα απαιτούσε ανταλλαγές πληθυσμών, συχνά και εθνοκάθαρση μεγάλης κλίμακας, γιατί δεν νομίζουμε ότι αυτά στάθηκαν ποτέ προβλήματα για το Ισραήλ στην ευόδωση των δικών του στόχων. Περιττεύει να πούμε τι θα σημάνει ή καλύτερα τι ήδη σήμανε για τους πληθυσμούς της περιοχής τα διαχωριστικά αυτά σχέδια. Ας θυμίσουμε το Ιράκ, τον Λίβανο ή ας στρέψουμε την ματιά μας στα συμβαίνοντα στη Λιβύη. Και ας μην θεωρήσουμε ότι τα διασπαστικά σχέδια του Ισραήλ αφορούσαν μόνο τα Αραβομουσουλμανικά κράτη της περιοχής. Το προτεκτοράτο ‘Κύπρος’ που θα εγκαθίδρυε το σχέδιο Ανάν, με ανώτατη εξουσία τους 3 δικαστές που θα διόριζε ο ΟΗΕ σίγουρα δεν θα ελέγχονταν από τους Κυπρίους (Έλληνες και Τούρκους), ούτε και από τις δύο μητέρες –πατρίδες. Οι τρεις δικαστές θα απηχούσαν τις απόψεις κυρίως των ΗΠΑ που κυριαρχούν στον ΟΗΕ. Αλλά όπως γνωρίζει κάθε καλός παρατηρητής , οι απόψεις των ΗΠΑ τουλάχιστον για την περιοχή που αναφερόμαστε, είναι οι απόψεις του Ισραήλ, αν όχι στο 100% οπωσδήποτε στο 70-80%. Δεν ήταν τυχαία επομένως η έστω και σιωπηρή υποστήριξη του Ισραήλ στο σχέδιο Ανάν, αφού άλλωστε το πρόγραμμα του, το πρόγραμμα Γινόν, πραγματοποιούσαν Άγγλοι και Αμερικανοί. Ανάλογη διακριτική στάση τήρησε και με τα γεγονότα της Λιβύης και αναλόγως πράττει σήμερα και με την Συρία. Γιατί να εκτίθεσαι όταν διάφοροι ‘χρήσιμοι ηλίθιοι’ κάνουν την δουλειά σου; Αν η ανάγνωση της ‘Αραβικής Άνοιξης’, ως απλό παράγωγο της στρατηγικής Γινόν, είναι σίγουρα μεγάλη υπερβολή, όμως η προσπάθεια παροχέτευσης της προς τα εκεί, με κατάλληλη υποδαύλιση, εξοπλισμό κτλ. διάφορων επιμέρους ομάδων, είναι προφανής. Κατά δε τον βαθμό που οι προσπάθειες λιγότερο ή περισσότερο ευρύτερης ανασύνθεσης είναι τουλάχιστον ανεπαρκείς και συχνά υπονομευμένες, η στρατηγική Γινόν τείνει να γίνει κυρίαρχη, ακολουθούμενη από προφανείς καταστροφές για τους λαούς της περιοχής. 3) το σχέδιο Γινόν για την αντιμετώπιση της ΕΣΣΔ δεν ήταν λιγότερο εντυπωσιακό, αλλά η στο μεταξύ επισυμβάσα κατάρρευση της περιορίζει τους λόγους να επιμείνουμε εδώ. Άλλωστε αν και ο Γινόν αναφέρει την ΕΣΣΔ ως την ‘πρωταρχική μας διεθνή πρόκληση’, δύσκολα διαφεύγει από τον προσεκτικό αναγνώστη του μικρού αυτού κειμένου ότι το βάρος του κειμένου πέφτει πάνω στην ‘δευτερεύουσα πρόκληση’, τον Αραβο-μουσουλμανικό κόσμο. Αξίζει μόνο ως προς την ΕΣΣΔ να αναφερθούμε στις μεγάλες φιλοδοξίες αυτού του μικρού σε πληθυσμού λαού, όταν ο Γινόν θεωρεί ότι ‘η δύναμη των πυρηνικών όσο και των συμβατικών όπλων, η ποσότητά τους, η ακρίβεια και η αξιοπιστία τους θα φέρουν τα πάνω κάτω στον κόσμο μας μέσα σε λίγα μόλις χρόνια και πρέπει να προσανατολιστούμε εδώ στο Ισραήλ ώστε να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε’. Για μια στιγμή μόνο αναλογισθείτε την χώρα μας να επιχειρεί κάτι ανάλογο, ή ακόμα και να το διανοείται… 4) Τέλος η στρατηγική Γινόν, εισέρχεται σε ομιχλώδη μέρη, και τα διατρέχει εξίσου ασαφώς. Παρ΄ όλη την ασάφεια αξίζει να ακολουθήσουμε έστω και με κάποια προσπάθεια τον Γινόν στον μελλοντολογικό πλόα του, διότι αφενός αναφέρεται σε θέματα μέγιστης σημασίας και αφετέρου σκιαγραφεί το πώς αντιλαμβάνεται μια κεντρική τάση του Ισραήλ την μελλοντική εξέλιξη του πολιτισμού μας. Γράφει λοιπόν :‘Η κεντρική διαδικασία είναι η διακοπή της ορθολογικής, ουμανιστικής προοπτικής ως ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο θεμελιώνεται η ύπαρξη και τα επιτεύγματα του Δυτικού Πολιτισμού από την Αναγέννηση κι εφεξής’ και λίγο παρακάτω: ‘οι οικονομικοί και ενεργειακοί πόροι δεν ανταποκρίνονται αναλογικά στις ανάγκες του ανθρωπίνου είδους’. Αν και αμέσως μετά ο Γινόν εμπλέκει την ηθική, την απαξίωση των ιδεωδών του Σοσιαλισμού και της Δημοκρατίας και κριτικάρει τον Δυτικό καταναλωτισμό, προκαλώντας σύγχυση για το που ακριβώς επικεντρώνεται το κείμενο του για την εξωτερική πολιτική , οι δυο παραπάνω προτάσεις που παραθέσαμε ξεκαθαρίζουν το θέμα: προοπτικά ο κεντρικός άξονας πολιτικής του Ισραήλ θα παίρνει υπ’ όψιν την στενότητα των παγκόσμιων πόρων που διεκδικούνται από ολοένα και περισσότερους ανθρώπους με αποτέλεσμα η προοπτική για την πρόοδο και ευημερία του κόσμου μας, συστατικό του μετα- αναγεννησιακού κόσμου, της δημοκρατίας μετά την Γαλλική επανάσταση, και του σοσιαλισμού στον 20ο αιώνα, να φαντάζουν λόγια κενά περιεχομένου. Με λίγη προσπάθεια μπορούμε να διαβάσουμε κάτω από τις γραμμές αυτό που δεν τολμά να διατυπώσει ακόμα και σε ένα κείμενο γραμμένο στα Εβραϊκά: λίγοι θα έχουν στην κατοχή τους τους σπάνιους πόρους της γης και απ΄ αυτό απορρέει η άρνηση της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, ως λογικά ασύμβατους στόχους με μια ολοένα και επεκτεινόμενη στενότητα. Και επειδή το Ισραήλ και ακόμα περισσότερο η Εβραϊκή διασπορά, κατέχουν ένα δυσανάλογο μερίδιο των πόρων, τοπικών (το Ισραήλ) και παγκόσμιων (η διασπορά ιδίως με την χρηματική μορφή τους), εύλογα προκύπτει και η θέση που επιφυλάσσει ο Γινόν για το Ισραήλ: μακάριου κατέχοντος που δρα συντηρητικά ή και αντιδραστικά σε κάθε πρόταση αναδιανομής. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ένα φαινομενικό παράδοξο. Το κατά Γινόν Ισραήλ είναι παράλληλα δύναμη συντηρητική από την άποψη της κατανομής των πόρων του πλανήτη και αναθεωρητική από την άποψη των καθεστώτων της περιοχής (που όπως είδαμε επιθυμεί να διαλύσει, χωρίς να ανασυνθέσει). Βέβαια, η αναθεωρητική και η συντηρητική στάση συνδυάζονται πολύ καλά αν λάβει κανείς υπ΄ όψιν ότι μόνο μέσω διάλυσης χωρίς ανασύνθεση είναι δυνατό να εμποδιστούν τα κράτη και οι πληθυσμοί της περιοχής να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μερίδιο από τους σπάνιους πόρους. Θα κλείσουμε την σύντομη παρουσίαση με μερικές σκέψεις γύρω από την πρόσφατη εξαιρετικά στενή προσέγγιση της χώρας μας με το Ισραήλ, υπό το πρίσμα της διασάφησης που το κείμενο του Γινόν προκαλεί. Στην χώρα επικρατεί μια πολύ ελλιπής γνώση του τι επιδιώκει το Ισραήλ. Ακόμα και οι αποφασισμένοι αντίπαλοι του, επικεντρώνουν την αντίθεση τους στα συμβαίνοντα στην Παλαιστίνη, έχοντας ελάχιστη αίσθηση του ευρύτερου ρόλου του που το παρόν κείμενο ξεκαθαρίζει. Κόμματα και πολίτες επομένως που προτείνουν στρατηγική σχέση με το Ισραήλ θα πρέπει να υπολογίσουν καλύτερα τις παραμέτρους της πρότασης τους. Π.χ. θα πρέπει να μας εξηγήσουν πως έχοντας στρατηγική σχέση με το Ισραήλ θα αποφύγουμε να εμπλακούμε στα αναθεωρητικά σχέδια του, που ως μόνιμη συνιστώσα τους έχουν τον διαρκή πόλεμο, την κατασκοπεία, και τις αδιάκοπες συγκεκαλυμμένες δράσεις στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής. Αν πάλι αποδεχθούν ως τίμημα της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ την δυνητική εμπλοκή σ΄ αυτόν τον «κόσμο του Άρη», θα πρέπει να μας δείξουν πια ανταλλάγματα αξίζουν αυτή την θυσία. Τι θα μας προσφέρει η εναντίωση μας σε 300 + εκ. ανθρώπους ; Στην δική μας συλλογιστική η πιθανή διέλευση ενός αγωγού του Ισραήλ προς την Δυτική Ευρώπη με πολύ μικρότερες δυνατότητες παροχής άλλωστε από τα κράτη της Βόρειας Αφρικής και την Ρωσία, δεν αποτελεί σπουδαίο λόγο. Δεν αρνούμαστε την δυνατότητα συνεργασίας για την επίτευξη αυτού του στόχου. Απλά η συνεργασία στον ενεργειακό τομέα δεν πρέπει να μας εμπλέξει επ΄ ουδενί στα επικίνδυνα ευρύτερα σχέδια του Ισραήλ. Το άλλο αντάλλαγμα, η εις βάρος της Τουρκίας συνεργασία είναι ακόμα περισσότερο αμφιλεγόμενο, εφόσον δεν έχουμε δει τίποτα ουσιώδες μέχρι στιγμής, ενώ παράλληλα υπόκειται στο ενδεχόμενο μεταβολής των σχέσεων των δύο χωρών καθώς και στις ενέργειες των ΗΠΑ για επίλυση των μεταξύ τους διαφορών. Κάτι τέτοιο θα μας αφήσει χωρίς κάλυψη έναντι της Τουρκίας, αλλά και εκτεθειμένους έναντι του συνόλου των χωρών και κατοίκων της περιοχής. Τέλος όσο και αν η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν είναι ο κλασσικός χώρος ηθικής στάσης και δράσης, δεν πρέπει να είμαστε και εντελώς αδιάφοροι απέναντι τους. Αν όχι άμεσα, πάντως μεσο-μακροπρόθεσμα, πολιτικές που αναλαμβάνονται χωρίς στοιχειώδες ενδιαφέρον για την ηθική τους διάσταση, κινδυνεύουν με απονομιμοποίηση και κατάρρευση. Πιστεύουμε δε ότι, η στρατηγική Γινόν που σε μεγάλο βαθμό ακολουθεί το Ισραήλ, με την στόχευση της στην διαρκή πολυδιάσπαση των κρατών της περιοχής μέσω υπονόμευσης ή/και ανοικτού πολέμου και με την προσπάθεια για την ιδιοποίηση όσο το δυνατό περισσότερων σπάνιων πόρων, χωρίς την συμμετοχή των λοιπών κατοίκων της ευρύτερης περιοχής δύσκολα θα μπορούσε να θεωρηθεί ηθική ακόμα και από τους στενότερους φίλους του… Είναι επομένως καιρός και υπό το φως του κειμένου Γινόν να ανοίξει στην χώρα μας η συζήτηση για το είδος, την έκταση και την ένταση της σχέσης μας με το Ισραήλ. Δ. Γεωργόπουλος Μια στρατηγική για το Ισραήλ στη δεκαετία του ογδόντα Οντέντ Γινόν (εισαγωγή-μετάφραση Ισραέλ Σαχάκ) Εισαγωγή Η παρούσα έκθεση αντιπροσωπεύει, κατά τη γνώμη μου, το επακριβές και λεπτομερές σχέδιο του παρόντος σιωνιστικού καθεστώτος (των Σαρόν και Εϊτάν) για τη Μέση Ανατολή που βασίζεται στην διαίρεση ολόκληρης της περιοχής σε μικρά κράτη και την διάλυση όλων των υπαρχόντων αραβικών κρατών. Θα σχολιάσω τη στρατιωτική πτυχή αυτού του σχεδίου σε ένα επιλογικό σημείωμα. Εδώ θέλω να επιστήσω την προσοχή των αναγνωστών σε διάφορα σημαντικά σημεία: 1. Η ιδέα ότι όλα τα αραβικά κράτη θα πρέπει να διαλυθούν, από το Ισραήλ, σε μικρότερες μονάδες επανέρχεται ξανά και ξανά στην ισραηλινή στρατηγική σκέψη. Λόγου χάρη, ο Ζε’εφ Σιφ, ο πολεμικός ανταποκριτής της Χα’αρέτζ (και πιθανώς ο μεγαλύτερος γνώστης του θέματος στο Ισραήλ) περιγράφει το «καλύτερο» που θα μπορούσε να συμβεί στο Ιράκ για τα ισραηλινά συμφέροντα: «Η διάσπαση του Ιράκ σε ένα σιιτικό κράτος, ένα σουνιτικό κράτος και η απόσχιση του κουρδικού τμήματος» (Χαάρέτζ 2/6/1982). Στην πραγματικότητα, αυτή η πτυχή του σχεδίου είναι πολύ παλιά. 2. Ο ισχυρός δεσμός με τη νέο-συντηρητική σκέψη στις ΗΠΑ είναι πολύ εμφανής, ιδιαίτερα στις σημειώσεις του συγγραφέα. Όμως, μολονότι γίνεται σεβαστή η ιδέα της «άμυνας της Δύσης» έναντι της σοβιετικής ισχύος, ο πραγματικός σκοπός του συγγραφέα και του παρόντος ισραηλινού καθεστώτος είναι ξεκάθαρος: Η ανάδειξη ενός ιμπεριαλιστικού Ισραήλ σε παγκόσμια δύναμη. Με άλλα λόγια, ο στόχος του Σαρόν είναι να παραπλανήσει τους Αμερικανούς αφού θα έχει παραπλανήσει όλους τους άλλους. 3. Είναι προφανές ότι πολλά από τα σχετικά δεδομένα, τόσο στα κείμενα όσο και στις σημειώσεις έχουν είτε παραποιηθεί, είτε παραληφθεί, όπως η οικονομική βοήθεια των ΗΠΑ στο Ισραήλ. Πολλά από αυτά είναι καθαρή φαντασία. Όμως, το σχέδιο δεν πρέπει να θεωρηθεί ως χωρίς καμιά απήχηση ή ως μη εφαρμόσιμο για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα. Το σχέδιο ακολουθεί πιστά τις γεωπολιτικές ιδέες της Γερμανίας της Περιόδου 1890-1933, που ακολουθήθηκαν κατά γράμμα από τον Χίτλερ και τους Ναζί και που προκαθόρισαν τους στόχους τους στην Ανατολική Ευρώπη. Αυτοί οι στόχοι ιδιαίτερα η διαίρεση των υπαρχόντων κρατών, υλοποιήθηκαν το 1939-1941 και μόνο μια συμμαχία σε παγκόσμιο επίπεδο απέτρεψε την παγίωσή τους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι σημειώσεις του συγγραφέα ακολουθούν το κείμενο. Για να αποφύγω την σύγχυση δεν προσέθεσα δικές μου σημειώσεις, αλλά έβαλα την ουσία τους σε αυτό το σημείωμα και στο επιλογικό σημείωμα του τέλους. Έχω, εντούτοις, υπογραμμίσει σημεία του κειμένου. Ισραέλ Σαχάκ 13 Ιουνίου 1982 Μια στρατηγική για το Ισραήλ στη δεκαετία του ογδόντα του Οντέντ Γινόν Αυτή η έκθεση δημοσιεύτηκε αρχικά στα Εβραϊκά στο Κιβουνίμ (Κατευθύνσεις), ένα περιοδικό για τον Ιουδαϊσμό και τον Σιωνισμό• τεύχ. 14, Χειμώνας, 5742, Φεβρουάριος 1982, Εκδότης: Γιόραμ Μπεκ. Συντακτική Επιτροπή: Έλι Έγιαλ, Γιόραμ Μπεκ, Αμνόν Χανταρί, Γιοχάναν Μανόρ, Ελιέζερ Σβάιντ. Έκδοση του Τμήματος Δημοσιευμάτων / Παγκόσμιος Σιωνιστικός Οργανισμός, Ιερουσαλήμ. Στην αυγή της δεκαετίας του ογδόντα το κράτος του Ισραήλ έχει ανάγκη από νέες προοπτικές σχετικά με τη θέση του, τους σκοπούς του και τους εθνικούς στόχους του, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Αυτή η ανάγκη έχει γίνει ακόμα πιο ζωτική εξαιτίας ενός πλήθους κομβικών διεργασιών που η χώρα και η περιοχή υφίστανται. Ζούμε σήμερα στα πρώιμα στάδια μιας νέας περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας που δεν ομοιάζει καθόλου με τις προκατόχους της και που τα χαρακτηριστικά της είναι εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Γι’ αυτό και χρειάζεται να κατανοήσουμε αυτές τις κεντρικές διεργασίες οι οποίες τυποποιούν από τη μια μεριά αυτή την ιστορική περίοδο και από την άλλη χρειαζόμαστε μια παγκόσμια προοπτική και μια επιχειρησιακή στρατηγική σε συμφωνία με τις νέες καταστάσεις. Η ύπαρξη, η ευημερία και η συνοχή του εβραϊκού κράτους θα εξαρτηθούν από την ικανότητά του να υιοθετήσει ένα νέο πλαίσιο για τις εγχώριες και διεθνείς του υποθέσεις. Αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται από διάφορα γνωρίσματα που ήδη μπορούμε να διαγνώσουμε και που συμβολίζουν μια γνήσια επανάσταση στον παρόντα τρόπο ζωής μας. Η κεντρική διαδικασία είναι η διακοπή της ορθολογικής, ουμανιστικής προοπτικής ως ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο θεμελιώνεται η ύπαρξη και τα επιτεύγματα του Δυτικού Πολιτισμού από την Αναγέννηση κι εφεξής. Οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές θεωρήσεις που αναδύθηκαν από αυτό το θεμέλιο έχουν τη βάση τους σε πολλές «αλήθειες» που στον καιρό μας εξαφανίζονται – παραδείγματος χάρη η θεώρηση ότι ο άνθρωπος ως άτομο είναι το κέντρο του σύμπαντος και ότι τα πάντα υπάρχουν για να ικανοποιούν τις βασικές υλικές του ανάγκες. Αυτή η θέση τίθεται υπό αμφισβήτηση πλέον, όπου έχει γίνει πασίδηλο ότι ο πλήθος των πόρων στον πλανήτη δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του ανθρώπου, τις οικονομικές του ανάγκες ή τoυς δημογραφικούς περιορισμούς. Σε έναν κόσμο όπου υπάρχουν τέσσερα δισεκατομμύρια άνθρωποι και οι οικονομικοί και ενεργειακοί πόροι δεν ανταποκρίνονται αναλογικά στις ανάγκες του ανθρωπίνου είδους είναι μη ρεαλιστικό να περιμένουμε τη βασική απαίτηση της Δυτικής Κοινωνίας, π.χ. η επιθυμία και προσδοκία για αλόγιστη κατανάλωση. Η άποψη ότι η ηθική δεν παίζει κανένα ρόλο στην κατεύθυνση που ακολουθεί ο άνθρωπος, αλλά οι υλικές ου ανάγκες – αυτή η άποψη καθίσταται κυρίαρχη σήμερα καθώς βλέπουμε έναν κόσμο όπου όλες σχεδόν οι αξίες εξαφανίζονται. Χάνουμε την ικανότητα να εκτιμήσουμε τα πιο απλά πράγματα, ειδικά όταν αφορούν την απλή ερώτηση τι είναι Καλό και Κακό. Το όραμα των Απεριόριστων φιλοδοξιών και ικανοτήτων του ανθρώπου συρρικνώνεται μπροστά στα θλιβερά γεγονότα της ζωής, όταν γινόμαστε μάρτυρες της διάλυσης της παγκόσμιας τάξης γύρω μας. Η άποψη που υπόσχεται ελευθερία και ελευθεροφροσύνη στο ανθρώπινο γένος φαίνεται παράλογη υπό το φως του θλιβερού γεγονότος ότι τα τρία τέταρτα της ανθρώπινης φυλής ζουν υπό ολοκληρωτικά καθεστώτα. Οι απόψεις που αφορούν την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη κατάντησαν από τον σοσιαλισμό και ιδιαίτερα από τον κομμουνισμό περίγελος. Δεν υπάρχει αντεπιχειρηματολογία όσον αφορά την αλήθεια αυτών των δύο ιδεών, ωστόσο είναι σαφές ότι δεν υλοποιήθηκαν ορθά και ως εκ τούτου η πλειοψηφία της ανθρωπότητας έχασε την ελευθερία της και την ευκαιρία για ισότητα και δικαιοσύνη. Σε αυτόν τον πυρηνικό κόσμο που (ακόμα) ζούμε με σχετική ειρήνη για τριάντα χρόνια, η ιδέα της ειρήνης και της συνύπαρξης μεταξύ των εθνών δεν έχει νόημα όταν μια υπερδύναμη όπως η ΕΣΣΔ διατηρεί ένα στρατιωτικό και πολιτικό δόγμα όπως αυτό που διατηρεί: ότι όχι μόνο ένας πυρηνικός πόλεμος είναι πιθανός και αναγκαίος για να επιτευχθούν οι σκοποί του μαρξισμού, αλλά ότι είναι δυνατόν να επιβιώσει ύστερα, για να μη μιλήσουμε για το γεγονός ότι κανένας δεν μπορεί να είναι νικητής. Οι ουσιαστικές αντιλήψεις της ανθρώπινης κοινωνίας, ιδιαίτερα εκείνες της Δύσης, υφίστανται μεταβολές λόγω πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών μετασχηματισμών. Έτσι, η πυρηνική και συμβατική ισχύς της ΕΣΣΔ έχει μετατρέψει την περίοδο που μόλις έληξε στην τελευταία αναβολή προ της μεγάλης περιπέτειας που θα κατεδαφίσει ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου μας με έναν πολυεπίπεδο παγκόσμιο πόλεμο, σε σύγκριση με τον οποίο οι προηγούμενοι πόλεμοι δε θα είναι παρά παιδικά παιχνίδια. Η δύναμη των πυρηνικών όσο και των συμβατικών όπλων, η ποσότητά τους, η ακρίβεια και η αξιοπιστία τους θα φέρουν τα πάνω κάτω στον κόσμο μας μέσα σε λίγα μόλις χρόνια και πρέπει να προσανατολιστούμε εδώ στο Ισραήλ ώστε να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε. Αυτή είναι, λοιπόν, η κύρια απειλή για την ύπαρξή μας και για την ύπαρξη του Δυτικού Κόσμου. Ο πόλεμος για τους φυσικούς πόρους του πλανήτη, το αραβικό μονοπώλιο στο πετρέλαιο και η ανάγκη της Δύσης να εισάγει τις περισσότερες πρώτες ύλες της από τον Τρίτο Κόσμο, μετασχηματίζουν τον κόσμο που γνωρίζουμε, δεδομένου ότι ένας από τους κεντρικούς στόχους της ΕΣΣΔ είναι να νικήσει τη Δύση αποκτώντας τον έλεγχο των τεράστιων πόρων του Περσικού Κόλπου και του νοτίου μέρους της Αφρικής, όπου συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος του ορυκτού πλούτου του πλανήτη. Μπορούμε να φανταστούμε τις διαστάσεις της παγκόσμιας σύγκρουσης που θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον. Το δόγμα Γκόρσκοφ υποδεικνύει σοβιετικό έλεγχο των ωκεανών και των πλούσιων σε ορυκτά περιοχών του Τρίτου Κόσμου. Αυτό, σε συνάρτηση με το παρόν σοβιετικό πυρηνικό δόγμα που βεβαιώνει ότι είναι δυνατή η διαχείριση, νίκη και επιβίωση ενός πυρηνικού πόλεμου, κατά τη διάρκεια του οποίου η στρατιωτική ισχύς της Δύσης θα καταστραφεί και οι κάτοικοί της θα γίνουν σκλάβοι στην υπηρεσία του Μαρξισμού-Λενινισμού, είναι ο κύριος κίνδυνος για την παγκόσμια ειρήνη και για την ίδια μας την ύπαρξη. Από το 1967 και ύστερα, οι σοβιετικοί έχουν παραλλάξει τη ρήση του Κλαούζεβιτς ως «Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με πυρηνικά μέσα» και το έχουν αναγάγει στο ρητό που καθορίζει όλες τους τις πολιτικές. Ήδη σήμερα εκπληρώνουν τους στόχους τους στην περιοχή μας και σε ολόκληρο τον κόσμο και η ανάγκη να τους αντιμετωπίσουμε αναδεικνύεται ως το κυρίαρχο στοιχείο στην πολιτική ασφαλείας της χώρας μας και φυσικά του υπόλοιπου ελεύθερου κόσμου. Αυτή είναι η πρωταρχική διεθνής μας πρόκληση. Ο αραβο-μουσουλμανικός κόσμος, ως εκ τούτου, δεν αποτελεί το κυρίαρχο στρατηγικό πρόβλημα που θα αντιμετωπίσουμε τη δεκαετία του ογδόντα, παρά το γεγονός ότι πράγματι αποτελεί την κύρια απειλή για το Ισραήλ, λόγω της αυξανόμενης στρατιωτικής του δύναμης. Αυτός ο κόσμος, με τις εθνοτικές του μειονότητες, τις φατρίες του και τις εσωτερικές του κρίσεις, που είναι απίστευτα αυτοκαταστροφικός, όπως βλέπουμε στον Λίβανο, στο μη αραβικό Ιράν και πλέον και στη Συρία, είναι ανίκανος να διαχειριστεί επιτυχώς τα θεμελιώδη προβλήματά του και, ως εκ τούτου, δεν συνιστά πραγματική απειλή για το κράτος του Ισραήλ μακροπρόθεσμα, αλλά μόνο βραχυπρόθεσμα, όπου η άμεση στρατιωτική του ισχύς έχει σημαντική επίπτωση. Μακροπρόθεσμα, αυτός ο κόσμος θα καταστεί ανίκανος να υπάρξει μέσα στο παρόν πλαίσιο, στις περιοχές γύρω μας, χωρίς να χρειαστεί να υποστεί αυθεντικές επαναστατικές αλλαγές. Ο αραβο-μουσουλμανικός κόσμος είναι σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, κατασκευασμένος από ξένους (Γαλλία και Βρετανία στη δεκαετία του 1920) χωρίς οι επιθυμίες και οι προσδοκίες των κατοίκων του να έχει ληφθεί υπόψη. Διαιρέθηκε αυθαίρετα σε 19 κράτη, όλα κατασκευασμένα από συνδυασμούς μειονοτήτων και εθνοτικές ομάδες εχθρικές η μια με την άλλη, έτσι ώστε όλα τα αραβο-μουσουλμανικά κράτη αντιμετωπίζουν την κατάρρευση εκ των έσω και σε κάποια ήδη έχει ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος. Οι περισσότεροι Άραβες, 118 από τα 170 εκατ. ζουν στην Αφρική, κυρίως στην Αίγυπτο (45 εκατ σήμερα). Έκτος από την Αίγυπτο, όλα τα κράτη του Μαγκρέμπ αποτελούνται από ένα μείγμα Αράβων και μη Αράβων Βερβερίνων. Στην Αλγερία ήδη μαίνεται εμφύλιος πόλεμος στα βουνά του Καμπίλ μεταξύ των δύο εθνοτήτων της χώρας. Το Μαρόκο και η Αλγερία βρίσκονται σε πόλεμο για την Ισπανική Σαχάρα, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζουν και η κάθε μια εσωτερικές διαμάχες. Το στρατευμένο Ισλάμ θέτει σε κίνδυνο την Τυνησία και ο Καντάφι οργανώνει πόλεμους που είναι καταστροφικοί από τη σκοπιά των Αράβων, από μια χώρα αραιοκατοικημένη και που δεν μπορεί να γίνει δυνατό έθνος. Γι’ αυτό έχει στο παρελθόν αποπειραθεί ενοποιήσεις με κράτη πιο αυθεντικά, όπως η Αίγυπτος και η Συρία. Το Σουδάν, το πιο διαλυμένο κράτος στον Αραβο-μουσουλμανικό κόσμο σήμερα, είναι στηρίζεται σε τέσσερεις εθνικές ομάδες εχθρικές μεταξύ τους, μια Αραβο-μουσουλμανική σουνιτική μειοψηφία που κυβερνά μια πλειοψηφία μη-Αράβων Αφρικανών, Παγανιστών και Χριστιανών. Στην Αίγυπτο, υπάρχει μια μουσουλμανική σουνιτική πλειοψηφία που έρχεται αντιμέτωπη με μια μεγάλη χριστιανική μειονότητα, κυρίαρχη στην Άνω Αίγυπτο: περίπου 7 εκατομμύρια, αριθμός που έκανε μέχρι και τον Σαδάτ, στο λόγο του της 8ης Μαΐου να εκφράσει το φόβο ότι θα θελήσουν ένα δικό τους κράτος, κάτι σαν ένα «δεύτερο» χριστιανικό Λίβανο στην Αίγυπτο. Όλα τα αραβικά κράτη ανατολικά του Ισραήλ είναι διαλυμένα, κατεστραμμένα και μπλεγμένα σε εμφύλιες διαμάχες ακόμη περισσότερο από εκείνα του Μαγκρέμπ. Η Συρία δε διαφέρει στην πραγματικότητα από τον Λίβανο, εκτός από το ισχυρό στρατιωτικό καθεστώς που την κυβερνά. Αλλά ο πραγματικός εμφύλιος που λαμβάνει χώρα στις μέρες μας ανάμεσα στη σουνιτική πλειοψηφία και την κυρίαρχη σιιτική Αλάουι μειοψηφία (ένα 12% του πληθυσμού) καταμαρτυρεί τη σοβαρότητα των εγχώριων προβλημάτων. Το Ιράκ, επίσης, δεν είναι διαφορετικό κατ’ ουσίαν από τους γείτονές του, αν και η πλειοψηφία είναι Σιίτες και η κυρίαρχη μειοψηφία Σουνίτες. 65% του πληθυσμού δεν έχει λόγο στην πολιτική, ενώ μια ελίτ της τάξης του 20% κατέχει τη δύναμη. Επιπλέον, υπάρχει μια ισχυρή κουρδική μειονότητα στο βορρά και εάν το κυρίαρχο καθεστώς δεν διέθετε τη δύναμη, το στρατό και τα εισοδήματα από το πετρέλαιο, το μελλοντικό κράτος του Ιράκ δε θα διέφερε από εκείνο του Λιβάνου στο παρελθόν ή της Συρίας σήμερα. Οι σπόροι της εμφύλιας διαμάχης και πόλεμου είναι εμφανείς ήδη σήμερα, ιδιαίτερα ύστερα από την άνοδο του Χομεϊνί στην εξουσία στο Ιράν, ένας ηγέτης που οι Σιίτες του Ιράκ βλέπουν ως το φυσικό τους ηγέτη. Όλα τα πριγκιπάτα του Κόλπου και η Σαουδική Αραβία είναι περίτεχνες κατασκευές από άμμο και που μέσα δεν έχουν παρά πετρέλαιο. Στο Κουβέιτ, οι Κουβεϊτιανοί δεν αποτελούν παρά το ένα τέταρτο του πληθυσμού. Στο Μπαχρέιν, οι Σιίτες είναι η πλειοψηφία αλλά έχουν αποκλειστεί από την εξουσία. Στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, οι Σιίτες είναι και πάλι η πλειοψηφία, αλλά την εξουσία έχουν οι Σουνίτες. Το ίδιο ισχύει και για το Ομάν και τη Βόρεια Υεμένη. Ακόμη και στη μαρξιστική Νότια Υεμένη υπάρχει σημαντική σιιτική μειονότητα. Στη Σαουδική Αραβία ο μισός πληθυσμός είναι ξένοι, Αιγύπτιοι και Υεμενίτες, αλλά μια σαουδική μειοψηφία έχει την εξουσία. Η Ιορδανία είναι στην πραγματικότητα Παλαιστινιακή, κυβερνώμενη από μια Δια-Ιορδανική μειοψηφία Βεδουίνων, αλλά ο όγκος του στρατού και σίγουρα η γραφειοκρατία είναι πλέον Παλαιστινιακοί. Γεγονός είναι ότι το Αμμάν είναι τόσο Παλαιστινιακό όσο και η Ναμπλούς. Όλες αυτές οι χώρες έχουν ισχυρούς στρατούς, συγκριτικά μιλώντας. Αλλά υπάρχει πρόβλημα και εκεί, επίσης. Ο συριακός στρατός είναι στην πλειοψηφία του σουνιτικός με ένα σώμα Αλάουι αξιωματικών, ο ιρακινός στρατός σιιτικός με σουνίτες διοικητές. Αυτό έχει τεράστια σημασία μακροπρόθεσμα, και είναι ο λόγος που δεν θα καταφέρει να διατηρήσει την πίστη του στρατού για μεγάλο χρονικό διάστημα, έκτος και αν καταφύγει στον μοναδικό κοινό παρονομαστή: την εχθρότητα απέναντι στο Ισραήλ και σήμερα ακόμα και αυτό είναι ανεπαρκές. Μαζί με τους Άραβες, διηρημένοι όπως είναι, τα άλλα μουσουλμανικά κράτη μοιράζονται ένα παρόμοιο δυσοίωνο μέλλον. Ο μισός πληθυσμός του Ιράν αποτελείται από μια Περσικά ομιλούσα εθνότητα και το άλλο μισό από μια τουρκική. Ο πληθυσμός της Τουρκίας αποτελείται από μια τουρκική σουνιτική μουσουλμανική πλειοψηφία της τάξης του 50% και δύο μεγάλες μειοψηφίες 12 εκατομμύρια Σιίτες Αλάουι και 6 εκατομμύρια σουνίτες Κούρδους. Στο Αφγανιστάν υπάρχουν 5 εκατομμύρια Σιίτες που αποτελούν το ένα τρίτο του πληθυσμού. Στο σουνιτικό Πακιστάν υπάρχουν 15 εκατομμύρια Σιίτες που υπονομεύουν την ύπαρξη αυτού του κράτους. Αυτή η εικόνα των εθνοτικών μειονοτήτων που εκτείνεται από το Μαρόκο ως την Ινδία και από τη Σομαλία ως την Τουρκία παραπέμπει στην έλλειψη σταθερότητας και σε μια ταχεία αποσάρθρωση ολόκληρης της περιοχής. Όταν αυτή η εικόνα προστεθεί στην εικόνα της οικονομίας, βλέπουμε πως ολόκληρη η περιοχή είναι στημένη σαν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα, ανίκανος να αντέξει τα σημαντικά του προβλήματα. Σε αυτόν τον γιγαντιαίο και κατακερματισμένο κόσμο υπάρχουν μερικές εύπορες ομάδες και μια τεράστια μάζα φτωχών. Οι περισσότεροι Άραβες έχουν μέσο ετήσιο εισόδημα 300 δολάρια. Αυτή είναι η κατάσταση στην Αίγυπτο, στις περισσότερες χώρες του Μαγκρέμπ εκτός της Λιβύης και του Ιράκ. Ο Λίβανος είναι διαλυμένος και η οικονομία του καταρρέει. Είναι ένα κράτος που δεν υπάρχει κεντρική εξουσία, αλλά πέντε de facto κυρίαρχες δυνάμεις (Χριστιανοί στο βορρά, υποστηριζόμενοι από τους Σύριους και υπό την ηγεσία της φυλής των Φρανγκιέχ, στα ανατολικά μια περιοχή άμεσης συριακής κατάκτησης, στο κέντρο ένας χριστιανικός θύλακας ελεγχόμενος από φαλαγγιστές, στο νότο και μέχρι τον ποταμό Λιτανί μια κυρίως παλαιστινιακή περιοχή που την ελέγχει η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και το κράτος του Ταγματάρχη Χαντάντ, αποτελούμενο από χριστιανούς και μισό εκατομμύριο Σιίτες). Η Συρία είναι σε ακόμη δυσμενέστερη θέση και ακόμα και η βοήθεια που θα εξασφαλίσει στο μέλλον μετά την ενοποίηση με τη Λιβύη δεν θα είναι αρκετή για να αντιμετωπίσει το βασικό πρόβλημά της, τη διατήρηση και συντήρηση ενός μεγάλου στρατού. Η Αίγυπτος είναι στη χειρότερη θέση: Εκατομμύρια αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείνας, το μισό εργατικό δυναμικό είναι άνεργο και η στέγαση είναι ελλιπής στην πιο πυκνοκατοικημένη γωνιά του πλανήτη. Εκτός από το στρατό, δεν υπάρχει ούτε μια υπηρεσία που να δουλεύει επαρκώς και το κράτος βρίσκεται υπό καθεστώς μόνιμης πτώχευσης και εξαρτάται εξολοκλήρου από την αμερικανική βοήθεια που παρέχεται μετά την ειρήνευση. Στα κράτη του Κόλπου, τη Σαουδική Αραβία, τη Λιβύη και την Αίγυπτο υπάρχει η μεγαλύτερη συσσώρευση χρήματος και πετρελαίου στον πλανήτη, αλλά εκείνοι που την απολαμβάνουν είναι μικροσκοπικές ελίτ που υπολείπονται ευρείας αποδοχής και αυτοπεποίθησης, κάτι που κανένας στρατός δεν μπορεί να εξασφαλίσει. Ο σαουδικός στρατός με όλο τον εξοπλισμό του δεν μπορεί να υπερασπιστεί το καθεστώς από πραγματικές απειλές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό και ό,τι συνέβη στη Μέκκα το 1980 είναι απλώς ένα παράδειγμα. Μια θλιβερή και θυελλώδης κατάσταση περικυκλώνει το Ισραήλ και δημιουργεί προκλήσεις γι’ αυτό, προβλήματα, κινδύνους αλλά επίσης μεγάλες ευκαιρίες για πρώτη φορά από το 1967. Είναι πιθανόν ότι οι ευκαιρίες που χάθηκαν τότε θα μπορέσουν να επιτευχθούν μέσα στη δεκαετία του ογδόντα μέχρι ενός σημείου και σε διαστάσεις που ούτε να τις φανταστούμε δεν μπορούμε σήμερα. Η πολιτική «ειρήνης» και η επιστροφή εδαφών, μέσω μιας εξάρτησης από τις ΗΠΑ, αποκλείει την υλοποίηση της νέας επιλογής που μας έχει ανοίξει. Από το 1967, όλες οι κυβερνήσεις του Ισραήλ διαμόρφωσαν εθνικούς στόχους προσηλωμένους σε στενές πολιτικές ανάγκες από τη μία και από την άλλη σε καταστροφικές απόψεις στο εσωτερικό οι οποίες εκμηδένισαν τις δυνατότητές μας τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Η αποτυχία να κάνουμε βήματα προς τον αραβικό πληθυσμό στις νέες περιοχές που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια ενός πολέμου που μας επιβλήθηκε, είναι το μέγιστο στρατηγικό σφάλμα που διέπραξε το Ισραήλ το πρωινό μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Θα μπορούσαμε να είχα γλιτώσει από την πικρή και επικίνδυνη διαμάχη έκτοτε εάν είχαμε δώσει την Ιορδανία στους Παλαιστίνιους που ζουν στη δυτική όχθη του Ιορδάνη. Κάνοντας αυτό θα είχαμε εκμηδενίσει το παλαιστινιακό ζήτημα που αντιμετωπίζουμε στις μέρες μας και για το οποίο έχουμε βρει λύσεις που δεν αποτελούν καθόλου λύσεις, όπως ο εδαφικός συμβιβασμός ή η αυτονομία, που στην ουσία είναι το ίδιο πράγμα. Σήμερα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τεράστιες ευκαιρίες για να μετασχηματίσουμε την κατάσταση άρδην και αυτό πρέπει να πράξουμε την ερχόμενη δεκαετία, ειδάλλως δεν θα επιβιώσουμε ως κράτος. Στη δεκαετία του ογδόντα, το κράτος του Ισραήλ θα χρειαστεί να υποβληθεί σε ολοσχερείς αλλαγές στο πολιτικό και οικονομικό του καθεστώς εσωτερικά, παράλληλα με ριζικές αλλαγές στην εξωτερική του πολιτική, για να μπορέσει να αντεπεξέλθει στις παγκόσμιες και τοπικές προκλήσεις της νέας εποχής. Η απώλεια των πετρελαιοφόρων εκτάσεων της περιοχής του καναλιού του Σουέζ, της τεράστιας δυνατότητας για πετρέλαιο, φυσικό αέριο και άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών στη χερσόνησο του Σινά η οποία είναι δημογραφικά πανομοιότυπη με τις πλούσιες σε πετρελαιοπαραγωγή χώρες της περιοχής θα οδηγήσει σε ενεργειακή ανεπάρκεια στο άμεσο μέλλον και θα καταστρέψει την εγχώρια οικονομία μας: ένα τέταρτο το παρόντος ΑΕΠ, όπως και το ένα τρίτο του προϋπολογισμού χρησιμοποιείται για την αγορά πετρελαίου. Η έρευνα για νέες πρώτες ύλες στο Νεγκέβ και την ακτογραμμή δεν πρόκειται να αλλάξουν στο μέλλον αυτήν την κατάσταση πραγμάτων. (Η ανάκτηση) της χερσονήσου του Σινά με τους παρόντες και δυνητικούς της πόρους είναι ως εκ τούτου πολιτική προτεραιότητα που παρακωλύεται από τις συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ και τις ειρηνευτικές συμφωνίες. Αυτό το σφάλμα έγκειται ασφαλώς στις παρούσες ισραηλινές κυβερνήσεις και τις κυβερνήσεις που άνοιξαν το δρόμο στην πολιτική του εδαφικού συμβιβασμού, τις συμμαχικές κυβερνήσεις του 1967. Οι Αιγύπτιοι δεν θα χρειαστεί να διατηρήσουν τη συνθήκη ειρήνης μετά την επιστροφή της χερσονήσου του Σινά και θα κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να επιστρέψουν στην αγκάλη του αραβικού κόσμου και της ΕΣΣΔ για να κερδίσουν υποστήριξη και στρατιωτική υποστήριξη. Η αμερικανική βοήθεια είναι εγγυημένες μόνο για ένα μικρό χρονικό διάστημα και η αποδυνάμωση των ΗΠΑ τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό θα επιφέρει μείωση της βοήθειας. Δίχως το πετρέλαιο και το εισόδημα από αυτό, με τις παρούσες δυσθεώρητες δαπάνες δεν θα κατορθώσουμε να βγάλουμε το 1982 υπό τις παρούσες συνθήκες και θα χρειαστεί να ενεργήσουμε ούτως ώστε να επιστρέψουμε στο καθεστώς που προϋπήρχε στο Σινά πριν την επίσκεψη του Σαντάντ και την λανθασμένη συμφωνία ειρήνης που υπεγράφη με αυτόν τον Μάρτιο του 1979. Το Ισραήλ έχει δύο βασικές προσεγγίσεις μέσα από τις οποίες μπορεί να υλοποιήσει αυτόν το στόχο, μια ευθεία και μια πλάγια. Η ευθεία οδός είναι η λιγότερο ρεαλιστική λόγω της φύσης του καθεστώτος και της κυβέρνησης στο Ισραήλ, όπως και της εμπειρίας που απέκτησε ο Σαντάντ από την αποχώρησή μας από το Σινά, η οποία ήταν μαζί με τον πόλεμο του 1973 το μεγαλύτερο επίτευγμά του από τότε που ανέλαβε την εξουσία. Το Ισραήλ δε θα σπάσει τελικά τη συμφωνία, ούτε σήμερα, ούτε μέσα στο 1982, παρά μόνον εάν πιεστεί δραματικά οικονο

      Σχόλιο από Ν.Μ. | 27/11/2012


    Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google+

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s

    Αρέσει σε %d bloggers: