Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Πορεία στην τoύρκικη πρεσβεία!

 ΝΑΙ  ΣΤΗ ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΥΚΟΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΩΝ

.

.

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΜΑΙΟΥ ΣΤΙΣ 7μμ.

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

 

 

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε εκδηλώσει πολλές φορές την διάθεση να συσφίξει τις σχέσεις του με την Τουρκία προτείνοντας μια ομοσπονδία μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας και… Κύπρου. Βεβαίως, ο πόλεμος και η κατοχή της Κύπρου το 1974, φανέρωσαν την πραγματική προοπτική των σχεδίων του.

Σήμερα, 40 χρόνια μετά, καθώς ο κύκλος της μεταπολίτευσης κλείνει με καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα, τα χειρότερα φαντάσματα του παρελθόντος επανέρχονται. Κι έτσι, ο Γεώργιος Παπανδρέου, με τη βοήθεια του μαθητευόμενου υφυπουργού του, προωθεί ανάλογα σχέδια με τον εμπνευστή και εκτελεστή της δικτατορίας 40 χρόνια πριν.

Αυτή τη φορά, η σύσφιξη των σχέσεων περνάει μέσα από την «διπλωματία του ζεϊμπέκικου», την ελληνοτουρκική οικονομική και πολιτική συνεργασία, που περιλαμβάνει κοινές τουριστικές επενδύσεις στο Αιγαίο, σχέδια για την από κοινού εκμετάλλευση του φυσικού του πλούτου, παρά το casus belli, τις γκρίζες ζώνες και τις καθημερινές παραβιάσεις. Στη Θράκη προωθούν ήδη τη συγκυριαρχία, την οποία έχουν το θράσος να επισφραγίσουν με την αναγγελθείσα κοινή επίσκεψη Ερντογάν-Παπανδρέου, ενώ σε  συνεργασία με τον με τον Κύπριο πρόεδρο Χριστόφια, ετοιμάζονται να παραδώσουν ουσιαστικά την Κυπριακή Δημοκρατία στα χέρια των Τούρκων εισβολέων, επαναφέροντας ουσιαστικά το καταδικασμένο σχέδιο Ανάν

 Όλα αυτά μέσα από μεικτά, ελληνοτουρκικά υπουργικά συμβούλια που επιθυμεί να προωθήσει ο πρωθυπουργός και ο υφυπουργός του «από το εξωτερικών» την ίδια στιγμή που η Τουρκία θέλει να αναδυθεί ως οικονομική, πολιτική και στρατιωτική περιφερειακή υπερδύναμη, με τις ευλογίες των Αμερικανών των Άγγλων και του ΝΑΤΟ, και να πετύχει αυτό που ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών έχει επανειλημμένα σε δημόσιες εμφανίσεις του αποκαλέσει «συμπατριωτισμό», δηλαδή «συγκυριαρχία» της Τουρκίας με τους υπόλοιπους λαούς της περιοχής.

Στα πλαίσια αυτής της «συγκυριαρχίας» επισκέπτεται τη χώρα μας στις 14-15 Μαΐου ο Ερντογάν. Μια χώρα που απειλείται με εκποίηση από το ΔΝΤ και τους Γερμανούς, υποδέχεται έναν επεκτατικό και επιθετικό γείτονα, που ποτέ δεν έπαψε να θέτει ζητήματα που υπονομεύουν άμεσα και καίρια την εθνική μας ανεξαρτησία. Έναν «γείτονα» που δεν αρκείται στις προκλήσεις από τα ανατολικά αλλά σιγοντάρει και την αδιαλλαξία των Σκοπίων και τις αλβανικές προκλήσεις, ενώ κάνει ό,τι μπορεί για να επιδεινώσει το ζήτημα των λαθρομεταναστών, αρνούμενο να εφαρμόσει τη συμφωνία για την επανεισδοχή τους.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να αντιδράσει άμεσα στα σχέδια αυτά. Και ο τουρκικός νεο-οθωμανισμός δεν είναι παντοδύναμος. Στο εσωτερικό, ο κουρδικός λαός συνεχίζει αδιάλειπτα τον αγώνα του για αυτοδιάθεση, Παράλληλα τα σχέδια για υποταγή των γειτονικών χωρών προσκρούουν σε αυξανόμενες αντιδράσεις.. Η Αρμενική κυβέρνηση μετά την κινητοποίηση των Αρμένιων σε όλο τον κόσμο υποχρεώθηκε να παγώσει τις συνομιλίες με τους Τούρκους· στην Κύπρο η συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού ελληνισμού απορρίπτει τις απαράδεκτες υποχωρήσεις της ηγεσίας του, όπως φάνηκε από όλες τις δημοσκοπήσεις, και η ΕΔΕΚ αποχώρησε από την κυβέρνηση· παράλληλα η προσπάθεια προσεταιρισμού των Αράβων, των Παλαιστινίων και του Ισλάμ οδηγεί σε αντιπαράθεση με το Ισραήλ και το εβραϊκό λόμπυ στις ΗΠΑ. Ακόμα και στην Ελλάδα το φιλοτουρκικό λόμπυ υφίσταται ήττες, όπως φάνηκε με την αποτυχία της κας Μπακογιάννη στη Ν.Δ., ενώ ο ελληνικός λαός είναι συντριπτικά ενάντιος σε μια δήθεν φιλία με εκείνον που επιβουλεύεται καθημερινά την ανεξαρτησία μας.

Δεν θα γίνουμε και πάλι ραγιάδες στους νεο-οθωμανούς Τούρκους, υπό την ευλογία των Γερμανών και των Αμερικάνων, προκειμένου να συντηρήσουμε το νεοελληνικό καταναλωτικό παράσιτο και τις ανάξιες ηγεσίες μας.

Να ξεσηκωθούμε ενάντια στην επίσκεψη Ερντογάν . Η φιλία των λαών δεν μπορεί να αποτελεί πρόσχημα για την εκχώρηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας στον περιφερειακό υποπράκτορα του ιμπεριαλισμού,

Να συγκροτήσουμε μια εναλλακτική εξωτερική πολιτική σε συμμαχία με τους Κούρδους, τους Αρμένιους, τους Σέρβους, τους βαλκανικούς λαούς, –με όλους εκείνους που απειλούνται από τον τουρκικό νεο-οθωμανισμό– και να οικοδομήσουμε στενότερες σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία.

 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ

ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ

  • ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ  ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
  • ΚΑΜΙΑ ΦΙΛΙΑ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΤΗ ΘΡΑΚΗ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
  • ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ, ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ

 

 

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΜΑΪΟΥ ΣΤΙΣ 7μμ.

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ

 

Δείτε παράλληλα:

Μικρασιατική Καταστροφή: ένα έγκλημα της Δεξιάς

-Kύπρος ’74: Δεν Ξεχνώ (ούτε τους χουντικούς πραξικοπηματίες, ούτε τους Τούρκους εισβολείς)

 

Eπειδή η ακροδεξιά, ως ύαινα που μυρίζεται θήραμα, θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτείν και να προβοκάρεί την εκδήλωση και επειδή τους ίδιους κινδύνους αντιμετωπίζουμε και μεις στις δικές μας εκδηλώσεις Μνήμης,  δείτε τι πρέπει να προσέξει ο οργανωμένος ποντιακός χώρος στις επικείμενες εκδηλώσεις της 19ης του Μάη για τη Γενοκτονία και την υπαρκτή απειλή που εκφράζει πλέον η ακροδεξιά -δηλαδή οι πολιτικοί απόγονοι των συνένοχων της Γενοκτονίας………[  ]

*********************************************************

Σήμερα, πραγματοποιήθηκε, στις 7:00 μ.μ., στην πλατεία Κλαυθμώνος, το συλλαλητήριο, που κάλεσε το ΑΡΔΗΝ μαζί με πολλές ελλαδικές, κυπριακές, αρμενικές, ποντιακές και κουρδικές οργανώσεις και συλλογικότητες, με σκοπό να διαδηλώσουμε την αντίθεση μας στον νεο-οθωμανισμό και τη σουλτανική επίσκεψη Ερντογάν, όπως και την πολιτική υποτέλειας της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Οι μισθοφόροι όμως του Παπανδρέου και του Χρυσοχοΐδη έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο της κατοχής που έχουν εγκαθιδρύσει τα αφεντικά τους, ΔΝΤ, Ε.Ε. και Ερντογάν. Η συγκέντρωση αντιμετώπισε ένα όργιο αστυνομικής βίας. Κλούβες και αναρίθμητοι άνδρες των ΜΑΤ απέκλεισαν τον χώρο, απαγορεύοντας την πρόσβαση και εγκλωβίζοντας τους πάνω από δύο χιλιάδες διαδηλωτές που κατάφεραν να φτάσουν στη συγκέντρωση. Η αστυνομική βία ήρθε να συμπληρώσει τις προβοκάτσιες του Καρατζαφέρη και των λοιπών ακροδεξιών, καθώς και την καραντίνα που έστησαν τα ΜΜΕ, αποσιωπώντας τόσο το πραγματικό νόημα της επίσκεψης των νέων επικυρίαρχων, όσο και οποιαδήποτε κίνηση διαμαρτυρίας απέναντι στο ξεπούλημα της χώρας.

Οι εκπρόσωποι του νεο-οθωμανισμού έπρεπε να στήσουν στο Χίλτον το πάρτι του ξεπουλήματος και των εγκαινίων της «νέας εποχής», της συγκυβέρνησης της Ελλάδας με τους νεο-οθωμανούς του Νταβούτογλου, ανενόχλητοι από τους Έλληνες πολίτες, που το δικαίωμα έκφρασής τους υποτίθεται ότι προστατεύεται από το Σύνταγμα.

 Κι όταν αυτοί διεκδίκησαν το αυτονόητο, το δικαίωμα να διαδηλώνουν σε μια ελληνική, όπως θέλουμε να πιστεύουμε, πρωτεύουσα, επιστρατεύτηκαν τα χημικά, το ξύλο και οι τραυματισμοί. Η διαδήλωση άντεξε και συνεχίστηκε παρά τις επανειλημμένες επιθέσεις των ΜΑΤ. Η φωνή των διαδηλωτών ενάντια στο ξεπούλημα δεν πνίγηκε, κι ακούστηκε στους δρόμους της Αθήνας, παρά τα χημικά τα οποία αφειδώς χρησιμοποιήθηκαν.  Για μας είναι μόνο η αρχή.

Ακούστηκαν τα συνθήματα:

 – ΠΡΩΤΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ, ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΠΟΥΛΑΝΕ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ 

 – ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ, ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ 

 – ΚΥΠΡΟΣ -ΑΡΜΕΝΙΑ -ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ -ΑΙΓΑΙΟ -ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΙΑΙΟ 

 –  ΕΞΩ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΡΑΤΟΚΡΑΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 

 – ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ-ΠΑΠΑΤΖΗ ΞΕΣΚΕΠΑΣΤΗΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥ 

 – ΠΑΡΕ ΤΗ ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣ, ΔΕΝ ΣΕ ΘΕΛΕΙ Ο ΛΑΟΣ 

 – ΞΕΦΤΙΛΑ- ΞΕΦΤΙΛΑ ΦΥΛΑΝΕ ΤΟΝ ΑΤΤΙΛΑ, 

Θα ακουστούν και πάλι στους δρόμους, παρά τη συνωμοσία της σιωπής που απλώνεται συστηματικά πάνω από την αγανάκτηση του λαού ενάντια στο ξεπούλημα της ζωής του και της χώρας του. Θα μας βρίσκουν συνέχεια μπροστά τους.

 Περιοδικό ΑΡΔΗΝ, Εφημερίδα ΡΗΞΗ 

 Παρασκευή 14 Μαΐου 9:30 μ.μ. 

 

 

Advertisements

13/05/2010 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή |

44 Σχόλια »

  1. Ο Καρατζαφέρης προαναγγέλλει επεισόδια για την άφιξη Ερντογάν και ο «Στόχος» εκτελεί

    Ο Καρατζαφέρης, αφού υποχρεώθηκε, την ώρα της κρίσης, να αποκαλυφθεί ως ενεργούμενο του ΔΝΤ και των αφεντικών του, για να προβοκάρει τις λαϊκές κινητοποιήσεις, εναντίον της έλευσης του Ερντογάν στην Αθήνα, –για την οποία ο ίδιος ποιεί την νήσσα– μίλησε για «επεισόδια» που πρόκειται να συμβούν. Και για να τρομάξει ο λαός, ό,τι όντως κινδυνεύουν να γίνουν επεισόδια, έπρεπε να μπει σε ενέργεια και ο έτερος φασιστικός βραχίονας, ο Στόχος, ο οποίος καλεί σε συγκέντρωση την Παρασκευή, την ίδια ώρα και ακριβώς δίπλα, με τη μεγάλη συγκέντρωση που έχουν καλέσει 15 οργανώσεις, κινήσεις και συλλογικότητες στην πλατεία Κλαυθμώνος.
    Αφού πρώτα απέτυχαν οι προσπάθειες της κυβερνήσεις δια του Μπεγλίτη να ακυρωθεί η μεγάλη συγκέντρωση του Άρδην και της Ρήξης την Δευτέρα 10 Μαΐου, έχει τεθεί από την Ασφάλεια, την ΕΥΠ και τα ποικίλα πρακτορεία σε ενέργεια όλος ο φασιστικός και προβοκατόρικος μηχανισμός, για να εμποδιστεί η εκδήλωση του φρονήματος του ελληνικού λαού απέναντι στην επίσκεψη του ανεπιθύμητου Ερντογάν.
    Όμως όπως έλαβαν την κατάλληλη απάντηση την Δευτέρα, 10 Μαΐου, από το πλήθος που κατέκλυσε το Χίλτον, θα λάβουν και τώρα την απάντηση που τους αρμόζει. Σύντομα δε, θα υπάρξει ανακοίνωση από το σύνολο των οργανωτών της μεγάλης εκδήλωσης της 14ης Μαΐου.

    Άρδην -Ρήξη

    Τρίτη 11 Μαΐου 18:00

    Σχόλιο από Άρδην | 13/05/2010

  2. Το τουρκικό αίνιγμα και η ελληνική στάση

    Η επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν και της πολυπληθούς τουρκικής αντιπροσωπείας στην Αθήνα δημιουργεί την εικόνα ότι κάτι αλλάζει στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου χαρακτήρισε «Επανάσταση» την επίσκεψη αυτή, η οποία όμως εντάσσεται στο νέο πλαίσιο “διατηρούμε τις θέσεις μας, αλλά συνεχίζουμε τη ζωή μας”, όπως υποστηρίζει ο Τούρκος δημοσιογράφος Μεχμέτ Αλί Μπιράντ.

    Επί της ουσίας αυτό σημαίνει ότι η τουρκική ηγεσία, αντιμετωπίζοντας την πρόκληση της εσωτερικής συνταγματικής μεταρρύθμισης και της σύγκρουσης για την εξουσία με τους στρατιωτικούς και το παραδοσιακό κεμαλικό κατεστημένο θέλει να μειώσει τις εξωτερικές εντάσεις. Παράλληλα, η μείωση αυτή της επιτρέπει να διαχειριστεί καλύτερα, προς όφελος των μακροπρόθεσμων συμφερόντων του τουρκικού κράτους, την εξέγερση των Κούρδων στο εσωτερικό της χώρας και να διευρύνει την επιρροή της στην υπό διαμόρφωση περιοχή της Μεσοποταμίας. Αυτός είναι ο βαθύτερος και πρωταρχικός στόχος για την πολυθρυλούμενη “αλλαγή της ατμόσφαιρας” στις σχέσεις με την Ελλάδα και “αλλαγή της αντίληψης ότι οι δύο χώρες είναι αντίπαλες”.

    Η νέα άποψη της ομάδας Ερντογάν-Νταβούτογλου “διατηρούμε τις θέσεις μας, αλλά συνεχίζουμε τη ζωή μας”, σημαίνει επί της ουσίας διευκόλυνση της αντιμετώπισης των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η τουρκική κυβέρνηση, διατηρώντας όμως τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς για το Αιγαίο και μεταθέτοντας την επαναφορά τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αργότερα, όταν θα έχει κλείσει τα υπόλοιπα μέτωπα. Η πολιτική μαλακώνω κάπου και σκληραίνω κάπου αλλού, είναι μια οπορτουνιστική πολιτική, την οποία την ακολουθεί η τουρκική πλευρά κατά την επίσκεψη τούτη. Παράδειγμα αποτελεί το αίτημα, όπως προβλήθηκε στον Τύπο, για αλλαγή των ελληνικών βιβλίων Ιστορίας με την απαλοιφή των σημείων εκείνων που αναφέρονται στη Μικρασιατική Καταστροφή, στην τραγωδία της Σμύρνης και στη Γενοκτονία των Ποντίων.

    Στο σημείο αυτό η πολιτική του Ερντογάν έχει αλλάξει και έχει ολισθήσει σε σκληρότερες θέσεις, που απηχούν τις απόψεις του σκληρού κεμαλικού κατεστημένου. Σήμερα είναι γενικά αποδεκτό ότι αυτά που συνέβησαν στην Ανατολή από τον τουρκικό εθνικισμό από το 1911, συνιστούν μια από τις πλέον δραματικές σελίδες της ιστορίας της Ευρώπης, εφόσον σχετίζονται με την προαποφασισμένη πολιτική μιας μιλιταριστικής εξουσίας να εξοντώσει τις ανεπιθύμητες σ’ αυτήν κοινότητες. Οπότε, ενώ και για τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα (International Association of Genocide Scholars – IAGS) και για τους σοβαρούς μη εθνικιστές Τούρκους ιστορικούς το ζήτημα της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών στην Ανατολή είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός, η τουρκική κυβέρνηση έχει οπισθοχωρήσει σε θέσεις συγκάλυψης της πολιτικής εθνικών εκκαθαρίσεων (“A Shameful act”).

    Η ειλικρίνεια της τουρκικής στάσης μπορεί να κριθεί σε τέτοια ζητήματα, που επί της ουσίας είναι ανώδυνα και σχετίζονται μόνο και αποκλειστικά με την ιστορική Μνήμη. Γιατί καμιά οικονομική ή εδαφική διεκδίκηση δεν τα συνοδεύει, δεδομένου ότι σε επίπεδο συμφωνίας αυτές οι πλευρές έχουν «κλείσει» με τη Συνθήκη της Λωζάννης.

    Σχόλιο από Βλάσης Αγτζίδης | 13/05/2010

  3. κε Καθηγητά θα αποτολμήσω να πω,

    … A Shameful act … οι ευγένειες θα μας φάνε τώρα? Από πότε τα στυγνά εγκλήματα του τούρκου κατά των Ποντίων μετονομάστηκαν πράξεις ντροπής?

    Γίνεται να είναι μία γυναίκα ολίγον τι έγκυος? Ή είναι ή δεν είναι.

    Και κάτι άλλο. Ας μη μασάει ο Ελληνικός λαός. Ο τούρκος είναι τούρκος – ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ – κατα το κοινώς ποντιακόν λεγόμενον «τον λύκον εταραβαγγέλιζαν κι ε’είνος αρώτανεν τη ποπά τα γίδια που κιαν εν?»

    ΥΓ: Μερικοί σοβαροί μη εθνικιστές Τούρκοι ιστορικοί δεν αλλάζουν την εικόνα των καθημερινών παραβιάσεων του Αιγαίου ούτε την πολιτική του προξενείου της Θράκης.

    aris53m, ο αγανακτισμένος.

    Σχόλιο από aris53m | 13/05/2010

  4. ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ

    Δημοσθένους117, Καλλιθέα-Αττική

    Τηλ.:210 9517072 Φαξ: 210 9598967

    Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ

    ΖΗΤΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΛΟΓΙΑ

    ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ κ. ΡΕΤΖΕΠ Τ. ΕΡΝΤΟΓΑΝ

    Πριν από 22 χρόνια, το Φεβρουάριο του 1988, με αφορμή την ιστορική συνάντηση των τότε πρωθυπουργών Ελλάδος και Τουρκίας, Ανδρέα Παπανδρέου και Τουργκούτ Οζάλ στο Νταβός της Ελβετίας, ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών ανακοίνωνε τα εξής:

    «Η ευχή των Κωνσταντινουπολιτών, όπως και όλων των Ελλήνων, είναι η ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία με τη γείτονα Τουρκία. Η επιτυχία της συνάντησης των πρωθυπουργών Ελλάδος και Τουρκίας στο Νταβός πιστεύουμε ότι θα εξαρτηθεί από τη στάση που θα τηρήσει στο μέλλον η τουρκική πλευρά.»

    Δυστυχώς, στα 22 χρόνια που πέρασαν, από πλευράς Τουρκίας ελάχιστα και μη ουσιώδη έγιναν για τον Ελληνισμό της Πόλης, έτσι ακόμη :

    Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν αναγνωρίζεται εκ μέρους του τουρκικού κράτους ως ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ, ενώ δεν του αναγνωρίζεται και νομική υπόσταση.
    Η Θεολογική Σχολή της Χάλκης παραμένει κλειστή
    Οι ακίνητες και κινητές περιουσίες των απελαθέντων Ελλήνων όπως και πολλών ευαγών ιδρυμάτων της Ομογένειας έχουν δημευθεί και απαλλοτριωθεί (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων).

    Ο Ελληνισμός της Πόλης του οποίου οι παππούδες και οι πατεράδες του βίωσαν τα καταναγκαστικά έργα στα βάθη της Μ. Ασίας το 1941, τον εξοντωτικό Φόρο Περιουσίας (Βαρλίκ Βεργκισί) το 1942, τα «Σεπτεμβριανά» το 1955 και τις «απελάσεις» το 1964, οι δε μαθητές και μαθήτριες που εξαναγκάζονταν κάθε πρωϊ να ψέλνουν τον ύμνο «πόσο ευτυχής είναι αυτός που λέγει ότι είναι τούρκος», θέλουν να ξεχάσουν και να απαλείψουν από τη μνήμη τους το παρελθόν που σημάδεψε τραγικά την ψυχή, την προσωπικότητα και την πολιτισμική τους κληρονομιά.

    Ο αξιότιμος Πρωθυπουργός της Τουρκίας εμφανίζεται καλοπροαίρετος με πρόθεση να επανορθώσει τις εγκληματικές πράξεις των παρελθόντων κυβερνήσεων της χώρας του. Το ερώτημα είναι αν πράγματι μπορεί.

    Οι Κωνσταντινουπολίτες όπου γης θα παρακολουθήσουν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την παρουσία του κ. Ρετζέπ Τ. Ερντογάν στην Ελλάδα και αναμένουν να αποκατασταθούν οι αυθαιρεσίες των Τουρκικού Κράτους εις βάρος της Κωνσταντινουπολίτικης Ομογένειας.

    Ευκταίο θα ήταν πλην των γνωστών προβλημάτων (Οικ.Πατριαρχείο, περιουσίες κ.α) άμεσα να εξαγγείλει ο κ. Πρωθυπουργός της Γείτονας Χώρας :

    Να επιστραφεί στην Ομογένεια της Πόλης η Βιβλιοθήκη του εν Κωνσταντινουπόλει Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου.
    Να καταργηθεί ο προ δεκαετιών καθιερωθείς θεσμός του τούρκου υποδιευθυντή στα σχολεία της Ελληνικής Μειονότητας.
    Να δοθεί η δυνατότητα να φοιτούν στα σχολεία της Μειονότητας και τα παιδιά των ελληνικών οικογενειών που εργάζονται και διαβιούν στην Κωνσταντινούπολη.

    Ελπίζουμε και ευχόμαστε η επίσκεψη του κ. Ρετζέπ Τ. Ερνογάν στη χώρα μας να αποτελέσει μία νέα αφετηρία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις προς όφελος των δύο λαών.

    Καλλιθέα Αττικής, 13 Μαϊου 2010

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 13/05/2010

  5. aris53m,

    η έκφραση “A Shameful act” (Mια επαίσχυντη πράξη) είναι τίτλος του εξαιρετικού βιβλίου του Τούρκου ιστορικού Taner Aksam που περιγρα΄φει αναλυτικά τους μηχανισμούς γενοκτονίας… Τη φράση αυτή την είπε κάποτε ο ίδιος ο Κεμάλ για να χαρακτηρίσει τις σφαγές που προκάλεσαν οι Νεότουρκοι και τις οποίες υπερασπίζεται τώρα και ο Ερντογάν, άσχετα αν και ο ίδιος τα ίδια έκανε!.

    Νομίζω ότι η τοποθέτηση αυτής της έκφρασης σ΄εκείνο το σημείο είναι ευφυής και σίγουρα οι μεταφραστές στα τουρκικά θα την καταλάβουν.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/05/2010

  6. πεταξτε τους τουρκους εξω χωρις δευτερη σκεψη, γιατι αυτοι οι καταραμενοι καθημερινα δεν μας αφηνουν σε ησυχια και τολμουν να πατανε το ποδι τους στην Ελλαδα! Καμια διαπραγματευση και για τιποτα με αυτους τους αλητες.

    Σχόλιο από τασος | 13/05/2010

  7. Τάσο εμείς με τον τουρκικό λαό δεν έχουμε πρόβλημα με το κράτος τους έχουμε και τον εθνικισμό που κυριαρχεί. Αλλά και με τους δικούς μας ανάλογους έχουμε πρόβλημα. Πώς να ξεχάσουμε ότι τη Μικρά Ασία και την Κύπρο τις πούλησαν «δικοί μας»; Και ότι «δικοί μας» μας έφεραν σήμερα σ’ αυτήν την άθλια κατάσταση.

    Θα σας πρότεινα κάποια κείμενα για την άλλη Τουρκία και τους δικούς μας Τούρκους:

    Οι δικοί μας Τούρκοι
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/09/16/15-9-2008/

    25-4-2010: KARADENİZ DOSTLUK GİRİŞİMİ ve ÇAĞRISI
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2010/04/24/25-4-2010-karadeniz-dostluk-girisimi-ve-cagrisi/

    Ömer Asan. Μια συνέντευξη
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/10/10-2-2008/

    Η γυναίκα στην Μαύρη Θάλασσα
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2010/03/15/karkad/

    TEKEL…Ίδια η απόγνωση ….
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2010/03/02/tekel/

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/05/2010

  8. Νομίζω ότι αποτελεί θετική εξέλιξη η προσέγγιση Ελλάδος και Τουρκίας και ότι αποτελεί ένα θετικό βήμα.
    Ο Ερντογάν, αργά αλλά σταθερά, αποδυναμώνει τον στρατό στην Τουρκία και δεν θα αργήσει όταν έρθει η ώρα και ωριμάσουν οι συνθήκες να αγγίξει και τα «ταμπού» θέματα των γενοκτονιών.
    Δεν θα συμφωνήσω με την ρητορτική του Άρδην, την οποία την θεωρώ υπερβολική. Επίσης θεωρώ άστοχη αυτή την ολική άρνηση για προσέγγιση με την Τουρκία. Δεν λύνονται όλα τα προβλήματα σε μία μέρα. Θα περίμενα μία πιο νηφάλια στάση, δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν μόνο αρνητικά σημεία σε αυτή την προσέγγιση.
    Όσο για την τοποθέτηση του αγαπητού κ.Αγτζίδη, δεν νομίζω ότι η Τουρκία μας κάνει ξαφνικά την καλή για να λύσει το κουρδικό. Να θυμίσω ότι την περίοδο έξαρσης της κουρδικής εξέγερσης του PKK, η Τουρκία δεν δίσταζε να προκαλεί στο Αιγαίο και νομίζω ότι η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας της επιτρέπει να «παίζει» παντού, διότι οι αντίπαλοί της είναι πολύ μικροί αριθμητικά και ο μόνος γείτονας που μπορεί πληθυσμιακά να συγκριθεί μαζί της (Ιράν) είναι φίλος της και μεγάλος εμπορικός εταίρος.

    Η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει πολλά από αυτόν τον γύρο επαφών, και καλό είναι να μην κινδυνολογούμε και να μην αφήνουμε το συναίσθημα να επιβάλλεται στη λογική.
    Ποιος δεν θέλει μείωση εξοπλισμών;

    Οι μόνοι που έχουν να χάσουν από μια τέτοια προσέγγιση είναι αυτοί που τζογάρουν πολιτικά στον φόβο του νεοέλληνα για την Τουρκία και είναι ο γνωστός ακροδεξιός χώρος ο οποίος στηρίζεται πολιτικά σε αυτόν τον φόβο τον οποίο και φροντίζει μέσα από λαϊκίστικες και φαντασιόπληκτες κινδυνολογίες και καταστροφολογίες να συντηρεί.

    Λυπάμαι που θα το πω, αλλά στο συλλαλητήριο θα υπάρχουν μόνο οι γνωστοί γραφικοί ακροδεξιοί και οι ανεγκέφαλοι χρυσαυγίτες…

    Σχόλιο από doctor | 14/05/2010

  9. 3 οι ερωτήσεις μου…

    1. Τί είναι ο «νεο-οθωμανισμός»;
    2. Γίνονται παραβιάσεις του τουρκικού εναέριου από ελληνικά αεροσκάφη;
    3. Η Χρυσή Αυγή και οι Αυτόνομοι Εθνικιστές θα είναι στο συλλαλητήριο;

    Σχόλιο από Δημήτρης | 14/05/2010

  10. Αγαπητέ μου δόκτωρα, η προσέγγιση αυτή που βλέπουμε, αφορά τις κρατικες ελίτ, και όχι τις κοινωνίες, Ελληνική και Τουρκική.
    Και η μεν Τουρκική ελίτ, είτε κλασσική Κεμαλική, είτε Νταβουτογλική Νεοοθωμανική, διακατέχεται απο το μεταοθωμανικό σύνδρομο μεγαλείου και επιδιώκει δορυφοροποίηση της Ελλάδας και της παλιάς Οθωμανικής ενδοχώρας, είτε με στρατιωτικο τσαμπουκά (στρατιωτικοί), είτε με πολιτικά μέσα (Ερντογάν), είτε με το κατάλληλο κραμα και των δύο.
    Η Ελληνική ελίτ, είναι αδύναμη, μεταπρατική, διατεθημένη να δώσει γην και ύδωρ για να κλέισει καμιά δουλειά με την Τουρκία, και γι αυτό ενδοτική.
    Η Ελληνική κοινωνία, όπως και η Τουρκική, έχει κάθε λογο να αντιταχθεί στην επιθετικότητα της Τουρκικής ελίτ.
    Γιατί, το Ελληνικό κρατος-Εθνος είναι το τελευταιο καταφύγιο του Ελληνισμού μετα το 1922.
    Γιατί είναι το έσχατο καταφύγιο της χειμαζόμενης κοινωνίας του. Ο ΓΑΠ και οι χρυσοκάνθαροί του, έχουν κι αλλόυ αποκούμπια σε ‘εσχατη ανάγκη…
    Για τον ίδιο λόγο που δεν θα έπρεπε να συζητούμε μειωση εξοπλισμών το 1939 με την Ιταλία και την Γερμανία, δεν πρέπει να το συζητούμε και με την σημερινή Τουρκία.
    Αν η Τουρκία έφευγε απο την Κύπρο, δεν παραβίαζε καθημερινά την Ελληνικη κυριαρχία στο Αιγαίο, σταματούσε το παιχνίδι της Κυπροποίησης της Θράκης, τότε θα είχε νόημα να συζητάς για μείωση των εξοπλισμών.
    Αυτό που έχουμε να κάνουμε, είναι να επιβάλλουμε στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα τους αναγκαίους και φθηνότερους επιχειρησιακά ικανούς εξοπλισμούς και ένα έυψυχο λαϊκό αμυντικό μέτωπο.
    Οχι να μειώσεις γενικά και αόριστα τους εξοπλισμούς..
    Η Ειρήνη είναι αγαθό, δεν είναι όμως υπέρτατη αξία..
    Υπέρτατη αξία είναι η Ελευθερία και η αξιοπρέπεια..
    Με τον Τουρκικό λαό δεν έχουμε τίποτα, όπως δεν είχαμε και με τους Ιταλούς.
    Αυτο δεν σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να πολεμήσουμε το 1940.
    Η πομπώδης αυτοκρατορική επίσκεψη του Ερντογάν, όπως θα πρόσεξες, είναι δυσανάλογη των αποτελεσμάτων των συζητήσεων.
    Μετράει η σημειολογία: κοινα υπουργικά συμβούλια, μη κατάθεση στεφάνου στον άγνωστο στρατιώτη σε αντίθεση με τους δικους μας στον Κεμάλ, δηλώσεις της Διαμαντοπούλου που προδικαζουν «στρογγυλοποιήσεις» της Ιστορίας καταπώς βολλέυει στον ΤΟυρκικό εθνικισμό..
    Μην μασας, φίλε δόκτωρα..
    Μην ακους τον κρατοδίαιτο συγκατανευσιοφάγο Λιάκο..
    Ακου το γάλα της Αρβανίτισας, Κωλοκοτρωναίας γιαγιάς σου..
    Ακου τα βήματα πίσω σου, που λέει κι ο Σεφέρης…

    Σχόλιο από Γιώργος Πολυχρονίδης | 15/05/2010

  11. Γιώργο, δεν ξέρω, βλέπω τα πράγματα πολύ διαφορετικά. Προσπαθώ πάντως να καταλάβω, προσπαθώ να βρω από που προκύπτει αυτός ο ιμπεριαλισμός της Τουρκίας, τουλάχιστον στον υπερβολικό -κατ’εμέ- βαθμό που παρουσιάζεται.

    Ίσως το ότι έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει στη Θράκη, το ότι έχω γνωρίσει Τούρκους από κοντά (δεν ξέρω πόσοι από εσάς είχαν την ευκαιρία), έχω γνωρίσει 2-3 από τα παιδιά (πόντιους μουσουλμάνους της Τραπεζούντας) που έστειλε ο Καλεντερίδης στην Αθήνα για σπουδές (έχω κάνει φοβερές συζητήσεις μαζί τους), και κυρίως το ότι έχω ακούσει εκατοντάδες ιστορίες από τους παππούδες μου για το Σοχούμι, την Τραπεζούντα και τα αρβανιτοχώρια της Ανατολικής Θράκης, όλα αυτά μέ έχουν πείσει ότι είναι στο χέρι μας να τα βρούμε, ότι η ειρήνη είναι η μόνη λύση.

    Δυστυχώς, μόνο μέσω των κυβερνώντων θα έρθει η βελτίωση των σχέσεων. Συνεχίζω να θεωρώ θετικότατο βήμα αυτή την προσέγγιση, και αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά, όσο ο Ερντογάν εκκαθαρίζει τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας στην Τουρκία (και το κάνει με μεγάλη επιτυχία) τόσο πιο κοντά έρχεται η στιγμή που και η τουρκική κοινή γνώμη θα ζητήσει συγγνώμη για όσα έπραξαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλιστές.
    Δεν είναι δυνατόν να ζητήσει πρώτα συγγνώμη η Τουρκία και έπειτα να γίνει η προσέγγιση, κάτι τέτοιο είναι παράλογο.
    Πρώτα θα γίνει η προσέγγιση, και έπειτα τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους.
    Όσο για τις συμφωνίες της κ.Διαμαντοπούλου, και αυτές εντάσσονται στο κλίμα των ημερών. Αν διαβάζατε τα σχολικά εγχειρίδια όταν οι Βούλγαροι ήταν οι Νο1 εχθροί μας και οι Τούρκοι ήταν οι σύμμαχοί μας κατά του πανσλαβισμού (ο Ίων Δραγούμης και ο Σουλιώτης ήταν οι κατ’εξοχήν εκπρόσωποι αυτής της προσέγγισης) θα κατανοήσετε πάρα πολλά και θα αντιληφθείτε ότι όσο προχωρά η ζωή, όλα αλλάζουν, όλα αναθεωρούνται και όλα αναδιατάσσονται.

    Πιθανολογώ ότι μία απονεύρωση και αποκλιμάκωση των αρνητικών χαρακτηρισμών και μία άρση των στερεοτύπων, ένθεν κακείθεν, θα ωφελήσει τις δύο χώρες.
    Κι εκεί πρέπει να τονιστεί το ότι, όπως το γράφουν συχνά και οι οικοδεσπότες, οι φρικαλεότητες των Τούρκων δεν έγιναν επειδή οι Τούρκοι είναι φύσει αιμοβόροι, αλλά έγιναν λόγω της υιοθέτησης εκ μέρους των Τούρκων εθνικιστών των πρακτικών του ολοκληρωτικού φασισμού (ας μην ξεχνάμε ότι κάτι Γερμανοί στρατηγοί οργάνωσαν όλο αυτό το λουτρό αίματος).

    Προσπαθώ να βλέπω αισιόδοξα το μέλλον (μας), όχι πατώντας σε ουτοπικά φαντασιοκοπήματα, αλλά μέσα από τις υπάρχουσες πολιτικές διεργασίες.
    Ίσως να σφάλλω, ίσως να αστοχήσω, ίσως να διαψευσθώ. Το μέλλον θα δείξει.
    Είναι ευχάριστο πάντως να γίνεται διάλογος πολιτισμένος, και μέσα εδώ γίνεται και οι οικοδεσπότες αξίζουν συγχαρητηρίων.

    Σχόλιο από doctor | 15/05/2010

  12. όταν οι Βούλγαροι ήταν οι Νο1 εχθροί μας και οι Τούρκοι ήταν οι σύμμαχοί μας κατά του πανσλαβισμού (ο Ίων Δραγούμης και ο Σουλιώτης ήταν οι κατ’εξοχήν εκπρόσωποι αυτής της προσέγγισης)

    αυτο ειναι αλήθεια ..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 16/05/2010

  13. Αγαπητοί, νομίζω ότι εδώ και δεκαετίες έχει μπει στο μυαλό κάποιων “ισχυρών” ότι η συμβίωση μεταξύ των λαών της Ανατολικής Μεσογείου μόνο μέσα στο πλαίσιο μίας κάποιου τύπου «ομοσπονδίας» είναι δυνατή. Αυτή τη θεώρηση μάλλον είχε διδαχθεί και ασπασθεί ο μισητός δικτάτωρ Παπαδόπουλος στα χρόνια των σπουδών του σε σχολή ‘προπαγάνδας’ του εξωτερικού. Για ποιούς λαούς μιλάμε λοιπόν: Έλληνες, Τούρκους, Εβραίους, Κούρδους κτλ. Η νέα αυτή ομοσπονδία, ας την πω «Ευρωανατολία ( Euroanatolia ) » πρότυπό της ιστορικό μέσα στα ανιστόρητα μυαλά ορισμένων “ισχυρών” έχει την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το δικό μας πρόβλημα, πολλών Ελλήνων, είναι ότι φοβούμαστε τον εκτουρκισμό μας, την ισλαμοποίησή μας, και τον σφαγιασμό μας ακόμα (όπως έχουμε κατασφαγιαστεί από Ισλαμοφασίστες όχι μόνο την εποχή 1914-1974 αλλά και σε πολλές ακόμα προηγούμενες εποχές, σε σειρά σχεδόν δεκατριών αιώνων). Από την ιστορία λοιπόν προέρχονται οι αντιστάσεις μας.
    Κατα την άποψή μου, η δική μας θέση και πρόταση για συμβίωση ιστορικό πρότυπο πρέπει να έχει τον Ελληνορωμαϊκό κόσμο του θρησκευτικού συγκρητισμού, και όχι μία θεοκρατούμενη αυτοκρατορία μέσα στην οποία οι λαοί συχνά θα αλληλοδιαφωνούν για το ποιός γνωρίζει το Θεό καλύτερα και το ποιος είναι το αληθινό και όχι νόθο παιδί του. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, τα παιδιά του ενός Θεού (Εβραίοι, Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι) έχουν ισχυρές και αιώνιες τάσεις αδελφοκτονίας και αλληλοεξόντωσης.
    Οι “ισχυροί” μονοθεϊστές που έχουν οραματιστεί την Ευρωανατολία είναι ανιστόρητοι διότι έχουν παρερμηνεύσει και πρόχειρα μελετήσει τη συμβίωση μεταξύ πολυθεϊστών και μονοθεϊστών στα ελληνορωμαϊκά χρόνια και έχουν καταλήξει στο λανθασμένο ιστορικό συμπέρασμα ότι ο ελληνορωμαϊκός κόσμος ήταν επι το πλείστον διώκτης του μονοθεϊσμού. Με βάση αυτό το λανθασμένο ιστορικό συμπέρασμα, αλλά και με τον ασπασμό της σημερινής θρησκευτικής πραγματικότητας της περιοχής μας, καταλήγουν λοιπόν κάποιοι “ισχυροί” στο σενάριο της αναβίωσης του “Οθωμανισμού.” Μέσα στην απάντησή μας, ένα από τα επιχειρήματα τα οποία μπορούμε να προβάλουμε είναι ό,τι το μοντέλο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μπορεί κάποιες εποχές να λειτούργησε σχετικά θετικά για κάποιους Χριστιανούς και κάποιους Εβραίους, αυτό όμως δεν σημαίνει ό,τι μετά από τις ιστορικές αλλαγές που έχουν συμβεί τα τελευταία 100 χρόνια, μπορεί να ξαναλειτουργήσει. Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που έχουν ευσεβείς πόθους ότι μία επιστροφή στην ‘Οθωμανικότητα’ στην ουσία και μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει στην διάλυση της Τουρκίας, λόγω της πολυπολιτισμικότητας η οποία θα προκύψει, και που κάποτε θα οδηγήσει σε πολυπολισμό. Υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν στον επανεκχριστιανισμό των λαών της Τουρκίας, αγνοώντας μάλλον ότι κάτι τέτοιο (δηλαδή αλλαγή της πίστης μουσουλμάνων) σε σημαντική κλίμακα, μόνο δια της βίας έχει επιτευχθεί στο παρελθόν. Το ζήτημα και ο φόβος κύριοι δεν είναι η Τουρκία, αλλά η βαθιά ιδεολογική της βάση που δεν είναι άλλη από το ίδιο το Ισλάμ. Ο άθεος Κεμαλισμός ήρθε και παρήλθε. Ο μεγάλος κίνδυνος για τον παγκόσμιο πολιτισμό είναι κατ’ εμέ η επέκταση και η προώθηση του Ισλάμ και η εμπέδωσή του εντός μίας ‘ Ευρωανατολίας.’
    Το Ισλάμ μπορεί να φαντάζει παντοδύναμο, πατά όμως πάνω σε μία σαθρώτατη και πρωτόγονη ιδεολογική βάση, σε ένα και μόνο “σύγγραμα θεμέλιο” το οποίο μπορεί εύκολα με μία σύγχρονη και μελετημένη ενημέρωση μέσα από τα ΜΜΕ να θρυμματιστεί. Μία τέτοια εκδοχή θα είναι και η σωτηρία αλλά και η αναβίωση του Ελληνισμού και όλων όσων κινδυνεύουν από τον Ισλαμοφασισμό. Αυτό το σενάριο όσο τολμηρό και επιθετικό και αν ακούγετε, είναι η δική μου άποψη, και ότι εγώ βλέπω ως μόνη λύση για το μέλλον. Η άλλη επιλογή, κατ’ εμέ, είναι η σταδιακή Ισλαμοποίηση των πάντων. Το Ισλάμ όποτε σταμάτησε την επέκταση την σταμάτησε μετά από σύγκρουση και έχοντας χάσει πόλεμο. Δεν μπορούν κύριοι οι μη μουσουλμανικοί λαοί να ανταγωνιστούν τους μουσουλμάνους στον σημαντικότερο παράγοντα για την επικράτηση, την τεκνογονία. Μέσα σε μία πολυπολιτισμική Ευρωανατολία οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι σύντομα θα εξαφανισθούμε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Επιτρέψατέ μου λοιπόν να συμφωνώ πολύ περισσότερο με τον σοφό κ. Καραμπελιά παρά με τον Παπαδόπουλο και τα διάφορα Παπαδοπουλάκια που ακόμα πετούν δεξιά και αριστερά.
    Γ. Σιδηρούντιος ellinikesaxies.blogspot.com

    Σχόλιο από Σιδηρούντιος | 16/05/2010

  14. «Αν διαβάζατε τα σχολικά εγχειρίδια όταν οι Βούλγαροι ήταν οι Νο1 εχθροί μας και οι Τούρκοι ήταν οι σύμμαχοί μας κατά του πανσλαβισμού (ο Ίων Δραγούμης και ο Σουλιώτης ήταν οι κατ’εξοχήν εκπρόσωποι αυτής της προσέγγισης) θα κατανοήσετε πάρα πολλά και θα αντιληφθείτε ότι όσο προχωρά η ζωή, όλα αλλάζουν, όλα αναθεωρούνται και όλα αναδιατάσσονται.»

    άρα να υποθέσει κανείς ότι τώρα μάς απειλούν οι βούλγαροι όπως επί δραγούμη, ή έστω κάποιος άλλος, και γι’ αυτό στρογγυλεύουμε φιλοτουρκικά τα βιβλίας, επειδή έχουμε ανάγκη την τουρκία, η οποία άλλωστε δεν μας απειλεί.

    Σχόλιο από Γιάννης | 17/05/2010

  15. όπου «τα βιβλίας»= τα βιβλία ιστορίας..

    Σχόλιο από Γιάννης | 17/05/2010

  16. Γιάννη, έχεις την τάση να εξάγεις αυθαίρετα συμπεράσματα, οδηγώντας την σκέψη του συνομιλητή σου εκεί που θέλεις εσύ.
    Δεν θεωρώ ότι δεν κατάλαβες αυτό που έγραψα, απλά απορώ με αυτή την τακτική.
    Εγώ έγραψα (ας το αποσαφηνίσω) ότι οι εκάστοτε εθνικοί εχθροί και φίλοι ορίζονται από τις περιστάσεις.
    Κάποια στιγμή ήταν οι Βούλγαροι, σήμερα είναι οι Τούρκοι και στα ρεπό τους οι Σκοπιανοί/Μακεδόνες/Σλαβομακεδόνες/γυφτοσκοπιανοί/ΠΓΔΜίτες (διαλέχτε ό,τι σας βολεύει).

    Μπορούν να γράφονται και να διδάσκονται τα όσα έκανε η Τουρκία, χωρίς απαραίτητα να χρησιμοποείται ο γείτονας ως μπαμπούλας [ποιος διαμαρτύρεται σήμερα που στα σχολικά βιβλία δεν αναφέρονται τα αίσχη των Βουλγάρων;].
    Και το κυριότερο, ίσως κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ότι οι γείτονες δεν είναι πλέον διπλάσιοι όπως παλιά, αλλά σχεδόν εξαπλάσιοί μας. Είναι μια πολύ μεγάλη χώρα και είναι λογικό να είναι γεωπολιτικά πιο σημαντική από εμάς για τους ισχυρούς της γης. Είναι πολύ λογικό να θέλουμε να αναπτύξουμε εμπορικές σχέσεις με τον γείτονά μας, και κυρίως να συζητήσουμε τους πολλούς τρόπους της προσέγγισής μας.
    Αν σε αυτή την δύσκολη ώρα εμείς αναλισκόμαστε σε ανομήματα των προγόνων των Τούρκων και θεωρούμε την εκ των προτέρων -και μετά βδελυγμίας- δήλωση μετανοίας των γειτόνων ως προαπαιτούμενη κίνηση για την προσέγγιση, νομίζω ότι στην παρούσα οικονομική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας, είναι απλώς πολυτέλεια και μια επιλογή (αυτο)καταστροφής.
    Η φιλία των λαών χτίζεται μέσα από συζητήσεις, συμβιβασμούς και προσεκτικούς διπλωματικούς χειρισμούς.
    Φυσικά αν ο κ.Παπανδρέου επισκεφτεί την Τουρκία ποιοι νομίζετε ότι θα αντιδράσουν; Οι γκρίζοι λύκοι και οι Τούρκοι εθνικιστές που θα μιλάνε για τη σφαγή της Τριπολιτσάς, για τα Γιαννιτσά και τα λοιπά γεγονότα των Βαλκανικών πολέμων και για την ελληνική μικρασιατική εκστρατεία δείχνοντας τουρκικά χωριά να καίγονται.

    Αν έτσι οδηγούμαστε στο μέλλον, θα μου επιτρέψετε να το ονειρεύομαι διαφορετικά. Και οι Σκανδιναβοί (Νορβηγοί, Σουηδοί, Δανοί) σφάζονταν σαν τα κριάρια πριν αιώνες, το ίδιο και οι Γάλλοι με τους Γερμανούς και τους Άγγλους.
    Κέρδισαν ή έχασαν που άφησαν τα παλιά και είδαν μαζί το κοινό τους μέλλον;
    Νομίζω ότι όλη η ρητορική του Άρδην εξαντλείται σε έναν βαλκανικού τύπου εθνοκεντρισμό που είναι σταθερά προσανατολισμένος σε ένα αυθαίρετο παρελθόν και έτσι αναπόφευκτα βλέπει λάθος το μέλλον.

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 17/05/2010

  17. doctor,
    εντάξει, στα λεγόμενά μου στο τέλος βάλε ερωτηματικό αντί τελείας.

    θέλω να πω: ο «φιλοτουρκισμός» των δραγούμη ήταν ορθολογικός και εθνοκεντρικός, επειδή βασιζόταν στα εθνικά συμφέροντα κι όχι σε φιλοσοφικές προτιμήσεις συναδέλφωσης των λαών, αγάπης κοκ. (αυτές ήταν παρεπόμενο, όχι αίτιο). μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με την εκτίμηση του δραγούμη (κι αντίθετα, με την εκτίμηση του μικρασιάτη σκληρού, που ήθελε ενότητα των βαλκάνιων χριστιανών και αντίθεση στους τούρκους), αλλά οπωσδήποτε τα κριτήριά του ήταν εθνοκεντρικά.

    σήμερα τέτοιες κινήσεις «στρογγυλέματος» εκπορεύονται από εντελώς αντίθετες συλλογιστικές: όχι από εθνοκεντρικές (το εθνικό ελληνικό συμφέρον) αλλά φιλοσοφικές-μεταφυσικές (η συναδέλφωση και η αγάπη, πολυπολιτισμός, όλα αυτά πάση θυσία κοκ).

    δεν λέω ότι οπωσδήποτε δεν αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά μεταξύ του «φιλοτουρκισμού» του δραγούμη και αυτού της διαμαντοπούλου, ωστόσο επειδή αυτή υπάρχει αντικειμενικά, η σύγκριση/αναλογία/αναφορά στην περίπτωση ίωνα δραγούμη ως υποστηρικτική της περίπτωσης διαμαντοπούλου είναι λανθασμένη αντικειμενικά. γι’ αυτό και άστοχη.

    δεν αρνούμαι καθόλου τη φιλία μεταξύ παλαιών εχθρών. για τη φιλία πρέπει να έχουν πάψει να εκκρεμούν τα ζητήματα που προκάλεσαν έχθρα. όλες οι συγκρίσεις ελλάδας-τουρκίας με σκανδιναβούς ή με γαλλία-γερμανία κ.λπ. είναι ατυχέστατες: η γερμανία έχει πάψει να απειλεί την αλσατία, έχει αποκηρύξει τον παγγερμανισμό, έχει παραδεχτεί τις γενοκτονίες της. η τουρκία δεν κάνει τίποτε από αυτά. δεν υπάρχει αιώνια έχθρα (μεταξύ ατόμων ή ομάδων) παρά μόνο όταν υπάρχουν μονίμως αντιτιθέμενα συμφέροντα. ο «εθνοκεντρισμός» αυτού του είδους είναι απολύτως ορθολογικός.

    φυσικά, όλη η ρητορική υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας έγκειται στο να πειστεί ο αδικούμενος ότι είναι συμφέρον του να υποταχθεί. να πειστεί ότι δεν έχει σημασία μεγάλη, συγκριτικά μετα οφέλη της ε/τ φιλίας, η διχοτόμηση του αιγαίου, η τουρκοποίηση της θράκης, η παράδοση της κύπρου, η άρνηση αναγνώρισης των γενοκτονιών, η ελευθερία των κούρδων. υπάρχει ένα σημείο σε κάθε διάλογο όπου κάθε τι αποδεικνύεται σχετικό και δεν υπάρχει δυνατότητα συμφωνίας.

    όπως έλεγα και από παλιά εδώ, το έθνος, όπως και κάθε τι, είανι ζήτημα γούστου.

    Σχόλιο από Γιάννης | 17/05/2010

  18. «το εθνικό ελληνικό συμφέρον» υποτιθεται οτι ειναι ενα συμφερον
    το οποιο ειναι αταξικο δηλαδη για ολους και αυτο σημαινει οτι ως τετοιο μπορει να το συλλαβει μια υπερταξικη πολιτικη ομαδα η οποια τιθεται στην ηγεσια μιας χωρας.Υπηρξε ποτε η ειναι δυνατον να υπαρξει ενα τετοιο πολιτικο υποκειμενο που θα ζυγιζει την οποιαδηποτε κατασταση «αντικειμενικα» και ποια θα ειναι η θα μπορουσε να ειναι μια πιθανη ιεραρχηση σκοπων στην παρουσα κατασταση πραγματων;
    Επισης ειναι δυνατον να μην υπαρχει Ελληνικος Ιμπεριαλισμος;
    Αν οχι εχει καλως(πραγμα λιγο εκτος ιστορικης εμπειριας).
    Αν ναι τοτε εχουν εντοπισθει οι παραμετροι του και εχουν αξιολογηθει ως ωφελιμοι για το κοινωνικο συνολο γενικα και οχι για ωφελεια συγκεκριμενης ταξης(τραπεζιτες,εφοπλιστες π.χ)και μαλιστα με ταυτοχρονο βαθεμα των ταξικων αντιθεσεων
    (χρεη νοικοκυριων και δημοσιου τομεα);

    Σχόλιο από στεφανος | 17/05/2010

  19. Και η μεν Τουρκική ελίτ, είτε κλασσική Κεμαλική, είτε Νταβουτογλική Νεοοθωμανική, διακατέχεται απο το μεταοθωμανικό σύνδρομο μεγαλείου και επιδιώκει δορυφοροποίηση της Ελλάδας και της παλιάς Οθωμανικής ενδοχώρας, είτε με στρατιωτικο τσαμπουκά (στρατιωτικοί), είτε με πολιτικά μέσα (Ερντογάν), είτε με το κατάλληλο κραμα και των δύο.
    Η Ελληνική ελίτ, είναι αδύναμη, μεταπρατική, διατεθημένη να δώσει γην και ύδωρ για να κλέισει καμιά δουλειά με την Τουρκία, και γι αυτό ενδοτική.

    Αχ!καημενη,αδυναμη,μεταπρατικη,ενδοτικη,υποχωριτικη,αδελφιστικη Ελληνικη Ελιτ χωρις ουτ’ενα συνδρομο μεγαλειου.
    Περιεργως η Ελλαδα(το Ελληνικο Κρατος καλυτερα) δεν εχασε ποτε εδαφος που κατειχε πριν, σε πολεμικη συρραξη, μετα την Επανασταση του ’21.

    Νεοσυστατη Ελλαδα 1832,
    Ιονια νησια απο Ηνωμενο Βασιλειο 1863,
    Συνθηκη Βουκουρεστιου μετα τους Βαλκανικους 1913 ηπειρος Μακεδονια,
    Δυτικη θρακη απο βουλγαρια 1923,
    Το οτι δεν κρατησε τα εδαφη της Ανατολικης Θρακης και Μικρας Ασιας δεν φαινεται τοσο τραγικο για ενα τοσο μικρο κρατος οικονομικα ανισχυρο,εξαρτημενο,σε πολεμο επι της ουσιας απ το 1912-13 εως το ’22.

    Η σταση μου δεν εχει σκοπο να ειναι Ανθελληνικη αλλα δεν ειμαι διατεθειμενος μεσα σε τοση αντικειμενικοτητα περι εθνοκεντρισμου(την στιγμη μαλιστα που το Εθνος ειναι ζητημα γουστου)να αντιμετωπιζω το Ελληνικο Κρατος ως μονιμα αδικημενο,ασθενη,με πρακτικες και πολιτικες διαφορετικες απο αυτες της παγκοσμιας πολιτικης σκηνης και πολιτικοστρατιωτικης πραξεολογιας.
    Μια χαρα τα παει μεχρι σημερα τουλαχιστον εδαφικα.

    Σχόλιο από στεφανος | 17/05/2010

  20. στέφανε,
    κάθε συλλογικό συμφέρον καθορίζεται/ερμηνεύεται/επιβάλλεται πάντα από ένα κομμάτι της συλλογικότητας (ακόμη και δημοκρατικά, λ.χ. μια υποομάδα προτείνει κάτι, και πείθει όλη την ομάδα). αλλιώς δεν υπάρχει μία συλλογικότητα, αλλά επιμέρους πολλές. και σχεδόν πάντα θα υπάρχουν προστριβές με τα υπόλοιπα τμήματα, αφού ομοφωνία σχεδόν ποτέ δεν υπάρχει.

    εξαρτάται αν ταυτίζουμε τον αλυτρωτισμό με τον ιμπεριαλισμό, ή αν αναφερόμαστε στον οικονομικό ιμπεριαλισμό/οικονομική επέκταση

    Σχόλιο από Γιάννης | 17/05/2010

  21. στέφανε,
    άλλο το θέμα της εδαφικής επέκτασης του ελληνικού κράτους, και άλλο το θέμα εάν σήμερα είναι συμφέρουσα (για το ελληνικό συμφέρον ή γενικά) άμβλυνση της αντίδρασης σε όσα θέλει να στρογγυλέψει η διαμαντοπούλου καθώς και στο στρογγύλεμα το ίδιο.

    Σχόλιο από Γιάννης | 17/05/2010

  22. θέλω να πω: ο “φιλοτουρκισμός” των δραγούμη ήταν ορθολογικός και εθνοκεντρικός, επειδή βασιζόταν στα εθνικά συμφέροντα κι όχι σε φιλοσοφικές προτιμήσεις συναδέλφωσης των λαών, αγάπης κοκ. (αυτές ήταν παρεπόμενο, όχι αίτιο). μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με την εκτίμηση του δραγούμη (κι αντίθετα, με την εκτίμηση του μικρασιάτη σκληρού, που ήθελε ενότητα των βαλκάνιων χριστιανών και αντίθεση στους τούρκους), αλλά οπωσδήποτε τα κριτήριά του ήταν εθνοκεντρικά.»

    Κι αυτο ειναι αληθεια ..Καποτε πρεπει να ξαναδιαβασουμε με αλλη οπτική την Διαμαχη στον Νουμα …

    (και τον »Σκληρο στην Αιγυπτο» της Πατρικιου..

    Σχόλιο από Νοσφρατος | 17/05/2010

  23. Στέφανε, ταυτίζεις την κοινωνία με το επ’ αυτής κατοχικό της πολιτικής κράτος.
    Για σενα, έθνος και κρατος ταυτίζονται.
    Ξεχνάς πώς το νεωτερικο κράτος έχει την απόλυτη πολιτική εξουσία έναντι της κοινωνίας του Εθνους του.
    Ειναι το Εθνος του Κρατους, και οχι τι κρατος του Εθνους.
    Επειδή λοιπόν τα κρατη είναι σωβινιστικα-εθνικιστικά-μισαλλόδοξα, πρέπει και τα έθνη, κατ εσε να είναι το ίδιο, αρα απορριπτέα καθε πρσπάθεια άμυνας των Εθνων έναντι αλλότριων Εθνικισμών, διοτι κατ εσε ισοδυναμει με εθνικισμό..
    Αν ένα κρατος είναι ενδοτικό έναντι ενός επιθετικού άλλου, κατ εσε δεν θα πρέπει να αμυνθεί η κοινωνία του, διότι εξ ορισμου η άμυνα της θα είναι «Εθνικιστική»..
    Αυτη η λογική καταλήγει στο ότι καθε αμυντικός πόλεμος είναι μάταιος, εφ όσον είναι διαπάλη δύο «Εθνικισμών»..
    Επίσης, σου διαφεύγει πώς η Ελλνική Επανάσταση, που διήρκεσε απο το 1921 έως το 1922, απελευθέρωνε εδάφη που κατακτήθηκαν απο έναν βάρβαρο-ληστρικό επιδρομέα, που δεν ίδρυσε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ, αντίθετα κατέστρεψε πολλές…
    Εσύ δικαιολογείς τον Τουρκικο Εθνικισμο που πλήττει και το Ελληνικο και το Τουρκικό και το ΚΟυρδικο έθνος, γιατι ταυτίζεις την Τουρκικη στρατογραφειοκρατικη ελίτ με το Τουρκικό έθνος..
    Ο εν γένει «αντιεθνικισμός» σου, καταλήγει σε δικαιολόγηση του Τουρκικου Εθνικισμού….

    Σχόλιο από Γιώργος Πολυχρονίδης | 17/05/2010

  24. «να αντιμετωπιζω το Ελληνικο Κρατος ως μονιμα αδικημενο,ασθενη,με πρακτικες και πολιτικες διαφορετικες απο αυτες της παγκοσμιας πολιτικης σκηνης και πολιτικοστρατιωτικης πραξεολογιας.»

    Αν σε ενδιοαφέρει να κλείσεις το ζήτημα με το καθησυχαστικο για την διανοητικη βολή σου θεώρημα «πως όλες οι άρχουσες ταξεις ίδιες είναι» καντο.

    Αλλά τοτε θα πρεπει να μας εξηγήσεις γιατι οι Τούρκοι τολμουν και κανουν «αβλαβή διέλευση» απο το Λαύριο ενω το Ελληνικό ναυτικό όχι;

    Γιατί οι Τουρκοι τολμουν και διώχνουν τους Κωνσταντινουπολίτες, Ιμβριους και Τενέδιους, καταπιέζουν τους Πομάκους μεσα στο έδαφος της Ελλάδας,»Κυπροποιούν» την Δυτική Θράκη και η Ελληνική κυβέρνηση όχι μονο δεν το κανει θεμα διεθνώς, αλλα λέει πώς οι Τούρκοι έχουν έννομο συμφέρον στο Αιγαίο;

    Γιατι οι Τούρκοι ενω κατεχουν στρατιωτικα την μισή Κυπρο και δεν ανοίγουν τα λιμανια τους στην Κυπριακή Δημοκρατία, η Ελλάδα σπέυδει να είναι η κυριότερη υποστηρικτής της Τουρκικης ένταξης στην ΕΕ;

    Σχόλιο από Γιώργος Πολυχρονίδης | 17/05/2010

  25. Καί ενω,πραγματι,ορισμένα Εθνη είναι κατα πολύ γεννήματα της κρατικης εξουσίας τους (Βλέπε Βέλγιο, η ακομα και το Τουρκικό), άλλα Εθνη (όπως το Ελληνικο, το Κινέζικο, το Περσικό) δεν είναι καθόλου γεννήματα της νεωτερικότητας.
    Το Ελληνικο, μάλιστα Εθνος, ειναι το μόνο που έζησε εν Ελευθερία («το μη άρχεσθαι υπο μηδενός» του Αριστοτελη), στίς Δημοκρατικές Πόλεις και μετεπειτα στα κοινά του, και διαμόρφωσε την πολιτισμικη του αυτοσυνειδησία, βασίζοντας την ακριβώς στον στοχασμο του εν Ελευθερία, σε αντιθεση με τους Περσες και τους ΚΙνέζους, που όντας υπηκοοι του Δεσπότη φεουδαρχη και της κρατικης του εξουσίας, η συνείδησή τους για το Εθνος τους ,ηταν πάντα αυτή που τους υπέβαλλε ο Δεσπότης τους..
    Αλλα αυτο είναι άλλη μεγαλη ιστορία…

    Σχόλιο από Γιώργος Πολυχρονίδης | 17/05/2010

  26. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ????

    Σχόλιο από στεφανος | 17/05/2010

  27. Ειναι η υπαρξη του Ελληνικου κρατους προυποθεση για να επιβιωση το ελληνικο Εθνος ως Εθνος;

    Ειναι η Ελληνικη κοινωνια εντος του Ελληνικου κρατους ο αντιπροσωπευτικοτερος εκπροσωπος του Εθνους;

    Χωρις το Ελληνικο κρατος θα παψουν οι ελληνες εφοπλιστες να ειναι ελληνες;

    Σχόλιο από στεφανος | 17/05/2010

  28. Που τον είδες;

    Σχόλιο από Γιώργος Πολυχρονίδης | 17/05/2010

  29. «Ειναι η υπαρξη του Ελληνικου κρατους προυποθεση για να επιβιωση το ελληνικο Εθνος ως Εθνος;»
    Οχι. Το Ελληνικο Εθνος υπηρχε και στην Τουρκοκρατια χωρις δικο του κρατος

    «Ειναι η Ελληνικη κοινωνια εντος του Ελληνικου κρατους ο αντιπροσωπευτικοτερος εκπροσωπος του Εθνους;»
    Προφανώς

    «Χωρις το Ελληνικο κρατος θα παψουν οι ελληνες εφοπλιστες να ειναι ελληνες;»
    Οχι βέβαια. Και ποτε δεν θα πάψουν να είναι μεταπρατες και δουλικοι προς αυτους με τους οποίους συναλλάσσονται

    Σχόλιο από Γιώργος Πολυχρονίδης | 17/05/2010

  30. Γιάννη, (δεν συνεννοούμαστε σήμερα!), μερικές αποσαφηνίσεις:

    1. Δεν συνέκρινα κάπου τον ιδιότυπο εθνικισμό του Δραγούμη με τον διεθνισμό ή ακόμη και με τον κοσμοπολιτισμό. Απλώς έγραψα ότι όπως τότε η Τουρκία φάνηκε καλός σύμμαχος έναντι του πανσλαβισμού,έτσι και τώρα οι συγκυρίες (οικονομικές πρωτίστως) αρχίζουν και την αποδαιμονοποιούν (μην μου πείτε- για να πάρω κάτι από τον Στέφανο- ότι ο εθνικός μπαμπούλας δεν επεσείετο κατά το παρελθόν ως τέχνασμα ανασύνταξης της άρχουσας τάξης!).

    2. Δεν παραλλήλισα επ’ουδενί την προσέγγιση των σκανδιναβικών κρατών ή της προσέγγισης Γαλλίας-Γερμανίας-Αγγλίας. Απλώς έγραψα ότι υπάρχουν πολλοί λαοί που τα έχουν βρει. Δεν χρειάζεται να είσαι κολλητός με το γείτονά σου, αρκεί να μην τον έχεις εχθρό. Μια καλημέρα και ένα χαμόγελο αρκεί… Τον γείτονα και τον συγγενή δεν τον διαλέγεις…

    3. Δεν ζήτησα από την Ελλάδα να υποταχθεί, ούτε να υποκύψει. Έγραψα ότι μέσα από την αρχή αυτής της προσέγγισης μπορούν στην πορεία να προκύψουν πολύ θετικά πράγματα. Όταν μαλλώνεις με κάποιον, όταν ξεκινάς τη συζήτηση για να τα βρεις μαζί του, δεν τον βάζεις να ζητήσει συγγνώμη πρώτα, ή να σου υπογράψει ότι φταίει για όλα αυτός. Ας μην ξεχνάμε ότι η Γερμανία στη λήξη του Β’ ΠΠ ήταν με την πλάτη στον τοίχο, με το πιστόλι στον κρόταφο και στην ουσία κατακτημένη από τους εχθρούς της. Δεν είχε άλλη επιλογή. Όσο για τις εδαφικές βλέψεις, σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, παραπέμπουν σε βαλκανικό εθνικισμό των αρχών του 20ου αιώνα. Ο εδαφικός εθνικισμός είχε νόημα όσο υπήρχε ανάγκη για πρώτες ύλες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Σήμερα, η διείσδυση του κεφαλαίου είναι μία αναίμακτη κατάκτηση του αντιπάλου. Κι εδώ δυστυχώς η Ελλάδα μεταμορφώνεται περισσότερο σε παρία της Ε.Ε. και δεν τρέφει αυταπάτες. Δεν υπάρχει ελληνικός ιμπεριαλισμός Στέφανε διότι ο ιμπεριαλισμός προϋποθέτει ισχυρό αστικό κράτος ενώ η σημερινή Ελλάδα θυμίζει περισσότερο ασθενή στην εντατική…

    3.

    Σχόλιο από doctor | 17/05/2010

  31. doctor,
    1. εντάξει, αλλά πρέπει να βρει κανείς τον εχθρό εναντίον του οποίου θα συμμαχήσει μαζί μας η τουρκία.

    2. κι εγώ με τα επικοινωνιακά συμφωνώ. αυτό που κάνει η τουρκία είναι χαμόγελο και τσαμπουκάς.

    3. μα ακριβώς αυτό είπα: η τουρκία δεν πλήρωσε ποτέ, δεν ζήτησε συγγνώμη, οι νίκες της της επιτρέπουν να φέρεται έτσι. αν είχε πάθει το 1922 και το 1974 ό,τι η γερμανία το 1945, θα βλέπαμε μια χαρά εκπολιτισμένη τουρκία. και αντίστροφα: επειδή δεν έπαθε ό,τι η γερμανία (ή κάτι ανάλογο), δεν θα αλλάξει.

    4. δε συμφωνώ με τη θεωρία της αντικατάστασης του εμπορίου από τον πόλεμο. είναι μια ξεπερασμένη και ανεφάρμοστη ιδέα του 18ου αιώνα. μπορεί να φαίνεται ότι η εμπορική κατάκτηση αντικαθιστά την πολεμική, ότι η οικονομία αντικαθιστά τον πόλεμο αλλά δεν είναι έτσι. οι ηπα ακριβώς για να πετύχουν την πρόσβαση στο πετρέλαιο του ιράκ (και της μέσης ανατολής) δεν υπέγραψαν συμβόλαια (ή μόνο συμβόλαια). η εμπορική συνεργασία δεν αποσοβεί κανέναν πόλεμο εάν δεν αισθάνονται ικανοποιημένοι οι συνεργάτες με τη μοιρασιά. και ακριβώς με την απειλή της βίας της μίας πλευράς (του ενός εμπορικού «συνεργάτη») εξαναγκάζεται η άλλη πλευρά (ο άλλος συνεργάτης) να δεχτεί ό,τι (μέσω του διαλόγου και της αγάπης των λαών) δεν θα δεχόταν. αυτό πάει να γίνει με την τουρκία. και αυτό είναι ακριβώς που δε θέλουμε να δεχτούμε παρά όλη την αντιεθνικιστική εκλογίκευση και τον εξωραϊσμό της υποταγής. γιατί περί αυτού πρόκειται.
    κι ας υπενθυμίζεις ότι είναι 6πλάσια από εμάς και πολύ πιο μεγάλη χώρα από εμάς. έχουμε αντιμετωπίσει και μεγαλύτερες από αυτήν. είναι πολύ απλό: είναι παραλογισμός να αυτοκτονήσουμε υπό την απειλή της θανάτωσής μας.

    Σχόλιο από Γιάννης | 18/05/2010

  32. 4…της αντικατάστασης του πολέμου από το εμπόριο… (αν το πρόσεξε κανείς)

    Σχόλιο από Γιάννης | 18/05/2010

  33. Συγκεκριμένα, ο Τ. Ερντογάν:

    * Ζήτησε τον άμεσο αφοπλισμό των ελληνικών μαχητικών στο Αιγαίο και θέσπιση «ειδικών όρων» για τις ασκήσεις. «Επιθυμώ τον αφοπλισμό των αεροσκαφών», είπε ο Τ. Ερντογάν, και τόνισε ότι στο ΝΑΤΟ δεν καταγράφονται παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου (αφού την «εικόνα» για τη δραστηριότητα στο Αιγαίο τη δίνουν κατά το δοκούν τα τουρκικά ραντάρ).

    * Ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να άρει την «απειλή πολέμου» σε βάρος της Ελλάδας, υποστηρίζοντας ότι αυτό δεν είναι θέμα που λύνεται μονομερώς (!), αλλά είναι θέμα που θα λυθεί όταν τελειώσουν οι διερευνητικές επαφές Ελλάδας-Τουρκίας για την υφαλοκρηπίδα, υπονοώντας σαφώς ότι δεν θα επιτρέψει στην Ελλάδα την επέκταση των χωρικών υδάτων της.

    * Ζήτησε πλήρη «παραλληλία» στα θέματα του οικουμενικού πατριαρχείου και της εκλογής του μουφτή στη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. «Θα ζητήσουμε από τους υποψήφιους για το οικουμενικό πατριαρχείο να αποκτήσουν την τουρκική υπηκοότητα (σ.σ.: υπενθυμίζεται ότι ο οικουμενικός πατριάρχης πρέπει υποχρεωτικά να φέρει την τουρκική υπηκοότητα και τώρα δεν υπάρχουν πλέον έλληνες ομογενείς στην Κωνσταντινούπολη…), αλλά η Ελλάδα πρέπει να επιτρέψει την εκλογή του μουφτή στη Θράκη και να επικυρώσει την εκλογή αυτή». Το θέμα πρέπει να λυθεί το συντομότερο, είπε. Ζήτησε ακόμα επιτακτικά την άμεση λειτουργία του τζαμιού στο Μοναστηράκι.

    * Εδειξε να πιέζει σοβαρά την ελληνική κυβέρνηση να παραβιάσει τη Συμφωνία Σένγκεν της Ε.Ε. ώστε η Αθήνα να χορηγεί βίζες και στα «γαλάζια τουρκικά διαβατήρια» (κοινά) για να μπαίνουν στην Ελλάδα για τουριστικούς σκοπούς.

    * Ζήτησε τετραμερή συνάντηση Ελλάδας, Τουρκίας, Κύπρου και Τουρκοκυπρίων, με συμμετοχή και του ΟΗΕ ή και της Ε.Ε. για τη λύση του Κυπριακού, μέχρι «το τέλος του έτους».

    * Ξεκαθάρισε ότι δεν σκοπεύει να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο (παραπέμποντας στο σχέδιο Ανάν και τη διαπραγμάτευση στο Μπούργκενστοκ).

    * Επανέλαβε ότι δεν θα ανοίξει τα τουρκικά λιμάνια και αεροδρόμια στην Κύπρο, αν δεν υπάρξει αμοιβαιότητα προς τους Τουρκοκύπριους.

    * Ο Τ. Ερντογάν δεν παρέλειψε εκ νέου να κάνει παρατηρήσεις προς τα ελληνικά κόμματα της αντιπολίτευσης για να στηρίξουν την οικονομική πολιτική του Γ. Παπανδρέου.

    Μπροστά σ’ αυτή την «ομοβροντία» των τουρκικών απαιτήσεων, ο Γ. Παπανδρέου προσπάθησε να επαναφέρει τη χαμένη προηγούμενη «ωραία ατμόσφαιρα», υπενθυμίζοντας ότι στη διμερή συνεργασία πρέπει απαραιτήτως να προστεθεί η κλιματική αλλαγή και ότι σε λίγες ημέρες θα βρεθούν και οι δύο στη Βραζιλία, όπου θα συναντηθούν με τον πρόεδρο Λούλα για θέματα περιβάλλοντος. […]

    (http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=162639)

    «Αντιπαρατιθέμενος λοιπόν (τρόπος του λέγειν) ο Πρωθυπουργός του ΔΝΤ στην Ελλάδα στο μπαράζ Ερντογάν, αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο, προσπαθώντας ταυτοχρόνως να το διασκεδάσει, «να καταλάβει η Τουρκία ένα ελληνικό νησί»!

    Εμβρόντητοι μιξογέλασαν οι δημοσιογράφοι, απτόητος «μη γελάτε» τούς είπε ο γιος του Ανδρέα και συνέχισε ομιλών επί του υποθετικού ενδεχομένου εθνικού ακρωτηριασμού

    με την ίδια ευκολία μεθ’ οίας ομιλούσε κι ομιλεί περί «απώλειας μέρους της εθνικής κυριαρχίας»!

    Δεν ξέρει ο μοιραίος και αμετροεπής αυτός άνθρωπος, ότι ένας Πρωθυπουργός (έστω πλέον κατ’ όνομα) δεν ομιλεί

    ούτε για αστείο, ούτε για πλάκα, ούτε βεβαίως ως να επρόκειτο για «υπόθεσιν εργασίας», ότι δεν ομιλεί ποτέ και για κανέναν λόγο περί εθνικού ακρωτηριασμού;

    Δεν καταλαβαίνει ο αμετροεπής και μοιραίος αυτός άνθρωπος ότι σε κοινή συνέντευξη Τύπου με επικεφαλής ξένης Δύναμης η αναφορά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο (που έκαμε ακόμα και τον Ερντογάν να χαμογελάσει αμήχανα) νομιμοποιεί το αδιανόητο;»
    (http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=162933)

    προφανώς δεν κατάλαβε κανείς ότι το παραπάνω «ενδεχόμενο» ο παπανδρέου δεν το έλεγε για κακό, ως κάτι κακό, αλλά απλώς ως αναγκαίο ή σχεδόν απαραίτητο, όπως λίγο καιρό πριν την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας. ή απλώς για να αποενοχοποιηθεί ο φιλοξενούμενός του, που δεν μπορούσε να το πει ευθέως μέσα στην αθήνα.

    Σχόλιο από Γιάννης | 18/05/2010

  34. Αρθρο του Μιχαλη Ιγνατιου στον Φιλελευθερο Κυπρου της 18/4/2010

    ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ
    Του Μιχάλη Ιγνατίου,mignatiou@aol.com

    Παρακολούθησα με προσοχή την επίσκεψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν στην Ουάσιγκτον όπως και τις δραστηριότητες του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, μπροστά στον οποίο υποκλίνεται η ελίτ της ελληνικής και της κυπριακής δημοσιογραφίας. Σε αντίθεση, οι συμπατριώτες του συνάδελφοι τον περιγελούν και τον χαρακτηρίζουν δικαιολογημένα Ναπολέοντα διότι σε τελική ανάλυση πρέπει να βρίσκεται στη φάση «να κοροϊδεύει ακόμα και τον εαυτό του».

    Ο κ. Ερντογάν ήταν εξαφανισμένος. Από το ξενοδοχείο πήγε στο χώρο της συνόδου για τα πυρηνικά, έκανε 2-3 συναντήσεις στο πόδι και απέφυγε τα πολλά λόγια. Οι Τούρκοι διπλωμάτες απέδωσαν την «εξαφάνισή» του στην κούραση και σε ιατρικά προβλήματα -ευτυχώς όχι ανησυχητικά. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι δεν έκανε αισθητή την παρουσία του. Δεν ήταν ο Ερντογάν που γνωρίσαμε στα προηγούμενα ταξίδια όταν επιτίθετο με σκληρές εκφράσεις εναντίον των πάντων. Τόσο η συνάντησή του με τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα όσο και το τετ-α-τετ με τον πρόεδρο της Αρμενίας δεν άγγιξαν καν έστω στο ελάχιστο τις προσδοκίες του. Εφυγε δυσαρεστημένος και εκνευρισμένος, θα έλεγα έντονα ενοχλημένος. Ο κ. Ομπάμα τον πληροφόρησε πως με έντονη δυσαρέσκεια άκουσε την πρόθεση του κ. Ερντογάν να επισκεφθεί την Τεχεράνη και να λάβει μέρος στην αντισύνοδο για τα πυρηνικά του προέδρου του Ιράν.

    Στην Ουάσιγκτον ουδείς «αγοράζει» τους ισχυρισμούς των Τούρκων και των Αμερικανών ότι οι τουρκοαμερικανικές σχέσεις προχωρούν κανονικά, σε κλίμα αγαλλίασης και ευφορίας. Διέρχονται τη μεγαλύτερη κρίση από το 2003 και ο Λευκός Οίκος είναι στη φάση που θα ακούσει την «έκρηξη» του ενοίκου του. Αυτή τη φορά τον ρόλο του κακού ανέλαβε ο κ. Νταβούτογλου. Στο Συμβούλιο Διεθνών Υποθέσεων ήταν θλιβερός.

    Αντιμετώπισε το ακροατήριο, που αποτελείτο από διπλωμάτες, καθηγητές, επιστήμονες και δημοσιογράφους ως αρνιά. Οι δηλώσεις του ήταν γεμάτες ψέματα και δυστυχώς δεν δόθηκε η ευκαιρία στον αντίλογο. Οταν αναφέρθηκε στους «δυστυχείς Τουρκοκύπριους» μόνο που δεν έκλαψε ο άμοιρος. Ηταν πλημμυρισμένος στη θλίψη ο δυστυχής επειδή η …«υπερδύναμη» Κύπρος καταπιέζει τους Τουρκοκύπριους! Σάμπως πως οι 40 χιλιάδες στρατιώτες που στρατοπεδεύουν στην κατεχόμενη Κύπρο είναι Ελληνες…

    Τις απαντήσεις του στις στημένες ερωτήσεις του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία Μαρκ Γκρόσμαν -τον οποίο έχει κατηγορήσει ευθέως Αμερικανοτουρκάλα υπάλληλος του FΒΙ ως πράκτορα της Τουρκίας- ακολουθούσε ένα μουρμουρητό διαμαρτυρίας και δυσπιστίας. Μία από τις στημένες ερωτήσεις δόθηκαν στον πρώην αρχηγό του «τουρκικού λόμπι» Στίβεν Σόλαρζ, ο οποίος από τη θέση του βουλευτή είχε «κάψει» την Ελλάδα και την Κύπρο. Βέβαια, ο κ. Σόλαρζ είναι πιο πιστός στο Ισραήλ παρά στην Τουρκία, οπότε «κάρφωσε» τον κ. Νταβούτογλου για την απαράδεκτη, όπως χαρακτηρίζεται, στάση της Αγκυρας εναντίον του Ισράηλ.

    Ο Τούρκος υπουργός, κυριαρχημένος δήθεν από αγανάκτηση, επιτέθηκε εναντίον του εβραϊκού κράτους, μίλησε για τη δημιουργία (εκ μέρους του Ισραήλ) γκέτο στη Γάζα και ισχυρίστηκε ότι αξιωματούχοι της ισραηλινής κυβέρνησης τον εξαπάτησαν. Οσοι κοιτάξαμε και είδαμε τον κ. Σόλαρζ εύκολα αντιληφθήκαμε ότι μετάνοιωσε για τα 30 χρόνια σθεναρής υποστήριξης προς την Τουρκία, κάτι που επιβεβαιώθηκε όταν τελείωσε η εκδήλωση. Δυστυχώς, ο κ. Σόλαρζ και οι όμοιοί του στο εβραϊκό λόμπι ήταν αυτοί που βοήθησαν να δικαιολογηθεί η τουρκική εισβολή και κατοχή και να πολεμηθούν με μίσος η Ελλάδα και η Κύπρος. Ο κ. Ερντογάν και ο κ. Νταβούτογλου τους πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα. Και είναι κάτι που δεν με στεναχωρεί καθόλου…

    Το παιγνίδι για τα πυρηνικά του Ιράν παίζεται από μεγάλους παίκτες της διεθνούς πολιτικής και διπλωματίας. Οι κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου δεν έχουν αντιληφθεί ότι έχουν πατήσει στις λάσπες με τα γαμπριάτικα τους παπούτσια. Ο πρόεδρος Ομπάμα και η Χίλαρι Κλίντον τους είπαν ότι παίζουν το επικίνδυνο πυρηνικό παιγνίδι της Τεχεράνης, άρα αντιστρατεύονται τα αμερικανικά συμφέροντα. Τα δημόσια χαμόγελα δεν θα λειτουργούν για πάντα ως φερετζές για τους Αμερικανούς και τους Τούρκους. Εφτασε η ώρα «του είστε μαζί μας ή είστε μαζί τους»… Διότι για τους πολεμοχαρείς του Πενταγώνου το Ιράν είναι κίνδυνος-θάνατος για την Αμερική…

    ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/05/2010

  35. Αυτο το κειμενο δειχνει τεταμενες σχεσεις ΗΠΑ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ αν δεν κανω λαθος αλλα ΚΑΙ Τουρκιας-Ισραηλ.Και το γραφει Κυπριος!!
    Λογικα με τις ‘αναλυσεις’ του αρδην θα πρεπει να υποθεσουμε οτι η Τουρκια εχει ξεφυγει τοσο πολυ ρε παιδακι μου τελικα ωστε πουλαει νταηλικι περιφερειακο στην Ελλαδα εξω απο συμμαχιες και συγκυριες.
    ΜΑΣΑΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΡΕ;;ΜΟΝΟΝ ΘΑΝΑΤΟΣ!!!
    Η ΜΟΝΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ.

    Θα γουσταρε η Τουρκια λιγη Οικονομικη-Επεκταση-Ελληνικου-Στυλ στα Βαλκανια;ΜΠΑΑΑΑ!!!

    ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΑ!!!

    «μπορεί να φαίνεται ότι η εμπορική κατάκτηση αντικαθιστά την πολεμική, ότι η οικονομία αντικαθιστά τον πόλεμο αλλά δεν είναι έτσι. οι ηπα ακριβώς για να πετύχουν την πρόσβαση στο πετρέλαιο του ιράκ (και της μέσης ανατολής) δεν υπέγραψαν συμβόλαια (ή μόνο συμβόλαια). η εμπορική συνεργασία δεν αποσοβεί κανέναν πόλεμο εάν δεν αισθάνονται ικανοποιημένοι οι συνεργάτες με τη μοιρασιά. και ακριβώς με την απειλή της βίας της μίας πλευράς (του ενός εμπορικού “συνεργάτη”) εξαναγκάζεται η άλλη πλευρά (ο άλλος συνεργάτης) να δεχτεί ό,τι (μέσω του διαλόγου και της αγάπης των λαών) δεν θα δεχόταν. αυτό πάει να γίνει με την τουρκία. και αυτό είναι ακριβώς που δε θέλουμε να δεχτούμε παρά όλη την αντιεθνικιστική εκλογίκευση και τον εξωραϊσμό της υποταγής. γιατί περί αυτού πρόκειται.»

    Εδω ξεχασες να προσθεσεις:ΕΞΑΙΡΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

    Σε ποιες χώρες και γιατί εντοπίζεται το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα

    Του Νικολαου Πεντζου *

    Η διαχρονική «επιμονή» του ΣΒΒΕ στην υγιή διεθνοποίηση των ελληνικών επιχειρήσεων και όχι στην ευκαιριακή μετεγκατάστασή τους στις γειτονικές μας βαλκανικές χώρες, δυστυχώς δικαιώνεται σήμερα στην περίοδο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

    Σήμερα, παρά την οικονομική κρίση, οι Βορειοελλαδίτες επιχειρηματίες εξακολουθούν να δίνουν το «παρών» στις αγορές των Βαλκανίων, καθώς πιστεύουν στην οικονομική προοπτική και ανάπτυξη των χωρών αυτών, και γι’ αυτό εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των ξένων επενδυτών στις γειτονικές χώρες. Ομως, το γενικότερο φαινόμενο της οικονομικής κρίσης έχει επηρεάσει σαφώς τις αγορές αυτές, σε μεγαλύτερο βαθμό τις αγορές της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας και σε μικρότερο τις αγορές των δυτικών Βαλκανίων.

    Στα δυτικά Βαλκάνια, δηλαδή σε Αλβανία, Σερβία και Βοσνία – Ερζεγοβίνη, το φαινόμενο της οικονομικής κρίσης δεν είναι έντονο, με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις-μέλη του ΣΒΒΕ που έχουν θυγατρικές σε αυτές τις χώρες να εργάζονται σχεδόν χωρίς πρόβλημα. Αντίθετα, το πρόβλημα εντοπίζεται στη Βουλγαρία και στη Ρουμανία, οι οποίες είναι χώρες που ήταν περισσότερο εκτεθειμένες στην οικονομική κρίση. Στις χώρες αυτές υπάρχει πτώση των πωλήσεων από 30% – 50%, και με ό,τι αυτό συνεπάγεται, λόγω της μειωμένης ζήτησης. Μάλιστα, τα μεγαλύτερα ποσοστά πτώσης ζήτησης εντοπίζονται, όπως άλλωστε και στη χώρα μας, στον κλάδο των δομικών υλικών, λόγω της μειωμένης οικοδομικής δραστηριότητας.

    Προφανώς η ανάπτυξη στα Βαλκάνια είναι μειωμένη λόγω της οικονομικής κρίσης, άλλωστε δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αλλά πιστεύουμε ότι με τη λήξη της κρίσης οι αγορές αυτές θα ανακάμψουν και θα αναπτυχθούν ταχύτατα. Βεβαίως, όσες ελληνικές επιχειρήσεις δεν στηρίχθηκαν από την αρχή σε υγιείς βάσεις και σε ορθολογιστική ανάπτυξη, είμαι βέβαιος ότι σήμερα αποτελούν αδύναμους επιχειρηματικούς κρίκους και δεν θ’ αντέξουν την πίεση από τον ανταγωνισμό και τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες. Γι’ αυτό είμαι βέβαιος ότι θα δυσκολευτούν να επιβιώσουν.

    Από την άλλη μεριά, όμως, όσες επιχειρήσεις επέλεξαν να τοποθετηθούν στις αγορές αυτές νωρίς και οι επιχειρηματικές τους κινήσεις ήταν σωστά σχεδιασμένες, είναι βέβαιο ότι θα εξακολουθήσουν να δραστηριοποιούνται στις αγορές αυτές και να επενδύουν στην ευρύτερη περιοχή. Πιστεύω ότι θα είναι αυτές που θα καρπωθούν και τα επιχειρηματικά οφέλη μετά τη λήξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

    Στον ΣΒΒΕ πιστεύαμε και εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι τα Βαλκάνια αποτελούν επενδυτική ευκαιρία για τις ελληνικές επιχειρήσεις, αφού το βασικό πλεονέκτημα της γειτνίασης και της ψυχολογικής συγγένειας με τις αγορές αυτές επιτρέπει στους Ελληνες επιχειρηματίες να αισθάνονται ασφαλείς με την παρακολούθηση των επενδύσεών τους.

    Σε κάθε περίπτωση, η οικονομική κρίση είναι πρόσκαιρο φαινόμενο και πιστεύω ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις με θυγατρικές στα Βαλκάνια θα τα καταφέρουν.

    Τελικά, πιστεύω ότι το στοίχημα της ανάπτυξης των Βαλκανίων όχι μόνο δεν έχει χαθεί, αλλά αντίθετα μπορεί στο άμεσο μέλλον να δώσει διέξοδο και υποδοχή σε πολλά επιχειρηματικά σχέδια Ελλήνων και ειδικά Βορειοελλαδιτών επιχειρηματιών.

    * Ο κ. Πέντζος είναι πρόεδρος Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος.
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_1_07/02/2010_389857

    Σχόλιο από στεφανος | 18/05/2010

  36. Οι ελληνικές άμεσες ξένες επενδύσεις στη Βουλγαρία

    Σκοπός αυτής της μελέτης είναι η διεξοδική παρουσίαση και ανάλυση των Ελληνικών Άμεσων Ξένων Επενδύσεων στη Βαλκανική με ιδιαίτερη έμφαση στη Βουλγαρία. Κριτήριο για την
    επιλογή του θέματος ήταν το αυξανόμενο ενδιαφέρον που έδειξαν και δείχνουν οι ελληνικές βιομηχανικές επιχειρήσεις για τη συγκεκριμένη περιοχή. Ήταν στις αρχές του 1990 όταν από επίσημα και
    ανεπίσημα χείλη, μετά την αλλαγή των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών δεδομένων στην περιοχή των Βαλκανίων, λεγόταν ότι οι γειτονικές χώρες μπορούν να αποτελέσουν «τη ζώνη της δραχμής». Κάτι
    αντίστοιχο με τη λίγο πιο βόρεια διαμορφούμενη τότε «ζώνη του μάρκου». Βεβαίως σήμερα δεν υπάρχει δραχμή, τη θέση της έχει πάρει το ευρώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Προϊόντος του χρόνου
    οι βαλκανικές χώρες βορείως της Ελλάδας υπό μια έννοια αποτελούν την «ελληνική ενδοχώρα». Στην ανά χείρας μελέτη γίνεται μια σύντομη αναφορά στα διαρθρωτικά χαρακτηριστικά των υπό μετάβαση
    Βαλκανικών χωρών και στη σπουδαιότητα των εισροών ΑΞΕ για την εν λόγω περιοχή. Επιπλέον εστιάζετε η προσοχή στην πορεία των ελληνικών επενδύσεων στη Βουλγαρία καθώς και στις εμπορικές
    σχέσεις Ελλάδας- Βουλγαρίας. Ακόμη κρίθηκε απαραίτητο να καλυφθεί και το θεωρητικό μέρος των Άμεσων Ξένων Επενδύσεων προκειμένου να βοηθήσει στην κατανόηση του θέματος και να συνεισφέρει
    στην επιστημονική γνώση.

    http://openarchives.gr/view/97050

    ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ SITE ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟ….

    ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΧΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΝΤΙΟΙ!!!!!!!

    Σχόλιο από στεφανος | 18/05/2010

  37. Χάνονται μάχες στα Βαλκάνια

    ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΤΟΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ προβληματισμένοι εμφανίζονται επιχειρηματίες οι οποίοι τα τελευταία χρόνια επέκτειναν τη δραστηριότητά τους στις γειτονικές αγορές της ΝΑ Ευρώπης. «Η δυσχερής θέση των ελληνικών τραπεζών και η τραγική κατάσταση της οικονομίας πλήττουν καίρια το γόητρό μας», σημείωνε κορυφαίος επιχειρηματικός παράγοντας, η επιχείρηση του οποίου από την αρχή του χρόνου έχει προχωρήσει σε πολλές απολύσεις εργαζομένων στη Ρουμανία προκειμένου να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.

    Του Μ. ΓΕΛΑΝΤΑΛΙ
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=155022

    Σχόλιο από στεφανος | 18/05/2010

  38. Και μιας και πηρα φόρα να κι ενα σκληρο αλλα ωραιο κειμενο
    απόσπασμα:

    ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ

    Δεν ξερουμε ακόμη τι σχέση έχουν με την ιστορία και την μνημη άλλοι πληθυσμοί,αλλά οι ελληνες ξεχνουν και μυθοποιουν.
    Ακατάσχετα και συμφεροντολογικά.Οπότε δυσκολα θα βρειτε ανθρωπους να συνομολογήσουν πόσο πυκνά υφάνθηκαν τότε στο ξεκίνημά τους,οι μέρες της ευδαιμονίας.Πόσο σφιχτά δένονταν τις μέρες και τις νύχτες των ’90ς με τα «ελληνάδικα», τις κόκες, τα κωλομπαρα,τις
    καριέρες,τα
    συλλαλητήρια-για-την-Μακεδονια,τις δολοφονιες μεταναστων στα σύνορα και στις επαρχιακές πόλεις,τις αναιδειες,τις απαξιώσεις,την μηντιοκρατία,
    τις μεζονέτες, και το εμπόριο-γενικως….Δυσκολα θα βρειτε ανθρωπους να παραδεχτούν οτι ξέρουν απο πρώτο χέρι τι πάει να πεί νεοπλουτίστικο hype.
    Και θα ειναι γενικά αδύνατο εκείνοι που θα το παραδεχτούν αυτά να είναι αριστεροί,εντός ή εκτός εισαγωγικών:γιατί ήταν μέσα στο κόλπο.
    Οι «μέρες της ευδαιμονίας»στηρίχτηκαν και στήριξαν τον πιο απότομο και βίαιο μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας, ίσως από το τέλος του εμφυλίου:
    μια μαζική αλλόγλωσση εργατική τάξη(άντρες και γυναίκες προλεταριοποιημένοι βίαια σε μεγάλο μέρος τους), στην οποία άλλαζαν κατά βούληση τα
    ονόματα και την πίστη(κυριολεκτικά και μεταφορικά)`μια μάζα εντόπιων μισθωτών που άκουγαν τη λέξη «εργάτης» και εβγαζαν αφρούς`και μια ακόμα
    μεγαλύτερη μάζα μικροαστων που πέταγαν φωτιές.Απο τη φούρια και τη σιγουριά τους ότι ανεβαίνουν.Και φυσικά όλοι οι υπόλοιποι.Μεσοαστοί μεγαλοαστοί.
    Δύσκολα θα παραδεχθούν επισης αυτοί (και ήταν πάμπολλες εκατοντάδες χιλιάδες) που χώθηκαν στο κόλπο του χρηματιστηρίου προς το τελος των ’90ς
    με πόση λυσσασμένη χαρά και πόση ελληνική λεβεντιά πορεύτηκαν προς τη μηχανή του «το χρήμα γεννάει χρήμα»τότε.Πόσο σίγουροι ήταν όλοι και όλες,
    για μια «στιγμή»(μια ιστορική στιγμή κρατάει μήνες πολλούς…), ότι τα οικόπεδά τους,τα ακίνητά τους,τα εφάπαξ τους,τα «μετοχοδάνεια»που έπαιρναν απ’τις
    τράπεζες ήταν λίγα, ελάχιστα,μπροστά στα πολλά που υποσχόταν άκοπα ο Μιδας της Σοφοκλέους.Στο τέλος,που δεν άργησε,έγινε σφαγή-αυτό το θυμουνται.
    Ολοι αυτοί οι «πολλά κιλά μικροεπενδυτές»θα κρέμαγαν το Σημίτη και κανα δυό πασόκους ακόμα,στο Συνταγμα γι’αυτή τη σφαγή (όχι οτι δεν ειχαν βάλει κι αυτοί
    το χέρι τους),βάζοντας σε κίνηση τον τελευταίο μηχανισμό βεβαιότητας-ότι-αυτοί-δεν-φταίνε,ποτέ δεν φταίνε,ποτέ δεν έφταιξαν για τιποτα(«κακό»-αντίθετα,
    τα «καλά» ειν’όλα δικά τους)`τον μηχανισμό του αποδιοπομπαίου τράγου…Αλλά πόσο χαρούμενοι,πόσο σίγουροι,πόσο μεθυσμένοι από μια δεκαετία αφθονίας και
    νεοπλοπλουτισμού πορεύονταν μέχρι τελευταία στιγμή στα φιλαράκια τους τούς χρηματιστές, στις «εταιρείες διαβίβασης εντολών»,που ξεφύτρωναν σαν ψιλικατζίδικα στις γειτονιές…Πόσο ξεφτυλισμένα χαρούμενοι έτριβαν οι έλληνες πατεράδες τις πατσοκοιλιές τους, πάνω στις ξαπλώστρες στις παραλίες,το 1999,
    αγοράζοντας και πουλώντας μετοχές μέσω του κινητού στη διάρκεια των διακοπών`και με πόση χαριτωμένη αναίδεια τα βλαστάρια τους,πιο κει,έπιναν φραπέδες
    με «χαλυβδόφυλλα» και «τασόγλου delongi»!!!Πόσο ξεφτυλισμένα χαρούμενος ήταν ο ελληνικός λαός!!!Και πόσο κερδισμένη βγήκε απ’ τη σφαλιάρα που ακολούθησε
    εκεινη η πλευρά του που ποτέ δεν πεθαίνει και λέγεται μνησικακία!
    Κανείς ποτέ,χωρίς εξουσία και όφελος,δεν τόλμησε να φωνάξει σ’αυτόν το λαό πόσο γελοίος έγινε από τότε που έμαθε στα εύκολα φράγκα(με τον ιδρώτα και το
    αίμα των Αλλων-έτσι είναι πάντα τα εύκολα λεφτά)!Κανείς δεν σιχάθηκε αυτόν το λαό που έγινε συλλογικά αφεντικό(και νταβατζής)Όχι…

    ………….

    Οι «μέρες ευδαιμονίας» ήταν, και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς,πολύ πολύ περισσότερα απο φράγκα.Τα φράγκα(και οι «κώλοι») ήταν φυσικά στο κεντρο.
    Αλλά γύρω γύρω έγινε ένας βαθύς μετασχηματισμός.Συμπεριφορές κοινωνικές πού στα ’80ς ήταν βέβαια υπαρκτές αλλά κάπως καταχωνιασμένες απελευθερώθηκαν
    κτηνωδώς`απ’ το 1987 κι ύστερα, και με την μεγαλύτερη βία απ’το 1990 και μετά.Οι θεσμίσεις αναδιαρθρωθηκαν`οι επιμέρους ιδεολογίες συγχωνεύτηκαν σε μία,
    στην ιδεολογία του να -κερδίσεις-από-κάθε-συναναστροφή-σου καί να-είσαι-παντα-απο-πάνω-με-κάθε-κόστος-των-απο-κάτω….

    περιοδικό Sarajevo,νο 38,Μαρτιος 2010

    Σχόλιο από στεφανος | 18/05/2010

  39. ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΩΤΕΡΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΩΝ
    «Άδειο μύδι» η επίσκεψη Ερντογάν

    18.05.2010

    Ιδιαίτερη συνάντηση είχε με τους μειονοτικούς βουλευτές αλλά και τους ψευτομουφτήδες, με φόντο μόνο την τουρκική σημαία με την ημισέληνο

    Περισσότερο επικοινωνιακή παρά ουσιαστική ήταν η επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα.
    Οι συμφωνίες που κλείστηκαν ήδη είχαν δρομολογηθεί, ενώ οι επιχειρηματίες οι οποίοι συνόδευαν τον Τούρκο πρωθυπουργό, αν και ανήκουν στη νέα επιχειρηματική νομενκλατούρα της Τουρκίας, φάνηκε ότι βρισκόταν σε ξένα νερά και δεν ήξεραν πώς να κολυμπήσουν, σύμφωνα με στέλεχος εταιρείας επενδύσεων που συμμετείχε στις συνομιλίες.

    Οι εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις και τα χαμόγελα υπήρξαν πολλά, κατά τις συνομιλίες του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου με τον Τούρκο ομόλογό του, αλλά οι 26 ώρες που πέρασε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα απέφεραν δημοσίως αποτελέσματα μόνο σε ζητήματα «χαμηλής πολιτικής».

    Ουσιαστική πρόοδος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μπορεί να υπάρξει μόνο παρασκηνιακά μέσω του διαύλου των εν εξελίξει διερευνητικών επαφών για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Είναι δε σημαντικό ότι και οι δύο πρωθυπουργοί εμφανίσθηκαν να «επενδύουν» στο να παραμείνει «αθέατη» η διαδικασία την οποία έχουν επιλέξει. Παράλληλα, κρίσιμο είναι κατά πόσο η επίσκεψη του κ. Ερντογάν στην Αθήνα θα αποτελέσει όχημα για την εμβάθυνση της διμερούς οικονομικής συνεργασίας, καθώς ο πρωθυπουργός της Τουρκίας συνοδευόταν από μεγάλο αριθμό επιχειρηματιών.

    Στο τουρκικό ειδησεογραφικό πόρταλ TRT στην ελληνική έκδοση αναφέρεται ότι δήθεν ο ελληνικός Τύπος είδε αρνητικά την επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού, ενώ αυτό δεν συνάδει με την αλήθεια, μια και όλοι περίμεναν ουσιαστικές κινήσεις οικονομικού χαρακτήρα από το επιτελείο του.

    Για παράδειγμα τα πιο θετικά για την Τουρκία βήματα έγιναν για το τριήμερο παραμονής στην χώρα μας Τούρκων υπηκόων χωρίς βίζα, η αφετηρία για θέματα εκπαίδευσης για τα οποία υπήρξε σιγήν ισχύος ως προς το περιεχόμενό τους, η ανάπτυξη τραπεζικών εργασιών τούρκικων τραπεζών στην χώρα μας. Στο πλαίσιο αυτό η πιο αξιόλογη δήλωση ήταν αυτή του γενικού διευθυντή της τουρκικής τράπεζας Ziraat bank στην Ελλάδα, Οznur Ozenis, ο οποίος εξέφρασε την ικανοποίηση από την επιχειρηματική δραστηριότητα της τράπεζα στην χώρα μας και επισήμανε ότι θα πραγματοποιηθούν νέες επενδύσεις και επέκταση σε Θεσσαλονίκη και Ξάνθη, πέραν της παρουσίας που διαθέτει ήδη σε Αθήνα και Κομοτηνή. Κάλεσε δε τους Τούρκους επιχειρηματίες να έρθουν και να πραγματοποιήσουν επενδύσεις στην Ελλάδα, καθώς υπάρχουν σημαντικά περιθώρια διεύρυνσης των επιχειρηματικών σχέσεων των δύο χωρών.

    Θετικά για την Ελλάδα ήταν η δρομολόγηση της Εγνατίας και πέραν των Κήπων, όπως και η ανάπτυξη συνδυασμένων μεταφορών με προώθηση της σιδηροδρομικής σύνδεσης Θεσσαλονίκης – Αλεξανδρούπολης – Κωνσταντινούπολης, ένα έργο το οποίο συζητείται εδώ και χρόνια και τέλος την κοινή διαχείριση κρίσεων όπως τις πλημμύρες του Έβρου και θέματα πυρκαγιών στα σύνορα.

    Από την άλλη ισοσκέλισε ο κ. Ερντογάν την εκλογή του πατριάρχη με τον πόθο ακραίων μειονοτικών να εκλέγουν τους μουφτήδες, δέχθηκε να επαναπροωθείται ένας αριθμός λαθρομεταναστών (μεγάλη παραχώρηση), είδε στο περιθώριο της επίσκεψής του τους μειονοτικούς δημοσιογράφους της Θράκης, τους ψευτομουφτήδες Ξάνθης και Κομοτηνής, τους δύο βουλευτές Χατζηοσμάν και Μαντατζή και παράγοντες της μειονότητας, σε ανάλογο εγκάρδιο κλίμα και με όλους τους υπουργούς της αποστολής του και με φόντο μόνο την τουρκική σημαία.

    http://www.xronos.gr

    Σχόλιο από Xronos | 19/05/2010

  40. ΕΠΙΤΑΣΣΕΙ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟΥ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ
    Ο Ερντογάν ζητά άμεση επίλυση των μειονοτήτων της Τουρκίας

    19.05.2010

    Με εγκύκλιό του, μιλάει για μεταβιβάσεις των βακούφικων ακινήτων, συντηρήσεις νεκροταφείων και εξάλειψη αδικιών
    Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν καλεί τις τουρκικές αρχές, με εγκύκλιό του που δημοσιεύεται στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας της κυβερνήσεως, να επιδείξουν τη δέουσα ευαισθησία, ώστε να επιλυθούν στο ακέραιο ορισμένα προβλήματα των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία.

    Στην εγκύκλιο αναφέρεται πως «παρά τις ρυθμίσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια για ζητήματα που αφορούν στις μη μουσουλμανικές μειονότητες στη χώρα μας, στο πλαίσιο των προσπαθειών εκδημοκρατισμού, παρατηρείται ότι, εξαιτίας καταστάσεων που πηγάζουν από την πρακτική, δεν έχουν επιλυθεί εξ ολοκλήρου τα προβλήματα που σχετίζονται με τα ζητήματα αυτά».

    Συγκεκριμένα, ο Τούρκος πρωθυπουργός ζητεί από τις αρχές να επιδείξουν ευαισθησία «σε όλα τα ζητήματα σχετικά με τις μη μουσουλμανικές μειονότητες, όπως η προστασία και η συντήρηση των μη μουσουλμανικών νεκροταφείων, τα οποία έχουν περιέλθει στους δήμους, η εφαρμογή, εκ μέρους των διευθύνσεων κτηματολογίου, των δικαστικών αποφάσεων που έχουν δικαιώσει τα βακούφια των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων, η μέριμνα, ώστε να μην προκύπτουν αδικίες στην εφαρμογή του φόρου μεταβίβασης βακουφικών ακινήτων, η παροχή θέσεων πρωτοκόλλου προς τους ηγέτες των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων που είναι πολίτες της Τουρκίας, ανάλογα με το καθεστώς τους και η άμεση έναρξη νόμιμων διαδικασιών σχετικά με δημοσιεύματα που καλλιεργούν το μίσος και την εχθρότητα εναντίον των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων».

    Στην εγκύκλιο αναφέρεται ότι «στο πλαίσιο της συνταγματικής αρχής περί ισότητας, οι Τούρκοι πολίτες που ανήκουν στις μη μουσουλμανικές μειονότητες, εκτός από την εθνική ταυτότητα και τον εθνικό πολιτισμό στα οποία ανήκουν όπως όλοι οι πολίτες της Δημοκρατίας της Τουρκίας, έχουν ταυτόχρονα και τη δυνατότητα να απολαμβάνουν και να διατηρούν τη δική τους ταυτότητα και τον δικό τους πολιτισμό. Η ανάγκη να μην αντιμετωπίζουν οι εν λόγω πολίτες μας δυσκολίες στις υποθέσεις τους ενώπιον του κράτους είναι απόρροια της σχετικής νομοθεσίας μας, αλλά έχει και μεγάλη σημασία ως προς το να αισθάνονται ότι αποτελούν μέρος του κράτους μας και του τουρκικού έθνους».

    ΝΕΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΚΕΛΝΤΗ

    Εν τω μεταξύ με νέα καταγγελία του στον νέο επίτροπο της Διεύρυνσης της Ε.Ε. Στέφαν Φούλε επανέρχεται ο δικηγόρος από την Κατερίνη Δημήτρης Γκελντής, ενημερώνοντας τον, όπως έκανε και με τον Όλι Ρεν, τονίζοντας ότι οι τουρκικές αρχές συνεχίζουν να κωφεύουν στην απόφαση 31206/02 που δικαίωσε τους αδελφούς Φωκά και έδωσε ελπίδες σε Έλληνες που οι ιδιοκτησίες τους δημεύθηκαν κατά καιρούς από το τουρκικό κράτος να διεκδικήσουν τα κληρονομικά τους δικαιώματα και τις ιδιοκτησίες τους.
    Όπως τονίζει στην καταγγελία του ο κ. Γκελντής: «Από τις πληροφορίες που έχω συλλέξει, έχω διαπιστώσει ότι η Τουρκία, πέρα από το γεγονός ότι έχει αλλάξει στην Κων/πολη, τα ονόματα και τους αριθμούς των δρόμων ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ, σε όλους, ακόμη και στους Τούρκους δικηγόρους, οποιαδήποτε έρευνα στο Κτηματολόγιο σε σχέση με ακίνητα που οι ιδιοκτήτες έχουν ελληνική υπηκοότητα ή καταγωγή.

    Επειδή πιστεύω ότι οι περιορισμοί στην έρευνα ελληνικών ακινήτων που βάζει η Τουρκία είναι μη συμβατή με την «Ευρωπαϊκή Σύμβαση», αφού η απαγόρευση αφορά Έλληνες υπηκόους που είναι Ευρωπαίοι πολίτες.
    Κατά την άποψή μου η καταγγελία που σας θέτω δεν είναι μόνο διμερές «Ελληνοτουρκικό» ζήτημα, αλλά «ευρωτουρκικό». Παρακαλώ όπως ερευνήσετε το βάσιμο της καταγγελίας μου και προβείτε σε κάθε νόμιμη ενέργεια που θα άρει τους περιορισμούς που έχει βάλλει η Τουρκία στην έρευνα στο Κτηματολόγιο, και θα απεδείκνυε την κυριότητα ακινήτων που οι ιδιοκτήτες τους ήταν Έλληνες υπήκοοι ή ελληνικής καταγωγής».

    Σχόλιο από Xronos | 19/05/2010

  41. Κατά Οθωμανολαγνίας, λόγος δεύτερος, αποθαρρυντικός.*

    Γράφει ο Γ. Σιδηρούντιος από το ellinikesaxies.blogspot.com

    Η πρώτη μεγάλη πλάνη από την οποία η Οθωμανολαγνία πηγάζει, είναι η ίδια η βαθιά της πίστη στο ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ρίπτοντας άνθη ευχαριστιών σε όσους την διώκουν κραδαίνοντας ξίφη. Το αποτέλεσμα αυτής της πλάνης είναι γνωστό: η εκρίζωση και ο μαρασμός της Χριστιανοσύνης εκεί που ριζώνει το Ισλάμ. Η ιστορική θεώρηση που μας λέει ότι η ορθή Χριστιανική πίστη επικράτησε δια της οδού της αγάπης, δεν είναι τίποτα άλλο παρα μία παρανόηση. Το ζήτημα όμως εδώ δεν είναι να εμβαθύνουμε στο θέμα της ιστορικής γέννεσης του Χριστιανισμού, πράγμα για το οποίο πολλά νέα στοιχεία έχουμε για μελλοντικές αναρτήσεις.

    Επι γής, υπάρχουμε ως άνθρωποι με την σημερινή μας μορφή τουλάχιστον για διακόσιες χιλιάδες χρόνια. Με προηγούμενες μορφές μας υπήρξαμε επι γης για αρκετές ακόμα εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Όμως, παρατηρήστε παρακαλώ, ό,τι πόλεις και πολιτισμό καταφέραμε να φτιάξουμε μόνο τις τελευταίες κάποιες δεκάδες αιώνων, και ότι μόνο κατα τον εικοστό αιώνα έχουμε ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού να ζει σε πόλεις, σε τόπους δηλαδή όπου δημιουργείτε ο πολιτισμός. Λόγω της μικρής του έκθεσης σε χρονικό διάστημα πολιτισμού, ο άνθρωπος εξακολουθεί να παραμένει σε ένα μεγάλο βαθμό ένα πρωτόγονο πλάσμα, στο οποίο ούτε καν η λογική δεν έχει εμπεδωθεί βαθιά. Μόνο ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων είναι διανοητικά εξελιγμένο και έχει πανανθρωπιστική συνείδηση, ενώ το συντριπτικά μεγάλο ποσοστό έχει φυλετική, ή εθνική, ή θρησκευτική, ή τοπική συνείδηση. Οι διαχωρισμοί των ανθρώπων σε ομάδες, εθνικές ή ιδεολογικές, ή και οπαδών ποδοσφαίρου ακόμα, προέρχονται από τις ίδιες βασικές ζωώδεις αρχές, με βάση τις οποίες και τα κοπάδια των λύκων, των λιονταριών, των πιθήκων, χωρίζονται σε ομάδες και οριοθετούν δική τους γη. Ο άνθρωπος λοιπόν παρέμεινε πολύ περισσότερο ζωώδης από όσο νομίζουμε, και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο οι ιδεολογίες εκείνες που εκμεταλλεύονται τα πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου είναι αυτές που κάθε τόσο θριαμβεύουν. Δείτε. Η ανθρωπότητα κατα καιρούς είχε στα χέρια της εξαιρετικούς πολιτισμούς, τους οποίους με μεγάλη δυσκολία δημιούργησε, αλλά η ίδια κατέστρεψε, με τα δικά της χέρια. Η βασική θεώρηση λοιπόν ότι ο άνθρωπος είναι εξ ορισμού και κατα φύσιν καλός είναι λανθασμένη, αν λάβει κανείς υπόψη του το διαχρονικό κακό που έχει προξενήσει ο άνθρωπος στον συνάνθρωπο και την ίδια του την μητέρα γη. Ο άνθρωπος λοιπόν δεν είναι κατα φύση καλός, αλλά ούτε κατα φύση κακός. Ο άνθρωπος είναι καλός και κακός, και κατα βάση πρωτόγονος.
    Η θεολογική θεώρηση του ότι ο αρχικός άνθρωπος του πρώτου παραδείσου ήταν καλός, είναι πλάνη πρωτογόνων στη σκέψη ανθρώπων που αρνήθηκαν την ταπεινότητα της φυσικής καταγωγής του ανθρώπου, αναβιβάζοντας έτσι την αξία των ίδιων τους των εαυτών, αρνούμενοι την πικρή πραγματικότητα. Αυτή λοιπόν η πλάνη είναι η πρώτη βάση πάνω στην οποία αναπτύσσετε η Οθωμανολαγνία. Ο Οθωμανολάγνος πιστεύει ότι δια της υποταγής του θα σαγηνεύσει τον δυνάστη του, θα τον εξημερώσει και θα τον αλλάξει, θα τον επαναφέρει στην ανώτερη ανθρώπινή του υπόσταση. Αυτή η πρακτική, αυτός ο τρόπος σκέψης, καταγωγή έχει ανατολίτικη, έτσι ακριβώς όπως ασιάτικη είναι και η σημερινή σκυλαδκουλτούρα που έχει επικρατήσει στην Ελλάδα. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που η/ο νεοέλληνας σκυλάς χορεύει τσιφτετέλι μπροστά στο κοινό το οποίο θέλει να σαγηνεύσει, ακριβώς με τον ίδιο ρυθμό και τις ίδιες κινήσεις κινούνται οι Οθωμανολάγνοι, εδώ και πολλούς αιώνες μπροστά στο Ισλάμ.
    Ο εξανδραποδισμός μας, η σφαγή μας, η κατοχή των δικών μας τόπων, η μετατροπή των εκκλησιών και μνημείων μας σε στάβλους, ερμηνεύονται από τους Οθωμανολάγνους ως απόδοση θείας δικαιοσύνης, διότι ο Θεός ξέρει. Είναι πανταχού παρών και τα πάντα ποιών. Αυτός ακριβώς ο πλανεμένος ορισμός του Θεού είναι η δεύτερη βάση πάνω στη οποία αναπτύσσετε η Οθωμανολαγνία, αλλά και άλλες θρησκευτικές νόσοι, διότι ο Θεός ούτε παντογνώστης είναι, ούτε αλάθητος, παρά μόνο ένα ανθρώπινο διανοητικό κατασκεύασμα το οποίο κατοικεί μέσα στα μυαλά κάποιων ανθρώπων που ζουν τις τελευταίες λίγες εκατοντάδες αιώνων. Ο βιαστής σφαγέας κατακτητής στα μάτια του θεολογούμενου Οθωμανολάγνου δεν είναι τίποτα άλλο από έναν εκφραστή του θεϊκού θελήματος, ένα θείο όργανο, μέσω του οποίου ο Θεός προσπαθεί να συνετίσει και να νουθετήσει τους αμαρτωλούς Χριστιανούς. Και αυτή ακόμα η καταστροφή μετονομάζετε από τους Οθωμανολάγνους ως έκφραση της ‘αγάπης του Θεού,’ διότι, ως γνωστόν, σύμφωνα με τους Οθωμανολάγνους ο Θεός δεν είναι ποτέ τιμωρός, και όλα τα κάνει από αγάπη για το εκλεκτό και κορυφαίο προϊόν του, τον άνθρωπο. Η Οθωμανολαγνική θεολογία βλέπει τον Οθωμανό σταλμένο από το Θεό για την ψυχική μας σωτηρία, και όχι ως πνευματικό ή φυσικό αντίπαλο. Η Οθωμανολαγνική θεολογία διδάσκει ότι ο ίδιος ο Θεός είναι αγάπη, οπότε από την αγάπη του είμαστε εδώ που είμαστε σήμερα, με κατακτητές τους Οθωμανούς και το Πατριαρχείο υπόδουλο. Αγαπά ο Οθωμανολάγνος λοιπόν την κατάσταση ως έχει, αγαπά και δέχεται τα δεδομένα και την κυριαρχία του Οθωμανού. Αγαπά ο Οθωμανολάγνος τον Οθωμανό, και όλος απορία αναρωτάτε: γιατί να αντισταθούμε στο θέλημα του Θεού, που με την αγάπη του μας έφτασε εδώ και μας έφερε τους Τούρκους; Οι Τούρκοι είναι οι πλησίον μας, και αυτούς ο Θεός μας λέει να αγαπάμε, ότι και να μας κάνουν, ότι και να πάρουν. Και αν τύχει μερικές φορές και μας σφάζουν, καλό μας κάνουν, διότι στον παράδεισο θα πάμε.
    Οθωμανολάγνοι υποκριτές, λοβοτομημένοι θεολογιστές, ανατολίτες καθηγητές κρυπτοευνούχοι, λάτρεις του παραλόγου και της μεταφυσικής, αυτά που εσείς καλά θεωρείτε και φυσικά και εκ Θεού, δεν είναι τίποτα άλλο από μία ανώμαλη πλάνη, μία τις βλακωδέστερες που είδε ποτέ η ανθρωπότητα. Ποτέ δεν εξετάσατε αν αυτά που λέτε και πιστεύετε είναι παρα φύσιν. Πρόσφατα παρουσιάζετε ως μεγάλη σας επιτυχία το ότι καταφέρατε τον επανεκτουρκισμό σας. Τι υπέρ φύσιν άθλος ! Μήπως το επόμενο βήμα θα είναι να σας ακολουθήσουν τα παιδιά των πασάδων, των μπέϊδων, των κοτσαμπάσηδων και των δοσίλογων που έχουν στα χέρια τους μεγάλο μέρος της οικονομικής και πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας; Ή μήπως αυτό δεν χρειάζεται να το ρωτάμε, επειδή αυτοί πάντα είναι μαζί σας; Οθωμανολάγνοι ανθενωτικοί, για σας όλος ο μη Οθωμανικός κόσμος είναι εχθροί, και πρώτα από όλους, οι δυτικοί Χριστιανοί. Και τους άλλους Ορθοδόξους, τους Σλάβους, πάντα αποπαίδια είχατε και τον θρόνο μαζί τους δεν μοιραστήκατε.
    Με την δική σας ιδεολογία, όχι μόνο το Πατριαρχείο έμεινε χωρίς ποίμνιο, αλλά το γένος όλο έπαψε να γεννά. Ευνούχοι είσαστε που ευνουχίζουν. Ο παθητισμός, η αναξιοκρατία, βασική αφετηρία έχουν τα λάθος θρησκευτικά μας δόγματα. Από πολιτιστικής και ηθικής πλευράς, στον Ελληνισμό κυβερνά η αίρεση της Οθωμανολαγνίας. Εαν έτσι συνεχίσουμε λίγα χρόνια ακόμα, εύκολα θα γίνει ο Νεοέλληνας Τουρκομουσουλμάνος. Στη μουσική, στο χορό, στο μπακσίσι, το ρουσφέτι και το χαράτσι, η Ελλάδα του σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο στο μεγαλύτερο ποσοστό της από μία χώρα Τουρκομπαρόκ, όπως πολύ σωστά είχε προβλέψει ο έντιμος πολιτικός κ. Μ. Χαραλαμπίδης.
    Το Πανελλήνιο του μέλλοντος όμως δεν ανήκει στα χέρια του Οθωμανολαγνικού πρασινομπλέ συστήματος. Κύριοι Οθωμανολάγνοι, το αντιλαμβάνεστε; Από φέτος άρχισε η αντίστροφη μέτρηση, και η κρίση που το γένος περνάει είναι κρίση για την οποία εσείς φέρετε τη μέγιστη ευθύνη. Βάρβαρους λοιπόν μας κάνατε, δια των βαρβάρων δοξασιών σας. Αρκετό κακό, αρκετό ραγιαδισμό διδάξατε, αρκετά μάθατε τον κόσμο να ανέχεται την ανομία και την τυραννία, αρκετά διαφθείρατε, αρκετά πήρατε. Το γένος κύριοι επιτέλους, σταδιακά απαλλάσσετε και από εσάς. Δεν είστε εσείς καμία κεφαλή πλέον. Η πηγή της δικής μας αναγεννήσεως είναι το Ελληνικό λογικό. Η δε ειδοποιός διαφορά μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων δεν είναι καθόλου πλέον μόνο η γλώσσα και η ράτσα, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η διαφορά σήμερα βρίσκεται στο ότι Έλληνες είναι στον πλανήτη όσοι την λογική και τον πολιτισμό μελετούν και πιστά υπηρετούν, ενώ οι Βάρβαροι ζουν μέσα στη μεταφυσική δεισιδαιμονία, υπηρετώντας μόνο τα πρωτόγονα ένστικτά τους. Ο Έλληνας είναι ο νέος υπερεθνικός τύπος ανθρώπου, ο λογικός και πολιτιστικός, που έχει εμφανιστεί στον πλανήτη σε μία εποχή μέσα στις τελευταίες δεκάδες αιώνων.

    Το ζητούμενο δεν είναι η διαπόμπευση των Οθωμανολάγνων, αυτό το κάνουν μόνοι τους στους εαυτούς τους. Το ζητούμενο δεν είναι η καταστροφή της Ορθοδοξίας αλλά της Κακοδοξίας, της ιδεολογίας εκείνης η οποία είναι υπεύθυνη για τις ήττες μας. Η Οθωμανολαγνία οδηγεί στον εκτουρκισμό κύριοι, στην Ισλαμοποίηση, γιατί να αρνηθούμε αυτό που και τα νήπια κατανοούν και αναγνωρίζουν; Το Πατριαρχείο της Κων/πολεως πρέπει να υπάρχει και να θριαμβεύσει. Κάτι τέτοιο όμως μόνο με μια Αμερικανορωσική συμμαχία μπορεί να επιτευχθεί, και με την συμμετοχή όλων των Χριστιανών. Αυτό που σήμερα υπάρχει ως Πατριαρχείο, πολύ περισσότερο καλό στην Τουρκία κάνει, παρα στην Ορθοδοξία, και καλώ άλλους να εξηγήσουν τους λόγους. Το ότι η Τουρκία δεν άλλαξε τον κανονισμό να δέχεται και μη Τούρκο υπήκοο για Πατριάρχη, και το ότι γίνονται οι Έλληνες Τούρκοι υπήκοοι για να σώσουν το Πατριαρχείο, είναι εξευτελισμός και μεγάλη απόδειξη ότι το Πατριαρχείο είτε ουδεμία δύναμη έχει και ακολούθησε σκυφτό την Τουρκική πρόταση , ή αυτό έκανε στην Τουρκία την λάθος πρόταση. Ο Πατριάρχης, σεβαστός, δράμα η ζωή του, και δηλητήρια τον κερνούμε, είναι αλήθεια. Όταν όμως το Πατριαρχείο, υποταγμένο, επι σειρά αιώνων ευνουχίζει το ποίμνιο, έρχεται και η στιγμή της στείρωσης και της ατεκνίας, και μένει και το ίδιο δίχως ποίμνιο. Ουδεμία αναγέννηση και ανάσταση του γένους δεν πρόκειται να προέλθει μέσα από την Εκκλησία. Η επιστροφή αρκετών νέων στις εκκλησίες τις τελευταίες δεκαετίες, είναι συνυφασμένη με την εποχή της παρακμής και της πρασινομπλέ κατάντιας. Το ζητούμενο δεν είναι η κατάργηση της Εκκλησίας και των δομών της, το ζητούμενο είναι ισχυρότερες δομές από τις υπάρχουσες να δημιουργήσει το Πανελλήνιο. Οι ίδιες οι δομές και η οργάνωση της Εκκλησίας πρέπει να χρησιμοποιηθούν και να μεταλλαχθούν με τρόπο ειρηνικό, σε κάτι καινούργιο, καλύτερο και ισχυρότερο, Ελληνοκεντρικότερο. Ελληνικοί Χριστιανικοί Ναοί και εγκαταστάσεις θα πρέπει να παραχωρούνται και στους Πολυθεϊστές και όσους άλλους επιθυμούν να εργασθούν για τον Πανελληνισμό και την Αξιοκρατία, για μια νέα φιλοσοφία η οποία όχι μόνο θα βγάλει τον Ελληνισμό από την πνευματική του κρίση, αλλά θα τον φέρει και πάλι πρωτοπόρο στην ανθρωπότητα. Ο Αλέκος Παναγούλης, ο μεγάλος ιδεολόγος της δημοκρατίας, η μετενσάρκωση του δίκαιου Σωκράτη, έχει αναστηθεί και βρίσκεται μέσα στο πνεύμα της Ελληνικής νεολαίας. Οι μεγάλοι άγνωστοι ήρωες του ΕΑΜ, του μεγαλύτερου λαϊκού αντιστασιακού κινήματος που γνώρισε η ανθρωπότητα ενάντια στο φασισμό και τη διαφθορά, σηκώνονται από τους τάφους τους για να μιλήσουν μαζί μας και να μας οδηγήσουν. Όπως το έχουμε ξαναπεί, από φέτος άρχισε να πεθαίνει ο Νεοελλαδισμός, και μία νέα ελπιδοφόρα εποχή γεννιέται, η εποχή του Πανελληνισμού και της Αξιοκρατίας ( Axiocracy Movement ) που σύντομα θα δώσει ένα νέο, δικαιότερο πολιτικό σύστημα στην ανθρωπότητα από αυτά που ήδη υπάρχουν. Η Οθωμανολαγνία λοιπόν σύντομα και αυτή θα αποτελέσει θλιβερό παρελθόν, και θα μείνει στην ιστορία ως το ύστατο σημείο της ιδεολογικής παρακμής μας.

    *Οθωμανολαγνία με ι, όχι μόνο επειδή πρόκειται περί θρησκευτικής νόσου, αλλά και επειδή με το ει παραπέμπει σε αφροδίσια ζητήματα τα οποία εδώ δεν εξετάζουμε. Τον πρώτο λόγο κατά της Οθωμανολαγνίας μπορείτε να βρείτε εδώ : http://ellinikesaxies.blogspot.com/2010/02/blog-post_14.html

    Σχόλιο από Σιδηρούντιος | 30/05/2010

  42. Στέφανε, επειδή μίλησες για ελληνικό ιμπεριαλισμό, έχεις να κάνεις κανένα σχόλιο για το παρακάτω άρθρο;

    ΤΗΛΕΦΩΝΟΥΜΕ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΑ Ή ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ, ΨΩΝΙΖΟΥΜΕ ΟΛΛΑΝΔΟΒΕΛΓΙΚΑ, ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΓΑΛΛΙΚΑ ΤΣΙΜΕΝΤΑ, ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ ΑΡΑΒΟΪΤΑΛΙΚΑ ΚΑΙ… ΔΑΝΕΙΖΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ

    «Οικονομικός μετανάστης» στη χώρα μας το ελληνικό επιχειρείν

    Του ΒΑΣΙΛΗ ΓΕΩΡΓΑ

    Με το όνειρο των «εθνικών πρωταθλητών» ξεμένει η χώρα, καθώς παραχωρεί τον ανθό των επιχειρήσεών της και μετεξελίσσεται ταχέως σε… Ελλάς Ελλήνων υπαλλήλων ξένων αφεντικών.

    Ο πύργος της πολυεθνικής επιχειρηματικής Βαβέλ, που χτίζουν μεθοδικά εδώ και δεκαετίες στη χώρα μας ξένοι κολοσσοί με δέλεαρ τις ολιγοπωλιακές δομές της οικονομίας, έγινε πλέον ψηλότερος από ποτέ με την εκχώρηση του ΟΤΕ στη γερμανική Deutsche Telekom και τη μεταφορά του κέντρου λήψης αποφάσεων από την Αθήνα στη Βόνη.

    http://archive.enet.gr/online/dspphoto?id=222148

    Η συμφωνία αυτή δεν είναι φυσικά ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία, μιας και οι ξένοι έχουν χρόνια τώρα περικυκλώσει τους πιο στρατηγικούς τομείς οικονομικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας. Είναι όμως ιστορική, γιατί αντικατοπτρίζει ξεκάθαρα την ακολουθούμενη στρατηγική «αφελληνισμού» της οικονομίας (σ.σ.: ο τηλεπικοινωνιακός κλάδος της χώρας μας ελέγχεται πλέον μόνο από ξένους) και πιστοποιεί πως ακόμη και τα πιο «προκεχωρημένα φυλάκια» του Δημοσίου και -πόσω μάλλον- του ιδιωτικού επιχειρείν, περνούν με ιδιαίτερη ευκολία στον έλεγχο πανίσχυρων ξένων οικονομικών συμφερόντων.

    Σε αντίθεση με προηγούμενες δεκαετίες, όταν όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις, όσο συντηρητικές και αν ήταν, φρόντιζαν να θέτουν τις στρατηγικές υποδομές υπό εθνικό έλεγχο, οι τωρινές ελληνικές κυβερνήσεις πουλάνε στο όνομα του αντικρατισμού, της φιλελεύθερης οικονομίας και της ευκαιριακής κάλυψης των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, και οι επιχειρηματίες στο όνομα των εύκολων υπεραξιών.

    Ποιος «Πολωνός υδραυλικός»;

    Οι ξένοι «εισβολείς» είναι εδώ και είναι παντού. Δεν είναι ο Αλβανός μετανάστης ή ο Ρουμάνος εργάτης, που κατά την εθνικοπατριωτική αντίληψη κάποιων βάζει βαθιά το χέρι του στο πορτοφόλι του Ελληνα.

    Νέμονται 100 από τα 200 δισ.

    Αρκεί να δει κανείς τη λίστα με τις 300 μεγαλύτερες επιχειρήσεις της χώρας, οι οποίες νέμονται το 50% του συνολικού τζίρου και το 60% της κερδοφορίας που παράγεται κάθε χρόνο σε σύνολο καταναλωτικής δαπάνης ύψους 200 δισ. ευρώ. Ανάμεσά τους και κυρίως στις κορυφαίες θέσεις φιγουράρουν περίπου 100 ξένες πολυεθνικές επιχειρήσεις, ή εταιρείες με ελληνικό όνομα, αλλά ξένο διαβατήριο.

    Γερμανοί, Αγγλοι και Αιγύπτιοι ελέγχουν σήμερα όλες τις μεγάλες εταιρείες σταθερής ή κινητής τηλεφωνίας με τις οποίες συνεργαζόμαστε. Ισπανοί, Γάλλοι, Ιταλοί και Ρώσοι διεκδικούν μερίδιο από την τεράστια πίτα της ενέργειας που καταναλώνουμε. Γερμανοί, Γάλλοι, Ολλανδοί και Βέλγοι βρίσκονται πίσω από τα σουπερμάρκετ που ψωνίζουμε, στα τσιμέντα με τα οποία χτίζουμε τα σπίτια μας, στα καταστήματα από τα οποία αγοράζουμε ρούχα, στην τράπεζα της γειτονιάς μας από όπου πήραμε δάνειο και εσχάτως στην ασφαλιστική μας εταιρεία όπου έχουμε «ασφαλισμένη» τη ζωή μας ή το αμάξι μας. Ολλανδοί και Ελβετοί είναι αυτοί που φτιάχνουν το γάλα των παιδιών μας, που μας προμηθεύουν μπίρες ή ακόμη και λάδι από την… Κρήτη.

    Αμερικανικά όπλα και αναψυκτικά

    Οι Αμερικανοί φτιάχνουν τα όπλα μας, παράγουν τα αναψυκτικά μας, έχουν αναλάβει να εκμοντερνίσουν το Δημόσιο με νέες τεχνολογίες τύπου Microsoft και παράλληλα «χτίζουν» θέσεις για την επόμενη μέρα στη ΔΕΗ, που φλερτάρει με τους Γερμανούς.

    Οι ξένοι έχουν βάλει πόδι και σε όλες τις βασικές υποδομές της χώρας. Ισπανοί (ACS – Dragados) και Γάλλοι (Vinci) κατασκευάζουν τα μεγάλα οδικά δίκτυα και τις γέφυρες ως επικεφαλής κοινοπραξιών μαζί με ελληνικές επιχειρήσεις, Αραβες και Ιταλοί ελέγχουν άμεσα και έμμεσα τις μεγάλες ακτοπλοϊκές εταιρείες που συνδέουν τα νησιά μας.

    Αραβοκινεζικά τα λιμάνια μας

    Ξένοι «συνεταίροι» χτίζουν το Μετρό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, είναι συνιδιοκτήτες με το Δημόσιο στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας (Hochtief στο «Ελ. Βενιζέλος») και τώρα κονταροχτυπιούνται για το ποιοι (οι Κινέζοι της Cosco και της Hutschison ή Αραβες της Dubai Ports) θα είναι οι εκλεκτοί της ελληνικής κυβέρνησης που θα αναλάβουν τη διαχείριση των δύο κομβικών για τα Βαλκάνια λιμανιών στον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη. Την ίδια ώρα οι Γάλλοι της Suez έχουν αρχίσει να βάζουν το δάχτυλο στο μέλι των δύο κρατικών εταιρειών ύδρευσης, την ΕΥΔΑΠ στην Αττική και την ΕΥΑΘ στη Θεσσαλονίκη.

    Κι όλα αυτά σε μια περίοδο που στα περισσότερα κράτη οι κυβερνήσεις είτε αποφεύγουν σιωπηλά είτε αποτρέπουν ηχηρά την εκχώρηση σε «αλλοεθνείς» νευραλγικών κλάδων, όπως το χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι τηλεπικοινωνίες, οι μεταφορές, η ενέργεια κ.ά. *

    Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ρώσοι και Αμερικανοί

    Ερμαια στο τσουνάμι των εξαγορών κυβερνήσεις και επιχειρηματίες

    Σε ξένα χέρια έχει περάσει τα τελευταία χρόνια ο έλεγχος των σημαντικότερων και πιο κερδοφόρων επιχειρηματικών κλάδων της χώρας μας, αφού ούτε οι κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας επιδίωξαν να επενδύσουν σε στρατηγικές ενδυνάμωσης της εθνικής οικονομίας ούτε οι ιδιώτες αντιστάθηκαν στις σειρήνες του εύκολου πλουτισμού.

    http://archive.enet.gr/online/dspphoto?id=222140

    Στις τηλεπικοινωνίες, έναν κλάδο στον οποίο ο ετήσιος τζίρος ξεπερνά τα 9 δισ. ευρώ, όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις ανήκουν πλέον σε ξένα συμφέροντα. Οι Γερμανοί μέσω της Deutsche Telekom απέκτησαν «πακέτο» τον ΟΤΕ μαζί με την Cosmote και την εξαγορασθείσα Γερμανός και έχουν να αντιμετωπίσουν «εντός έδρας» από τη μια πλευρά τον Αιγύπτιο μεγιστάνα Ν. Σαουίρις, ιδιοκτήτη της Wind που αγόρασε την ΤΙΜ μαζί με την Q-Telecom και προσφάτως την Tellas από τη ΔΕΗ, και από την άλλη την αγγλική Vodafone, που στις αρχές της δεκαετίας απέκτησε την Panafone. Ο μετοχικός έλεγχος της Forthnet ανήκει σε διεθνείς επενδυτές, ενώ το «άνοιγμα» του ομίλου Κόκκαλη στον κλάδο συγχρηματοδοτείται από ρωσικά συμφέροντα.

    Στο λιανεμπόριο, ξένοι όμιλοι μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της πίτας, που φτάνει τα 8,5 δισ. ευρώ για τα σουπερμάρκετ και ξεπερνά το 1,5 δισ. ευρώ για τις ηλεκτρικές συσκευές. Οι κορυφαίες αλυσίδες σουπερμάρκετ που δραστηριοπούνται στην Ελλάδα είναι πολυεθνικών συμφερόντων που έχουν εξαγοράσει ελληνικές επιχειρήσεις. Η αλυσίδα με τον μεγαλύτερο τζίρο στη χώρα -περίπου 2 δισ. ευρώ πέρυσι- είναι ο γαλλικός κολοσσός Carrefour-Μαρινόπουλος, ενώ αμέσως μετά ακολουθεί η ΑΒ Βασιλόπουλος -έσπασε το φράγμα του 1 δισ. ευρώ στις πωλήσεις με την εξαγορά της Plus- που ανήκει στον βελγικό όμιλο Delhaize. Αν και υψηλοί, οι τζίροι των 3 μεγάλων ελληνικών σουπερμάρκετ (Σκλαβενίτης, Βερόπουλος, Ατλάντικ) μόλις που ξεπερνούν αθροιστικά τις πωλήσεις του πρώτου στην κατάταξη. Στον συγκεκριμένο κλάδο, η παρουσία ξένων ομίλων ενισχύεται συνεχώς. Οι εκπτωτικές αλυσίδες Lidl και Dia διευρύνουν την παρουσία τους στην αγορά, ενώ η νεοφερμένη γερμανική Aldi έχει φιλόδοξα σχέδια, καθώς σκοπεύει να δημιουργήσει τουλάχιστον 300 καταστήματα τα επόμενα χρόνια.

    Στον τομέα των ηλεκτρονικών συσκευών (πλυντήρια, ψυγεία, τηλεοράσεις, DVD, τηλέφωνα κ.ά.) επικρατεί συνωστισμός πολυεθνικών. Ο όμιλος Κωτσόβολου-Εlectroworld, που ανήκει στη βρετανική Dixons, με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 440 εκατ. ευρώ (2006), ελέγχει σχεδόν το 1/3 της αγοράς, ενώ βασικοί ανταγωνιστές της είναι ο γερμανικός όμιλος Media Markt-Saturn και η γαλλική Fnac.

    Στην αγορά οικιακού εξοπλισμού, όπου η παρουσία ελληνικών εταιρειών παραμένει ακόμη ισχυρή, πρωταγωνιστεί η σουηδική φίρμα ΙΚΕΑ, που αναπτύσσει ο όμιλος Φουρλή, με τζίρο που ξεπέρασε τα 200 εκατ. ευρώ το 2006, και η γερμανική Praktiker με περίπου 260 εκατ. ευρώ. Στην αγορά ετοιμάζεται να διεισδύσει σε συνεργασία με τη Sato και ο ευρωπαϊκός κολοσσός ΟΒΙ, που ανήκει στο γερμανικό όμιλο Tengelmann.

    Στις τράπεζες, η παρουσία ξένων χρηματοπιστωτικών ομίλων είναι σχετικά περιορισμένη. Η γαλλική Credit Agricole ελέγχει την Εμπορική Τράπεζα, η Societe Generale τη Γενική, η Dubai Investment τον ελληνοκυπριακό όμιλο της Marfin Popular Bank και τον επενδυτικό όμιλο MIG, η πορτογαλική BCP τη Nova Bank. Ωστόσο, όλες οι μεγάλες ελληνικές τράπεζες είναι εκτεθειμένες σε επιθετικές εξαγορές καθώς οι μετοχές τους είναι διάσπαρτες σε ξένα επενδυτικά χαρτοφυλάκια, σε ποσοστό που κυμαίνεται μεταξύ 40-50%.

    Αντίθετα, στις ασφαλιστικές εταιρείες ο έλεγχος ασκείται από ξένες εταιρείες. Πέραν της αυτόνομης παρουσίας ξένων ομίλων όπως οι ING, Generalli κ.ά., η γαλλική ΑΧΑ έχει αποκτήσει την Alpha Ασφαλιστική, η Groupama τη Φοίνιξ Metrolife, η ολλανδική Eureko την Interamerican, ενώ στο «σφυρί» έχει βγει και η Αγροτική Ασφαλιστική.

    Στην ακτοπλοΐα, η περσινή χρονιά έφερε μεγάλες ανακατατάξεις. Η MIG, που στην ουσία ελέγχεται από διεθνή επενδυτικά κεφάλαια με κυριότερα αυτά των Αράβων, αγόρασε τον όμιλο Attica Group και την Blue Star ενώ ο Ιταλός εφοπλιστής Ε. Γκριμάλντι απέκτησε τις Μινωικές Γραμμές.

    Ελαΐς, πλήρως στην Unilever

    Στη βιομηχανία, ο όμιλος της ΑΓΕΤ Ηρακλής έχει περάσει πλέον στον πλήρη έλεγχο της γαλλικής Lafarge (86%), ο όμιλος Βιοχάλκο βρίσκεται σε συμφωνία συνεργασίας με τον αμερικανικό όμιλο Nuclear Corporation για τη Σιδενόρ, η παραδοσιακή ελαιουργική εταιρεία «Ελαΐς» εξαγοράστηκε πλήρως από τη Unilever, η μεταλλουργική Hellas Can πέρασε στον έλεγχο της γαλλικής Societe de Participations Carnaudmetalbox, η Rilken ελέγχεται σε ποσοστό άνω του 50% από τη γερμανική Henkel, η καπνοβιομηχανία Παπαστράτος έχει εξαγοραστεί πλήρως από τη Phillip Morris Holland B.V., θυγατρική του πολυεθνικού ομίλου Altria κ.ά.

    Στον κλάδο των τροφίμων ποτών, η Coca Cola Hellenic, δεύτερη μεγαλύτερη σε χρηματιστηριακή αξία σήμερα, εισηγμένη επιχείρηση στο Χ.Α και «αφεντικό» για λογαριασμό της αμερικανικής πολυεθνικής στην ευρύτερη περιοχή μας, αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τη Ζυθοποιΐα Μύθος, «δημιούργημα» του ομίλου Μπουτάρη που εξαγοράστηκε από τη Scotish Newscastle και πρόσφατα αποκτήθηκε από την Carlsberg.

    Πόσο θα κρατήσουν τη ΔΕΗ;

    Στην Ενέργεια, έναν από τους πλέον στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας, η τράπουλα μοιράζεται συνεχώς. Η ΔΕΗ παραμένει ακόμη υπό κρατικό έλεγχο, ωστόσο κανείς δεν ξέρει για πόσο καιρό ακόμη. Δύο αμερικανικά funds πάντως (Capital και Fidelity) έχουν αποκτήσει πάνω από το 10% των μετοχών της και διεκδικούν εκπροσώπηση στο διοικητικό συμβούλιο, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση «παζαρεύει» με γερμανικές (RWE) και άλλες επιχειρήσεις την κατασκευή νέων μονάδων σε συνεργασία με τη ΔΕΗ. Το άνοιγμα της αγοράς παραγωγής ενέργειας έχει προσελκύσει μεγάλους ξένους παίκτες που συνεργάζονται με ελληνικούς ομίλους. Η ισπανική Iberdrola εξαγόρασε τον Ρόκκα, η ιταλική Edison έχει δημιουργήσει κοινοπρακτικό σχήμα με τα ΕΛΠΕ, ο όμιλος Κοπελούζου, που φέρνει το φυσικό αέριο της Gazprom στην Ελλάδα, έχει συμμαχήσει με την ιταλική Enel, ενώ ο Μυτιληναίος συνέστησε κοινή επιχείρηση με την ισπανική Endesa.

    Οι αποκρατικοποιήσεις δεν είναι πραγματικές νέες επενδύσεις

    Τα χαρακτηριστικά που προσελκύουν τις ξένες πολυεθνικές ή ακόμη και το πρόσκαιρο, κερδοσκοπικό κεφάλαιο στην Ελλάδα δεν είναι φυσικά ούτε το φτηνό εργατικό κόστος ούτε οι βοηθητικές υποδομές ούτε το γραφειοκρατικό τέρας.

    Στο παρελθόν «κυνηγούσαν» τις επιδοτήσεις και τα φορολογικά κίνητρα. Στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκαν την οικονομική ανάπτυξη που οδήγησε σε αύξηση της καταναλωτικής δαπάνης, τον υπερδανεισμό και το «μπουμ» της αγοράς ακινήτων. Τα τελευταία χρόνια ευνοούν και ευνοούνται από την προθυμία των ελληνικών κυβερνήσεων να πουλήσουν κρατικά ολιγοπωλιακά φιλέτα (με πρόφαση ότι οι ξένοι κομίζουν τεχνολογία, προσδίδουν δυναμισμό ή προάγουν τον ανταγωνισμό στην ελληνική οικονομία) και ρίχνουν το βάρος τους στις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια και τις υποδομές, τομείς οι οποίοι συν τοις άλλοις χρηματοδοτούνται από τα ευρωπαϊκά ταμεία, ενώ ενδείκνυνται ώστε να χρησιμοποιηθούν σαν βατήρες επέκτασης στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων. Στην ουσία, όμως, πρόκειται για «τσάμπα» επενδύσεις που λίγα προσφέρουν στην πραγματική οικονομία. Από τις αποκρατικοποιήσεις δεν προκύπτουν πραγματικές νέες επενδύσεις σε πάγια και θέσεις εργασίας, αφού στην ουσία αποτελούν εξαγορές υφιστάμενων επιχειρηματικών μονάδων και μάλιστα με δεσπόζουσα θέση στην αγορά. Οι εκπρόσωποι των σουπερμάρκετ στη χώρα μας, ενός κλάδου όπου οι ξένοι επιχειρηματικοί όμιλοι έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν ότι τα κέρδη κάποιων πολυεθνικών εμπορικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα δεν τα βλέπουν ούτε με τα κιάλια στην υπόλοιπη Ευρώπη, μια και εδώ έχουν την ευχέρεια να καθορίζουν τις τιμές πουλώντας τα προϊόντα τους μέχρι και 200% ακριβότερα. Και όχι μόνο αυτό. Οπως έγραφε μόλις την περασμένη εβδομάδα η «Ε» (17/5), η κυβέρνηση προσανατολίζεται σε «περιοριστικά» μέτρα καθώς έχει διαπιστώσει ότι αρκετές πολυεθνικές εκμεταλλεύονται τους χαμηλότερους συντελεστές φορολόγησης επιχειρηματικών κερδών που ισχύουν πλέον στην Ελλάδα (25% έναντι 39% στη Γερμανία), «επαναπατρίζοντας» προς όφελος των μητρικών τους μέγιστο μέρος από τα κέρδη τους.

    Σε κάποιες περιπτώσεις ο ανταγωνισμός λειτουργεί προς όφελος του καταναλωτή.

    Στις ηλεκτρικές συσκευές, λ.χ., οι τιμές σε σχέση με το παρελθόν έχουν πέσει εντυπωσιακά λόγω της υπερπροσφοράς και της ποικιλίας που έφερε η δραστηριοποίηση μεγάλων εμπορικών αλυσίδων του εξωτερικού. Στα έπιπλα και τον οικιακό εξοπλισμό επίσης, όπως και στην ένδυση.

    Πατεράδες της γενιάς των 700 ευρώ

    Από την άλλη, η «γενιά των 700 ευρώ» αποτελεί εν πολλοίς παιδί των πολυεθνικών εταιρειών. Ναι μεν η είσοδος μεγάλων ομίλων στο λιανεμπόριο (σουπερμάρκετ, υπεραγορές ηλεκτρικών συσκευών, εκπτωτικά καταστήματα κ.ά.) δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας, από την άλλη πλευρά όμως είναι δουλειές κακοπληρωμένες (με 600-700 ευρώ) και χωρίς ιδιαίτερες διασφαλίσεις. Ακόμη χειρότερα για τα εργασιακά δικαιώματα, η μαζική είσοδος πολυεθνικών στη χώρα είχε αποτέλεσμα να αλλάξουν πολλά επί τα χείρω τα τελευταία χρόνια. Από το ωράριο των καταστημάτων που επιμηκύνθηκε σε βάρος των εργαζόμενων, μέχρι τις μισθολογικές συμβάσεις, την κοινωνική ασφάλιση, το δικαίωμα στην απεργία και γενικότερα τις εργασιακές σχέσεις που γίνονται κυριολεκτικά λάστιχο.

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΑΣ

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 24/05/2008

    Σχόλιο από αντιιμπεριαλιστής | 31/05/2010

  43. Το Ισλάμ παραλύει την Τουρκία

    ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΡΑΜΦΟΥ To Βήμα, Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

    Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου γράφει για τον ανιστορισμό της χώρας του που είναι παρεμφερής με εκείνον που ερείπωσε το Βυζάντιο και ταλανίζει τη νεότερη Ελλάδα

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artid=340223&dt=27/06/2010#ixzz0s4CrUZzx

    Ο Αχμέτ Νταβούτογλου ανάμεσα στον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και στον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας

    Διάβασα με ενδιαφέρον και προσοχή το «Στρατηγικό βάθος» του κ. Αχμέτ Νταβούτογλου- οραματικό σχεδιασμό ενός ανθρώπου με γερμανική παιδεία και αγγλοσαξoνική μεθοδικότητα, ο οποίος κατευθύνει σήμερα την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Το βιβλίο είναι γραμμένο πριν· οι ιδέες ωστόσο παραμένουν ίδιες, εμπνεόμενες από τολμηρές επιδιώξεις, μακριά από φοβίες. Διότι με αφετηρία τα δεδομένα της παγκοσμιώσεως και τις ευκαιρίες που δημιουργούνται ο συγγραφέας εκθέτει το πιστεύω του για τη διεθνή στρατηγική της Τουρκίας ως συνεχείας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

    Στην ανάπτυξή του ο κ. Νταβούτογλου λαμβάνει υπόψη τις γεωγραφικές, ιστορικές και πολιτισμικές συντεταγμένες της πατρίδας του, περιγράφει τα πλαίσια, υποδεικνύει τις κατευθύνσεις και εντοπίζει τα προβλήματα. Το επιχειρεί επιδέξια, όμως σε ένα σημείο κρίσιμο ο στρατηγικός σχεδιασμός του οδηγείται σε στρατηγικό αδιέξοδο. Συγκεκριμένα στις σελίδες 110-116, επτά επί συνόλου 839, και υπό τον τίτλο «Το ψυχολογικό υπόβαθρο: Η διχασμένη προσωπικότητα και η ιστορική συνείδηση», επικαλούμενος το έργο του ψυχιάτρου Λενγκ «Η διχασμένη προσωπικότητα» ο συγγραφέας παρατηρεί ότι μια στρατηγική θεωρία πάσχει αφ΄ ης στιγμής το αναγκαίο ψυχολογικό υποκείμενο δεν υφίσταται και αυτό συμβαίνει όταν επέρχεται ρήξη μεταξύ του σώματος και της προσωπικότητας του ατόμου. Οσο μεγαλώνει η απόσταση μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής προσωπικότητος, το άτομο μπαίνει σε κρίση με τον εαυτό του και με το περιβάλλον του.

    Αντίστοιχο προς το ατομικό σώμα είναι το πεδίο της ιστορίας από την οποία αποξενώνονται οι παραδοσιοκρατούμενες κοινωνίες και αποκτούν έτσι με τη σειρά τους ψευδή προσωπικότητα. Κατά τον κ. Νταβούτογλου η Τουρκία ζει ακόμη σε συνθήκη «ανιστορισμού», πράγμα που δεν ευνοεί τη δημιουργία στρατηγικής νοοτροπίας ικανής να ενεργοποιήσει συνολικά τον δυναμισμό της κοινωνίας, αφού ορίζουν τη στρατηγική η ψυχολογική αδυναμία και μειονεκτικά αισθήματα από αρνητικές μνήμες του παρελθόντος. Το μεγαλύτερο εμπόδιο της σημερινής Τουρκίας, φρονεί, είναι «η καταδίκη της να βιώνει λόγω των θεσμικών, ιστορικών και ψυχολογικών παραγόντων, τις φθοροποιές διαδικασίες των εσωτερικών αντιφάσεων της ίδιας της χώρας».

    Το αδιέξοδο του στρατηγικού βάθους είναι ένα στρατηγικό κενό. Εάν μέγιστο εμπόδιο της Τουρκίας είναι ο ανιστορικός εαυτός, εκείνο που τον δια μόρφωσε και έφερε την παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον 17ο αιώνα είναι ο ισλαμισμός. Αυτός χρειαζόταν έναν πολιτισμό εχθρικό προς τον αυτόβουλο άνθρωπο και την ιστορικότητα και αυτός απαιτεί σήμερα να γίνει εφαλτήριο για την εθνική ανάταση και πρόοδο της Τουρκίας. Είναι όμως δυνατόν το εκ πεποιθήσεως ανιστορικό τούτο παλιρροϊκό ρεύμα να διεκδικεί ρεαλιστικά τέτοιο ρόλο στον κόσμο της ιστορικότητος με αμεταρρύθμιστο τον πατροπαράδοτό του εαυτό; Πρόκειται για παραλυτικό ανιστορισμό παρεμφερή με εκείνον που ερείπωσε το Βυζάντιο, ταλανίζει τη νεότερη Ελλάδα και κρατεί σε παραζάλη επί αιώνες τους ορθόδοξους λαούς.

    Γενικόλογη στρατηγική
    Στο σημείο τούτο βρίσκεται, νομίζω, το μαλακό υπογάστριο της σκέψεως του συγγραφέα. Αντιπαρερχόμενος γενικόλογα την κρίσιμη πολιτισμική και ανθρωπολογική παράμετρο του ζητήματος συρρικνώνει την κατανόηση της ιστορικότητος σε στρατηγική γεωπολιτικών όρων, που προβιβάζουν την τακτική και υποβιβάζουν το στοιχείο της διεθνούς νομιμότητος υπό συνθήκες οικουμενικής πια επικοινωνίας και συνυπάρξεως. Προκρίνει, ορθά, μια νοηματοδοτική παρέμβαση, η οποία θα εισαγάγει έλλογα στοιχεία στη σχέση της τουρκικής κοινωνίας με το παρελθόν, αλλά παραβλέπει τα εμπόδια ως προς το ίδιο το νόημα, που υψώνει διαχρονικά η τυπολατρική ισλαμοσουνιτική πνευματικότητα. Οι ψυχολογικοί διχασμοί παρατείνονται, απωθώντας τη χρονικότητα και την ιστορικότητα. Σε αυτήν την περίπτωση τη θέση του χρόνου καταλαμβάνει ως εμμονή η τυραννική μνήμη του παρελθόντος αντί οικοδομής του μέλλοντος.

    Να προσθέσω ότι όσο διαρκεί η σύγκρουση του χρονικού με το αχρονικό στοιχείο τόσο η προβληματική του στρατηγικού χώρου συναντά μεγαλύτερα εμπόδια. Ο κ. Νταβούτογλου φαίνεται να έχει μια καθαρά εδαφική αντίληψη του χώρου. Στις σελίδες του βιβλίου του βγαίνει η αγωνία ενός χώρου ασυναίρετου με τον χρόνο. Πρόκειται ακόμη για τον εδαφικό χώρο, στον οποίο προβάλλεται και προσβλέπει η ανιστορική συνείδηση. Εξ ου και ο τόπος- η ζωή του χώρου- δεν μετρά, ενώ ο ίδιος ο χώρος αντιμετωπίζεται σαν έδαφος, το οποίο κατεχόμενο καλύπτει ένα κενό ισχύος.

    Ομως ο χώρος, όπως και ο χρόνος, δεν υπάρχουν χωρίς τον άνθρωπο. Χωρίς τον άνθρωπο καταλαμβάνουμε έδαφος, για να το χάσουμε σαν τις αποικίες με τον χρόνο. Ο πολιτισμός ανοίγει τον χώρο ζωτικά σαν το γλυπτό, που μορφώνει και αναμορφώνει στην αλήθεια του αέρινα τον χώρο. Ο Αττίλας, επί παραδείγματι, κατακτούσε τα βασίλεια και υποδούλωνε τους λαούς επειδή δεν είχε τρόπο να ενώσει τον χώρο στον χρόνο· ο Αλέξανδρος, αντί να επιβάλει καθεστώτα φυσικής συνοχής και τάξεως, άνοιγε τον χώρο ιδρύοντας παιδευ τικά τις πόλεις του σαν χρονικές αρχές, ενώ η Ρώμη παρείχε δικαιώματα πολίτη σε όλους τους υπηκόους τής αχανούς της επικράτειας.

    Στην παγκοσμιωμένη πραγματικότητα των καιρών μας η επικοινωνία πολλαπλασιάζει τον χώρο σε χρόνο υπερβαίνοντας δυνητικά κάθε εδαφική διαίρεση η οποία τον φτωχαίνει. Η πολιτική σήμερα οφείλει, σαν άλλη τέχνη, να ανοίγει τον χώρο στον χρόνο, να πλάθει μορφές συν-χωρήσεως, αντί να σχεδιάζει στρατηγικές επιβολής, που διαχωρίζοντας τον χώρο από τον χρόνο θα καταντήσουν μπούμερανγκ για τους σχεδιαστές. Δεν υποτιμώ τον ρεαλισμό της δυνάμεως, αλλά σημειώνω πως η αλήθεια της υπόκειται σταθερά στο δοκιμαστήριο του χρόνου. Αναζητώντας την ισορροπία

    Αχμέτ Νταβούτογλου

    Ουδείς στρατηγικός σχεδιασμός, όσο προσεκτικά και αν γίνεται, δεν θα ευοδωθεί εφόσον δεν εξισορροπεί τους εξωτερικούς με τους εσωτερικούς του όρους και δεν βασίζεται σε μια κοινωνία συμφιλιωμένη πολιτισμικά με την ιστορικότητα και την ανθρώπινη αυτονομία. Μη λησμονούμε πώς κατέληξε, τηρουμένων των αναλογιών, το ελληνικό «στρατηγικό βάθος» πριν από περίπου ενενήντα χρόνια, με παίκτες μάλιστα της ολκής ενός Ελευθερίου Βενιζέλου και με τα κεκτημένα της Συνθήκης των Σεβρών! Ο κ. Νταβούτογλου θέτει το πρόβλημα του ανιστορισμού της τουρκικής κοινωνίας και την ίδια στιγμή, προκειμένου να ενισχύσει τον διεθνή ρόλο της χώρας του, αναζητεί στηρίγματα- με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται- στους ίδιους τους συντελεστές της ανιστορικότητος: τον πολιτισμό του Ισλάμ και την οθωμανική παράδοση, στης οποίας τα πεπρωμένα ο ίδιος πιστεύει. Δυσφορεί και συγχρόνως υπολογίζει στον παράγοντα των αναχρονιστικών νοοτροπιών, εν γνώσει του ότι εκφράζουν πολιτισμικούς και ανθρωπολογικούς γορδίους δεσμούς, που δεν ξέρει κανείς πότε λύνονται και πότε σφίγγουν. Μήπως θα ήταν αποδοτικότερο ο στρατηγικός σχεδιασμός της Τουρκίας- και της Ελλάδος βέβαια- να στραφεί κατά προτεραιότητα στην υπέρβαση του ανιστορικού εαυτού της;

    Ο κ.Στέλιος Ράμφος είναι συγγραφέας και φιλόσοφος.

    Σχόλιο από Δ.Α. | 29/06/2010

  44. 24/10/2010 | ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ
    Πώς ο Ελληνισμός εθίζεται σταδιακά σε υποταγή στη νεο-οθωμανική Τουρκία

    Με την εμφάνιση του Αχμέτ Νταβούτογλου στο πολιτικό προσκήνιο, από το 2002, αναδύεται στην Τουρκία η εικόνα μιας μακράς πνοής εξωτερικής τουρκικής πολιτικής, που αποβλέπει στην ανάδειξη της Τουρκίας όχι μόνο ως περιφερειακής αλλά και ως μεγάλης δύναμης. Ορόσημο, κατά τον Νταβούτογλου, το 2023, εκατονταετηρίδα της Τουρκικής Δημοκρατίας. Για να επιτύχει σε αυτόν τον υψηλό στόχο, η Τουρκία ασκεί μια νεο-οθωμανική πολιτική, που αποβλέπει ουσιαστικά στην ανασύσταση, με σύγχρονους όρους, της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

    Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα στην Αθήνα, τιτλοφορείται: «Νεο-οθωμανισμός», με κείμενα δέκα συγγραφέων και επιμέλεια του Γιώργου Καραμπελιά. Στην εισαγωγή του βιβλίου επισημαίνονται σημαντικά στοιχεία, που αποκαλύπτουν και επιβεβαιώνουν όσα αρκετοί στην Κύπρο και στην Ελλάδα, και ο γράφων, καταγράφουν για τη συνεχή διολίσθηση και προσχώρηση της Αθήνας και της Λευκωσίας προς τις τουρκικές θέσεις. Η μεν Αθήνα κινείται από ψοφοδεϊσμό, πολιτική και στρατιωτική αδυναμία και εξελισσόμενη τουρκολαγνεία. Η δε Λευκωσία ενεργεί από ραγιαδισμό, πουρκουαδισμό και ιδεολογικό παρορμητισμό, που ξεπερνά τα όρια γενναιόδωρων μονομερών παραχωρήσεων, με την απατηλή εντύπωση ότι έτσι εξευμενίζεται το τουρκικό θηρίο.

    Όπως ο Γ. Καραμπελιάς σημειώνει, ο νεο-οθωμανισμός αποτελεί ολοκλήρωση και επέκταση του ισλαμο-κεμαλισμού στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων και της περιφερειακής πολιτικής. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, τις ανατροπές στα Βαλκάνια και στον Καύκασο, την αναδιάταξη ισχύος και συμφερόντων στη Μέση Ανατολή, η Τουρκία, με το δόγμα Νταβούτογλου για δήθεν «μηδενικά προβλήματα» με τους γείτονες, επιχειρεί να ασκήσει μια νέα επεκτατική πολιτική. Με νέους όρους και νέα μέσα. Η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας είναι δεδομένη. Τα τελευταία χρόνια επιδίδεται στην άσκηση public diplomacy διά της χρήσης της λεγόμενης soft power, δηλ. της μαλακής δύναμης, που σε πολλά ζητήματα αποδεικνύεται περισσότερο ισχυρή από τη hard power, δηλ. τη στρατιωτική δύναμη.

    Η αξιοποίηση των μειονοτήτων
    Όποιος μελετήσει τον Νταβούτογλου, θα διαπιστώσει αυτό που επικαλείται ο Γ. Καραμπελιάς στην εισαγωγή του. Η Τουρκία επιδιώκει, πρώτα να ενταχθεί στην ΕΕ για να συμβάλει, με την πονηρή Αλβιώνα, στην αποδιοργάνωση και αποσύνθεσή της. Και, δεύτερον, αξιοποιεί με εντεινόμενο ρυθμό τις μουσουλμανικές μειονότητες, κατάλοιπα συνήθως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (όπως πράττει με τους Τ/κυπρίους). Όχι από γνήσιο ενδιαφέρον για την κατάστασή τους αλλά για να τις αξιοποιήσει ως εφαλτήρια στην άσκηση νέας επεκτατικής πολιτικής και δι’ άλλων μέσων: Πολιτιστικά, οικονομικά, διπλωματικά, επιχειρηματικά, καλλιτεχνικά.

    Η Τουρκία έχει αναδειχθεί από τον πρόεδρο Ομπάμα σε στρατηγικό εταίρο. Η ΕΕ, η Ρωσία, το Ισραήλ, ενώ δεν ανέχονται ή ανησυχούν, εκνευρίζονται και εξοργίζονται από τις πρακτικές της, εντούτοις αναγνωρίζουν τη γεωπολιτική σημασία της για την περιοχή, που εκτείνεται από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Ενώπιον των νέων σχεδιασμών ασφάλειας που επιχειρείται να σχηματοποιηθούν στην Ευρώπη και στην περιοχή μας, η Τουρκία εμφανίζεται να παίζει έναν σημαντικό ρόλο ενώ μπορεί ίσως ξανά να προβληθεί ως δύναμη, που ενδεχομένως θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα στην αναδυόμενη Ρωσία.

    Τουρκική κατοχή, η κυπριακής ιδιοκτησίας λύση, επανένωση, διχοτόμηση
    Ο Γ. Καραμπελιάς σημειώνει και τα εξής: «Ο κεμαλισμός στηριζόταν αποκλειστικά στη στρατιωτική απειλή στο εξωτερικό, παράλληλα με την εσωτερική αναδίπλωση και την καταστολή στο εσωτερικό. Η νεο-οθωμανική στρατηγική, εκτός από τη στρατιωτική ισχύ, πρέπει να χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο τη «soft power» της οικονομίας, του πολιτισμού, της διπλωματίας, εάν θέλει να συγκροτήσει, στην άμεση περιφέρειά της, μια σειρά από κράτη και δυνάμεις υποτελή ή εξαρτώμενα.

    »Χαρακτηριστική είναι η τουρκική στρατηγική στην Κύπρο, όπου η Τουρκία, αφού πρώτα έχει δημιουργήσει τετελεσμένα με τη στρατιωτική της ισχύ -την οποία και συντηρεί με τη στρατιωτική παρουσία στο νησί-, από ένα σημείο και μετά, αναπτύσσει μια νέα τακτική, που έχει οδηγήσει στις απ’ ευθείας διαπραγματεύσεις των «κοινοτήτων». Δεν αρκείται στη διχοτόμηση, όπως κάποτε, αλλά, χρησιμοποιώντας το δόλωμα της «επανενοποίησης», απεργάζεται την ουσιαστική επικράτησή της στο σύνολο της νήσου. Το άνοιγμα της Πράσινης Γραμμής και οι μετακινήσεις Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα και Τούρκων στην ελεύθερη Κύπρο νομιμοποιούν το έγκλημα της κατοχής και εθίζουν τους Ελληνοκυπρίους σε μια νεο-οθωμανική Κύπρο».
    Να υπενθυμίσουμε παλαιότερη δήλωση του Σερντάρ Ντενκτάς, γιου του κατοχικού Ραούφ Ντενκτάς, που με κυνισμό επισήμανε ότι, κάθε φορά που ανοίγει ένα κατοχικό οδόφραγμα, περισσότερο τσιμεντώνεται και εμπεδώνεται στη συνείδηση των Ελλήνων το τ/κ ψευδοκράτος. Η εικόνα που εκπέμπεται είναι εκείνη δύο κρατών και δύο λαών, αφού όταν οι Έλληνες της Κύπρου περνούν τα οδοφράγματα, υποχρεώνονται να επιδεικνύουν ταυτότητες ή διαβατήρια, ως εάν να εισέρχονται σε άλλο κράτος. Εξάλλου, οι τελωνειακοί και αστυνομικοί έλεγχοι υποβάλλουν επίσης και εθίζουν εξ αυτού τους Έλληνες ότι απέναντι, στα κατεχόμενα εδάφη τους, λειτουργεί μια άλλη εξουσία και αρχή, με στρατό, Αστυνομία και διοίκηση.

    Η κυπριακής ιδιοκτησίας διαπραγμάτευση και λύση, που προωθεί ο Πρόεδρος Χριστόφιας, εξυπηρετεί τα μέγιστα τον νεο-οθωμανισμό της Τουρκίας, επειδή την απαλλάσσει από το στίγμα του εισβολέα-κατακτητή, την τοποθετεί στη θέση του τρίτου παρατηρητή που, στο πλαίσιο μιας… αλτρουιστικής συμπεριφοράς και της… ειρηνοποιού πολιτικής της, είναι έτοιμη να βοηθήσει τις δύο κοινότητες της Κύπρου στην αναζήτηση λύσης. Με απώτερο στόχο τον πλήρη έλεγχο της νήσου. Όπως σημειώνει ο Γ. Καραμπελιάς, «ο νεο-οθωμανισμός συνιστά μια εσωτερική παράμετρο της πολιτικής ζωής» στην Ελλάδα και στην Κύπρο, διότι «έχουν δημιουργηθεί διαρκώς ισχυροποιούμενες ομάδες συμφερόντων στην Ελλάδα και την Κύπρο, που προωθούν και υποστηρίζουν τον τουρκικό νεο-οθωμανισμό, διότι θεωρούν ότι αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντά τους. Αν οι «δουλειές» πάνε καλά, τότε τσιμέντο να γίνει το Κυπριακό, η κυριαρχία στο Αιγαίο ή η Μακεδονία, ακόμα και οι διεκδικήσεις των Σκοπιανών».

    Η δορυφοροποίηση της Ελλάδας
    Σταδιακά και εξελικτικά, η Ελλάδα μετεξελίσσεται σε δορυφόρο της συνεχώς ενισχυόμενης δύναμης και γεωπολιτικής θέσης της Τουρκίας. Αυτή η κατάσταση πραγμάτων ξεκίνησε επί εποχής Σημίτη -Ίμια, ζεϊμπέκικα, αδελφοποιήσεις, διπλωματία των σεισμών- και συνεχίστηκε από τον Καραμανλή και σήμερα από τον Παπανδρέου. Τον πρώτο ηγέτη που συνάντησε, πέντε ημέρες μετά την εκλογή του και μάλιστα στην Κων/πολη, ήταν ο Ταγίπ Ερντογάν. Παρατηρεί ο Γ. Καραμπελιάς:

    «Έχει παρέλθει κατά συνέπειαν η εποχή κατά την οποία την υποταγή στα τουρκικά κελεύσματα σε Ελλάδα και Κύπρο επέβαλλαν κυρίως τα στρατηγικά συμφέροντα των Αγγλοαμερικανών «συμμάχων» μας, και έχουμε εισέλθει σε μία περίοδο κατά την οποία η υποταγή στον νεο-οθωμανισμό καθίσταται επιλογή των ελληνικών ελίτ σε Ελλάδα και Κύπρο. Γι’ αυτό και η υποστήριξη της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε., γι’ αυτό και η αποδοχή των τετελεσμένων της κατοχής στην Κύπρο, γι’ αυτό και τα γλυκερά κηρύγματα της υποταγής». Και προσθέτει: «Η πρόσφατη, λοιπόν, στροφή προς τον νεο-οθωμανισμό συνιστά μια στροφή μεγάλων διαστάσεων, κυριολεκτικά ιστορικής σημασίας, που εγκαινιάζει μια νέα περίοδο της ελληνικής ιστορίας καθώς και του ιστορικού χώρου που μας περιβάλλει». Από το 1990 και εντεύθεν, τα δεδομένα στην ευρύτερη Βαλκανική και Μεσανατολική περιοχή άλλαξαν δραματικά. Η Τουρκία με έναν πληθυσμό 70 εκ. και μπροστά στον κίνδυνο του ριζοσπαστικού Ισλάμ για τη Δύση και την επανεμφάνιση της «ρωσικής αρκούδας», καθίσταται αποφασιστικός κόμβος της νέας τάξης πραγμάτων.

    Η αντίσταση στον νεο-οθωμανισμό
    Ο Γ. Καραμπελιάς επισημαίνει πως «από την εποχή της τελευταίας διακυβέρνησης Παπανδρέου και κυρίως επί Σημίτη στην Ελλάδα και επί Κληρίδη στην Κύπρο, η δεύτερη γραμμή καθίσταται κυρίαρχη. Με πρωτοπόρους τους βάρδους του αντιεθνικισμού, τους διανοούμενους της Αριστεράς που θα προετοιμάσουν ιδεολογικά το έδαφος, οι ελληνικές άρχουσες τάξεις στη δεκαετία του 2000 θα γίνουν σταδιακά νεο-οθωμανικές. Το Σχέδιο Ανάν και η πολιτική Χριστόφια, ο Γιώργος Παπανδρέου και η Ντόρα Μπακογιάννη, τα τουρκικά σίριαλ στην τηλεόραση, η αλλοίωση της ιστορίας, οι τεράστιες επενδύσεις της Εθνικής Τράπεζας στην Τουρκία και ο αυξανόμενος ρόλος του ελεγχόμενου από τους Τούρκους Πατριαρχείου στην ελλαδική Εκκλησία, είναι εκφάνσεις αυτής της νέας πραγματικότητας στην οποία σταδιακώς, με ομοιοπαθητικά αυξανόμενες δόσεις, εθίζεται ο ελληνικός λαός».
    Στην Κύπρο παρατηρούνται ακόμα πιο ανησυχητικά φαινόμενα, με τη μεθοδευμένη προσπάθεια του Προέδρου Χριστόφια, του ΑΚΕΛ και γνωστών θιασωτών της επαναπροσέγγισης, για αυτομαστίγωμα και αυτοενοχοποίηση των Ελλήνων της Κύπρου, που συνοψίζεται στην προεδρική θέση: «Μα, κάναμε κι εμείς πολλά» στους Τ/κύπριους, άρα, πρέπει να πληρώσουμε κι άλλα: Σε υποχωρήσεις, σε παραχωρήσεις, σε υποταγή. Η πιο ισχυρή αντίσταση της Ελλάδας και της Κύπρου έναντι της επέλασης του νεο-οθωμανισμού είναι πρώτα μια πνευματική και ηθική εξανάσταση, που θα επιτρέψει στον Ελληνισμό να ανακόψει την πορεία της Τουρκίας προς την Ευρώπη. Και παράλληλα, με συμμαχίες να οικοδομήσει έναν ισχυρό πυλώνα στα Βαλκάνια με τους Σέρβους και άλλους χριστιανούς και έναν ανάλογο με τους Ισραηλινούς στη Μέση Ανατολή, χωρίς να παραβλάπτονται οι σχέσεις μας με αραβικά κράτη. Αυτά ακριβώς που φοβάται ο Νταβούτογλου και θέλει να αποτρέψει.

    http://sigmalive.com/simerini/politics/reportaz/318485

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 01/11/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: