Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Τι ήταν, τελικά, ο Δεκέμβρης;

Τώρα που λίγο καταλάγιασαν τα πάθη, πέρασε κάπως ο χρόνος, μειώθηκε η συναισθηματική ένταση προς το ανάλγητο κράτος απ’  τη μια και την αδικαιολόγητη βία των μπάχαλων απ’ την άλλη, ας επιχειρήσουμε μια αποτίμηση.  :

Σίγουρα τo πρόβλημα στη νεοελληνική κοινωνία δεν είναι η βία που ασκούν, κατά των τραπεζών κυρίως και λοιπών ευαγών ιδρυμάτων, οι (πραγματικοί ή πλαστοί) αντιεξουσιαστές, αλλά η βία που άσκησαν οι κρατούντες τις δεκαετίες που μας πέρασαν κατά των πολιτών. Είτε αυτό λέγεται χουντική βία, είτε λαϊκισμός των λαμογιών του ΠΑΣΟΚ, είτε η απόλυτη διαφθορα της Ν.Δ.

Αυτή είναι η πραγματική βία και αυτοί είναι οι αληθινοί ένοχοι.

Η βία των αντιεξουσιαστών, και στην πιο άσχημη και αποκρουστική μορφή της, δεν μπορεί καν να πλησιάσει τη βία της εξουσίας.

Τις μέρες που μας πέρασαν γράφτηκαν κάποια πολύ ενδιαφέροντα κείμενα για τον Δεκέμβρη. Άλλα επικριτικά και ισοπεδωτικά και άλλα που επιχειρούσαν να τον κατανοήσουν…

Για να δούμε αυτές τις διαφορετικές σχολές προσέγγισης,παραθέτουμε παρακάτω την άποψη του Μαραντζίδη και στη συνέχεια την κριτική των Νικόλα Σεβαστάκη, Δ.  Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου και του Στρατή Μπουρνάζου.

Ολα θύμιζαν ένα ξεπερασμένο παρελθόν

Νίκος Μαραντζίδης | Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

Το κέντρο της Αθήνας φλέγεται, πέρυσι τον Δεκέμβρη Κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου όπως περίπου ο μαθητής μπροστά στη λευκή του κόλλα λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος της εξέτασης. Σκέφτομαι: Τι να απόμεινε άραγε από τον περσινό Δεκέμβρη; Η μοναδική απάντηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι: Απολύτως τίποτε!

Τα γεγονότα που ξεκίνησαν με αφορμή τον τραγικό θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου οδήγησαν τότε μερικούς να προφητεύσουν μια «κοινωνική Δευτέρα Παρουσία» όπου όλοι οι αμαρτωλοί θα έπρεπε να μετανοήσουμε. Αρκετοί άλλοι νόμιζαν πως παρακολουθούσαν μια μεγάλη κοινωνική έκρηξη με μακροχρόνιες και απρόβλεπτες συνέπειες. Γελάστηκαν. Σε αρκετούς κόστισε σε αξιοπιστία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το πολιτικό μόρφωμα που νόμιζε πως βρήκε μια πολιτική ευκαιρία προς αξιοποίηση, έχασε σε πολιτική επιρροή και έκτοτε αντιμετωπίζει μια ισχυρή, πιθανόν διαλυτική, κρίση ταυτότητας.

Στην εξέγερση-φάρσα, που είχε τις αιτίες της στον κουτσαβακισμό κάποιων οργάνων της τάξης και στην ανικανότητα του κράτους από τη μια και στην κυρίαρχη «λαϊκο-δημοκρατική» κουλτούρα της Μεταπολίτευσης, που ευνοεί συστηματικά καλυμμένες υπό επαναστατικό μανδύα ανομικές συμπεριφορές, από την άλλη, συμμετείχαν τέσσερις κυρίως ομάδες:

-οι συνήθεις αναρχικοί/αριστεριστές,

-οι κινητοποιημένοι πενηντάρηδες της «καθεστωτικής Αριστεράς»,

-οι μαθητές/φοιτητές και

-ένας αριθμός από μετανάστες.

Από τις τέσσερις αυτές ομάδες οι δύο πρώτες συμμετέχουν ανελλιπώς σε κάθε ανάλογη κοινωνική εκδήλωση τα τελευταία τριάντα χρόνια εκφράζοντας τον βίαιο ριζοσπαστισμό τους οι πρώτοι και τις ειρηνικές επαναστατικές ευαισθησίες τους οι δεύτεροι. Οι δύο αυτές ομάδες επιχείρησαν να επιβάλουν στις εξελίξεις την οργανωτική τους κουλτούρα: τη βίαιη και μάλλον απολιτική στάση τους οι πρώτοι, την υπερ-πολιτικοποιημένη, «λαϊκο-δημοκρατικών» καταβολών, και με πρόσβαση στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, κουλτούρα τους οι δεύτεροι.

Οι πρώτοι, πολύ νεότεροι, ζούσαν τα γεγονότα με την ένταση αυτού που πενθεί ένα στενό του πρόσωπο.
Εμπειρότεροι οι δεύτεροι, αντιμετώπιζαν την κατάσταση όπως οι μακρινοί συγγενείς το μνημόσυνο: με ελεγχόμενη συγκίνηση και με δεύτερες σκέψεις για την «κληρονομιά».

Οι μαθητές, πάλι, κουβαλώντας έναν συναισθηματισμό μαζί με μια αίσθηση του χαβαλέ- απολύτως φυσικά και τα δύο για την ηλικία τους-, με τις διαδηλώσεις και τις καταλήψεις έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα από το βαρετό και μίζερο σχολείο. Εκτόνωσαν την εφηβική τους ορμή σε πετροπολέμους εναντίον αστυνομικών τμημάτων, συχνά με τις μαμάδες τους από πίσω, ιδιαίτερα εκεί στα κινητοποιημένα βόρεια προάστια.

Τέλος, υπήρξαν οι μετανάστες και οι άλλοι κοινωνικά αποκλεισμένοι που συμμετείχαν στην ουρά της πορείας πρωταγωνιστώντας στο πλιάτσικο. Ανθρωποι που πρόβαραν γυαλιά Gucci στους καθρέπτες των λεηλατημένων καταστημάτων την ώρα του χαλασμού. Φθόνος και λαχτάρα μαζί για την κοινωνία της αφθονίας που απλωνόταν επιδεικτικά μπροστά τους χωρίς να μπορούν να την αγγίξουν.

Ολοι οι παραπάνω σχημάτισαν ένα αμάλγαμα μέσα σε ένα τοπίο όπου κυριαρχούσαν ο θόρυβος και τα χρώματα. Αυτό εντυπωσίασε και τα media που ενίσχυσαν τον ναρκισσισμό των συμμετεχόντων στα επεισόδια δίνοντας την αίσθηση ότι συμμετέχουν σε ένα είδος ελληνικού Μάη του ΄68.

Παρά τις αγωνιώδεις, από κά ποιους, προσπάθειες να φανεί ότι τα γεγονότα άνοιγαν ένα παράθυρο στο μέλλον, στην πραγματικότητα όλα θύμιζαν ένα ξεπερασμένο παρελθόν. Προέκυψε μάλιστα μια κακή αντιγραφή των λαϊκο-δημοκρατικών ιδεοληψιών του ΄70 και του ΄80. Το σύνολο των αιτημάτων και των συνθημάτων ανέδυε το φοιτητικό κλίμα της Μεταπολίτευσης ενδεδυμένο με έναν φορτισμένο από την τραγωδία απολιτικό μελοδραματισμό. Ο Γρηγορόπουλος, εξάλλου, ως σύμβολο δεν ήταν ούτε ο Κουμής ούτε καν ο Καλτεζάς. Η «εξέγερση» του Δεκέμβρη δεν παρήγαγε ούτε μια καινούργια ιδέα, δεν γέννησε ούτε ένα νέο αίτημα, δεν υιοθέτησε νέα αισθητικά πρότυπα, δεν παρήγαγε έναν νέο πολιτικό λόγο. Ισως γι΄ αυτό θυμόμαστε ελάχιστα πράγματα, πέρα από τις σπασμένες τζαμαρίες και τις καμένες βιβλιοθήκες. Ισως για αυτό όταν θα ακούμε τη φράση «να κρατήσουμε ζωντανό τον Δεκέμβρη» θα καταλαβαίνουμε κυρίως πως κάποιες βιτρίνες θα σπάσουν ακόμη, κάποιοι καθηγητές θα γιαουρτωθούν ή θα ξυλοφορτωθούν, κάποιοι αστυνομικοί μπορεί να πέσουν νεκροί.

Αν έμεινε κάτι από τα γεγονότα, βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση που οι υμνητές του Δεκέμβρη φαντάζονται. Βιώσαμε ως πολίτες την αξία του κράτους δικαίου. Συνειδητοποιήσαμε ότι το «επαναστατικό δίκαιο» είναι στην πράξη η εξύμνηση της αυθαιρεσίας και της εξαχρείωσης που οδηγεί στον εξευτελισμό του ατόμου και σε κάθε μορφής ολοκληρωτισμό. Κατανοήσαμε πως, όταν καταστρέφονται περιουσίες και απειλείται η ανθρώπινη ζωή, διαλύεται ο κοινωνικός ιστός και εκβαρβαριζόμαστε. Αντιληφθήκαμε ότι οι πολίτες οφείλουν να μην ανέχονται καμία έκφραση αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας, όποιον ιδεολογικό μανδύα και αν φέρουν.

Ο Δεκέμβρης έκανε, για πρώτη φορά ίσως στη Μεταπολίτευση, τόσο πολλούς ανθρώπους από τον χώρο των γραμμάτων και της επιστήμης να σπάσουν το φράγμα της σιωπής και να αντισταθούν στο παραλήρημα της αυτοαποκαλούμενης επαναστατικής βίας. Μάλιστα κάποιοι από αυτούς το πλήρωσαν ήδη, με επιθέσεις και με απειλές ενάντια στη ζωή τους. Υπό το παραπάνω πρίσμα, αν κάτι έχει νόημα να μείνει από τον Δεκέμβρη είναι το: Ποτέ πια Δεκέμβρης!

Ο κ. Νίκος Μαραντζίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

—————

Το κείμενο του Στ. Καλύβα, παρόμοιας φιλοσοφίας, μπορείτε να το αναζητήσετε  εδώ: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303459&ct=114&dt=06/12/2009

του Θεόδωρου Δ. Παπαγγελή
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303461&ct=114&dt=06/12/2009

του Γεράσιμου Βώκου
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303462&ct=114&dt=06/12/2009

του Γιώργη Γιατρομανωλάκη
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303463&ct=114&dt=06/12/2009

Ένα χρόνο μετά…   ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ

Ένα χρόνο μετά, έχει κανείς την αίσθηση πως ο Δεκέμβρης, παρά τα φαινόμενα, παραμένει άγνωστης ταυτότητας αντικείμενο. Υπόθεση του αστυνομικού δελτίου για πολλούς συμπολίτες μας, μεταμοντέρνα φάρσα για τους κυνικούς, συμβολικό «Έτος 1» για τους αντιεξουσιαστές, σαγηνευτικό εμπόρευμα για τη δημοσιογραφία των εντυπώσεων. Από την κοινωνιολογία των αιτίων στην πρόχειρη εξαρχειολογία και στη συζήτηση περί βίας και μη βίας. Και μέσα σε όλα τούτα να κερδίζει έδαφος η αμηχανία εκείνης της ανάγνωσης που θέλει να κρατήσει αποστάσεις από τις τραχιές πτυχές των γεγονότων για να διασώσει μια κάποια ιδέα για τα κινήματα του μέλλοντος.

Το πρόβλημα βεβαίως είναι ότι ο Δεκέμβρης δεν επιτρέπει ανώδυνες οικειοποιήσεις. Η απουσία κινητήριας ιδέας και συμβολικού άξονα είναι αδύνατον να αναπληρωθεί από την ευχέρεια την οποία επιδεικνύει η πάσης απόχρωσης αριστερά στο να εντάσσει στα δικά της χωράφια τα ιδιότροπα κοινωνικά ρήγματα. Υπήρξαν τελικά εκείνες οι μέρες και νύχτες ένα πεδίο σύγκρουσης έτσι όπως αντιλαμβάνεται αυτή την έννοια η έλλογη διαφωνία του αριστερού με το κυρίαρχο μοντέλο και την εξουσία του; Ή, αντίθετα, το ήθος και οι κώδικες του Δεκέμβρη πρέπει να θεωρηθούν κάτι άλλο και ίσως ξένο προς όλες τις θεμιτές εκδοχές συλλογικής αφύπνισης;

Από καιρό έχω υποστηρίξει την άποψη ότι ισχύουν και οι δυο εκδοχές. Ο Δεκέμβρης ξετυλίχτηκε σαν μια ζωντανή αντίφαση μέσα στην οποία αναδύθηκε, «από το πουθενά», μια εκπληκτική διάθεση εναντίωσης από ένα κομμάτι της ελληνικής νεολαίας (και όχι μόνο). Αυτή ωστόσο η έκλυση ενεργειών δεν αναζήτησε παρά ελάχιστα τη γλώσσα της διεκδίκησης και την προοπτική μιας πολιτικής μεσολάβησης των επιθυμιών. Τόσο οι «άγριες» όσο και οι εναλλακτικές ή δημιουργικές επιθυμίες οι οποίες εκτοξεύτηκαν στα ύψη εκείνο το διάστημα εγκλωβίστηκαν στο στατικό πεδίο της απορριπτικής χειρονομίας και της ενστικτώδους αντι-πολιτικής.

Τι εννοώ με αυτό; Πολύ απλά ότι οι ετερόκλητες δυναμικές οι οποίες συνυφάνθηκαν ή συνυπήρξαν στο γεγονός δεν μπόρεσαν να διαρρήξουν το ζοφερό πλαίσιο το οποίο και πυροδότησε την αλυσιδωτή αντίδραση. Δεν γεννήθηκαν νέες ηθικές και πολιτικές φωνές. Το όλο πράγμα καθηλώθηκε σε μεγάλο βαθμό στα άμεσα δεδομένα της άρνησης, σε μια οργισμένη αντιφώνηση της ασφυξίας ή στον υψηλόφωνο «νεοκαταστασιακό» λυρισμό.

Η διαπίστωση αυτή δεν δικαιολογεί ωστόσο ένα υγειονομικό φράγμα ανάμεσα σε μια έλλογη και θετική πολιτική κουλτούρα και σε όλες εκείνες τις αλλόκοτες διεργασίες που κρίνουμε ότι διασχίζονται από νέους ανορθολογισμούς και πολιτισμικές παθολογίες. Ο εξωτισμός του Δεκέμβρη, γοητευτικός ή επίφοβος, οικείος ή περισσότερο απόμακρος, θα είναι κατά πάσα πιθανότητα ο κανόνας των συγκρουσιακών στιγμών του μέλλοντος. Και με αυτή την έννοια η καταφυγή στη θαλπωρή της θεσμικής σύνεσης και στον τελετουργικό ξορκισμό των «κινηματικών περιπετειών» δεν είναι σε θέση να απαντήσει σε παρόμοιες προκλήσεις. Ο πειρασμός μιας αναχώρησης μακριά από «όλα όσα δεν μας εκφράζουν» μοιάζει εν τέλει με μια ηθικολογία ομόλογη και συμμετρική με την αντιθεσμική ορθοδοξία εκείνων που διατρανώνουν την αντίθετη καθαρότητα.

Μια κριτική προσέγγιση της δεκεμβριανής έκρηξης διαγράφεται εκεί όπου δεν αναζητά κανείς απεγνωσμένα τα νέα υποκείμενα της μεγάλης σύγκρουσης αλλά και δεν υιοθετεί τις κυρίαρχες ερμηνείες οι οποίες ταυτίζουν τη δημοκρατία με την κατάψυξη των δημόσιων παθών και τη ρηχή κοινωνική νηνεμία. Αυτό σημαίνει διαρκή προσπάθεια για κατανόηση των νέων ρηγμάτων που απειλούν τους κοινωνικούς δεσμούς, για πολιτική ερμηνεία της μεγάλης δυσφορίας με το κράτος των ελίτ, για ανίχνευση των σύγχρονων μορφών ευπάθειας και ατομικής οδύνης από την έλλειψη νοήματος. Μια τέτοια προσπάθεια, απαραίτητη σε βάθος χρόνου, δεν είναι θεωρητική πολυτέλεια.

Ο Δεκέμβρης δεν μας κληροδότησε ένα πλαίσιο αιτημάτων, μια μεθοδολογία κινήματος, μια αγωνιστική γραμματική. Αυτό δεν τον κάνει βουβό και αναλφάβητο. Η γλώσσα του δεν είναι άμεσα μεταφράσιμη σε ένα απάνθισμα κοινωνικών στόχων εναλλακτικών ως προς τις αξίες του κυρίαρχου «ελληνικού τρόπου». Αυτό δεν τον καθιστά άναρθρο ή απλώς μηδενιστικό, όπως ειπώθηκε συχνά, ακόμα και από αριστερούς.

Και ίσως εν τέλει να μην ήταν μια απάντηση αλλά το ερώτημα έτσι όπως μας το λέει και ένα από τα ωραιότερα συνθήματά του: “Ο Δεκέμβρης δεν ήταν η απάντηση αλλά το ερώτημα”. Ποιο ήταν το ερώτημα; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχει σχέση με την προβολή και κατοπινή συντήρηση μιας ερμητικής φιλολογίας για τα «υποκείμενα της αντίστασης». Αφορά πολύ περισσότερο την επώδυνη αναζήτηση νοήματος από όλους όσοι αισθάνονται ότι δεν εκπροσωπούνται από ένα διάτρητο κοινωνικό συμβόλαιο.

Ένα χρόνο μετά, είναι λοιπόν νωρίς να αποφανθούμε για την προίκα εκείνων των ημερών. Πέρα από την εξεγερτική ποίηση των «δεκεμβριστών» και τις φαρμακερές αποφάνσεις των εκπροσώπων του «κόμματος της τάξης», το ερώτημα μένει ανοιχτό. Και μαζί με αυτό παραμένουν εκκρεμείς οι απαντήσεις στα μεγάλα ηθικά και πολιτικά κενά μιας περιόδου.

αναδημοσίευση απ’ την «Αυγή»,  Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/12/2009

Ο διανοούμενος, σύμφωνα με τον Γκράμσι, δεν είναι πια αυτός που συγκινεί με την ευγλωττία του, αλλά εκείνος που παρεμβαίνει στα κοινά ως δημιουργός, «μόνιμα πειστικός» (προπαγανδιστής) και οργανωτής· οργανωτής της ηγεμονίας -της πολιτικής και ιδεολογικής καθοδήγησης, ας πούμε- και, από αυτήν την άποψη, «υπάλληλος» της κυρίαρχης ταξικής συμμαχίας.

Αν αποκαλούσαμε έναν πανεπιστημιακό «υπάλληλο», πιθανότατα θα ένιωθε προσβεβλημένος, ακόμα κι αν του εξηγούσαμε πως ο Γκράμσι διακρίνει σʼ αυτήν την «υπαλληλία» διάφορες βαθμίδες – από τους επιστήμονες, τους φιλοσόφους και τους καλλιτέχνες, που τους τοποθετεί στην κορυφή, μέχρι τους «διαχειριστές» και «διαφημιστές» του συσσωρευμένου πνευματικού πλούτου, τους οποίους εντοπίζει στα κατώτερα επίπεδα.

Εφʼ όσον δεν είναι ασφαλές να κρίνουμε κάποιον από την ιδέα που έχει για τον εαυτό του, και αν αυτός είναι όντως ο κοινωνικός ρόλος των διανοουμένων, πώς δούλεψε η ιδιότυπη αυτή ομάδα «υπαλλήλων» στην εξέγερση του Δεκέμβρη; Ο Χ. Σίμος (ένθετο Εποχής, 6.12.2009) καταλήγει στα ίδια συμπεράσματα με τον Μ. Σπουρδαλάκη (Κυρ. Αυγή, 6.12.09): ο Δεκέμβρης αποκάλυψε την τραγική ένδεια της ελληνικής διανόησης, με εξέχουσες προσωπικότητες να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον «νόμο και την τάξη», να συνωστίζονται πίσω από μεταφυσικές ερμηνείες και να μετατρέπονται σε συμβούλους των αστυνομικών – επίσης διανοουμένων κατά τον Γκράμσι, αφού δουλειά τους είναι η αποκατάσταση της αυθόρμητης συγκατάθεσης προς την κυρίαρχη συμμαχία σε περιόδους κρίσης, όποτε δηλαδή αυτή λιγοστεύει.

Τα συμπεράσματα επιβεβαιώθηκαν, δυστυχώς, και στην πρώτη επέτειο της εξέγερσης, με ορισμένους πανεπιστημιακούς να διεκδικούν επάξια, όσο και πέρσι, τα σκήπτρα αυτής της φτώχειας· για λόγους χώρου, θα μείνω στα άρθρα των Στ. Καλύβα, Ν. Μαραντζίδη και Θ. Παπαγγελή (Βήμα, 6.12.2009).

Υπάρχει ένα σημείο όπου τα τρία κείμενα συναντιούνται, εκτός βέβαια από την ξεχειλίζουσα ειρωνεία για όσους μιλάμε για εξέγερση και την κοινή πολιτική τους στράτευση, που συμπυκνώνεται στο σύνθημα «Ποτέ πια Δεκέμβρης». Το σημείο αυτό είναι το «διαζύγιο» με την εμπειρική κοινωνική έρευνα.

Τι άλλο να υποθέσουμε για τον Στ. Καλύβα, όταν ισχυρίζεται ότι η συμμετοχή στις περσινές διαδηλώσες δεν «φαίνεται» (sic) να ξεπέρασε τις 8.000, αντιγράφοντας απλώς περσινό κείμενο του Γ. Πρετεντέρη («Κόλαση», Βήμα, 20.12.2008) και παραγνωρίζοντας τις εκατοντάδες διαμαρτυρίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, που προβάλλονταν επί 19 μέρες από ΜΜΕ και Διαδίκτυο; Τι να πούμε για τους ισχυρισμούς ότι «τα άτομα που συμμετείχαν στις καταστροφές δεν ήταν παραπάνω από μερικές εκατοντάδες» κι ότι αυτά που συναινούσαν ήταν λιγότερα βάσει δημοσκοπήσεων (!), όταν τροποποιούνται ευσχήμως στο ίδιο κείμενο («ο αριθμός των ατόμων που συμμετείχαν σε αυτές [ήταν] μεγαλύτερος απʼ ό,τι συνήθως»)· θα αρκούσε η ομολογία του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. ότι «το βράδυ της Δευτέρας [σ.σ.: 8.12.2008], που σημειώθηκαν [ο]ι τεράστιες καταστροφές, δεν μπορούσαμε να αντιδράσουμε. Μας επετίθεντο οι πάντες και από παντού». Επίσης, εάν η «“εξέγερση” της Αθήνας δεν είχε καμία απολύτως πολιτική προέκταση», όπως διατείνεται ο ίδιος, τότε γιατί ασχολούνται όλοι με το θέμα αυτό έναν χρόνο μετά – στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό;…

Βάσει ποιας μεθοδολογίας κατέληξε ο Ν. Μαραντζίδης ότι «ο Γρηγορόπουλος, ως σύμβολο, δεν ήταν ο Κουμής ούτε καν ο Καλτεζάς»; Και τι να σκεφτούμε για τον Θ. Παπαγγελή, που δηλώνει ευθαρσώς ότι ο Δεκέμβρης «δεν μας άφησε ούτε ένα αξιομνημόνευτο σύνθημα», όταν εφημερίδες, λευκώματα και ερευνητές κατέγραψαν τόσες και τόσες σελίδες; Τι να αντιτείνει κανείς στον ίδιο, τέλος, όταν επιμένει αφοπλιστικά πως «για τον μέσο πολίτη η βαθύτερη σημασία του κακού βρίσκεται συνήθως στην ορατή του επιφάνεια»;

Ας το πούμε ξεκάθαρα: η άσκηση της «υπαλληλίας» με τόσο χοντροκομμένο τρόπο μαρτυρά την έκπτωση των ανώτερων «υπαλλήλων» σε δημοσιογράφους-προπαγανδιστές, αδιάφορους να πείσουν με ιδέες και «ηγεμονικά» επιχειρήματα, όσο περίπου και η (στρατιωτικοποιημένη) αστυνομία του κράτους δικαίου. Αυτό όμως κάτι σημαίνει. Μήπως άραγε ότι η ηγεμονία εκπίπτει σε ωμή διοίκηση;

* Ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

 

Έξι Δεκέμβρη δύο χιλιάδες οχτώ

Του Στρατη Μπουρνάζου    06/12/2009

Παρά τη δυσκολία της αποτίμησης και την αδυναμία να συναγάγουμε σαφή πολιτικά συμπεράσματα, κανένας δεν μπορεί να προσπεράσει εύκολα τον Δεκέμβρη του 2008. Έτσι, παρόλο που δεν ξέραμε τι ακριβώςπρέπει να πούμε, ξέραμε καλά ότι η πρώτη σελίδα των «Ενθεμάτων», σήμερα, δεν μπορούσε παρά να είναι αφιερωμένη σʼ αυτόν. Όχι μόνο για λόγους συναισθηματικούς και συγκινησιακούς, που ασφαλώς βαραίνουν, αλλά και για λόγους πολιτικούς: ο περσινός Δεκέμβρης υπήρξε πολιτικό γεγονός πρώτης τάξης για τα μεταπολιτευτικά χρονικά, που μας αφορά άμεσα.

Η εξέγερση είχε ορισμένα σπάνια, στον συνδυασμό τους, χαρακτηριστικά. Ήταν μαζική, ήταν αυθόρμητη, ήταν πανελλαδική (δεν υπήρξε επαρχιακή πόλη ή γειτονιά της Αθήνας που να έμεινε αμέτοχη), είχε διάρκεια και διεθνή απήχηση: από την Αυστραλία και την Αργεντινή μέχρι τη Γερμανία και τη Ρωσία οργανώθηκαν εκδηλώσεις αλληλεγγύης, ενώ τα «Greek riots» θεωρήθηκαν για πάμπολλους, σε όλο τον πλανήτη –με αποκορύφωμα το μήνυμα του υποδιοικητή Μάρκος–, σημείο αναφοράς.

Στα παραπάνω, ας προσθέσουμε την ευρύτερη πλαισίωση των κινητοποιήσεων (γονείς που συστρατεύονταν με αγωνία στον αγώνα των παιδιών τους, άνθρωποι που φώναζαν από τα μπαλκόνια εναντίον των ΜΑΤ και άλλοι που κατέβηκαν σε διαδήλωση έπειτα από δέκα, είκοσι ή περισσότερα χρόνια), που τους έδωσε χαρακτήρα όχι ακριβώς παλλαϊκό, αλλά σίγουρα πολύ ευρύτερο από αυτόν μιας νεολαιίστικης διαμαρτυρίας. Κι ακόμα, μια «κοινή γνώμη» αμφίθυμη, που, μαζί με την κατακραυγή της για τις καταστροφές, ταυτόχρονα παρακολουθούσε με ενδιαφέρον και συμπάθεια τα τεκταινόμενα.

Χαρακτηριστικά ούτε εύκολα ούτε δεδομένα∙ και όταν συντρέχουν όλα μαζί είναι φανερό γιατί μιλάμε για βαρύνον πολιτικό γεγονός, καθώς και γιατί το πράγμα μάς αφορά (ή μάλλον μάς καίει) ως αριστερούς.

Αυτή, πιστεύω, πρέπει να είναι η αφετηρία της συζήτησης: το εύρος και η σημασία της εξέγερσης. Το επισημαίνω, γιατί πολλές φορές οι αντιπαραθέσεις, εστιαζόμενες σε μία μόνο πτυχή (τη βία ή τον ΣΥΡΙΖΑ συνήθως), χάνουν την αίσθηση του συνόλου και του μεγέθους αυτού που συνέβη. Άραγε, μια τέτοια παραδοχή σημαίνει και αποδοχή, ότι μας αρέσουν όλα, ότι περιβάλλουμε με φωτοστέφανο τα εξεγερμένα παιδιά, που, ως εκ της παιδικότητάς τους, έχουν αυτόχρημα δίκιο; Ασφαλώς όχι: ένας αριστερός της δικιάς μας Αριστεράς, όσο και αν σε πολλά αισθανόταν σαν το ψάρι μέσα στο νερό τον περσινό Δεκέμβρη, σε αρκετά άλλα ένιωθε πολύ ξένος ή και αντίθετος.

Είχε, έτσι, σοβαρά ελλείμματα (η έλλειψη αιτήματος των κινητοποιήσεων, η μη συνέχιση), σοβαρά προβλήματα (το εν γένει αντιεξουσιαστικό που τείνει να εξομοιώσει κοινωνία και κράτος, αντιμετωπίζοντας εξίσου εχθρικά κάθε είδους θεσμό μόνο και μόνο επειδή είναι θεσμός) και σοβαρά μέτωπα αντιπαράθεσης (την αλόγιστη φετιχοποιημένη βία). Υπάρχει, ωστόσο, ένα κρίσιμο ερώτημα: Αποτιμώντας πολιτικά εν συνόλω –και μάλιστα εν θερμώ και εν τη γενέσει τους, όχι εκ των υστέρων– τα χαρακτηριστικά του κινήματος, επιλέγεις να είσαι μέσα ή έξω από αυτό; Είσαι δηλαδή μέσα σε ό,τι συμβαίνει και από τη θέση αυτή κάνεις την κριτική σου και παλεύεις τις ιδέες σου ή στέκεσαι απέξω και το αντιμετωπίζεις όπως και άλλα σοβαρά κοινωνικά φαινόμενα στα οποία όμως δεν μετέχεις (λ.χ. τη βία στα γήπεδα); Είναι θέμα πολιτικής εκτίμησης και επιλογής.

***

Η βία υπήρξε σίγουρα καθοριστική συνιστώσα της εξέγερσης: χωρίς αυτήν ο Δεκέμβρης δεν θα ήταν εκείνος που ήταν. Γιʼ αυτό και καμιά ανάλυση δεν μπορεί να την προσπεράσει — και τούτο, προφανώς, δεν οφείλεται στην προβοκατόρικη υπερβολή και λαγνεία των καναλιών για τις «ταραχές»∙ έχουμε να κάνουμε με κάτι απολύτως υπαρκτό και ουσιώδες.

Εν πρώτοις, πρέπει να διευκρινίσουμε τι εννοούμε όταν λέμε «βία». Τα νεράντζια και οι πέτρες εναντίον των ΜΑΤ, οι μολότοφ εναντίον των ΜΑΤ, οι μολότοφ γενικά, η διακοπή μιας θεατρικής παράστασης για να εκφωνηθεί ένα κείμενο διαμαρτυρίας, η σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, το σπάσιμο μιας τράπεζας, το σπάσιμο όλων των τραπεζών, το σπάσιμο οποιουδήποτε πράγματος συναντάς μπροστά σου και μπορεί να σπαστεί: όλες αυτές οι μορφές, που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του κινήματος, μπορούν να καλυφθούν από τη γενική ομπρέλα της «βίας», είναι όμως αμφίβολο αν μια τέτοια υπαγωγή μάς λύνει περισσότερα προβλήματα από όσα μας δημιουργεί.

Προσπερνώ, χάριν συντομίας, διάφορα ενδιάμεσα στάδια της συζήτησης, για να φτάσω στο πιο επίδικο. Μου μοιάζει προφανές ότι, παρά τις διαφορές οπτικής, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται ούτε στα νεράντζια και στις μπογιές που εκτοξεύονταν εναντίον των αστυνομικών τμημάτων ούτε στη συμβολική βία που ενέχει η διακοπή μιας θεατρικής παράστασης, αλλά στην αλόγιστη και φετιχοποιημένη βία, τη βία που γίνεται αυτοσκοπός (καθώς και στη βία που απειλεί ή αδιαφορεί για τις ζωές των ανθρώπων, όποιοι κι αν είναι αυτοί, ακόμα και «μπάτσοι» — αλλά αυτό είναι μια μεγάλη, διακριτή συζήτηση).

Υπήρξε λοιπόν «βία για τη βία» τον Δεκέμβρη; Ασφαλώς, αρκεί να θυμηθούμε τις σκηνές των καταστροφών στη Σταδίου, στις 8 του Δεκέμβρη: ένα τυφλό ξέσπασμα, πολύ περισσότερο τρομακτικό παρά απελευθερωτικό. Και το τρομακτικό προέκυπτε όχι μόνο από την ένταση των σπασιμάτων, αλλά από το ότι σʼ αυτό το άγριο ηδονικό ξέσπασμα μετείχαν όχι οι περιβόητοι υποτιθέμενοι «100 γνωστοί-άγνωστοι», αλλά εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες άνθρωποι — ενώ ταυτόχρονα δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η μεγάλη μάζα των διαδηλωτών διαφωνούσε.

Τον Δεκέμβρη λοιπόν υπήρχε τέτοια βία, αλλά όχι μονάχα αυτή. Υπήρχαν οι χιλιάδες άνθρωποι που βγήκαν στους δρόμους σ’ όλη την Ελλάδα, υπήρχαν τα συνθήματα, τα γκράφιτι, τα χάπενινγκ των μαθητών, τα μπλογκ, τα συντονιστικά των σχολείων κι ένα σωρό άλλα. Μάλιστα, οι βίαιες και οι μη βίαιες μορφές διαμαρτυρίας και έκφρασης συνυπήρχαν — το πώς συνέβαινε αυτό, και μάλιστα χωρίς τα υποκείμενα της κάθε μορφής να είναι διακριτά, είναι ένα εξόχως ενδιαφέρον πολιτικό κεφάλαιο. Όπως και το ζήτημα της νομιμοποίησης της βίας, καθώς η βία, είτε κρατική είτε κινηματική, λειτουργεί πάντα σε σχέση αναφοράς με τη νομιμοποίησή της: Σε ποιο βαθμό απονομιμοποιήθηκε η κρατική βία εξαιτίας του Δεκέμβρη και, αντίστροφα, ποιες μορφές «κινηματικής» βίας κατέκτησαν κοινωνική νομιμοποίηση, ποιες όχι και γιατί.

***

Από τα παραπάνω, θα έχει γίνει ίσως σαφές ότι θεωρώ τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ –άλλο μεγάλο αγκάθι στις συζητήσεις– καταρχήν σωστή πολιτικά: διάλεξε να είναι μέσα στις κινητοποιήσεις και να τις υποστηρίξει, τοποθετούμενος πολιτικά. Το αν έπρεπε να διαφοροποιηθεί σε περισσότερα ή να καταδικάσει αυστηρότερα τη βία, εν ολίγοις τα όρια και οι όροι με τους οποίους μετείχε, είναι, πιστεύω, μια επόμενη –λογικά και σε σημασία– συζήτηση, σε σχέση με αυτή τη μείζονα επιλογή: ότι, όπως μπορούσε, με τις δυνάμεις και τα εργαλεία που διέθετε, προσπάθησε να είναι μέσα σε ό,τι συνέβαινε.

Έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ από τη στάση αυτή; Εκλογικά είναι βέβαιο. Θα ήταν πάντως δύσκολο να συμβεί αλλιώς: τα κινήματα σπανίως εκφράζονται ευθύγραμμα στις εκλογές. Άλλωστε, τις στιγμές της πόλωσης, οι λεπτές διακρίσεις δεν ευδοκιμούν, και συνήθως γίνεσαι «σάντουιτς» ανάμεσα στους εξεγερμένους που σε θεωρούν «μπάτσο» (επειδή δεν ταυτίζεσαι πλήρως μαζί τους) και την «κοινή γνώμη» που σε θεωρεί «κουκουλοφόρο» (επειδή δεν αποκηρύσσεις πλήρως).1

***

Μετά τον Δεκέμβρη, τι; Έχουμε εδώ ένα, φαινομενικά τουλάχιστον, παράδοξο: ενώ ο Δεκέμβρης υπήρξε γεγονός εξαιρετικό που ταρακούνησε την κοινωνία, τα ορατά του ίχνη είναι ελάχιστα. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Ότι η κοινωνία μας επιστρέφει ταχύτατα στην κανονικότητα, χωρίς να αναστοχάζεται τέτοια γεγονότα που εν θερμώ την αναστατώνουν; Ότι ο «συγκλονισμός» της κοινής γνώμης πηγαίνει χέρι χέρι με την παθητικότητα; Ότι ο Δεκέμβρης ήταν κυρίως μια έκρηξη οργής, που, ως τέτοια, έχει τα όριά της και δεν μπόρεσε –ή δεν μπορεί– να παράγει κάτι διαρκέστερο; Ότι οι μάζες, ακόμα κι αν περιβάλλουν με συμπάθεια μια εξέγερση, μεσοπρόθεσμα και πιο ρεαλιστικά, αναζητούν πολιτική εκπροσώπηση σε κάποιο –αριστερόστροφο ή μη– ΠΑΣΟΚ, επενδύοντας εκεί, με μεγαλύτερες ή μικρότερες αυταπάτες, περισσότερες ελπίδες απʼ ό,τι στις νεανικές εξεγέρσεις;

Δεν μπορώ να απαντήσω σε όλα αυτά — κι όχι μόνο για λόγους χώρου. Το μόνο που θέλω εν κατακλείδι να πω είναι ότι το κρίσιμο ζήτημα, όπως και για όλα τα κινήματα, πέρα από το αν πετυχαίνουν στα αιτήματά τους (πολλώ δε μάλλον που εδώ είχαμε ένα κίνημα χωρίς αίτημα) είναι τι αφήνουν στη συνείδηση των συμμετεχόντων και των συγκαιρινών, πόσο και πώς επιδρούν στις συνειδήσεις. Σʼ αυτό θα κριθεί, εν τέλει, ο Δεκέμβρης (εν τέλει, γιατί πρωτογενώς μπορεί να θεωρηθεί δικαιωμένος, ως δίκαιη αντίδραση σε μια βάρβαρη δολοφονία). Τι αφήνει στα μυαλά των ανθρώπων αυτός ο πυρετός των είκοσι ημερών; Την εμπειρία της συλλογικότητας, της αυθόρμητης κινητοποίησης, της εξέγερσης για το δίκιο, τη λατρεία της βίας, την εικόνα του μαθητή που προσφέρει ένα λουλούδι σε έναν Ματατζή κι αυτός χαμηλώνει το βλέμμα, την αγριάδα του συνθήματος «Πόλη που καίγεται, λουλούδι που ανθίζει», την απαξίωση εν γένει της πολιτικής, νέες μορφές πολιτικοποίησης, τη συμπάθεια για κάθε αντικρατική δράση, ακόμα και τη «νεοτρομοκρατία»; Προς το παρόν οι διαδρομές μοιάζουν υπόγειες — ή εμείς δεν μπορούμε να τις διακρίνουμε.

ΥΓ. Ας θυμόμαστε ότι αρχή των πάντων ήταν η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Παρόλο που όσα ακολούθησαν υπερέβησαν το αρχικό γεγονός, δεν πρέπει να το ξεχνάμε, καθώς ήταν κάτι πολύ περισσότερο από αφορμή: ο αποτρόπαιος και πρωτοφανής χαρακτήρας της δολοφονίας, συμπυκώνοντας μέσα του πολλές αιτίες, έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη συνέχεια. Ακόμη, το γεγονός μας θυμίζει, με τρόπο ωμό, την άλλη πλευρά της βίας που συχνά ξεχνάμε: την κρατική και αστυνομική βία, εξαιτίας της οποίας, μόνο στα χρόνια της μεταπολίτευσης, θρηνούμε δεκάδες νεκρούς. Και, τέλος, η εν ψυχρώ δολοφονία ενός αθώου παιδιού είναι τόσο συγκλονιστική, που αν τη λησμονήσουμε, μέσα στους δαιδάλους των αναλύσεων, χάνουμε κάτι πολύτιμο και ουσιώδες. Για να το πω αλλιώς, για μένα οι τρομερές μέρες του Δεκέμβρη αυτουνού θα μείνουν πάντα σφραγισμένες από τη θλίψη: ένα δεκαπεντάχρονο παιδί δολοφονήθηκε, στην καρδιά της πόλης, από έναν ειδικό φρουρό, ένα όργανο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Κι αυτό δεν αλλάζει, μένει στίγμα και λύπη ες αεί.

1 Ας αποφύγουμε την αφόρητη αφέλεια ότι μια «δήλωση αποποιήσεως» ή η «απερίφραστη καταδίκη» των καταστροφών θα αρκούσε για να τη βγάλουμε «καθαρή», χωρίς απώλειες, σε μια τέτοια κοσμοχαλασιά. Υπάρχουν, άλλωστε, σοβαρά πολιτικά επιχειρήματα εναντίον της στάσης του ΣΥΡΙZΑ (βλ., λ.χ., το άρθρο του Δαμιανού Παπαδημητρόπουλου, πέρσι, στα «Ενθέματα» και τη Νέα Εστία), ας συζητήσουμε καλύτερα με βάση αυτά.

Μια αντίκρουση των θέσεων του Καλύβα μπορείτε να δείτε Εδώ:

http://radicaldesire.blogspot.com/2009/12/blog-post_1001.html

Μια συναισθηματική καταγραφή τη στιγμή που διαδραματιζόταν ο «Δεκέμβρης 2009» εδω:

http://kanali.wordpress.com/2009/12/06/greg_demostr2/

Advertisements

17/12/2009 - Posted by | -Ιδεολογικά, -Κίνημα, -καπιταλισμός

72 Σχόλια »

  1. Ο Δεκέμβρης δεν ήταν απάντηση ήταν ερώτηση. Κατά την ταπεινή μου γνώμη ήταν αγανάκτηση, ήταν κοινωνική έκρηξη. Βέβαια μέσα από τέτοιες κοινωνικές εκρήξεις δεν λείπουν και πλιατσικατζήδες. Εκεί είναι το μεγάλο ερώτημα. Αποδείχτηκε για μια άλλη μια φορά , σε λαούς που βασιλεύει η κρατική αδικία, η ειρωνεία, η φτώχια, η ανεργία, ο εμπαιγμός, σε βάρος των λαών, τότε οι λαοι κάποια στιγμή δεν αντέχουν και ξεσηκώνονται. Έτσι ακριβός έγινε και τον Δεκέμβρη 2008 και πλήρωσε με την ζωή του ο Αλέξανδρος
    Ο μήνας Δεκέμβρης είναι μήνας βαμμένος από αίμα αθώον ανθρώπων
    Δεκέμβρης 1944 πόσοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους
    Δεκέμβρης 1997 – 74 αθώοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στο αεροπορικό ατύχημα του ουκρανικού αεροπλάνου ΓΙΑΚΟΒΛΕΣ στα Πιέρία Όρη
    Δεκέμβρης 2008 έχασε την ζωή του άδικα ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος
    Αυτά και τόσα άλλα εγκλήματα συνέβησαν εξ αιτίας της κρατικής αναλγησίας, αδιαφορίας, και θα τολμήσω να πω, και σκοπιμότητας.

    Υ.Γ. σήμερα στη πόλη μας Αιανη Κοζανης τελούμε το καθιερωμένο ετήσιο μνημόσυνο των αγαπημένων μας παιδιών, εφτά στον αριθμό που εντελώς άδικα, και από την αδιαφορία τον κρατικών υπαλλήλων ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας του αεροδρομίου Μακεδονία της Θεσσαλονίκης, και από τις κρατικές ελλείψεις σε ραντάρ και I L S συστήματα τυφλής προσγείωσης έχασαν την ζωή τους το βραδύ της 17 / Δεκέμβρη 1997 στο αεροπορικό ατύχημα. Εμείς δεν τους ξεχνάμε, όπως δεν ξεχνάμε και τον Αλέξανδρο και τα θύματα του Δεκέμβρη 1944.

    Σχόλιο από κατσε καλααα | 17/12/2009

  2. Ένα εξαίρετο άρθρο του έγκριτου επιστήμονα Στάθη Καλύβα
    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303459&ct=114&dt=06/12/2009

    Επειδή η αναζήτηση του τι ήταν η λεγόμενη «εξέγερση» του περασμένου Δεκεμβρίου είναι σύμφυτη με θεωρητικολογίες που έχουν μεγαλύτερη σχέση με τις επιθυμίες (ή και φαντασιώσεις) του κάθε σχολιαστή και λιγότερη με την πραγματικότητα, είναι ίσως πιο χρήσιμο να αντιστραφεί το ερώτημα: Τι δεν ήταν η «εξέγερση του Δεκέμβρη»;

    Εδώ είναι απαραίτητη μια προκαταρκτική διευκρίνιση: ο λόγος που αποκαλούμε τα γεγονότα του περυσινού Δεκεμβρίου «εξέγερση» (και που ασχολούμαστε με αυτά) είναι επειδή ήταν βίαια. Αν οι διαμαρτυρίες για τον φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν ειρηνικές, αν περιορίζονταν στις ρουτινιάρικες και μίζερες καταλήψεις σχολείων και σε αποχές από μαθήματα, δεν θα είχαν προκαλέσει τη διεθνή προσοχή και δεν θα γράφαμε γι΄ αυτές σήμερα. Επομένως, όταν αναφερόμαστε στην «εξέγερση» και στους «εξεγερμένους», αναφερόμαστε πρωταρχικά στα γεγονότα και στα άτομα που συμμετείχαν στα βίαια επεισόδια.

    Τι δεν ήταν, λοιπόν, η «εξέγερση του Δεκέμβρη»;

    Δεν ήταν μια «εξέγερση» της νεολαίας. Τo σοκ που προκάλεσε ο φόνος του μαθητή ήταν ισχυρό αλλά η συντριπτική πλειονότητα των νέων δεν συμμετείχε στις διαδηλώσεις ούτε άλλωστε ταυτίστηκε με τις καταστροφές και με την ιδεολογία των ομάδων που πρωτοστάτησαν σε αυτές, όπως προκύπτει από τις σχετικές δημοσκοπήσεις. Η συμμετοχή άλλων ομάδων του πληθυσμού ήταν ακόμη πιο περιορισμένη και οι εύκολες γενικεύσεις περί «ασφυξίας» και «οργής» των Ελλήνων ως αιτίων της «εξέγερσης» είναι το λιγότερο υπερβολικές.

    Δεν ήταν μαζική. Η συμμετοχή στις διαδηλώσεις δεν φαίνεται να ξεπέρασε τις 8.000 ενώ τα άτομα που συμμετείχαν στις καταστροφές δεν ήταν παραπάνω από μερικές εκατοντάδες, δυσανάλογα μικρός αριθμός σε σχέση με το μέγεθος των καταστροφών και το επικοινωνιακό τους αποτέλεσμα. Η έκταση των καταστροφών γίνεται κατανοητή μόνο αν ληφθεί υπόψη η «κατάσταση παθητικής άμυνας» στην οποία η τότε κυβέρνηση έθεσε την Αστυνομία, η απόφασή της, δηλαδή, να παραδώσει την πόλη στους εχθρούς της (μία από τις αποφάσεις για τις οποίες, άλλωστε, τιμωρήθηκε στις εκλογές).

    Δεν ήταν αυθόρμητη. Αν και η προσέλευση στις διαδηλώσεις πολλών νέων, ιδιαίτερα μαθητών, ήταν αυθόρμητη, ο σκληρός πυρήνας που πρωτοστάτησε στις καταστροφές κάθε άλλο παρά αυθόρμητα έδρασε. Γνωρίζουμε πως ο συντονισμός μέσω Διαδικτύου και κινητών έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην κλιμάκωση της βίας. Ταυτόχρονα η οργανωμένη βία λειτούργησε ως παράδειγμα για όσους είχαν πρωταρχικό τους κίνητρο το μπάχαλο και την καταστροφή.

    Δεν εμπεριείχε ίχνος ρίσκου, αυτοθυσίαςή γενναιότητας. Η συμμετοχή στις καταστροφές ήταν ανέξοδη και εκ του ασφαλούς, μια κλασική περίπτωση «τζάμπα μαγκιάς» που ανθεί σε καθεστώς ανομίας.

    Δεν ήταν αποτέλεσμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης. Αντίθετα απ΄ ό,τι υποστήριξαν ξένοι κυρίως δημοσιογράφοι, τα αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης δεν είχαν φθάσει ακόμη στην Ελλάδα. Τώρα που έφθασαν με καθυστέρηση δεν φαίνεται, παραδόξως, να παράγουν εξεγέρσεις.

    Δεν ήταν προοίμιο ενός διεθνούς κύματος εξεγέρσεων, όπως φαντασιώθηκαν ορισμένοι που είδαν στην επανάσταση το νέο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας. Κάποιες προσπάθειες μίμησης σε ορισμένες χώρες έπεσαν γρήγορα στο κενό. Η άποψη ότι η ελληνική εξαίρεση οφείλεται στο γεγονός πως η ελληνική νεολαία είναι η πιο δυστυχισμένη στον κόσμο (ναι, γράφτηκε κι αυτό!) είναι κάτι παραπάνω από ανόητη.

    Δεν ήταν και τόσο πρωτόγνωρη. Η έκταση των καταστροφών ήταν πρωτοφανής και ο αριθμός των ατόμων που συμμετείχαν σε αυτές μεγαλύτερος απ΄ ό,τι συνήθως, αλλά το μοντέλο κινητοποίησης παρέπεμπε στις χρόνιες και επαναλαμβανόμενες κινητοποιήσεις που ταλανίζουν τη χώρα και που διακρίνονται από την ανεμπόδιστη δράση των διάφορων «αντιεξουσιαστικών» ομάδων, τη σχετική συμπάθεια με την οποία αντιμετωπίζονται από μερίδα των ΜΜΕ, του πολιτικού κόσμου αλλά και των λεγόμενων «ενοχικών μεσηλίκων», την πάγια βεντέτα τους με την Αστυνομία και την εκμετάλλευση του πανεπιστημιακού ασύλου. Το μοντέλο αυτό έχει ως συμβολικό θεμέλιο την τοτεμική λειτουργία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973, που λειτουργεί ως ένα πρότυπο το οποίο η κάθε γενιά θα πρέπει να αναπαράγει αν θέλει να ενηλικιωθεί: κάθε γενιά και το Πολυτεχνείο της. Η Αννα Δαμιανίδη, η οποία συμμετείχε στην πραγματική εξέγερση του 1973, επεσήμανε τον παραλογισμό αυτόν: «Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα».

    Δεν αμφισβήτησε τις κυρίαρχες νεοελληνικές αξίες. Αντίθετα, υπήρξε μια γνήσια έκφρασή τους: της αδιαφορίας, αν όχι του μίσους, για την περιουσία των άλλων και τη δημόσια ιδιοκτησία, της διεκδίκησης δικαιωμάτων δίχως υποχρεώσεις, της ταυτόχρονης απαίτησης για καλοπληρωμένες δουλειές και της αντίδρασης στις μεταρρυθμίσεις που θα τις παραγάγουν, της διαμαρτυρίας ενάντια στο κράτος αλλά και του ονείρου μιας κρατικοδίαιτης ζωής, της ημιμάθειας που εκφράζεται με έναν λόγο κούφιο, κοινότοπο και απόλυτο.

    Δεν άφησε κάποιο ίχνος πίσω της. Οι εξεγέρσεις των μαύρων στις αμερικανικές πόλεις το 1968 ή των φοιτητών στο Παρίσι τον Μάη της ίδιας χρονιάς είχαν καταλυτικές συνέπειες. Η «εξέγερση» της Αθήνας δεν είχε καμία απολύτως πολιτική προέκταση, με εξαίρεση την εμφάνιση μιας νέας γενιάς τρομοκρατικών οργανώσεων και τη σχεδόν καθημερινή πρακτική του προπηλακισμού πνευματικών ανθρώπων. Θα αποκτήσει ενδεχομένως ιστορική σημασία αν αποδειχθεί ότι κατάφερε να αφυπνίσει την κοινωνία και να την κάνει να αντιληφθεί το κόστος που ενέχει η συντήρηση και αναπαραγωγή μιας ξεπερασμένης κουλτούρας στον κόρφο της οποίας παράγονται φαινόμενα όπως η «εξέγερση του Δεκέμβρη».

    Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Υale.

    Σχόλιο από akritas | 17/12/2009

  3. »Δεν ήταν μαζική. Η συμμετοχή στις διαδηλώσεις δεν φαίνεται να ξεπέρασε τις 8.000…..»’

    Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Υale.

    Σχόλιο από ;Aσε μας ρε Καλύβα | 17/12/2009

  4. αλλά και του ονείρου μιας κρατικοδίαιτης ζωής, της ημιμάθειας που εκφράζεται με έναν λόγο κούφιο, κοινότοπο και απόλυτο…

    ενώ ο δικος του; μεστός; πρωτότυπος; μη -απόλυτος;

    »Η συμμετοχή στις διαδηλώσεις δεν φαίνεται να ξεπέρασε τις 8.000…..” ειπε ο ..έγκριτος

    Σχόλιο από έγκριτου επιστήμονα .... απο ποιον μωρε; | 17/12/2009

  5. »Υπό το παραπάνω πρίσμα, αν κάτι έχει νόημα να μείνει από τον Δεκέμβρη είναι το: Ποτέ πια Δεκέμβρης!»

    Σχόλιο από Aυτό ελπίζουν .... | 17/12/2009

  6. «…Πλήθος Σαδδουκαίων
    Ρωμαίων υπαλλήλων, μάντεις και αστρονόμοι
    Περιστοιχίζουν τον αυτοκράτορα.

    Το μόνο που δεν περίσσεψε μέσα σε όλα αυτά είναι λίγη ντροπή. Τους περίσσεψε μόνο η «βαθιά οδύνη» – πρωτίστως για τα τζάμια, δευτερευόντως για τη βεβήλωση της τσάντας Armani που θα την κρατήσουν τα ανάξια χέρια του πλιάτσικου χωρίς να συνοδεύεται απ΄το ανάλογο μοντελάκι και την επαρκή ποσότητα σιλικόνης των χειλέων, τριτευόντως για το πλαστικό κωνοφόρο του Συντάγματος και στον πάτο, παρεμπιπτόντως, για τη ζωή ενός παιδιού.

    Μια «οδύνη» που μας την πέταξαν στα μούτρα σαν το σταυρό του εξορκιστή, απαιτώντας μαζί και την «καταδίκη, μετά βδελυγμίας» των παιδιών μας.

    Διδάσκετε την επανάστασιν κατά του πρίγκηπος;

    Κι έπειτα βροχή οι δηλώσεις, αυτών που ποτέ δε βουτάνε τη γλώσσα στο μυαλό – πριν αφοδεύσουν το δύσοσμο μερίδιό τους στο διακαναλικό οχετό – γιατί το ξόδεψαν όλο σε αμαρτωλές συμπράξεις. «Ε, συμβαίνουν κι αυτά», «μεμονωμένο περιστατικό», «ατυχές συμβάν», «παρεξήγηση», «εξοστρακισμός». «θέλημα θεού», «εξυφαίνεται αντεθνική συνωμοσία», «χαϊδεύουν τα αυτιά των κουκουλοφόρων»,

    «αποτάσσω το σατανά;», «αποταξάμενος»…..»

    Σχόλιο από sarantamilakokkina | 17/12/2009

  7. Ωωω ναι ο …εγκριτος

    Αυτός…αυτός είναι καθηγητής …στο Yale…
    Τον κατανοώ πλήρως όταν λέει «δεν ήταν μαζική» , «δεν ήταν αυθόρμητη», «δεν ήταν και τόσο πρωτόγνωρη».
    Κάτι θα ξέρει αυτός ,εγκριτος είναι… του είναι πολύ συνηθισμένες οι παρακάτω εικόνες :

    στην Κέρκυρα, στην Ιεράπετρα, στην Ρόδο, στην Βουλιαγμένη, στα Βασιλικά, στους Σοφάδες, στην Σητεία, στα Τρίκαλα, στην Σκάλα Λακωνίας, στο Αρσάκειο, στον Αγ. Νικόλαο, στην Γλυφάδα, στο Πικέρμι, στην Ιθάκη, στα Γιάννενα, στην Καστοριά, στην Λαμία, στην Άρτα, στον Κορυδαλλό, στο Αγρίνιο, στον Εύοσμο, στην Γκράβα, στην Τρίπολη , στην Νάξο, στους Αμπελόκηπους, στην Οιχαλία, στην Σαλαμίνα, στην Χίο , στα Γιαννιτσά, στα Χανιά , …..στον ΠΑΟΚ , στον Πανιώνιο … Ορεστιάδα, Πτολεμαϊδα, Χρυσούπολη, Χανιά, Ξάνθη, Βόλος, Λάρισα, Καβάλα, Περιστέρι, Μήλος, Πάρος, Κομοτηνή ….και…και

    Ακούς εκεί μαζική …πρωτόγνωρη…

    Σχόλιο από "ΕΓΚΡΙΤΟΣ" | 17/12/2009

  8. γιατί τόσο κόμπλεξ με τον Δεκέμβρη από την γενιά του 60;

    ο κύριος καθηγητής λυπάμαι αλλά δεν είναι εξαίρετος.

    πρέπει κάποια στιγμή να ξεφύγουν από το σπιτάκι τους και να δουν παραπάνω. να βγουν από τον κύκλο για να δουν τι γίνεται μέσα. κι αυτά που γίνονται μέσα είναι πολύ πιο σύνθετα από όσα μπορεί να δει η μύτη τους.

    Σχόλιο από cortlinux | 18/12/2009

  9. Κι όμως, δεν είναι στη γενιά του ’60!

    Στη γενιά του ’80 ανηκουν. Τουλάχιστον ο Μαραντζίδης και υποψιάζομαι και ο Καλύβας.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 18/12/2009

  10. Δεκαετία του ’80 και οι δυό. Σίγουρα!

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4500994&enthDate=07022009

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 18/12/2009

  11. Την ανοησία του καθένα που προσπαθεί να με κάνει να ξεχάσω τόσο σύντομα και να θέλω δεν την μπορώ, παλικάρια.
    Εδώ η ΚΝΕ προσπαθεί 36 χρόνια να κρύψει την Πανσουδαστική Νο 8 και δεν τα καταφέρνει, πως μπορεί να έρθει ο κάθε στρατευμένος να μου πει ότι πέρυσι ο Δεκέμβρης έγινε από 8.000 διαδηλωτές!!!
    Επίσης να δεχθώ την κοινή καταγωγή που το κείμενο του Μαραντζίδη βρέθηκε εδώ, αλλά θα μπορούσατε να το βάζατε στο προηγούμενο άρθρο όπου μάλλον έδενε και καλλίτερα.

    Nα τα διαβάζω αυτά στο Βήμα οκ, αλλά εδώ;;;

    «Τις μέρες που μας πέρασαν γράφτηκαν κάποια πολύ ενδιαφέροντα κείμενα για τον Δεκέμβρη»
    Όχι δεν είναι καθόλου ενδιαφέροντα, πολλά από αυτά τα κείμενα. Ειδικά αυτά τα πέντε που γράφτηκαν στο Βήμα μαζί με το κείμενο του Μαραντζίδη, ήταν : «στρατευμένες, άναρθρες κραυγές σπίλωσης και απαξίας αυτών που τα άρθρα τους συνευρέθησαν όλα μαζί στο βήμα της Κυριακής, όλως τυχαίως βέβαια….» (mumul).

    ΥΓ Έχω μια απορία. Αν ο ιστορικός ή ο πολιτικός επιστήμονας λέει τόσα ανιστόρητα για γεγονότα που έγιναν πέρυσι, τότε τι παπαριές να λέει, άραγε, μέσα στα βιβλία του, που τάχα μου έχει κάνει και έρευνα πχ για το αντάρτικο (δηλαδή πριν 65 χρόνια που μάλιστα δεν ζούσε);;;!!!

    Σχετικά στο Κανάλι : Η Αθήνα υπό κατοχή!!!
    http://kanali.wordpress.com/2009/12/06/greg_demostr2/

    Σχόλιο από Kanali | 18/12/2009

  12. Καλα παιδιά

    Μην ξεχνάτε και τον μεγάλο ιστορικό τον πατριώτη μου Καλλιανιώτη. μην είστε άδικοι. Πρόσφερε πολλά για την αλήθεια μ,μ,μ, της ιστορίας της πατρίδας μας. Βέβαια μαζί με τους άλλους δυο.
    Καλύβας- Μαραντζίδης Καλιανιώτης , τα ΤΡΙΑ ΘΑΥΜΑΤΑ της ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ. –-τριάδα ομοούσιος και αχώριστοι. –Να μας χιλιάσουν ίσως και γνωρίσει ο λαος μας την αγνή,,, ιστορία ,,,,,,,

    Σχόλιο από κατσε καλααα | 18/12/2009

  13. http://radicaldesire.blogspot.com/2009/12/blog-post_1001.html

    Αντιεξεγερσιακή πρόζα: Η «ακαδημαϊκή» εκδοχή

    Στο τμήμα αυτό θα εξετάσω τρία από τα κείμενα τα οποία δημοσίευσε ο καθηγητής Στάθης Ν. Καλύβας για τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008: πιο συγκεκριμένα,
    τα «Why Athens is Burning», New York Times, Τρίτη, 11 Δεκέμβρη 2008·
    «Η ‘εξέγερση του Δεκέμβρη’ ως σύμπτωμα της ‘κουλτούρας της Μεταπολίτευσης’, Athens Review of Books, τεύχος 2, Δεκέμβρης 2009·
    «…και τι δεν ήταν», Το Βήμα, 6 Δεκέμβρη 2009.
    Τα κείμενα αυτά είναι βέβαια σύντομα και δεν έχουν ακαδημαϊκό χαρακτήρα (για αυτό και τα εισαγωγικά στον τίτλο).
    Τα συνοδεύει όμως νομιμοποιητικά το μεγάλο συμβολικό πρεστίζ του γράφοντος, του οποίου η πανεπιστημιακή καρριέρα στις Η.Π.Α είναι αδιαμφισβήτητα λαμπρή και πολυβραβευμένη.
    Επιπλέον, ο κύριος Καλύβας μπορεί, βάσει βιογραφικού, να χαρακτηριστεί ως ειδικός στο θέμα το οποίο πραγματεύεται:
    είναι διευθυντής του προγράμματος για την Τάξη, την Σύγκρουση και τη Βία στο Πανεπιστήμιο Yale και συγγραφέας πλειάδας άρθρων και βιβλίων με θέματα την πολιτική βία, τις ομάδες μη κρατικών insurgents (βλ. τμήμα για τις ορολογικές επιπλοκές) τον ελληνικό (καθώς και τον ισπανικό και βοσνιακό) εμφύλιο, καθώς και τον ελληνικό και διεθνή κομμουνισμό (το βιογραφικό του εδώ). Για το τελευταίο θέμα έχει επίσης αρθρογραφήσει στην εφημερίδα Βήμα· αν και το παρόν κείμενο δεν θα ασχοληθεί με όσα ισχυρίζεται εκεί, ο αναγνώστης είναι πιθανόν να βρει τις απόψεις του για ένα διαφορετικό από τα γεγονότα του Δεκέμβρη θέμα ενδιαφέρουσες.

    Θα ξεκινήσω, αναγκαστικά αυθαίρετα, από τον τίτλο του κειμένου στo Athens Review of Books, και με το αξιοπρόσεκτο γεγονός ότι η φράση «εξέγερση του Δεκέμβρη» βρίσκεται σε αυτόν εντός εισαγωγικών. Τα εισαγωγικά αυτά είναι βέβαια ειρωνικά/αναιρετικά του περιεχομένου τους· μια και είναι αδύνατον το αντικείμενο της αναίρεσης να είναι η ονομασία του μήνα, είναι προφανές ότι η αναίρεση αφορά την λέξη «εξέγερση». Από τον τίτλο λοιπόν του κειμένου του, ο κύριος Καλύβας εκφράζει μια αμφιβολία για το αν η «εξέγερση» ήταν όντως, πραγματικά, άνευ εισαγωγικών, εξέγερση. Ο λόγος για την αμφιβολία αυτή εκφράζεται μέσα στο κείμενο ως εξής:

    Δίχως τις εικόνες της φλεγόμενης Αθήνας, οι κινητοποιήσεις δεν θα είχαν προκαλέσει ούτε το σοκ που προκάλεσαν στην ελληνική κοινωνία ούτε το αυξημένο ενδιαφέρον των διεθνών ΜΜΕ. Άλλωστε, δίχως τη βία, θα εξέλιπε και ο χαρακτηρισμός των γεγονότων ως εξέγερσης. Στο βαθμό, λοιπόν, που οι αναφορές στα «γεγονότα του Δεκεμβρίου» αφορούν ουσιαστικά την εκδήλωση της βίας, εκεί θα πρέπει να επικεντρωθεί και η ερμηνεία τους.

    Το εδάφιο αυτό εισάγει δύο παραμέτρους, αμφότερες επικεντρωμένες στον βίαιο χαρακτήρα της εξέγερσης: πρώτον ότι χωρίς αυτόν, δεν θα είχε πετύχει διεθνή ορατότητα, και δεύτερον, ότι χωρίς αυτόν «θα εξέλιπε ο χαρακτηρισμός των γεγονότων ως εξέγερσης.» Αρχικά, η δεύτερη πρόταση μοιάζει να δηλώνει το απόλυτα προφανές: οι εξεγέρσεις είναι βίαιες, άρα άνευ βίας δεν θα είχαμε κάτι που να μπορεί να χαρακτηριστεί εξέγερση. Τούτη όμως η ερμηνεία καθιστά δύσκολη την εξήγηση του γιατί ο όρος «εξέγερση» βρίσκεται σε εισαγωγικά, τόσο στον τίτλο όσο και σε πολλαπλά σημεία του κειμένου. Μια προσεκτικότερη ματιά στην φρασεολογία αποκαλύπτει ότι ο κύριος Καλύβας δεν λέει αυτό το οποίο υποθέσαμε ότι λέει: δεν γράφει ότι η βία καθιστά τα συμβάντα του Δεκέμβρη εξέγερση αλλά ότι αυτή επέτρεψε τον χαρακτηρισμό τους ως τέτοια. Ο χαρακτηρισμός των συμβάντων ως εξέγερση δεν είναι απαραίτητα ένας χαρακτηρισμός με τον οποίο ο ίδιος ο κύριος Καλύβας συμφωνεί. Εξού και τα εισαγωγικά ειρωνικής αποστασιοποίησης.

    Γιατί όμως δεν συμφωνεί με τον χαρακτηρισμό ο κύριος Καλύβας; Η παράγραφος την οποία παρέθεσα δεν το εξηγεί. Μάλλον, η πρώτη της πρόταση περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα πράγματα, μια και αντί να περιγράφει την φύση της εξέγερσης αναφέρεται στην απήχησή της στα ξένα ΜΜΕ:
    «Δίχως τις εικόνες της φλεγόμενης Αθήνας, οι κινητοποιήσεις δεν θα είχαν προκαλέσει ούτε το σοκ που προκάλεσαν στην ελληνική κοινωνία ούτε το αυξημένο ενδιαφέρον των διεθνών ΜΜΕ.»
    Πιθανότατα, αλλά τι σχέση έχει τούτο με την απόφαση να τεθεί εντός ειρωνικών εισαγωγικών ο όρος εξέγερση; Υπονοείται μήπως ότι επρόκειτο για δράσεις οι οποίες ήταν αρκετά media-savvy ώστε να εγείρουν αμφιβολίες ως προς την αυθεντικότητά τους; Το κείμενο δεν διευκρινίζει ποτέ το αν αυτή είναι η σημασιολογική του πρόθεση. Αφήνει την αναφορά στον εντυπωσιασμό των διεθνών ΜΜΕ να αιωρείται, σε μια παράγραφο που υποτίθεται ότι εξηγεί γιατί ο όρος εξέγερση τίθεται υπό τυπογραφική αμφισβήτηση στον τίτλο και στο υπόλοιπο άρθρο.

    Ας επιστρέψουμε όμως στην γενικότερη λογική δομή του εδαφίου, το οποίο κλείνει με την πρόταση ότι η ερμηνεία του Δεκέμβρη θα πρέπει να επικεντρωθεί στην μελέτη της εκδήλωσης της βίας, εφόσον τα γεγονότα που τον έκαναν γνωστό και τα οποία κέρδισαν τον χαρακτηρισμό «εξέγερση» ήταν γεγονότα βίας. Η πρόταση του κυρίου Καλύβα φαντάζει απόλυτα λογική, μέσα βέβαια στα πλαίσια του δικού του, μάλλον λογικά χαλαρού επιχειρήματος: Ο Δεκέμβρης είχε διεθνή απήχηση και χαρακτηρίστηκε ως εξέγερση επειδή ήταν βίαιος, άρα αυτό που είναι σημαντικό να συζητήσουμε σε αυτόν είναι η εκδήλωση της βίας.

    Ας αποστασιοποιηθούμε για λίγο από τα εθνικά συμφραζόμενα και ας θυμηθούμε τα LA riots, που ξέσπασαν μετά την αθωωτική για τους αστυνομικούς υπόθεση του ξυλοδαρμού του αφροαμερικανού Rodney King. Τα γεγονότα στο Λος Άντζελες ήταν επίσης εξαιρετικά βίαια· περιέλαβαν τους εμπρησμούς καταστημάτων και το πλιάτσικο· προκάλεσαν επίσης το εκτεταμένο ενδιαφέρον των παγκόσμιων ΜΜΕ αν και διήρκεσαν πολύ λιγότερο από τα αντίστοιχα ελληνικά. Επικεντρώθηκαν οι αμερικανοί ιστορικοί, πολιτικοί επιστήμονες και κοινωνιολόγοι κυρίως ή αποκλειστικά στον βίαιο χαρακτήρα της εξέγερσης; Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι.
    Τα αντικείμενα συζήτησης και μελέτης ήταν μάλλον ο ρατσισμός της αστυνομίας, η γκετοποίηση της πόλης και η φερεγγυότητα του δικαστικού συστήματος στη χώρα. Μια σειρά κοινωνικών αναλυτών–ανάμεσα τους ο γνωστός Mike Davis–ασχολήθηκαν με την ανατομία των συστηματικών κοινωνικών παραγόντων και αιτιών που οδήγησαν στην εξέγερση. Ο ίδιος ο μετέπειτα πρόεδρος των Η.Π.Α Μπιλ Κλίντον δήλωσε ότι «η βία ήταν επακόλουθο της κατάρρευσης των οικονομικών ευκαιριών και των κοινωνικών θεσμών στο αστικό κέντρο.» Και κανείς δεν μίλησε για «δακρύβρεχτες και γλυκερές περιγραφές» ή για «ψευδοπιστημονική αερολογία» (Καλύβας, «Η ‘εξέγερση του Δεκέμβρη'»).
    Γιατί; Μήπως επειδή τα LA riots, σε αντίθεση με τα αθηναϊκά, χαρακτηρίστηκαν από συγκροτημένο πολιτικό όραμα; Μήπως επειδή περιείχαν δημιουργικά πολιτικά στοιχεία που αντιστάθμισαν την καταστροφική οργή του πλήθους; Και πάλι η απάντηση πρέπει να είναι αρνητική. Τα γεγονότα στο Λος Άντζελες του 1992 εξαντλήθηκαν στην καταστροφή των αστικών υποδομών και παρεκτράπηκαν στα αδικήματα κοινού ποινικού δικαίου. Απλά κανείς σημαντικός διανοούμενος δεν διανοήθηκε να τα απαξιώσει ή να τα προσπεράσει για αυτό το λόγο.
    Για τους αμερικανούς ομολόγους του κυρίου Καλύβα, η εξεγερσιακή βία στο Λος Άντζελες είχε, είτε την εγκρίνει κανείς είτε όχι, αιτίες. Εξέφραζε μια συγκεκριμένη υποκειμενική λογική. Και τίποτε από τα δύο δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτό εφόσον το ερμηνευτικό πλαίσιο αφορά αποκλειστικά τα ίδια τα φαινόμενα βίας και όχι τα κοινωνικά, ταξικά, φυλετικά ή άλλα συμφραζόμενά τους.

    Αντίθετα λοιπόν με τους αμερικανούς συναδέλφους του, ο κύριος Καλύβας επιμένει τόσο στην ανάγκη αποκόλλησης των φαινομένων βίας από κοινωνικά, πολιτικά και νομικά συμφραζόμενα, όσο και στην υπόρρητη δήλωση ότι η ύπαρξή τους οφείλει ως τέτοια να θέσει υπό αμφισβήτηση την νομιμότητα του όρου «εξέγερση»:

    ο λόγος που αποκαλούμε τα γεγονότα του περυσινού Δεκεμβρίου «εξέγερση» (και που ασχολούμαστε με αυτά) είναι επειδή ήταν βίαια. Αν οι διαμαρτυρίες για τον φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν ειρηνικές, αν περιορίζονταν στις ρουτινιάρικες και μίζερες καταλήψεις σχολείων και σε αποχές από μαθήματα, δεν θα είχαν προκαλέσει τη διεθνή προσοχή και δεν θα γράφαμε γι΄ αυτές σήμερα. Επομένως, όταν αναφερόμαστε στην «εξέγερση» και στους «εξεγερμένους», αναφερόμαστε πρωταρχικά στα γεγονότα και στα άτομα που συμμετείχαν στα βίαια επεισόδια («…Και τι δεν είναι»).

    Και πάλι, η γλώσσα του κειμένου γλιστράει αδιόρατα από το μέρος στο όλον, από το διακριτικό χαρακτηριστικό στην φύση ή ουσία του φαινομένου. Ο λόγος όμως που αποκαλούμε –όσοι τα αποκαλούμε– τα γεγονότα του περυσινού Δεκεμβρίου «εξέγερση» δεν είναι απλώς επειδή ήταν βίαια. Είναι επίσης επειδή αφορούσαν την σύγκρουση με το κράτος και τους φορείς του. Είναι επίσης επειδή κινητοποίησαν και ενέπλεξαν συλλογικότητες. Ούτε βέβαια μπορεί η θυμική και υποκειμενική περιγραφή του ενδεχομένου ειρηνικών διαμαρτυριών ως «μίζερων και «ρουτινιάρικων» να αποδείξει ότι η σημασία του συμβάντος εξαντλήθηκε στην εντυπωσιακή του (κυρίως για τα ΜΜΕ όπως υπονοείται) βία.
    Το civil rights movement του Κινγκ και η Satyagraha του Γκάντι τράβηξαν την παγκόσμια προσοχή επειδή ήταν εντυπωσιακά, πρωτόγνωρα μη βίαιες αντιδράσεις στην κρατική και αποικιοκρατική βία. Είναι βέβαιο ότι το ενδεχόμενο παρατεταμένων και συλλογικών πράξεων ειρηνικής απείθειας προς το κράτος στην Ελλάδα θα μας απασχολούσε εντονότατα ως φαινόμενο σήμερα, σαφώς περισσότερο από ό,τι μια εξέγερση την οποία ο κύριος Καλύβας θεωρεί ως την απόλυτη ενσάρκωση του ανιαρά προβλέψιμου (έτσι, οι εναλλακτικές της ειρηνικής και βίαιας αντίδρασης έχουν τη ίδια αντιμετώπιση· αναρωτιέται κανείς ποια αντίδραση θα διέφευγε των απαξιωτικών χαρακτηρισμών του κυρίου Καλύβα).

    Ας έλθουμε όμως σε αυτό που θεωρεί επιστημονικά φερέγγυα ανάλυση της εξεγερσιακής βίας στην Ελλάδα ο κύριος Καλύβας.
    Η προσέγγισή του στο θέμα δίνει έμφαση στον «τελετουργικό» χαρακτήρα της βίαιας αντιεξουσιαστικής συμπεριφοράς, την πρωτογονική της φύση, την εγγύτητά της σε άτυπες ιεροτελεστίες μύησης. Η σχετική ανάλυση βρίθει όρων που παραπέμπουν σε εθνογραφική μελέτη των παραδόσεων πρωτόγονων φυλών και όχι στην κοινωνιολογία ή την πολιτική θεωρία. Το μεγάλο διακύβευμα της διατυμπανιζόμενης επικέντρωσης στα φαινόμενα βίας δια της οποίας αποδεικνύεται, υποτίθεται, η νηφάλια διεισδυτικότητα του επιστημονικού (και όχι του φθηνά προπαγανδιστικού) λόγου για τον Δεκέμβρη, είναι η ρητή άρνηση της νεωτερικότητας, της πολιτικότητας και της ιστορικότητας των βίαιων συγκρούσεων με το κράτος στην Ελλάδα:

    …το μοντέλο κινητοποίησης παρέπεμπε στις χρόνιες και επαναλαμβανόμενες κινητοποιήσεις που ταλανίζουν τη χώρα και που διακρίνονται από την ανεμπόδιστη δράση των διάφορων «αντιεξουσιαστικών» ομάδων…Το μοντέλο αυτό έχει ως συμβολικό θεμέλιο την τοτεμική λειτουργία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973, που λειτουργεί ως ένα πρότυπο το οποίο η κάθε γενιά θα πρέπει να αναπαράγει αν θέλει να ενηλικιωθεί: κάθε γενιά και το Πολυτεχνείο της…η συντήρηση και αναπαραγωγή μιας ξεπερασμένης κουλτούρας στον κόρφο της οποίας παράγονται φαινόμενα όπως η «εξέγερση του Δεκέμβρη». («…Και τι δεν ήταν»).

    Παρότι η έκταση των καταστροφών υπήρξε πρωτοφανής, οι βίαιες κινητοποιήσεις αυτές καθαυτές δεν είχαν κάτι το καινούργιο…. Με λίγα λόγια, η πρακτική των βίαιων κινητοποιήσεων στην Ελλάδα παρουσιάζει μια εντυπωσιακή κανονικότητα, σχεδόν μια κυκλικότητα. …Στο πλαίσιο της κουλτούρας αυτής, η συμμετοχή σε καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων ή σε δυναμικές κινητοποιήσεις έχει εξελιχθεί σε ένα είδος «ιεροτελεστίας ενηλικίωσης» («Η ‘εξέγερση του Δεκέμβρη'»)

    After Greece’s transition to democracy in the mid-1970s, a public discourse of resistance against authority emerged and became dominant. Civil disobedience, including violent demonstrations and the destruction of public property, is almost always justified, if not glorified; the police can only be wrong: If they act too harshly they are brutal; if not, incompetent. This discourse has proven to be extremely resistant to time and momentous world events, such as the fall of the Berlin Wall, and is promoted in the media. … After Greece’s transition to democracy in the mid-1970s, a public discourse of resistance against authority emerged and became dominant. … Depending on the popularity of the issue they are joined, by hundreds or thousands of others of lesser commitment and varying motivations, from ideology to simple looting, who are nevertheless socialized into this culture («Why Athens is Burning»).

    Εν ολίγοις: η «εξέγερση» δεν είναι εξέγερση αλλά συλλογική τελετουργία. Δεν εκπροσωπεί την ρήξη αλλά την προβλέψιμη ανακύκλωση tribal συμπεριφορών. Η Αθήνα δεν είναι Λος Άντζελες γιατί οι Αθηναίοι δεν εξεγέρθηκαν αλλά συμμορφώθηκαν με την κυκλική χρονικότητα της κομμουνιστικής τους οπισθοδρόμησης (εδώ δεν αποδέχονται καν την πτώση του τείχους του Βερολίνου!). Οι «εξεγέρσεις» τους είναι σχεδόν φυσικά φαινόμενα, με την χρονική κανονικότητα που έχουν τα πρωτοβρόχια ή η φυλλοροή των δέντρων (βλ. Guha, «The Prose of Counter-Insurgency»). H «κουλτούρα της μεταπολίτευσης» είναι ένα άλλο όνομα για τον παγωμένο χρόνο στον οποίο παγιδεύτηκε μια ενελικτική, οπισθοδρομικά αριστερίζουσα κουλτούρα που αρνείται να μεγαλώσει, ή, μάλλον, που ενηλικιώνεται μόνο δια μέσω του παλιμπαιδισμού, σε αντίθεση με τις ώριμες και πεφωτισμένες κοινωνίες με τις οποίες την συγκρίνει προφανώς ο συγγραφέας.

    Και αυτό λέγεται πολιτική επιστήμη, προοδευτική μάλιστα πολιτική επιστήμη, επιστήμη που περηφανεύεται ότι έχει αποτάξει τις ανωριμότητες του μαρξισμού και τους μελοδραματισμούς των αριστερίζοντων ψευδοεπιστημόνων και έχει ανοιχτεί προς μη αγκυλωτικές, καινοτομικές ερευνητικές κατευθύνσεις.

    Κλείνω με μια σύντομη αναφορά στις αρνήσεις που ο κύριος Καλύβας απευθύνει στους οπισθοδρομικούς ιθαγενείς που ανέχονται και επικροτούν την βία (για την εντυπωσιακή ιδεολογική πρεσβυωπία της εξίσωσης κοινωνική βία=»περιφερειακού τύπου» και «προ-νεωτερικού» χαρακτήρα κοινωνίες βλ. την ανάρτηση «Η ανοχή της κοινωνίας σε βίαιες συμπεριφορές», καθώς και το σχετικό, παλιό σύγγραμα των Adorno-Horkheimer για το νεωτερικό γεγονός που λέγεται Ολοκαύτωμα).
    Σε αυτούς, τους υπεύθυνους για «βανδαλισμούς που ήταν πρωτοφανείς για μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα του 21ου αιώνα» (αν και ο 21ος αιώνας έχει ακόμα 91 χρόνια μπροστά του, θα συμφωνήσω, μια και οι πρωτοφανείς βανδαλισμοί στην πρώην Γιουγκοσλαβία έγιναν στον 20ο αιώνα, αυτοί στο Ιράκ εκτός Ευρώπης, αυτοί στο Παρίσι αφορούσαν μετανάστες, και αυτοί του 2005 στην Νέα Ορλεάνη Αμερικανούς, μαύρους και φτωχούς), ο κύριος Καλύβας απευθύνει μια σειρά από «όχι»: ο Δεκέμβρης δεν ήταν εξέγερση της νεολαίας, δεν ήταν μαζική, δεν ήταν αυθόρμητη, δεν απετέλεσε παράδειγμα μίμησης για άλλες χώρες, δεν άφησε κανένα άξιο λόγου ίχνος πίσω της» («…Και τι δεν ήταν»).
    Δεν δανείστηκα τσουκάλι, το επέστρεψα σε καλή κατάσταση, ήταν ήδη σπασμένο: Ο Δεκέμβρης δεν συνέβη ως πολιτικό συμβάν (αλλά βρίσκω απαραίτητο να αρθρογραφώ επανειλημμένα για αυτό), δεν ήταν εξέγερση (αλλά δεν ξεκαθαρίζω τι συνιστά μια εξέγερση), δεν ήταν μαζικού χαρακτήρα (αλλά δεν βρίσκω τον λόγο να προσφέρω στοιχεία για καμμία από τις δημογραφικές μου υποθέσεις). Στο κείμενό του στο Athens Review of Books, ο συγγραφέας υιοθετεί την κλασική πόζα του αναστοχαστικού υποκειμένου που επισκέπτεται αναδρομικά το παρελθόν για να ξεχωρίσει, εν είδει αποτίμησης του παρελθόντος, την ήρα από το στάχυ:

    Πώς μπορούμε να αποτιμήσουμε τις ερμηνείες αυτές ένα χρόνο μετά; Το πλεονέκτημα της χρονικής απόστασης προσφέρει ίσως τη δυνατότητα μιας ψύχραιμης αποτίμησης των γεγονότων του περασμένου Δεκεμβρίου, ενδεχομένως και ως προληπτικού αντιδότου για την έκρηξη ψευδοεπιστημονικής αερολογίας που αναμένεται να συνοδεύσει την επέτειο.

    Το πέταγμα της κουκουβάγιας, έλεγε ο Χέγκελ, έρχεται το σούρουπο. Εκτός αν είσαι τόσο ταλαντούχος ώστε να γράφεις τις δικές σου μελλοντικές αποτιμήσεις την στιγμή που ακόμη εξελίσσονται ακόμα τα γεγονότα. Γιατί, όπως μαρτυρά το άρθρο του της 11ης Δεκέμβρη του 2008 στους New York Times, ο κύριος Καλύβας έγραφε εξ αρχής τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα για την φύση των επεισοδείων, την πολιτική τους ασημαντότητα και περιφερειακότητα, τον μικρό αριθμό των συμμετεχόντων, και την εθνογραφικά tribal φύση της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας. Ο ίδιος θα απαντούσε ίσως ότι δεν χρειάχεται να έχει κανείς το χάρισμα της προφητείας όταν μιλάει για την Ελλάδα· για κοινωνίες παγωμένες στον χρόνο, το σήμερα είναι χτες, και το χτες είναι αύριο. Για αυτό και η ανάλυση της ιστορίας τους μπορεί χωρίς επιστημολογική βία να αφεθεί στην φροντίδα των ετερολογικών στερεότυπων που έχουν ξεμείνει στο οπλοστάσιο του στραουσικού νεοσυντηρητισμού από παλιότερες, ψυχρότερες δεκαετίες.

    Σχόλιο από Aσε μας μωρε Καλυβα | 18/12/2009

  14. Κάτσε καλααα έχεις δίκιο
    «Αδικήσαμε» τον πατριώτη σου… 🙂

    Καναλιώτη
    «..Επίσης να δεχθώ την κοινή καταγωγή..»

    Καμιά κοινή καταγωγή δεν μπορεί να επηρεάσει την όποια άποψή μας, ούτε χατηράκια κάνουμε.
    Αυτά τα κείμενα τα είχαμε πρωτοδημοσιεύσει στο:
    -Πώς δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος

    Μας ξαναθύμησε ο akritas και το πόνημα του κου Καλύβα.
    Ευκαιρία λοιπόν να κριθεί το έγκριτον και η αξιοπιστία αυτών των κυρίων που όπως σωστά αναρωτιέσαι:
    «..Αν ο ιστορικός ή ο πολιτικός επιστήμονας λέει τόσα ανιστόρητα για γεγονότα που έγιναν πέρυσι, τότε τι παπαριές να λέει, άραγε, μέσα στα βιβλία του, που τάχα μου έχει κάνει και έρευνα πχ για το αντάρτικο (δηλαδή πριν 65 χρόνια που μάλιστα δεν ζούσε);;;!!!..»

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/12/2009

  15. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το άρθρο του Καλύβα και του Μαρατζίδη. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι περισσότεροι καθηγητές πανεπιστημίου έχουν αποκοπεί εντελώς από την κοινωνία (κι όχι άδικα μέρος του κινήματος έχει αρχίσει να τους χλευάζει), κλεισμένοι στα γραφεία τους και σε επιστημονικά συμπόσια τότε λογικό είναι να βλέπουμε τέτοιου είδους άρθρα τα οποία πέρα από ανιστόρητα, δείχνουν και εμπάθεια, η οποία δεν αρμόζει σε κανέναν «επιστήμονα».

    Πέραν τούτου θεωρώ ότι είμαστε λίγο κορόιδα, καθώς και οι δύο έγκριτοι κατά τα άλλα καθηγητές, δημοσίευσαν τα παραπάνω άρθρα απλά για να προκαλέσουν και να σκανδαλίσουν. Και είναι φανερό ότι είναι γραμμένα και τα δύο στο πόδι…

    Σχόλιο από Δημήτρης | 18/12/2009

  16. Νοέμβρης ’73- Δεκέμβρης 2008:

    Απ’ τους συνταξιούχους εξεγερμένους, στους λωποδύτες της μνήμης

    Η 17 Νοέμβρη του 1973 δεν είναι μόνο μια ημερομηνία μνήμης για τα θύματα της χουντικής αστυνομοκρατίας, ούτε η κορύφωση μιας εξεγερτικής διαδικασίας. Επίσης, δεν έχει ούτε προσωπολατρικά χαρακτηριστικά ούτε προμελετημένα αιτήματα. Το μεγαλείο του Πολυτεχνείου του ’73, έγκειται στην ανωνυμία του. Στον αυθορμητισμό του κόσμου που έζησε άγρια εκείνες τις ημέρες. Που δε φοβήθηκε των μπάτσων τα πιστόλια, ούτε τ’ αμερικάνικα τα τανκ. Που απέδειξε ότι εξεγέρσεις, ανατροπές κι επαναστάσεις δεν κάνουν μόνο οι εργάτες κι οι αγρότες. Ότι έχουν όλοι δικαίωμα να εξεγερθούν.

    Το γεγονός ότι, μετά το ’74, πολλοί από τους πρωταγωνιστές του Πολυτεχνείου, έγιναν φορείς της επίσημης πολιτικής εξουσίας και της θεσμικής αντιπολίτευσης, δεν είναι κάτι το οποίο μας χαροποιεί. Η ίδια η κοινωνία δε, και ιδιαίτερα η νεολαία, νιώθει ότι δεν έχει πλέον τίποτα το οικείο με ανθρώπους-σύμβολα μιας εποχής, που ξεφτιλίζονται σήμερα μπροστά στις οθόνες μας, έχοντας προηγουμένως χρησιμοποιήσει την αντιδικτατορική τους δράση για εξαργύρωση ψήφων. Πολλοί από αυτούς που βίωσαν έντονα τότε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, την έχουν σήμερα χαρτογραφημένη στη μνήμη τους ως ένα επεισόδιο αστικού φολκλόρ. Το χειρότερο όμως είναι ότι, ο σημερινός τους Λόγος, αποπνέει μια αύρα ενός απέραντου και χαοτικού συντηρητισμού. Κι αυτό φάνηκε από τη στάση που κράτησαν στα γεγονότα του Δεκέμβρη…

    35 χρόνια και ένα μήνα μετά λοιπόν, μια νέα γενιά ανθρώπων θα κάνει τη δική της εξέγερση. Πιο βίαιη, πιο ουτοπική, με ασαφές περιεχόμενο λόγω του αυθορμητισμού που την ενέπνεε. Η απουσία σαφών ιδεολογικών αναφορών θα συγκλονίσει με το μεγαλείο της. Λούμπεν, μπαχαλάκηδες, βαρεμένοι, πλούσιοι με υπαρξιακά, φτωχοί εκ πεποιθήσεως, ασπρόμαυροι, τρελοί για δέσιμο, χούλιγκαν, αλήτες, έκαναν την παρουσία τους κραυγή απόγνωσης, κι αυτό μαζί με την αναρχία και την αριστερά, με ένα κομμάτι της διανόησης, με μαθητές, με μετανάστες, με άνεργους, με ριζοσπάστες, με απλούς εργαζόμενους, με κάθε λογής καταπιεσμένους. Εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη ξεπέρασαν τους εαυτούς τους, γίνανε όλοι μια γροθιά, υπερπηδήσανε τα συρματοπλέγματα των επιμέρους ταυτοτήτων τους, για να διαμορφώσουν μια καινούρια, αυτή των «εξεγερμένων».

    Η εξέγερση του Δεκέμβρη, ως κοινωνική διαδικασία δημιούργησε πολυμορφικούς σχηματισμούς σε χρόνο μηδέν. Απαγκιστρωμένοι από κάθε είδους εγκλωβιστικές σκέψεις, οι εξεγερμένοι αποδείξανε ότι η φαντασία στην εξουσία είναι απαραίτητη σε μια εποχή στην όποια οι προσπάθειες εξορθολογισμού της δράσης των υποκειμένων παρουσιάζεται ως επιβεβλημένη…

    Όπως το ’74, έτσι και τώρα, πολλοί θα προσπαθήσουν να καρπωθούν την υπεραξία του Δεκέμβρη. Κι αυτό δυστυχώς λάμποντας δια της απουσίας τους απ’ οποιοδήποτε πλέον κοινωνικό γεγονός τέτοιου βεληνεκούς. Αυτό δε δικαιολογείται, απλά αιτιολογείται: Από τους νόμους της νέας τάξης πραγμάτων στους οποίους υποτάσσονται κι από έναν υπέρμετρο ρεαλισμό, που αγγίζει τα όρια της διαστροφής. Άλλοι, θα απέχουν λόγω ιδεολογίας. Η τελευταία τους προκαλούσε, τους προκαλεί και μάλλον θα τους προκαλεί μέχρι θανάτου αλλεπάλληλα κεφαλοκλειδώματα.

    Και για τους πολλούς και για τους άλλους, ο παρονομαστής είναι ο ίδιος: η αδιαφορία για οτιδήποτε κινηματικό. Εκτός του ότι, οτιδήποτε αυθεντικά λαϊκό, μοντέρνο ευνουχίζει τον ίδιο το μηχανισμό της σκέψης τους, το γεγονός ότι για χάρη μικροπολιτικών συμφερόντων, καπηλεύονται μέχρι εσχάτων το μεγαλείο μιας κοινωνικής εξέγερσης, προσπαθώντας μάλιστα να της προσδώσουν μουσειακή αξία, είναι εγκληματικό. Και ιστορικά και ηθικά. Εμείς, κάθε Νοέμβρη και Δεκέμβρη θα είμαστε εδώ για να τους υπενθυμίζουμε ότι δε λησμονούμε κι ότι οι εξεγέρσεις δεν έχουν ούτε ιδιοκτησία, ούτε πατέρες, ούτε εξουσία.

    Kαταϊφτσής Δημήτρης
    Εφημερίδα «Διέξοδος»

    Σχόλιο από Δημήτρης | 18/12/2009

  17. Καναλιώτη, φαίνεται ότι πήγες κατευθείαν στον Μαραντζίδη και παρέκαμψες όλα μας τα εισαγωγικά: «Τώρα που λίγο καταλάγιασαν τα πάθη, πέρασε κάπως ο χρόνος, μειώθηκε η συναισθηματική ένταση προς το ανάλγητο κράτος απ’ τη μια και την αδικαιολόγητη βία των μπάχαλων απ’ την άλλη, ας επιχειρήσουμε μια αποτίμηση. :

    Σίγουρα τo πρόβλημα στη νεοελληνική κοινωνία δεν είναι η βία που ασκούν, κατά των τραπεζών κυρίως και λοιπών ευαγών ιδρυμάτων, οι (πραγματικοί ή πλαστοί) αντιεξουσιαστές, αλλά η βία που άσκησαν οι κρατούντες τις δεκαετίες που μας πέρασαν κατά των πολιτών. Είτε αυτό λέγεται χουντική βία, είτε λαϊκισμός των λαμογιών του ΠΑΣΟΚ, είτε η απόλυτη διαφθορα της Ν.Δ.

    Αυτή είναι η πραγματική βία και αυτοί είναι οι αληθινοί ένοχοι.

    Η βία των αντιεξουσιαστών, και στην πιο άσχημη και αποκρουστική μορφή της, δεν μπορεί καν να πλησιάσει τη βία της εξουσίας.

    Τις μέρες που μας πέρασαν γράφτηκαν κάποια πολύ ενδιαφέροντα κείμενα για τον Δεκέμβρη. Άλλα επικριτικά και ισοπεδωτικά και άλλα που επιχειρούσαν να τον κατανοήσουν…

    Για να δούμε αυτές τις διαφορετικές σχολές προσέγγισης,παραθέτουμε παρακάτω την άποψη του Μαραντζίδη και στη συνέχεια την κριτική των Δ. Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου και του Στρατή Μπουρνάζου

    Οι φίλοι που έρχονται σ’ αυτήν εδώ τη γωνιά μπορούν σίγουρα να τοποθετηθούν επί των «διαφορετικών σχολών προσέγγισης» και επιπλέον, η επαφή με τα κείμενά τους μπορεί να δώσει το έναυσμα για μια γόνιμη συζήτηση.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/12/2009

  18. @Μ-π Νόμιζα ότι είχαμε συνενοηθεί σε παλαιότερη συζήτησή μας και είχαμε συμφωνήσει ότι έτσι ακριβώς είναι. Όπως τα λες στο άρθρο και στο σχόλιο πριν.

    Απλά αναρωτήθηκα γιατί αυτή η επιμονή στους «έγκριτους» Μαραντζίδη και Καλύβα.

    Σχόλιο από kanali | 18/12/2009

  19. Δεν είναι ούτε «έγκριτοι», ούτε «άκριτοι». Είναι μια άλλη άποψη, η οποία κρίνεται και κατακρίνεται κατά κόρον.

    Η μη αναφορά της άλλης άποψης ή ο εγκωμιασμός της μονοφωνίας, το μόνο που μπορεί να επιφέρει είναι την άρνηση της βασικής μας κοινής παραδοχής «Ο Δεκέμβρης δεν ήταν απάντηση. Ήταν ερώτηση».

    Καμιά ανάλυση δεν απεικόνησε εναργέστερα αυτό που ήταν ο Δεκέμβρης απ΄ότι αυτό το σύνθημα. Όλες οι άλλες βεβαιότητες, είτε τύπου Μαραντζίδη και Καλύβα, είτε της αντίπερα ερμηνείας, έρχονται σε αντίθεση με τον ίδιο το Δεκέμβρη. Ακυρώνουν αυτή την κοινή παραδοχή.

    Ας έχω το δικαίωμα να το προσεγγίζω έτσι!!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/12/2009

  20. Και εγώ αγνωστικιστής είμαι 😉

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 18/12/2009

  21. οσο έγκριτος ειναι και ο …Γιανναρας που ελεγε εκεινα τα σιχαμερα και συκοφαντικά

    περσι για τα παιδια που υψωσαν το πανώ στην Ακρόπολη..
    Σφουγκοκωλάριοι…

    Σχόλιο από σιγα τους εγκριτους μωρε | 18/12/2009

  22. http://vripolidis.blogspot.com/2008/12/tvxs.html

    Ο Γλέζος..

    Σιγά μην ακούμε τώρα και τους ΚαλυβοΜαραντζογιανναράδες

    Σχόλιο από Aυτος ειναι ΕΓΚΡΙΤΟΣ...με τις πράξεις του | 18/12/2009

  23. Η απαντηση στους ΚΚΕ,Μαραντζοκαλυβογιανναραδες ειναι το συνθημα που γραφτηκε στους τοιχους τον Δεκεμβρη
    ΒΑΡΚΙΖΑ ΤΕΛΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ

    Σχόλιο από kiamul | 18/12/2009

  24. Και μια φορα που ειχε δικιο ο Παναγοπουλος για την ηγεσια του ΚΚΕ στο Γ.Σ της ΓΣΕΕ σημερα,αποσυνδεοντας το αντιΚΚΕ απο τον αντικομμουνισμο

    Σχόλιο από kiamul | 18/12/2009

  25. μια που το έφερε η κουβέντα για τον Γλέζο…
    μια συνέντευξη που έδωσε φέτος τον Μάη στον Έφηβο

    …Η αυτόβουλη κινητοποίηση της μαθητικής νεολαίας, ήταν εξέγερση. Όσοι δεν την χειραγώγησαν, την υποβάθμισαν και την ονομάτισαν αυθόρμητη, δηλαδή μια ενστικτώδικη αντίδραση. Ενώ ήταν μια συνειδητή συλλογική αντίδραση, που σημαίνει γνώση, αυτογνωσία, συνειδητή διεργασία ατομική και συλλογική….

    και άλλα και άλλα…

    http://efhbos.wordpress.com/2009/05/23/manolis_glezos_2009/

    …και μια συνέντευξη του Μήτσου Παπαχρήστου πάλι στον Έφηβο λίγες μέρες πριν την περσινή εξέγερση του Δεκέμβρη!!!

    μεταξύ άλλων…:

    Ερώτηση : Προσπαθούν να μας σπάσουν τα φτερά με διάφορα κόλπα και τεχνικές. Νομίζεται ότι υπάρχει ελπίδα για την γενιά μου;
    Απάντηση : Οι φούσκες των δανείων, το άυλο, αντιπαραγωγικό χρήμα και το χρηματοπιστωτικό σύστημα λειτουργούν με το νόμο της μετακύλισης των συνεπειών της οικονομικής κρίσης παγκοσμίως. Όπως το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Κίνα μπορεί να προκαλέσει καταιγίδα στην Ευρώπη ή όπου αλλού. Το καπιταλιστικό σύστημα στηρίζεται στην αδικία και στην εκμετάλευση. Το κέρδος τίθεται πάνω από τον άνθρωπο. Τον καθιστά άθυρμα και αριθμό στους λογαριασμούς του. Υπάρχει πλούτος και η δυνατότητα για ένα καλύτερο κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους και ελεύθερους σκεπτόμενους ανθρώπους. Όποιος αγωνίζεται δεν έχει καιρό να απογοητευτεί. Πάνε να μας κάνουν να πιστέψουμε πως τίποτα δεν αλλάζει, καλλιεργούν στους νέους την απογοήτευση για να γίνουν υποταγμένοι, ο νέος όμως είναι πάντα ωραίος και γίνεται ωραιότερος όταν επαναστατεί.

    http://efhbos.wordpress.com/2008/11/13/efhbos_mhtsos_papaxrhstos/

    Σχόλιο από kanali | 18/12/2009


  26. Eθνικόφρονες θα ξαναγράψουν το βιβλίο της Ιστορίας
    δημοσιεύτηκε June 23, 2008 από anony
    μπουμπούκια οι συγγραφείς του νέου βιβλίου ιστορίας για τα σχολεία…

    Ο ΙΟΣ του Σαββάτου

    Το ξαναγράψιμο (του βιβλίου) της Ιστορίας

    ios@enet.gr / http://www.iospress.gr§ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΨΑΡΡΑ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

    Εχει ο καιρός γυρίσματα: ένα χρόνο μετά τη δημόσια διαμάχη για το «εθνικά προβληματικό» βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού, που αποσύρθηκε μετεκλογικά από τον υπουργό Παιδείας Ευριπίδη Στυλιανίδη, δημοσιεύτηκαν στον Τύπο τα ονόματα της συγγραφικής ομάδας στην οποία ανατέθηκε η σύνταξη του επόμενου εγχειριδίου. Πρόκειται για τους καθηγητές του ΑΠΘ Ιωάννη Κολιόπουλο και Ιάκωβο Μιχαηλίδη, τον σχολικό σύμβουλο Θανάση Καλλιανιώτη και τον φιλόλογο Χαράλαμπο Μηνάογλου.

    Προς αποφυγή λαθών, ο υπουργός φρόντισε να δώσει στους συγγραφείς γραπτές οδηγίες, υπενθυμίζοντας ότι πρέπει να συμβάλουν στην «ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης των μαθητών» με τη δέουσα αναφορά σε «πρότυπα και ηρωικές πράξεις» των προγόνων μας («Ελ. Τύπος» 8.6.08). Προφανώς ο κ. Στυλιανίδης έσπευσε να συμμορφωθεί με τις προειδοποιήσεις των εντύπων του «πατριωτικού χώρου» που καθοδήγησαν την περσινή καμπάνια, ότι «αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο να έχουμε και πάλι διάφορα παρατράγουδα» αν το περιεχόμενο του βιβλίου «αφεθεί στην κρίση και στις προσωπικές πεποιθήσεις των όποιων συγγραφέων» («Το Παρόν» 9.12.07). Πρακτικότερο θα ήταν βέβαια να το γράψουν απευθείας ο Μάκης Κουρής κι ο Θέμος Αναστασιάδης, για γραφειοκρατικούς όμως λόγους οι αρμοδιότητες των τελευταίων περιορίζονται προς το παρόν στον έλεγχο του τελικού προϊόντος.

    Η νέα συγγραφική ομάδα δεν φαίνεται πάντως να έχει ανάγκη τις υπουργικές συμβουλές. Αν μη τι άλλο, δυο από τα μέλη της (οι πανεπιστημιακοί) συμμετείχαν στις 29 Απριλίου 2007 στην ημερίδα που οργάνωσε η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών ενάντια στην «αποδόμηση της Ιστορίας και του Εθνους», με αφορμή ακριβώς το βιβλίο της Στ’ Δημοτικού.

    Τον τόνο της εκδήλωσης έδωσε ο οικοδεσπότης, πρόεδρος της ΕΜΣ (κι αντιπρόεδρος της χουντικής «Συμβουλευτικής») Νικόλαος Μέρτζος, επικεντρώνοντας τα πυρά του στον εσωτερικό εχθρό που επιβουλεύεται ξανά τις εθνικές μας παραδόσεις: «Εντός και εναντίον της Εθνικής Παιδείας, έχει στηθεί και ήδη λειτουργεί ένα Κρυφό Σχολειό, νεοταξικό και διεθνιστικό, όπου, σε πανελλαδική κλίμακα, συντελείται ένα παιδομάζωμα. Τα άγουρα Ελληνόπουλα εκπαιδεύονται να αλλαξοπιστήσουν κυριολεκτικά αποτάσσοντας, ως Σατανά, την πίστη των γονέων τους και προσηλυτιζόμενα στην πίστη της Νέας Τάξης».

    Στο ίδιο ακριβώς ελληνοχριστιανικό κλίμα κινήθηκε στην ομιλία του κι ο Κολιόπουλος. Κατήγγειλε τους «επίδοξους αποδομητές της εθνικής ταυτότητας» και την «ηγεμονία της διεθνιστικής «cabale» που ορίζει και νέμεται τις εθνικές ευαισθησίες των Ελλήνων, τουλάχιστον από τη Μεταπολίτευση και εξής», διαπίστωσε πως «η αμφισβήτηση της εθνικής ιστορίας και η επιχείρηση να κατεδαφισθεί η εθνική ταυτότητα των Ελλήνων συνιστούν σοβαρό πολιτικό ζήτημα» και κατέληξε μ’ ένα κάλεσμα για επαναφορά της παλιάς καλής Εθνικής Ηθικής Διαπαιδαγώγησης: «Στην ελληνική «πραγματικότητα», η πολυπολιτισμική κοινωνία που επαγγέλλονται οι αποδομητές του ομοιογενούς εθνικού κράτους θα είχε ως πιθανές συνέπειες διάφορες αποσχιστικές κινήσεις. […] Εν όψει της εξάρσεως του εθνικισμού στις όμορες χώρες, θα ήταν τραγικό για την ασφάλεια της ελληνικής εθνικής επικράτειας να παραδοθεί το ελληνικό εθνικό κράτος στις αφελείς, στην καλύτερη περίπτωση, επιδιώξεις μιας «cabale» ανιστόρητων και ανελλήνιστων νομέων της εθνικής ευαισθησίας, η οποία τείνει να επιβάλει καθεστώς ιδεολογικής τρομοκρατίας στην ελληνική πνευματική και πολιτική ηγεσία».

    Αυτά όσον αφορά το γενικό πλαίσιο. Η συγγραφική όμως ομάδα έχει ένα ακόμη ενδιαφέρον κοινό χαρακτηριστικό. Τρία τουλάχιστον από τα μέλη της έχουν τοποθετηθεί δημόσια, με το έργο τους, υπέρ της ιστοριογραφικής αποκατάστασης του εθνικόφρονος δωσιλογισμού της Κατοχής. Σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας και με αποχρώσεις στον βαθμό στράτευσης ή την επιχειρηματολογία τους, ως συμμέτοχοι ωστόσο του ίδιου «μετα-αναθεωρητικού» ρεύματος που μας έχει απασχολήσει και παλιότερα (βλ. «Ιός» 26.10.03 & 5.12.2004).

    Ηδη από το 1994, ο Κολιόπουλος φρόντισε να δικαιώσει τους ταγματασφαλίτες της Βόρειας Ελλάδας, που «δεν υστερούσαν σε πατριωτισμό έναντι εκείνων που ακολούθησαν τους Αντάρτες» αλλά συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς για να αντισταθούν στην «κομμουνιστική-ολοκληρωτική εξουσία» του ΕΑΜ, το οποίο στηριζόταν στον «βρετανικό χρυσό» και με την «προκλητική στάση» της νεολαίας του «έσπειρε τη διχόνοια και υπονόμευσε τους συνεκτικούς δεσμούς που συνείχαν τις παραδοσιακές κοινότητες των χωρικών» («Λεηλασία Φρονημάτων», σ. 91-2, 116, 192 & 195).

    Ακόμη σαφέστερος –και πιο γενικευτικός– είναι ωστόσο σε ένθετο αφιέρωμα της «Καθημερινής» (14/11/1999): «Με κριτήριο τον έλεγχο της εδαφικής επικράτειας μιας χώρας και την παροχή υπηρεσιών στο λαό της», διαβάζουμε εκεί, «τα ισχυρότερα επιχειρήματα [νομιμότητος] μπορούσε να προβάλει -και επρόβαλε- η κατοχική Κυβέρνηση. Η «κυβέρνηση» του ΕΑΜ μόνο περιστασιακή εξουσία ασκούσε σε τμήμα του εδάφους της χώρας και παρείχε υποτυπώδεις μάλλον υπηρεσίες, ενώ η «κυβέρνηση» του εξωτερικού δεν ασκούσε εξουσία επί ελληνικού εδάφους και ουσιαστικά λειτουργούσε ως ελληνική υπηρεσία διαπιστευμένη στη βρετανική κυβέρνηση». Ομως, «αυτή η πραγματικότητα δεν έχει ακόμη ενσωματωθεί στη συλλογική μνήμη του έθνους», αφού «το ζήτημα της εξουσίας στην κατεχόμενη Ελλάδα, όπως έχει ενσωματωθεί στη συλλογική μνήμη, είναι προϊόν ιδεολογικών «επιδρομών» στο ιστορικό παρελθόν και πολιτικής επεξεργασίας».

    Διακριτικότερος, ο Ιάκωβος Μηχαηλίδης είναι γνωστός κυρίως ως ο επιμελητής του λευκώματος «Μακεδονισμός. Ο ιμπεριαλισμός των Σκοπίων 1944-2006» που εξέδωσε πέρυσι η ΕΜΣ, με «τεκμήρια» όπως το δήθεν χαρτονόμισμα με τον Λευκό Πύργο (βλ. «Ιός» 5.12.07). Ο ίδιος έχει γράψει ωστόσο και τη βιογραφία ενός από τους επιφανέστερους (και πιο μισητούς) δωσιλόγους της Κατοχής, του «υπερυπουργού» Οικονομικών, Εθν. Οικονομίας, Επισιτισμού, Γεωργίας και Εργασίας των κυβερνήσεων Τσολάκογλου και Λογοθετόπουλου («Σωτήριος Γκοτζαμάνης. Ο άνθρωπος, ο πολιτικός, ο μύθος», εκδ. Βάνιας, Θεσ/νίκη 2001), ύστερα από πρόταση -και με χρηματοδότηση- μιας Ιστορικής & Λαογραφικής Εταιρείας των Γιαννιτσών. «Είναι αλήθεια πως οι κατοχικές κυβερνήσεις δεν μπορούν να καυχηθούν για την αποτελεσματικότητά τους», διαβάζουμε εκεί. «Δεν είναι δίκαιο όμως να φέρουν στις πλάτες τους συνολικά τη ρετσινιά της προδοσίας. Σήμερα μισόν αιώνα αργότερα, είναι ανάγκη να γίνει μια πιο ψύχραιμη αποτίμηση της περιόδου, απαλλαγμένη από τα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα που ταλάνισαν επί μακρόν την ελληνική κοινωνία». Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της «ψύχραιμης αποτίμησης» συνιστούν οι εκτιμήσεις του συγγραφέα ότι ο βιογραφούμενος μπορεί να μην «δικαιώθηκε στις πολιτικές του εκτιμήσεις», αφού «η Γερμανία δεν επιράτησε κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», δεν μπορεί όμως με τίποτα να θεωρηθεί «»κουίσλιγκ», όπως ειρωνικά τον αποκαλούσαν μεταπολεμικά οι πολιτικοί του αντίπαλοι». Επιπλέον, του αναγνωρίζεται «αταλάντευτη» προσήλωση «στη γραμμή της προώθησης των συμφερόντων του μακεδονικού ελληνισμού», η οποία «αποτελεί για τον ίδιο μια έστω και μετά θάνατον δικαίωση» (σ. 110-2). Ως «κορυφαία» δε προσφορά του Γκοτζαμάνη προς το έθνος επί Κατοχής, ο κ. Μιχαηλίδης θεωρεί -τι άλλο;- «την παραχώρηση του οικοπέδου για την ανέγερση του μεγάρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών»…

    Σε πολύ διαφορετικό επίπεδο κινείται, τέλος, ο σχολικός σύμβουλος Θανάσης Καλλιανιώτης. Επίσημος ομιλητής σε ακροδεξιά «μνημόσυνα» ταγματασφαλιτών της Βόρειας Ελλάδας, στα κείμενά του συνδυάζει την ένθερμη συνηγορία του ένοπλου δωσιλογισμού με έναν παλιομοδίτικο αντικομμουνισμό, πιστή αναπαραγωγή της ψυχροπολεμικής προπαγάνδας των πρώτων μετεμφυλιακών χρόνων. «Η εξουσία επέτρεπε τόσα χρόνια να δυσφημίζονται ως προδότες οι εθνικιστές της Κατοχής, για λόγους εκλογικής πελατείας», διαβάζουμε σε μια τυπική παρέμβασή του, ενώ αλλού θεωρεί «άοπλη αντίσταση» τον …«πολιτισμικό προσεταιρισμό των Γερμανών» από τους Βορειοελλαδίτες εθνικόφρονες. Στο συνέδριο δε της Σαμοθράκης για τον δωσιλογισμό (2004) κατέπληξε τους πάντες με την ανοιχτή συνηγορία του υπέρ των μελών της Εθνικοσοσιαλιστικής Οργάνωσης Κοζάνης που εκτελέστηκαν απ’ τον ΕΛΑΣ (καθώς «δεν φορούσαν αλεξίβροχα τις μέρες της κόκκινης μπόρας»): «Δεν ήταν εύκολο», υποστήριξε, «να στοιχειοθετηθεί σοβαρή κατηγορία εναντίον τους, αφού ενοχοποιούνταν για ανακρίσεις μόνο, ελέγχους [δηλ. μπλόκα] κι εράνους». Προφανώς οι ανακρίσεις υπόπτων για λογαριασμό των κατοχικών αρχών αποτελούσαν, κι αυτές, μια ιδιότυπη μορφή αντίστασης – τουλάχιστον απέναντι στην «κόκκινη μπόρα»…

    Με μεγάλη περιέργεια αναμένουμε να δούμε πώς όλες αυτές οι «ψύχραιμες αποτιμήσεις» θα βρουν τον δρόμο τους στο νέο, «εθνικά ορθό» σχολικό βιβλίο.*

    Μουμούλ—– να διαβασεις για το ξαναγράψιμο της ιστοριας, και δεις το μπουμπούκι ιστορικό της πατρίδας μου. Είδες τι βγάλαμε;;;; όχι παίζουμε εμείς το έχουμε κρυφό καμάρι . Καταλαβαίνεις ε; δεν είναι δύσκολο. Σου έστειλα κάποτε κάτι από τα παλιά, του μικρό ιστορικά για την Αιανη, και ποιος ήταν και που έφτασε. Το θυμάσαι έτσι;

    Σχόλιο από κατσε καλααα | 18/12/2009

  27. Είναι οξύμωρο σε ένα μπλογκ που έχει καταγγείλει ανοιχτά τον Ιό-Κωστόπουλο ως «πολλά και διάφορα» να τον φέρνεις σαν πηγή για να αποδείξεις αυτό που θες.
    Εν πάση περιπτώση οι υπόψη συγγραφείς είναι στο στόχο του Ιού λόγω του Μακεδονικού τους αγώνα εναντίον στην Σκοπιανή προπαγάνδα(ντόπια και ξένη).

    Σχόλιο από akritas | 18/12/2009

  28. »27.Είναι οξύμωρο σε ένα μπλογκ που έχει καταγγείλει ανοιχτά τον Ιό-Κωστόπουλο ως “πολλά και διάφορα” να τον φέρνεις σαν πηγή για να αποδείξεις αυτό που θες.»
    Βεβαια ο Ιος εχει αποδειξει γραμμη -γραμμη την ακροδεξια γεματη ψευδη -αναθεωρηση της ιστοριας που επιχειρησαν οι Καλύβας και σια ..
    Και ειναι γνωστό οτι οι ακροδεξιοι εθνικιστές τον εχουν στο στοχαστρο για εντελώς διαφορετικους λόγους από τις ιστορικές διαφορες του Ιου με τον ΄Πόντο και Αριστερά»

    Η Υπουλη ατιμια των ακροδεξιων εθνκιστών που πρσπαθουν να εκμεταλευτουν τις διαφορές στους κολπους της Αριστεράς για να λασπολογησουν οπως το συνηθιζουν

    δεν θα βρει εδαφος σε αυτο το Αριστερο Ποντιακό Μπλογκ .

    Σχόλιο από Τα γνωστα κουτοπόνηρα κόλπα | 18/12/2009

  29. («Σωτήριος Γκοτζαμάνης. Ο άνθρωπος, ο πολιτικός, ο μύθος», εκδ. Βάνιας, Θεσ/νίκη 2001)

    Αληθεια ..Αυτος ο Γκοτζαμανης εχει καμμιά σχέση με τον αλλονα; Η ειναι απλώς συνωνυμία;

    Σχόλιο από Τα γνωστα κουτοπόνηρα κόλπα | 18/12/2009

  30. Εγώ διαβάζω όλα τα άρθρα διαφόρων συγγραφέων, ιστορικών, σχολιαστών κ.λπ. για να μπορώ να κρίνω ανάλογα. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω και ολοκληρωμένο ασπασμό απόψεων και ταύτισης θέσης. Δεν νομίζω ότι και αυτοί που δεν μας αρέσουν, παντού έχουν να άδικο; κ Ακρίτα, και τα δικάσου σχόλια διαβάζω και το βλοκς σου. Ώμος θα ήταν πώρωση να μην δεχτώ κάτι που είναι σωστό η λογικό, ούτε κινδυνεύω να χάσω την ιδεολογική μου ταυτότητα. Κ. Ακρίτα αυτό δεν φαίνεται λύγο προβοκατόρικο; Αυτά ανήκουν σε πωρωμένους δεξιούς. Εκείνοι δεν δέχονται κανένα σωστό η δίκαιο από τους πολιτικούς τους αντίπαλους, .προπαντός από τους αριστερούς.
    Έβαλα ολόκληρο το σχόλιο του ΙΟΣ της ομάδας Κωστόπουλου, θέλοντας μου να μην το πετσοκόψω. Ας δουν οι σχολιαστές, και οι αναγνώστες την προέλευση και το σχόλιο τους κατά του πατριώτη μου Καλλιανιωτη και τον άλλων πλαστογράφων της ιστοριας μας . Βέβαια γνωρίζω και από την όψη, και από την κόψη, την θέση που έχουν για τον ΙΟΣ οι σύντροφοι μου του Πόντος και Αριστερά. Ποτέ δεν θα τολμούσα να πικράνω τους συντρόφους μου του Πόντος και Αριστερά. Θέλω να πιστεύω ότι και τα συντρόφια μου γνωρίζουν πάρα πολλά , και πολύ καλα για μένα. Στόχος είναι ο Καλλιανιωτης.

    Σχόλιο από κατσε καλααα | 19/12/2009

  31. Και καλα κάνει ο ΙΟΣ και ο κάθε αντί δεξιός που τα βάζει με τους πλαστογράφους της δεξιάς λαίλαπας.

    Σχόλιο από κατσε καλααα | 19/12/2009

  32. Δεν είναι οξύμωρο akrita
    Οι διαφορές μας με τον ΙΟ είναι συγκεκριμένες και διατυπωμένες ευθαρσώς κατά καιρούς.
    Αφορούν κυρίως τα της , με την ευρύτερη έννοια, καθ’ημάς Ανατολής ιστορικά ζητήματα.

    Είναι όμως απορίας άξιο πως οι παραπάνω έγκριτοι πανεπιστημιακοί, διαννοούμενοι δεν μπόρεσαν να διακρίνουν στον Δεκέμβρη του 2008 κάτι που είδε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Παπούλιας :
    “Πράγματι, τον περασμένο Δεκέμβριο είχαμε μια εξέγερση των νέων ανθρώπων που εκδήλωσαν την οργή τους για όλα αυτά για τα οποία δεν συμφωνούν και τους κάνουν να υποφέρουν. Θεωρώ ότι είναι παρήγορο πως η νεολαία εξεγείρεται για πράγματα τα οποία δεν μας πηγαίνουν, δεν μας αρέσουν”
    http://efhbos.wordpress.com/2009/05/07/papoylias_filand/

    ή ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β’ :
    «..Τα παιδιά μας δεν είναι εξαγριωμένα χωρίς λόγο. Η προσωπική επαφή μου με τους νέους μου δίνει το δικαίωμα να δηλώσω μετά λόγου γνώσεως ότι το σύνολο σχεδόν της νέας γενιάς δεν είναι εναντίον των αρχών, των αξιών και των ιδανικών που ενέπνευσαν και εξέθρεψαν το γένος μας, αλλά εναντίον όλων ημών που τους τα διδάσκουμε και συγχρόνως τα προδίδουμε ανερυθρίαστα και ασύστολα. Τα παιδιά μας δεν αμφισβητούν την αλήθεια αλλά την προδοσία της. Τα παιδιά μας είναι θυμωμένα μαζί μας επειδή μας αγαπούν και αισθάνονται προδομένα. Η νεολαία νοιώθει όχι μόνο το ασφυκτικό παρόν που φτιάξαμε εμείς οι φυσικοί ή θεσμικοί γονείς τους, αλλά, κυρίως καταγγέλλει την υποθήκευση, αν όχι την κλοπή, και την καταστροφή του μελλόντός της.

    Βέβαια, οι βανδαλισμοί, η καταστροφή των περιουσιών, η πυρπόληση του μόχθου εργοδοτών και εργαζομένων, χωρίς συναίσθηση των κοινωνικών συνεπειών, και η εξάντληση των δυνάμεων της νεολαίας μόνο για την εκτόνωση της οργής απλώς ανοίγουν περισσότερες πληγές και θρέφουν τον φαύλο κύκλο της παρακμής. Όμως, πως να καταδικάσεις τον αδικημένο για τα λάθη του, αν δεν αναζητήσεις πρώτα τρόπους και λύσεις που να δίνουν ελπίδα και να προσκαλούν σε αξιοποίηση των δυνάμεων, που τώρα σπαταλιούνται στην εκτόνωση της πικρίας και της απογοήτευσης, συμβάλλοντας εντέλει στο περαιτέρω ρήμαγμα της ήδη παραπαίουσας, ηθικώς, πολιτικώς και κοινωνικο-οικονομικώς πατρίδας μας;..»
    http://manitaritoubounou.wordpress.com/ierwnymosb-ey8ynimas-exegersi-niatwn/

    Αυτές είναι αν θέλεις οι «εξαιρετικές δηλώσεις» και όχι οι στρατευμένες «τυχαίως» συνευρεθήσες στο βήμα της 6/12/2009 των κων Καλύβα-Μαρατζίδη κλπ

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/12/2009

  33. mumul και ο Κοντογιώργης με ανάλυση 220 σελίδων στρατευμένος είναι;

    http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2009/11/122008.html

    Ελπίζω οι λοιποί μην μου τον «βαπτίσετε» ακροδεξιό και εθνικιστή και αυτόν.!!!

    Σχόλιο από akritas | 19/12/2009

  34. παραξενες μετατοπίσεις δημοσιογραφων και πανεπστημιακών του λεγομενου ‘προοδευτικου» χωρου …
    Κοινο σημειο: Χυπήστε ,συκοφαντηστε , αμαυρωστε τον περσυνό Δεκεμβρη
    Τα επικαλουντε ολα ..Ακαδημαικους τίτλους ,το …Γεηλ, την ..Λοτα Κοντινουα,τις ..πηγές της αστυνομιας ..
    Συκοφαντειτε , Συκοφαντειτε ..Ολο και κατι θα μεινει ..
    Προσεξτε .. Το μυαλό σημαδευουν

    δειτε

    http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=113688

    Μια παγίδα για τον Αλέξη
    ios@enet.gr / http://www.iospress.gr§ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ Πέρσι τον Δεκέμβρη, κανάλια και Τύπος ρίχτηκαν πάνω στον ΣΥΡΙ-ΖΑ, τη μοναδική πολιτική δύναμη του Κοινοβουλίου που αρνήθηκε να συνδράμει στην απομόνωση και καταστολή της νεανικής εξέγερσης.
    Ενα χρόνο μετά, το ίδιο σενάριο ξαναπαίχτηκε, με επίδικο αντικείμενο την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν στην επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

    Οι παρουσιαστές των τηλεοπτικών δελτίων έφτασαν μέχρι του σημείου ν’ αμφισβητήσουν το δικαίωμα των βουλευτών να προστατεύσουν τους διαδηλωτές από την αστυνομική βία ή να ζητούν την απελευθέρωση των αδίκως «προσαχθέντων». Το αναποδογύρισμα των αξιών της Μεταπολίτευσης ολοκληρώνεται έτσι πανηγυρικά, με πρωταγωνιστές πολιτικούς και δημοσιογράφους που, κατά τα άλλα, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τον «αντικοινοβουλευτισμό» της νέας γενιάς.

    Φέτος, όμως, οι ριπές εναντίον όσων «χαϊδεύουν τα αυτιά των κουκουλοφόρων» προήλθαν όχι μόνο από τους συνήθεις τηλε-εισαγγελείς, αλλά και από αλλού.

    Με αποκορύφωμα τον ίδιο τον δημοσιογραφικό δικτυακό τόπο, απ’ όπου ο πρόεδρος του ΣΥΝ διακήρυξε τη «μη μετάνοια» του κόμματός του για τις επιλογές του τον περασμένο Δεκέμβρη: το protagon.gr του Σταύρου Θεοδωράκη.

    Ως γνωστόν, στις 3 Δεκεμβρίου ο Αλέξης Τσίπρας δημοσίευσε στο prota-gon.gr άρθρο με τίτλο «Ποιος φοβάται τους Δεκέμβρηδες;» και κεντρική ιδέα:

    (α) Το κοινωνικό υπόβαθρο της εξέγερσης: «Η παράλογη και ωμή δολοφονία, ήταν η σπίθα. Το εύφλεκτο υλικό ήταν τα συσσωρευμένα αδιέξοδα της νέας γενιάς. Η τεράστια κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος, το αβέβαιο εργασιακό μέλλον, που στερεί από τους νέους ανθρώπους την προοπτική της ανεξαρτησίας και της ατομικής ελευθερίας, η σοβαρή οικονομική κρίση και η εργασιακή και οικονομική επισφάλεια».

    (β) Την υπεράσπιση της τότε στάσης του κόμματος και τη σύνδεσή της με τις επερχόμενες κοινωνικές συγκρούσεις: «Υπερασπιστήκαμε από θέση αρχής την εξεγερμένη νέα γενιά από την οργανωμένη συκοφαντία και παραπληροφόρηση. Εξακολουθούμε να μη μετανιώνουμε για τον Δεκέμβρη.

    Για τη σκληρή μάχη αρχών που δώσαμε απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο. Δεν μετανιώνουμε, κυρίως γιατί πιστεύουμε ότι τα αιτήματα αυτά παραμένουν ενεργά στη συνείδηση της κοινωνίας και αναδεικνύονται πιο ζωντανά, πιο ξεκάθαρα και πιο ώριμα στους επόμενους κοινωνικούς αγώνες».

    Η επιλογή του συγκεκριμένου πόρταλ για τη διακήρυξη αυτής της «μη συμμόρφωσης» θα μπορούσε να θεωρηθεί εκ πρώτης όψεως φυσιολογική. Λίγο νωρίτερα, ο κ. Τσίπρας είχε άλλωστε εμφανιστεί στην ομώνυμη εκπομπή του MEGA, σε παράλληλη συνέντευξη με την αστυνομικίνα που τραυματίστηκε κατά την τρομοκρατική επιδρομή στο Α.Τ. Αγίας Παρασκευής, για να υπογραμμίσει τις αποστάσεις του από την τυφλή βία.

    Οπως όμως επισημάναμε τότε, στην ίδια εκπομπή ο κ. Θεοδωράκης ξέπλυνε μέχρι και τη χουντική Ασφάλεια, υποστηρίζοντας πως ο Ευάγγελος Μάλλιος απλώς «είχε κατηγορηθεί για βασανιστήρια».

    Ακόμη προβληματικότερη ήταν η ένταξη του όλου ρεπορτάζ σε μια «τριλογία περί βίας» που περιλάμβανε, δίπλα στα αγνώστου ταυτότητος καλάσνικοφ, τη μαφιόζικη επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα και την …εξέγερση του Δεκέμβρη. Η τελευταία ταξινομούνταν, δηλαδή, ως ομοειδές «πρόβλημα» με την πιο ακραία εκδοχή εργοδοτικής τρομοκρατίας και την πιο σκοτεινή εκδοχή ένοπλης δράσης!

    Η υποδοχή του άρθρου του κ. Τσίπρα από το Μέσο που το φιλοξένησε, απέδειξε πως το πεδίο ήταν εξαρχής παγιδευμένο.

    Δημοσιογράφος π.χ. που στα νιάτα του καλούσε τους θαμώνες των Εξαρχείων να σπάσουν τις πρώτες κάμερες της ΕΛ.ΑΣ., όταν αυτές τοποθετήθηκαν στην πλατεία, διέγνωσε ευθύς εξαρχής την αιτιώδη σχέση του κειμένου με όσα φοβερά «προβλέπονταν» για την επέτειο: «Τα τακτοποιημένα τσιτάτα του μπορούν να δώσουν πολιτική κάλυψη στη θρυαλλίδα του μίσους και της καταστροφής, που πολλοί καθυστερημένοι, πολλοί ουγκ (ο όρος είναι πολιτικός και να μη διστάζουμε να τον χρησιμοποιούμε) ετοιμάζονται να ανάψουν, με δικαιολογία τον φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου και την, δήθεν, εξέγερση των απελπισμένων» (Ηλίας Κανέλλης, «Ο Τσίπρας στην παιδική χαρά της βίας», 4/12/09).

    Ως αυθεντία, ο αρθρογράφος επικαλούνταν τα κείμενα του καθηγητή Στάθη Καλύβα, στελέχους του κομματικού «Ινστιτούτου Κ. Καραμανλής» της Ν.Δ., που από το υπερατλαντικό Γέιλ διαπίστωνε -κι αυτός- την απουσία κοινωνικού υποστρώματος και νομιμοποίησης της εξέγερσης.

    Από τις ΗΠΑ ήρθε και το απαύγασμα της επίθεσης, διά χειρός της Νίνας-Μαρίας Πασχαλίδου, μόνιμης συνεργάτιδος του protagon.gr και, σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό της, «Fellow στο School of Foreign Service του Πανεπιστημίου του Geor-getown». Με τίτλο «Lotta Continua…» (5/12/09), συγκρίνει το άρθρο Τσίπρα με το ιδρυτικό ντοκουμέντο (εν έτει 1968) του …αντιδικτατορικού «Κινήματος της 29ης Μάη». Και, φυσικά, καταλήγει στην παρουσίαση του ΣΥΡΙΖΑ και της νεανικής εξέγερσης σαν φυτωρίων μελλοντικής τρομοκρατίας: «Τι ακολουθεί τον «λαϊκό» αγώνα ενός απελπισμένου και οργισμένου 20χρονου; Ο οποίος ίσως και να κρέμεται από τα χείλη σας κύριε Τσίπρα; Που διαβάζει τα άρθρα σας για να εμπνευσθεί. Πώς ερμηνεύει αυτά που εκφράζετε; […] Θέλουμε μια νεοσύστατη «6 Δεκέμβρη» που θα προχωρήσει στη βία, στον «ένοπλο αγώνα»; Δεν θα ήθελα να δω το παιδί μου να διαδηλώνει δίπλα στον κουκουλοφόρο και σιωπηλά και μόνο με αυτή του την πράξη να συναινεί. […] Lotta Continua …κύριε Τσίπρα;».
    Θα ‘πρεπε, ίσως, να βάλει κανείς τα γέλια. Αν μη τι άλλο, οι «προβληματικές» διατυπώσεις που η κ. Πασχαλίδου «εντοπίζει» στο άρθρο του προέδρου του ΣΥΝ δεν είναι παρά οι πάγιες διαπιστώσεις κάθε Αριστεράς: η ταξική φύση της ελληνικής κοινωνίας, η σημασία των κοινωνικών κινημάτων, η ανάγκη συμπαράταξης των διανοουμένων με την αγωνιζόμενη εργατική τάξη και τη νεολαία.

    Επεξηγώντας τον τίτλο της, η επιστήμων συντάκτρια μας πληροφορεί άλλωστε πως η Lotta Continua (Ο αγώνας συνεχίζεται) ήταν «αριστερή τρομοκρατική οργάνωση που έδρασε στην Ιταλία από 1969 έως το 1976». Αρκεί ωστόσο μια απλή περιήγηση στο Ιντερνετ, για να πληροφορηθεί ακόμη και ο πιο αδαής πως η Lotta Continua, γέννημα της απεργιακής έκρηξης του «θερμού φθινοπώρου» του 1969, δεν ήταν «τρομοκρατική» (δηλαδή ένοπλη και παράνομη) αλλά μαζική οργάνωση της ιταλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς με χιλιάδες μέλη, εφημερίδα που κυκλοφορούσε ώς το 1982, με ενεργό παρουσία στα συνδικάτα, ακόμη και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση (ως συνιστώσα του μετωπικού σχήματος «Προλεταριακή Δημοκρατία»).

    Περιδιαβάζοντας το protagon.gr, διαπιστώνουμε όμως πως αυτή η συκοφαντική επίθεση εναρμονίζεται πλήρως με το σύνολο των δημοσιευμάτων του μόνιμου πληρώματος για την επέτειο του Δεκέμβρη. Τον τόνο τον δίνει δε ο ίδιος ο επικεφαλής δημοσιογράφος:

    **Με τίτλο «Τα νούμερα του Δεκέμβρη», την παραμονή των διαδηλώσεων (5/12) ο κ. Θεοδωράκης επιτίθεται σε όσους υπερασπίζονται την εξεγερμένη νεολαία: «Το πρόβλημα είναι οι μεσολαβητές. Οι νέοι και εξυπνάδες θα πουν και πέτρες θα πετάξουν και με τους «μπάτσους» θα τσακωθούν και ζημιές θα προκαλέσουν και σφαλιάρες θα φάνε! Ετσι γινόταν πάντα, έτσι θα γίνει και με αυτή τη γενιά. Ακόμη και οι μολότοφ και οι κουκούλες δεν θα τρομοκρατούσαν τόσο την κοινωνία αν δεν ήταν στην μέση οι …πάτρωνες. Οι επαγγελματίες της επανάστασης που πορεύθηκαν συμβιβασμένοι και τώρα σπρώχνουν τους πιτσιρικάδες στα άκρα, μήπως και καλύψουν απωθημένα και ενοχές. Αν αποσυρθούν όλοι αυτοί (40άρηδες και 50άρηδες πια) τότε όλα -ακόμη και τα «κινήματα»- θα αποκτήσουν ξανά τις πραγματικές τους διαστάσεις».
    **Δυο μέρες μετά, επανέρχεται ζητώντας ν’ αφήσουν ήσυχα την …ΕΛ.ΑΣ., να κάνει τη δουλειά της χωρίς εξωτερικές ενοχλήσεις: «Το τελευταίο διάστημα οι υποδείξεις και η κριτική στην Αστυνομία είναι το νέο εθνικό μας σπορ. Κάποτε όλοι είχαμε λύσεις για την πολιτική. Τώρα όλοι είναι ειδικοί σε θέματα ασφαλείας και αστυνόμευσης. Ο Συνασπισμός, ο Καρατζαφέρης, οι καθηγητές, οι πρυτάνεις, οι φοιτητές, οι γονείς και κηδεμόνες. Ολοι λένε στην Αστυνομία τι να κάνει αλλά κανείς δεν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει (ώστε να μην έχουμε ανάγκη την Αστυνομία που θα κάνει αυτό που δεν θέλουμε να κάνει)».

    Παρά το «φιλονεανικό» λεξιλόγιο, το μήνυμα είναι σαφές. Και, με κάποιες μικροδιαφορές στις διατυπώσεις, θα μπορούσε να περιλαμβάνεται αυτούσιο στα δελτία Τύπου του κ. Χρυσοχοΐδη… *

    Σχόλιο από τον τελευταιο καιρό συμβαινουν παραξενα πραγματα | 19/12/2009

  35. Aπο την συνενετευξη που επικαλειται ο Ακριτας

    »Σου δίνει όμως τη δυνατότητα να διαδηλώσεις.

    Αυτό ακριβώς είναι δηλωτικό του χαρακτήρα του. Σου λέει, αν δεν σου αρέσει η πολιτική μου, κατέβα στον δρόμο να διαδηλώσεις. Σε αποδέχεται να του χτυπήσεις την πόρτα απ’ έξω, να το πιέσεις, όχι όμως εταίρο στο εσωτερικό του»
    ε να που δεν σου δίνει ΟΥΤΕ ΑΥΤΉ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ..
    Μαζικές παραβιασεις ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΏΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ειχαμε και εχουμε τωρα. .

    Τι ειπε επ αυτών ο κ. ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗΣ; και οι αλλοι Υπερπροοδευτικοι ΄΄διαννοουμενοι» Πανεπιστημιακοι;

    Σχόλιο από τον τελευταιο καιρό συμβαινουν παραξενα πραγματα | 19/12/2009

  36. Akrita
    Με μεγάλη ευκολία βλέπω προσπερνάς τις δηλώσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Αρχιεπισκόπου (σχ. 32)και κάθεσαι σε μια λέξη ενός mumul !!!!!

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/12/2009

  37. »Υπό το παραπάνω πρίσμα, αν κάτι έχει νόημα να μείνει από τον Δεκέμβρη είναι το: Ποτέ πια Δεκέμβρης!»

    Προσέξτε τι ΔΕΝ ΛΕΕΙ.

    δεν λεει:
    Ποτέ πιά Δολοφονία ενός παιδιού απο Σφαίρα αστυνομικού…
    Αυτό ΔΕΝ το λεει ο κυριος καθηγητής .

    Σχόλιο από ....παραξενα πραγματα | 19/12/2009

  38. mumul καθόλου δεν τις προσπέρασα,
    απλά βάζω για την ώρα γνώμες πανεπιστημιακών και όχι Ιών.

    Σχόλιο από akritas | 19/12/2009

  39. Τα γεγονότα που ξεκίνησαν με αφορμή τον τραγικό θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου οδήγησαν τότε μερικούς να προφητεύσουν μια «κοινωνική Δευτέρα Παρουσία» όπου όλοι οι αμαρτωλοί θα έπρεπε να μετανοήσουμε.

    »τον τραγικό θάνατο »
    ουτε καν φονο που λεει κι ο αλλος
    »τον τραγικό θάνατο » …λες κιηταν δυστυχημα…λες κι εγινε κατολισθηση κιεπεσε κανας βραχος οπως στα Τεμπη…

    λες κιηταν »θελημα θεου»
    λές και δεν ητανε αποτροπαιη στυγνη εν ψυχρώ δολοφονια ενός παιδιου απο ενα »οργανο της ταξης

    Σχόλιο από λεει ο ..Πανεπιστημικός | 19/12/2009

  40. Ακρίτα ακολουθείς την ίδια μέθοδο που ακολούθησες στη συζήτηση για το Δεκέμβρη του ’44.

    Προβάλεις επιλεκτικά στοιχεία για να στηρίξεις την αρνητική σου θέση και ξεπερνάς με μεγάλη ευκολία μεγάλης βαρύτητας στοιχεία που παραθέτουν άλλοι σχολιαστές που έχουν διαφοερετικές απόψεςι από εσένα

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 19/12/2009

  41. »Και από την άλλη πλευρά, οι φορείς του εγχώριου κόμματος του νόμου και της τάξης, οι μεθυσμένοι από την χρυσοχοΐδειο πυγμή φιλελεύθεροι λογοτέχνες και ακαδημαϊκοί, ενοχλούνται σφόδρα όταν τους αναφέρεις τη δικτατορία της αγοράς.
    Για αυτούς τους τελευταίους, που πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό, το κακό αρχίζει και τελειώνει στις εκτροπές του «όχλου». Οποιαδήποτε άλλη υπόμνηση είναι απεχθής λαϊκισμός, κοινωνική παθολογία, μύθος της μεταπολίτευσης ή, κατά την έκφραση της μόδας, σύμπλεγμα ενοχικών μεσήλικων.»

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=113409

    Σχόλιο από ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ | 19/12/2009

  42. Μα ειναι δυνατον τοσο πολυ να ασχοληστε με μια γλίτσα , ο ανθρωπος γκαγκα δεν καταλαβαινει , (ΣΟ ΧΩΡΑΦ ΑΣΤΟ ΚΙΑ ΕΠΕΓΝΕΣ ΑΤΣΑ ΒΟΥΔ ΝΤΟ ΕΓΕΝΗΟΥΣΝΕ ) ελεγαν πολυ σοφα τεμετερ σην πατριδαν

    Σχόλιο από kiamul | 19/12/2009

  43. Ματσουκάτες ποιο ιστορικό στοιχείο του Δεκέμβρη 44 δέχτηκες από εμένα ώστε να λες ότι εγώ απέφυγα τα άλλα ;

    Όσο για αυτό το νήμα ξαναεπαναλαμβάνω: μόνο πανεπιστημιακές αναλύσεις δέχομαι/

    Πολιτικούς, εκκλησιαστικούς, δημοσιογραφικούς κλπ για τα υπόψη γεγονότα δεν με ενδιαφέρουν.

    Σχόλιο από akritas | 19/12/2009

  44. Πανεπιστημίκε το πτύχιο σου είναι σαν της Δραγώνα;

    Σχόλιο από akritas | 19/12/2009

  45. Απόσπασμα από το βιβλίο του Κοντογιώργη (σελ 219-221):
    Η οργισμένη διαμαρτυρία των νέων έφερε στην επιφά¬νεια έναν ενδιαφέροντα δυϊσμό που έχει εγκατασταθεί από την αρχή της βαυαροκρατίας στο νεοελληνικό κράτος. Ανά¬μεσα στην πολιτισμένη εκδοχή της ελληνικής κοινωνίας που δημιουργεί συμμετέχοντας ανταγωνιστικά στα δρώμε¬να του κόσμου. Και στην Ελλάδα που συνωστίζεται μέσα ή στην περίμετρο του πολιτειακού μορφώματος του κρά¬τους και συμπεριφέρεται ως κατακτητής στο σώμα της κοινωνίας. Ανάμεσα στην Ελλάδα της αισθητικής και στην Ελλάδα της ασχήμιας. Η Ελλάδα της αισθητικής είναι αυ¬τή που ιδιωτεύει επειδή έχει επιλέξει να μην συναινεί στην ιδιοποίηση και, ως εκ τούτου, η αποχή της συνιστά, γι’αυ¬τό και μόνο, μια βαθιά πολιτική πράξη. Είναι η Ελλάδα που απορρίπτεται από το σύστημα στο μέτρο που δεν του μοι¬άζει και, προφανώς, δεν συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις του. Η Ελλάδα αυτή, αρνείται την «απεικόνιση» της από τα ΜΜΕ, την πολιτική τάξη, το βαθύ κράτος, τους νομείς και τους συγκατανευσιφάγους του δημόσιου αγαθού.
    Για να καταδειχθεί η απέχθεια της πολιτισμένης Ελ¬λάδας στην Ελλάδα του «δημοσίου χώρου» αρκεί να υπο¬βάλλει κανείς στην ελληνική κοινωνία το ερώτημα:
    πόσα από τα μέλη της θα επέλεγαν να ζήσουν σε άλλη χώρα αν¬τί της πατρίδας τους εάν είχαν τη σχετική δυνατότητα;

    Ή επίσης, πόσοι από τους νέους θα ήσαν έτοιμοι να διακινδυ¬νεύσουν τη ζωή τους για να υπερασπισθούν το αγαθό της εθνικής ελευθερίας;

    Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά ή στην ευθεία ερώτηση για το μέτρο της απογοήτευσης της ελληνικής κοινωνίας από τους επιμέρους φορείς της άρ¬χουσας τάξης θα οδηγούσε νομίζω σε ενδιαφέροντα συμ¬περάσματα για το βαθμό νομιμοποίησης του συστήματος. Εντούτοις, οι δημοσκόποι, συνακόλουθοι με τους εντολείς τους, εμμένουν σταθερά σε ερωτήματα που απαντούν κυ¬ρίως στις αγωνίες των νομέων της εξουσίας και των δια-τακτών τους, όχι της κοινωνίας. Τα ερωτήματα αυτά αν-τιπαρέρχονται εντούτοις την ουσία του προβλήματος που δημιουργεί την αμφισβήτηση, εστιάζοντας το ενδιαφέρον της κοινωνίας στο ποιος από τους μονομάχους θα κερδίσει τις εκλογές.
    Από την άλλη, το επιχείρημα που επανέρχεται ως απάν¬τηση στην αμφισβήτηση και κατατείνει στην εξομοίωση του σώματος της κοινωνίας με την ηγεσία του, προκαλεί καταφανώς την αισθητική της Ελλάδας του πολιτισμού. Διότι πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι οι Έλ¬ληνες σταδιοδρομούν ευδόκιμα σε άλλα κράτη υπό ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον και χωρίς να έχουν εκεί προφα¬νώς προβληματική σχέση με τη νομιμότητα; Τι είναι αυ¬τό που «αλλοιώνει» τον χαρακτήρα του Έλληνα όταν κα¬τοικεί στη χώρα του, πέραν της υποχρεωτικότητας να συμ¬περιφέρεται σύμφωνα με τους κανόνες του συστήματος για να επιβιώσει ή και να επιπλεύσει.

    Το παραπάνω απόσπασμα δείχνει γιατί δεν θέλω να ακούω και να διαβάζω γρανάζια του συστήματος που είναι η αιτία (δολοφονία, βανδαλισμοί, καταστροφές, αναρχία κλπ) αλλά και οι αφορμές (διαφθορά, ανομία, εξελληνισμός κλπ) για αυτά που έγιναν το Δεκέμβρη και τα οποία ουδέποτε δεν εφάρμοσαν τους…..νόμους στην υποτιθέμενη δημοκρατία. Τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του Κοντογιώργη ας τα βρει ο καθένας μέσα του όπως και είναι η προτροπή του.

    Σχόλιο από akritas | 19/12/2009

  46. Φαίνεται ότι ο Κοντογιώργης έχει τη δικιά μας αποψη:

    «Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά ή στην ευθεία ερώτηση για το μέτρο της απογοήτευσης της ελληνικής κοινωνίας από τους επιμέρους φορείς της άρχουσας τάξης θα οδηγούσε νομίζω σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα για το βαθμό νομιμοποίησης του συστήματος

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/12/2009

  47. Και φυσικά η ανάλυση του Γιανναράπάντα επίκαιρη και φυσικά σημαντική:

    «…Θα πρέπει να δούμε με ψυχραιμία τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φυσική εξέλιξη, το φυσικό αποτέλεσμα πολύ συγκεκριμένων πρακτικών πολιτικών που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στο κράτος. Υπάρχει, όμως, και ένα τεράστιο κενό στο κράτος και στην πολιτική. Δηλαδή, είναι φανερό ότι από δεκαετίες τώρα η πολιτική δεν υπηρετεί το κράτος, δεν χρησιμοποιεί το κράτος για να υπηρετήσει την κοινωνία, αλλά συνιστά εντελώς συντεταγμένες οργανωμένες ομάδες συμφερόντων οι οποίες επιδιώκουν την εξουσία για σκοπούς φανερά ιδιοτελείς, γι’ αυτό και δεν μπορούν να λυθούν τα κεντρικά προβλήματα του κοινωνικού βίου».

    «Η υγεία, η παιδεία, το ασφαλιστικό, η δημόσια τάξη………. ο εκβιασμός του κοινωνικού συνόλου από το λεγόμενο «κρατικό συνδικαλισμό», ο συνδικαλισμός του δημόσιου τομέα. Αυτά τα πολύ βασικά, τα πελώρια, τα στοιχειώδη προβλήματα η πολιτική επί δεκαετίες και με διαφορετικές κυβερνήσεις δεν μπορεί να τα λύσει. Από εκεί και πέρα τα πράγματα παίρνουν έναν χαρακτήρα ανεξέλεγκτο. Θα πρέπει να σας ομολογήσω ότι αυτό που με πανικοβάλλει στην κυριολεξία δεν είναι τα όσα συμβαίνουν, είναι τα όσα λέγονται».

    «Αυτό που γίνεται αυτό τον καιρό στα τηλεοπτικά κανάλια, στον Τύπο και γενικά στον δημόσιο λόγο είναι εφιαλτικό. Τέτοια σύγχυση, τέτοιες παρανοήσεις, τέτοιες διαστροφές της πραγματικότητας, τέτοια τέλεια απουσία αξιολογικών ιεραρχήσεων…. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, πιθανώς το πιο κραυγαλέο: Το πανό που ανέβηκε στον βράχο της Ακρόπολης έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τη συνολική καταστροφή της οικονομίας που συνέβη στα αστικά κέντρα με τις πυρπολήσεις των καταστημάτων, διότι δείχνει πλέον ότι είμαστε εθελόδουλοι. Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε μια κατοχή οποιασδήποτε ιδεολογικής μειονότητας η οποία κατορθώνει να απαντλήθεί με την βία. Θυμίζει μέρες του 1933 στην Γερμανία».

    Θα είμαστε έρμαια πλέον δυναμικής μειοψηφίας, η οποία έχει αποδείξει ότι έχει συμπεριφορές Ναζί.

    «Υπάρχει συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα και συγκεκριμένη ιδεολογική παράταξη που συμπεριφέρεται στην Ελλάδα σήμερα με νοοτροπία Ναζί, πρέπει να το πούμε έξω από τα δόντια.
    Πέστε μου ποιος άλλος θα τολμούσε να κρεμάσει αφίσες στο Βράχο της Ακρόπολης, να μπει μέσα στον σταθμό της τηλεόρασης και να βγάλει πανό την ώρα των ειδήσεων; Δεν υπάρχει πια τίποτα, καμία αντίσταση κοινωνική σε αυτά τα φαινόμενα».

    «… Η παραποίηση και η αλλοτρίωση της πραγματικότητας τρομάζει. Λέμε (και βάζουμε στο μυαλό των παιδιών) ότι πρόκειται για εξέγερση της νεολαίας, πράγματα που τα παιδιά ούτε υποψιάζονται να τα σκεφτούν… Διαβάζουν άραγε σήμερα τα παιδιά των 15 και 16 χρονών εφημερίδα; Έχουν ιδέα από τη διάλυση του πολιτικού συστήματος, την κατάρρευση του; Έχουν επίγνωση της πραγματικότητας που συντελείται εδώ και μερικά χρόνια στον Ελλαδικό δημόσιο χώρο; Αλλά επιτέλους εάν ήταν εξέγερση – που πραγματικά θα την ευχόμουν με όλη μου την καρδιά-, αυτή η εξέγερση θα πήγαινε πριν από κάθε τι άλλο στα γραφεία των κομμάτων και θα τα θρυμμάτιζε. Θα έμπαινε μέσα στην Βουλή και θα την θρυμμάτιζε, όχι στα μαγαζιά των ανθρώπων οι οποίοι δουλεύουν να βγάλουν το ψωμί τους. Δεν είπε ούτε ένας άνθρωπος ότι πίσω από κάθε τέτοιο μαγαζί υπάρχουν δύο, πέντε, δέκα, σαράντα άνθρωποι βιοπαλαιστές όχι ιδιοκτήτες. Οι εργαζόμενοι, οι υπάλληλοι χάνουν το ψωμί τους και δε μιλάει κανείς. Συνεπώς για ποια εξέγερση μιλάμε; Ας πούμε για περίπατο να κάνουμε το χαβαλέ μας! Γιατί αυτή η ευκολία να σπάσουμε το κάθε τι; Το αυτοκίνητο του φουκαριάρη, του μεροκαματιάρη που το απέκτησε ποιος ξέρει πως, να του το κάψουμε και να θρυμματίσουμε την βιτρίνα και να λεηλατήσουμε το εμπόρευμά του;»

    » Λέω το αυτονόητο: Εάν λειτουργούσε κράτος, θα έπρεπε να προστατευτεί η περιουσία των πολιτών και η δημόσια τάξη. Αλλά δεν υπάρχει κράτος. Η ανικανότητα της κυβέρνησης είναι ανατριχιαστική. Αλλά ας μη μιλάμε μόνο για ανικανότητα. Γιατί η ανικανότητα είναι το άλλο μισό της ασυνειδησίας της λεγόμενης αντιπολίτευσης. Όταν μπροστά σε μια τέτοια κοινωνική κατάσταση η αντιπολίτευση δεν κοιτάει τίποτα άλλο, δεν μπορεί να συζητήσει τίποτα άλλο παρά μόνο την επανεκλογή της, ή την άνοδό της στην εξουσία έμμεσα με εκλογικές συνεργασίες. Όταν ακόμα και μέσα σε αυτή την κατάσταση τα μικρά κόμματα προβάλουν ως Αριστερά την πλέον αντικοινωνική και ριζικά αντικοινωνική πολιτική. Εγώ ξέρω- αν δεν έχω παραφρονήσει-, ότι Αριστερά σημαίνει κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες, αντίσταση στην ατομική αυθαιρεσία του κέρδους της ιδιοτέλειας, αντίσταση στην πλεονεξία των οργανωμένων συμφερόντων των συνδικάτων του συμφέροντος».

    «Δεν είναι θέμα δεοντολογίας τι πρέπει να κάνει η Αριστερά. Πρέπει να κάνει αυτό που είπε ο κ. Κύρκος. Να πάψει να λέγεται Αριστερά. Δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί αυτό το όνομα. Αριστερά σημαίνει μια ανιδιοτέλεια, ακραία ανιδιοτέλεια που έφερε τους ανθρώπους μέχρι να στηθούν στον τοίχο για τα ιδανικά τους. Αριστερά δεν σημαίνει η προστασία κάθε γκρουπούσκουλου, το οποίο οργανώνεται για να υπερασπίσει τα συμφέροντά του ή για να κάνει επιτέλους το χαβαλέ του ή το κομμάτι του. Αριστερά δεν σημαίνει να χαϊδεύουμε τα αυτιά της βίας. Εδώ πέρα πρόκειται για ένα φαινόμενο για το οποίο δεν φταινε κάποιοι περιθωριακοί, το φαινόμενο αυτό εμπνέεται από τις δηλώσεις των πολιτικών, συγκεκριμένων πολιτικών, συγκεκριμένων κομμάτων και η κοινή γνώμη δεν τα αποδοκιμάζει».

    «Σήμερα η πλειοψηφία των ανθρώπων αισθάνεται ότι έχει μεταβληθεί σε μειοψηφία, ότι βρίσκεται υπό κατοχή. Υπάρχουν δυναμικές μειοψηφίες οι οποίες επιβάλλουν την θέλησή τους με το έτσι θέλω. Δεν λειτουργεί πουθενά όρος και αρχή δημοκρατίας, να μπορεί να εκφραστεί ο κόσμος. Βέβαια αυτά είναι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης των δυο μεγάλων κομμάτων, δηλαδή ενός πολιτικού αδιεξόδου εμφανέστατου και αν αυτή τη στιγμή η κυβερνητική παράταξη δεν αφυπνιστεί να θέσει θέμα αρχηγού, να δηλώσει την ανικανότητα που επέδειξε μέχρι τώρα η κυβέρνηση και να αναζητήσει εσωτερική της ανασυγκρότηση στον ένα χρόνο που της μένει τότε αυτή η μειονότητα που σήμερα εμφανίζεται σαν στρατός κατοχής θα αποτελέσει την μόνη πρόταση. Εάν καταρρεύσει η σημερινή κυβέρνηση, που έχει ήδη καταρρεύσει, χωρίς δυνατότητα εναλλακτική, εσωτερική μέσα από αυτό το κόμμα που κυβερνά όποιο και αν είναι ας είναι σάπιο, εάν δεν δείξει ικανότητες εσωτερικής ανασυγκρότησης θέτοντας θέμα αρχηγού, τότε το παιχνίδι είναι χαμένο για πολλές δεκαετίες».

    «Και τα δύο μεγάλα κόμματα κατέστρεψαν την παιδεία αυτού του τόπου. Σε αυτά που συμβαίνουν σήμερα με τα σχολιαρόπαιδα τα 10χρονα που πετροβολάνε «μπάτσους, γουρούνια δολοφόνους», αυτό είναι η κατάληξη μιας συγκεκριμένης εκπαιδευτικής πολιτικής η οποία ξεκίνησε από πολύ συγκεκριμένα μέτρα δήθεν εκσυγχρονισμού της παιδείας και κατέληξε σε αυτό το μπάχαλο που ζούνε σήμερα τα σχολειά. Το σχολείο έχασε πλέον τον ασκητικό του χαρακτήρα. Έμαθε αυτά τα παιδιά ότι στο σχολειό δεν ετοιμάζεσαι να γίνεις πολίτης, δεν μετέχεις ως άσκηση σε μια κοινότητα όπου εκπαιδεύεσαι να μετάσχεις αύριο κρίσεως και αρχής, αλλά είσαι αυτόνομος πολίτης ήδη, είσαι μαθητικό κίνημα. Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το έγκλημα να βιάζεις και να ασελγείς τις ψυχές των παιδιών, διαστρέφοντας τη συνείδησή τους ότι από τα δέκα τους χρόνια είναι συνδικαλισμένα σε κίνημα; Αυτά είναι εγκλήματα κοινωνικά πελώρια, ανατριχιαστικά».

    «…Σήμερα το πλήθος των γονιών, η συντριπτική πλειοψηφία των γονιών δεν μπορεί να μιλήσει για τα σχολειά. Μιλάνε οι συνδικαλισμένες μειονότητες και επιβάλλουν ετσιθεληκά. Το παιδί να νιώθει ότι το σχολειό είναι αντίπαλος, εχθρός και να κάνει κατάληψη στο σχολειό του, στον χώρο της ζωής του κάθε μέρα. Και αυτό το ίδιο παιδί βγαίνει και κλείνει, αποκλείει τους κεντρικούς δρόμους και εκβιάζει βασανιστικά τους πολίτες για να πετύχει το αίτημά του».

    http://www.skai.gr/articles/news/politics/%CE%9A%CF%8C%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CE%BD%CE%BF%CE%BF%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B1-%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%AF/

    Σχόλιο από akritas | 19/12/2009

  48. οσα δεν φτανει η ΄Λασπη τα φτανει η ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ

    Σχόλιο από 44.Πανεπιστημίκε το πτύχιο σου είναι σαν της Δραγώνα; | 19/12/2009

  49. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, πιθανώς το πιο κραυγαλέο:
    Το πανό που ανέβηκε στον βράχο της Ακρόπολης έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τη συνολική καταστροφή της οικονομίας που συνέβη στα αστικά κέντρα με τις πυρπολήσεις των καταστημάτων, διότι δείχνει πλέον ότι είμαστε εθελόδουλοι. Είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε μια κατοχή οποιασδήποτε ιδεολογικής μειονότητας η οποία κατορθώνει να απαντλήθεί με την βία. Θυμίζει μέρες του 1933 στην Γερμανία”.

    Βια και οι πέτρες , βια και η αναρτηση του πανω στον βραχο
    Αλλά Λεει πουθενα Βία τήν Δολοφονια ενός παιδιου;
    τις δολοφονιες Μεταναστών; Την απροκαλυπτη και αντισυνταγματική βια εναντια σε διαδηλωτες ;

    Δεν λεει ο Πανεπιστημιακός

    Σχόλιο από ταδε εφη Γιανναράς .... | 19/12/2009

  50. και ιδιαιτερα αυτές που ταυτιζονται με τις δικές του

    Σχόλιο από Όσο για αυτό το νήμα ξαναεπαναλαμβάνω: μόνο πανεπιστημιακές αναλύσεις δέχομαι/ | 19/12/2009

  51. Aκρίτα διαβαζω τις προσπάθειες σου και σκεφτηκα: Να ενας καλός Πασόκος… Περνα απο το γραφειο μου, παιδί μου, με το βιογραφικό σου .

    Σχόλιο από Υπουργός Προστασίας των αδέσποτων σκύλων | 19/12/2009

  52. «..Πολιτικούς, εκκλησιαστικούς, δημοσιογραφικούς κλπ για τα υπόψη γεγονότα δεν με ενδιαφέρουν..»

    Akritas λες δεν δέχεσαι:
    «Πολιτικούς» και εννοείς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας
    «εκκλησιαστικούς» και εννοείς τον Αρχιεπίσκοπο
    Μάλιστα..

    «..μόνο πανεπιστημιακές αναλύσεις δέχομαι..»
    και εννοείς τις σοβαρές αναλύσεις του πανεπιστημιακού Καλύβα του στυλ : «Δεν ήταν πρωτόγνωρη».

    Και καλά αυτός ήταν στην γυάλα του Yale , μακριά ήταν δεν έβλεπε, εσύ πότε ξαναείδες κινητοποιήσεις μέρος των οποίων αναφέρεται στο σχ. 7 ?
    Για πες μου πότε …

    ΥΣ. Να διαφωνείς εν μέρει ή εν όλω με αυτά που συνεβησαν τον Δεκέμβρη του 2008 δεν είναι κακό.
    Δεν όμως είναι ανάγκη να το κάνεις κρυβόμενος πίσω από τις παπαριές του κάθε Καλύβα και να πέφτεις τόσο χαμηλά όσο στο τέλος του σχ. 43…..

    Σχόλιο από sarantamilakokkina | 19/12/2009

  53. Ο,τι μας βολεύει
    ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΒΩΚΟΣ | Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

    Τόπος «προσκυνήματος» είχε γίνει πέρυσι η οδός Μεσολογγίου όπου δολοφονήθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Λουλούδια, σημειώματα και αφιερώσεις κατέκλυζαν για μεγάλο χρονικό διάστημα τον πεζόδρομο Το παιδί είναι αθώο, γιατί έτσι το θέλει ο Θεός- έγραφε ο Βίκτωρ Ουγκό σε ένα βιβλίο που ίσως χρειαστεί να ξαναθυμηθούμε, καθώς όλο και μεγαλώνει το πλήθος των ανθρώπων που ζουν υπό το καθεστώς εξαθλίωσης. Τότε οι Αθλιοι μπορούσαν να γίνουν μυθιστόρημα και να συγκινήσουν. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο απλά: μπορούμε να αρκεστούμε στις ειδήσεις που μοιάζει να έχουν δραπετεύσει από τις σελίδες του βιβλίου. Εκλεισε ένας χρόνος, σχεδόν μέρα με τη μέρα, από τότε που η δολοφονία ενός παιδιού ξεσήκωσε τη θύελλα που όλοι γνωρίζουμε. Οι ερμηνείες είναι πολλές και ο καθένας διαλέγει αυτήν που του ταιριάζει ή αυτήν που τον βολεύει. Πολλοί ανησύχησαν και διαμαρτυρήθηκαν γιατί οι ταραχές στην Αθήνα κατέλυσαν τη δημόσια τάξη και χάλασαν το γιορτινό ύφος των ημερών. Ο δήμαρχος της πόλης, πικρός Αγιοβασίλης, έβαλε φρουρούς στο δέντρο του. Οι κυβερνητικές αρχές δεν αντέδρασαν, εν μέρει από φόβο, εν μέρει ίσως από υπολογισμό: υπολόγιζαν ότι ο φόβος των πολιτών θα ενίσχυε κάπως το ανύπαρκτο κύρος τους και θα τους εξασφάλιζε κάποια κέρδη. Υπήρχαν και εκείνοι, σιωπηλοί οι περισσότεροι, που ταράχτηκαν με την απειλητική τροπή που είχε πάρει η ίδια η πραγματικότητα. Εβλεπαν, πράγματι, ότι αυτοί που ξεσηκώθηκαν ήταν τα παιδιά τους και ότι η απειλή δεν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με τις συνηθισμένες μεθόδους. Ετσι εξηγείται μάλλον ότι η επιστράτευση των κουκουλοφόρων αυτή τη φορά δεν έπεισε, παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν σε αυτή την κατεύθυνση.

    Εναν χρόνο αργότερα, τι μένει το ίδιο; Εναν χρόνο αργότερα, τι άλλαξε; Δύσκολες ερωτήσεις, στις οποίες ο καθένας μπορεί να αυτοσχεδιάσει μιαν απάντηση με τον δισταγμό που επιβάλλουν οι περιστάσεις. Βεβαίως άλλαξε η κυβέρνηση και φαίνεται ότι ο πολύς κόσμος ένιωσε να φεύγει από πάνω του το βαρύ πανωφόρι της περιφρόνησης, της υπεροπτικής επάρκειας και της απαξίωσης με την οποία τον αντιμετώπιζαν οι χτεσινοί άρχοντες. Οι τολμηρότεροι μάλιστα μπορούν να ελπίζουν ακόμη και στην αναζήτηση ευθυνών, καθώς και στο τέλος της ατιμωρησίας που είχε επιβάλει ως καθεστώς η προηγούμενη κυβερνητική αρχή. Τόσο είναι αλήθεια η πρόταση που θέλει την ελπίδα να πεθαίνει πάντα τελευταία. Αλλοι πάλι μπορεί να χαμογελάσουν με την προοπτική αυτή, ισχυριζόμενοι ότι η ατιμωρησία και η ανευθυνότητα αποτελούν πια συστατικά στοιχεία του πολιτικού μας συστήματος και όποιος τολμήσει να τα αγγίξει θα διαπράξει κάτι σαν έγκλημα καθοσιώσεως. Θα δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, που δεν θα αργήσει καθόλου να έρθει.

    Μεγάλες αλλαγές έγιναν και στο κόμμα της πολύπαθης αντιπολίτευσης. Ο νέος αρχηγός φαίνεται να έχει υποσχεθεί πολλά σε πολλούς, ενώ ο υπαρχηγός του συμπεριφέρεται σαν να είναι μονίμως καθηλωμένος σε ένα μπαλκόνι και να χαιρετάει το ενθουσιασμένο πλήθος. Οσο για τους ηττημένους, δεν φαίνεται να έχουν ακόμη συνέλθει από την έκπληξή τους. Θα συνέλθουν όμως και κανείς δεν γνωρίζει τις εκπλήξεις που ετοιμάζουν οι ίδιοι.

    Αν αυτές είναι οι αλλαγές, σημαντικά πράγματα εξακολουθούν να μένουν τα ίδια, αφήνοντας πικρή γεύση στο στόμα. Πριν απ΄ όλα η συγκλονιστική κυριαρχία της αδικίας που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας αλλά και την εποχή στην οποία ζούμε. Η αδικία έχει επιβάλει τους κανόνες της και η Δικαιοσύνη, ντροπιασμένη, κρύβει το πρόσωπό της. Οι άδικοι έχουν θριαμβεύσει και μπορούν, για την ώρα, να περιγελούν τους δίκαιους που, αμήχανοι, προειδοποιούν. Δεν αγνοώ ότι τα όρια ανάμεσα στους δίκαιους και στους άδικους δεν είναι πάντα τόσο καθαρά. Οι άδικοι όμως συμπεριφέρονται σαν να έχουν συγκεντρώσει όλα τα ατού, τα οποία συμπληρώνουν με τη βεβαιότητα ότι ο κόσμος τούς ανήκει. Αυτή η βεβαιότητα είναι που κάνει τα όρια όλο και σαφέστερα. Βέβαιοι ότι ο πλούτος πρέπει να γίνει το μοναδικό μέλημα των ανθρώπων, οι σοφοί που μας κυβερνούν δεν μπόρεσαν καν να προβλέψουν την οικονομική λαίλαπα που ξέσπασε, σήκωσαν τα χέρια ψηλά και δεν αποποιήθηκαν ούτε μία από τις βεβαιότητές τους. Μπροστά στην αβεβαιότητα των καιρών είναι οι μόνοι βέβαιοι, γιατί είναι απολύτως σίγουροι ότι τίποτα δεν απειλεί την παντοκρατορία τους. Γι΄ αυτό και πρέπει οπωσδήποτε ο προηγούμενος Δεκέμβρης να ξεχαστεί. Μόνο έτσι οι βεβαιότητές μας θα σωθούν και θα εξακολουθήσουν να κυβερνούν.

    Ο κ. Γεράσιμος Βώκος είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303462&ct=114&dt=06/12/2009

    Σχόλιο από βωκος | 19/12/2009

  54. Καλά τα λέει ο Γιανναράς για τη διαφθορά μας, μόνο που τα βλέπει μονόπλευρα κι αντί να μας πει και για τα λεφτά μας είπε μόνο για την αριστερά και τα γκρουπούσκουλα. Όμως τα επόμενα γεγονότα του τρέχοντος έτους που θυμάμαι εγώ τουλάχιστον μετά τον Δεκέμβρη ήταν η επίθεση στην Κούνεβα και τα ΜΑΤ στην πλατεία Κύπρου και το πάρκο του Ελαιώνα κτλ.
    Και αφού τους πειράζει που δεν μπορούν οι γονείς να μιλήσουν για τα σχολεία δεν έπρεπε να χαίρονται που τουλάχιστον για τη δολοφονία του παιδιού έγιναν διαμαρτυρίες κι εκφράστηκε αλληλεγγύη; Εγώ νόμίζω ότι θα έπρεπε να χαίρονται που τουλάχιστον ο κόσμος έχει κάποια αίσθηση της δικαιοσύνης και αιτήματα για ενότητα, έστω κι αν εκφράζονται άτσαλα ή χρησιμοποιούνται ή δεν ξέρω τι άλλο και λυπάμαι ξαναβλέποντας την ανάλυσή του, έχει τεράστια σφάλματα.

    Σχόλιο από coerdia | 19/12/2009

  55. Ρε παιδιά, κανένα κείμενο από Dr Άννα Παναγιωταρέα θα δούμε;;;

    Σχόλιο από kanali | 19/12/2009

  56. Αυτή είναι η Ελλάδα τους και τους πειράζει ότι είναι για κάψιμο. Τα όνειρά τους απλά προκαλούν τους εφιάλτες και τους πειράζει αυτό. Γιατί να μην ζούμε τους εφιάλτες τους (του κάθε Γιανναρά) ως όνειρο γλυκό…

    Γιατί αντιδράτε στην αστυνομική βία; Γιατί αντιδράτε για τα λεφτά που τρώνε τα λαμόγια; Γιατί αντιδράτε που σας δουλεύουμε μπροστά στα μούτρα σας; Γιατί μου φαίνεστε τόσο άσκημοι; Εγώ ο ωραίο;

    by cortlinux

    δεν μας χέζουν οι Γιανναράδες; ο κάθε εθνοκάπηλος βολεμένος θα μας την πει γιατί θέλουμε να αναπνεύσουμε;

    Σχόλιο από cortlinux | 19/12/2009

  57. Πουλάνε στην Αλβανία τα κλεμμένα του Δεκέμβρη

    Τα κλεμμένα της «εξέγερσης» του Δεκεμβρίου πωλούνται πλέον σε εξευτελιστικές τιμές στο Λαζαράτι! Αν αναρωτιέστε πού πήγαν όλα εκείνα τα εμπορεύματα τα οποία εξαφανίστηκαν εν ριπή οφθαλμού στο πλιάτσικο που έγινε στις «νύχτες του Αλέξη» (μέσα από τα σπασμένα καταστήματα στο κέντρο της Αθήνας), η απάντηση είναι μία: στο παζάρι κλοπιμαίων στην Αλβανία.

    Σύμφωνα με αποκαλυπτική έρευνα της ηλεκτρονικής εφημερίδας epiruspost.gr, όλη η λεία των κουκουλοφόρων έχει μεταφερθεί στη γειτονική χώρα και πωλείται σε «ονειρικές» τιμές μέσα σε ξενοδοχείο που βρίσκεται στο χωριό Λαζαράτι, μεταξύ του μειονοτικού χωριού Δρόπολη και του Αργυροκάστρου!

    Το ξενοδοχείο έχει μετατραπεί σε… πολυκατάστημα και σχηματίζονται ουρές μπροστά στους πάγκους, με κοστούμια των 600 ευρώ να πωλούνται μόνο 50 ευρώ! Το αφεντικό τρελάθηκε….

    Τα εμπορεύματα μεταφέρθηκαν σε δόσεις, με διαφορετικά μέσα και σε διαφορετικούς χώρους, ώστε να μην κινηθούν υποψίες. Πιστεύεται μάλιστα ότι η αλβανική μαφία δεν έχει ακόμη εμφανίσει το σύνολο των πραγμάτων που έχει στα χέρια της και πως τις επόμενες ημέρες θα κάνουν την εμφάνισή τους κι άλλα είδη προς πώληση – σε εξευτελιστικές τιμές πάντα…

    Στην περιοχή τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα και πλέον όλοι περνούν από εκεί για να κάνουν τα ψώνια τους. Το Λαζαράτι θεωρείται ένα από τα κέντρα της αλβανικής μαφίας. Η βασική δραστηριότητα των κατοίκων είναι η καλλιέργεια χασίς. Εκεί δουλεύουν όλοι με τις… παραισθήσεις. Ακόμη κι αν ορισμένοι δεν θέλουν, επιβάλλεται να το πράξουν, γιατί διαφορετικά θα θεωρηθούν «προδότες» και συνεργάτες της αστυνομίας. Δεν νοείται οικογένεια με ετήσιο εισόδημα μικρότερο των 100.000 ευρώ!

    Στο συγκεκριμένο χωριό δεν… ισχύει κανένας νόμος. Υπάρχει μόνο ο «νόμος των όπλων». Ενοπλοι κυκλοφορούν μέχρι σήμερα οοι κάτοικοι και η περιοχή είναι, στην κυριολεξία, άβατο για τις αρχές. Στους ντόπιους δεν προκάλεσε καμία έκπληξη πως μέσα σε λίγες ώρες οι χώροι ενός ξενοδοχείου μετατράπηκαν σε εμπορικό κέντρο.

    Πρόκειται για το ξενοδοχείο «Palma», στις πύλες του χωριού. Η είσοδος στο «μαγαζάκι» που είχε στηθεί ήταν παραπλεύρως της κεντρικής. Η δημοσιογράφος της ηλεκτρονικής εφημερίδας Βάσω Σκουλίκα κατάφερε και μπήκε και όπως περιέγραψε στην «Espresso»: «Την ώρα εκείνη διάλεγαν ανάμεσα από κρεμάστρες, ράφια και κούτες ανοιγμένες στο δάπεδο πέντε – έξι νεαροί Αλβανοί. Το κατάστημα διέθετε προς πώληση ανδρικά και γυναικεία. Πολύ περισσότερο ανδρικά όμως, αφού ήδη τα γυναικεία είχαν εξαντληθεί από τις κυρίες του Αργυροκάστρου. Μπορούσες να βρεις όποιο επώνυμο ρούχο ήθελες. Σε όλα υπήρχαν καρτελάκια, οι κωδικοί και οι τιμές» ανέφερε και πρόσθεσε: «Ενα μπουφάν αξίας 680 ευρώ το πούλαγαν 50 ευρώ. Πουκάμισα, κοστούμια, μπλούζες, παντελόνια σε πλήρη αφθονία και το μοναδικό πρόβλημα και για κάποιον με ακριβά γούστα θα μπορούσε να είναι μόνο το μέγεθος». Στην αλβανική αστυνομία είναι γνωστά όσα συμβαίνουν στο ξενοδοχείο στο Λαζαράτι, αλλά αδυνατεί κι αυτή να επέμβει.

    ΓΙΟΥΛΗ ΣΤΑΡΙΔΑ

    Σχόλιο από Προβοκάτορας Στ'αρίδας | 19/12/2009

  58. http://ramirez2007saloniki.blogspot.com/2009/12/blog-post_20.html

    Σχόλιο από φασιστικές επιθεσεις | 20/12/2009

  59. Κλαίμε τον Αλέξη, κλαίμε τους αδικοχαμένους από ιατρικά λάθη, κλαίμε όλον τον κόσμο που χάνεται ή βασανίζεται εξ αιτίας της κρατικής ασυνέπειας και αδιαφορίας…
    τον έχουμε φάει όμως τον «παπά» κανονικά και με τον νόμο , εξαντλούμαστε σε ότι έχει σχέση με το logo ΕΛ.ΑΣ. και έτσι συνεχίζουμε να ζούμε στον κόσμο των ψευδαισθήσεων…

    καλημέρα αδέρφια

    Σχόλιο από παλαλός | 20/12/2009

  60. http://ramirez2007saloniki.blogspot.com/2009/12/191209.html

    Σχόλιο από Ο Φασισμός δεν θα περάσει | 20/12/2009

  61. http://theoulini.blogspot.com/2009/12/christiania.html

    Σχόλιο από Ο Φασισμός δεν θα περάσει | 20/12/2009

  62. Με τους κρατικούς χοίρους που μας ένταξε η μοίρα μας να μας κυβερνούν οι πρώην και οι τώρα, πολύ φοβάμαι ότι θα ξανά κλάψουμε αθώα θύματα τους, δίχως αυτοί να ιδρώνει το αυτί τους, και δίχως να υποστούν τη συνέπια του νόμου.. Πολλά τα λάθη, πολλά τα κακά, πολλά τα εγκλήματα. Η τιμωρία καμία.. Και η απάντηση μου, αντίσταση, χτύπημα, το κακό από όπου και αν προέρχεται, καμία ανοχή, πόλεμο με καθε τρόπο, στο σάπιο καπιταλιστικό καθεστώς.

    Σχόλιο από κατσε καλααα | 20/12/2009

  63. 62.Με τους κρατικούς χοίρους που μας ένταξε η μοίρα μας να μας κυβερνούν οι πρώην και οι τώρα, ΄΄
    Ειπαμε μεν το »Μη Χοιρον βελτιστον » αλλά να που ολα τα γουρουνια εχουνε την ιδια μούρη
    κι εμεις την ιδια μοιρα.. Του Αγώνα εναντια στους ποικιλοχρωμους χοίρους και χοιρίδια

    Σχόλιο από Ο Φασισμός δεν θα περάσει | 20/12/2009

  64. Φτάνει πια με τις φλυαρίες. Δεν κάνουμε τίποτα άλλο από συζητήσεις επί συζητήσεων για τον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό και το μεταναστευτικό. Τα έχουμε πει πια όλα. Αυτό που μένει είναι να δράσουμε πολιτικά, μέσω της δημιουργίας ενός πατριωτικού αριστερού κόμματος.

    Τη λύση απέναντι στην οικονομική και εθνική καταστροφή της Ελλάδας που προωθούν ΗΠΑ, ΕΕ και ΠΑΣΟΚ, δεν μπορούν να τη δώσουν αστικά κόμματα που δεν αμφισβητούν τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, που προκαλούν την καταστροφή. Μόνο ένα αυθεντικό λαϊκό κίνημα μπορεί να τη δώσει, που θα συνδυάζει αγώνες στις γειτονιές και τα συνδικάτα και πολιτική αντιπαράθεση με τα καθεστωτικά κόμματα. Χρειάζεται ένα νέο ΕΑΜ, που να συσπειρώνει τον εργαζόμενο λαό, που δεν θέλει να γίνει παρίας στον τόπο του.

    Ο κόσμος που συμφωνεί μαζί μας είναι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Παραμένει όμως εγκλωβισμένος σε αστικά κόμματα και σε μια πουλημένη αριστερά. Πρέπει να φτιάξουμε τη δική μας πατριωτική αριστερά που να απελευθερώσει όλο αυτό το δυναμικό.

    Όλοι εμείς οι πατριώτες αριστεροί να ξεπεράσουμε τις ασήμαντες διαφορές μας και να συνενωθούμε σε ενιαίο φορέα, ορίζοντας μια επίσημη μίνιμουμ πλατφόρμα.

    Ο χρόνος κυλάει πια εναντίον μας. Πρέπει να δράσουμε άμεσα. Στις δημοτικές εκλογές να μπορέσουμε να παρέμβουμε επίσημα.

    Σχόλιο από a | 22/12/2009

  65. Να πως απαντούν οι «Παπάδες της απελευθέρωσης» στην καπιταλιστική βαρβαρότητα στο ερωτημα σε άρθρο στην «Ελευθεροτυπία» υπό τον τιτλο
    «ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΜΑΡΞΙΣΤΕΣ, Ο ΜΑΡΞ ΗΤΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ!» :

    – Πώς είδατε τον περσινό Δεκέμβρη;

    -«Για χρόνια στηλιτεύαμε τους νέους για την απάθεια και την αδιαφορία για τα κοινά. Τώρα που ο «ασθενής» μας άρχισε να αντιδρά σε ό,τι τον ενοχλεί, κάποιοι διαμαρτύρονται επειδή πάνω στην αφύπνιση προξένησε μερικές ζημιές που δεν έπρεπε. Εμείς, παρά τα παρατράγουδα, είμαστε αισιόδοξοι ότι αυτή η αφύπνιση θα έχει τελικά θετικά αποτελέσματα. Οι σοβαρές αδυναμίες που παρουσιάστηκαν τον Δεκέμβρη κατέδειξαν ότι για να μετατραπεί η εξέγερση σε επαναστατική διαδικασία απαιτείται σαφής προσδιορισμός του στόχου. Επανάσταση για την επανάσταση είναι ανώφελη, αν όχι επιζήμια. Αν η εξέγερση του Δεκέμβρη είχε, με την παρουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, προσλάβει ταξικό χαρακτήρα, είναι βέβαιο ότι πολύ σύντομα θα αποκαλύπτονταν και θα αποβάλλονταν οι προβοκάτορες και η τεράστια αυτή ενέργεια των νέων θα μπορούσε να οδηγήσει σ’ ένα ελληνικό 1871».

    http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=115088

    Σχόλιο από N | 27/12/2009

  66. Είναι αλήθεια οτι πολλά ακούστηκαν για τον καθηγητή του Yale κ. Στ. Καλύβα. Πολλοί τον ονόμασαν αριστερό. Άλλοι απλά …έγκριτο. Άλλοι …έγκριτο αριστερό.
    Μας λύνει αυτήν την απορία μας με το άρθρο του στο Βήμα της Κυριακής που πέρασε.

    http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=114&artId=286360&dt=03/01/2010

    Σχόλιο από kanali | 05/01/2010

  67. Καλά τα λέει ο συντροφος Καλύβας

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 05/01/2010

  68. […] -Τι ήταν, τελικά, ο Δεκέμβρης; […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  69. Κάπως καθυστερημένα…
    …καταθέτω εδώ ένα ΠΟΛΥ ενδιαφέρον άρθρο της Σίσσυς Βελισσαρίου από την «Αυγή», σχετικό με αυτό το ποστ

    Νεανικές εξεγέρσεις, νέα ερωτήματα και νέα καθήκοντα 12/04/2009
    της Σισσυς Βελισαριου
    http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=448316

    Το άρθρο το βρήκα ψάχνοντας για υλικό που αφορά τον… Ζίζεκ!!
    Υπάρχουν και σημειώσεις στο τέλος, με πολύ ενδιαφέρον (η δεύτερη που παραθέτω, η αριθ.7 είναι άσχετη, αλλά… πολύ εύστοχη σαν παρατήρηση):

    6. Γενικώς το «νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση» δεν σημαίνει τίποτα για τους πολλούς ή και έχει θετικά πρόσημα λόγω του συνδυασμού των λέξεων «νέος» και «φιλελεύθερος». Όπως έχει σημειώσει και ο Ζίζεκ, η απλή αναφορά στον καπιταλισμό ως σύστημα εγκαλεί τον χρήστη της λέξης για ουσιοκρατία (essentialism). Slavoj Zizek, «Multiculturalism, or, the Cultural Logic of Multinational Capitalism», New Left Review, τχ. 225 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1997), σ. 46.

    7. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί για κάποιους αριστερούς η αξιοκρατία απορρίπτεται, διότι είναι αστική (άρα κακή) έννοια. Ιστορικά ανάγεται στον 18ο αιώνα, όσον τουλάχιστον αφορά στην Αγγλία οπότε ο αστισμός αποκτά αξιώσεις ιδεολογικής ηγεμονίας. Στην Ελλάδα, δεν την έχουμε δει ακόμα. Μήπως όμως η αναξιοκρατία είναι μια από τις κυρίαρχες μορφές της κοινωνικής αδικίας στην Ελλάδα και πηγή οργής;

    8. Βλ. Zizek, ό.π., σ. 36, για την επιστροφή της αρχαίας μορφής του πολιτικού, του μίσους για τον Άλλον. Η νεολαία «μπορεί να δράσει υπό ορισμένες συνθήκες ως αυτόνομη κοινωνική κατηγορία/δύναμη σύμμαχη με την εργατική τάξη». Δημήτρης Μπελαντής, «De revolutionibus (περί των εξεγέρσεων) ή ο φόβος της Αριστεράς μπροστά στα κοινωνικά πέναλτι», Η Εποχή, 28.12.2008.

    Σχόλιο από omadeon | 10/01/2010

  70. Υ.Γ. κι όποιος θέλει να διαβάσει την ΠΟΛΥ σημαντική εργασία του Ζίζεκ που αναφέρει η Σίσσυ προηγουμένως (κι εγώ στο ποστ μου) υπάρχει ΟΛΗ εδώ σαν pdf (αλλιώς ζητάει… οβολό το «New Left Review» on-line):

    http://mission17.org/documents/www.Zizek_MultiCulturalism.org.pdf

    Σχόλιο από omadeon | 10/01/2010

  71. Νομίζω ότι η κυβέρνηση της ΝΔ ήταν εξαιρετικά και προκλητικά διεφθαρμένη και κακή. Όταν ο κυβερνήτης είναι τόσο κακός τότε όλα νομιμοποιούνται….

    Σχόλιο από Greek Rider | 16/01/2010

  72. το πιο απιστευτο βεβαια ειναι η ιδιοτυπη ασυλία που απολαμβανε ο τοτε Αρχηγος της Ν. Δ και η σιωπή ολων περι των ευθυνών του
    αλλά και η Τωρα ασυλία που απολαμβανει ως τεως αρχηγος

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 16/01/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: