Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Η τέφρα του μέλλοντός μας

Η ηφαιστειακή τέφρα πήρε τον δρόμο της πάνω από την Ευρώπη, ανάλογα με το που την έσπρωχναν τα ρεύματα αέρα. Αεροπορικά δρομολόγια ακυρώθηκαν, αεροδιάδρομοι απαγορεύτηκαν, μεγάλα ευρωπαϊκά αεροδρόμια έκλεισαν. Ήταν όντως ένα πολύ σημαντικό θέμα.

Έτσι βρήκαν την ευκαιρία τα ΜΜΕ να αλλάξουν την κουβέντα. Πρώτη είδηση η τέφρα, δεύτερη η κρίση. Μπορεί η τέφρα να επηρεάζει με κάποιο τρόπο την ζωή ολόκληρης της Ευρώπης αλλά η οικονομία της Ελλάδας έχει πιάσει πάτο και όχι από την τέφρα. Ο αργός διμερής (4/8 ή 4/4 σε 2 μέρη) ρυθμός του Αργεντίνικου τάγκο έχει αρχίσει σιγά σιγά να φτάνει στα αυτιά μας.

Αλλά το πρώτο θέμα είναι ο οργισμένος λαός, ο απόηχος της τεράστιας μαχητικής διαδήλωσης των εκατοντάδων χιλιάδων αγανακτισμένων. Όλα τα άλλα είναι δεύτερα, που θα μπορούσαν να τα καλύψουν με μια απλή ενημέρωση και όχι με συζητήσεις που εξισώνουν τα δύο θέματα. Γνωστή η μέθοδος. Στην περίπτωση που δεν βρουν ένα τέτοιο αξιόλογο θέμα, ξεθάβουν μια γιάφκα.

Εδώ ερωτήματα τεράστια δεν έχουν απάντηση ή ακόμη χειρότερα είναι τόσο δύσκολα που έχουν πολλές απαντήσεις.

Ποιοι είναι οι κλέφτες; Τι έγιναν τόσα χρήματα; Ποιοι τα έφαγαν; Θα πληρώσουν; Αυτοί που πλούτισαν σε βάρος όλης της κοινωνίας θα βρεθούν; Είναι η Ελλάδα η κορυφή του παγόβουνου σε μια παγκόσμια κρίση που υποβόσκει; Πρέπει να πεινάσουν όλοι οι Έλληνες για μερικούς που τα άρπαξαν;

Όμως, όπως πάντα, η παραπληροφόρηση και η κατευθυνόμενη πληροφόρηση των ΜΜΕ επισκιάζει τα σημαντικά και ασχολείται με τα δεύτερα. Για μια άλλη φορά η τέφρα θα πέσει πάνω στον πολίτη και θα τον θάψει.

Σε τελική ανάλυση αν ο λαός δεν θέλει τα μέτρα για την σταθεροποίηση, αν ο λαός απαιτεί να δει τους κλέφτες και τους ψεύτες στην φυλακή, αν ο λαός απαιτεί τους ψεύτες, τους μιζαδόρους και βολεμένους εκτός πολιτικής, αυτό θα γίνει. Ποτάμι η οργή του λαού, ποιος μπορεί να το σταματήσει;

Ένα σύννεφο τέφρας σκεπάζει την Ευρώπη…

Έφηβος

Advertisements

23/05/2010 - Posted by | -Δρόμος εφημερίδα, -Κίνημα

19 Σχόλια »

  1. Ποτάμι φουσκωμένο η οργή του λαού . πολυ σωστον που το οδηγουμε ομως yoldaslarimiz ,πως το οργανωνουμαι,για να οδηγηθει στην λυτρωση ! σημερα σιγουρα το φαντασμα που πλανατε πανω απο την Ευρωπη και ολον τον κοσμο, δεν ειναι το νεφος του υφαιστιου αλλα το χρεος που επεβαλαν οι τραπεζιτες
    και οι απανταχου της γης αρπαχτρες ,που σαν καρταλια οταν βλεπουν ψοφιμι πεφτουν και το αποτελιωνουν μεχρι να πεις κιμινο.η αναζητηση του αρθργραφου του δρομου καλη;ομως στο δια ταυτα, εκει ειναι το κουμπι, ο καθε ενας το μαγαζακι του ,μη θιχτου τα ιερα και τα οσια της μεχρι τωρα βολης του .Σας το λεω οτι σε μερικα χρονια ,αν φαμε το παραμυθι και μπουμε ολοι στο καβουκι μας ,οχι μαγαζι δεν θα μεινει ! αλλα ουτε κολυμπιθροξυλο,ας το λαβουν υπ΄οψιν τους,αυτο, καλα η Αλεκα και ο Τσιπρας Η ΛΥΣΗ δεν υπαρχει στο τσεπακι κανενος , πρωτη προϋποθεση ειναι ο κοινος βηματισμος ολων οσων ευαγγελιζονται κατι εξω απο τα καθιερωμενα,αν ειμαστε καθαροι δεν φοβομαστε τα θολα νερα . ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ

    Σχόλιο από kiamul | 24/05/2010

  2. ΕΜΕΙΣ ΜΟΝΟΙ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ Λιερός Γιώργος «Εμείς» ποιοί είμαστε; Οι αριστεροί; Οι Έλληνες; Οι προλετάριοι; Οι εξεγερμένοι; «Εμείς» είμαστε η πρόθεση, η υλική κίνηση για να γεννηθεί ένας λαός. Είμαστε μόνοι γιατί μια αδυσώπητη συγκυρία μας αναγκάζει είτε να βουλιάξουμε στην αθλιότητα είτε να προχωρήσουμε μόνοι μπροστά, να αρχίσουμε τον πόλεμο με τους ομοεθνείς μας και με τους άλλους και να αποτολμήσουμε την επιβεβλημένη «έξοδο», την έξοδο που θα ανοίξει μια πόρτα για όλους εκείνους με τους οποίους θέλουμε να συναντηθούμε. * 5 Μαϊου 2010, δρόμοι της Αθήνας, διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν, δεκάδες χιλιάδες συγκρούονται με τις δυνάμεις της τάξης, τρεις νεκροί. Η ημερομηνία αυτή αποτελεί ένα ορόσημο για την μεταβατική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία μας. Αν με το νέο πρόγραμμα σταθεροποίησης που επέβαλε το Δ.Ν.Τ. και η Ευρωπαϊκή Ένωση κουρελιάστηκε το μεταπολιτευτικό κοινωνικό συμβόλαιο και δρομολογούντας μείζονες ανατροπές στο κοινωνικό και οικονομικό σκηνικό, στις 5 του Μάη ένα μεγάλο πλήθος εφόρμησε στην δημόσια ζωή. Ένα πλήθος το οποίο αυξάνεται μέρα με την μέρα, αρνείται να πειθαρχήσει, εκδηλώνει την αποδοκιμασία του για το σύνολο του πολιτικού κόσμου και διερωτάται τι έφταιξε και τι μπορεί να γίνει. «Ο όχλος θα καταλύσει το κοινοβούλιο» προειδοποιεί ένας «πνευματικός» άνθρωπος στο Βήμα της Κυριακής της 9/5/2010. Πράγματι βρισκόμαστε σ’ ένα σημείο από το οποίο πολλά ενδεχόμενα φαίνονται να είναι ανοιχτά. Ανοιχτά όμως κάτω από μια προϋπόθεση, με ένα δεδομένο: Οι μέρες της αφθονίας των προηγούμενων δεκαετιών έχουν περάσει ανεπιστρεπτί μαζί και ένας τρόπος ζωής • καμία πολιτική ή κοινωνική δύναμη, κανένα σχέδιο δεν μπορεί να τα φέρει πίσω. Το μοντέλο ανάπτυξης που ακολούθησε η χώρα την δεκαετία του 1980 και πιο συνειδητά από την δεκαετία του 1990 και μετά εκ των πραγμάτων έχει χρεωκοπήσει. Η ιδέα ήταν ότι στην νέα εποχή η αγροτική και βιομηχανική παραγωγή μπορούν να αφήσουν την θέση τους στην πιο προσοδοφόρα άυλη οικονομία. Η χώρα θα μπορούσε να ευημερεί στηριγμένη στον τουρισμό, ως κέντρο διοίκησης επιχειρήσεων και φιλοξενώντας χρηματιστικές και χρηματιστηριακές δραστηριότητες για την Ανατολική Μεσόγειο, τα Βαλκάνια ακόμα και για την υπόλοιπη Ανατολική Ευρώπη. Σ’ αυτή την προοπτική είχαν εγγραφεί τα μεγάλα έργα στην Αττική, η είσοδος στην Ο.Ν.Ε. και η πολυδάπανη διοργάνωση της Ολυμπιάδας του 2004. Η χώρα όμως ήταν αρκετά μεγάλη για να γίνει μια επιπλέον Κύπρος. Διαλύοντας ιδεοληψίες διαδεδομένες επίσης ανάμεσα σε στοχαστές της αριστεράς ή της «αυτονομίας» η παγκόσμια κρίση κατέστησε σαφές ότι η άυλη οικονομία, οι υπηρεσίες, ο χρηματιστικός και ο χρηματιστηριακός τομέας υπάρχουν σε μια συγκεκριμένη σχέση με την υλική παραγωγή. Το δολάριο είναι το παγκόσμιο νόμισμα και την ίδια στιγμή η γεωργία και η βιομηχανία των Η.Π.Α. επιδεικνύουν ένα εξαιρετικό δυναμισμό. Στο τέλος αυτών των 30 χρόνων η υπερχρέωση της χώρας δεν είναι το μεγαλύτερο κακό. Η γεωργική παραγωγή παραπαίει, η βιομηχανική βάση της χώρας έχει εξαρθρωθεί, ο δημόσιος τομέας βρίσκεται σε τέλμα αναποτελεσματικός ή και παράλυτος, η κρατικοδίαιτη αστική τάξη εξάγει στο εξωτερικό τα κεφάλαια που έχει συσσωρεύσει χάρη στον εξωτερικό κρατικό δανεισμό. Αλλά και στην μεγάλη μάζα του πληθυσμού μέχρι τώρα οι κυρίαρχες αξίες και τα πρότυπα είναι εκείνα του πιο ευτελούς καταναλωτισμού. Από που θα μπορούσε να αρχίσει κανείς; Κι όμως! Η κοινωνία φαίνεται να ξυπνάει από την καταναλωτική χαύνωση των τελευταίων δεκαετιών καθώς το νοελληνικό (καταναλωτικό) όνειρο δίνει την θέση του στον εφιάλτη της επερχόμενης κατάρρευσης. Ο Σερζ Λατούς είχε κάνει λόγο για την «παιδαγωγική των καταστροφών». Τρομερή παιδαγωγική! Οι άνθρωποι γύρω μας ακούν, συζητούν, διαβάζουν και ένας απρόσμενα μεγάλος αριθμός ανάμεσά τους είναι ήδη ενήμερος στα ουσιώδη. Ο πλούτος του διαλόγου στην «ηλεκτρονική δημοκρατία δια μέσου του διαδικτύου» την πρώτη άνθιση της οποίας είδαμε τον Δεκέμβρη του 2008 είναι ήδη πολύ σημαντικός. * Πράγματι οι προοπτικές, όχι μόνο για τους εργαζόμενους γηγενείς ή μετανάστες, αλλά και για ένα μεγάλο μέρος των μεσαίων στρωμάτων είναι ζοφερές. Σχεδόν ομόφωνα οι πιο γνωστοί και «έγκυροι» ξένοι οικονομολόγοι είναι πεισμένοι ότι οι οδυνηρές θυσίες των επόμενων ετών απλώς αναβάλλουν την χρεωκοπία προς όφελος των πιστωτών και για δική μας ζημία. Δεν υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ. Λίγους μήνες…ένα ή δύο χρόνια μετά η χρεωκοπία θα έρθει να χτυπήσει μια χώρα την οποία θα έχουν εντωμεταξύ ερειπώσει τα προγράμματα λιτότητας, μια χώρα με κατεστραμμένους τους περισσότερους κατοίκους και φορτωμένη με ένα πολύ μεγαλύτερο χρέος. Ακόμα όμως κι αν διαψευστούν όλοι αυτοί και η οικονομία φτάσει σ’ ένα σημείο εξισορρόπησης χωρίς να μεσολαβήσει κάποια χρεωκοπία θα πρόκειται για μια Ελλάδα πολύ διαφορετική απ’ αυτήν που γνωρίσαμε. Αντίθετα με το ότι ισχυρίζονται στα βραδινά τηλεοπτικά δελτία των οκτώ, οι ευρωπαϊκές ελίτ τους τελευταίους μήνες κινήθηκαν σχεδιασμένα και μεθοδικά. Ο οξυμένος εν μέσω κρίσης οικονομικός ανταγωνισμός στην παγκόσμια αγορά αναγκάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση ν’ απαλλαγεί επιτέλους από το κοινωνικό κράτος κάτι που θεωρείται βάρος στα πόδια της εδώ και πολύ καιρό. Η Ευρώπη χρειάζεται να έχει όπως οι Η.Π.Α, η Ινδία, η Κίνα, η Βραζιλία τις δικές της εκτεταμένες εσωτερικές ζώνες εξαθλίωσης. Προφανώς η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει παραδείγματος χάρη από την Γαλλία. Η Ελλάδα ήταν ο αδύνατος κρίκος. Μια κακόφημη, διεφθαρμένη και ενδοτική άρχουσα τάξη από την μία. Από την άλλη ένας λαός που στους προλετάριους αλλά και στους ριζοσπάστες διανοούμενους της Ευρώπης θυμίζει – δίκαια ή άδικα είναι ένα άλλο θέμα- τον εμφύλιο, την αντίσταση, τον αντιδικτατορικό αγώνα, ένας λαός που μέχρι και τον πρόσφατο Δεκέμβρη του 2008 επιβεβαίωσε την φήμη του που τον θέλει να ξεσηκώνεται, να μάχεται, να αντιστέκεται. Η ερήμωση αυτής της χώρας, ο παραδειγματικός εξανδραποδισμός του λαού της θα ήταν ένα καλό μάθημα για όλες τις Ευρωπαϊκές εργατικές τάξεις. Οι Έλληνες εργαζόμενοι δίνουν μια μάχη σ’ ένα πόλεμο που είναι ευρωπαϊκός αν όχι παγκόσμιος. Η ειρωνεία είναι ότι πρώτοι αυτοί μάχονται για το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος αν και οι ίδιοι δεν απόλαυσαν παρά μια λειψή, στρεβλωμένη και διαβρωμένη από τις πελατειακές σχέσεις και την διαφθορά βαλκανική εκδοχή του. Το ελληνικό κοινωνικό κράτος όμως δεν είναι ούτε βιώσιμο, ούτε υπερασπίσιμο. Απετέλεσε ένα συμπληρωματικό διανεμητικό μηχανισμό ενός πελατειακού κράτους το οποίο προΐστατο μιας οικονομίας υπηρεσιών και μιας κοινωνίας στην οποία δέσποζε το καταναλωτικό ήθος των μεσοστρωμάτων και οι φιλοδοξίες τους για εύκολο πλουτισμό. Όλα αυτά δεν μπορούν να διασωθούν. Οι μέρες αυτού του τύπου αφθονίας είναι μετρημένες. Ίσως όμως το νεοελληνικό όνειρο, η Αλεξάνδρεια που χάνουμε, μια πραγματικότητα για αρκετούς απλώς μια φαντασίωση ευμάρειας για τους περισσότερους, τελικά δεν αξίζει τον κόπο. Και αν αντί για την επιβεβλημένη ύφεση επιλέγαμε ελεύθερα την απο-ανάπτυξη; αντί την ανέχεια και τις στερήσεις την «χαρούμενη» λιτότητα; αντί για την εξαθλίωση και την περιθωριοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των συμπολιτών μας την δημόσια ευτυχία όλων και τον πλούσιο κοινωνικά άνθρωπο; αντί για την καταστροφή και την ερήμωση του τόπου μια έκρηξη δημιουργικής λαϊκής ευρηματικότητας που θα έδινε μια ανθηρή κοινωνία συμφιλιωμένη με το φυσικό περιβάλλον της; Τα ίδια ερωτήματα ήταν δυνατό να τεθούν και στους άλλους Ευρωπαίους εργαζόμενους. Και στην υπόλοιπη Ευρώπη το κράτος πρόνοιας ούτε μπορεί ούτε πρόκειται να μακροημερεύσει. Ήδη άρχισαν νέες περικοπές στην Πορτογαλία και την Ισπανία και έπονται οι υπόλοιποι. Επιπλέον εκτός από τις έγνοιες των καπιταλιστών για την «πτώση του ποσοστού κέρδους» και τις προσπάθειές τους για την αντιστροφή της υπάρχει επίσης το πολύ σοβαρό θέμα της εξάντλησης των οικολογικών αντοχών του πλανήτη. Καθώς έχουμε ήδη ξεπεράσει τα όρια των δυνατοτήτων του πλανητικού οικοσυστήματος, η αφθονία που έδωσε ο βιομηχανικός και ο μετα-βιομηχανικός πολιτισμός δεν θα είναι δυνατή παρά για όλο και λιγότερους ανθρώπους. Και αυτό την ίδια στιγμή που με την βιομηχανική ανάπτυξη της Κίνας, της Ινδίας και της Βραζιλίας πολλές δεκάδες εκατομμυρίων ανθρώπων στους οποίους προστίθενται οι διευρυνόμενες ελίτ των άλλων χωρών του Νότου έρχονται να υιοθετήσουν τα δυτικά καταναλωτικά πρότυπα. Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι δεν μπορούν να κρατήσουν στο σύνολό τους τον τρόπο ζωής τους και ένα ύψος κατανάλωσης το οποίο μάλιστα αντιστοιχεί στο σοσιαλδημοκρατικό συμβόλαιο που είχε συναφθεί κατά την προηγούμενη φάση του καπιταλισμού όταν επικρατούσε ο κεϋνσιανισμός. Οι ευρωπαϊκές εργατικές τάξεις θα πρέπει να σκεφτούν ότι εάν γενικευόταν το βιοτικό επίπεδο του Βορρά η παραγωγή του πλανήτη θα έπρεπε να αυξηθεί 13 φορές και σ’ αυτήν την περίπτωση θα χρειαζόμασταν 3-6 πλανήτες όπως η γη (ή 12 πλανήτες εάν αυτοί θα έπρεπε να είναι οικολογικά βιώσιμοι). Συζητάμε χωριστά την οικονομική από την περιβαντολλογική κρίση παρόλο που οι επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης περιβαντολογικής κατάρρευσης θα ήταν για τους περισσότερους απροσμέτρητα πιο καταστροφικές από εκείνες της οικονομικής κατάρρευσης. Καιρός να πιάσουμε και τα δύο σημαντικά ζητήματα της εποχής μας με μιας, μέσα στην ίδια συζήτηση. Η πάλη για την διανομή του προϊόντος της εργασίας στα περιορισμένα και στενά πλαίσια του εθνικού κράτους και έχοντας στον οπτικό ορίζοντα μόνο την Δυτική Ευρώπη δεν αρκεί. Πρέπει να τεθεί σε αμφισβήτηση το ίδιο το μοντέλο ανάπτυξης (και φυσικά οι παραγωγικές σχέσεις αφού επιπρόσθετα μια κεϋνσιανή λύση, μια λύση στα πλαίσια του καπιταλισμού, είναι στις συνθήκες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού εξαιρετικά αμφίβολη). * Οι Έλληνες προλετάριοι, οι Έλληνες ναυαγοί της ανάπτυξης, βιώνοντας με μεγαλύτερη ένταση αντιφάσεις που αφορούν όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, θα μπορούσαν να γυρίσουν την πλάτη τους στις απατηλές υποσχέσεις μιας ανάπτυξης αδύνατης πλέον γι’ αυτούς και να επιλέξουν δρόμους οι οποίοι θα είχαν μια τεράστια σπουδαιότητα για όλους τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς και όχι μόνο. Ένας αναγεννημένος από την στάχτη του λαός θα ήταν ικανός να αντιστρέψει τα μειονεκτήματα της ελληνικής κατάστασης σε αντίστοιχα πλεονεκτήματα. Εκτιμάται ότι τα προγράμματα λιτότητας που έχουν δρομολογηθεί μπορούν να οδηγήσουν σε μια τρομακτική πτώση του ΑΕΠ της τάξης του 25-37%, δηλαδή μια πτώση αντίστοιχη μ’ εκείνη που σημειώθηκε στην Ρωσία την δεκαετία του 1990. (Το 1997 στην Ρωσία το ΑΕΠ είχα πέσει 42% σε σχέση με την δεκαετία του 1980). Μπρος σε αυτόν τον εφιάλτη, εάν ο λαός διάλεγε «τα όπλα αντί για τις αλυσίδες», η χώρα θα έπρεπε να αρνηθεί την πληρωμή του χρέους, να βγει από την ζώνη του ευρώ, να εθνικοποιήσει τις τράπεζες, να πάρει δηλαδή μια σειρά μέτρα που έχουν ήδη περιγραφεί και εξηγηθεί πειστικά στην τόσο πλούσια αρθρογραφία που αυτές τις μέρες βρίσκεται στα χέρια (και τις οθόνες) κάθε σκεπτόμενου πολίτη της χώρας μας. Το πιο κρίσιμο όμως θα ήταν το στοίχημα της ανασύστασης του παραγωγικού μηχανισμού της χώρας • εκεί θα κρινόταν το όλο εγχείρημα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτή την στιγμή η εύκολη λύση, ένας έτοιμος παραγωγικός μηχανισμός που απλώς πρέπει να αλλάξει χέρια. Πολλά πρέπει να ξεκινήσουν από την αρχή. Αυτή θα είναι η ευκαιρία μας. Δεν μπορούμε πια να ελπίζουμε στην ψεύτικη πλαστική ευημερία που είχαν κάμποσοι ανάμεσά μας. Ας κάνουμε το καλύτερο για εμάς και για την μητέρα γη και ας το κάνουμε μ’ ένα τρόπο που θα μπορεί να αποτελεί παράδειγμα για τους άλλους, μόνο τότε θα αγκαλιάσουν το πείραμά μας, μόνο τότε το εγχείρημά μας θα είναι βιώσιμο. Μια ανασύσταση του παραγωγικού μηχανισμού εμπνευσμένη από το πρόταγμα της αποανάπτυξης θα στόχευε -στην αναζωογόνηση της γεωργίας • θα προωθούσε την βιοποικιλότητα, τις βιολογικές καλλιέργειες και θα εξασφάλιζε την αυτάρκεια της χώρας σε τρόφιμα (αυτή η αυτάρκεια σε τρόφιμα αποκαλείται από το «Κίνημα των Χωρίς Γη» της Βραζιλίας και το Παγκόσμιο αγροτικό συνδικάτο Via Campesina «τροφική κυριαρχία» και αποτελεί βασικό αίτημα των κινημάτων εναντίον της παγκοσμιοποίησης) – στην εξασφάλιση της απαιτούμενης ενέργειας κατά το δυνατόν από ανανεώσιμες πηγές• θα προέβλεπε δρακόντια μέτρα περιορισμού της σπατάλης ενέργειας και αποθάρρυνση του τρόπου ζωής που την ευνοεί. – στην αυτάρκεια της χώρας σ’ ένα μεγάλο μέρος από τα απαραίτητα καταναλωτικά αγαθά και πιο μακροπρόθεσμα στον απαιτούμενο σχετικά κεφαλαιουχικό εξοπλισμό• θα οργάνωνε τις βιομηχανικές μονάδες σε μικρής κλίμακας «βιομηχανικά οικοσυστήματα». Ας φανταστούμε αυτό το γιγαντιαίο εγχείρημα να εμποτίζεται σε όλη την παραδοσιακή γνώση (ιδίως στον αγροτικό τομέα) αλλά προπάντων να εμπλουτίζεται με τους πιο προχωρημένους πειραματισμούς και την πιο ανεπτυγμένη τεχνολογία στην εξοικονόμηση ενέργειας, στην ανακύκλωση, στην επαναχρησιμοποίηση των βιομηχανικών αποβλήτων κ.τ.λ. Προγράμματα όπως π.χ. το negawatt το οποίο επιδιώκει την παραγωγή ενός δοσμένου αποτελέσματος με μείωση δια του τέσσερα της χρησιμοποιούμενης ενέργειας θα έβρισκαν εκτεταμένα πεδία εφαρμογής. Πριν συνεχίσουμε την προσπάθειά μας να δώσουμε μια πρώτη πανοραμική εικόνα της συμβιωτικής κοινωνίας που οραματιζόμαστε θα θέλαμε να διευκρινήσουμε ότι καθόλου δεν αγνοούμε την αδυναμία να προβλεφθούν εκ των προτέρων τα αποτελέσματα και οι μορφές τις οποίες μπορεί να γεννήσει η εκπληκτική θεσμίζουσα δραστηριότητα μιας κοινωνίας σε επαναστατικό αναβρασμό. Όμως αυτή την στιγμή χρειαζόμαστε τέτοιες εικονογραφίες μεταξύ άλλων γιατί ορισμένες ορθές γενικές κατευθύνσεις οι οποίες εξάγονται μέσα σπό συγκεκριμένες αντιφάσεις δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές και να υποκινήσουν την δράση παρά μόνο εάν αναπτυχθούν σε αναλυτικά μοντέλα και σε λεπτομερείς κατασκευές και εικόνες. Οι νέοι οικονομικοί και κοινωνικοί θεσμοί σ’ ένα μεγάλο βαθμό θα γεννιόνταν από τις προσπάθειες για να (αυτο) οργανωθεί η λαϊκή αλληλεγγύη και επιβίωση μέσα στο περιβάλλον της δριμύτατης οικονομικής κρίσης και των αλεπάλληλων προγραμμάτων λιτότητας. Θα αξιοποιούσαν τις καλύτερες στιγμές της μοναδικής επινοητικότητας, της πρωτοβουλίας ατομικής και ομαδικής που εκδιπλώνει η λαϊκή ψυχή στις κρίσιμες περιστάσεις. Μιλάμε για θεσμούς αντίστασης και αγώνα. Στην ανεπτυγμένη τους θετικότητα μπορούν να σκιαγραφήσουν κάπως την συμβιωτική κοινωνία που ονειρευόμαστε. Η κοινωνία θα οργανωνόταν σε τοπική βάση μέσω των δήμων ή μεγαλύτερων βιοπεριφερειών. Βιοπεριφέρεια: η αρμονική ενότητα ενός τόπου (φυσικού οικοσυστήματος) της κοινότητας των ανθρώπων που τον κατοικούν και του συνόλου των παραγωγικών τους δραστηριοτήτων. Η εγγύτητα θα είναι καθοριστική στην διαχείρηση των εισροών και των εκροών των παραγωγικών μονάδων, στις ανταλλαγές μεταξύ τους όπως και με τους καταναλωτές. Μιλάμε για μια οικονομία εγγύτητας. Οι οικονομικές δραστηριότητες θα αναλαμβάνονταν από συνεταιρισμούς παραγωγών ή συνεταιρισμούς παραγωγών- καταναλωτών, αυτοαπασχολούμενους αλλά και δημόσιες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις υπό εργατικό έλεγχο. Οι κοινωνικοποιημένες τράπεζες θα παρείχαν τα μέσα εργασίας σ’όποια ομάδα πολιτών θα ήθελε να αναλάβει κάποιο παραγωγικό έργο ενώ θα αξιοποιείτο στο μέγιστο βαθμό η ατομική πρωτοβουλία και η πρωτοβουλία μικρών ομάδων. Ο συντονισμός θα γινόταν με συνελεύσεις σε δημοτικό επίπεδο αλλά και μέσα από τοπικές αγορές με χρήση εκτός από το εθνικό και μη μετατρέψιμων τοπικών νομισμάτων. Οι τοπικές αγορές οι οποίες μάλιστα ενσαρκώνουν κάτι από τον πολιτισμό του δώρου υπήρξαν χιλιετηρίδες πριν από τον καπιταλισμό και ίσως θα υπάρξουν και μετά από αυτόν. Παράλληλα θα επιδιώκετο η σταδιακή μετατόπιση του κέντρου βάρους από την ανταλλακτική αξία στην αξία χρήσης και από το εμπόρευμα στο δώρο. Τοπικά συστήματα ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών θα συμπληρώνονταν με την δωρεάν παροχή ενός αυξανόμενου μέρους των αγαθών και την αυτοπαραγωγή ώστε ο μισθός να μην χρειάζεται να καλύπτει παρά ένα όλο και μικρότερο μέρος των αναγκών. Σε καμία περίπτωση η έμφαση δεν θα δινόταν στην κρατική ιδιοκτησία αλλά σε συνεταιριστικές, δημοτικές και κοινοτικές μορφές. Θα εθνικοποιούντο παραγωγικές μονάδες που θα εγκαταλείποντο από τους ιδιοκτήτες τους και τομείς κρίσιμοι για την αναδόμηση/αναμετατροπή/ επανεντοπισμό της παραγωγής και για την απρόσκοπτη λειτουργία των τοπικών οικονομιών. Ο κεντρικός σχεδιασμός θα εποπτευόταν από εκλεγμένους και ανακλητούς αντιπροσώπους και θα περιοριζόταν αυστηρά στα απολύτως αναγκαία αφήνοντας τις περισσότερες αποφάσεις να λαμβάνονται στο τοπικό επίπεδο. Μια από τις σημαντικές αρμοδιότητες που θα έμεναν στην κεντρική διοίκηση θα ήταν η εγγύηση της επάρκειας τροφίμων στην πρωτεύουσα. Ο υδροκεφαλισμός από το μέγεθος της Αθήνας είναι ένα σοβαρό πρόβλημα που θα μας συνοδεύει για καιρό καθώς η αναγκαία μείωση του πληθυσμού της πρωτεύουσας δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά συναινετικά και σε μεγάλο βάθος χρόνου. Οι συμβουλιακοί κομμουνιστές στις αρχές του 20ου αιώνα πρότειναν την ανάληψη της διοίκησης των μεγάλων βιομηχανικών μονάδων και των άλλων επιχειρήσεων από τα εργατικά συμβούλια και την οργάνωση της οικονομίας μέσω του συντονισμού των εργατικών συμβουλίων τα οποία ήταν ταυτόχρονα παραγωγικές και πολιτικές συλλογικότητες. Ένας τέτοιος τρόπος οργάνωσης πλέον έχει μόνο επικουρική σημασία και στην Ελλάδα όπου είναι ολιγάριθμες οι μεγάλες μονάδες βαριάς βιομηχανίας αλλά και διεθνώς γιατί πια η βιομηχανική εργατική τάξη αν και πάντοτε υπαρκτή και πολυάριθμη δεν έχει εκείνη την κεντρική σημασία που είχε στις αρχές του 20ου αιώνα και επιπλέον σήμερα τίθενται τα πολύ πιο περίπλοκα καθήκοντα της αναδόμησης/αναμετατροπής/επανεντοπισμού της βιομηχανικής παραγωγής στην κατεύθυνση της αποανάπτυξης. Ας συγκρατήσουμε τέλος ότι στην συζήτησή μας δεν έχουμε αρχίσει ακόμα να μιλάμε για τον σοσιαλισμό. * Δεν νομίζουμε ότι μπορεί να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα και αν ήταν αδύνατο για την Ε.Σ.Σ.Δ. του 1930 δεν θα μπορούσε να είναι εφικτό για την Ελλάδα του 2010. Κι αν η συμβιωτική κοινωνία για την οποία μιλάμε δεν είναι ο σοσιαλισμός ή ο κομμουνισμός τότε περί τίνος πρόκειται; Μήπως αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο; Κάτι παρόμοιο με την λαϊκή οικονομία που προτείνει το Κ.Κ.Ε. αλλά με οικολογική ευαισθησία; Νεκραναστήσαμε λοιπόν την θεωρία των σταδίων και της λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης σε πολεμική με την οποία συγκροτείται εδώ και πολλές δεκαετίες το μεγαλύτερο μέρος της ριζοσπαστικής αριστεράς; Νομίζουμε ότι ένα τέτοιο εγχείρημα στην χώρα μας εγγράφεται στην κατεύθυνση που με εξαιρετικά διαυγή τρόπο περιγράφει το Μανιφέστο του People’s Global Action (P.G.A.) το οποίο εκδόθηκε στις αρχές του 1998, εκείνες τις αξιομνημόνευτες μέρες που τα κινήματα εναντίον της παγκοσμιοποίησης εισέβαλαν πλέον από παντού στον δημόσιο χώρο. Διαβάζουμε: Οι αγώνες μας στοχεύουν στο να πάρουν πίσω τον έλεγχο των μέσων παραγωγής από τα χέρια τόσο του πολυεθνικού όσο και του εθνικού κεφαλαίου, έτσι ώστε να δημιουργήσουμε ελεύθερους, αυτοσυντηρούμενους και κοινοτικά ελεγχόμενους πόρους ζωής, που στηρίζονται στην αλληλεγγύη και στις ανάγκες των λαών και όχι στην εκμετάλλευση και την απληστία. Αυτά τα εργαλεία συντονισμού και ενδυνάμωσης προσφέρουν τους χώρους για να γίνουν πράξη μια ποικιλία τακτικών και μικρής κλίμακας στρατηγικών που έχουν αναπτυχθεί από λαούς σ’ ολόκληρο τον κόσμο στις τελευταίες δεκαετίες με στόχο να αποσυνδεθούν οι κοινότητες, οι γειτονιές ή οι μικρές κολεκτίβες τους από την παγκόσμια αγορά. Οι άμεσοι δεσμοί μεταξύ των παραγωγών και των καταναλωτών τόσο σε αγροτικές όσο και σε αστικές περιοχές, τα τοπικά νομίσματα, τα άτοκα σχήματα δανειοδότησης και παρόμοια εργαλεία είναι τα θεμέλια για την δημιουργία τοπικών αυτοσυντηρούμενων και αυτοδύναμων οικονομιών, που βασίζονται στην συνεργασία και την αλληλεγγύη και όχι στον ανταγωνισμό και το κέρδος… Η πρόκληση είναι να επιχειρήσουμε στη χώρα μας το πείραμα το οποίο συντελείται στο Τσιάπας του Μεξικού ή στις ζώνες «πολιτικής αυτονομίας» των «Χωρίς Γη» της Βραζιλίας αλλά αυτή τη φορά σε μια ανώτερη κλίμακα, στην έκταση μιας χώρας και μάλιστα μιας αναπτυγμένης χώρας της Ευρώπης. Καθώς σήμερα δεν υπάρχει εξωτερική ζώνη και ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται παντού οι ποικίλες προσπάθειες ανάδειξης εναλλακτικών θεσμών και κοινωνικών σχέσεων προσπαθούν να φέρουν το έξω μέσα, να δουν το έξω σε μοριακό επίπεδο. Όμως «νησίδες ελευθερίας» δεν μπορούν να υπάρξουν όσο υφίσταται αλώβητη η εξουσία του (εθνικού) κράτους αλλά ακόμη κι αν η τελευταία τύχαινε να καταρρεύσει, όσο υφίσταται παντοδύναμη η εξουσία της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Απ’ αυτής της σκοπιάς πράγματι δεν είναι δυνατός ο σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα. Ότι θα γεννιόταν από την θραύση του αδύναμου κρίκου δύσκολα θα επιβίωνε καθώς θα απέμενε μόνο του. Όμως ακόμα δυσκολότερο είναι να φανταστούμε την εξ εφόδου κατάληψη της εξουσίας σε πλανητική κλίμακα. Ότι μπορεί να γίνει είναι το δυνάμωμα και η πύκνωση του υπαρκτού δικτύου αγώνων και προσπαθειών αντικαπιταλιστικής θέσμισης το οποίο σε παγκόσμια κλίμακα θα περιλάμβανε από μεμονωμένες καταλήψεις εργοστασίων, στέγης, αγροκτημάτων έως ολόκληρους δήμους και κοινότητες και μέχρι απελευθερωμένες επαρχίες ή και ολόκληρες χώρες. Έτσι θα μπορούσε να καταστεί δυνατή η θραύση του ισχυρού κρίκου, δηλαδή κάποιας από τις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις. Κάθε κόμβος αυτού του δικτύου κινείται με την δική του ταχύτητα και συχνά όχι από δική του επιλογή αλλά απο τις αναγκαιότητες που επιβάλλουν οι ιδιαίτερες συγκυρίες που αντιμετωπίζει. Το εγχείρημα που προτείνουμε μπρος στα διλλήματα που θέτει η κατάσταση στην ελλάδα, θα ήταν κατά πολύ ευκολότερο αν αναλαμβανόταν ταυτόχρονα σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες. Δυστυχώς όμως- ελπίζουμε μόνο προσωρινά – είμαστε υποχρεωμένοι από τα πράγματα να μιλάμε κυρίως για το κίνημα που γεννιέται αυτή την στιγμή στη χώρα μας και επίσης είμαστε υποχρεωμένοι να συζητήσουμε το πιθανότατο ενδεχόμενο για κάμποσο καιρό να πρέπει να βαδίσουμε μπροστά μόνοι μας. Δεν πρόκειται όμως για μια εθνική υπόθεση και το κίνημα στην Ελλάδα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την ενεργή ηθική και υλική συμπαράσταση των ευρωπαϊκών εργατικών τάξεων και των λαών όλου του κόσμου. * Ο σοσιαλισμός δεν είναι δυνατός σε μία μόνο χώρα. Διευκρινήσαμε τι θέλουμε να πούμε μ’ αυτό. Η θέση μας δεν έχει καμία σχέση μ’ εκείνο το «παραλήρημα καθολικότητας» όπως εύστοχα αποκάλεσε ο Denis Duclos τα ιδεώδη μιας καθολικής ιθαγένειας και ενός πλανητικού κράτους ( ή αν θέλετε τα ιδεώδη μιας άλλης παγκοσμιοποίησης). Δεν φαντασιωνόμαστε ένα παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας ή έστω ένα ανάλογο καταμερισμό σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Οι λόγοι της ρητής εναντίωσής μας σε τέτοιες απόψεις έχουν να κάνουν α) με την Δημοκρατία β) με τον τρόπο οργάνωσης της παραγωγής αλλά και τις αξίες εντοπισμού/ εντοπιότητας που εμπνέει το πρόταγμα της αποανάπτυξης. Ο Στίβεν Σάλομ έχει παρουσιάσει στο Znet την έννοια της συμμετοχικής πολιτείας (σε αντιστοιχία με την «συμμετοχική οικονομία» του Μάικλ Άλμπερτ). Φαντάζεται την συμμετοχή όλου του ενήλικα πληθυσμού σε «συμβούλια πρώτου επιπέδου» 25-30 μελών το καθένα. «Κάθε συμβούλιο πρώτου επιπέδου θα επιλέγει έναν αντιπρόσωπο που θα συμμετέχει σ’ ένα συμβούλιο δεύτερου επιπέδου» το οποίο και πάλι θα αποτελείται από 20 έως 50 αντιπροσώπους. Και αυτό θα επαναλαμβάνεται από επίπεδο σε επίπεδο «ώσπου να υπάρξει ένα μόνο ανώτατο συμβούλιο για ολόκληρη την κοινωνία». Εάν κάθε συμβούλιο απαρτιζόταν από 25 μέλη και υφίσταντο 5 διαδοχικά επίπεδα συμβουλίων θα οργανωνόταν ένας πληθυσμός 19 εκατομμυρίων ανθρώπων. Με συμβούλια 40 μελών και 5 επίπεδα θα καλύπτονταν 200 εκατομμύρια άνθρωποι ενώ με συμβούλια 25 μελών και 6 επίπεδα θα καλύπτονταν 500 εκατομμύρια άνθρωποι. Ο κάθε αντιπρόσωπος «δεν θα δεχόταν υποδείξεις ως προς το πώς θα ψήφιζε από τους εκλογείς του γιατί αυτό θα καθιστούσε αδύνατη την διαβούλευση του με τους άλλους αντιπροσώπους στο συμβούλιο ανωτέρου επιπέδου» συμπληρώνει ορθά ο Σάλομ. Επιπλέον κάθε συμβούλιο θα έστελνε μόνο ένα αντιπρόσωπο στο ανώτερο του συμβούλιο, δηλαδή η τυχόν μειοψηφούσα άποψη θα αποκλειόταν. Το παράδειγμα του Στίβεν Σάλομ κάνει απολύτως σαφές το ότι μια πλανητική δημοκρατία είναι αδύνατη αν τουλάχιστον θέλουμε οι λέξεις να κρατήσουν κάτι από το νόημά τους. Μια τέτοια «δημοκρατία» δεν θα είχε καμία σχέση όχι μόνο με τις συναινετικές διαδικασίες των τροφοσυλλεκτικών ομάδων, τις συνελεύσεις των πολεμιστών των κοινωνιών χωρίς κράτος ή την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία αλλά θα ήταν επίσης πολύ πιο πίσω και από την ολιγαρχική αστική δημοκρατία του φιλελεύθερου καπιταλισμού του 19ου αιώνα. Ορθά ο Σερζ Λατούς προτείνει για την οικουμενική οργάνωση της ανθρωπότητας που βαδίζει προς την απελευθέρωσή της «όχι μια παγκόσμια κυβέρνηση αλλά μια ελάχιστη αρχή διαιτησίας μεταξύ πολύ διαφορετικών κυρίαρχων πολιτειών». Ο ίδιος λέει: «Ειδικά η δημοκρατία πιθανώς δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνο όταν η πολιτεία (politie) είναι μικρών διαστάσεων και γερά αγκιστρωμένη στις δικές της αξίες». Η αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση, η «αναγνώριση της αξίας του μικρού μεγέθους ως τέτοιου» (η διατύπωση είναι της Χάνα Άρεντ), οι υποχρεωτικά περιορισμένες διαστάσεις του δημοκρατικού σώματος των πολιτών θέτουν το ζήτημα του τοπικού ή καλύτερα του επανεντοπισμού. « Να οικοδομηθεί η λαϊκή εξουσία από τα κάτω ξεκινώντας από το τοπικό» λέει κάπου ο Γκιλμάρ Μάουρο εξυπονοώντας αυτήν την στενή σχέση της δημοκρατίας, του «από τα κάτω» και του τοπικού. Η επανεδαφικοποίηση του ουσιώδους μέρους της οικονομικής δραστηριότητας, η μείωση στο ελάχιστο των κινήσεων των εμπορευμάτων (ενώ φυσικά οι ιδέες πρέπει να αγνοούν τα σύνορα) θέλει να φέρει την ανθρώπινη δραστηριότητα που σήμερα πέφτει πάνω στους ανθρώπους σαν μια αλλότρια εχθρική δύναμη κάτω από τον συνειδητό έλεγχο των ανθρώπινων κοινοτήτων. Η οικονομία της εγγύτητας είναι επίσης αναγκαίο για να περιοριστεί το ανθρώπινο οικολογικό αποτύπωμα μέσα στα όρια των αντοχών του πλανήτη. Τα αγαθά που αγοράζουμε κατά μέσω όρο έχουν ταξιδέψει προηγουμένως 5.000 χιλιόμετρα και ειδικά τα τρόφιμα 2.500 χιλιόμετρα. Το κατεψυγμένο αρνάκι Νέας Ζηλανδίας φτάνει στην Μεγάλη Βρετανία αεροπορικώς διανύοντας μια απόσταση 18.835 χιλιόμετρα. Τα μαρούλια της κοιλάδας Σαλίνας της Καλιφόρνια όταν φτάνουν στις αγορές της Νέας Υόρκης έχουν καταναλώσει για την μεταφορά τους 36 φορές την ενέργεια που περιέχουν σε θερμίδες και όταν φτάνουν στο Λονδίνο έχουν καταναλώσει 127 φορές την ενέργεια που περιέχουν. Το έδαφος, ο τόπος, έχουν μια γενικότερη σημασία για τα αξιακά συστήματα της αποανάπτυξης • είναι η σχέση του ανθρώπου με την φύση, η σχέση με την γη, η ανατίμηση της γεωργίας που περιβάλλεται με ένα άρωμα σχεδόν μυστικιστικό καθώς το τοπίο είναι φυσικό αλλά εξίσου ανθρωπογενής υλική, πολιτισμική και σχεσιακή κληρονομιά. Ο τόπος παίρνει ζωή, γίνεται υποκείμενο • δεν είναι ένα αντικείμενο εκμετάλλευσης, ένας παραγωγικός συντελεστής αλλά η κοινή αναφορά, η μεσολάβηση σε ανθρώπινες σχέσεις αμοιβαίας αναγνώρισης. * Μερικοί διατυπώνουν σαν το απαύγασμα της επαναστατικής αδιαλλαξίας (αφού απορρίψουν τα συμβιβασμένα αιτήματα της διαγραφής του χρέους, της εξόδου από το ευρώ, της εναντίωσης στο Δ.Ν.Τ.) το αίτημα της γενίκευσης (και γιατί όχι της περεταίρω αύξησης;) σε πλανητική κλίμακα του βιοτικού επιπέδου του γερμανού ή του αμερικανού εργαζόμενου. Οι ίδιοι εξαίρουν την αγωνιστική στάση των εργαζομένων που αντιστέκονται στην μείωση του μισθού τους φορτώνοντας τις πιστωτικές τους κάρτες, παίρνωντας καταναλωτικά δάνεια κ.τ.λ. Ας έχουμε όμως υπόψη μας ότι εάν η βιόσφαιρα μπορεί να απορροφήσει ετήσια 11 γιγαντοτόνους CO2 οι επιτρεπόμενες εκπομπές ανά κάτοικο δεν θα έπρεπε να ξεπερνάν τον 1,8 τόνο CO2. Αυτή η ποσότητα αντιστοιχεί είτε σ’ ένα αεροπορικό ταξίδι με επιστροφή Παρίσι- Νέα Υόρκη, είτε στο 1/3 της κατασκευής ενός μικρού αυτοκινήτου, είτε σε μια διαδρομή 5.000 χλμ. με αυτοκίνητο είτε σε 180 κιλά βοδινό και 2000 λίτρα γάλα. Ο Αμερικάνος χρησιμοποιεί αυτή την ποσότητα επί 8, ο Ευρωπαίος επί 4 ενώ ο Πακιστανός μόνο κατά 50%. Με δεδομένες τις αβυσσαλέες ανισότητες ανάμεσα σε κοινωνικές τάξεις και ανάμεσα σε Βορρά και Νότο οι εκπομπές ρύπων σήμερα είναι οι διπλάσιες απ’ όσες μπορεί να αντέξει ο πλανήτης. Η πληρωμή των τόκων για το χρέος είναι ένας μηχανισμός που αναγκάζει σε οικονομική μεγένθυση. Σε παγκόσμιο επίπεδο η αποπληρωμή των συσσωρευμένων χρεών θα απαιτούσε ρυθμούς ανάπτυξης οι οποίοι αν θα ήταν δυνατοί θα επιδείνωναν δραματικά την σημερινή περιβαλλοντική κρίση. Η κρίση της καπιταλιστικής οικονομίας συναντάει την κρίση του γήινου οικοσυστήματος και περιορίζονται οι δυνατότητες για την διατήρηση ή την διεύρυνση ενός τρόπου ζωής που κάθε άλλο από παρά αξιοβίωτος ήταν. Την εποχή της ανοδικής φάσης του οικονομικού κύκλου όταν αύξανε ο όγκος των καταναλωτικών αγαθών που περνούσαν στην κατοχή των εργαζόμενων αυτό δεν συνοδευόταν από την άνοδο της ποιότητας ζωής τους, το αντίθετο μάλιστα. Σήμερα σε συνθήκες κρίσης οι εργαζόμενοι αμήχανοι βλέπουν την αφαίρεση αυτής της της αφθονίας της ευτέλειας απλώς να οδηγεί στην σκέτη εξαθλίωσή τους. Από την δική της πλευρά η ελληνική αριστερά, ακόμα και η λεγόμενη επαναστατική αριστερά, πολύ λιγότερο ο ελευθεριακός χώρος διατυπώνουν αιτήματα με τα οποία απλά διεκδικούν μεγαλύτερη συμμετοχή στην πίτα του ελληνικού καταναλωτικού ονείρου που και δηλητηριασμένη ήταν και επιπλέον αποσύρεται από το τραπέζι. Λειτουργούν ακόμα σαν συνδικαλιστές στα πλαίσια εκείνου του κοινωνικού-πολιτισμικού μοντέλου που καταρρέει. Αν ο τρόπος ζωής που άνθισε τις τελευταίες δεκαετίες διατηρηθεί για κάποιους λίγους αυτό θα γίνει μόνο με την ρητή προϋπόθεση της συντριβής του κινήματος στο οποίο ελπίζουμε. Θα αφορά πολύ λιγότερους ανθρώπους απ’ ότι στις προηγούμενες γενιές και για την μεγάλη πλειοψηφία δεν θα είναι παρά ένα όνειρο που θα εμπνέει ατομικές στρατηγικές και θα εξασφαλίζει την πειθάρχηση. Οι μέρες μιας ορισμένου τύπου αφθονίας τελείωσαν και ίσως καλά έκαναν που τελείωσαν. Εξακολουθούμε να περιοριζόμαστε απλά στην διεκδίκηση ενός μεγαλύτερου μεριδίου από τον παραγώμενο (εν πολλοίς έξω από την χώρα) πλούτο. Δεν διερωτώμεθα τι είναι αυτός ο πλούτος, πώς παράγεται, ποια είναι η ποιότητα του τρόπου ζωής που τον συνοδεύει, ποιές είναι οι φαντασιακές σημασίες που ενσαρκώνει. Η αριστερά προσπαθώντας να υπερασπιστεί τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων διεκδικεί 1400 ευρώ ελάχιστο μηνιαίο μισθό, εργάσιμη εβδομάδα 30 ωρών, απαγόρευση των απολύσεων, σύνταξη στα 50-55, ένα αφορολόγητο εισόδημα στα 30.000 ευρώ (!!!) και ακόμα την παραγραφή των χρεών από στεγαστικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες. Ισχυρίζεται ότι οι απαιτούμενοι πόροι μπορούν να διασφαλιστούν με την αύξηση του φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις σε 45-50% επί των κερδών, με την δρακόντια φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, την άρση των φορολογικών απαλλαγών του εφοπλιστικού κεφαλαίου και την απαλλοτρίωση της εκκλησιατικής μοναστηριακής περιουσίας. Ορισμένες από τις προηγούμενες προτάσεις είναι ορθές και θα μπορούσαν να εφαρμοστούν. Στο σύνολό του όμως καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα μπορούν να μείνουν ως έχουν και οι καπιταλιστικές φαντασιακές σημασίες αλώβητες αρκεί να γίνουν δραστικές παρεμβάσεις στην αναδιανομή του εισοδήματος βασικά μέσω της φορολογίας. Φρούδες ελπίδες. Η κατάλληλη πολιτική βούληση και μια χρηστή δημόσια διοίκηση θα μπορούσαν βέβαια να πετύχουν την αύξηση των άμεσων φόρων, την αποτελεσματικότερη φορολόγηση των πιο πλουσίων και τον περιορισμό της φοροαποφυγής αν και το τελευταίο έργο δεν θα ήταν τόσο εύκολο σε μια οικονομία υπηρεσιών όπου το κεφάλαιο έχει μεγάλη κινητικότητα. Θα έπρεπε να πάρουμε επιπλέον υπόψη μας ότι η φοροδιαφυγή έχει να κάνει με τα πιο βαθιά χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας με το ότι η οικογενειακή σχέση, η προσωπική σχέση προστασίας/υποταγής, παραμένει πάντοτε η βασική δομή δια της οποίας οργανώνεται η ελληνική κοινωνία σε όλα της τα επίπεδα (από τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις μέχρι τις οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς και τις ομάδες του αντι-εξουσιαστικού χώρου). Τις κοινωνικές σχέσεις χαρακτηρίζει η απουσία ισότιμων συνεργασιών, συνεργασιών εκτός του στενού κύκλου εμπιστοσύνης που δημιουργούν οι οικογενειακής μορφής σχέσεις και λείπει ο εργαλειακός σταθμιστικός λογισμός, η απρόσωπη διαμόρφωση των επιχειρηματικών, πολιτικών κ.α. σχέσεων. Στην Ελλάδα ακόμα και οι ανώνυμες εταιρείες είναι στην πλειοψηφία τους προσωπικές οικογενειακές επιχειρήσεις και κατά συνέπεια είναι απαλλαγμένες από τον έλεγχο των μετόχων και των εκπροσώπων τους ή τον αμοιβαίο έλεγχο μεταξύ των συνεταίρων. (Στην επιχείρηση που κρατάει διπλά βιβλία με την ίδια κίνηση που κλέβουν το κράτος κλέβουν και τους μέτοχους ή ο ένας συνέταιρος τον άλλο κ.ο.κ.). Τέλος τα περί της φορολόγησης του εφοπλιστικού κεφαλαίου είναι απλώς ανοησίες. Τα ελληνικά πλοία ούτε ελληνικά πληρώματα έχουν, ούτε στην Ελλάδα ναυπηγούνται, ούτε ελληνικά προϊόντα μεταφέρουν. Πρόκειται για ένα κεφάλαιο κατ’εξοχήν διεθνοποιημένο το οποίο όσο παραμένει εφοπλιστικό δεν υπάγεται ή πολύ χαλαρά υπάγεται στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό (ίσως η σχέση του με την κινεζική οικονομία είναι στενότερη απ’ ότι με την ελληνική). Πάντως σε συνθήκες εκτεταμένης κοινωνικής αναταραχής το θέμα δεν είναι η αύξηση της φορολογίας όσων επιχειρήσεων έχουν απομείνει σε λειτουργία αλλά το να μπουν μπροστά τα μηχανήματα σε όσες έχουν εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες τους. Σ’ εκείνες τις συνθήκες τι θα σήμαινε άραγε 1400 ευρώ ελάχιστος μισθός; Και στην συνέχεια, σε μια κοινωνία αποανάπτυξης, τι θα σήμαινε 1400 ευρώ κατώτερος μισθός όταν ένα μεγάλο μέρος των αναγκαίων αγαθών θα είναι δημόσια ή θα παρέχονται από την αλληλέγγυα οικονομία; Θα ισχύει και εκεί η «απαγόρευση όλων των ελαστικών μορφών εργασίας»; Θα θέλαμε επίσης να επισημάνουμε ότι η επικέντρωση της αριστεράς στην αυστηρότερη φορολογία θα μπορούσε να διευκολύνει το κράτος στον στραγγαλισμό της αυτοαπασχόλησης και της άτυπης εργασίας. Στην άτυπη οικονομία δραστηριοποιείται το τόσο σημαντικό για τον σύγχρονο καπιταλισμό οργανωμένο έγκλημα, εκδηλώνονται οι «λαθρεμπορικές» δραστηριότητες του κεφαλαίου αλλά επίσης η άτυπη οικονομία αποτελεί το πεδίο στο οποίο θα εξασφαλίσει την στοιχειώδη του επιβίωση ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Κατά την Χάρνεκερ σε χώρες της Λατινικής Αμερικής μέσω του μικροεμπορίου, της αυτοαπασχόλησης και της άτυπης εργασίας επιβιώνει έως και το 40% του πληθυσμού. Στους καιρούς που θα έρθουν ίσως πολλοί Έλληνες μικροαστοί ακόμα και μεσοαστοί θα διακινδυνεύσουν να ξεπέσουν σε κατάσταση πολύ χειρότερη και από εκείνη των μισθωτών που θα καταφέρουν να κρατήσουν τις δουλειές τους. Θα σχηματίσουν (μαζί με τους ανέργους) μια επικίνδυνη εκρηκτική ύλη. Το προς τα που θα στραφούν θα κρίνει αποφασιστικά την έκβαση των πραγμάτων. Είναι οι κατ’εξοχήν φορείς του νεοελληνικού «αναρχικού» οικογενειοκρατικού ατομικισμού που περιγράφτηκε. Εμείς πάντως σκιαγραφώντας τις εικόνες της συμβιωτικής κοινωνίας πήραμε πολύ σοβαρά υπόψη μας την έκταση, τον δυναμισμό αλλά και τα πολύ σοβαρά προβλήματα που συνοδεύουν αυτόν τον νεοελληνικό «αντικρατισμό» που σίγουρα θα επιβιώνει για πολύ καιρό. συνεχεια στο επομενο σχολιο…..

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/05/2010

  3. συνεχεια απο το προηγούμενο
    ———–
    ..Ανάμεσα στους κινδύνους που καραδοκούν στις δύσκολες μέρες που μας περιμένουν ένας από τους μεγαλύτερους είναι η μαζική έξοδος των μεταναστών. Πρόκειται για πραγματικά «εθνικό κίνδυνο». Θα στερηθούμε την προσφορά εκατοντάδων χιλιάδων ενεργών και δραστήριων νέων ανθρώπων. Ο γερασμένος γηγενής πληθυσμός χρειάζεται τους μετανάστες και το «έθνος» εκείνη την «πετυχημένη πολιτική επιμειξιών» που θα εξασφαλίσει την συνέχειά του. Ο Ευτύχης Μπιτσάκης θυμίζει την ευεργετική εγκατάσταση στον πρώιμο Μεσαίωνα σλαβικών φυλών σε όλη την έκταση της Ηπειρωτικής Ελλάδας και προτείνει να δωθούν κίνητρα σε μετανάστες για να μείνουν μόνιμα σε χωριά. Νομίζουμε ότι θα πρέπει να δωθεί η υπηκοότητα σε όσους μετανάστες βρίσκονται στην ελλάδα και επιθυμούν να συνεχίσουν να παραμένουν σύμφωνα και με το παράδειγμα των Γαλλικών επαναστάσεων που πολιτογραφούσαν Γάλλους όσους ξένους τύχαινε να βρίσκονται στο Γαλλικό έδαφος και ασπάζονταν το επαναστατικό σύνταγμα.
    Την έξοδο των μεταναστών θα μπορούσε να ακολουθήσει η μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων νεαρών Ελλήνων. Η χώρα δεν έχει πλέον την γεννητικότητα της δεκαετίας του 1950 ώστε να μπορεί να αντέξει μια τέτοια αφαίμαξη. Το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι πια κατά κανένα τρόπο βιώσιμο και αυτό δεν θα είναι και η σοβαρότερη συνέπεια. Φανταστείτε μια χώρα ηλικιωμένων χωρίς σύνταξη που θα επιζούν φροντίζοντας υπερήλικες από την Βόρεια Ευρώπη. Πόσο πιθανό άραγε είναι να συμβεί αυτό;
    Στους καιρούς που έρχονται όλα είναι πιθανά. Ακόμα και το ενδεχόμενο το κίνημα (ή μια τάση του) να αναλάβει χωρίς να έχει τις κοινωνικές προϋποθέσεις μια κυβερνητική εξουσία που έμεινε αδέσποτη και ορφανή γιατί κανένας δεν θα την ήθελε μέσα στον γενικό εκτροχιασμό της κατάστασης. Με ότι θα επακολουθούσε σε κάτι τέτοιο.
    Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα ξημερώσει η αυριανή μέρα. Μπορούμε όμως να συζητήσουμε δυνατότητες και ενδεχόμενα και θα το κάνουμε για να τρομάξουμε τον λαό δείχνοντάς του τον εαυτό του. Έτσι θα του εμπνεύσουμε θάρρος (η φράση είναι του Μαρξ, εδώ σε ελεύθερη απόδοση). Δεν έχει νόημα πια να κολακεύουμε τον λαό. Δεν μπορούμε να κοροϊδεύουμε κανένα και προπάντων των εαυτό μας.
    Τους επόμενους μήνες το άνοιγμα μιας περιόδου κοινωνικής αναταραχής θα αποτελούσε πρώτα απ’ όλα μια διαδικασία αυτοκάθαρσης από το άγος των τελευταίων δεκαετιών, συνειδητοποίησης της ευθύνης, ωρίμανσης των μεγάλων αποφάσεων. Μετά τα φουσκωμένα νερά θα μπορούσαν να καθαρίσουν το τοπίο, ίσως και να σαρώσουν μαζί με τ’ άλλα και μια ανάξια των περιστάσεων αριστερά.

    17-5-2010

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/05/2010

  4. Ωραίο το κείμενο από τον Γιώργο Λιερό.
    Σταματάει, όμως, εκεί που σταματάνε όλες αναλύσεις της αριστεράς το τελευταίο διάστημα. Στο, «τι να κάνουμε».

    Σχόλιο από kanali | 24/05/2010

  5. ….ααααα και του Έφηβου όμορφο και ευρηματικό.

    Σχόλιο από kanali | 25/05/2010

  6. του Γιάννη Τριάντη

    Το πολιτικό μας σύστημα βαυκαλίζεται με την ιδέα πως είναι άτρωτο. Νομίζει πως είναι περαστική η μπόρα των αντιδράσεων και λιγοστές οι κραυγές του πλήθους εναντίον των «κλεφτών»… Δεν καταλαβαίνει ότι αυτά είναι τα προεόρτια. Ότι μετά τους καπνούς του ηφαιστείου ακολουθεί η πυρακτωμένη λάβα…
    Συνοφρυωμένες οι οθόνες της καθεστωτικής τηλεόρασης προσπαθούσαν προχθές να πουν ότι η κραυγή που ακούστηκε στα τελευταία δύο συλλαλητήρια («Κλέφτες, κλέφτες») ήταν το σύνθημα μιας δράκας ατόμων και δεν απηχεί τα συναισθήματα της πλειονότητος. Από κοντά και η «Αυγή» της Παρασκευής, η οποία απέδωσε το ιοβόλο σύνθημα σε ολιγομελείς ομάδες «φουσκωτών Ελληναράδων». Άδικος κόπος. Ακόμη κι αν ακούγεται και από τις συγκεκριμένες ομάδες, ο βαρύτατος χαρακτηρισμός εναντίον των πολιτικών εκφράζει απολύτως την άποψη της κοινωνίας. Το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και η στοιχειώδης επαφή με τον κόσμο… Η καταδικαστική κραυγή θα μπορούσε να θεωρηθεί οριακή έκφραση αγανάκτησης και οργής, εκτονωτικού χαρακτήρα, αλλά δεν παύει να αποτυπώνει μια πύρινη πραγματικότητα. Μονάχα όσοι υπερασπίζονται εθελουσίως ή ασυνείδητα ένα φθαρμένο πολιτικό σύστημα -κατ’ ουσίαν τις πολιτικές δυνάμεις που κυβερνούν τη χώρα σε μόνιμη βάση- κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι η μυριόστομη κραυγή δεν αφορά σε πρόσωπα αλλά στον χαρακτήρα και στη συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος. Τα πρόσωπα, ακόμη και εκείνα που δεν βαρύνονται με λαμογιές, συναποτελούν ένα ολέθριο όλον, που έφερε τη χώρα στο σημερινό της κατάντημα. Ακόμη και οι αθώοι του αίματος, εκείνοι δηλαδή που δεν πλούτισαν από την πολιτική, τη διαπλοκή και τις μίζες, ανέχθηκαν και ουσιαστικά στήριξαν τις βλαπτικές για τη χώρα επιλογές… Με την ανοχή ή την αμβλυωπία τους αλωνίζει η διαπλοκή, λαδώνει η Siemens, χορεύουν οι μίζες από τα εξοπλιστικά, γλεντοκοπάνε οι «κουμπάροι», χαχανίζει το C4Ι, οργιάζουν οι ημέτεροι και τα ρουσφέτια, τρίβουν τα χέρια τους οι φοροκλέφτες και αναπέμπει ύμνους στην εξουσία το Βατοπέδιο…
    Η δηλητηριώδης κραυγή «κλέφτες» δεν συνιστά ηθικολογικό ξέσπασμα. Και δεν συμπυκνώνει στα εφτά γράμματά της μονάχα την απαίτηση για καταδίκη των ενεχομένων στα πολυάριθμα σκάνδαλα. Σέρνει μαζί της και ένα δριμύ «κατηγορώ» εναντίον των ανίκανων που κυβερνούν επί δεκαετίες τη χώρα. Εναντίον εκείνων που αδυνατούν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρο, αλλά ποζάρουν μονίμως σπουδαίοι και γνώστες, σοβαροί και ειδήμονες… Είναι οι άνθρωποι που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας με νοοτροπία -και δυνατότητες- θαμπού λογιστή, καταδικάζοντας την Ελλάδα σταδιακά σε καχεξία και σήμερα στην εξαθλίωση.Είναι οι πολιτικοί που ρήμαξαν την επαρχία και τη γεωργία, παραμέλησαν τις υποδομές και άφησαν τον τουρισμό να βουλιάξει στα χέρια άσχετων, χωρίς κανένα σχέδιο, χωρίς στοιχειώδη μέριμνα για την προοπτική του… Είναι εκείνοι οι εγκληματίες που άφησαν ανεκμετάλλευτα τα πολύτιμα στοιχεία που διαθέτει εν αφθονία η χώρα, και τα οποία θα μπορούσαν να την έχουν καταστήσει προ πολλού πρωτοπόρα και πλούσια. Τα στοιχεία αυτά είναι ο ήλιος, ο αέρας, η θάλασσα, οι ανείπωτες ομορφιές της Ελλάδος και οι αρχαιολογικοί της χώροι. Αυτά μεταφράζονται σε μια διαρκή δυναμική ενεργειακής αυτάρκειας και σε ένα πλουτοφόρο αειθαλές της τουριστικής ανάπτυξης. Αντ’ αυτών, κυριαρχούσαν τα ψέματα και οι αλχημείες με τις οποίες μπήκε η χώρα στην ΟΝΕ παριστάνοντας τη σπουδαία και την ισχυρή…
    Αντιμέτωποι με την προϊούσα απαξίωσή τους, οι δύο «μεγάλοι» της πολιτικής σκηνής είτε ερίζουν επιρρίπτοντας τις ευθύνες ο ένας στον άλλον είτε παραδίδουν οψίμως μαθήματα χρηστής και στιβαρής διακυβέρνησης. Κλασικό παράδειγμα εκείνος ο ανεκδιήγητος Σημίτης, ο οποίος έχει το θράσος να αρθρογραφεί εσχάτως, να στηλιτεύει τα παθογενή (π.χ. πελατειακή λογική) και να προλέγει τα οδυνηρά μέλλοντα. Ποιος; Ο άνθρωπος που γέμισε τον τόπο ψέματα (έτσι μπήκε η χώρα στην ΟΝΕ) και κοκορεύεται μαζί με τους προπαγανδιστές του ότι επί πρωθυπουργίας του επισυνέβη η κοσμογονία των «μεγάλων έργων». Τι τερατώδες ψέμα κι αυτό! Τα έργα -λίγα, ελάχιστα σε σχέση με τις ανάγκες και τις δυνατότητες που υπήρχαν- ήσαν ΟΛΑ έργα του δημιουργικού εκβιασμού που ασκήθηκε από την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων, τους οποίους άλλωστε δεν ήθελε ο Σημίτης, διότι… παρεμπόδιζαν την εισδοχή στην ΟΝΕ! Αλλά πέραν της ανυπαρξίας οιουδήποτε έργου, σημαντικού για την ανάπτυξη της χώρας, καθώς και πέραν άλλων εγκλημάτων (διατήρηση των αρχαϊκών δομών του κράτους, Χρηματιστήριο κ.ά.), η διακυβέρνηση Σημίτη βαρύνεται και μ’ ένα έγκλημα διαρκείας: την εκτίναξη των τιμών μετά την είσοδο στην Ευρωζώνη και τη μόνιμη επέλαση της ακρίβειας, η οποία αφενός καταρράκωσε τα ελληνικά νοικοκυριά και αφετέρου κατέστησε την Ελλάδα μια από τις ακριβότερες χώρες του πλανήτη. Ακριβώς εκείνο το έγκλημα πληρώνει σήμερα η χώρα, η οποία έχει το θλιβερό προνόμιο να βλέπει την ύφεση να βαδίζει αγκαζέ με τον πληθωρισμό!
    Το πρόβλημα όμως δεν εντοπίζεται στους ξεχασμένους της Ιστορίας, ούτε στους τραγικούς σιωπηλούς τύπου Καραμανλή. Το θέμα είναι ότι το πολιτικό δυναμικό δείχνει σαστισμένο και ανίκανο να διαχειριστεί τις τύχες της χώρας. Η κυβέρνηση, μ’ ένα κόμμα σε αναβρασμό και την κοινωνία ν’ ακονίζει τα μαχαίρια της, αρέσκεται σε φωτοβολίδες και ευχολόγια. Όπως και η ΝΔ που ομφαλοσκοπεί, αδυνατώντας να μεταφράσει σε επιδοκιμασία των επιλογών της τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Αμφότερα τα καθεστωτικά κόμματα αδυνατούν να επεξεργαστούν και να προτείνουν ακόμη και σε αυτήν την ύστατη στιγμή, ένα πειστικό πρόγραμμα οικονομικής ανάταξης. Λιμνάζουν στα ρηχά νερά των «Εξεταστικών Επιτροπών» και στα αβαθή της μικροπολιτικής αντιμαχίας… Το ίδιο, βέβαια, και ο ΣΥΡΙΖΑ, που σπαράσσεται στο εσωτερικό του και δίνει αφειδώς δείγματα πολιτικού αυτοχειριασμού. Η υπόθεση Κουβέλη (αποκλείστηκε από το συνέδριο) είναι χαρακτηριστική… Όσο για το ΚΚΕ, δεν φαίνεται να καταλαβαίνει ότι δεν αρκεί η επίδειξη δύναμης και συνδικαλιστικής εγρήγορσης, αλλά απαιτείται νέα ευφάνταστη γλώσσα σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς της σύγχυσης…
    Αναπόσπαστο μέλος του συστήματος τα ΜΜΕ, αρνούνται να εννοήσουν -ή καμώνονται πως αγνοούν- τη δυναμική της πάνδημης οργής που στρέφεται και εναντίον τους. Αμέριμνα συνεχίζουν να αναπαράγουν τη λογική του εκβιαστικού μονόδρομου και παράλληλα ασχολούνται με μικροπολιτικές πτυχές των εξελίξεων. Δεν είναι τυχαίο το ότι η μεγάλης σημασίας επίσκεψη του επικεφαλής της COSCO χάθηκε στις εσωτερικές σελίδες των περισσότερων εφημερίδων ή πέρασε ως τελευταία είδηση στα βραδινά δελτία…
    Φθαρμένο, διεφθαρμένο και ανίκανο το πολιτικό μας σύστημα νομίζει ότι πάλι θα επιπλεύσει. Δεν ακούει την τρομερή βοή των «πλησιαζόντων γεγονότων»…

    Πηγή : http://www.paron.gr/

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 25/05/2010

  7. Εν όψει σαρωτικών αλλαγών

    Αναρτήθηκε από anixneuseis στις 16/5/10 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Προτεινόμενα άρθρα

    Tου Κωστα Iορδανιδη

    Φιλότιμη η προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να αποκαταστήσει την τρωθείσα τιμή του κατά την εμβόλιμη συζήτηση στη Βουλή την περασμένη Τετάρτη, όταν υπερψηφίσθηκαν οι προτάσεις του προέδρου του Σώματος κ. Φίλιππου Πετσάλνικου, για μείωση της αποζημιώσεως των βουλευτών και των υπαλλήλων του Κοινοβουλίου.

    Κατανοητές από μιαν άποψη και οι επικρίσεις βουλευτών, ανεξαρτήτως παρατάξεων, προς επιχειρηματίες και ΜΜΕ για την οξύτατη κριτική που διατυπώνουν εναντίον ενός πολιτικού συστήματος, εξ ορισμένου υπεύθυνου και για την τραγική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Αλλά το κύρος των πολιτικών δεν αποκαθίσταται αυτομάτως διά της αυτοκριτικής.

    Προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, δεν υπάρχει νοήμων πολίτης που να μην προσβλέπει στη ύπαρξη επαρκούς και λειτουργικού πολιτικού συστήματος, ικανού να εξισορροπήσει τα αντικρουόμενα συμφέροντα των διαφόρων κοινωνικών ομάδων.

    Αλλά το απογοητευτικό στη σημερινή συγκυρία είναι ότι σε μία περίοδο όπου καλώς ή κακώς η κυριαρχούσα τάση απαιτεί την πλήρη αποδιοργάνωση –ο πολιτικά «ορθός» όρος είναι «αναδιάρθρωση» – των οικονομικών δομών, το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται μιαν αλλαγή τρομακτικών διαστάσεων, με αντιλήψεις και ρητορικά τεχνάσματα μιας εποχής που έχει οριστικώς παρέλθει.

    Ας ομολογηθεί επιτέλους ότι η Ελλάς που θα διαμορφωθεί έπειτα από μία δεκαετία, με βάση τους όρους και τις προδιαγραφές του «σταθεροποιητικού προγράμματος», δεν θα έχει την παραμικρά σχέση με ό, τι ίσχυε στη χώρα, όχι πριν από λίγους μήνες, αλλά εδώ και πάμπολλες δεκαετίες. Ο αποπληθωρισμός της ελληνικής οικονομίας δεν εξαντλείται στη μείωση των μισθών και των συντάξεων, αλλά περιλαμβάνει και την ακίνητη περιουσία –μικρή ή μεγάλη–, τις επιχειρήσεις –από τράπεζες έως τα μικρά εμπορικά καταστήματα–, με δύο λόγια τη μεσαία αστική τάξη, όπως αυτή ίσως στρεβλώς διαμορφώθηκε στην Ελλάδα.

    Μία οικονομία, λόγου χάριν, όπως η ελληνική, στην οποία 75% των επιχειρήσεων είναι οικογενειακές, αποτελεί αναχρονισμό στο νέο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον και δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει να υπάρχει, σε τέτοια έκταση. Στο νέο περιβάλλον, η μεσαία αστική τάξη, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο πλαίσιο του εθνικού κράτους, ως ανάχωμα μεταξύ των ενδεών κοινωνικώς ομάδων και της ανωτάτης τάξης, έπαυσε πλέον να έχει λόγο υπάρξεως.

    Οι ξένοι επενδυτές ενδιαφέρονται αποκλειστικά για αποδόσεις και όχι για την κοινωνική ηρεμία, που εξασφαλίζεται διά του διαλόγου. Πριν από λίγες εβδομάδες, ανώτατο στέλεχος κόμματος της Δεξιάς στην Ιταλία παρατηρούσε σε Ελληνα πολιτικό, με τον οποίο δεν είχε τη παραμικρή ιδεολογική συνάφεια, ότι ο ρόλος της μεσαίας αστικής τάξης στη χώρα του έχει δραματικά συρρικνωθεί, μέχρις ανυπαρξίας. Το φαινόμενο, κατά συνέπεια, δεν είναι τοπικό.

    Ολα αυτά όχι για να υπονομευθεί το σταθεροποιητικό πρόγραμμα, αφού ούτως ή άλλως η κραταιά απόφαση του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι να παραμείνει η χώρα στη Ζώνη του Ευρώ· αλλά επειδή το μέγεθος του προβλήματος επιβάλλει μια διαχείριση της καταστάσεως τελείως διαφορετική από αυτήν με τη οποία είχε εθιστεί έως τώρα το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

    “Καθημερινή”

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 25/05/2010

  8. Έντυπη Έκδοση
    Ελευθεροτυπια, Εψιλον, Κυριακή 9 Μαΐου 2010
    ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ Η «ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ» ΚΑΙ Ο «ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΟΣ» ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ
    Πώς φτάσαμε ώς εδώ;
    ΚΕΙΜΕΝΟ ΧΡΗΣΤΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ (chrisgr@enet.gr) | ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΩΒΟΣ
    Το δημόσιο χρέος είναι σαν το λάστιχο. Οσο πιο πολύ το τραβάς τόσο πιο πολύ τεντώνει. Και κάποια στιγμή, δεν αντέχει, σπάει. Αυτό έκαναν οι ελληνικές κυβερνήσεις. Ολες. Αλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο, και γι’ αυτό σήμερα φθάνει τα 273,407 δισ. ευρώ και δύσκολα κάποιος μας δανείζει. Είναι δηλαδή μεγαλύτερο από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας, καθώς ανέρχεται στο 115,1% της αξίας όλων των προϊόντων και υπηρεσιών που παρήγαγε η χώρα το 2009, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat (Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία). Και θα μεγαλώνει τα επόμενα χρόνια τόσο ως απόλυτο νούμερο (μόνο οι τόκοι το αυξάνουν 6% ετησίως) όσο και ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (δεδομένης της ύφεσης, που σημαίνει πτώση της οικονομικής δραστηριότητας).
    «Φούσκωσε», καθώς οι κυβερνήσεις εισέπρατταν λιγότερα και ξόδευαν περισσότερα από αυτά που προέβλεπαν όταν συνέτασσαν τους προϋπολογισμούς του κράτους. Οι κυβερνήσεις έκαναν και κάτι άλλο. Κρατούσαν «διπλά βιβλία», αναθεωρώντας εκ των υστέρων μία και δύο φορές το έλλειμμα και κατ’ επέκταση το συνολικό χρέος. Με αυτό τον τρόπο διόγκωναν τη «μαύρη τρύπα», που αντιστοιχούσε στη θητεία της προηγούμενης κυβέρνησης και την «έκλειναν», μερικώς, στη διάρκεια της δικής τους. Η σύγκριση ευνοούσε πάντα την επόμενη κυβέρνηση, γιατί γινόταν με βάση την αναθεώρηση, δηλαδή ξεκινούσε από υψηλή βάση. Κάθε φορά που άλλαζε η κυβέρνηση, γινόταν το ίδιο. Και η χώρα έμπαινε σε φαύλο κύκλο. Η διόγκωση αποδείχθηκε ότι δεν γινόταν εικονικά. Οι απερχόμενες κυβερνήσεις πράγματι έκρυβαν έλλειμμα.
    Με αυτό τον τρόπο, οι πολιτικοί ξεγελούσαν τους ψηφοφόρους και τη Eurostat, που συχνά αδιαφορούσε για τις περίεργες αλλαγές και τα ελληνικά τρικ. Ομως το χρέος ανέβαινε. Επιπλέον, είχαν ανακαλύψει τρόπους μεταφοράς του στο απώτερο μέλλον (ίσως να ασπάζονταν το «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει»), μέσω σύναψης συμφωνιών swaps (συμφωνία ανταλλαγής νομισμάτων, επιτοκίων κ.λπ.) με επενδυτικές τράπεζες. Και, τέλος, βρήκαν τρόπους να μεγαλώνουν το ΑΕΠ της χώρας, για να δείχνουν ότι το έλλειμμα ως ποσοστό είναι μικρότερο.
    Θυμόμαστε πως ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γ. Αλογοσκούφης το 2004, εκτός από την περίφημη απογραφή, έκανε κι ένα λογιστικό τρικ. Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, ζητήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να γίνει μέτρηση του ΑΕΠ με έναν νέο κανονισμό. Στην αναθεώρηση, που οδήγησε σε αύξηση του ΑΕΠ κατά περίπου 25% από το 2000, συνυπολογίστηκαν έρευνες για τη μαύρη οικονομία στο εμπόριο, τις μεταφορές, τα ξενοδοχεία, τις κατασκευές, τα στοιχεία μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων ακόμα και στην πορνεία. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση αύξησε την αξία των παραγόμενων αγαθών και υπηρεσιών της χώρας (ΑΕΠ), προσθέτοντας αξία (εισόδημα), το οποίο όμως δεν μπορούσε να «εντοπίσει» και να φορολογήσει. Και ταυτόχρονα διόγκωνε τις δανειακές υποχρεώσεις, οι οποίες ήταν πραγματικές και απαιτητές από τους πιστωτές.
    Το υπουργείο Οικονομικών το 1998 εξέδωσε μια μελέτη, την οποία συνέταξε ο υπηρεσιακός γενικός διευθυντής Γιάννης Σιδηρόπουλος. Η μελέτη, που σήμερα αποτελεί ντοκουμέντο, παρουσιάζει την πορεία της ελληνικής οικονομίας την περίοδο 1960-1997 μέσα από την εξέλιξη βασικών μακροοικονομικών δεικτών. Οι δείκτες αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τους αναθεωρημένους, όπως τους καταγράφει σήμερα η Eurostat. Είναι μάλλον πιο κοντά στην τότε πραγματικότητα.
    Πριν βέβαια αναφερθούμε στη χρονική περίοδο μετά το 1960, πρέπει να σημειωθεί ότι από το 1932 μέχρι το 1945 δεν είχαμε εξωτερικό δανεισμό, ενώ είχε παγώσει η εξυπηρέτηση των παλαιών δανείων λόγω της παγκόσμιας κρίσης και του πολέμου.
    Στη συνέχεια, η περίοδος μετά το 1946 ήταν από τις δυσκολότερες, λόγω του πολέμου που προηγήθηκε, της Κατοχής και του Εμφυλίου. Η Ελλάδα συνήψε δάνεια 406 εκατ. δολ. για επενδύσεις σε έργα υποδομής. Την περίοδο μέχρι το 1967 διακανονίστηκε το 97% του εξωτερικού προπολεμικού δημόσιου χρέους. Γι’ αυτό, αλλά και λόγω της απομόνωσης της χώρας, ο δανεισμός σημείωσε μικρή αύξηση την περίοδο της δικτατορίας. Το 1974, το δημόσιο χρέος ήταν 115 δισ. δρχ. ή περίπου 23% του ΑΕΠ.
    Γενικότερα, από το 1961 μέχρι και το 1972, η φτωχή τότε Ελλάδα είχε προϋπολογισμούς πλεονασματικούς. Το πλεόνασμα των ετών αυτών κυμαινόταν από 0,1% μέχρι 1,2% ετησίως. Εξαίρεση αποτέλεσε το 1968, έτος κατά το οποίο εμφανίστηκε έλλειμμα 0,2% επί του ΑΕΠ.
    Από το 1973 και μετά, ο «Τιτανικός», όπως αποκάλεσε την Ελλάδα ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, άρχισε να δέχεται τα πρώτα νερά στα ύφαλά του. Τα ελλείμματα ήταν μικρά και δεν ενέπνεαν καμία ανησυχία. Το 1973 το ταμείο ήταν μείον μόνο 0,2%, το 1974 η «τρύπα» έφθασε το 1,4% και το 1975 μεγάλωσε στο 3% του ΑΕΠ. Αυτό ήταν και το υψηλότερο ποσοστό που είχε εμφανιστεί τα προηγούμενα 15 χρόνια. Το 1976 υποχωρεί στο 1,7% και τα επόμενα χρόνια κυμαίνεται από 2,4% μέχρι 2,9%. Στο τέλος του 1980, το έλλειμμα ήταν 2,6%. Την ίδια χρονιά το συνολικό δημόσιο χρέος αποτελεί το 34,5% του ΑΕΠ.
    Ακολουθούν οι εκλογές του 1981, όταν η Νέα Δημοκρατία, με πρόεδρο τον Γεώργιο Ράλλη, χάνει. Κερδίζει πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ, του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο ερχομός των σοσιαλιστών φέρνει αλλαγές στην οικονομική και όχι μόνο πολιτική.
    Το έλλειμμα εκτινάσσεται
    Η χρονιά (1981) κλείνει με έλλειμμα 9,1%. Η απότομη άνοδος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις δαπάνες των εκλογών. Αλλά ήταν να μη γίνει η αρχή. Ενα χρόνο αργότερα το έλλειμμα, ναι μεν υποχωρεί, αλλά παραμένει υψηλό, ήτοι 6,8% του ΑΕΠ. Τα επόμενα χρόνια αυξάνεται σε 7,6% το 1983 σε 8,4% το 1984 και σε 11,7% το 1985.
    Το 1985 ο Κώστας Σημίτης ανέλαβε το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, όπου παρέμεινε μέχρι τον Νοέμβριο του 1987 εφαρμόζοντας το πρώτο πρόγραμμα σταθεροποίησης, με αποτέλεσμα τον περιορισμό του ελλείμματος σε μονοψήφιο ποσοστό 9,5% το 1986 και 9,2% το 1987. Την ίδια περίοδο υπουργός Οικονομικών ήταν ο Δημήτρης Τσοβόλας με αναπληρωτή τον Νίκο Αθανασόπουλο και υφυπουργό τον Δημήτρη Γεωργακόπουλο (συμμετέχει σήμερα στην κυβέρνηση του Γιώργου Α. Παπανδρέου ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών).
    Η χώρα μετά το 1987 εισήλθε σε περιπέτειες με αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις. Ο Κ. Σημίτης παραιτήθηκε τον Νοέμβριο του 1987 όταν διαφώνησε με τη χαλάρωση των μέτρων . Το έλλειμμα ξαναρχίζει να ανεβαίνει σε 11,5% το 1988 και εκτινάσσεται σε διψήφια νούμερα: 14,4% το 1989 και 16,1% το 1990. Τον Ιούνιο του 1988 υπουργός Εθνικής Οικονομίας αναλαμβάνει ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, ο οποίος είναι ο εκπρόσωπος της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (διορίστηκε από τη σημερινή κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου), ενώ υπουργός Οικονομικών παραμένει ο Δημήτρης Τσοβόλας. Τον Μάρτιο του 1989 γίνεται ανασχηματισμός, αλλά το Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κρατούν τα ίδια πρόσωπα.
    Τον Ιούλιο του 1989 -αμέσως μετά το σκάνδαλο Κοσκωτά που αποκάλυψε ο τύπος το 1988- έγιναν εκλογές και σχηματίστηκε κυβέρνηση από τη Νέα Δημοκρατία και τον Συνασπισμό, με πρωθυπουργό τον Τζαννή Τζαννετάκη. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας ανέλαβε ο Γιώργος Σουφλιάς με αναπληρωτή τον Σωτήρη Χατζηγάκη. Υπουργός Οικονομικών ήταν ο σημερινός πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς.
    Λίγους μήνες μετά, τον Νοέμβριο του 1989, σχηματίστηκε οικουμενική κυβέρνηση με πρόεδρο τον Ξενοφώντα Ζολώτα, υπουργό Εθνικής Οικονομίας τον Γιώργο Γεννηματά και Οικονομικών τον Γιώργο Σουφλιά.
    Τον Μάρτιο του 1990 ανέλαβε υπηρεσιακή κυβέρνηση για να οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές του Απριλίου του ίδιου έτους. Στις εκλογές κέρδισε η Νέα Δημοκρατία με πρόεδρο τον Κων. Μητσοτάκη, ο οποίος τοποθέτησε τον Γιώργο Σουφλιά στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, με υφυπουργό τον Αριστείδη Τσιπλάκο. Στο υπουργείο Οικονομικών τοποθετήθηκε ο Γιάννης Παλαιοκρασσάς με υφυπουργό τον Αριστοτέλη Παυλίδη. Η χρονιά (1990) κλείνει με τεράστιο έλλειμμα 16,1%.
    Η Νέα Δημοκρατία προώθησε διαρθρωτικές αλλαγές με σκοπό τη μείωση του δημόσιου τομέα, προκαλώντας αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και συνδικαλιστικών φορέων. Το έλλειμμα υποχώρησε σε 11,5% το 1991 και 12,8% το 1993. Η χώρα εισέρχεται σε ύφεση – μείωση παραγόμενης αξίας προϊόντων και υπηρεσιών – λόγω των μεγάλων έμμεσων φόρων που επιβάλλει η κυβέρνηση με υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών τον Στέφανο Μάνο (1992-1993) και επηρεασμένη από τη φθίνουσα πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Ετσι, λόγω μείωσης του ΑΕΠ, η χώρα μας έκλεισε το 1993 με μεγαλύτερο έλλειμμα, ήτοι 13,8%. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχασε τις εκλογές ή «ανετράπη από τα οικονομικά συμφέροντα», όπως ισχυρίστηκε ο τότε πρωθυπουργός.
    Κερδίζει και πάλι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας ανέλαβε ο Γιάννος Παπαντωνίου και Οικονομικών ο Αλέκος Παπαδόπουλος. Το έλλειμμα μειώνεται σε 10% το 1994 για να υποχωρήσει περαιτέρω στο 7,3% το 1996 και 4% το 1997. Από τον Ιανουάριο του 1996 πρωθυπουργός της χώρας έχει γίνει ο Κ. Σημίτης, ο οποίος έλαβε εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας με υπόδειξη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. μετά την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου στις 18 Ιανουαρίου 1996. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών ήταν ο Γιάννος Παπαντωνίου, με υφυπουργούς τους Γιώργο Δρυ, Νίκο Χριστοδουλάκη, Χρήστο Πάχτα και Αλέκο Μπαλτά.
    Η προσπάθεια «νοικοκυρέματος» του κράτους συνεχίστηκε. Τα ελλείμματα υποχωρούν στα χαρτιά, αλλά όχι και τόσο στην πραγματικότητα, όπου οι λογιστικές αλχημείες ξεκινούν. Σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό του έτους 2000 (συντάχθηκε στο τέλος του 1999), προβλεπόταν ότι το έλλειμμα για το έτος 1998 θα κλείσει στο 2,5% επί του ΑΕΠ. Επίσης στον ίδιο προϋπολογισμό προβλεπόταν έλλειμμα 1,2% για το 2000. Η χώρα τιθασεύει το έλλειμμα στα χαρτιά και με υποτίμηση 14% της δραχμής το 1998 μπαίνει στον προθάλαμο της ΟΝΕ.
    Ομως, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, αποδείχθηκε εκ των υστέρων ότι το έλλειμμα του ελληνικού Δημοσίου ήταν 3,7% το 2000. Δηλαδή, η χώρα δεν θα έπρεπε να είναι μέσα στην ΟΝΕ, αφού ουδέποτε είχε έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ που προέβλεπε η Συνθήκη της Ε.Ε.
    Το έλλειμμα άρχισε και πάλι να ξεφεύγει το 2004, χρονιά εκλογών. Οι εκλογές έβγαλαν νικητή τον Κώστα Καραμανλή και τη Νέα Δημοκρατία. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών έγινε ο Γιώργος Αλογοσκούφης, με υφυπουργούς τους Πέτρο Δούκα, Χρήστο Φώλια και Αδάμ Ρεγκούζα.
    Ξεκινά η περίφημη απογραφή. Το έλλειμμα του 2004, όπως το είχε προϋπολογίσει ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών, Νίκος Χριστοδουλάκης -στον προϋπολογισμό του 2003- προβλεπόταν στο 1,2%. Αναλαμβάνοντας ο νέος υπουργός Γ. Αλογοσκούφης έκανε απογραφή και το προσδιόρισε σε 2,95%. Ομως επενέβη η Eurostat ύστερα από χρόνια και αποδείχθηκε ότι το έλλειμμα ήταν 7,5%. Ο πρώην υπουργός είχε κρύψει δαπάνες, οι οποίες ξέφυγαν εντελώς λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων.
    Το 2007 ξεσπά η πιστωτική κρίση στις ΗΠΑ, που έμελλε να επεκταθεί σε όλο τον κόσμο και να αναδείξει έπειτα από δύο χρόνια τα πήλινα πόδια της ελληνικής οικονομίας, η οποία αρχικά δεν επηρέασε γιατί τόσο οι τράπεζες όσο και οι πολίτες δεν είχαν επενδύσει σε χρηματοοικονομικά προϊόντα που απαξιώθηκαν, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως ήταν το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και ορισμένα αμοιβαία κεφάλαια τραπεζών όπως της Εθνικής Τράπεζας και της Alpha Bank.
    Αντίθετα, αυτή η πιστωτική κρίση ωφέλησε τις ελληνικές και άλλες τράπεζες, οι οποίες είχαν ελληνικά ομόλογα τα οποία απέφεραν υψηλές αποδόσεις (για την αντιμετώπιση της κρίσης στις τράπεζες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έδινε τη δυνατότητα στα πιστωτικά ιδρύματα να αντλούν ρευστότητα με επιτόκιο 1%, την οποία χρησιμοποιούσαν για να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα που έδιναν αποδόσεις 5%-7%.)
    Ομως, με αφορμή την πιστωτική κρίση, η παγκόσμια οικονομία άρχισε να προσαρμόζεται σε χαμηλότερα επίπεδα δανεισμού. Οσοι είχαν δανείσει άρχιζαν να ζητούν τα λεφτά τους πίσω, γιατί πίστευαν ότι δεν θα τα πάρουν. Αυτοί που είχαν δανειστεί αντιμετώπιζαν προβλήματα αποπληρωμής των υποχρεώσεών τους, γιατί η οικονομική δραστηριότητα προσαρμοζόταν σε χαμηλότερα επίπεδα. Ετσι, προσγειώθηκαν απότομα ολόκληρες οικονομίες που είχαν στηθεί ή υπερ-αναπυχθεί με δανεικά, όπως ήταν η Ισλανδία, το Ντουμπάι και η Ιρλανδία.
    Ακολούθησε η Ελλάδα. Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν έλαβε καμία πρόνοια για το έλλειμμα, το οποίο μεγάλωνε. Το αντιλήφθηκε μόνο λίγο πριν από τις εκλογές, όταν έλαβε κάποια μέτρα. Το χειρότερο ήταν ότι έκρυβε την πραγματικότητα κάτω από το χαλί. Ακόμη και το έλλειμμα του 2006 – που ο Αλογοσκούφης έλεγε ότι το είχε ρίξει στο 2,9% – αποδείχθηκε ότι ήταν 3,6% σύμφωνα με τα στοιχεία που έστειλε η σημερινή κυβέρνηση στις Βρυξέλλες τον Μάρτιο του 2010. Το 2008 το έλλειμμα ανεβαίνει στο 7,7%.
    Στη συνέχεια ανακαλύφθηκε ότι το ύψος του ελλείμματος για το 2009 όδευε σε επίπεδα ανώτερα του 12% (αναθεωρήθηκε προσφάτως σε 13,6%). Τότε άρχισαν τα δεινά για τη χώρα. Η νέα κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν μπόρεσε να κατανοήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Προσπάθησε, περισσότερο μέσω της διπλωματικής οδού, να εξασφαλίσει συμπάθεια, αλλά καθυστέρησε αδικαιολόγητα στη λήψη μέτρων. Ετσι, οι ιδιωτικές διεθνείς εταιρείες αξιολόγησης του χρέους (κρίνουν εάν μία εταιρεία ή ένα κράτος έχει τη δυνατότητα να αποπληρώσει τα δάνεια και βαθμολογούν αναλόγως) υποβάθμισαν άμεσα την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας και στη συνέχεια των τραπεζών, οι οποίες τόσα χρόνια χρηματοδοτούσαν το δημόσιο χρέος (αγόραζαν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου). Η υποβάθμιση οδήγησε σε ρευστοποιήσεις ελληνικών ομολόγων προκαλώντας άνοδο των αποδόσεων. Έτσι, ανέβηκαν και τα επιτόκια που η χώρα είναι υποχρεωμένη να πληρώνει προκειμένου να πάρει νέα δάνεια. Τα παραπάνω δημιούργησαν την κρίση του ελληνικού χρέους, που μας οδήγησε στο ΔΝΤ.
    Το χρέος
    Το άνοιγμα της «ψαλίδας» ανάμεσα στα έξοδα και τα έσοδα κάθε χρόνο διόγκωσε τις συνολικές μας υποχρεώσεις προς τους τρίτους, καθώς το έλλειμμα της μιας χρονιάς συν τα «μαύρα» (δαπάνες που δεν αποτυπώνονται πουθενά) γίνεται χρέος την επομένη. Το 1975 το χρέος της χώρας αναλογούσε στο 24,7% του ΑΕΠ. Το 1980 ήταν στο 28,6%. Ομως, μία δεκαετία αργότερα, το 1990, τριπλασιάστηκε στο 80,7% του ΑΕΠ. Δεν πέρασαν τρία χρόνια και το χρέος ξεπερνάει το 100% πρώτη φορά. Το 1993 το χρέος ανέρχεται στο 111,6% του ΑΕΠ!
    Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από την ίδια μελέτη που μνημονεύσαμε παραπάνω. Αν ανατρέξουμε στα σημερινά στατιστικά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που αποτελούν τη βασική πλέον πηγή πληροφόρησης μαζί με τις αναθεωρήσεις, θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι το έλλειμμα δεν ξεπέρασε ποτέ το 100% το 1993.
    Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, το χρέος υπερέβη το ΑΕΠ το έτος 1997 (101,8%). Ενα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία είναι πως το χρέος αφού συνεχίζει την ανοδική του πορεία μέχρι 102,9% πέφτει εντυπωσιακά στο 95,6% το 2007! Για να διογκωθεί και πάλι λόγω των ετήσιων ελλειμμάτων και να φθάσει σε επίπεδα ρεκόρ, τα οποία μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση: να μην μας εμπιστεύεται κανείς για να μας δανείσει.

    Σχόλιο από Ζ | 26/05/2010

  9. ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ Η «ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ» ΚΑΙ Ο «ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΟΣ» ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ
    Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥΣ
    ΚΕΙΜΕΝΟ ΧΡΗΣΤΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ (chrisgr@enet.gr) | ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΩΒΟΣ
    Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, προτού χάσει τις εκλογές του 1993, πρόλαβε να βάλει τη χώρα σε ύφεση και να αφήσει έλλειμμα ύψους 13,8%.
    Για την κυβέρνηση του Κ. Σημίτη, ο στόχος ήταν η είσοδος στην ΟΝΕ
    πάση θυσία. Η δημιουργική λογιστική στα καλύτερά της. Επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή το χρέος εκτινάχθηκε στα ύψη και η ελληνική αξιοπιστία στο εξωτερικό έπιασε πάτο. Παρά τις απογραφές και αναθεωρήσεις -ή και εξαιτίας αυτών- του κ. Αλογοσκούφη. Με τον ερχομό του Γ. Παπανδρέου στην εξουσία μπήκε στη ζωή μας και το ΔΝΤ.

    Σχόλιο από Ζ | 26/05/2010

  10. ΘΕΜΑ Η «ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ» ΚΑΙ Ο «ΓΑΛΑΖΟΠΡΑΣΙΝΟΣ» ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ
    Γιατί τα έξοδα ήταν σχεδόν πάντα μεγαλύτερα από τα έσοδα
    ΚΕΙΜΕΝΟ ΧΡΗΣΤΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ (chrisgr@enet.gr) | ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΩΒΟΣ
    Οι θεωρητικοί υποστηρίζουν πως υπάρχουν δύο πολιτικές για τη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών. Η μία έχει στόχο την ευημερία της κοινωνίας και διοχετεύει χρήματα -κυρίως δανεικά στη δική μας περίπτωση- προς την κοινωνία. Η άλλη δεν ενδιαφέρεται τόσο για την εφήμερη ικανοποίηση της κοινωνίας, αλλά για διατηρήσιμη ανάπτυξη και δεν δίνει πόρους για κατανάλωση.
    Υπάρχει όμως και μία τρίτη πολιτική, αυτή που θεωρητικά ήθελε να εφαρμόσει ο σημερινός πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου. Να μην υποθηκεύει τα εισοδήματα των επόμενων γενιών με χρέη, αλλά να αναδιανείμει το εισόδημα, φορολογώντας τα μεγαλύτερα εισοδήματα. Μόνο που αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια. Γιατί, πολύ απλά, οι ελληνικές κυβερνήσεις, εκτός από την αλόγιστη σπατάλη του δημόσιου χρήματος, δεν μπόρεσαν ποτέ να πατάξουν τη φοροδιαφυγή.
    1. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι άμεσοι φόροι, δηλαδή οι φόροι που προκύπτουν από τη φορολόγηση του συνολικού εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων, ήταν 4,4% του ΑΕΠ στην Ελλάδα το ’88, όταν το ίδιο έτος ήταν 16,4% στο Βέλγιο, 11,7% στη Δανία, 7,6% στη Γαλλία, 12,9% στην Ιταλία κ.λπ. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αντλούσε το χαμηλότερο ποσοστό άμεσων φόρων ανάμεσα σε όλες τις τότε χώρες-μέλη της Ε.Ε. Δέκα χρόνια μετά, το ποσοστό των άμεσων φόρων αυξήθηκε στο 8,5% όταν όμως ο μέσος όρος στην Ε.Ε. ήταν 12,1%. Το 2008 το ποσοστό για την Ελλάδα μειώνεται σε 7,7% όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη ανεβαίνει στο 12,2%.
    2. Η Ελλάδα, χώρα της Ε.Ε. και ανατολικό σύνορο αυτής, ξοδεύει τεράστια ποσά για αμυντικές δαπάνες, οι οποίες ελάχιστα συνεισφέρουν στην εγχώρια παραγωγή. Σύμφωνα με την επίσημη λίστα της CIA, οι αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας αντιστοιχούν στο 4,3% του ΑΕΠ της. Στην ίδια λίστα, άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως η Πορτογαλία και το Βέλγιο εμφανίζονται με δαπάνες που αντιστοιχούν στο 2,3% και 1,3% αντίστοιχα. Εάν, λοιπόν, η Ελλάδα έριχνε τις δαπάνες της σε επίπεδα αντίστοιχα με αυτά της Πορτογαλίας, θα γλίτωνε περί τα 4 δισ. ευρώ ετησίως. Μέσα μια 10ετία, δηλαδή, θα μπορούσε να εξοικονομήσει 40 δισ. ευρώ και με τα σημερινά δεδομένα.
    3. Μια άλλη περίπτωση διόγκωσης του χρέους ήταν η παντοτινή λειτουργία υπό κρατικό έλεγχο ζημιογόνων οργανισμών.
    4. Ο Κώστας Καραμανλής όταν ανέλαβε τα ηνία της χώρας μίλησε για επανίδρυση του κράτους, αναδιοργάνωση και εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, από την οποία θα αντλούσε όφελος 10 δισ. ευρώ. Εκανε συχνά μνεία για ανάγκη μείωσης του κράτους. Ωστόσο, στην πενταετία διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας δημιουργήθηκαν περίπου 700 νέοι οργανισμοί, με ετήσιο κόστος γύρω στα 200 εκατ. ευρώ ετησίως.
    5. Τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις, δηλαδή από την πώληση δημόσιας περιουσίας, αντί να αξιοποιούνται αποκλειστικά για τη μείωση του δημόσιου χρέους, κατευθύνονταν σε κάθε λογής ενισχύσεις και επιδοτήσεις. Αυτό το συμπέρασμα προέκυψε έπειτα από ερώτηση του βουλευτή του Συνασπισμού Π. Λαφαζάνη στη Βουλή, ο οποίος ζήτησε στοιχεία για το πού πάνε τα χρήματα των αποκρατικοποιήσεων. Από την εξέλιξη του ειδικού λογαριασμού προέκυψαν τα εξής: Τα συνολικά έσοδα από το 2000 έως τις 31.10.2009 ανήλθαν σε 17.427.665.484 ευρώ, ενώ την ίδια περίοδο οι πληρωμές για να καλυφθούν ανάγκες του Δημοσίου ήταν 16.953.394.531 ευρώ. Από αυτά, μόνο 2.999.362.773 ευρώ χρησιμοποιήθηκαν για αντίστοιχη μείωση δημόσιου χρέους.
    6. Ελλειμμα ανταγωνιστικότητας. Η Ελλάδα εισάγει περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από όσα εξάγει. Ετσι, η οικονομία λειτουργεί σε καθεστώς χαμηλής παραγωγικότητας και αναγκάζεται να δανείζεται για να διατηρεί ένα σταθερό βιοτικό επίπεδο. Ομως μακροπρόθεσμα αυτή η κατάσταση οδηγεί σε υποβάθμιση, καθώς μεταφέρονται συνεχώς πόροι και εισοδήματα στο εξωτερικό για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους

    Έντυπη Έκδοση
    Ελευθεροτυπια, Εψιλον, Κυριακή 9 Μαΐου 2010

    Σχόλιο από Ζ | 26/05/2010

  11. Τι τους κοιτάτε ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;;;

    http://kanali.wordpress.com/2010/05/27/titoyskoitatereeee/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/05/2010

  12. Κυβέρνηση σωτηρίας για… τις Big Business!

    Ντόρα και εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ συγκλίνουν για νέο κόμμα, με ισχυρή κατεύθυνση υπέρ των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων – Σενάρια διπλών εκλογών και συγκυβέρνησης με ΠΑΣΟΚ το φθινόπωρο – Αχίλλειος πτέρνα του εγχειρήματος η ανοικτή Εξεταστική για την Siemens…

    Ένα κεντρώο κομματικό μόρφωμα, που θα εκφράσει καλύτερα από τους υπάρχοντες σχηματισμούς τις ανησυχίες των ισχυρών επιχειρηματικών συμφερόντων της χώρας, προσανατολίζεται να δημιουργήσει η Ντόρα Μπακογιάννη, προσβλέποντας στη συνεργασία με επιφανείς εκσυγχρονιστές από το χώρο του ΠΑΣΟΚ και σε μια μεγάλη ευκαιρία συμμετοχής σε κυβερνητικό σχήμα, αν επαληθευθούν τα σενάρια για διπλές εκλογές το φθινόπωρο, με αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

    Στο νέο κομματικό σχήμα φαίνεται να συγκλίνουν δυνάμεις από διαφορετικές, αλλά ιδεολογικά συγγενείς κατευθύνσεις:

    – Η φιλελεύθερη πτέρυγα της ΝΔ, που παραδοσιακά εκφράζεται από την οικογένεια Μητσοτάκη, και διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με τους σημαντικούς επιχειρηματικούς και τραπεζικούς κύκλους της χώρας, καθώς θεωρείται ότι εκφράζει με αυθεντικό τρόπο τις πολιτικές τους επιδιώξεις.

    – Η εκσυγχρονιστική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ, που δυσκολεύεται να συνυπάρξει με το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, ιδιαίτερα μετά την οριστική απομάκρυνση του Κ. Σημίτη από το πολιτικό πεδίο του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Και αυτή η πολιτική πτέρυγα διατηρεί άριστες σχέσεις με τα ισχυρά «τζάκια» της ελληνικής οικονομίας, που άλλωστε ωφελήθηκαν τα μέγιστα από το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα της 8ετίας 1996-2004.

    – Οι μεγάλοι επιχειρηματίες και τραπεζίτες, που προβληματίζονται έντονα για το ενδεχόμενο εξάντλησης των ορίων αντοχής του σημερινού δικομματικού συστήματος, φοβούνται ότι η ύφεση, το αυστηρό σταθεροποιητικό πρόγραμμα και οι συμφωνίες με Ε.Ε. και ΔΝΤ δίνουν τέλος στο κρατικοδίαιτο μοντέλο ανάπτυξης, ενώ δεν αισθάνονται ιδιαίτερα «άνετα» με τις σημερινές ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων. Οι σκέψεις που υπήρχαν στα υψηλά επιχειρηματικά σαλόνια για δημιουργία κόμματος με επικεφαλής κάποιον προβεβλημένο επιχειρηματία, στα πρότυπα της Forza Italia του Μπερλουσκόνι φαίνεται ότι εγκαταλείπονται, καθώς ρίχνεται το βάρος πλέον υπέρ της σύστασης του νέου κόμματος, που θα επανδρωθεί με πολιτικά στελέχη, αλλά θα έχει τη σθεναρή υποστήριξη του ελληνικού Big Business.

    Στο νέο κομματικό σχήμα γίνεται προσπάθεια να επιστρατευθούν όχι μόνο τα στελέχη που φαίνεται ότι πολύ σύντομα θα αποσχισθούν από τη Νέα Δημοκρατία για να ακολουθήσουν την Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά και επιφανείς εκσυγχρονιστές πολιτικοί, στους οποίους έχει δείξει και δημόσια την αμέριστη εκτίμησή του ο Κ. Μητσοτάκης, όπως ο πρώην υπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ, Αλ. Παπαδόπουλος. Πολλά ερωτηματικά υπάρχουν για τη στάση του ίδιου του Κ. Σημίτη, ο οποίος φέρεται απογοητευμένος από τους υφιστάμενους κομματικούς σχηματισμούς, αλλά δεν είναι βέβαιο αν θα μετάσχει ενεργά στο κεντρώο-φιλελεύθερο νέο εγχείρημα. Γίνεται πάντως, όπως λέγεται στο πολιτικό παρασκήνιο, προσπάθεια επιστράτευσης άλλοτε στενών συνεργατών του, όπως ο Ν. Χριστοδουλάκης, ο Γ. Παπαντωνίου και ο Γ. Στουρνάρας.

    Το σενάριο που φαίνεται να εξυπηρετεί κατά τον καλύτερο τρόπο τις επιδιώξεις των εμπνευστών του νέου κόμματος συνδέεται άμεσα με τις προσεχείς πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις:

    n Ο Γ. Παπανδρέου «αντέχει» ως τώρα στις πιέσεις της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας, αλλά η δυσαρέσκεια για τα μέτρα σταθεροποίησης διογκώνεται και η δημοσκοπική ισχύς τους ΠΑΣΟΚ μειώνεται συνεχώς. Αντίστοιχα, η Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά δείχνει να χρειάζεται μια πολύ μεγάλη περίοδο προσαρμογής για να επιστρέψει, αν το πετύχει, στη διεκδίκηση της εξουσίας –άλλωστε, η διαφαινόμενη απόσχιση των μητσοτακικών δεν αφήνει περιθώρια γρήγορης «ανάρρωσης» της ΝΔ.

    n Το ερχόμενο φθινόπωρο προβλέπεται θερμό, καθώς θα έχει γίνει πια έντονα αισθητή η επίδραση των οικονομικών μέτρων και η εμβάθυνση της ύφεσης, εντείνοντας την κοινωνική δυσαρέσκεια και δημιουργώντας προϋποθέσεις εκρηκτικών, αν όχι ανεξέλεγκτων, αντιδράσεων στην κυβερνητική πολιτική.

    n Με αυτά τα δεδομένα, δεν θα πρέπει να αποκλείεται η σχεδόν υποχρεωτική προσφυγή σε διπλές κάλπες το φθινόπωρο (τοπικές και εθνικές εκλογές), ώστε να δοθεί τέλος στην πρώτη πράξη του μετά την οικονομική κατάρρευση πολιτικού δράματος της χώρας. Σε αυτή την περίπτωση, το πιθανότερο είναι, ότι το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου θα είναι μεν πρώτο κόμμα, αλλά χωρίς να συγκεντρώνει πλειοψηφία στη Βουλή. Αν το νέο κόμμα περάσει με ευκολία το 3% και σχηματίσει μια «αξιοπρεπή» κοινοβουλευτική ομάδα, θα έχει μια χρυσή ευκαιρία να συμμετάσχει σε σχηματισμό κυβέρνησης, προτείνοντας συνεργασία στο ΠΑΣΟΚ, με αντάλλαγμα τον έλεγχο βασικών υπουργείων (Εξωτερικών, Οικονομικών κ.α.).

    «Βαρίδια» και φθορά…

    Το μεγάλο πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι δυνάμεις του επίδοξου, νέου κομματικού σχηματισμού δεν είναι άλλο από την ίδια τη φθορά τους, από τα χρόνια που βρέθηκαν στη διαχείριση της εξουσίας. Τόσο οι εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ, όσο και τα στελέχη της μητσοτακικής πτέρυγας έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαπενταετίας, που χρεώνονται από τους πολίτες τη βασική ευθύνη για τη σημερινή οικονομική κατάρρευση και την εκτεταμένη διαφθορά στο πολιτικό σκηνικό.

    Η φθορά αυτή συμπυκνώνεται συμβολικά στην υπόθεση της Siemens, η διερεύνηση της οποίας από την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής προκαλεί σήμερα ισχυρούς κραδασμούς στο πολιτικό σκηνικό. Είναι γνωστές οι άριστες σχέσεις της Ντόρας Μπακογιάννη και της οικογένειας Μητσοτάκη συνολικότερα με την Siemens και τον Μ. Χριστοφοράκο, όπως είναι γνωστό πλέον, ότι οι μοναδικοί πολιτικοί που ομολόγησαν ότι έλαβαν μεγάλα χρηματικά ποσά από την Siemens είναι οι δύο πρώην στενοί συνεργάτες του κ. Κ. Σημίτη, ο Θ. Τσουκάτος και ο Τ. Μαντέλης, ο οποίος προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων με όσα δήλωσε αυτή την εβδομάδα, εξεταζόμενος στη Βουλή.

    Το Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται να ποντάρει πολλά στη διερεύνηση της υπόθεσης Siemens, ενώ υπάρχουν ενδείξεις, ότι Παπανδρέου και Σαμαράς συνεργάζονται άριστα προς την κατεύθυνση της πλήρους διερεύνησης μιας υπόθεσης, από την οποία έχουν περισσότερα να χάσουν οι βασικοί τους εσωκομματικοί αντίπαλοι (εκσυγχρονιστές και μητσοτακικοί). Δεν είναι τυχαίο, ότι για πρώτη φορά τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν συμφωνήσει να καταλήξουν σε κοινό πόρισμα, μαζί και με τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα, για το σκάνδαλο της Siemens.

    Επιπλέον, το Μαξίμου ευνοείται και από την τροπή που πήρε η απολογία Μαντέλη στην Εξεταστική Επιτροπή. Ενώ αρχικά αναμενόταν ότι ο πρώην υπουργός θα ερχόταν, θα μιλούσε και θα επέστρεφε «άθικτος» στο Αζερμπαϊτζάν, όπου δραστηριοποιείται επαγγελματικά, διατάχθηκε από αρμόδιο εισαγγελέα η απαγόρευση εξόδου του από τη χώρα και ασκήθηκε εναντίον του ποινική δίωξη για ξέπλυμα χρήματος, η οποία μπορεί να μην φαίνεται αρκετά πειστική, αφού οι βασικές κατηγορίες της δωροληψίας αφορούν παραγεγραμμένα αδικήματα, αλλά δεν παύει να δημιουργεί κινδύνους για τον πρώην υπουργό.

    Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί, λένε στα πολιτικά παρασκήνια, ότι αυτή η ποινική πίεση δεν θα «σπάσει» τον κ. Μαντέλη, δίνοντας του ένα κίνητρο συνεργασίας με τις αρχές για την κατάδοση άλλων μιζαδόρων, με αντάλλαγμα ευμενέστερη μεταχείριση, για την οποία υπάρχει πρόνοια πλέον, με τον τελευταίο νόμο Καστανίδη. Αν ο κ. Μαντέλης υποχρεωθεί σε τέτοιες αποκαλύψεις, βέβαιο είναι ότι αρκετά ακόμη ηχηρά ονόματα σημιτικών κυβερνήσεων θα εμπλακούν στην υπόθεση Siemens.

    Παράλληλα, το ΣΔΟΕ έφθασε με κυβερνητικές εντολές στα γραφεία της Siemens την Πέμπτη και μεταξύ των στοιχείων που άντλησε ήταν αυτά που αναφέρονται στις κατά καιρούς «δωρεές», μικρότερης ή μεγαλύτερης αξίας, σε πολιτικά στελέχη. Εκτιμάται, ότι στο υλικό αυτό ίσως βρεθούν πολλά νεότερα στοιχεία για τα δώρα στην Ντόρα Μπακογιάννη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη από την Siemens, που θα δημιουργήσουν πολιτικούς πονοκεφάλους στο μητσοτακικό στρατόπεδο.

    Με αυτά τα δεδομένα, το πολιτικό εγχείρημα για νέο κόμμα εξουσίας στην Ελλάδα ίσως αποδειχθεί θνησιγενές, αν θαφτεί κάτω από τις βαριές αποκαλύψεις για το σκάνδαλο της Siemens ένας σημαντικός αριθμός πολιτικών στελεχών που έχουν ταυτισθεί με την εκσυγχρονιστική-κεντρώα-φιλελεύθερη πτέρυγα, που εκπροσωπούν ιστορικά στην Ελλάδα, έστω και από διαφορετικά κόμματα, οι μητσοτακικοί και οι εκσυγχρονιστές…

    http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/—-big-business-2010052823828/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/05/2010

  13. Πως η Γερμανία μας βγάζει από το €

    Δευτέρα, 31 Μάιος 2010 01:11

    Συνεχίζουν να «ποντάρουν» στην αναδιάρθρωση του χρέους ή της χρεοκοπίας της Ελλάδας οι αγορές, ενώ στις αναλύσεις τους ξένοι οίκοι αναφέρουν εμφατικά το σενάριο αυτό. Ο γαλλο – γερμανικός άξονας βρίσκεται πλέον σε σημείο καμπής και είναι βέβαιο πως τόσο ο Πρόεδρος Σαρκοζύ, όσο και η Καγκελάριος Μέρκελ πρόκειται να συζητήσουν ανοιχτά το «ελληνικό πρόβλημα» στις 7 Ιουνίου, τόσο για το επερχόμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όσο και για την σύνοδο των G8 και G20, που θα λάβει χώρα στον Καναδά.

    Η γερμανική εφημερίδα Der Spiegel αναφέρει πως ενώ οι γαλλικές τράπεζες κατέχουν 51 δισ. ευρώ σε ελληνικά κρατικά ομόλογα και οι γερμανικές μόλις 31 δισ. ευρώ ωστόσο η Γερμανία είναι αυτή που θα συνεισφέρει 8,4 δισ. στο σχέδιο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, έναντι μόλις 5,5 που θα δώσει η Γαλλία.

    Oι θέσεις των Γερμανών, όπως εκφράστηκαν πρόσφατα από την καγκελάριο κυρία Ανγκελα Μέρκελ και τον υπουργό Οικονομικών κ. ΒόλφγκανγκΣόιμπλε, επικεντρώνονται στην ιδέα της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» για χώρες που δεν επιτυγχάνουν τους δημοσιονομικούς στόχους καθώς και στη δημιουργία μιας «ευρωζώνης δύο ταχυτήτων». Σύμφωνα με επιστήμονες οι οποίοι συμμετέχουν στις υπό σχηματισμό ομάδες ειδικών που συζητούν το πακέτο αλλαγών τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν ως εξής:

    Η «ελεγχόμενη χρεοκοπία» κατ΄ ουσίαν σημαίνει ότι θα πρέπει να βρεθεί μια φόρμουλα εξόδου από τη σημερινή ευρωζώνη χωρών που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τις δανειακές υποχρεώσεις τους. Εκτιμάται ότι αυτό θα είναι το βασικό στοιχείο του νέου πακέτου για την αναθεώρηση της οικονομικής πολιτικής της ευρωζώνης που θα συνδυαστεί με την αναθεώρηση των δημοσιονομικών πολιτικών των κρατών-μελών, οι οποίες θα υπόκεινται σε κεντρικό έλεγχο και έγκριση.

    Η ευρωζώνη δύο ταχυτήτων θα λειτουργεί ως εξής: Σύμφωνα με τον καθηγητή του Διεθνούς Χρηματοοικονομικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ κ. Αιμίλιο Αυγουλέα «η ευρωζώνη δύο ταχυτήτων συζητείται ότι θα έχει στον σκληρό πυρήνα της το ευρώ ως νόμισμα πληρωμών και συναλλαγών καθώς και ως εθνικό νόμισμα (legal tender).Οι χώρες της δεύτερης ταχύτητας θα έχουν παράλληλα το ευρώ ως νόμισμα εξωτερικών και εσωτερικών συναλλαγών,αλλά ταυτόχρονα θα διαθέτουν και το εθνικό τους νόμισμα (legal tender) προσδεδεμένο στο ευρώ.Η ισοτιμία του εθνικού νομίσματος θα είναι κυμαινόμενη,έτσι ώστε να ενισχύεται η ανταγωνιστικότητά του, με αντίστοιχη πτώση του βιοτικού επιπέδου των λαών τους (για τους οποίους τα εισαγόμενα προϊόντα θα είναι ακριβότερα)».

    Οι χώρες της δεύτερης ζώνης θα βρίσκονται σε μόνιμη επιτήρηση. Θα ανήκουν «μεταβατικά» (θεωρητικώς, τουλάχιστον) στη δεύτερη ταχύτητα, ώσπου να κριθούν ικανές να προαχθούν στην πρώτη ταχύτητα. Τα κριτήρια εισαγωγής στον Α΄ Κύκλο θα είναι πολύ πιο αυστηρά από αυτά που ίσχυαν ως σήμερα. 4. Για να συντελεστούν τα παραπάνω. θα χρειαστεί τροποποίηση της ιδρυτικής Συνθήκης της ΕΕ, είτε συνολικά είτε στο παράρτημα που αναφέρεται στην ευρωζώνη κάτι που δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς ομοφωνία. Στο υπουργείο Οικονομικών εκτιμούν ότι η συζήτηση για μια «νέα ευρωζώνη» ίσως είναι πρόωρη, και πάντως η Ελλάδα δεν κινδυνεύει, αφού για να συμβεί αυτό θα πρέπει η χώρα να υποστηρίξει με την ψήφο της την αλλαγή της Συνθήκης.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 31/05/2010

  14. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ: Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

    Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

    “Δεν θα πεθάνουμε για το Ντάντσιχ», έλεγαν οι Γάλλοι πριν εβδομήντα χρόνια. «Δεν θα πληρώσουμε για τους ‘Ελληνες», λένε σήμερα οι Γερμανοί. Κι αν στο μεταξύ, η δύναμη του χρήματος αντικατέστησε τη δύναμη των όπλων στην Ευρώπη, δεν την έκανε λιγότερο θανατηφόρα (και τελικά αυτοκαταστροφική).

    Η επίθεση κατά της Ελλάδας από ισχυρές “γεωοικονομικές” δυνάμεις, τις δυνάμεις του πλήρως απελευθερωμένου χρηματιστικού κεφαλαίου, μιας υπό εκκόλαψη Αυτοκρατορίας του Χρήματος, έχει μια τεράστια, παγκόσμια σημασία, που υπερβαίνει κατά πολύ το μέγεθος αυτής της μικρής χώρας. Είναι η πρώτη από μια σειρά μαχών, που θα καθορίσουν το μέλλον των ευρωπαϊκών κρατών και εθνών, το μέλλον της ιδέας μιας ενωμένης, ανεξάρτητης, κοινωνικής Ευρώπης, της δημοκρατίας και του πολιτισμού μας.

    Το ερώτημα που επιχειρείται να απαντηθεί στην Ελλάδα είναι ποιος θα πληρώσει το συσσωρευθέν χρέος της παγκόσμιας οικονομίας, περιλαμβανομένου του χρέους που συσσωρεύθηκε για τη σωτηρία των μεγάλων τραπεζών το 2008. Θα το πληρώσει ο πληθυσμός των ανεπτυγμένων χωρών, με την κατάργηση των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων τριών αιώνων, του ευρωπαϊκού πολιτισμού δηλαδή; Θα το πληρώσουν οι τρίτες χώρες; Θα το πληρώσουμε με την καταστροφή του περιβάλλοντος; Θα κυριαρχήσουν οι τράπεζες στα κράτη ή τα κράτη στις τράπεζες;

    Θα μπορέσει η Ευρώπη να ξανακυριαρχήσει στο τέρας του χρηματιστικού κεφαλαίου, επαναφέροντας ρυθμίσεις ροών κεφαλαίου, λελογισμένου προστατευτισμού, αναπτυξιακή πολιτική, συμβάλλοντας στην οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου, δίνοντας έτσι ένα παράδειγμα παγκόσμιας αξίας, ή θα καταστραφεί σε άγριες εσωτερικές διαμάχες, στερεώνοντας τον παραπαίοντα ηγεμονικό ρόλο των ΗΠΑ σήμερα, ίσως άλλων αύριο, αν όχι παγκόσμιο ή περιφερειακούς ολοκληρωτισμούς;

    Η ελληνική κρίση

    Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η ‘Ενωσή τους, που διέθεσαν κολοσσιαία ποσά για τη σωτηρία των τραπεζών, επιβάλλουν τώρα στην Ελλάδα τη λήψη μέτρων που συνιστούν τη μεγαλύτερη κοινωνική οπισθοδρόμηση στην ιστορία της χώρας, με την εξαίρεση της γερμανικής κατοχής του 1941-44, αλλά και την σπρώχνουν στη μεγαλύτερη ύφεση εδώ και δεκαετίες, στερώντας την από κάθε αναπτυξιακή προοπτική για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Κάτι που, en passant, κινδυνεύει να καταστήσει αδύνατη την αποπληρωμή του χρέους της, κινδυνεύει δηλ. να κάνει την Ελλάδα Λήμαν Μπράδερς της νέας φάσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που άρχισε το 2008.

    ‘Εχουμε φτάσει στο σημείο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να δανείζει τις ευρωπαϊκές τράπεζες με 1%, προκειμένου αυτές να δανείσουν με 6% ή 7% το ελληνικό κράτος. Συμβάλλοντας έτσι στην κερδοσκοπική επίθεση εναντίον της Ελλάδας και του ευρώ, επικεφαλής της οποίας είναι οι … αμερικανικές
    Τράπεζες, και πρώτη μεταξύ όλων η Γκόλντμαν Ζακς (αλλά στην οποία επίσης συμμετέχουν και μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες)! Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αρνούνται ταυτόχρονα να εκδώσουν ευρωομόλογα, που θα επέτρεπαν στην Ελλάδα να δανειστεί με λογικούς όρους.


    Πως η ελληνική ηγεσία οργανώνει την ήττα της χώρας

    Η ελληνική πολιτική ελίτ, από τη δική της πλευρά, αδυνατεί εδώ και καιρό να συμπεριφερθεί ως εθνική ελίτ, έχοντας εναποθέσει την οικονομική πολιτική της χώρας στις Βρυξέλλες και την εξωτερική στην Ουάσιγκτων. «Πρέπει να ευθυγραμμίσουμε τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα με τα συμφέροντα των πλουσίων και των ισχυρών», ήταν το δόγμα του Πρωθυπουργού Σημίτη, που διαδέχθηκε τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1996. Δεδομένου ότι τα εθνικά συμφέροντα έχουν αντικειμενικό χαρακτήρα, το έργο που ανέθεσε στον εαυτό της, δια του «νέου ΠΑΣΟΚ», η ελληνική ελίτ, έμοιαζε με αυτό του Προκρούστη. Σήμερα, η ελληνική κοινωνία καλείται να πληρώσει το τίμημα.

    Σπάνια στην ελληνική ιστορία το χάσμα ήταν τόσο αβυσσαλέο όσο σήμερα ανάμεσα στην ελίτ και την πολιτική τάξη από τη μια, τα λαϊκά στρώματα από την άλλη. Σπάνια η ελληνική ελίτ είχε χάσει τόσο πολύ την ικανότητα να σκέφτεται σε όρους του έθνους που εκπροσωπεί και οι διανοούμενοι της δεν είχαν τόσο πολύ “εξαγορασθεί” από τις δυνάμεις είτε του “ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού”, είτε της πιο κλασικής στην Ελλάδα υποτέλειας στην Ουάσιγκτον (ενίοτε και με ολίγο άρωμα «αριστερού αντιεθνικισμού»). Αλλά και σπάνια οι υποκείμενες τάξεις ήταν τόσο στερημένες δυνατότητας άρθρωσης πολιτικού λόγου και ιδεολογικής απάντησης στην επίθεση που δέχονται.

    Επί τουλάχιστο ένα τέταρτο αιώνα, στην Ελλάδα και όχι μόνο, κατεδαφίζονται συστηματικά όλες οι συλλογικές αξίες, είτε της αριστεράς είτε της δεξιάς, είτε της παράδοσης είτε της νεωτερικότητας. Οι αξίες της κοινωνικής αλληλεγγύης και του σοσιαλισμού, οι αξίες του έθνους, του πατριωτισμού και του χριστιανισμού λοιδωρούνται και εξευτελίζονται στην πράξη.

    Ο ‘Ελληνας Φάουστ έδωσε την ψυχή του για ένα τζιπ 4χ4. Τώρα και το τζιπ και πολύ περισσότερα του παίρνουνε, και κυρίως από αυτούς που δεν φταίνε τίποτα, από εκατομμύρια εργατικών και εντίμων Ελλήνων, που δεν έκαναν περιουσίες από το τίποτα και που έμειναν παγωμένοι, χωρίς τρόπο άμυνας, χωρίς αναλυτικά εργαλεία να καταλάβουν τι συμβαίνει, καθώς το τσουνάμι των “αγορών“ ετοιμάζεται να καταστρέψει, ιδίως αν δεν αντιδράσουν άμεσα, μαζικά, δυναμικά, συγκροτημένα, τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων, σε μια Ελλάδα και μια Ευρώπη που κυριαρχείται από ένα ξετσίπωτο Εγώ.

    Ούτε η αριστερά, ούτε τα συνδικάτα, ούτε η «εθνική» δεξιά σε ελληνικό, όπως και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι προετοιμασμένες για αυτό που έρχεται. Η δομή των αιτημάτων τους παρέμενε μέχρι πρόσφατα, αν όχι και σήμερα, μια καλύτερη αναδιανομή για τους μεν, μια στοιχειώδης υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων για τους δε. Προϋποθέτει κατ’ ουσίαν τη βιωσιμότητα του συστήματος που θεωρητικώς αντιμάχονται. Δεν είναι το αίτημα μιας ριζικής αναμόρφωσης του συστήματος, ένας αυθεντικός ριζοσπαστικός μεταρρυθμισμός.

    Στην Ελλάδα, η Γκόλντμαν Ζακς οργάνωνε την επίθεση κατά της χώρας, ανοίγοντας, στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του Σεπτεμβρίου, λογαριασμό για την ελληνική χρεωκοπία στην αγορά CDS. Την ίδια ώρα το μεν ΠΑΣΟΚ υποσχόταν μια νεοκεϋνσιανή διαχείριση, με το σύνθημα Παπανδρέου «υπάρχουν λεφτά», αν και επρόκειτο πιθανώς για απλή απάτη, τμήμα διεθνούς συνωμοσίας για να φθάσει η χώρα στο ΔΝΤ, τα δε κόμματα της αριστεράς ζητούσαν μεγάλες αυξήσεις και διορισμό εκατό χιλιάδων νέων δημοσίων υπαλλήλων, αντί να προειδοποιήσουν για την κρίση χρέους, την πιθανότητα επίθεσης στη χώρα και να προτείνουν μέτρα αντιμετώπισής της! Στελέχη και ηγεσίες ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, “επαναστατικής” αριστεράς και συνδικάτων, δεν είχαν ούτε μισή ουσιαστική κουβέντα να πουν για τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ούτε μισή πρωτοβουλία να πιστωθούν.

    Υποσυνείδητα, αριστερά και συνδικάτα πίστευαν περισσότερο από τους τραπεζίτες στην ευστάθεια του συστήματος κι οπωσδήποτε δεν είχαν καμία διάθεση και αυτοπεποίθηση να ασχοληθούν με τη ριζική μεταρρύθμισή του. Είχαν προ πολλού ενσωματωθεί κατ’ ουσίαν σε αυτό και ενδόμυχα πίστευαν ότι ζούσαν στον καλύτερο δυνατό κόσμο, από τον οποίο, όχι από κάποια «επαναστατική δράση των μαζών», περίμεναν να τους αναγνωρίσει τη χρησιμότητά τους. Τώρα, καθώς οι πολύ πιο ρεαλιστικές τράπεζες περνάνε στην κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και της δημοκρατίας, αλλά και των ευρωπαϊκών κρατών, από τα οποία αφαιρούν όλο το περιεχόμενο, αφήνοντας μόνο την ταμπέλα, όσες πολιτικές δυνάμεις της ηπείρου δεν έχουν ακόμα παραδοθεί στο χρηματιστικό κεφάλαιο, μοιάζουν ιδεολογικά, πολιτικά και ψυχολογικά αφοπλισμένες.

    «Παράφρων» μεταβλητή της ιστορίας, η κυβέρνηση διαχειρίζεται την κρίση κατά χαοτικό τρόπο που την βαθαίνει και την καθιστά πολύ πιο επικίνδυνη, μέσω μια σειράς μηχανισμών που θυμίζουν έντονα τον μηχανισμό αυτοκτονίας του σοβιετικού συστήματος. Δεν γνωρίζουμε τη συμβολή σε αυτό το αποτέλεσμα του τεραστίου αριθμού ατύπων Αμερικανών συμβούλων, που έχουν διεισδύσει στα άδυτα των αδύτων όλων των τομέων της ελληνικής εξουσίας. Η κυβέρνηση εκλαμβάνει τους εχθρούς ως φίλους και τους φίλους ως εχθρούς, αντί να αναζητά πολιτική υποστήριξη στα λαϊκά στρώματα της χώρας που παραδοσιακά στήριξαν το ΠΑΣΟΚ, αναζητά αναγνώριση και αξιοπιστία στις δυνάμεις που επιτίθενται στη χώρα. Το γεγονός ότι είναι το ΠΑΣΟΚ που ασκεί αυτή την πολιτική έχει προκαλέσει τεράστια σύγχυση στην κοινωνία και έχει συμβάλει στην παράλυση που έχει προκαλέσει ένας πιθανώς σχεδιασμένος ψυχολογικός πόλεμος που συνεχίζεται επί μήνες κατά του ελληνικού λαού, σε μια προσπάθεια να του καταστρέψει την αυτοπεποίθηση και την εκτίμηση στη χώρα και το έθνος του. Η εχθρική προς το έθνος ιδεολογία του μεταΠΑΣΟΚ, στην οποία δυστυχώς προσχώρησε ένα τμήμα της αριστεράς, και ένα άλλο δεν την πολέμησε, είναι το κερασάκι στην τούρτα, αφού η επίθεση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου στρέφεται καταρχήν και κατεξοχήν εναντίον του κράτους έθνους, με την απομύζηση όλων των δημοκρατικών, αναδιανεμητικών και κοινωνικά προστατευτικών λειτουργιών που του έχουν απομείνει.

    Ο ηγετικός πυρήνας της σημερινής κυβέρνησης αποτελείται από “ανθρώπους του Νταβός”, και μάλιστα της πιο φιλοαμερικανικής και «αντιεθνικιστικής» εκδοχής που έχει ποτέ παρουσιασθεί στην Ελλάδα (επικεφαλής μάλιστα ενός πολύ «εθνικού» και αντιαμερικανικού κόμματος, σε μια από τις αναμέτρητες αντιφάσεις που αναδεικνύει η ελληνική κρίση.) ‘Όταν λέμε «άνθρωποι του Νταβός» εννοούμε άνθρωποι που όντως πιστεύουν στη ρητορεία του Νταβός, και νομίζουν ότι θα κερδίσουν την εύνοια του Νταβός με την επανάληψη αυτής της ρητορείας. Που παίζουν δηλαδή πόκερ με κοράκια, νομίζοντας ότι είναι φίλοι τους που τους μαθαίνουν χαρτιά. Διακρίνονται από την τραγική όσο και γελοία αυταπάτη ότι θα τους λυπηθούν τα διεθνή Κέντρα που τους θεωρούν δικούς τους.

    Πέραν του ότι μπέρδεψε εχθρούς και φίλους, η σημερινή κυβέρνηση δεν πολυπιστεύει στη χώρα και δεν μπορεί να οργανώσει την άμυνά της, όπως φαίνεται ούτε τους όρους της παράδοσής της δεν μπορεί καλά-καλά να διαπραγματευθεί. Χρειάστηκε πχ. να μάθει από τους Νιου Γιορκ Τάιμς, τη Λιμπερασιόν, το Μαριάν, τον γαλλικό και ελληνικό τύπο, ότι ο βασικός της διεθνής οικονομικός σύμβουλος, η αμερικανοεβραϊκή τράπεζα Γκόλντμαν Ζακς είχε οργανώσει την κερδοσκοπική επίθεση κατά της Ελλάδας και ότι είναι μια τράπεζα-βαμπίρ, που καταστρέφει τους πελάτες της αφού τους απομυζήσει!

    Χωρίς αμφιβολία η Ελλάδα, για λόγους ιστορικούς, είναι η χώρα με τις πιο αδύνατες δομές στην ευρωζώνη και η μόνη μαζί με την Κύπρο (με την οποία άλλωστε αλληλεξαρτάται απολύτως) που αντιμετωπίζει εξωτερική απειλή. Η ιδιαίτερη ιστορία και τα προβλήματα της Ελλάδας την κάνουν αρκετά ξεχωριστή περίπτωση στο ευρωπαϊκό περιβάλλον, όχι όμως ακριβώς εξαίρεση. Αντίθετα, είναι εδώ το πεδίο όπου, ακριβώς εξαιτίας των «ιδιορρυθμιών» της χώρας, των ειδικών προβλημάτων και της αδυναμίας των δομών της, εξαιτίας επίσης της υποχρέωσής της να «σηκώνει» το γεωπολιτικό και οικονομικό βάρος αντιμετώπισης μιας αναθεωρητικής Τουρκίας δίπλα της, εμφανίζονται με μεγαλύτερη ένταση και σαφήνεια τάσεις που είναι παρούσες σε όλη την Ευρώπη. Οι ιδιαιτερότητες της Ελλάδας φωτίζουν καλύτερα τη δράση των μεγάλων δυνάμεων που έχουν τεθεί σε κίνηση. Η ελληνική κρίση καταδεικνύει έτσι, με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο τον ακραίο παραλογισμό στον οποίο έχει οδηγήσει τόσο η πλήρης απελευθέρωση του χρηματιστικού κεφαλαίου, των ανταλλαγών εμπορευμάτων και των ροών κεφαλαίου, που οικοδομείται παγκοσμίως εδώ και 30 χρόνια, όσο και η, κρίσιμης σημασίας, ευρωπαϊκή της πραγμάτωση, η υπαρκτή ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

    Θα αποτελέσει φοβερή τραγωδία για τον ελληνικό λαό αν, εξαιτίας του χαοτικού και εγκληματικού τρόπου με τον οποίο η ελληνική ηγεσία αντιμετωπίζει την κρίση, η καταστροφή της Ελλάδας προσφέρει την αναγκαία ενέργεια για μια μεταρρύθμιση της ευρωζώνης, που θάναι πολύ καθυστερημένη για να επωφεληθεί η Ελλάδα.


    Γερμανία κατά Ευρώπης

    Πριν από είκοσι χρόνια, άρτι ενοποιηθείσα, η Γερμανία, στην πρώτη πράξη “στρατηγικής ενηλικίωσής” της, “αποτέλειωσε” την πολυεθνική, ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας στους εταίρους της την αναγνώριση των τελείως αυθαίρετων και μη αποδεκτών συνόρων των Δημοκρατιών της. Το αποτέλεσμα ήταν, πρώτον, μια αλυσσίδα πολέμων που κατέστρεψαν τη Βαλκανική, χωρίς να λύσουν κανένα της πρόβλημα, δεύτερο, ο θάνατος, εν τη γενέσει της, της κοινής εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής της Ευρώπης και, τρίτο, η πανηγυρική επιστροφή των ΗΠΑ σε ρόλο απολύτου κυρίαρχου στη ΝΑ Ευρώπη.

    ‘Όλα αυτά όμως θα μοιάζουν με απλό πταίσμα, συγκρινόμενα με όσα μπορεί να συμβούν τώρα, ως αποτέλεσμα του δογματικού και ακραία εγωϊστικού και κοντόφθαλμου τρόπου με τον οποίο το Βερολίνο, υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, διατεθειμένο, κατά τα φαινόμενα, να ρίξει έναν ή περισσότερους εταίρους του, και μάλιστα του “σκληρού πυρήνα”, της Ευρωζώνης, στον “Καιάδα” μιας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.

    Τώρα, με την “ελληνική”, αύριο με την “ισπανική”, “πορτογαλλική” ή κάποια άλλη κρίση, το διακύβευμα δεν είναι απλώς η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική και η μοίρα των Βαλκανίων, αλλά η ίδια η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης που κινδυνεύει να πεθάνει, μαζί με το κοινό νόμισμά της, όπως ήδη σημειώνουν οι πιο οξυδερκείς πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές στην Ευρώπη και διεθνώς.
    Αν το 1990-91, η γερμανική πολιτική εδραίωσε τον… ρόλο των ΗΠΑ στην ΝΑ Ευρώπη, η σημερινή γερμανική πολιτική οδηγεί στην σταθεροποίηση για δεκαετίες του κλονιζόμενου σήμερα ηγεμονικού τους ρόλου στα ευρωπαϊκά, αν όχι παγκόσμια πράγματα. Αλλά και στερεί την Ευρώπη από την πιθανότητα να παίξει, στηριγμένη στις ιδέες και τον πολιτισμό της, ένα πρωτοποριακό ρόλο στην τόσο απαραίτητη αναμόρφωση του παγκόσμιου συστήματος.

    Τέτοια κολοσσιαία, ιστορικά σφάλματα δεν είναι πρωτόγνωρα στη γερμανική ιστορία: σήμερα το Βερολίνο υπερεκτιμά την οικονομική του δύναμη, όπως υπερτίμησε τη στρατιωτική του στις δεκαετίες του 1910 και 1930, συμβάλλοντας στην καταστροφή της Ευρώπης και της ίδιας της Γερμανίας με τους δύο παγκοσμίους πολέμους. {1}

    Το Βερολίνο είναι το κυρίως ωφελημένο από την καθιέρωση του κοινού νομίσματος και τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ, αρνείται όμως τώρα να “βάλει το χέρι στην τσέπη” για να στηρίξει τους πιο αδύναμους. Δεν υπερασπίζεται την Ευρώπη ούτε εξωτερικά, απέναντι στις επιθέσεις των κυριαρχούμενων από τους Αγγλοαμερικανούς διεθνών τραπεζών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, που ονομάζονται ευσχήμως “αγορές”. Δεν την υπερασπίζεται ούτε εσωτερικά, όχι μόνο αρνούμενη να συμπαρασταθεί, αλλά και λοιδορώντας έναν υποτιθέμενο εταίρο της, την Ελλάδα, τη στιγμή που αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης.

    Η Γερμανία έχει δίκηο όταν υποστηρίζει ότι, ενεργώντας έτσι, υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, που απαγορεύουν κάθε αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια μεταξύ των μελών της ΕΕ και επιβάλλουν, εις τον αιώνα τον άπαντα, μια νομισματική πολιτική που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Οι κανόνες αυτοί ανταποκρίνονται στα γερμανικά συμφέροντα, όπως τα αντιλαμβάνονται οι κυρίαρχοι τουλάχιστο κύκλοι του Βερολίνου και, κυρίως, ανταποκρίνονται στα συμφέροντα των τραπεζών και εν γένει κατόχων χρηματιστικού κεφαλαίου. Τα δικά τους κέρδη εγγυάται το Μάαστριχτ, σε συνδυασμό με το οικοδόμημα πλήρους απελευθέρωσης των ανταλλαγών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, που απαγορεύουν άμεσα και έμμεσα στους Ευρωπαίους να ασκήσουν πληθωριστική, κεϋνσιανή, αντικυκλική πολιτική όταν χρειάζεται, αλλά και να αμυνθούν απέναντι στον εξωτερικό οικονομικό ανταγωνισμό, από τις ΗΠΑ ή την Κίνα.

    Υποστηρίζοντας όμως, ορθώς, ότι τη σημερινή πολιτική της την υπαγορεύει το ίδιο το Μάαστριχτ, που πρέπει να τηρείται ως Ευαγγέλιο, το Βερολίνο αποκαλύπτει άθελά του τον τερατώδη χαρακτήρα του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος, κοινή λογική φτάνει, για να καταλάβει ότι καμιά ‘Ενωση, κανενός είδους, ανθρώπων, λαών, κρατών, οτιδήποτε, δεν μπορεί να μακροημερεύσει στηριγμένη στην … απαγόρευση της αλληλεγγύης! Οι λαοί της Ευρώπης δεν συγκατατέθηκαν στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης για να … καταστραφούν, συγκατατέθηκαν για να αποκτήσουν περισσότερη ασφάλεια και ευημερία.

    Στέλνοντας τους εταίρους της να … κόψουν το κεφάλι τους στην πρώτη δυσκολία, η γερμανική ηγεσία απονομιμοποιεί η ίδια, σε μεγάλο βαθμό, και την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης και την ιδέα του κοινού νομίσματος και τη δική της φιλοδοξία να ηγείται της Ευρώπης. Τι νόημα έχει μια ‘Ενωση που κινητοποίησε όλα της τα μέσα για να σώσει τις τράπεζες που προκάλεσαν την κρίση του 2008 και αρνείται να το κάνει για να σώσει έναν ευρωπαϊκό λαό, που απειλείται από τις διασωθείσες με δημόσιο χρήμα τράπεζες; Ο μόνος λόγος που απομένει στα πληττόμενα μέλη της ευρωζώνης να παραμένουν σε αυτή, είναι ο φόβος από τις συνέπειες μιας αποχώρησης (και διάφορα ιδιοτελή συμφέροντα ιθυνόντων κύκλων τους). Για πόσο καιρό όμως θα είναι επαρκής, ιδίως στην πιθανή περίπτωση εμβάθυνσης της οικονομικής κρίσης, που θα οδηγήσει σε “λατινοαμερικανοποίηση” μεγάλων περιοχών της Ευρώπης; ‘Όπως και στον Εικοστό Αιώνα, η Γερμανία θα πληρώσει και η ίδια τελικά το τίμημα του εγωϊσμού της, πολιτικά υπονομεύοντας τον ρόλο της, οικονομικά στραγγαλίζοντας τους αγοραστές των προϊόντων της. Αλλά κινδυνεύει να το συνειδητοποιήσει όταν θα είναι πολύ αργά για να επανορθώσει. (3)

    Είναι προφανές ότι η ελληνική κρίση δεν έχει να κάνει μόνο ή κύρια με τα πολύ σοβαρά εσωτερικά προβλήματα της χώρας και το ίδιο το υπάρχον πολιτικό της σύστημα, πηγή απέραντης διαφθοράς και ίσως σημαντικότερη από την Τουρκία απειλή για τη χώρα. Αυτοί είναι παράγοντες που προσδιορίζουν τη μορφή, τον χρόνο εκδήλωσης, τις δυνατότητες απάντησης στην κρίση, δεν είναι όμως εκεί το αίτιό της, όπως αποδεικνύει η εμφάνισή της στην Ισπανία, την Πορτογαλία και αλλού. Στην Ελλάδα μπορεί να εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους, στην Ισπανία ιδιωτικού, εκδηλώνεται όμως παντού. Αντανακλά την μακροχρόνια αδυναμία των πιο αδύνατων μελών της ‘Ενωσης να ανταπεξέλθουν στο περιβάλλον αφενός μιας νομισματικής πολιτικής κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της Γερμανίας και των διεθνών τραπεζών, αφετέρου στην άρση κάθε εξωτερικού προστατευτικού φραγμού της ευρωζώνης.

    Η «εσωτερική» λειτουργία του κοινού νομίσματος, ελλείψει αντισταθμιστικών μηχανισμών, οδηγεί σε διαρκή μεταφορά υπεραξίας από τον ευρωπαϊκό νότο στον βορρά. Η «εξωτερική» λειτουργία μιας ευρωζώνης που έχει οικειοθελώς απαγορεύσει στον εαυτό της κάθε προστασία από τον βορειοαμερικανικό και κινεζικό ανταγωνισμό, οδηγεί στην καταστροφή της ευρωπαϊκής παραγωγικής ικανότητας, αρχής γενομένης από τους πιο αδύνατους. Η βιομηχανία μας μεταναστεύει από τη Βόρειο Ελλάδα στα Βαλκάνια, οι τουρίστες αποφεύγουν τη χώρα του ακριβού ευρώ, προτιμώντας τα τουρκικά παράλια (4). Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί με τον τερματισμό οσονούπω των πολιτικών συνοχής. Το ελληνικό δομικό πρόβλημα ασφαλώς παρόξυνε την ευρωπαϊκή κρίση και μας έφερε στο επίκεντρό της, αλλά δεν είναι αυτό που δημιούργησε την κρίση.

    Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετωπίζει μόνο η Νότια Ευρώπη, τα διακρίνει και τα αντιμετωπίζει και η περισσότερο κεντρική, μητροπολιτική Γαλλία. Και είναι αυτή η χώρα, η πολιτική, αν η Γερμανία είναι η βιομηχανική, καρδιά της Ευρώπης που, φυσιολογικά, τα νοιώθει πιο γρήγορα. Είναι στη ρίζα της απόρριψης από τον γαλλικό λαό του ευρωσυντάγματος το 2005. Σημαντικοί Γάλλοι διανοούμενοι, όπως οι Τοντ, Σαπίρ, Κασσέν κ.α. έκτοτε έχουν επισημάνει το αδιέξοδο στο οποίο οδηγείται η ευρωζώνη, ως ειδική, ευρωπαϊκή εφαρμογή του καθεστώτος πλήρους απελευθέρωσης των ανταλλαγών και του χρήματος, πρωτόλεια μορφή μιας ολοκληρωτικής “Αυτοκρατορίας του Χρήματος” που καλείται να συμπληρώσει και να συνοδεύσει την πιο κλασική “Aυτοκρατορία των ‘Οπλων”, που σταμάτησε η αντίσταση των Μουσουλμάνων στο Ιράκ, τον Λίβανο το Αφγανιστάν και την Παλαιστίνη. Για «αυτοκρατορία» άλλωστε δεν έκανε ήδη λόγο ο κ. Μπαρόζο και για τις υπηρεσίες του στη στήριξη της αμερικανικής επίθεσης κατά του Ιράκ δεν έγινε κυρίως και θλιβερά γνωστός;

    Μέχρι τώρα, οι ιδέες μεταρρύθμισης της ευρωζώνης δεν μπορούσαν να εφαρμοσθούν, γιατί δεν υπήρχε πίσω τους επαρκής πολιτική βούληση. Θα είναι μεγάλη κατάρα, τραγωδία για τον ελληνικό λαό αν, εξαιτίας του τρόπου που το ελληνικό πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται τη χώρα, πληρώσει με το τίμημα της καταστροφής του την αναγκαία ενέργεια για μια μεταρρύθμιση του ευρώ, που ίσως θα γίνει, αν γίνει, όταν θα είναι πολύ αργά για να επωφεληθούμε από αυτή.


    ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

    Σε ότι αφορά πάντως τη γεωπολιτική διάσταση του ζητήματος, οι Γερμανοί ιθύνοντες μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται τα διδάγματα της δικής τους ιστορίας, της αδυναμίας τους δηλαδή, στις δεκαετίες που προηγήθηκαν του α’ παγκοσμίου πολέμου να εισπράξουν τα οφέλη από τις επιστημονικές και τεχνολογικές προόδους τους. Ο Καπιταλισμός-καζίνο, που δημιούργησε η απορρύθμιση των τελευταίων δεκαετιών και στον οποίο συγκατατέθηκαν με ιδιοτέλεια και χαρακτηριστική έλλειψη στρατηγικής οξυδέρκειας, είναι αγγλοαμερικανικό παιδί. Κανείς παίκτης, όσο καλός και δυνατός κι αν είναι, δεν κέρδισε ποτέ τον ιδιοκτήτη του καζίνου!

    Διερωτάται κανείς αν υπάρχει ένας στρατηγικός σχεδιασμός πίσω από την κρίση που ξέσπασε τώρα με το ευρώ, τη στιγμή που βρισκόταν στο κατώφλι του να γίνει παγκόσμιο αποθεματικό. Πόσο μάλλον όταν η Goldman Sachs ήταν πίσω από την επίθεση κατά της Ελλάδας. Συγκατατιθέμενοι με το Μάαστριχτ σε μια Ευρώπη-«δικτατορία των τραπεζών», οι Γερμανοί επωφελήθηκαν από την οικονομική τους υπεροχή, επέτρεψαν όμως ταυτόχρονα να στηθεί μια τεράστια δυνητική παγίδα, που τώρα ενεργοποιήθηκε, κατά της ενωμένης Ευρώπης. Επόμενο όμως και πολύ λογικό ήταν να συμβούν αυτά τα πράγματα, όταν αρχιτέκτονας της ευρωπαϊκής νομισματικής πολιτικής δεν ήταν άλλος από τον άνθρωπο της Γκόλντμαν Ζακς ‘Οτμαρ ‘Ισσινγκ!

    Βλέπουμε ίσως λοιπόν σήμερα να ξεδιπλώνεται ο στρατηγικός σχεδιασμός, αυτός δηλαδή που ολοκληρώνει γεωπολιτική και γεωοικονομία, πίσω από την αρχιτεκτονική του Μάαστριχτ. Η κρίση ήταν εγγεγραμμένη στο Μάαστριχτ, με δύο ακραίες απολήξεις. Είτε τη μετατροπή της Ευρώπης σε υποτελή ολοκληρωτική δομή, είτε τη διάλυσή της στα εξ ων συνετέθη, ή πάντως την παραμονή της σε μια κατάσταση σπαραγμού από τα εσωτερικά της προβλήματα, που την εμποδίζει να αυτονομηθεί από τις ΗΠΑ και να επιβληθεί στο παγκόσμιο, ιδίως, αλλά όχι μόνο αμερικανοεβραϊκό χρηματιστικό κεφάλαιο.

    Η πολιτική του Βερολίνου μοιάζει να κυριαρχείται από την ελπίδα ότι θα τα καταφέρει καλύτερα με την παγκοσμιοποίηση, παρά διεκδικώντας για λογαριασμό μιας αναμορφωμένης Ευρώπης πραγματική ισοτιμία με τις ΗΠΑ, στα πλαίσια ενός πολυπολικού κόσμου ρυθμισμένων ροών κεφαλαίου και εμπορίου. ‘Ισως ακριβώς γιατί ακόμα είναι ισχυρή η ανάμνηση των ηττών του όταν επεδίωξε ανοιχτά την ηγεμονία του. Μοιάζει όμως έτσι να λησμονεί ότι η παγκοσμιοποίηση κυριαρχείται από τον χρηματοπιστωτικό τομέα και όχι από τη βιομηχανία που είναι το δικό της πλεονέκτημα. Κινδυνεύει στο τέλος να βρεθεί στην ίδια θέση με αυτή που βρέθηκε περί τα τέλη του «μεγάλου» φιλελεύθερου αιώνα, στις παραμονές του α’ παγκοσμίου πολέμου.

    Οι Γερμανοί ιθύνοντες σκέπτονται πιθανώς ότι μια «αποβολή» ή ο εξαναγκασμός σε αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη, θα μπορούσε να είναι μια λύση, που θα επέτρεπε αφενός να «παραδειγματισθούν» τα υπόλοιπα μέλη της, αφετέρου θα αύξαινε την ομοιογένεια ενός σκληρού ευρωπαϊκού πυρήνα που έχει «ξεχειλώσει». Η ιδέα μιας «Ευρώπης πολλών ταχυτήτων» και ομόκεντρων κύκλων, όπως την εξέφρασε στο παρελθόν ο Karl Lammers, παραμένει δημοφιλής στη Γερμανία. Μόνο που οι κύκλοι μπορεί να αποδειχθούν τελικά ετερόκεντροι.

    Βεβαίως, για την Ελλάδα, αλλά και άλλα μέλη της ευρωζώνης το πρόβλημα θα τεθεί αφ’ εαυτού και μάλλον γρηγορότερα και όχι αργότερα. Μόνο αν η ευρωζώνη μεταρρυθμισθεί σύντομα και σε βάθος έχει νόημα η παραμονή της Ελλάδας και άλλων κρατών. Αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι μία ή περισσότερες αποχωρήσεις θα έχουν για τη Γερμανία τα πλεονεκτήματα στα οποία ίσως αποβλέπει.

    Το Βερολίνο θα διακινδυνεύσει, με μια τέτοια πολιτική, να βυθίσει την ευρωζώνη και την ΕΕ σε τρομερή κρίση. Ταυτόχρονα , θα οδηγήσει σε μείζονα στρατηγική ήττα της Ευρώπης στην Ανατολική Μεσόγειο, συμβάλλοντας στην κεντρική αμερικανική στρατηγική επιδίωξη στην περιοχή. Που είναι η συγκρότηση μιας αμερικανοτουρκικής ζώνης επιρροής από την Αδριατική μέχρι τον Καύκασο και την Κύπρο. Μια τέτοια ζώνη, στην οπτική «κατάληψης του κέντρου» της «στρατηγικής σκακιέρας» κατά Μπρζεζίνσκι, θα παρεμβάλλεται μεταξύ Ευρώπης και υδρογονανθράκων της Μέσης Ανατολής, μεταξύ Ρωσίας και «θερμών θαλασσών». Θα συμμετέχει επιπλέον στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση. Θα είναι δηλαδή ένα από τα κέντρα μιας Ευρασίας κυριαρχούμενης από τις ΗΠΑ, ένα μέσο «στρατηγικής παράλυσης» της Ευρώπης και μια βάση για την αναχαίτιση της Ρωσίας. Θάπρεπε στην Ευρώπη να γνωρίζουμε, αλλά είναι συζητήσιμο αν θέλουμε να το γνωρίζουμε, από την εποχή των εκθέσεων Βούλφοβιτς και Τζερεμάια, ότι κεντρική στρατηγική επιδίωξη της Ουάσιγκτον είναι η μη ανάδειξη ανταγωνιστικών προς αυτή δυνάμεων, με την εφαρμογή πολιτικών που θέτουν από τώρα εμπόδια σε μια τέτοια μελλοντική ανάδειξη, όπως και η παρεμβολή εμποδίων σε συνεργασίες ή συμμαχίες πόλων του διεθνούς συστήματος. (2)

    Αθήνα, 20 Μαρτίου 2010
    Konstantakopoulos.blogspot.com

    Σημειώσεις

    Και στον προηγούμενο αιώνα και τώρα, η γερμανική εργατική τάξη ακολουθεί δυστυχώς με παραδειγματική πειθαρχία την ιθύνουσα τάξη της, ακολουθεί μια πολιτική προδοσίας των ταξικών συμφερόντων της που θα πληρώσει πολύ ακριβά, όπως και στο παρελθόν. Τα γερμανικά συνδικάτα αποδέχονται τη συμπίεση των αμοιβών, έναντι της διατήρησης της απασχόλησης, αδιαφορώντας για το μακροχρόνιο αδιέξοδο. Η πειθαρχία, ως ενσάρκωση κοινωνικού ορθολογισμού, η μεγαλύτερη επιτυχία των Γερμανών μοιάζει να γίνεται πάλι διαβατήριο αυτοκαταστροφής με έναν τρόπο που μόνο ένας Χέγγελ θα μπορούσε να περιγράψει! Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ επίσης έχει περιγράψει πολύ καλά πως κάποτε οι Εβραίοι αδιαφόρησαν γι’ αυτό που πάθαιναν οι κομμουνιστές, οι εργάτες γι’ αυτό που συνέβαινε στους Εβραίους, ώσπου στο τέλος δεν υπήρχε κανείς να υπερασπίσει τους ίδιους.

    H ψυχανάλυση θα μπορούσε να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τον μηχανισμό με τον οποίο μια συντριβή, του τύπου που υπέστησαν οι Γερμανοί το 1945, μοιάζει να τους στέρησε τη δυνατότητα να χωνέψουν, να μεταβολίσουν την ιστορία των τραγωδιών που υπέστησαν και επεφύλαξαν στη διαδρομή τους. Μοιάζει έτσι να μην μπορούν να μεταβάλουν ουσιαστικά τα αυτό και ετεροκαταστροφικά χαρακτηριστικά τους, που τους οδηγούν να επαναλαμβάνουν με άλλο τρόπο τον εαυτό τους. Η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση έχουν την οικονομική ισχύ να συντρίψουν την Ελλάδα, όπως οι ναζί το έκαναν το 1941. Μόνο που οι συνέπειες για την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση, όταν θάρθουν, δεν θα είναι λιγότερο σημαντικές, λιγότερο καταστροφικές από αυτές που υπέστη η Σοβιετική ‘Ενωση για τη συντριβή της Ουγγαρίας και της Τσεχοσλοβακίας. Εξαιτίας του 1956 και του 1968 δεν υπάρχει σήμερα η ΕΣΣΔ και το ΚΚΣΕ!

    Η καμπάνια εναντίον των «τεμπέληδων Ελλήνων» στον γερμανικό και δευτερευόντως βρετανικό τύπο πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις και έναν χαρακτήρα καθαρά σαδιστικό και ρατσιστικό. Από την καμπάνια αυτή μαθαίνουμε όμως περισσότερα για τη Γερμανία και λιγότερα για την Ελλάδα. Το περιοδικό Φόκους π.χ. χρησιμοποίησε την Αφροδίτη της Μήλου για να λοιδωρήσει και να εξευτελίσει τους ‘Ελληνες. Η ανθρωπότητα όμως, όσο υπάρχει, είναι πιθανότερο να θυμάται την Αφροδίτη της Μήλου παρά το εμπορικό κέντρο της Σόνυ που διάλεξε να χτίσει η Γερμανία στη θέση του τείχους, σύμβολο ενός εγωϊστικού, απόλυτου Τίποτα που απειλεί τώρα να σκοτώσει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ευτυχώς βέβαια, υπάρχουν και μερικοί Γερμανοί που σώζουν την τιμή της πατρίδας τους, όπως ο Λόταρ Μπίσκι, συμπρόεδρος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που καυτηρίασε αυτή την καμπάνια ως δηλωτική της «κακής πλευράς» του έθνους του, αυτής που θα προτιμούσαμε όλοι να μας δοθεί μια ευκαιρία να ξεχάσουμε.

    Πρέπει να σημειώσουμε ότι η καμπάνια αυτή που επιτίθεται στα σύμβολα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, της χώρας που είτε αρέσει στους Γερμανούς, είτε όχι, γέννησε τις ιδέες της Πόλης, του Πολίτη, της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, είναι η πιο βαθειά ένδειξη ότι έχουμε μπει σε μια περίοδο πορείας προς την βαρβαρότητα. Μετά την αμφισβήτηση των αξιών και επιτευγμάτων της Ρωσικής Επανάστασης, του σοσιαλισμού, των εθνικοαπελευθερωτικών, αντιαποικιακών κινημάτων, βαδίζουμε προς την αμφισβήτηση του Διαφωτισμού και της Αστικής Δημοκρατίας. Ποια Δημοκρατία άλλωστε όταν οι πιο κρίσιμες αποφάσεις για τον ελληνικό λαό λαμβάνονται εκτός Ελλάδας;

    Ο γερμανικός τύπος αναφέρεται εκτενώς στα προβλήματα διοίκησης και διαφθοράς της Ελλάδας, πολύ λιγότερο όμως στις εκτεταμένες δωροδοκίες της εταιρείας Ζήμενς προς τα δύο μεγάλα ελληνικά κόμματα. Χάρη σε αυτές η Γερμανία πήρε πλήθος δημοσίων έργων, εξαγόρασε τις καλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις, εφοδίασε τον ελληνικό στρατό με άρματα Λέοπαρντ που θα έκαναν ευτυχή τον Γκουντέριαν, αλλά δεν είναι πολύ χρήσιμα στους ‘Ελληνες στρατηγούς. Ακόμα και τώρα, οι Γερμανοί υποχρέωσαν την πανικόβλητη κυβέρνηση μιας απειλούμενης χώρας να αγοράσει από τα ναυπηγεία τους ένα υποβρύχιο που οι ‘Ελληνες στρατιωτικοί αρνούνταν να πάρουν γιατί γέρνει, αλλά και ζήτησαν, σε αντάλλαγμα των όποιων δανείων ή εγγυήσεων συγκατατεθούν τελικά να δώσουν, προνομιακή μεταχείριση στα ζητήματα ανανεώσιμων ενεργειών και το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας.

    Ο γερμανικός τύπος παραλείπει επίσης να αναφερθεί στο ότι η Γερμανία δεν έχει καταβάλει αποζημιώσεις στη χώρα για τις φοβερές καταστροφές που υπέστη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε καν επέστρεψε τον χρυσό και αρχαιότητες που πήρε. ‘Όταν στις αρχές της δεκαετίας τα θύματα των ναζί απείλησαν με κατάσχεση το κτίριο του Ινστιτούτου Γκαίτε στην Αθήνα, ένας οργισμένος Γερμανός διπλωμάτης απειλούσε, με δήλωσή του στη Γκάρντιαν, ότι αν οι ‘Ελληνες επιμείνουν στην κατάσχεση, θα δούμε κι εμείς που πηγαίνουν τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης. Η ελληνική διαφθορά για την οποία τόσο αγανακτούν σήμερα στη Γερμανία, όχι μόνο ήταν πασίγνωστη στο Βερολίνο, αλλά και ήταν και προνομιακό εργαλείο γερμανικής πολιτικής και ελληνικής υποτέλειας.

    (2) Η επιστροφή της Ελλάδας στο καθεστώς αμερικανικής αποικίας είναι το βέβαιο αποτέλεσμα τυχόν υλοποίησης αυτού του σεναρίου. Κι αυτό όχι στην χειρότερη περίπτωση. Η χειρότερη περίπτωση είναι η σταδιακή μεταβολή της Ελλάδας από χώρα σε χώρο, όπου οι κοινωνικές καταστροφές, οι πιέσεις στην εθνική συνοχή, η μετανάστευση των Ελλήνων θα την μετατρέψουν σταδιακά σε μια πολυεθνική αποθήκη ανθρώπων, μια «βάση κινέζικων μεροκάματων» χρήσιμη σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, αφαιρώντας από τον ελληνικό λαό ουσιαστικά, αν όχι και τυπικά, την κυριαρχία σε ένα από τα στρατηγικότερα μέρη της υφηλίου.

    Η Ελλάδα καλείται ήδη εδώ και πάνω από μία δεκαετία να υποστεί όχι μόνο τις οικονομικές και κοινωνικές, αλλά επίσης και τις στρατηγικές συνέπειες της διαρκούς διεύρυνσης της ΕΕ, «λύνοντας» με παραχωρήσεις ελληνικής κυριαρχίας και την αυτοδιάλυση του κυπριακού κράτους τις ελληνοτουρκικές «διαφορές», κύριο εμπόδιο στον δρόμο της ‘Αγκυρας προς την ΕΕ. Η αντιμετώπιση όμως της τουρκικής απειλής ήταν, υποτίθεται, ένας από τους βασικούς λόγους της ελληνικής ένταξης στην ΕΕ και την ευρωζώνη, αλλά και η αιτία τεράστιων εξοπλιστικών δαπανών της Ελλάδας.

    Μια από τις καταπληκτικές, εξωφρενικές όψεις της ελληνικής υποτέλειας είναι ότι η Αθήνα υποστήριξε με φανατισμό και εναντίον των εθνικών και κοινωνικών συμφερόντων της την αμερικανική και νεοφιλελεύθερη πολιτική διεύρυνσης της ΕΕ και μάλιστα προς την Τουρκία. ‘Όταν μάλιστα η Μέρκελ και οι Γάλλοι, θέλοντας να αλλάξουν το ναι που είχαν πει στην τουρκική ένταξη, απευθύνθηκαν στον Καραμανλή και τον Παπαδόπουλο, προτείνοντας να χρησιμοποιήσουν τα ελληνικά και κυπριακά θέματα για να σταματήσουν την Τουρκία, Αθήνα και Λευκωσία προτίμησαν την υποτέλεια. Αργότερα ήρθε ο Παπανδρέου του οποίου είναι κεντρική μεγάλη ιδέα η τουρκική ένταξη!

    Με δύο λόγια τι έγινε; Το Βερολίνο, καταλαβαίνοντας ότι μετά τη μεγάλη διεύρυνση η ΕΕ γίνεται «κουρελού», άρχισε, με τρόπο είναι αλήθεια αντιφατικό, να οργανώνει την άμυνα της Ευρώπης όπως η ίδια την καταλαβαίνει. Θα μπορούσε η άμυνα αυτή να περνάει από το Αιγαίο και τη Λευκωσία, οι επαρχιώτες όμως Ελλάδας και Κύπρου δεν θέλησαν αυτή τη συμμαχία, προτιμώντας τον αιώνιο ρόλο τοποτηρητή της αγγλοαμερικανικής αποικίας που τους αρέσει για τους ίδιους και τη χώρα τους. Το αποτέλεσμα ήταν ότι διευκόλυναν το Βερολίνο να σκεφτεί ότι ίσως θα μπορούσε να πετάξει το ελληνικό έρμα για να στερεώσει ότι μείνει στον ευρωπαϊκό σκληρό πυρήνα, χάνοντας μια Ελλάδα που, έτσι κι αλλοιώς δεν είχε. Ακόμα και αν δεν μας πετάξει εκτός άλλωστε, μας χρησιμοποιεί ήδη ως σάκο του μποξ, σε συμμαχία με τις “αγορές” και καταστροφικές συνέπειες για το μέλλον της Ελλάδας.

    Konstantakopoulos.blogspot.com

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/06/2010

  15. ΚΥΡΙΑΚΗ 6 IOYNIOY

    4.00 μμ

    ΔΙΑΔΗΛΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΑΣ

    ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
    ΣΤΑ ΝΕΑ ΕΠΑΧΘΗ ΜΕΤΡΑ
    ΣΤΑ ΨΕΥΤΟ- ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΩΝ
    ΣΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΩΣ ΕΔΩ
    ΣΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΝΤ

    Συμπολίτες,

    Ο πρωθυπουργός της Ελλάδος παραδέχθηκε δημόσια ότι, με την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης, η χώρα δέχθηκε μείωση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, πράγμα όχι μόνο ηθικά επιλήψιμο, αλλά και κατάφωρα αντισυνταγματικό (άρθρο 28, παρ. 2). Ο ελληνικός λαός σύρεται σε καταστάσεις πρωτόγνωρες οι οποίες προμηνύουν εκτόξευση της ανεργίας, γενίκευση της φτώχειας και παραπέρα ευτελισμό.
    Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται ερήμην του λαού πάνω στα συντρίμμια της οικονομίας που άφησε το πολιτικό σύστημα. Ας ξεπεράσουμε το σοκ, ας δηλώσουμε την αντίθεση μας στα όσα έγιναν και σε όσα πρόκειται να γίνουν σε βάρος των πολιτών αυτής της χώρας, ας συναθροιστούμε κι ας κάνουμε την φωνή μας να ακουστεί. Ας ξαναπάρουμε τη δημοκρατία στα χέρια μας.

    Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ!

    Σχόλιο από Αντίσταση | 01/06/2010

  16. ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
    ΜΕΤΩΠΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ
    ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΔΝΤ – ΕΕ

    Νέοι – Νέες – Εργαζόμενοι/ες – Άνεργοι/ες – Μικροεπαγγελματίες – φτωχοί Αγρότες/ισες

    Οι δυνάμεις του κεφαλαίου αξιοποιούν την κρίση και επιχειρούν βίαιη ληστρική επιδρομή στα δικαιώματά μας. Η πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση -σε αγαστή συνεργασία με τη Ν.Δ και το ΛΑΟΣ- στοχεύει ν’ αρπάξει ότι κατακτήσαμε με αγώνες ενός αιώνα. Να οδηγήσει σε απόλυτη φτώχεια μεγάλο ποσοστό του λαού.

    Θα τους αφήσουμε να λεηλατήσουν την ζωή μας; Θα τους επιτρέψουμε να επιβάλλουν συνθήκες κοινωνικού μεσαίωνα για τα παιδιά μας; Θα ανεχτούμε να πλουτίζουν από τον ιδρώτα και το αίμα μας οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και οι μεγαλέμποροι; Θα περιμένουμε την σφαγή μας ξαπλωμένοι στον καναπέ με το τηλεκοντρόλ της ΤV στο χέρι; Θα συνεχίσουμε να αναθέτουμε τις αγωνίες μας στους γραφειοκράτες συνδικαλιστές -γνωστά κομματόσκυλα-, που το μόνο που τους απασχολεί είναι το βόλεμά τους; Αυτούς που βάζουν πλάτη στις κυβερνητικές επιλογές για να σώσουν το τομάρι τους (αργομισθίες, έμμισθες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και το συνδικαλιστικό κίνημα); Θα αρκεστούμε στις φιλότιμες προσπάθειες των συναγωνιστών του ΠΑΜΕ που η κομματική του περιχαράκωση και η άρνηση της ενότητας στην δράση μικραίνει την αντίσταση μας;

    Εμείς λέμε όχι και καλούμε κάθε νέο και νέα, κάθε τίμιο εργάτη – εργάτρια – έμπορο – αγρότη να αντισταθούν. Αν ενωθούμε μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή την αντιλαϊκή πολιτική. Να πούμε ως εδώ σε κυβέρνηση ΔΝΤ – ΕΕ.

    Προϋποθέσεις για να νικήσουμε στον αγώνα μας είναι:

    1. Να πιστέψουμε στην δύναμη του δίκιου μας, εμείς κινούμε τις μηχανές, εμείς παράγουμε και χωρίς εμάς δεν μπορεί να υπάρξει κανένα οικονομικό κοινωνικό σύστημα.
    2. Να κλείσουμε τα αυτιά στις σειρήνες της υποταγής. Τους πληρωμένους κονδυλοφόρους των ΜΜΕ προπαγανδιστές του μονόδρομου που εξυπηρετεί τα αφεντικά τους.
    3. Να οργανώσουμε ενωμένο – μαζικό – ταξικό κίνημα ανατροπής του προγράμματος σταθερότητας (μνημόνιο).
    4. Να πάρουμε στα χέρια μας την υπόθεση του αγώνα για ένα πολιτικοποιημένο ταξικό κίνημα ανατροπής που θα στηρίζεται στις δυνάμεις του και όχι στα παιχνίδια του κάθε γραφειοκράτη. Κανείς γραφειοκράτης δεν μπορεί να αποφασίσει για την ζωή μας. Να μην το επιτρέψουμε.

    Με στόχο την οργάνωση του αγώνα
    Σας καλούμε στην ανοιχτή συνέλευση
    ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΖΑΝΗΣ
    ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 9 ΙΟΥΝΗ ΚΑΙ ΩΡΑ 7.00 μμ.

    Εμπρός για την γέννηση ενός πόλου αφύπνισης, που θα πιέσει για την ενωτική δράση όλων όσων αποφασιστικά αντιτάσσονται στην αντεργατική λαίλαπα και τους εκφραστές του.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/06/2010

  17. Χάρρυ Κλυν… έφα:

    Με το δικό του μοναδικό τρόπο ο γνωστός μας Χάρρυ Κλυν σχολιάζει τους… κυβερνητικούς σχεδιασμούς στην οικονομική κρίση και προσθέτει προτάσεις προς διευκόλυνση των κυβερνώντων

    * Oι πολιτικοί, ασχέτως κόμματος, δε θεωρούν τον εαυτό τους ένα κομμάτι της Ελλάδας, γιατί θεωρούν την Ελλάδα ένα κομμάτι του εαυτού τους!

    * Ανακοινώθηκε ότι οι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες θα διακόψουν την οχτάωρη στάση τους για τρίωρη προειδοποιητική εργασία!

    * Δεν ήρθαν οι εταίροι μας για να μας ελέγξουν. Για να ξεσηκώσουν το σχέδιο ήρθαν. Όλοι θέλουν να κλέψουν, αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο!

    * Έτσι και συνεχίσει για κανένα χρόνο ακόμα τη βιόλα της λιτότητας και της άγριας φορολόγησης ο ΓΑΠ, βλέπω να ληστεύουμε τους Αλβανούς.

    * Μη στεναχωριέστε καλοί φίλοι, κανένας δεν έχει ποτέ παραπονεθεί γιατί δεν άνοιξε το αλεξίπτωτό του: «καλή μας ελεύθερη πτώση».

    * Τα φτηνά χέρια δίνουν ακριβό ξύλο!

    * Γιωργάκης Παπανδρέου… Ανοιχτό μυαλό, σαν κονσέρβα! Δέκα χρονών είπε μπαμπά και φωταγωγήθηκε το Καστρί!

    * Ποιος υπαρκτός σοσιαλισμός? Η Ελλάδα έχει την παγκόσμια πρωτοτυπία. Είναι η μοναδική χώρα στην οποία εφαρμόζεται ο ανύπαρκτος σοσιαλισμός

    * ΓΑΠ: O μόνος αριστερός(?) πολιτικός που όλα του πάνε δεξιά!

    * 18-3-10 Ο Παπακωνσταντίνου στην TV αναγγέλλει το νομοσχέδιο. Mόλις τον είδα, αγριεύτηκα. Πίσω τα γυναικόπαιδα φώναξα, ο χάρος βγήκε παγανιά!

    * Το ΠΑΣΟΚ Είναι σαν τον κουρασμένο σαραντάρη. Στην εφηβεία ήθελε να αλλάξει τον κόσμο και στα σαράντα θέλει να αλλάξει τα έπιπλα στη βίλα του.

    * Αισχροκέρδεια, κλεψιά και τω θεώ δόξα H γυναίκα μου νομίζει πως μισό κιλό φέτα ζυγίζει τριακόσια γραμμάρια!

    * Στο σπίτι δεν τρώμε. Κατεβάζουμε τις μπριζόλες από το ιντερνέτ. Στην κόρη μου που μένει στην Αγγλία στείλαμε μια σπανακόπιτα με e-mail.

    * Ούτε κενό εξουσίας, ούτε κενό οικονομίας ΚΕΝΟ ΛΑΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

    * Η μόνη φορά που πάμε μπροστά στην Ελλάδα είναι όταν βάζουμε τα ρολόγια μας μια ώρα μπροστά!

    * Aυτή η κυβέρνηση έχει ένα πρόβλημα για κάθε λύση.

    * Πρέπει να το παραδεχτούμε ο Παπανδρέου κάνει ότι μπορεί… Kι αυτό ρε παιδιά, είναι εκείνο που με ανησυχεί.

    * Όσο πάει και παχαίνει το φιλαράκι μου ο ‘Πάγκαλος. Tις προάλλες στο λεωφορείο, ευγενικός σηκώθηκε και παραχώρησε τη θέση του σε 4 κυρίες… Σε όλα τα ασανσέρ που υπάρχουν στο υπουργείο έχουν κρεμάσει ταμπέλες: ΑΤΟΜΑ 5, ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΕΝΑΣ.

    * Ο μικρός μου ο γιος είναι φτυστός εγώ, αλλά δεν πειράζει, αρκεί που το παιδί έχει την υγειά του.

    * Αν σκεφτεί κανείς πόσο στοίχισε στον Αδάμ και στην Εύα ένα μήλο, τα φρούτα σήμερα είναι πάμφθηνα.

    * Πρέπει να μου έχει γίνει μεγάλη πλύση εγκεφάλου. Αφού να φανταστείτε ότι τα όνειρά μου διακόπτονται από διαφημιστικές σφήνες.

    * Ένα μυστήριο… Έρχεσαι από το σούπερ μάρκετ με δυο τσάντες και το βράδυ έχεις τρεις σακούλες σκουπίδια!

    * Οι μόνοι που έχουνε μετρητό σήμερα, είναι οι ζητιάνοι.

    * H κατάστασή μας έχει φτάσει στο απροχώρητο… Χθες σφάξαμε το γουρουνάκι-κουμπαρά της κόρης μου!

    * Τις προ άλλες πήγα σε ένα διαγνωστικό κέντρο για τσεκ απ και το πρώτο πράγμα που μου εξετάσανε ήταν το πορτοφόλι μου!

    * Ένα φίλος μου αγόρασε μια 600άρα Μερσεντές τοις μετρητοίς. Την βενζίνη αγοράζει με δόσεις!

    * O Δαρβίνος έκανε λάθος, προσπαθώντας να αποδείξει ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο. Από τον γάιδαρο μάλλον κατάγεται…

    * Μην πετάτε άσκοπα τα λεφτά σας από δω κι από κει, φυλάξτε τα. Ίσως κάποτε πάρουν αξία

    * Aν έχετε αναπνευστικά προβλήματα θα σας συμβούλευα αντί σε γιατρό να πάτε καλύτερα σε συνεργείο αυτοκινήτων!

    * Στον καιρό που ζούμε το πιο εύκολο πράγμα είναι να βγάλεις λεφτά. Και το πιο δύσκολο να ζήσεις με αυτά που βγάζεις

    * Από εγκληματικότητα, αφήστε το καλύτερα. Παλιά φωνάζαμε, «αστυνομία Βοήθεια», τώρα φωνάζουμε, «βοήθεια η αστυνομία!»

    * Τι γίνεται, ρε παιδιά, μ’ αυτά τα χημικά και τα φυτοφάρμακα; Χθες έπλυνα μια ντομάτα και ξέβαψε!

    * Υπάρχουν πολιτικοί που δεν τους άλλαξαν χαρακτήρα τα βουλευτιλίκια και τα υπουργιλίκια. Kαραγκιόζηδες ήταν και καραγκιόζηδες παρέμειναν…

    * Αν νομίζεις ότι όλοι σε έχουν ξεχάσει, άφησε για δύο μήνες απλήρωτη την πιστωτική σου κάρτα.

    * Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς οξυγόνο κάποια λεπτά, χωρίς νερό μέρες, χωρίς τροφή εβδομάδες και χωρίς ηθικούς φραγμούς μια ολόκληρη ζωή!

    * Το έλεγα και δε με πίστευε κανένας, η χώρα δεν κινδυνεύει από τους συνήθεις υπόπτους, κινδυνεύει από τους συνήθεις πρωθυπουργούς!.

    * Καλά έκανε ο ΓΑΠ και πήγε στις Ινδίες… Το άσκημο είναι που θα ξαναγυρίσει…

    * Oι ηλίθιοι πολιτικοί και οι βλάκες ψηφοφόροι είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον..

    * Βρε τον Παπακωνσταντίνου ! Κάνει δηλώσεις στο Υπ. Οικονομικών και μοιράζουνε στους δημοσιογράφους τον καφέ της παρηγοριάς και παξιμαδάκια !

    * Το χα πει εγώ. Στην Ελλάδα οι κυβερνήσεις είναι σαν τους θανατοποινίτες. Με το που βγαίνουνε ζητάνε χάρη.

    * Τι γίνεται ρε παιδιά; Δεκάδες θυμάτων σε κάθε έξοδο! Kι άν κατά τύχη δεν έχουμε θύματα ένα Σαββατοκύριακο, θα κάνουμε τζάκ πότ στο επόμενο!

    * Η διαφορά μεταξύ ελληνικής οικονομίας και Τιτανικού: Στον Τιτανικό είχε και ορχήστρα

    * Ελλάδα, η χώρα των δυο ταχυτήτων… Νεκρά και όπισθεν!

    * Αν οι Έλληνες θέλουν να έχουν αυτά που δεν έχουν, πρέπει να κάνουν αυτά που δεν κάνουν…

    * Όταν λέμε ακρίβεια, εννοούμε ακρίβεια! Nα φανταστείτε εμείς το ψυγείο μας, το κάναμε παπουτσοθήκη!

    * ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΧΕΔΙΟ Β: Παρκόμετρα στα σπίτια μας… Θα ρίχνεις 2 ευρώ για κάθε μισή ώρα που θα μένεις μέσα!

    * Ο ΓΑΠ ποτέ δεν πίνει καφέ το πρωί… Φοβάται μην τον κρατήσει ξύπνιο όλη τη μέρα.

    * Oι επιχειρήσεις βουλιάζουν. Tα ξενοδοχεία τώρα κλέβουν πετσέτες από τους πελάτες.

    * Γιωργάκης μου θυμίζει τον δύτη που την ώρα που ανεβαίνει στην επιφάνεια, βλέπει το καράβι του να πηγαίνει στον πάτο!

    * Ο μόνος τρόπος να μειωθεί η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι να κάνουν οι πολιτικοί λιγότερες δηλώσεις.

    * Παπανδρέου: Θέλει να χτίσει τη νέα Ελλάδα, γι αυτό κατεδαφίζει την παλιά!!!

    * Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να συμβεί: 5.100 δημόσιοι υπάλληλοι στην κρατική ραδιοτηλεόραση χωρίς να υπάρχει κρατική ραδιοτηλεόραση!

    * Δημόσιες υπηρεσίες: Τόσος πολύς κόσμος, που προσφέρει τόσα λίγα, ζητώντας διπλάσιο μισθό για να κάνει τη δουλειά του ακόμα χειρότερα!

    * Κύριε Παπανδρέου, κύριε Σαμαρά από τα κόμματά σας να αρχίσετε τον πόλεμο κατά της διαφθοράς, αυτά είναι που κυβερνούν τριάντα χρόνια τώρα.

    * Άνθρωπος πάνω από 60 κιλά, μπαίνει πια στο πόθεν έσχες…

    * Μόλυνση Θερμαϊκού: Σε 2-3 χρόνια δε θα θεωρείται θαύμα να περπατάει κάποιος στην επιφάνεια της θάλασσας. Οποιοσδήποτε θα μπορεί να το κάνει.

    * Παπακωνσταντίνου: Εξυπνότερος του Αϊνστάιν. Tον Αϊνστάιν βρεθήκανε και δέκα άνθρωποι που τον καταλάβανε, αυτόν δεν τον κατάλαβε ακόμα κανείς!

    * Για έναν πολιτικό που με τις μεθόδους του χθες υπόσχεται ένα καλύτερο σήμερα, φυσικό είναι να μην υπάρχει αύριο.

    * Είμαι ευτυχής που ζω σε μια δημοκρατική χώρα, όπου μπορεί κανείς να κάνει ελεύθερα οτιδήποτε θελήσει η κυβέρνηση!!!

    * Επιστήμονες της NASA, προκειμένου να μελετήσουν τα όρια της αντοχής του ανθρώπου, ζήτησαν δείγμα Έλληνα συνταξιούχου!

    * Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Ξέρετε πόσο στοιχίζει μία κηδεία σήμερα;

    * Θα ήθελα να σας πω την ιστορία για τους 40 κλέφτες, αλλά προφανώς δεν σας ενδιαφέρει η πολιτική…

    * Mακάριοι όσοι υπόσχονται πολλά και θυμούνται λίγα…

    * Το οργανωμένο έγκλημα έχει διαφορετικά ονόματα από χώρα σε χώρα. Στην Αμερική ονομάζεται ΜAΦΙΑ, στην Ιταλία ΚΑΜΟΡΑ και στην Ελλάδα ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!

    * Γιωργάκης: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;
    — Τα πλήθη: Βαρβαρότητα, Βαρβαρότητα!

    * Δεν υπάρχουν πλέον αριστεροί και δεξιοί. Εργαζόμενοι και άνεργοι υπάρχουν.

    * Καιρός να καταλάβουμε ότι το μόνο που έχει μείνει όρθιο σ’ αυτόν τον τόπο είναι τα ερπετά.

    * Πρώτη φορά αποκτήσαμε δύο πρωθυπουργούς χωρίς να μπούμε στο κόπο να τους ψηφίσουμε! Και τα ονόματα αυτών Ντομινίκ Στρος Καν και Όλι Ρεν.

    * Είμαι ευτυχής που ζω σε μια δημοκρατική χώρα, όπου μπορεί κανείς να κάνει ελεύθερα οτιδήποτε θελήσει το ΔΝΤ !

    * Εμείς χρωστάμε, οι επιχειρήσεις χρωστάνε, το κράτος χρωστάει. Τελικά που πήγαν τα λεφτά ρε παιδιά;

    Σχόλιο από Χάρι Κλιν | 03/06/2010

  18. ο πρώην συνεργάτης του νυν πρωθυπουργού, Ν. Κοτζιάς, αναλύει την πρόσφατη οικονομική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, αποδίδοντας στην κυβέρνηση όχι δόλο, αλλά βαρειά αμέλεια. (Φυσικά η ύπαρξη δόλου δεν μπορεί να αποκλειστεί) :

    ” Η κυβέρνηση, εκτιμώ, ότι,

    Α) Δεν αναζήτησε έγκαιρα λύσεις, όταν μπορούσε να αγοράσει ακόμα φτηνά δάνεια. Απόφυγε να δανειστεί από τις αναδυόμενες αγορές, εκεί από όπου δανείζονται ακόμα και οι Αμερικανοί. Η κυβέρνηση διέθετε εναλλακτικές, ιδιαίτερα στην αγορά ταμείων της Κίνας, ορισμένων αραβικών κρατών και ρωσικών κεφαλαίων. Όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά επέτρεψε να καούν αυτές οι εναλλακτικές. Τις διάψευσε δημόσια και δήλωσε ότι δεν είχε καν τέτοια πρόθεση. Με αυτό τον τρόπο, έστω και άθελά της, έστειλε μήνυμα σε ΕΕ και ΔΝΤ ότι δεν διαθέτει άλλες εναλλακτικές.

    Β) Καθυστέρησε. Ξέχασε παντελώς ότι ο χρόνος και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπραγματεύεται κανείς είναι στοιχείο εναλλακτικότητας. Άλλο πάω στις αγορές να αγοράσω όταν τα επιτόκια είναι 3-4%, και άλλο όταν αυτά έχουν πάρει την ανηφόρα.

    Γ) Πήγε στις διαπραγματεύσεις έχοντας παραδοθεί ψυχολογικά. Και το χειρότερο, αυτό το ήξεραν και οι δανειστές της. Όταν οι υπουργοί της κυβέρνησης πριν πάνε καν στη διαπραγμάτευση κυρρήτουν δημόσια ότι δεν δικαιούνται και δεν μπορούν να ζητάνε διαπραγμάτευση, τότε έχουν βάλει μόνοι τους τη θηλιά γύρο από το λαιμό τους.

    Δ) Από τις πρώτες διαπραγματεύσεις – ανιχνεύσεις με την ΕΕ, στα τέλη του 2009, έλειπαν έμπειροι διαπραγματευτές. Πήγαιναν μεν άνθρωποι με γνώσεις στην οικονομία, χωρίς, όμως, παραστάσεις για το πώς γίνονται οι διαπραγματεύσεις. Ποιες είναι οι τεχνικές και οι δυνατότητες του διαπραγματευτή.

    Ε) Οι αρμόδιοι δεν κατανόησαν τον γενικότερο χαρακτήρα του ελληνικού προβλήματος. Τόσο ως προς την έκτασή του, όσο και ως προς τη διασύνδεσή του με τις μελλοντικές εξελίξεις στην ίδια την ΕΕ. Για αυτό δεν αντελήφθηκαν ότι θα μπορούσαν να διαπραγματευτούν έχοντας ως γραμμή άμυνας τη θέση, ότι τυχόν «πτώση» της Ελλάδας θα συμπαρασύρει και άλλους. Και δεν το λέω αυτό για τις τελευταίες ημέρες, όπου πράγματι όλα είχαν μπει σε ένα αυλάκι συγκεκριμένης πορείας, αλλά για όλους αυτούς τους μήνες που οδήγησαν την Ελλάδα σε αυτό το αυλάκι. Η κυβέρνηση δεν εξήγησε στους πιεστές της, ότι υπάρχουν όρια. Ότι αυτά τα όρια είναι υπαρκτά και ότι αν την πιέσουν να κινηθεί πίσω από αυτά, τότε θα αναγκαστεί να «πηδήξει στο κενό» συμπαρασύροντας και όσους κράταγαν το σκοινί για να κρεμάσουν την Ελλάδα. Ότι, δηλαδή, από ένα σημείο και πέρα το παιχνίδι δεν θα ήταν πια, όπως λέμε στη θεωρία των παιγνίων, «χάνω – κερδίζω» αλλά «χάνω – χάνεις». Μια τέτοια προοπτική και σαφήνεια απαιτεί ασφαλώς θάρρος, τόλμη, διαπραγματευτική στρατηγική, συγκέντρωση δυνάμεων, πολιτική και όχι λογιστική αντίληψη του όλου θέματος. Στην ΕΕ, χώρες όπως η Γερμανία και τμήματα της Επιτροπής έπρεπε να κατανοήσουν έγκαιρα ότι πέραν ενός ορίου θα υπήρχαν αρνητικές συνέπειες και για εκείνους. Ότι η διάλυση της Ελλάδας δεν θα ήταν μια απλή άσκηση για τις νέες γερμανικές επιλογές στην Ευρώπη, όπως δυστυχώς και έγινε.

    Στ) Η κυβέρνηση δεν πήρε μέτρα να εξηγήσει στην άλλη πλευρά τη σημασία του χρόνου των διαπραγματεύσεων. Ότι όσο αυτή επιμηκύνεται, όχι μόνο γίνεται πιο δύσκολη η λύση του προβλήματος, αλλά αυξάνει το κόστος για όλες τις πλευρές. Φαίνεται ότι κάποιες στιγμές δεν κατανοήσει με ακρίβεια το τι έπαιρνε και το τι έδινε στις διαπραγματεύσεις που έκανε και νόμιζε ότι είχε κερδίσει και χρόνο και συμφωνία.

    Ζ) Η κυβέρνηση «πούλησε» πολύ εύκολα ένα κεντρικό ζήτημα διαπραγμάτευσης. Τον χρόνο που απαιτείται για τη μείωση των ελλειμμάτων. Δεν μπορεί οι Γερμανοί να δηλώνουν ότι θα μειώσουν το έλλειμμά τους κατά 2% εντός μιας πενταετίας και η Ελλάδα με ύφεση και δυσλειτουργική δημόσια διοίκηση να δεσμεύεται σε περιορισμό του ελλείμματος εντός τριών ετών κατά 10% και άνω.

    Η) Η κυβέρνηση συμπεριφέρθηκε ως ο μηχανισμός διάσωσης για την Ελληνική οικονομία να ήταν κάτι το πρωτοφανές. Η αλήθεια είναι ότι ανάλογοι μηχανισμοί είχαν ήδη δημιουργηθεί από την ΕΕ προκειμένου να στηριχθούν η Ουκρανία και στη συνέχεια δύο κράτη μέλη της, η Ρουμανία και η Λετονία. Όλα δείχνουν ότι δεν υπήρξε επεξεργασία στην Ελλάδα των συσσωρευμένων εμπειριών ως προς αυτούς τους μηχανισμούς. Επεξεργασία που σίγουρα θα βοηθούσε, ώστε η Ελλάδα να μην δανείζεται, αν και μέλος της ευρωζώνης, πιο ακριβά από χώρες που δεν ανήκουν σε αυτήν (η Λετονία δανείστηκε με 2,14% από το ΔΝΤ, 3,1% από τα άλλα κράτη της ΕΕ και την Επιτροπή). Σε κάθε περίπτωση είναι λάθος να πηγαίνει κάποιος σε διαπραγματεύσεις χωρίς σαφήνεια του τι δείχνει η υπάρχουσα πείρα και πώς αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί.

    Θ) Ο λόγος που η Λετονία δανείστηκε κατά πολύ πιο φτηνά από ότι η Ελλάδα, δεν είναι τα διαφορετικά μεγέθη, αλλά όπως έγραψαν έγκυρες γερμανικές εφημερίδες, και αυτές κάτι γνωρίζουν, ζήτημα πολιτικής επιλογής της ίδιας της Γερμανίας! Δυστυχώς, η ελληνική διαπραγμάτευση δεν έλαβε συγκεκριμένα μέτρα επίδρασης επί της γερμανικής διαπραγματευτικής στρατηγικής, καθώς και επί της ίδιας της γερμανικής κοινής γνώμης.

    Ι) Οποιοσδήποτε παρακολουθεί μάθημα διεθνών διαπραγματεύσεων γνωρίζει ότι εάν μια χώρα βρεθεί σε αδυναμία κατά τη διάρκεια διαπραγμάτευσης σε ένα πολυμερές όργανο, τότε θα πρέπει να επιλέξει τη διαδικασία της «διαπραγμάτευσης πακέτο». Ακόμα και αν δεν τις δίνεται μια τέτοια δυνατότητα, οφείλει να τη διεκδικήσει σθενερά. Διαπραγμάτευση πακέτο είναι μια διαπραγμάτευση στην οποία προκειμένου κάποιος να πάρει αυτό που θέλει σε ένα σημείο-ζήτημα που είναι αδύναμη η θέση του, προσθέτει και άλλες θεματικές. Αυτό σημαίνει ότι είτε επιδιώκει να κάνει παραχωρήσεις σε θέματα που δεν έχουν για τον ίδιο σημασία, αλλά κατέχουν σημαντική θέση στη διαπραγματευτική επιλογή άλλων πλευρών, είτε να ανεβάσει το κόστος για αυτές.

    Ια) Διαπραγμάτευση δεν υπάρχει όταν δεν εντοπίζουν οι άλλες πλευρές κόστος για τις ίδιες. Πέραν από όσα ήδη είπα στο σημείο [ε], θέλω να υπογραμμίσω, ότι χρειάζεται να αναδείξει κανείς σε μια διαπραγμάτευση το κόστος που θα έχει για την άλλη μεριά η μη αποδοχή τουλάχιστον των κόκκινων γραμμών της Ελλάδας. Η Ελλάδα θα μπορούσε να δηλώσει ότι στην περίπτωση που θα την άφηναν να πέσει, ή δεν επιταχύνονταν οι διαδικασίες, ή δεν μειωνόταν ο προσφερόμενος τόκος, τότε θα ασκούσε πολιτική αλά Γαλλία στη δεκαετία του εξήντα. Δηλαδή, πολιτική της άδειας καρέκλας σε όλα τα ζητήματα που εμπίπτουν στη διαδικασία του βέτο. Ότι, δηλαδή, θα μπλόκαρε όλες τις διαδικασίες προκειμένου να μην καταστραφεί η ίδια. Η πρόταση αυτή δεν ήταν απαραίτητο να εφαρμοστεί έτσι και σε αυτή την έκταση. Αλλά θα μπορούσε να υπάρξει υιοθέτηση της λογική της.

    Ιβ) Δεν χρειάζεται να συμφωνήσει κανείς με όλες τις παραπάνω προτάσεις μου για εναλλακτική διαπραγμάτευση. Εξάλλου υπάρχουν και πολλές άλλες δυνατότητες. Αλλά φαίνεται ότι οι αρμόδιοι στην εξωτερική πολιτική καθώς και στο οικονομικό επιτελείο ή αγνοούσαν την τέχνη της σύνθετης διαπραγμάτευσης ή δεν άντεχαν σκληρές διαπραγματεύσεις. Σε κάθε περίπτωση θα μπορούσαν να είχαν λάβει υπόψη τους κάποια από τα πιο πάνω προτάσεις. Ακόμα σημαντικότερο, οφείλουν να το κάνουν στις πολλαπλές διαπραγματεύσεις που βρίσκονται ενώπιόν μας. Τόσο σε ζητήματα Οικονομικής Πολιτικής, όσο και σε εκείνα της Εξωτερικής Πολιτικής. “

    Πηγή: Epirus Gate (αλιευμένο από το Αντίφωνο)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/06/2010

  19. Εχουμε και λεμε λοιπον ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΝΗΜΟΝΙΟ…

    —σελ.119-ΔΕΝ μπορεί η Ελλάδα να πάρει δάνειο από άλλο δανειστή (Κίνα-Ρωσία) καθώς επίσης δεν μπορεί να υποθηκεύεσαι ούτε να ενεχυριάσει για άλλον περιουσία ή έσοδα ή να μεταφέρει το… χρέος της…
    (Γι’ αυτό όταν είπε η Ρωσία να μας δανείσει με χαμηλό επιτόκιο αντέδρασε η κυβέρνηση!!!!)

    —σελ 129.παραγρ.13.υποπαραγρ.1.
    Αντίθετα ο δανειστής επιτρέπεται να μεταβιβάσει τα δικαιώματα κ τις υποχρεώσεις του.
    Δηλ. μπορεί να δανειστήκαμε από τη Γερμανία άλλα να βρεθούμε χρεωμένοι στην Τουρκία ή τα Σκόπια!!! Γιατί η Γερμανία θα τους έχει πουλήσει τα δανειακά δικαιώματα τις Ελλάδος

    —Σελ.129.παραγρ.14.υποπαραγρ.1
    Η σύμβαση διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο

    —σελ΄121.παραγρ.5
    Το επιτόκιο για τα 80 δις ευρωπαϊκών δανείων είναι 5,2 κυμαινόμενο για την πρώτη 3ετία.6,2 για τα επόμενα χρόνια κ +2% τόκοι υπερημερίας εάν έχει λήξει το δάνειο, επαναπροσδιοριζόμενο ΑΝΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!!!!

    —Σελ 123
    Η Ελλάδα εάν δεν πληρώσει κάποιο από τα παλαιότερα δάνεια κ όχι τα 110 που παίρνουμε τώρα, που λήγουν ή προβεί σε αναστολή πληρωμών παλαιότερου δανείου, δεν μπορεί να εκταμιεύσει χρήματα από το μηχανισμό κ υποχρεούται να πληρώσει άμεσα το υπόλοιπο κεφάλαιο του δανείου του μηχανισμού μαζί με όλες τις επιβαρύνσεις.

    —Σελ.130,παραγρ.15+σελ 140,παραγρ 5…
    Για να είναι νόμιμη, για να ενεργοποιηθεί και να ισχύει η σύμβαση, δεν χρειάζεται καμιά άλλη πράξη παρά μόνον την υπογραφή του Παπακωνσταντίνου κ τη νομική γνωμοδότηση του νομικού συμβουλίου του κράτους του υπουργείου οικονομικών κ του υπουργείου δικαιοσύνης(χούντα έχουμε κ θα υπογράφει ο υπουργός εν αγνοία της κυβέρνησης? ο υπουργός θα υπογράφει, ούτε καν ο πρωθυπουργός για να εκταμιεύεται το δάνειο? ούτε ψήφιση στή βουλή ούτε καν υπογραφή από τον πρόεδρο της δημοκρατίας, ούτε καν γνωμοδότηση!!!!)

    —σελ 123,παράγραφος 5…
    Μόνο το δικαστήριο της ευρωπαϊκής ένωσης κ τα συνταγματικά δικαστήρια των δανειστών μπορούν να ακυρώσουν τη σύμβαση γιατί παραβιάζεται το ευρωπαϊκό δίκαιο ή το σύνταγμα του δανειστή αντίστοιχα.
    Σύμφωνα με τη σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπει κανένα δικαστήριο να εκδικάσει τέτοια προσφυγή! Αφήστε που δεν έχουμε κ συνταγματικό δικαστήριο στη χώρα μας, αλλά από κει κ πέρα υπάρχει το διεθνές αλλά μας δένει τα χέρια πρέπει να απευθυνθούμε για τους Γερμανούς στο δικαστήριο της Γερμανίας, για τους Άγγλους στης Αγγλίας!!!

    —–Με την παρούσα ο δανειολήπτης αμετάκλητα κ άνευ όρων, παραιτείται από κάθε ασυλία την οποία έχει ή πρόκειται να αποκτήσει όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία απο νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα σύμβαση. Όσον αφορά κατάσχεση, διαταγή κ όσον αφορά την εκτέλεση κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει δικαστικός νόμος. Ούτε ο δανειολήπτης, ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία !!!

    http://rapidshare.com/files/404987182/Greece-IMF.pdf

    Σχόλιο από mr-ίδης | 27/07/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: