Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-9 Μάη 1936: Θεσσαλονίκη

«Γιέ  μου,

σπλάχνο των σπλάχνων μου,

 καρδούλα της καρδιάς μου,

      πουλάκι της φτωχιάς αυλής, 

ανθέ της ερημιάς μου, 

πώς κλείσαν  τα ματάκια σου

και δε  θωρείς που κλαίω…»

                                                                

Η φωτογραφία αυτή από την εξέγερση της Θεσσαλονίκης ενέπνευσε το Γιάννη Ρίτσο να γράψει το θρήνο της μάνας  στον ΕπιτάφιοΟι μελοποιημένοι αυτοί στίχοι από τον Μ. Θεοδωράκη μετέφεραν μέχρι τις μέρες μας τον πόνο της εργατικής εξέγερσης στη Θεσσαλονίκη του ’36. Μια πόλη, γεμάτη από το προσφυγικό προλεταριάτο, που προσπαθεί να αντισταθεί στη βία του κράτους  και να ανασάνει από την τρομερή εκμετάλλευση που επιβάλλει το Κεφάλαιο. Πρόσφυγες και ντόπιοι, Έλληνες και Εβραίοι εργάτες, θα διεκδικήσουν  μια θέση στον ήλιο.

Προσεγγίζουμε τα γεγονότα εκείνα μέσα από τη ματιά του Μικρασιάτη  Γιάννη Ταμτάκου, ο οποίος πολιτικά κινήθηκε στο μαρξιστικό αντισταλινικό χώρο.

«Τα αιματηρά γεγονότα του Μάη του 1936 στην Θεσσαλονίκη ξέσπασαν αυθόρμητα, με αφορμή την απεργία του καπνεργοστασίου «Κομέρσιας». Οι εργάτες είχαν υποβάλει τα αιτήματά τους στον εργοδότη και όταν αυτός τα απέρριψε, κατέλαβαν το εργοστάσιο, κλείστηκαν μέσα σε αυτό και με πανό και μαύρες σημαίες στα παράθυρα ζητούσαν συμπαράσταση των άλλων εργοστασίων. Σε λίγες μέρες κηρύσσεται παν – καπνεργατική απεργία κι από τις δύο συνομοσπονδίες και σωματεία, των συντηρητικών από τη μια και της Ενωτικής – που επηρέαζε το ΚΚΕ – από την άλλη.


Ο ταγματάρχης Μαρινάκης μιλά στους συγκεντρωμένους λίγο πριν από την κηδεία των θυμάτων (10 Μάη).
Έχει προηγηθεί η συναδέλφωση απεργών και στρατεύματος.

Ήταν ακόμα η εποχή που η πολιτική του σταλινισμού ήταν υπέρ της γενίκευσης των απεργιών. Όταν η απεργία άρχισε να επεκτείνεται μέσα στους άλλους κλάδους, παίρνοντας γενικότερο χαρακτήρα, οι σταλινικοί που είχαν την πλειοψηφία, δίνουν εντολή να μετατραπούν οι διοικήσεις των σωματίων σε απεργιακές επιτροπές, οι δε γραμματείς τους να αποτελέσουν την Κεντρική Απεργιακή Επιτροπή. Και αυτό δίχως να προηγηθούν συνελεύσεις των σωματείων για να εκλέξουν οι ίδιοι οι εργάτες απεργιακές επιτροπές. Δεν έγινε καμία γενική συγκέντρωση, αλλά σε διάφορες συγκεντρώσεις σε σημεία της πόλης, ομιλητές από πρόχειρα βήματα μιλούσαν στο λαό. Σε μια τέτοια συγκέντρωση κοντά στην διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου, οι χωροφύλακες του Ε’ Αστυνομικού Τμήματος – που βρισκόταν στην Εγνατία απέναντι από τα λουτρά «Παράδεισος» στην πλατεία Αριστοτέλους – πυροβόλησαν χωρίς λόγο πάνω στους συγκεντρωμένους εργάτες και σκότωσαν 7 – 8. Κατόπιν πυροβολούν και σε άλλα σημεία, προσπαθώντας να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους, σκοτώνοντας και άλλους, ανάμεσα σ’ αυτούς και γυναίκες. Οι σκοτωμένοι ήταν τελικά πάνω από 12 και οι τραυματίες πάνω από 300.


Κοντά στην Εγνατία δολογονήθηκε ο Τάσος Τούσης.
Οι σύντροφοί του τον τοποθετούν σε μία πόρτα.

Αυτή η σφαγή προκαλεί την αγανάκτηση και εξέγερση των εργατών. Το τι έγινε είναι απερίγραπτο. Να κτυπούν οι καμπάνες πολλών εκκλησιών του Αγ. Δημητρίου καλώντας τον κόσμο σε εξέγερση, να γεμίζουν οι δρόμοι από αγανακτισμένες μάζες από τις διάφορες συνοικίες, άνδρες και γυναικόπαιδα με άγριες διαθέσεις να λυντσάρουν χωροφύλακες με πέτρες, να φωνάζουν «κάτω οι δολοφόνοι», άλλοι πάλι να θέλουν να βάλουν φωτιά στα τμήματα στα οποία οι δολοφόνοι αναγκάσθηκαν να  κλειστούν μέσα και κάτω από το κτίριο του Διοικητηρίου στο υπόγειο, άλλοι εργάτες ζητούσαν όπλα κι αυτοί να καταγγέλλονται σαν προβοκάτορες από τους σταλινικούς. Οι σταλινικοί που ήταν πριν υπέρ της γενίκευσης των απεργιών τώρα προσπαθούν να συγκρατήσουν τις εξεγερμένες μάζες για να μην κάμουν έκτροπα (εδώ πρέπει να σημειώσω όταν ο γράφων μιλούσε στην οδό Εγνατίας και Βενιζέλου γωνία, ανεβασμένος σ’ ένα περίπτερο σε ογκώδη συγκέντρωση, ο σταλινικός κούτβης Σολομών Κοέν, στέλεχος του ΚΚΕ, διέδιδε στους συγκεντρωμένους πως εγώ που μιλάω πάνω στο περίπτερο, ήμουν χαφιές, Τότες μια ομάδα από νέους τσαγκαράδες που με γνώριζαν καλά του είπαν να ντρέπεται λιγάκι για την συκοφάντηση που έκαμε γιατί αν τον έπιαναν, του είπαν, οι εργάτες που δεν τον ξέρουν στην αγανάκτησή τους θα τον ξέσκιζαν – ας σημειωθεί πως η ομάδα αυτή των νέων ήταν σταλινικοί της κομματικής νεολαίας, κι ακόμη του είπαν πως εγώ δεν είμαι δικός τους αλλά ένας τίμιος εργάτης. Τα παιδιά ήρθαν και μου το είπαν για να προσέχω – αυτός έφυγε, όπως όμως αποκαλύφθηκε αργότερα με τη δικτατορία του Μεταξά, είχε παραδώσει στην ασφάλεια τους περισσότερους σταλινικούς ισραηλίτες και έλληνες στη Θεσσαλονίκη, όπως φαίνεται από χρόνια δούλευε για λογαριασμό της ασφάλειας μέσα στο ΚΚΕ, γιατί κάποτε όταν ακόμη ήταν ο Στίνας στο ΚΚΕ και υπεύθυνος της περιφερειακής Μακεδονίας Θράκης αυτός ο κούτβης Σολομών Κοέν του είχε προτείνει του Στίνα να κάμει μια φράξια μέσα στην ασφάλεια που γνώριζε όπως έλεγε ορισμένους «καλούς» για λογαριασμό του Κόμματος, για να μαθαίνουν τις κινήσεις της ασφάλειας, αλλά όπως απεδείχθη η ασφάλεια είχε γερή φράξια μέσα στο ΚΚΕ με αυτόν τον Σολομών Κοέν, τον Λιθοξόπουλο, τον Μελίκογλου κλπ.

Αλλά οι μάζες είναι τώρα κυρίαρχες στους δρόμους και τότες δίνεται η εντολή να επέμβει ο στρατός. Ο στρατός όμως από την πρώτη στιγμή δείχνει φιλικές διαθέσεις και συμπάθεια στους εργάτες, οι οποίοι χειροκροτούν τους στρατιώτες και τους αγκαλιάζουν. Ο στρατός είναι στην ουσία με το μέρος των εργαζομένων. Συναδελφώνονται σχεδόν με το πλήθος και αυτό το βλέπουν οι ανώτεροί τους, Τότες κάνουν την εμφάνισή τους σε μια συνεδρίαση της Κεντρικής Απεργιακής Επιτροπής (ΚΑΕ) οι βενιζελικοί βουλευτές της Θεσσαλονίκης, Ζάνας και Μαυροκορδάτος, δήθεν για μεσολάβηση. Στην αρχή ζητούσαν να λυθεί η απεργία στα νοσηλευτικά ιδρύματα (βλέπεις τους πήρε ο πόνος τους ανθρώπους του ιδιώνυμου, τα κοπέλια του Βενιζέλου), να παρασχεθεί σ’ αυτά τροφοδοσία κλπ. Αλλά κατόπιν άρχισαν να επεμβαίνουν  γενικότερα στο ζήτημα της απεργίας. Από τα μέλη της ΚΑΕ μόνο ο Π.Β., γραμματέας τότες των υφαντουργών αντέδρασε στις επεμβάσεις των Βενιζελικών βουλευτών. Όταν το ζήτημα ήρθε στις κλαδικές απεργιακές επιτροπές αντέδρασαν στους τσαγκαράδες οι σύντροφοι Γιάννης Ταμτάκος και Κώστας Κωσταντόπουλος, για τις παρεμβάσεις.


Κυριακή 10 Μάη. Ο λαός της Θεσσαλονίκης κηδεύει τα θύματα της εξέγερσης

Η γενική πανελλαδική απεργία που είχαν υποσχεθεί να κηρύξουν οι δύο συνομοσπονδίες, ύστερα από εσκεμμένες παρελκυστικές διαπραγματεύσεις πάνω από μια εβδομάδα, είχε στο τέλος μηδαμινά αποτελέσματα. Η κατάσταση στο μεταξύ με την πάροδο των ημερών είχε ξεθυμάνει και η αποτυχία της ήταν αναμενόμενη. Ο στρατηγός Ζέπος αφού είδε ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον στρατό της Θεσσαλονίκης (οι χωροφύλακες ήταν πανικόβλητοι και κλεισμένοι στα αστυνομικά τμήματα) άρχισε να δίνει υποσχέσεις πως όλα τα ζητήματα των εργατών θα ικανοποιηθούν. Τα θύματα και οι οικογένειές τους θα αποζημιωθούν, οι δε ένοχοι θα τιμωρηθούν και πολλά άλλα. Οι αρχηγοί των εργατών, ο αξιοθρήνητος βουλευτής τους ΚΚΕ Μιχ. Σινάκος, ο Απόστ. Κρόζος και ο Σταυρίδης, που ήταν συντηρητικός, κάμουν δεκτές τις υποσχέσεις του στρατηγού Ζέπου και καλούν τους εργάτες να δώσουν εμπιστοσύνη στο «λόγο τιμής» ενός ανώτατου αξιωματικού και να πάνε ήσυχα στα σπίτια τους. Έτσι κατέληξε και κατάρρευσε προδομένη μια μεγαλειώδης εξέγερση. Την άλλη μέρα αντίς να ικανοποιηθούν τα ζητήματα των εργατών και να αποζημιωθούν οι οικογένειες των θυμάτων, η κυβέρνηση μετέφερε από τη Λάρισα νέο στρατό και ιππικό της εμπιστοσύνης της. Επίσης το λιμάνι της Θεσσαλονίκης γέμισε από πολεμικά πλοία, η πόλη τώρα στρατοκρατείται, αρχίζουν οι συλλήψεις και οι σταλινικοί με προκήρυξή τους καταγγέλλουν το Ζέπο που δεν κράτησε το λόγο της στρατιωτικής του «τιμής».

————————————————————————–


Ο μπαρμπα – Γιάννης Ταμτάκος με τον Άγι Στίνα

Γεννήθηκε το 1908. Δύο φορές πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία, από 6 χρονών μπήκε στην παραγωγή πουλώντας κουλούρια και κάνοντας τον λούστρο. Το 1918 – 19, σε ηλικία 11 χρόνων πρωτοπήγε σε μια εργατική συγκέντρωση για την πρωτομαγιά στην Ευαγγελίστρια της Θεσσαλονίκης. Πλησιάστηκε από τους αρχειομαρξιστές το 1925 – 26, απ’ τον Πολλάτο και άλλους. Πήρε μέρος σ’ όλους τους απεργιακούς αγώνες, σαν τσαγκάρης με την ιδιότητα του εκλεγμένου συμβούλου και σαν γραμματέας του σωματείου των υποδηματεργατών Θεσσαλονίκης. Κατηγορήθηκε για τα γεγονότα του 1936 ως πρωτεργάτης μαζί με άλλους 52 εργάτες. Στάλθηκε εξορία και φυλακή για πολλά χρόνια, βάσει του ιδιώνυμου, μέχρι το 1942. Φεύγοντας η κυβέρνηση Τσουδερού τους άφησε εξόριστους στην Γαύδο και τους παρέδωσε στους Γερμανούς. Πολλοί απ’ αυτούς εκτελέστηκαν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής και στο Νεζερό της Λάρισας. Έχει στο ενεργητικό του και πολλές αποδράσεις με πιο ηρωική αυτήν απ’ το Χαϊδάρι. Γνώρισε εκεί τους περισσότερους απ’ τους τουφεκισθέντες στην Καισαριανή και θα ήταν ένας παραπάνω νεκρός αν δεν δραπέτευε….. (από Ιντιμίντια Άθενς) Πέθανε την Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2008. Τελευταίο μνημόσυνο… [ΕΔΩ]

 Πρωτο-αναρτήθηκε στις 8 Μαϊου 2007

Advertisements

08/05/2010 - Posted by | -Ιδεολογικά, -Πολιτική

20 Σχόλια »

  1. Αντί άλλου σχολίου (προς το παρόν): http://panosz.wordpress.com/2007/04/06/epitafios/

    Σχόλιο από Πάνος | 08/05/2007

  2. Εχουμε πολλά να θρηνήσουμε, έχουμε πολλά να διδαχθούμε, η αληθινή ιστορία του φονιά του Γρηγόρη Λαμπράκη στο http://e-epiloges-dionysos.blogspot.com
    Για τον Ταμτάκο δεν ήξερα, ευχαριστούμε.

    Σχόλιο από DIONYSOS | 08/05/2007

  3. Πάλι στη «νεκροφιλία» πέσαμε;

    Σοβαρά, τώρα. Μπράβο για την υπενθύμιση μιας από τις κορυφαίες στιγμές του προπολεμικού εργατικού κινήματος.
    Ο Γ. Ταμτάκος νομίζω ότι μεγαλώνοντας προσέγγισε τον αναρχισμό ή κάνω λάθος;

    Σχόλιο από εξαποδω | 09/05/2007

  4. «εξαποδώ», τον Γαβριηλίδη μας θυμίζεις! Ευτυχώς που δε σε πήρε είδηση ο «νεκρόφιλος κομμουνιστής».

    Πολιτικά δήλωνε πλέον «αναρχικός».

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/05/2007

  5. Η 9η Μαϊου αποτελεί την επίσημη Διεθνή Ημέρα για τη Λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

    Τη μέρα αυτή η χιτλερική Γερμανία παραδόθηκε στους συμμάχους.

    Η πρωτεύουσα του Γ’ Ράϊχ, το Βερολίνο, είχε ήδη καταληφθεί από τον Κόκκινο Στρατό.

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/05/2007

  6. […] ► Με την ευγενική υπενθύμιση του Πόντος & Αριστερά […]

    Πίνγκμπακ από 9 Μάη 1936 - Θεσσαλονίκη « Θεαμαπάτες & Δικτυώματα | 09/05/2007

  7. «… να γεμίζουν οι δρόμοι από αγανακτισμένες μάζες από τις διάφορες συνοικίες, άνδρες και γυναικόπαιδα με άγριες διαθέσεις να λυντσάρουν χωροφύλακες με πέτρες …»

    Πάντα το ζήλευα, ποτέ δεν τό ‘ζησα. Μόνο κάτι ψιλο-αψιμαχίες, μεμονωμένες περιπτώσεις, διαδηλώσεις χωρίς σκοπό. Εκσυγχρονίστηκε το κράτος, εκσυγχρονίστηκαν και οι πολίτες. Μπορούμε να στέλνουμε SMS διαμαρτυρίας. Μετά από αγώνες όλοι έχουμε πιά κινητό ή όπως το είπε ο Βάνεγκεμ «οι κομμουνάροι θυσιάστηκαν για ένα ηλεκτρικό ψυγείο στην κουζίνα μας» (κάπως έτσι, δεν το θυμάμαι ακριβώς).

    Δεν ήξερα ότι πέθανε ο Ταμτάκος, ξέρω ότι όλοι μας είμαστε, λίγο πολύ, πολιτικά νεκροί.

    Σχόλιο από cropper | 09/05/2007

  8. METAFEROYME ΕΔΩ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΧΡ. ΜΟΡΦΟΥ…..
    ———————————————————–

    Γατος_με_απαλες_πατουσες Says:
    May 9th, 2007 at 3:58 pm

    “Σαν επαναστάτης σοσιαλιστής δεν πήρε μέρος στον 2ο ιμπεριαλιστικό πόλεμο γιατί θεωρούσε το κίνημα του ΕΑΜ σαν εξάρτημα του επιτελείου της Μέσης Ανατολής, για την απελευθέρωση της ελληνικής αστικής τάξης. Καλλιεργούσε μαζί με τους συντρόφους του Στίνα, Βουρσούκη, Μακρή, Κρόκο, Καστοριάδη κλπ, τον επαναστατικό διεθνισμό για μια κοινωνία αυτόνομη, αυτοδιαχειριζόμενη, διακηρύσσοντας την συναδέλφωση των εμπόλεμων στρατιωτών. Γι’ αυτή του τη δράση καταδιώχθηκε από την αστική τάξη, τους φασίστες και τους σταλινικούς. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξέφυγε από το σταλινικό λεπίδι της Ο.Π.Λ.Α. («έτυχε» να κυκλοφορεί στην περίοδο των εκκαθαρίσεων με διάφορες ταυτότητες και ψευδώνυμα).”

    παλιες αγαπες δεν λεω,αλλα και η τεχνη του μπλα μπλα και εδω παρουσα …συναδελφωση των εμπολεμων στρατιωτων!!! αυτοι με τα οπλα και οι κατακτημενοι με τα συνθηματα στους τοιχους αντε και καμμια προκυρηξη …φαντασου μεσα στην οικογενεια ναχεις μπατσο ξαδελφο και εσυ να του μιλας περι συναδελφωσης,αντε και τον επεισες θα παει να κανει πυρηνα στο μπατσαδικο;;;

    εκαστος και ο μικροκοσμος της αυτοδικαιωσης του…
    θυμαμαι ακομη τον Κορνηλιο στο Παντειο να μιλα και απο κατω πρωτο τραπεζι πιστα Μενιος (οταν εβραζε το σκανδαλο),Giorgos,ακομη και ο Δρακοπουλος της Εποπτειας και νυν του Χριστοδουλου και κανεις δεν τολμησε να πει ενα ΟΥΣΤ κουφαλες,εκτος απο κατι ζορικους αλλα και αυτους τους σιωπησαν διοτι τα σαλονια παντα ειναι αγαπητα …και θυμαμαι ακομη τον Ποτακη (πασοκυπουργο) να εχει μεταφρασει Κορνηλιο και να θελει να του τον εκδωσει ο Γιωργος ο Σπηλιωτης καλη του ωρα,μιλαμε για σχιζοφρενεια … οποτε θυμαμαι κατι τις θα το γραφω ετσι για να ξεχνιομαστε ,διοτι δεν αμαρτανουν μονον οι εξουσιαστες αλλα συμπας ο λαος …
    ——————————-

    Χρήστος Μόρφος Says:
    May 9th, 2007 at 7:59 pm

    Αυτά πίστευαν οι άνθρωποι αυτά έλεγαν. Στρατευμένοι, ιδεολόγοι, εργάτες, κυνηγημένοι από όλους κι όλες [τις καταστάσεις] είχαν και μερικές ιδέες που τους κράτησαν όρθιους. Γέρασαν, τα καθάρματα στα οποία είχαν πιστέψει στη νιότη τους κι αργότερα πολέμησαν είχαν χαθεί, οι απόψεις τους για τη Σοβιετία είχαν δικαιωθεί, με την πίκρα του γέρου είχαν κάθε δικαίωμα να νιώθουν [αυτο]δικαιωμένοι.

    Τέλος πάντων, κάνω κι εγώ τώρα τον δικηγόρο του διαβόλου, αλλά διάβολε! Υπήρξαν κι άνθρωποι που έζησαν όρθιοι. Δικαιώθηκαν; Δεν δικαιώθηκαν. Αν είχαν δικαιωθεί ο κόσμος δεν θα ‘ταν τόσο χάλια. Ας μην ζητάμε τα ρέστα από αυτούς τους λίγους, που τουλάχιστον κολύμπησαν ενάντια σ’ όλα τα ρεύματα. Σήμερα καλά-καλά δεν θυμόμαστε τι πιστεύαμε πριν από 30 χρόνια. Σε 30 χρόνια, αν ζούμε, θα παρακολουθούμε απλώς τα κοριτσόπουλα σε κανένα πάρκο και θα μας φεύγουν οι μασέλες…

    Για τους υπόλοιπους καλά τα λες. Και Μένιους, και Ποτάκηδες, και Δρακόπουλους. Αν θυμηθούμε και τον Καστοριάδη που “άφησε διαθήκη” να πουν μετά θάνατον ότι δούλευε στον ΟΟΣΑ… τότε καταλήγουμε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι τα σαλόνια ήταν πάντα γεμάτα με τους σωστούς ανθρώπους.

    Ο λαός;! Αφού τον πηδήξανε άνευ σιέλου πλείστοι όσοι, τώρα μπορεί να είναι υπερήφανος ότι έχει τα μούτρα των αφεντικών του. Και μόνον αυτά.

    Γράφε εσύ. Να θυμόμαστε. Περάσαν καναδυό δεκαετίες που δεν τολμούσαμε να πούμε το όνομά μας. Που φάγαμε όλα τα στελέχη [ιδιωτικού και κρατικού τομέα] στη μάπα κι όλους τους διανοητές κι όλους τους γραφιάδες κι όλους τους αναζητητές της [αυθαίρετης-μπετά] ευτυχίας. Τώρα που όλοι αυτοί λουφάξανε, καιρός να κινήσουμε να πάμε παρακάτω. Όχι αλώβηγοι. Αλλά όρθιοι. Ακόμα.
    ———————————–

    Γατος_με_απαλες_πατουσες Says:
    May 9th, 2007 at 9:26 pm

    Αυτα πιστευαν αυτα ελεγαν… αυτο ομως θα πρεπει να το δεχτουμε για ολους τους καθαρους στη καρδια,απο Χιτες ως Σταλινες γιατι σε ολες τις φυλες υπαρχουν οι Πιστοι.
    Τον πιστο δεν μπορεις να τον αντιπαλευσεις,ειναι εκει πληρως παραδομενος για τους οποιους λογους, με αυτη τη διαφοροποιηση που ισχυει για ΟΛΟΥΣ.Αρκει ναναι καθαρος στη καρδια του,ξερουμε ολοι ανταρτες που σημερα λενε “ευτυχως που χασαμε”, ακροδεξιους που λενε “μας πουλησαν οι Αμερικανοι”.
    Απλα με αυτο που ανεφερα στην αρχη του προηγουμενου σημειωματος μου,ηθελα να δειξω οτι τελικα οι πιο ανοιχτοι και πιο καθαροι δεν μπορεσαν να αποφυγουν ουτε αυτοι το προφανες,να μην υποταξουν την πραγματικοτητα στην ιδεοληψια τους.Αυτο ειναι καταναγκασμος ανευ ουσιας.
    Βρεθηκαν ολοι αυτοι* και ηταν πολλοι,τοτε στα χρονια μεταξυ 1935-45,μεταξυ του διπολου της εξουσιας και εξαφανιστηκαν,δεν ειχαν ουτε καν την πολυτελεια ενος μηχανισμου στηριξης που απολαμβαναν οι κεκεδες,αυτοι που διασωθηκαν ειδαν συνεχιστες της σκεψης τους να εμφανιζονται εκει γυρω στις αρχες του 1972 και σιγα σιγα οταν το αισχος των Λαικων Δημοκρατιων αρχισε να μην αποκρυπτεται απο τμημα του “δημοκρατικου τυπου” και να γινεται δημοσιο.
    Τοτε λοιπον αρχισε το αντιστροφο παιγνιο, η αποδοση τιμων(1976-78 Βημα,συνεντευξεις Κορνηλιου κλπ).Οταν δηλαδη η δικη μας Ουτοπια γκρεμισε τα καστρα των Ηλιθιων-Εκτελεστων-Υποδουλων Κρατικοκαπιταλιστων.
    Ηθικα ειμασταν αψογοι,αλλα ουσιαστικα ειχαμε συντριβει,η ιδεολογια του μαζανθρωπου ειχε γινει μπετον. Ο Ιανος ειχε παλι επικρατησει και εμεις παμε για τον επομενο γυρο.Ηταν γνωστο το αποτελεσμα αλλα δεν ενδιεφερε,το Προσωπο μας και η Μαζομορφη τους,εδω ειναι η ουσια.
    Ετσι πορευθηκαμε μεχρι τον 815,1980 δηλαδη,ενοσω τα κουμπουρια της 17τρεχα-ξερεις δουλευαν με εναν απολυτως προφανη τροπο(βλεπε Σανγκουινετι,”περι τρομοκρατιας”,εκδ.Υψιλον).
    Τοτε κατα την εκτιμηση μου ολα επισημως ειχαν οδηγησει στο μαξιμουμ σημειο αρα και σημειο καμπης ..οπως και εγινε.Ερχοντουσαν οι Μικροαστοι και φυσικα τα πηραν ολα,οσο για την οικονομικη εξουσια του τοπου τοτε αυτοι ηρθαν σε πληρη συνεργασια με τα νεα αφεντικα,ετσι κι αλλιως οι ΡαλληδοΑβερωφΜητσοτακηδες ηταν κρετινοι και ειχαν χασει πριν καν πολεμησουν.

    Ολη λοιπον αυτη η διεργασια των τελευταιων 25 χρονων απο πλειστες οσες οπτικες γωνιες αρχιζει να δινει τους καρπους της,εδω ειναι το γηπεδο και εμεις ειμαστε εδω … στις πρωτες συγκεντρωσεις στη Μοσχα επι Γελτσιν κατεβαιναν μαζι απο παπαδες ,4διεθνιστες,απομαχοι του Β’Π.Π. μεχρι πεινασμενοι , τωρα ειμαστε σε αυτο το σημειο…τουλαχιστον μιλαμε μεταξυ μας αργοτερα ολα ειναι πιθανα.

    αυτα εν ολιγοις απο τα Δυτικα Παραλια των Αθηνων

    *μιλαω φυσικα εχοντας γνωση απο προσωπικη εμπειρια
    ————————–

    Χρήστος Μόρφος Says:
    May 9th, 2007 at 10:37 pm

    Φυσικά και να το δεχτούμε για όλους. Όλοι μας γνωρίζουμε παραδείγματα καθαρών ανθρώπων σαν κι αυτούς που αναφέρατε.

    Ποιος είπε ότι υπάρχει φάρμακο κατά της ιδεοληψίας;

    Τα υπόλοιπα τα περιγράφετε και τα θυμάστε μια χαρά. Ήταν πολλά και πολύ δύσκολα τα χρόνια απ’ το ‘36 τουλάχιστον μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘70. Να σε χτυπάν από παντού οι αέρηδες χωρίς να μπορείς να βρεις απάγγειο. Ναι, έτσι έγινε όταν η Ουτοπία μας είχε “δικαιωθεί”, ήρθαν οι άλλοι και τα πήραν πάλι όλα. Στον πόλεμο χάνονται όλες οι μάχες εκτός από την τελευταία, που έλεγαν κι όσοι [μετα]Καταστασιακοί διάβασαν Κλαούζεβιτς.

    815; Κάναμε χρόνια να καταλάβουμε ότι και τα λάθη που είχαμε κάνει να μην είχαμε κάνει, πάλι λάθος θα είχαμε κάνει. Πονεμέναι ιστορίαι… Και δεν νομίζω ότι είχαμε φτάσει στο μάξιμουμ σημείο. Σήμερα ίσως να είναι και καλύτερα τα πράγματα.

    17Ν; Δεν νομίζω ότι τα πράγματα συνέβησαν κι όπως τα περιγράφει ακριβώς ο Σανγκουινέττι. Ούτε στην Ιταλία, ούτε στην Ελλάδα. Περισσότερο τείνω προς την άποψη του “Αντι-Σανγκουινέττι” [που τον είχα μισο-μεταφράσει και επιμεληθεί], παρά στις απόψεις του ίδιου και του Γκυ. Για την Ελλάδα θα δείξει. Ακόμα και στην Ιταλία, έπρεπε να περάσουν 30 χρόνια για να βγει ο Φραντσεσκίνι και να αρχίσει να θέτει ερωτήματα. Το ‘χεις διαβάσει, υποθέτω, το βιβλίο. Άπατο πήγε στην Ελλάδα [από πλευράς παρουσίασης, δεν ξέρω από πλευράς κυκλοφορίας]. Ίσως σε 20 χρόνια, να μιλήσει κανένας Ξηρός… Οι “Γέροι” έχουν πιει το αμίλητο νερό, κι ο Κουφοντίνας μεταφράζει βιβλία για το αντάρτικο στη Λατινική Αμερική.

    Ναι, σήμερα μιλάμε μεταξύ μας. Ψάχνουμε προς τα πίσω, μόνον που ψάχνουμε προς λάθος κατευθύνσεις. Αν δεν καταλάβουμε τι πήγε λάθος τους δυο τελευταίους αιώνες, δεν πρόκειται να φτάσουμε πουθενά. Και το να ψάχνουμε το παρελθόν των άλλων είναι σαν να σκάβουμε τον τάφο τον δικό μας.

    Δυτικά Παράλια; Δυτική Όχθη ξέρω. Τα παράλια που είναι; Στην Ελευσίνα ή στο Αλεποχώρι;
    ———————————

    Γατος_με_απαλες_πατουσες Says:
    May 9th, 2007 at 11:40 pm

    χα χα ακριβως στο Κηφισσο!!! . Γιατι δεν την βλεπεις κοτζαμ παραλια;;

    Για τις οποιες εκδοχες παρουσιαζουν οι κουμπουροφοροι σημερα ή αυριο με συγχωρεις δεν θα παρω.Για ποιο λογο θα μου πεις δεν τον ακους; για μενα ή κουμπουρια θα χρησιμοποιεις ή το λογο και τα δυο μαζι δεν στεκει,διοτι εισαι υποχρεωμενος με το ενα να στηριζεις το αλλο.Αρα θα διαμορφωσεις το λογο σου ωστε να δικαιωνει τα κουμπουρια.
    Περα απο αυτο,οταν αποφασιζεις μια τετοια σταση ζωης οφειλεις να εχεις σκεφθει καπως και απ’οσους ο φακος μας εδειξε δεν με επεισαν οτι ειχαν την ικανοτητα του σκεπτεσθαι..απλος ενα γιουργια ηταν το θεμα,ζορισμενοι ανθρωποι-σκοτεινα θελω-ανυπαρκτα ειναι.

    Βλεπω την ιδια την ζωη και δεν την βιαζω,δεν μπορω να την βιασω μονο να την αγγιξω και αυτο οσο μου επιτρεπεται,δεν αφηνομαι στη τυχη αλλα στη παιδεια, σε αυτα που δινουν ουσια,στη κοινοτητα,στη δημιουργια της ζωης χωρις ορους καταναλωσης αλλα χρησης.
    Εδω ειναι τα χωραφια μας και εδω η δυναμη του προσωπου μας…αυτος ειναι ο πρωτος και αναγκαιος ορος αναπτυξης και μετα οι επομενοι,κομματι-κομματι ..ας μην ξεχναμε οτι η φυση των υποκειμενων μετεχει του κλαδου των υπηρεσιων και αυτο θελει αλλη προσεγγιση …οι τσαγγαραδες τελειωσανε,ειχαν κι αλλες αντοχες … οι τωρινοι ειναι πιο μαλθακοι δεν εχουν οργη μεσα τους μονο καταθλιψη.

    Θυμαμαι ακομη και καλο ειναι να το ψαξεις γιατι το θυμαμαι και αν το βρεις θαναι Λαβρακι πρωτο!! το Σημητικο στην ορκωμοσια του να παει και να φιλαει το χερι του Σεραφειμ, τοτε το 96 δεν νομιζω ναχουν λογοκρινει το πλανο,υπαρχει και ειναι γεγονος βρεστο και βαλτο να το εχουμε ετσι για να ξερουν οτι ειναι πιστοι υπηκοοι των αφεντικων τους.

    χαιρε εσυ

    το αντι-σανγκουινεττιο πονημα δεν το θυμαμαι,δωσε ντατα να το βρω
    ———————–

    Χρήστος Μόρφος Says:
    May 10th, 2007 at 12:27 am

    Έχω καιρό να διασχίσω τον Κηφισό. Νόμιζα πως τον είχαν κάνει αυτοκινητόδρομο… Πέρα απ’ την πλάκα πάντως, σε κάποια “Καθημερινή” της Κυριακής, αν δεν κάνω λάθος, πριν από ένα μήνα περίπου, είχε ένα εξαιρετικό κείμενο για το πως αναδιομόρφωσαν στη Σεούλ ένα τέτοιο ποτάμι και το έκαναν αριστούργημα. Ψάξ’ το αν σε ενδιαφέρει.

    Ναι, έτσι είναι όπως τα λες για τους κουμπουροφόρους. Χάλια μαύρα. Είχα γράψει όταν είχαν πιαστεί οι περισσότεροι -και τα τρομερά και φοβερά σενάρια έδιναν και έπαιρναν- ότι ρε παιδιά αυτοί είναι. Ταιριάζει απόλυτα η μορφή τους με το περιεχόμενο των προκηρύξεών τους. Για να θυμηθούμε και τον Γκέοργκ.

    Απλά με ενδιαφέρουν και τα ντεσού, κυρίως της περιόδου 75-85. Και ίσως και πιο πριν. Έχω διαβάσει και μπόλικα αστυνομικά στη ζωή μου, κι όχι μόνον τώρα, αλλά από τότε που “ήταν” παραλογοτεχνία.

    Τη φωτογραφία δεν τη θυμάμαι. Ήμουν από τότε αντι-Σημίτης, και δεν ήμασταν και πολλοί…

    Θα φροντίσω για το πόνημα
    —————————–

    ange-ta Says:
    May 10th, 2007 at 12:38 am

    Σας διάβασα με πολύ προσοχή, για όσα κατάλαβα, θα αρχίσω να κλαίω γοερά. Σκέψου και να τα καταλάβαινα όλα. Θα μου έστριβε!
    —————————

    Χρήστος Μόρφος Says:
    May 10th, 2007 at 12:54 am

    Καλώς την! Και γιατί να κλάψεις γοερά; Εμείς με τον “Γάτο” το διασκεδάζουμε βροντερά. Κι εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε όλα και γι’ αυτό το συζητάμε. Για να μην μας στρίψει [λέμε τώρα…]

    Ο Γάτος το είπε ακόμα καλύτερα [μου διέφυγε στο προηγούμενο]:

    “… οι τωρινοί είναι πιο μαλθακοί δεν έχουν οργή μέσα τους μόνο κατάθλιψη.”

    Πώς αντιμετωπίζεται η κατάθλιψη; Τα γνωστά…

    Την -ξεθυμασμένη μου- οργή, για να μην γίνει κατάθλιψη, την αντιμετωπίζω με προσεγγίσεις που προσεγγίζουν εκείνες του Γάτου στο σχόλιο # 5.

    Και αργά το βράδυ, πίνω και κάνα σφηνάκι [χιλιάνικο πίσκο απόψε, αυτό έχει ξεμείνει…] στην υγειά των ζωντανών.

    Στην υγειά όλων μας λοιπόν!
    —————–

    Ange-Ta Says:
    May 10th, 2007 at 9:12 am
    “οι τωρινοί είναι πιο μαλθακοί δεν έχουν οργή μέσα τους μόνο κατάθλιψη”:
    όντως, είναι αυτό που σου έλεγα για τον Γκόγια!
    Η κατάθλιψη αντιμετωπίζεται με χιούμορ, και με καλή παρέα. Να αποφεύγετε τη μοναξιά, βλάπτει σοβαρά την υγεία.
    Αλλά και με διάβασμα. Εχτές διάβασα άλλο ενα της Λεγκέν. Το αριστερό χέρι του σκοταδιού. Πώς γράφει έτσι αυτή η γυναίκα. Ξεχειλίζει καλοσύνη!
    Αλλαξα λούκ, για πές μου αν σ αρέσει. Τα άλλα κόλπα, θα τα ανακαλύψω εν καιρώ.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/05/2007

  9. Σην Κρούσαν Απάν

    Αιχμαλώτος επιάστα
    σην Κρουσάν απάν μανίτσα μ’
    σην Κρουσάν απάν
    Σην Θεσσαλονίκην πάω
    σον Παυλόν Μελάν μανίτσα μ’
    σον Παυλόν Μελάν

    Έρθαν τα Χριστούγεννα
    κι όλα τα γλεντάς μανίτσα μ’
    κι όλα τα γλεντάς
    για τον γιο σ’ σην ξενιτείαν
    πόσα έσυρα μανίτσα μ’
    πόσα έσυρα

    Κρούσα τ’ εσά τα ραχία
    εματώθανε μανίτσα μ’
    εματώθανε
    σ’ εσέν πολλά παλληκάρια
    εσκοτώθανε μανίτσα μ’
    εσκοτώθανε

    Το αίμαν εκεί ντ’ εκχύεν
    πότισεν την γήν μανίτσα μ’
    πότισεν την γήν
    ‘χάσεν η γαρή τον άντραν
    η μάνα το παιδίν μανίτσα μ’
    η μάνα το παιδίν

    Τον εχθρό να πολεμούνε
    επουγαλεύτανε μανίτσα μ’
    επουγαλεύτανε
    φυλακάς και εξορίας
    ταουτεύτανε μανίτσα μ’
    ταουτεύτανε

    Πόσοι εθάφτανε σο χώμαν
    και χωρίς σταυρόν μανίτσα μ’
    και χωρίς σταυρόν
    ατότε εχάσα τον κύρη μ΄
    και τον πεθερό μ’ μανίτσα μ’

    Σχόλιο από Πόντιος | 27/07/2007

  10. http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=811706

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 07/01/2008

  11. Από το βιβλίο του «Αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα«:

    «Πώς σε λένε;» Είπα το ψευδώνυμό μου – Γιάννης Καζάκος. Αυτός ο χαφιές ο νοματάρχης κρατούσε το πιστόλι, με χτυπάει με την κάνη και μου λέει συγκεκριμένα τη φράση «Γαμώ το Στάλιν σου!». Πού να ήξερε…

    Εμένα με πήραν τα αίματα. Αυτοί οι δύο ήτανε άνθρωποι του Δάγκουλα, μία συμμορία παρακρατικών που δρούσε εδώ στη Θεσσαλονίκη και συνεργαζόταν με την αστυνομία. «Τι ήρθες εδώ να κάνεις;» Εγώ είχα κι ένα κουστούμι παλιό κι έκανα ότι είχα πάει να το γυρίσω ανάποδα, να μου το διορθώσει ο ράφτης. Τι να πω, ότι είχαμε συνάντηση του πυρήνα; Όλα τα στοιχεία τα είχαμε κρύψει στα κάρβουνα, γιατί παίρναμε μέτρα προφύλαξης – μην ξεχνάμε ότι βρισκόμασταν στην παρανομία. Μας κάνουνε έρευνα και με κατεβάζουν κάτω που ήταν κατάστημα, κατεβαίνει κι ένας μαζί μου και με φυλάει με το πιστόλι, ήταν και λίγο αλλήθωρος, δεν έβλεπε πολύ καλά….

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/01/2008

  12. Πολλές μικρες αφηγησεις κατω απο την μια μεγάλη αφήγηση..
    Και η ιστορία συνεχίζεται….

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 07/01/2008

  13. Κι εδώ για τον Ταμτακο

    http://aristeroparathiro.pblogs.gr/2008/01/efyge-o-ergaths-toy-dromoy-giannhs-tamtakos.html

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 07/01/2008

  14. […] [ΕΔΩ] τη βιογραφία του και τη μαρτυρία του για τα γεγονότα […]

    Πίνγκμπακ από -Καλό ταξίδι μπαρμπα-γιάννη… « Πόντος και Αριστερά | 07/01/2008

  15. »Εδώ θα ήθελα να σημειώσω κάτι για τους φοιτητές, και είναι τιμητικό γι’ αυτούς και την εργατική τάξη της Θεσσαλονίκης για μερικά γεγονότα προ των γεγονότων αυτών, όπου παίξαν έναν ηρωικό ρόλο εδώ στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
    Εδώ λοιπόν στο πανεπιστήμιο υπήρχε ένας πρύτανης (1932) λεγόμενος Αβροτέλης Ελευθερόπουλος, ο οποίος ερωτήθηκε, όταν μια φορά η χωροφυλακή έκανε επέλαση σε μια διαδήλωση των φοιτητών για να την διαλύσει, για το ποια ήταν η γνώμη που σχημάτισε κατά την σύγκρουση, και είπε επί λέξει τα εξής; «Τι να σας πω, είδα ΑΛΟΓΑ ΕΠΙ ΑΛΟΓΩΝ να εφορμούν ΕΠΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ». …»

    Απο ομιλια του Ταμτακου-

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 07/01/2008

  16. […] -9 Μάη 1936: Θεσσαλονίκη […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  17. καλοοοο!

    Σχόλιο από εεεεε?? | 04/04/2009

  18. […] Θοδωράκη μια ολόκληρη εποχή αργότερα: η διαφορά του καπνεργάτη της Θεσσαλονικής από τον Χριστό της Βαγιεγκράντε είναι ότι το κατά […]

    Πίνγκμπακ από Ο Χριστός της Vallegrande, κατά κόσμον Τσε Γκεβάρα « ΜαυροΧαλι | 22/07/2009

  19. […] -9 Μάη 1936: Θεσσαλονίκη […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  20. Θεσσαλονίκη, Μάης 1936: Η ζωή και ο θάνατος του Τάσου Τούση, του ανθρώπου που έγινε σύμβολο
    – της Ρούλας Γκόλιου
    http://aftercrisisblog.blogspot.com/2014/04/blog-post_30.html

    Σχόλιο από ♣ nigromontanus | 30/04/2014


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: