Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Χριστούγεννα στον Πόντο των Ελλήνων

Μια ομιλία-δώρο σ’ αυτούς που ενδιαφέρονται για τη λαογραφία στις 15 Δεκεμβρίου, 7 μ.μ. από τη φιλόλογο Έλσα Γαλανίδου με θέμα «Χριστούγεννα στον Πόντο των Ελλήνων πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή».

Η ομιλία θα γίνει στο πλαίσιο των μαθημάτων Ιστορίας, που διοργανώνονται στο  Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Κηφισιάς, στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο «Ν. Αντωνόπουλος». Τα μαθήματα θα γίνονται κάθε δεύτερη Τρίτη (7-9 μ.μ.) στη Βιβλιοθήκη του Δήμου Κηφισιάς (Έπαυλη Δροσίνη) Αγ. Θεοδώρων & Κυριακού.

Ας δούμε ένα μικρό βιογραφικό της Έλσας Γαλανίδου – Μπαλφούσια:

«Γεννήθηκε στον Πειραιά από γονείς πρόσφυγες Ποντίους της πρώτης γενιάς. Πήρε πτυχίο από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών (τμήμα κλασικό). Σταδιοδρόμησε στην ιδιωτική εκπαίδευση και συνταξιοδοτήθηκε ως λυκειάρχης. Στην αρχή ασχολήθηκε με θέματα Ιστορίας και Λαογραφίας της Ηπείρου. Στη συνέχεια, με την καθοδήγηση του βυζαντινολόγου Οδυσσέα Λαμψίδη, Προέδρου επί σειρά ετών της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών, άρχισε και συνέχισε να ασχολείται με τα θέματα του ποντιακού Ελληνισμού. Για τη δράση της και τη μεγάλη προσφορά της στα ποντιακά σωματεία, έχει βραβευτεί με τιμητικά διπλώματα. Είναι μέλος του Δ.Σ. της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών, της Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων, του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και μέλος ποντιακών σωματείων του Λεκανοπεδίου Αττικής. Συνεργάζεται με διάφορα ποντιακά έντυπα.»

Τα χριστούγεννα είναι πάντα μια γιορτή, που οι εθνικοτοπικοί σύλλογοι προσπαθούν να αναβιώσουν τα έθιμα του τόπου απ’ όπου προέρχονται τα μέλη τους.  Η αναβίωση όμως αυτή σε προσφυγικούς πληθυσμούς, οι οποίοι έχουν απωλέσει το χώρο καταγωγής τους, παίρνει και ιδιαίτερη σημασία. Ο ίδιος  ο πολιτισμός μετατρέπεται σε πατρίδα και ενισχύει την εθνοτοπική ταυτότητα. Η διαδικασία αυτή έχει ιδιαίτερο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον.

Η πραγμάτωση της πατρίδας στο χώρο του συλλόγου  ή στην αναβίωση του εθίμου  συμβαίνει αμέσως με την άφιξη των προσφύγων στην Ελλάδα ή στη διασπορά. Με τον τρόπο αυτό οι επόμενες γενιές που δεν έχουν πρόσβαση και εμπειρίες από την πατρίδα που είναι πλέον ένας ονειρικός ου-τόπος, βιώνουν μια αληθινή πατρίδα, αντανάκλαση στο χώρο του συλλόγου ή των μοναστηριών που έχουν  ανοικοδομήσει οι πρόσφυγες ή με την αναβίωση τωνεθίμων.

Τα τελευταία χρόνια που εμπεδώθηκε ένα συναίσθημα ασφάλειας στην Τουρκία, έχουν πυκνώσει τα ταξίδια επιστροφής στο γενέθλιο τόπο.

Έτσι, οι νεότερες γενιές δεν αποκόπτονται και η επιβίωση μιας ταυτότητας φαίνεται να γινεται φυσιολογικά. Όμως εδώ μπαίνουμε στα επιστημονικά χωράφια του φίλου «Νοσφεράτου« [που ελπίζουμε να ασχοληθεί κάποτε, σοβαρότερα, με τα θέματα αυτά].

Η παρακάτω φωτογραφία είναι από την περσινή αναβίωση του εθίμου των Μωμόγερων στην πατρίδα τους, στα Λιβερά του Πόντου, μετά από 87 χρόνια. Φέτος το ταξίδι  θα πραγματοποιηθεί και πάλι με την αγαστή φυσικά συνεργασία των τοπικών αυτοδιοικητικών αρχών.

 

-Δείτε: Οι Μωμόγεροι επιστρέφουν στην πατρίδα…

 

11/12/2009 - Posted by | -Γραμματεία, -Διάφορα, -Λαογραφία, -Μνήμες, -Περί Πόντου

13 σχόλια »

  1. Χριστουγεννα στον ποντο (των Ελληνων)
    Αυτο το τελευταιο αν το ελεγες στις αρχες του περασμενου αιωνα, το χριστιανικον ιερατειον θα σε περνουσε απο ιερα εξεταση και η καταδικη θα ηταν εις την πυραν. ΟΜΕΡΙΚΑ ΠΟΥΛΙΚΑΜ ατο το εφτας εν αμον το ελεγαν τεμετερ σην πατριδαν τον ζαντον εφτυζανατον και εκεινος ελεγεν βρεχς

    Σχόλιο από kiamul | 15/12/2009

  2. Ευχαριστώ kiamul. Γλυκομίλητος όπως πάντα.

    Όταν γράψω ένα κείμενο για το ραμαζάνι θα το τιτλοφορήσω:
    «Το Ραμαζάνι στον Πόντο των Τούρκων».

    Βέβαια ο φίλος μου Βαχίτης ασην Οφ -καλός μουσουλμάνος ατός- θα αντιδρούσε σ’ ένα τέτοιο τίτλο και θα αντιπρότεινε: «Το Ραμαζάνι στον Πόντο των Ελλήνων».

    Οπότε το ιδεολογικό αδιέξοδο θα ήταν πλήρες!

    Πάντως υπήρχαν πράγματα ουσιαστικότερα στο σκεπτικό που αναπτύσουμε, που θα μπορούσες δημιουργικά να σχολιάσεις και να κριτικάρεις.

    Ομερίκας ο άθεον

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/12/2009

  3. Τελικά όλοι ψάχνουν να βρουν τις ρίζες τους.
    http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=turks-head-to-drama-to-trace-roots-2009-11-11

    Σχόλιο από theo | 15/12/2009

  4. Αδα το γιωρικοπον επερεν φοραν και θα γαμειμας απο καταν εκσες ντο ελεεν οψε η λαλαγκα κι΄εσειν θα γαμειτε μας με τα χριστουγενα σην λιβεραν εσειν ντο λετε εγαπεσαν εμας οι bozkurtιδες αναχαπαρτα ,και τεαμ εφτανε τον καλον (η φιλια των λαων δεν επιτυνχανεται με αναπτυξη του τουρισμου )εγροικσες ντοεφτανε ας εναν σκοτωνε τον χραντ ντιντς και ας αλλο αγαπουνε μας

    Σχόλιο από kiamul | 15/12/2009

  5. Για τον kiamul από μένα :

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/12/2009

  6. Για να σ΄επαναφερω στο σημερα ΟΜΕΡ Ο Σταθης χθες ηταν απιθανος-απολαυσε τον

    Υπάρχει «ηθικός καπιταλισμός» σαν αυτόν που αναζητά ο Σαρκοζί στις προσευχές του στη Νότρε Νταμ;

    Η διαφθορά είναι παρέκβαση και παρεκτροπή του συστήματος, ένας εκφυλισμός; είναι μήπως έξις δευτέρα φύσις ή η ίδια του η φύση;

    Κι αν στην Ελλάδα η διαφθορά (και η αδιαφάνεια) που ανιχνεύονται από τη διαπλοκή και τις εφορίες έως τις πολεοδομίες είναι διαβρωτικές εις βαθμόν ασφυξίας, είναι λιγότερο θανάσιμη η (υψηλή και χαμηλή) διαφθορά που στην Αγγλία ή στις ΗΠΑ οδηγεί σε πολέμους; Η διαφθορά (της Δύσης) που διαφθείρει ό,τι αγγίζει (απ’ το Αφγανιστάν έως το Τζιμπουτί) είναι λιγότερο αξιοκατάκριτη απ’ τη διαφθορά του πεινάλα; (δυτικού ή τριτοκοσμικού)…

    Στο κάτω κάτω ο πεινάλας (που τον διέφθειρε ο τραπεζίτης) προσπαθεί να επιζήσει. Ο τραπεζίτης τι προσπαθεί;

    Η διαφθορά δεν είναι μια παθολογία του συστήματος, το σύμπτωμα μιας θανάσιμης αρρώστιας, αλλά ο ίδιος ο τρόπος που δουλεύει το σύστημα, ο καρκίνος που το κρατάει ζωντανό
    σκοτώνοντας τον άνθρωπο και το περιβάλλον, χάριν του κέρδους.
    Η διαφθορά πρυτανεύει και προεξάρχει (στην ουσία μέσω της διαφθοράς ασκείται το κυβερνάν) όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη, και στις ΗΠΑ, και στον κόσμον όλον.
    Μήπως δεν υπάρχει τερατώδης παραοικονομία στην Ιταλία;
    Μήπως δεν είναι ο παράδεισος του μαύρου χρήματος η Ελβετία και (ακόμα) το Λουξεμβούργο;
    Το Βέλγιο δεν μαστίζεται από την κόλαση της φοροδιαφυγής;
    Στη Γαλλία δεν έχει οδηγήσει στην αυτοκτονία η Φρανς Τέλεκομ δεκάδες εργαζόμενους. Στη χώρα του Διαφωτισμού δεν υποβαθμίζονται, αυτή μόλις τη στιγμή, τα ανθρωπιστικά γράμματα, προκρίνοντας την παραγωγή μονοσήμαντων επιστημόνων αντί φιλοσοφημένων και «αναγεννησιακών»;
    Η Βρετανία δεν είναι ο παράδεισος των γκόλντεν μπόυς; Δεν είναι το Σίτυ πίσω (και μέσα) απ’ όλους τους πολέμους της εποχής μας;
    Δεν εξακτινώνονται γύρω απ’ το Λονδίνο τόσες οφσόρ όσα τα άστρα της Ανδρομέδας;
    Δεν έχει γονατίσει την Ισπανία η ανεργία, δεν ψωμοζεί η εργατική τάξη της Αγγλίας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας; δεν υφίστανται περικοπές δικαιωμάτων και εσόδων οι εργάτες στη Γερμανία όπως και παντού αλλού στην Ενωση;
    Αν δεν απατώμαι στην Αγγλία, την Αυστρία (και παντού, στον έναν ή τον άλλον βαθμό) δεν κατέρρευσαν Τράπεζες και Ασφαλιστικές; Στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αγγλία δεν συρρικνώθηκαν βιομηχανίες;
    Σε ποια από τις χώρες των Μέρκελ, Μπράουν, Σαρκοζί και Μπερλουσκόνι δεν θησαυρίζουν οι έμποροι όπλων;
    Μήπως δεν τζιράρει τεράστια ποσά το εμπόριο ναρκωτικών και η πορνεία από την Ολλανδία έως τη Μάλτα;
    Δεν πνίγουν εν ψυχρώ οι Ιταλοί, μετανάστες στις θάλασσες; Μήπως το Βατικανό δεν είναι ανακατεμένο με το πιο βρώμικο χρήμα στον κόσμο; μήπως είναι άσχετο με τη Μαφία; μήπως δεν ξέρει τίποτα για όσους πλούτισαν από τις περιουσίες και τα τιμαλφή των Εβραίων που αφάνισαν οι Ναζί;
    Μήπως τα Χρηματιστήρια στο Λονδίνο και τη Φρανκφκούρτη είναι κατηχητικά; Μήπως οι τραπεζίτες στο Βερολίνο και το Παρίσι δεν ξέρουν τίποτα για τα τοξικά ομόλογα; τη χρηματοπιστωτική φούσκα;
    Μήπως οι ίδιοι τύποι, το ίδιο σύστημα, οι ίδιοι μηχανισμοί δεν συνεχίζουν να τζογάρουν παντού για τα πάντα;
    Δεν φταίει καθόλου το Βέλγιο και η Ολλανδία, η Βρετανία, η Γαλλία κι όλη η Ευρώπη για την κατάντια της Αφρικής;
    Δεν είναι η οικονομία των τόκων (και συνεπώς των όπλων) η πιο αισχρή ανθρώπινη συμφορά από κτίσεως κόσμου; δεν οδηγεί πάντα στην αναγκαστική διαφθορά; δούλεψε ποτέ τράπεζα τις ή αργυραμοιβός με τον σταυρό στο χέρι; (εκτός κι αν ήταν ο σταυρός της Ιεράς Εξέτασης ή των Σταυροφόρων).
    Ή μήπως είναι δείγμα «ηθικού καπιταλισμού» κι «αδιάφθορων πολιτικών», η πληθύς των αστέγων, των αναλφάβητων, των καταφρονεμένων, των πεινώντων, των σκλάβων, των απελπισμένων;
    ***
    Βεβαίως δεν σημαίνουν όλα τα παραπάνω ότι για τα χάλια μας «φταίνε οι ξένοι», φταίνε οι «ανθέλληνες» και οι «κουτόφραγκοι».
    Για τα χάλια του φταίει ο καθένας πρωτίστως ο ίδιος.
    Και για τα δικά μας χάλια φταίει η άρχουσα τάξη- αυτή κάνει κουμάντο, αυτή πλουτίζει, αυτή μοιράζει σαν θεός (τα δικά της δικά της και τα δικά μας δικά της), αυτή είναι μια ζωή πνιγμένη στη διαφθορά (ήδη απ’ την εποχή του Τρικούπη), στα δάνεια και την εξάρτηση από ξένες Δυνάμεις. Με εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, η άρχουσα τάξη της χώρας μας, πάντα πολεμοκάπηλη («όλοι σας να σκοτωθείτε, όλοι μας να δοξαστούμε»), δωσιλογική ως επί το πλείστον στην Κατοχή, αγγλόφιλη κι αμερικανόφιλη, αυτή και το πολιτικό της σύστημα του δικομματισμού έχουν κάνει την Ελλάδα μια κουρελού
    αγράμματη και μοιραία, φοβική και πτωχοπροδρομική.
    Αυτοί που στραβώνουν τον λαό, τον εκμεταλλεύονται, κι ύστερα τον βγάζουν κι από πάνω φταίχτη (και να πληρώσει το μάρμαρο)- αυτή είναι η ζώσα και διαρκής διαφθορά της χώρας.
    Ούτε η βυζαντινή καμαρίλα της παρακμής, ούτε οι γραικύλοι παλιότερα, ούτε οι Φαναριώτες (αυτά τα πιστά κοπρόσκυλα των Οθωμανών) υπήρξαν χειρότεροι

    Σχόλιο από kiamul | 16/12/2009

  7. Στα εξαιρετικά παραπάνω προσθέστε:

    «Και μια αριστερά, άμυαλη και δούλος θρησκευόμενος των νέων ιερατείων. Πιστό μαντρόσκυλο των νέων τάξεων που ανέλαβαν να κηδεμονεύσουν την εργατική τάξη καινα την βάλουν σε ψυγείο που ούτε στα πιο τρελά όνειρά τους επιχείρησαν οι δυτικοί καπιταλιστές. Γλύφτες των «γκόλντεν μπόις» της Κομιντέρν και του σοβιετικού ιμπεριαλισμού (σοσιαλιμεπεριαλισμό τον έλεγαν οι μαοϊκοί). Ή του αχαρακτήριστου Τσαουσέσκου οι πιο ευρωπαϊστές.

    Μια Αριστερά που μετέβαλε εθελουσίως και εν γνώσει της, το πιο εντυπωσιακό και δυναμικό, λαϊκό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που εμφανίστηκε στην κατεχόμενη Ευρώπη, σε στάχτη και μπούρμπερη.

    Μια Αριστερά, που υπήρξε εικόνα και ομοίωση της εγκληματικής, εκμεταλλευτικής, δοσιλογικής Δεξιάς.

    Αλλοίμονο στο λαό που του έλαχε τέτοια μοίρα.»

    Αυτά δυστυχώς ο Στάθης δεν θα τα πει ποτέ. Θα εξαντλήσει τα πυρομαχικά του στην ανέξοδη σύγκρουση για το βιβλίο ιστορίας του Στ’ δημοτικού καταγγέλοντας ορθά τους «εθνομηδενιστές» και την ομάδα Λιάκου.

    Όμως στα μεγάλα κι αυτός θα μιλήσει μερικώς.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 16/12/2009

  8. Την Κυριακή 20/12/2009 ώρα 11.00 στο κινηματοθέατρό της Αριστοτέλειον η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών παρουσιάζει την νέα έκδοσή της Οι Πρόσφυγες στη Μακεδονία. Από την τραγωδία στην εποποιΐα. Πέντε καθηγητές Πανεπιστημίου και εννέα ειδικοί πανεπιστημιακοί τεκμηριώνουν ολοκληρωμένα, για πρώτη φορά, το ανυπέρβλητο εκείνο εθνικό εγχείρημα. Δεκάδες φωτογραφίες και πρωτότυπα έγγραφα συμπληρώνουν έναν τόμο μεγάλου σχήματος που κυκλοφορεί πανελλαδικά από τις εκδόσεις «Μίλητος». Χορηγός ο πρόσφυγας Νικόλαος Χαΐτογλου.

    Η εγκατάσταση, η επιβίωση και η κομβικής σημασίας συμβολή των προσφύγων στην πορεία και στην φυσιογνωμία του Νεοτέρου Ελληνισμού εγείρουν ένα λαμπρό ειρηνικό έπος, το οποίο παραμένει ακόμη άγνωστο. Σε συνθήκες καταστροφής μεταξύ 1922-1938 ο ελληνισμός υπερβαίνει την τρέχουσα Λογική και την αμείλικτη Αριθμητική. Το έπος εκείνο είναι διδακτικό σε μιαν εποχή παρακμής και ολόπλευρης κρίσης, όπως η σημερινή.
    Κατά την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, μετά την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών, 1,5 εκατομμύριο πρόσφυγες της Ανατολής κατέφυγαν στην Ελλάδα όπου μεταξύ 1913-1919 είχαν ήδη προσφύγει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες της Άνω Μακεδονίας, της Ανατολικής Ρωμυλίας, της Αλβανίας και της Νοτίου Ρωσίας.
    Στην ηττημένη βαρειά, διχασμένη ακόμη βαθειά, κατεστραμμένη πλήρως οικονομικά και διαλυμένη κοινωνικά χώρα πλανώνται άνεργοι εντωμεταξύ διακόσιες χιλιάδες οργισμένοι στρατιώτες της Στρατιάς Μικράς Ασίας.
    Η ελονοσία και η φυματίωση, οι δυο πιο θανατηφόρες ασθένειες, σκότωναν πολύ περισσότερους από όσους οι πόλεμοι. Βάλτη και έλη κάλυπταν ή κύκλωναν την αγροτική γη, ενώ στις πόλεις, που ήσαν μικρές δίχως υποδομές, η εγκατάσταση αστών προσφύγων προκαλούσε έκρηξη πληθυσμού, ανεργίας και προστριβών.
    Και, όμως! Εκείνη η Ελλάδα δεν έπεσε ούτε καν γονάτισε. Αντίθετα, σε 15 μόλις χρόνια δυνάμωσε και πρόκοψε παρά την πτώχευση, τα ενδιάμεσα στρατιωτικά κινήματα και τις εναλλαγές πολιτειακών καθεστώτων.
    Οι ψυχροί αριθμοί απεικονίζουν αυθεντικά το συγκριτικό μέγεθος της αλλαγής.
    Το 1920 ο πληθυσμός της Ελλάδος αριθμούσε 5.536.000 άτομα εκ των οποίων 4.470.000 ήσαν Έλληνες. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών και μέσα στα ίδια γεωγραφικά της όρια του 1920, η Ελλάδα το 1924 αριθμούσε 6.205.000 άτομα εκ των οποίων 5.822.000 ήσαν Έλληνες. Ο ελληνικός πληθυσμός αυξήθηκε κατά 40%. Η εθνική ομοιογένεια, από το 80,75% το 1920, ανήλθε το 1924 στο 93, 83%.
    Στην Μακεδονία κτίσθηκαν 1.047 αγροτικοί οικισμοί με 446.094 πρόσφυγες, στην Δυτική Θράκη 574 αγροτικοί οικισμοί με 72.000 πρόσφυγες και σ’ ολόκληρη την υπόλοιπη Ελλάδα μόνον 373.
    Μέχρι το 1938 απαλλοτριώθηκαν 1.724 μεγάλα αγροκτήματα με συνολική έκταση 12 εκατομμυρίων στρεμμάτων και παραχωρήθηκαν αποκλειστικά σε 130.000 οικογένειες γηγενών ακτημόνων, ενώ σε 143.591 οικογένειες προσφύγων παραχωρήθηκαν 8,3 εκατομμύρια στρέμματα. Απ’ αυτά το 80% ήσαν ανταλλάξιμα μουσουλμανικά. ΄Ετσι οι πρόσφυγες, πολυαριθμότεροι κατά 10% από τους αποκατασταθέντες γηγενείς, έλαβαν μόνον το 70% της γης που δόθηκε στους γηγενείς.
    Εκατοντάδες νέες προσφυγικές συνοικίες δημιουργήθηκαν μέσα στις πόλεις. Στην Αθήνα και στην τότε πολίχνη του Πειραιά εγκαταστάθηκαν 343.721 πρόσφυγες. Σε ένα μόνο χρόνο, το 1924, κτίσθηκαν 30.000 προσφυγικά οικήματα, ακόμη και παραπήγματα, στην Αθήνα, η οποία το 1918 διέθετε 25.000 μόνον οικήματα και το 1924 διπλασίασε τον πληθυσμό της σε 550.000 κατοίκους, από 240.000 το 1918.

    Χάρις στους πρόσφυγες, μέσα στα επόμενα 15 μόνον χρόνια σημειώνεται εκρηκτική αύξηση της γεωργικής και βιομηχανικής παραγωγής.
    Μεταξύ 1928-1938 η γεωργική παραγωγή στο σύνολό της αυξάνεται κατά 100% και ειδικότερα η παραγωγή σιτηρών κατά 142%. Μεταξύ 1928-1932 η τελευταία κυβέρνηση Βενιζέλου εκτελεί εγγειοβελτιωτικά, αποξηραντικά και αρδευτικά έργα, τεράστια για τις τότε τεχνικές δυνατότητες της εποχής και τους πόρους της ελληνικής οικονομίας. Οι καλλιεργημένες εκτάσεις το 1923 ανέρχονταν σε 12,7 εκατομμύρια στρέμματα και το 1938 διπλασιάσθηκαν σε 24,1 εκατομμύρια στρέμματα.
    Ταυτόχρονα 570.477 πρόσφυγες εγκατεστημένοι στα αστικά κέντρα συγκροτούν το εργατικό προλεταριάτο και αυξάνουν θεαματικά την βιομηχανική παραγωγή. Το 1920 το εργατικό δυναμικό της Ελλάδος περιορίζεται σε 60.000 άτομα, αλλά το 1938 φτάνει στους 227.500 εργάτες.
    Το 1923 η αξία της βιομηχανικής παραγωγής είναι 3,1 δισεκατομμύρια δραχμές, σε έξι χρόνια περνάει στα 7,1 δις και το 1938 ανέρχεται σε 13,5 δις. Εξίσου ραγδαία αυξάνεται και ο όγκος της βιομηχανικής παραγωγής: κατά 65% μεταξύ 1923-1929 και ξανά κατά 65% μεταξύ 1930-1938.
    Αντίστοιχα αυξάνονται και οι μονάδες παραγωγής. Το 1920 λειτουργούσαν 33.811 μικρές βιομηχανίες και βιοτεχνίες, που το 1929 γίνονται 61.485 αυξανόμενες κατά 82%. Δεν αυξάνεται μόνον ο αριθμός τους αλλά και το μέγεθός τους.
    Η ελληνική παραγωγή υποκαθιστά θεαματικά στην ελληνική αγορά τα εισαγόμενα ξένα προϊόντα. Το 1928 καλύπτει το 58% των ελληνικών αναγκών σε βιομηχανικά προϊόντα και το 1938 καλύπτει το 78,84%. Η εξάρτηση της ελληνικής βιομηχανίας από ξένες πρώτες ύλες ανερχόταν στο 43% των αναγκών το 1928 και έπεσε στο 25% το 1938.
    Αυτή, όμως, η μοναδική δημιουργία επιτυγχάνεται μέσα στην εσχάτη πενία. Για να αγοράσει μόνον το ψωμί της μια οικογένεια εργατών δαπανούσε το 25% του εισοδήματός της. Μετά το κραχ του 1929 στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, 1.362.000 ελληνικές οικογένειες, σε σύνολο 1.642.000, συγκέντρωναν ετήσιο εισόδημα κατώτερο από τα όρια συντηρήσεως. Εντωμεταξύ ο εξωτερικός δανεισμός της χώρας αυξανόταν και το 35% έως και 40% των δημοσίων εσόδων καταβρόχθιζε η εξυπηρέτηση του χρέους.
    Οι αναλογίες είναι παρόμοιες με την σημερινή δημοσιονομική και οικονομική κρίση αλλά αντίστροφες σε αποτέλεσμα. Κάτω -και- από εκείνες τις οικονομικές συνθήκες εκείνο το επίτευγμα της Ελλάδος και των προσφύγων της είναι ένα θαύμα.

    Σχόλιο από Asarcikli | 16/12/2009

  9. Zωνιανιτη για την ηγεσια της εντος των τοιχων αριστερας ,αυτης που πηγε στο προεδρικο μεγαρο μαζι με τον Γιωργακη,Αντωνακη και των Καρατσαφυρερ για να μας σωσει απο την χρεωκοπεια και την διαφθορα φανταζομαι θα αναφερεσαι , ειδαλλως, ανοιγεις μεγαλο ζητημα (ξεκινοντας απο την Οκτωβριανη επανασταση το 17 φτανοντας στο 89 στην καταρευση)αν θελεις να εχεις πληρεστερη πληροφορηση για μια προσεγγιση αλιωτικη δες εδω http://www.narnet.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=31&Itemid=65 .Τον Σταθη τον αδικης πολυ , αυτα που γραφει και εγραψε και στο παραπανω αρθρο μονο θεσεις της εντος των τοιχων αριστερας δεν ειναι,ο Σταθης ειναι το διαμαντη που κοσμει την Ελληνικη δημοσιογραφια απ΄την μερια των ταπεινων και καταφρονεμενων

    Σχόλιο από kiamul | 16/12/2009

  10. kiamul
    εντυπωσιάστηκα από τη μνήμη του Ζωνιανίτη, που θυμόταν αυτά που είχαν γίνει πριν από δύο χρόνια κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης για το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού. Τότε ο Στάθης υπήρξε από τους σκληρότερους κριτικούς της Ρεπούση από μια αριστερή εθνικοαπελευθερωτική σκοπιά. Ουσιαστικά εμείς και ο Στάθης με τον Τριάντη και λίγους ακόμα εκφράσαμε αυτή την αριστερή κριτική στο νεοφιλελεύθερο [«εθνομηδενιστικό», όπως το ονόμαζε ο Στάθης] εγχείρημα της αναθώρησης της ιστορίας. Εμείς φυσικά βάζαμε και μια ακόμα παράμετρο. Αυτήν του «ελληνισμού της Ανατολής» και της ιστορικής μνήμης των προσφύγων που εξαφάνιζαν οι αναθεωρητές.

    Ο ρόλος του Στάθη τότε ήταν αποφασιστικός να αποκαλυφθεί η αναθεωρητική κίνηση και να απεκδυθεί από οποιαδήποτε αριστερή νομιμοποίηση. Υπήρχαν όμως κάποια θέματα, που ο Στάθης είχε φανεί ανακόλουθος στις απόψεις του. Η ανακολουθία αυτή αντανακλούσε και μια εσωτερική πορεία του ιδίου, η οποία νομίζω ότι σήμερα έχει ολοκληρωθεί θετικά. Πιθανόν να υπάρχουν κάποια σημεία που σχετίζονται με την ιστορία του ίδιου του κομμουνιστικού κινήματος, που η αποκάλυψή τους αποτελεί ακόμα μια οδυνηρή κατάθεση για τον ίδιο. Ίσως αυτά να είναι τα μόνα σημεία, που ο Στάθης δεν έχει ακόμα δημόσια θίξει.

    Αν αναλύσεις τις πολιτικές του απόψεις θα δεις ότι πλησιάζουν αυτές της ΚΟΕ.

    Οπότε θεωρώ ότι ο Ζωνιανίτης υπερβάλει στη διαπίστωσή του και αντιλαμβάνεται την ανθρώπινη αμηχανία ως ιδεολογική αγγύλωση.

    Όσον αφορά την ανάλυση του ΝΑΡ, είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Όμως αποκρύπτει κάτι σε σχέση με την Οκτωβριανή Επανάσταση και τα όσα ακολούθησαν: Τον ρόλο του κομματικού μηχανισμού και του επαγγελματικού επιτελείου στις εξελίξεις και την εξαρχής υποθήκευση του πειράματος, λόγω μιας δομής που δεν μπορούσε να ανατραπεί. Και όποτε έγινε προσπάθεια ανατροπής από το ίδιο το επαναστατικό υποκείμενο (Κροστάνδη, Μαχνοβτσίνα) η αντίδραση του μηχανισμού ήταν αμείλικτη.

    Πιστεύω ότι και τα στελέχη του ΝΑΡ έχουν μια αντίστοιχη αμηχανία να μιλήσουν ανοιχτά για εκείνη την αποφασιστική εποχή. Θέλω να πιστεύω ότι είναι αμηχανία και όχι ώριμη πολιτική εκτίμηση του ιστορικού παρελθόντος, παρότι γι αυτό δεν είμαι βέβαιος. Για το ΝΑΡ λοιπόν δεν έχω άποψη. Για το Στάθη όμως ξέρω θετικά ότι πρόκειται περί αμηχανίας και μόνο…

    Το πρωταρχικό εκείνο ζήτημα που καθόρισε και το μέλλον του επαναστατικού πειράματος, αλλά και πολλά άλλα, το προσέγγισε εγκαίρως, με απίστευτη διορατικότητα η Λούξεμπουργκ στο κείμενό της με τίτλο «Μαρξισμός ή Λενινισμός».
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2009/02/04/4-2-2009/

    Η Λούξεμπουργκ του 1910 φαίνεται να βρίσκεται πολύ πιο μπροστά από αρκετούς κομμουνιστές διανοούμενους του 2009.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/12/2009

  11. Χρόνια πολλά καλα Χριστούγεννα σε όλους τους παντοίους,, και τους – Πόντος και Αριστερά ,,-σε όλους τους σχολιαστές,, και όλον τον κοσμο

    Σχόλιο από κατσε καλααα | 24/12/2009

  12. […] -Χριστούγεννα στον Πόντο των Ελλήνων […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  13. Το μυστήριο της παρθενογένεσης
    και οι παρθένες μητέρες της αρχαιότητας

    της Χαρίτας Μήνη

    Μπορεί τούτα τα Χριστούγεννα πολλοί συνάνθρωποί μας να τα περάσουν μέσα στην παγωνιά της κρίσης, όμως το Θείον Βρέφος ετοιμάζεται και πάλι να κάνει δυναμικά την εμφάνισή του! Τουλάχιστον στη σφαίρα της φαντασίας, μια που οι θρησκείες δεν φημίζονται για την ακριβή καταγραφή ιστορικών γεγονότων. Διόλου παράξενο, άλλωστε. Η ιστορία μας προσγειώνει στην πεζή πραγματικότητα, ενώ οι θρησκευτικές παραδόσεις πολλές φορές μας ταξιδεύουν στα γοητευτικά πεδία των μύθων και των αρχετύπων.

    Ένα τέτοιο αρχετυπικό στοιχείο είναι και η παρθενογένεση – η υπερφυσική γέννηση ενός ιερού παιδιού χωρίς τη φυσιολογική διαδικασία γονιμοποίησης. Στο Χριστιανισμό το στοιχείο αυτό κατέχει κεντρική θέση, αφού η πανταχού παρούσα μορφή της Θεοτόκου λατρεύεται ως Αειπάρθενος. «Χαῖρε, ἡ παρθενίαν καὶ λοχείαν ζευγνῦσα», ψέλνει ο Ακάθιστος Ύμνος και συνεχίζει λέγοντας τα εξής:

    Ρήτορας πολυφθόγγους,
    ὡς ἰχθύας ἀφώνους,
    ὁρῶμεν ἐπὶ σοὶ Θεοτόκε·
    ἀποροῦσι γὰρ λέγειν,
    τὸ πῶς καὶ Παρθένος μένεις,
    καὶ τεκεῖν ἴσχυσας…

    Δεν είναι βέβαια περίεργο που οι άνθρωποι απορούσαν μ’ ένα τέτοιο παράδοξο φαινόμενο. Ακόμη κι αν δεχτεί κανείς το «θαύμα» μιας υπερφυσικής σύλληψης, θα αναρωτηθεί πώς γίνεται ένα μωρό να εξέλθει απ’ τον κόλπο της μητέρας του χωρίς να διαρραγεί ο παρθενικός υμένας – μήπως το Θείον Βρέφος γεννήθηκε με καισαρική;

    Η παρθενογένεση στην αρχαία Ελλάδα

    Aφού, λοιπόν, η επιστήμη αρνείται πεισματικά να ρίξει φως στο μυστήριο της γέννησης του Θείου Βρέφους, θα πρέπει αναγκαστικά να στραφούμε σε άλλα μονοπάτια. Η αρχαία ελληνική παράδοση προσφέρει πλούσιο υλικό, δείχνοντας ότι οι έννοιες της παρθενικότητας και της μητρότητας μπορούν να συνδυάζονται μια χαρά, αν κατανοήσουμε το αυθεντικό νόημά τους.

    Βλέπετε, η λέξη παρθένος αρχικά σήμαινε απλώς την ανύπαντρη κοπέλα. Για παράδειγμα, ο Hρόδοτος (5.6) αναφέρει ότι οι Θρακιώτισσες «παρθένες» απολάμβαναν πλήρη ερωτική ελευθερία. Στην Iλιάδα (B 512-15) η Aστυόχη χαρακτηρίζεται «σεβαστή παρθένα», παρόλο που έχει φέρει στον κόσμο δύο γιους. Στο ίδιο έπος ο Eύδωρος, νόθο τέκνο της Πολυμήλης και του Eρμή, ονομάζεται «παρθένιος» (Π 178-181). Παρθενίας ονομαζόταν ο γιος που γεννιόταν από έναν πολίτη και μια παλλακίδα. Στη Σπάρτη οι Παρθενίαι ήταν οι νέοι οι οποίοι γεννήθηκαν στη διάρκεια του Μεσσηνιακού πολέμου και ονομάστηκαν έτσι γιατί οι μητέρες τους ήταν άγαμες.

    Αν, λοιπόν, μια γυναίκα μπορεί να είναι «παρθένος» και μητέρα ταυτόχρονα, γιατί να μην είναι το ίδιο και μια θεά; Άλλωστε, στη σφαίρα του μύθου, η αρσενική συμμετοχή δεν είναι διόλου απαραίτητη για να έρθει μια νέα ζωή στον κόσμο. Η αρχέγονη Γαία, η μητέρα θεών και ανθρώπων, μόνη της γέννησε το σύμπαν. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, εκείνη έφερε στη ζωή τον Ουρανό, τα Όρη και τον Πόντο, «χωρίς ερωτικό σμίξιμο» (Θεογονία, 126-132). Δεν είναι άλλη από την πανίσχυρη Μάνα Φύση, που ο ορφικός ύμνος 10 την εξυμνεί λέγοντας: «των πάντων συ είσαι ο πατέρας και η μάνα». Στο ίδιο κείμενο χαρακτηρίζεται αὐτοπάτωρ και ἀπάτωρ, «εκείνη που είναι πατέρας του εαυτού της και πατέρα δεν έχει».

    Μια άλλη κοσμογονική θεά, η Νύχτα, έχει επίσης την ικανότητα της παρθενογένεσης. Μόνη της γέννησε το Κοσμικό Αβγό, από το οποίο προέκυψε ο Έρωτας-Φάνης, ο μεγάλος ορφικός θεός. Ο Αριστοφάνης στους Όρνιθες (693 κ.ε.) αναφέρει:

    Xάος υπήρχε στην αρχή και Nύχτα και μαύρο Έρεβος και Tάρταρος πλατύς.

    Γη δεν υπήρχε ούτ’ Αέρας ούτ’ Ουρανός· μετά, στου Eρέβους τον απέραντο κόρφο,

    γεννάει πρώτο απ’ όλα η Nύχτα η μαυροφτέρουγη ανεμόσπαρτο αβγό,

    απ’ όπου στου χρόνου τα γυρίσματα βλάστησε Έρωτας ποθητός,

    αστράφτοντας με τις φτερούγες τις χρυσές στην πλάτη, γοργός σαν στρόβιλος ανέμου. (μετ. Χ. Μήνη)

    Τα δύο μισά του Κοσμικού Αβγού σχημάτισαν αντίστοιχα τον ουρανό και τη γη. Είναι ενδιαφέρον ότι ο Αριστοφάνης το χαρακτηρίζει «ανεμόσπαρτο». Σύμφωνα με τον Aριστοτέλη τα αβγά του ανέμου είναι εκείνα που παράγονται μόνο από την κότα, χωρίς γονιμοποίηση (Περὶ τὰ ζῷα ἱστορίαι 6. 2. 559b20). Επιπλέον, στη Θεογονία (212-3) του Hσιόδου εμφανίζονται κι άλλα παρθενογέννητα παιδιά της Νύχτας: οι Όνειροι.

    Σχόλιο από Πς | 24/12/2013


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: