Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Τουρκική Επαναστατική Αριστερά

Από τον αγώνα των εθνοτήτων, στον εθνικό αγώνα του PKK

Γράφει ο Asarcikli

Πριν λίγο καιρό, σε ένα άλλο ποστ, έβαλα ένα δυσνόητο και πιθανόν παρεξηγήσιμο σχόλιο για τις ρίζες του PKK, τη σύστασή του και τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της πρώιμης φάσης του. Είχα γράψει ότι θα επανέλθω μόλις βρω χρόνο, με συγκεκριμένα στοιχεία, προκειμένου να αποφευχθούν αντιδράσεις και αφορισμοί περί της Επαναστατικής Αριστεράς στη Τουρκία, που συνεχίζει να δρα μέχρι σήμερα, ακόμη και στις περιοχές του Πόντου. Ελπίζω να υπάρξει συζήτηση, ώστε όλοι να γίνουμε λίγο πιο προσεκτικοί στις εκτιμήσεις μας και λιγότερο απόλυτοι στην αποδοχή ή απόρριψη μιας πραγματικότητας που «ακουμπά» και εμάς.

Διευκρινίζω από την αρχή ότι το παρακάτω κείμενο είναι περιληπτικό, σε πολλά δεδομένα αποσπασματικό, και δεν αποτελεί έρευνα με την επιστημονική έννοια του όρου. Δηλαδή είναι η έναρξη μιας συζήτησης μεταξύ φίλων, οι πληροφορίες, οι αμφισβητήσεις, η κριτική των οποίων, μπορεί να μας κάνει όλους να σκεφτούμε λίγο περισσότερο.

Το ξεκίνημα

Κομβικό σημείο για την Αριστερά στην Τουρκία μπορούν να χαρακτηριστούν οι συνταγματικές ρυθμίσεις του 1961, που έδωσαν χώρο για πιο ελεύθερη διακίνηση των ιδεών της.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 είχε πάρει πλέον για τα καλά τα επάνω της, κυρίως στους χώρους των συνδικάτων, των πανεπιστημίων, της διανόησης. Έτσι φτάνει το 1965 τοTIP (Turkiye Isci Partisi – Εργατικό Κόμμα της Τουρκίας), να βγάλει 15 βουλευτές.

Το γενικό κλίμα της εποχής, το Βιετνάμ, η Λατινική Αμερική και κυρίως το κύμα φοιτητικών εξεγέρσεων στην Ευρώπη, οδηγούν νεαρά μέλη της Αριστεράς σε ριζοσπαστικότερες επιλογές.

Η αντίδραση στην κοινοβουλευτική παρουσία του TIP και η κριτική για πασιφισμό, εκφράζεται πρακτικά με την ίδρυση της DEV-GENC (Devrimci Gençlik-Ομοσπονδία Επαναστατικής Νεολαίας) τον Οκτώβρη του 1969. Εκεί βρίσκουν διέξοδο και πεδίο δράσης όσοι θεωρούν ότι η επαναστατική πρακτική είναι μονόδρομος στην Τουρκία.

Η DEV-GENC το 1976 γίνεται DEV YOL (Devrimci Yol– Επαναστατικός Δρόμος) και το 1978 DEV SOL –  (Devrimci Sol-Επαναστατική Αριστερά. Εκεί έχει την αναφορά του το σημερινό αντάρτικο του DHKP-C).

Μέσα από τη DEV-GENC ξεπηδούν πολλές ομάδες, με τρεις εξ αυτών να ξεχωρίζουν λόγω της δυναμικότητας των ενεργειών τους:

 THKO (Türkiye Halk Kurtulus Ordusu – Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός της Τουρκίας) με ηγέτη τον Deniz Gezmis, αλβανόφιλη οργάνωση, με σαφή κριτική στάση κυρίως έναντι της ΕΣΣΔ.

 TKP/ML (Türkiye Komunist Partisi/ML – Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας / Μαρξιστές Λενινιστές) με ηγέτη τον Ibrahim Kaypakkaya. Μαοϊκό κόμμα, με ένοπλη πτέρυγα το πολύ γνωστό TIKKO (Türkiye İşçi Köylü Kurtuluş Ordusu– Απελευθερωτικός Στρατός Εργατών και Αγροτών της Τουρκίας).

Η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση ήταν το THKP(Türkiye Halk Kurtuluş Partisi – Λαϊκό Απελευθερωτικό Κόμμα της Τουρκίας) με κύρια αναφορά στα επαναστατικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής, με είδωλο τον Τσε και έντονη κριτική στην ΕΣΣΔ και την Κίνα.

Ηγέτης ο Mahir Cayan, μυθική μορφή μέχρι σήμερα στην Τουρκία.

Γεννήθηκε το 1945 στη Σαμψούντα και 18άρης, το 1963, μπαίνει στη Νομική της Κωνσταντινούπολης. Ένα χρόνο μετά, το 1964, μεταπηδά στη σχολή Πολιτικών Επιστημών της Άγκυρας.

Ενώ στην Αριστερά μετά το 1969, οι διασπαστικές τάσεις και οι διαφωνίες παίρνουν μορφή με τη δημιουργία ομάδων επαναστατικής δράσης, ο στρατός ρίχνει το Ντεμιρέλ το Μάρτιο του 1971 και εξαπολύει κυνηγητό.

Ο Mahir Cayan και το THKP έχουν επιλέξει ως πεδίο δράσης τις πόλεις (ληστείες τραπεζών σε Κωνσταντινούπολη και Άγκυρα, απαγωγή του Γενικού Προξένου του Ισραήλ κλπ). Την 1η Ιουνίου 1971, σε συμπλοκή στην Κωνσταντινούπολη, ο Mahir Cayan συλλαμβάνεται ενώ ο σύντροφός του Huseyin Cevahir σκοτώνεται. Τέλη Οκτωβρίου του 1971 δραπετεύει και συνεχίζει την επαναστατική δράση.

Στις αρχές του 1972, σχεδιάζει μια εντυπωσιακή κίνηση. Ο ηγέτης του THKO Deniz Gezmis και άλλα δύο στελέχη της οργάνωσης, ο Yusuf Aslan (Τσερκέζος, γεννημένος το 1947 στο χωριό Cekerek της Yozgat) και ο Huseyin Inan (Αλεβίτης, γεννημένος το 1949 στο χωριό Bozuyuk της Σεβάστειας), έχουν συλληφθεί.

Ο Mahir Cayan, έχοντας μαζί του οκτώ στελέχη του THKP και δύο του ΤΗΚΟ, προχωρούν στις 26 Μαρτίου 1972 στην απαγωγή τριών Εγγλέζων τεχνικών ραντάρ, που δούλευαν σε στρατιωτική βάση, ζητώντας την απελευθέρωση του ηγέτη και των άλλων δύο στελεχών του THKO.

Οι κρατικές δυνάμεις ασφαλείας εντοπίζουν το κρυσφήγετό τους στο χωριό Kızıldere της Νεοκαισάρειας και τους βομβαρδίζουν ανηλεώς. Σκοτώνονται όλοι (και οι όμηροι), εκτός από τον Ertugrul Kurkcu, ο οποίος είχε κρυφτεί στον αχυρώνα της αγροικίας (σήμερα είναι πολύ γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας).

Η 30η Μαρτίου 1972, ημέρα της σφαγής στο Kızıldere, είναι ημερομηνία ορόσημο για την Αριστερά στην Τουρκία.

Ξεσπάει κύμα διαδηλώσεων για το Kizildere και σε μια από αυτές, στην Άγκυρα, στις 7 Απριλίου 1972, συλλαμβάνεται για πρώτη φορά ο Abdullah Ocalan. Ο ίδιος αργότερα είπε ότι εκείνη την ημέρα άρχισε η πολιτική του περιπέτεια.

Στις 6 Μαϊου 1972 εκτελούνται με απαγχονισμό ο ηγέτης και τα δύο στελέχη του THKO, για τους οποίους είχε γίνει η απαγωγή των Εγγλέζων.

Στις 18 Μαίου 1973 πεθαίνει στις φυλακές του Diyarbakir και ο ηγέτης του TKP/ML, Ibrahim Kaypakkaya. (Βασανιστήρια λένε οι σύντροφοί του, αυτοκτονία το κράτος).

Έτσι, μέχρι τα μέσα του 1973, και οι τρεις μεγάλες οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς, έχουν χάσει τους ηγέτες τους, έχοντας αφήσει όμως ως πολιτική κληρονομιά τη δράση τους και το μαρτυρικό τους θάνατο.

Από τις εθνότητες, στο έθνος

 

Ο Ocalan, αποφυλακίζεται από τις φυλακές Mamak τον Οκτώβρη του 1972 και αρχίζει να δραστηριοποιείται στο κίνημα, μέσα στο Πανεπιστήμιο. Τον έχει σημαδέψει ο θάνατος του Mahir Cayan, για τον οποίο έλεγε πως ήταν ο πρώτος που άγγιξε την ψυχή του όταν τον άκουσε να μιλάει στη σχολή τους στην Άγκυρα για εθνική απελευθέρωση στην Τουρκία. Γι’ αυτό ο Ocalan ήταν κοντά στις θέσεις του THKP, αν και δεν είχε ενταχθεί ως ενεργό μέλος.

Από το 1973 πάντως, και ενώ έχει καταλαγιάσει η επαναστατική ορμή λόγω της απώλειας των τριών ηγετών, ο αγώνας επικεντρώνεται στην AYOD, την Ομοσπονδία Φοιτητών, στο Διοικητικό Συμβούλιο της οποίας εκλέγεται ο Ocalan.

Η ιδεολογική κληρονομιά και η επαναστατική μαγιά υπάρχει στους κύκλους των φοιτητών από διάφορες περιοχές της χώρας. Ήδη από τις αρχές του ’70 και από τον Mahir Cayan, υπάρχει σαφής τοποθέτηση περί αγώνα και εθνοτήτων.

Δεν είναι τυχαίο το συγκεκριμένο παράδειγμα για την έννοια του έθνους.

Ενώ ο Στάλιν είχε δώσει σαφή προσδιορισμό (το έθνος είναι μια ιστορικά διαμορφωμένη συμπαγής κοινότητα, με κοινή γλώσσα, περιοχή, οικονομική ζωή και ψυχολογικά διαμορφωμένη κοινωνική κουλτούρα), στην επαναστατική αριστερά της Τουρκίας είχε μεγάλη απήχηση μια (εμπλουτισμένη και από νεομαρξιστές) διαφοροποιημένη ερμηνεία:

Για ένα έθνος, στοιχεία όπως η γλώσσα, η θρησκεία, η φυλή, το κοινό συμφέρον, η γεωγραφία, δεν είναι βασικά. Αυτό που φτιάχνει τα έθνη, είναι η ψυχή, γιατί το έθνος είναι πνευματική αξία, ψυχή. Δύο πράγματα διαμορφώνουν την ψυχή. Το ένα από το παρελθόν και το άλλο από το παρόν. Από το παρελθόν είναι η συλλογική μνήμη για τις αξίες και την κοινή τους κληρονομιά. Από το παρόν είναι η θέληση να ζήσουν μαζί και να συνεχίσουν να εμπλουτίζουν αυτήν την κληρονομιά.

Αν προσθέσουμε και την παραδοχή ότι η ελευθερία των εθνών, η εθνική απελευθέρωση, είναι απαραίτητο βήμα για τη σοσιαλιστική επανάσταση, τότε καταλαβαίνουμε γιατί οι επαναστατικές οργανώσεις προσέλκυσαν νέους από διαφορετικές εθνικές ομάδες της Τουρκίας.

Τέλη του 1974, στο Tuzlu Cayir της Άγκυρας, γίνεται η πρώτη συνάντηση (πικ νικ το χαρακτήρισαν) που σήμερα θεωρείται ως η θρυλική ιδρυτική συνάντηση του PKK.

Σ’ αυτήν συμμετείχαν ο Abdullah Ocalan (Κούρδος, που μέχρι το πανεπιστήμιο θεωρούσε τον εαυτό του Τούρκο), Haki Karer (γεννημένος το 1950 στο χωριό Ulubey στην Ορδού), Kemal Pir (γεννημένος το 1952 στο χωριό Guzeloluk στην Αργυρούπολη), Hayri Durmus (Κούρδος Αλεβίτης), Mazlum Dogan (Κούρδος, γεννημένος το 1955 στο Karakocan του Elazig), Cemil Bayik και Sahin Donmez.

Η Οργάνωση παίρνει το όνομα Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός (Ulusal Kurtulus Ordusu). Η επιλογή του Εθνικός αντί για Λαϊκός, έχει ιδιαίτερη σημασία, σε σχέση με τις απόψεις περί έθνους, εθνοτήτων και σοσιαλιστικής επανάστασης, αλλά και με τις διαφορετικές καταγωγές των ιδρυτικών μελών.

Kemal Pir – Mazlum Dogan – Hayri Durmus

Τέλη του 1976 πραγματοποιείται στην Άγκυρα, η επίσης θρυλική, συνάντηση Dikmen. Σ’ αυτήν συμμετέχουν 20-25 άτομα και εκλέγεται η πρώτη Κεντρική Επιτροπή, με τρία μέλη. Abdullah Ocalan (Κούρδος), Haki Karer (από την Ορδού), Kamer Ozkan (Ζαζά Αλεβίτης, από το Gevreke του Dersim). Στο Dikmen, με εισήγηση του Ocalan, παίρνουν την απόφαση να μετακινηθούν νοτιοανατολικά, ώστε να υπάρχει περισσότερη ασφάλεια εκεί όπου δρουν κουρδικές ομάδες, αριστερές και διαφόρων φυλάρχων.

Μέχρι εκείνη την εποχή, δεν υπάρχει κανενός είδους πρωτοπορία των Κούρδων μελών της οργάνωσης.

Εξάλλου το κουρδικό δεν είχε πάρει ακόμη διαστάσεις εντός της Τουρκίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι για πρώτη φορά μόλις το 1966 ένα μηνιαίο περιοδικό, το Yeni Anis, γράφει για κουρδικό λαό και βέβαια ο εκδότης του φυλακίζεται. Είναι χαρακτηριστικό επίσης, του πως έβλεπαν την περίπτωση κουρδικών διεκδικήσεων για διαφορετικότητα, το δημοσίευμα της εθνικιστικής εφημερίδας Otuken, τον Ιούνιο του 1967:

«Αν θέλουν να συνεχίσουν να μιλούν μια πρωτόγονη γλώσσα με 400-500 λέξεις, αν θέλουν να δημιουργήσουν δικό τους κράτος, ας φύγουν να το κάνουν αλλού. Εμείς οι Τούρκοι χύσαμε ποταμούς αίματος για να κατακτήσουμε αυτά τα εδάφη. Έπρεπε να ξεριζώσουμε Γεωργιανούς, Αρμένιους και Βυζαντινούς Έλληνες. Ας πάνε όπου θέλουν, στο Ιράν, στο Πακιστάν, στην Ινδία ή ας πάνε με το Μπαρζανί. Ας ζητήσουν από τον ΟΗΕ να τους βρει μια πατρίδα στην Αφρική. Η τουρκική ράτσα είναι υπομονετική, αλλά όταν θυμώσει είναι σαν το λιοντάρι που βρυχάται και τίποτα δεν το σταματά. Ας ρωτήσουν τους Αρμένιους για το ποιοι είμαστε».

Η επιλογή λοιπόν για μετακίνηση της οργάνωσης στα νοτιοανατολικά της χώρας, είχα να κάνει με τη μεγαλύτερη ασφάλεια που μπορούσαν να έχουν στις κουρδικές περιοχές και όχι με οποιαδήποτε αναγνώριση πρωτοπορίας στο Κουρδικό ζήτημα. Ταυτόχρονα βέβαια, αναγνωριζόταν ότι το εθνικό θέμα των Κούρδων, ήταν πολύ πιο προχωρημένο σε σχέση με άλλες εθνότητες της Τουρκίας και από εκεί μπορεί να ξεκινήσει και να βασιστεί και ο αγώνας των υπολοίπων.

Έχει ιδιαίτερη σημασία η άποψη του Αργυρουπολίτη πρωτεργάτη και συνιδρυτή της οργάνωσης, Kemal Pir: «Μόνο μέσα από τη λύση του κουρδικού μπορεί να προκύψει πραγματική δημοκρατία στην Τουρκία. Η ελευθερία των λαών μας, μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την ελευθερία του κουρδικού λαού. Στόχος μας είναι η δημοκρατική ενότητα όλων των λαών της Μέσης Ανατολής και σ’ αυτό το κουρδικό κίνημα έχει κομβικό ρόλο».

Το Μάιο του 1977, ο ένας εκ των τριών της ΚΕ, Haki Karer (από την Ορδού), πηγαίνει στο Gaziantep, για να προετοιμάσει το έδαφος. Σε ένα καφενείο, συναντιέται με μέλη μιας αριστερής κουρδικής οργάνωσης (Isterka Sor – Κόκκινο Αστέρι), με ξεκάθαρα εθνικά χαρακτηριστικά, για να συζητήσει συνεργασία μαζί τους.

Κανείς δεν ξέρει το λόγο, πάντως αυτοί δολοφονούν τον Haki Karer. Το περίεργο είναι ότι δεν καταγράφεται κανενός είδους εκδίκηση ή αντίδραση, ούτε τότε, ούτε αργότερα που το PKK απέκτησε δύναμη. Αντίθετα, ενσωματώθηκαν στην οργάνωση και αυτό έδωσε το δικαίωμα στον αδερφό του Haki, Baki Karer, να λέει αργότερα ότι τη διαταγή στους Κούρδους να δολοφονήσουν τον αδερφό του, την έδωσε ο ίδιος ο Ocalan.

Στις 22 με 27 Νοεμβρίου 1978, γίνεται η συνάντηση στο Fis του Lice, βόρεια του Diyarbakir. Εκεί ο Abdullah Ocalan αναλαμβάνει Γενικός Γραμματέας και στην Κεντρική Επιτροπή ορίζει (δεν υπάρχουν πλέον εκλογές) τους: Hayri Durmus, Cemil Bayik, Mazlum Dogan, Mehmet Karasungur, Sahin Donmez και Kesire Yildirim (η πρώτη του γυναίκα).

Όλοι Κούρδοι πλέον. Και όλοι σκοτώθηκαν τα επόμενα χρόνια, εκτός από τον Cemil Bayik που παραμένει στο PKK και την πρώην γυναίκα του Kesire Yildirim που έφυγε στη Σουηδία. Ο Mazlum Dogan αυτοκτονεί στη φυλακή και ο Sahin Donmez δολοφονείται από το PKK ως προδότης.

Σ’ αυτή τη συνάντηση ορίζεται ως κύριος στόχος η «κομμουνιστική επανάσταση» και η «αντικατάσταση του καπιταλισμού από τον κομμουνισμό». Το πιο σημαντικό όμως, εκτός του ότι όλη η νέα ΚΕ αποτελείται από Κούρδους, η οργάνωση αλλάζει όνομα και λέγεται πλέον Partiya Karkeren Kurdistan. PKK.

Μέσα σε τέσσερα χρόνια, όλοι οι πρωτεργάτες, η μαγιά για να γίνει η οργάνωση, που δεν ήταν κουρδικής καταγωγής, εξαφανίστηκαν. Ο Kemal Pir πέθανε σε απεργία πείνας μέσα στις φυλακές του Diyarbakir το 1982, μαζί με τους Hayri Durmus, Akif Yilmaz και Ali Cicek.

Μέσα σε τέσσερα χρόνια, όλος ο αγώνας για απελευθέρωση των εθνοτήτων μέσα στο πλαίσιο της Τουρκίας, γίνεται αγώνας για ανεξαρτησία μιας εθνότητας, της κουρδικής. Από τον Ulusal Kurtulus Ordusu, φτάσαμε στο Partiya Karkeren Kurdistan.

Όταν μάλιστα άρχισε να γίνεται σημαντική απειλή το PKK, τότε η κρατική προπαγάνδα το συνέδεσε με την επαναστατική αριστερά. Έτσι η κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον όλων αυτών που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται μέχρι σήμερα για το σύνολο των εθνοτήτων μέσα στην Τουρκία, ακριβώς γιατί τους συνδέουν με τον αγώνα των Κούρδων για ανεξαρτησία και διαμελισμό της Τουρκίας.

Μέσα λοιπόν από τις θυσίες των αγωνιστών Μαυροθαλασσιτών, Ζαζά, Αλεβιτών, Τσερκέζων, για δικαίωμα στη διαφορετικότητα, για ελευθερία έκφρασης και για αναγνώριση της ιδιαιτερότητάς τους, ως προαπαιτούμενα για δημοκρατική Τουρκία στο δρόμο για το σοσιαλισμό, μόνοι κερδισμένοι βγήκαν οι Κούρδοι και ο Ocalan.

Μέχρι σήμερα πάντως ο Mahir Cayan από τη Σαμψούντα, ο Kemal Pir από την Αργυρούπολη και ο Haki Karer από την Ορδού, αποτελούν αγωνιστικά πρότυπα για πολλούς νέους και νέες της περιοχής, που ακολουθούν τα χνάρια τους στα βουνά του Πόντου, στα στενά των πόλεων, στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης και στα πανεπιστήμια της Άγκυρας. Για μια Τουρκία δημοκρατική, πατρίδα όλων των εθνοτήτων.

    

Mahir Cayan                    Kemal Pir                            Haki Karer

Samsun                         Gümüşhane                              Ordu

Advertisements

27/11/2009 - Posted by | -Πολιτική, -αντιφασιστικά, -Mειονότητες στην Τουρκία

67 Σχόλια »

  1. Asarcikli πολύ ενημερωτικό το κείμενο. Το θέμα μάλλον κάνει τους σχολιαστές διστακτικούς να παρέμβουν. Είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστα τα ζητήματα. Απ’ την άλλη πολλοί έκαναν σπέκουλα μ’ αυτά και προβόκαραν την ιστορία με μια καταστροφική ελλαδίτικη αφέλεια παλιότερα.

    Ίσως θα ήταν καλό να δείτε παράλληλα :

    -Ömer Asan. Μια συνέντευξη
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/10/10-2-2008/

    -Τι γίνεται στον Πόντο ΣΗΜΕΡΑ;;;;
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/12/14/14-12-2007/

    -ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ της ΤΟΥΡΚΙΑΣ
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/02/22/25-2-07/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/11/2009

  2. Ποιες ειναι οι σημερινές εθνότητες στην Τουρκία και για ποιες υπάρχουν κινήματα ανάδειξης των δικαιωμάτων τους ;

    Σχόλιο από katilinas | 28/11/2009

  3. Κατιλίνα,
    η επαναστατική αριστερά στην Τουρκία δεν ξεχώρισε τις εθνότητες. Ούτε εμφανίστηκε κάποια οργάνωση με ξεκάθαρα εθνοτικά χαρακτηριστικά και διασπαστικές ή αυτονομιστικές επιδιώξεις. Η μόνη τοιούτη, είναι το ΠΚΚ.

    Στο κείμενο παραθέτω τα στοιχεία και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Ποιοί συμμετείχαν στην αρχή της οργάνωσης και ποιας καταγωγής ήταν;

    Μεγάλη σύμπτωση να εξαφανιστούν ούτως ή άλλως όλοι οι πρωτεργάτες και συνιδρυτές, που δεν ήταν Κούρδοι.
    Πότε εμφανίστηκε η ονομασία ΠΚΚ; Όταν έφυγαν από τη μέση όλοι οι «άλλοι», που μιλούσαν για ελευθερία όλων των λαών και όχι μόνο των Κούρδων.

    Και βέβαια δε μιλούσαν για διαμελισμό και ανεξαρτησία, αυτονομία κλπ. Για σοσιαλισμό και δημοκρατία μιλούσαν, σε μια Τουρκία όλων των λαών.

    Τελικά μετά από τόσα χρόνια, μετά από χαντάκωμα και συκοφάντηση, διαστρέβλωση των όσων πίστευαν και επιδίωκαν όλοι αυτοί, η ακροδεξιά και οι Γκρίζοι Λύκοι έσπειραν τον τρόμο σε όλον τον Πόντο, στη Σεβάστεια και στην κεντρική Μικρά Ασία.

    Που να σηκώσει ξανά κεφάλι η Αριστερά σ΄ αυτές τις περιοχές! Κάποιες ξεκομμένες ομάδες υπάρχουν, που κυνηγιούνται σαν τα αγρίμια στα βουνά και στα λαγκάδια.

    Το ερώτημα είναι γιατί; Γιατί αυτή η πρακτική; Σύμπτωση; Κάτι άλλο;
    Στον τίτλο γράφω το αποτέλεσμα. Από τον αγώνα και ένα μαζικό κίνημα για ελευθερία των εθνοτήτων, καταλήξαμε σε αγώνα ενός έθνους μόνο. Του κουρδικού. Και μάλιστα αγώνα για ανεξαρτησία, διαμελισμό.

    Ε, κάτι έχει γίνει!

    Σχόλιο από Asarcikli | 28/11/2009

  4. Ακριβώς, αυτή η συμπεριφορά της μη ανοχής τού διαφορετικού, βάραινε καθοριστικά, κατα την διάρκεια της κατοχής, για να εδραιωθεί η καχυποψία κατα τού ΕΑΜ, καθώς δεν ανέχονταν δίπλα του καμία άλλη ένοπλη αντιστασιακή οργάνωση:
    Τρείς φορές διέλυσε το 5/42 ένοπλο σώμα του Ψαρρού, μολονότι η ΕΚΚΑ (Καρτάλης, Βακιρτζής, Ψαρρός), κράτησαν φιλοΕΑΜική στάση, στην τετράμηνη σύγκρουση ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ, από Οκτώβριο 1943-Ιανουάριο 1944, πού έληξε με την συμφωνία Μυρόφυλλου-Πλάκας

    Κοίταξε, τώρα διαφορά στην ανοχή του διαφορετικού:
    (είναι απο εδώ:

    http://www.karaberopoulos.gr/karaberopoulos/rhigas/17.asp

    «Το πρωτοπόρο Σύνταγμα του Ρήγα

    Ο Ρήγας Βελεστινλής ως ρεαλιστής ηγέτης ενδιαφέρθηκε και για το πολιτικό σύστημα που θα εφαρμοζόταν μετά την επανάσταση και την κατάλυση της τυραννίας.
    Πίστευε ότι η αναρχία είναι μορφή τυραννίας, όπως μάλιστα το διατυπώνει και στο Θούριό του πως «η αναρχία ομοιάζει την σκλαβιά» (στίχος 27).
    Γι’ αυτό, για να μπορούν οι επαναστατημένοι λαοί των Βαλκανίων να κυβερνηθούν δημοκρατικά, συντάσσει ένα σχέδιο Συντάγματος μεταφρασμένο από το Γαλλικό κυρίως σύνταγμα του 1793, που το τύπωσε παράνομα τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1797, στη Βιέννη.
    Από το παράνομο αυτό έντυπο, μετά τη σύλληψη του Ρήγα, έχουμε δύο μεταφράσεις μία στα γερμανικά συνημμένη στα έγγραφα της ανάκρισης και μία πλήρη στα ρωσικά που μεταφράσθηκε το Φεβρουάριο του 1798 από τις υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας και δημοσιεύθηκε το 1964 από τον ιστορικό G. L. Ars, όπως αναλυτικά παρουσιάζεται από τον Λέανδρο Βρανούση στη μελέτη του «Η σημαία, το εθνόσημο της «Ελληνικής Δημοκρατίας» του Ρήγα», Αθήνα 1992.

    Ο Ρήγας ωστόσο πρόσθεσε και πολλά δικά του στοιχεία, όπως για παράδειγμα :
    καθιέρωνε για πρώτη φορά σε Σύνταγμα την υποχρεωτική εκπαίδευση αγοριών και κοριτσιών, γνωρίζοντας τη μεγάλη παιδευτική δύναμη της γυναίκας στην διάπλαση και ανάπτυξη του ανθρώπου.
    Επίσης συνιστούσε την οικονομική ενίσχυση των αδυνάτων από την πολιτεία και αναγνώριζε δικαιώματα εκτός από τα άτομα και στις κοινωνικές ομάδες, κάτι που πριν από πενήντα σχεδόν χρόνια αναγνωρίσθηκαν από τον καταστατικό χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε).

    Στο άρθρο 7 του Συντάγματός του τονίζει με έμφαση πως κυρίαρχος λαός του κράτους του μετά την επανάσταση θα είναι όλοι οι κάτοικοι «χωρίς εξαίρεσιν θρησκείας και διαλέκτου, ‘Ελληνες, Βούλγαροι, Αλβανοί, Βλάχοι, Αρμένηδες, Τούρκοι, και κάθε άλλο είδος γενεάς».

    Συνιστά τη συνεργασία των λαών για την εδραίωση και προκοπή της δημοκρατικής πολιτείας του Βαλκανικού χώρου. Για αυτό τονίζει πως

    «ο Βούλγαρος πρέπει να κινήται, όταν πάσχη ο Έλλην και τούτος

    πάλιν δι’ εκείνον και αμφότεροι δια τόν Αλβανόν και Βλάχον»

    (Δίκαια του Ανθρώπου, άρθρο 34).

    Ακόμη, τονίζει ότι οι δημοκρατικοί πολίτες θα πρέπει να συμμετέχουν ενεργά στα κοινά και να υπερασπίζουν τους δημοκρατικούς θεσμούς θεωρώντας την υποχρέωση τους αυτή «ως το πλέον ιερόν από όλα τα χρέη» τους (Δίκαια του Ανθρώπου, άρθρο 35).»

    Σχόλιο από vripol | 28/11/2009

  5. (κι αμφοτεροι δια τον βλαχον και τον Αλβανον)
    οπερ μεθερμηνευομενον κατα βριπολιδην συναμφοτερα επαμφοτεριζων δια τον Ζορο και τον καρατζαφυρερ

    Σχόλιο από kiamul | 28/11/2009

  6. Ρε Κιαμουλίνο, τα ίδια μου έκανες και στην κατοχή αγόρι μου.
    Βρέ σου έλεγα, δεν γουστάρω τον ΕΑΜ, γιατί κατι δεν μου πάει, καλα.
    Γιατί εγώ στον Πόντο ήμουν ελέυθερο πουλί.
    Δραπέτευσα απ τα ταγματα εργασίας, κι ύστερα για να μην με κρεμάσουν ως λιποτάκτη στην πλατεια με το Ρολόι, στην Σαμψούντα, πήρα την οικογένειά μου και βγήκα στα βουνά.
    Καί δεν γουστάριζα τούς μπολσεβίκους, γιατί μεχρι το 1917, μας έστελνε όπλα ο Τσάρος, αλλά μετα, οι μπολσεβίκοι μας πούλησαν στον Κεμάλ, κι έτσι δεν τόύς πολυγουστάιζα στο βουνο.
    Ασε με να πολεμήσω τους Γερμανούς, αλλα δεν γουστάρω κομμουνισμο.
    Κι εσύ τότε, με έλεγες φασίστα, κι έστειλες τους δικούς σου να με σφάξουνε..
    Εσυ μ αναγκασες να πάω στα ΠΑΟ, και μ έκανες Κομμουνιστοφάγο.
    ετσι και τωρα. Πάλι δεν μ αφήνεις να εχω διαφορετική γνωμη, κι όποτε με βλέπεις, οτι και να πω, καλο ή κακο, με χρεώνεις στην ακροδεξιά.
    Ευτυχώς, κιαμούλη, τώρα δεν έχεις στρατό να στείλεις να με καθαρίσουν …Ευτυχώς..

    Σχόλιο από vripol | 28/11/2009

  7. Ωωωωχ! Βριπόλ ξανακύλισες αγόρι μου;

    Δηλαδή τους ταγματασφαλήτες τους δημιούργησε η βία του ΕΑΜ; Μόνοι τους δεν μπορούσαν να πολεμήσουν τον κατακτητή;

    Σου λένε καλύτερα με τους Ναζί, μιας και στον Πόντο οι Γερμανοί μπορεί να μη μας βοήθησαν και να έσπρωξαν ακόμα πιο πολύ τους νεότουρκους να μας σφάξουν. Οπότε τώρα, αντί να τους πάμε κόντρα, όπως στον Πόντο, καλύτερα να πάμε μαζί τους κι όλο κάποιο κοκαλάκι θα μας πετάξουν. Περίεργη η σκέψη σου Βριπόλ!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/11/2009

  8. Ομέρ, πάντα κάποιος πυροδοτει την ρήξη..
    Εδω, την κλιμάκωση πρός την μεθ΄αδρεναλινης αντιπαράθεση, την ευοδώνει αρχικά ο Κιαμούλ, και τωρα εσύ.
    Αρχίζει ο κύκλος της παρεξήγησης, στον οποιο δεν ειμαι διατεθημένος να συνδράμω. (σήμερα, γιατι εχω δουλεια.) 🙂
    Πολύς κόσμος, Ομερ, σμπρώχθηκε στην καλύτερη περίπτωση στον ΕΔΕΣ και στην χειρότερη περίπτωση στη συνεργασία με τον κατακτητή, εξ αιτίας του σταλινισμου του ΚΚΕ.
    Αυτο θελω να τονίσω, εδώ, καυτηριάζοντας την εριστικότητα του Κιαμούλ.
    Αυτα που εγραψα πρίν, δεν τα έγραψα για να δικαιώσω αυτους που συνεργάστηκαν με τον κατακτητή, που σε καθε περίπτωση, ειναι κατακριταίοι.
    Αλλά, ομερ, αυτη η συλλογική σταση των μπάφραλήδων, έχει την εξήγησή της.
    και δυστυχώς, η εξήγηση δεν είναι η ελκτικοτητα των γερμανων, αλλα η απωθητικότητα των σταλινικών πρακτικών.
    Προέχει ο τονισμός της αντίστασης απέναντι στον κατακτητή.
    Αλλά και ο απεγκλωβισμός μας απο τους σταλινικούς μύθους, του οποιος δεν ειναι με εμας, ειναι μοναρχοφασίστας.

    τα υπολοιπα, θα τα πώ στην Κηφισιά την τριτη , στο σεμινάριο της Ιστορίας.
    Θα εχω και δύο αντιστασιακούς.
    Τον Μανώλη Γλεζο, της ανοργάνωτης, αρχικα αντίστασης, και μετεπειτα του ΕΑΜ
    και τον Θόδωρο Σάρρο, αντιστασιακό, αλλα ΕΔΕΣίτη.

    Σχόλιο από vripol | 28/11/2009

  9. Α ρε να μπορούσα να ερθω και εγώ! Αλλά και να μπορούσα θα το σκεφτόμουν, μήπως και γίνει χαμός. Ελπίζω να μην το προσεγγίσεις το θέμα όπως στο (αντικιαμουλικό, αλλά χιουμοριστικό σιγουρότατα! ε;) σχόλιο 7. 8)

    Ομέρ ο κιαμουληστής

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/11/2009

  10. σε ποιο mail να σου στειλω, τωρα αμεσως, ενα σημαντικο μερος της ομιλίας, για να καταλάβεις τον τρόποπροσέγγισης;

    Σχόλιο από vripol | 28/11/2009

  11. Στό σεμινάριο , σίγουρα θα γινει χαμός, γιατι θα έλθει πολυς κοσμος, και η αίθουσα ειαναι μικρή.
    Ετσι, θα μεταδώσουμε μεταξύ μας την νέα γρίπη.
    Γι αυτο, για να χαλαρωσει το κλίμα, θα τούς πώ τα τρια περιστατικά νσηρότητας του Παπανδρεου που βρήκα στην βιβλιογραφία:
    1. Η συνεδρίαση στον Λίβανο, καθυστερησε μια εβδομάδα, λογω γρίπης του Παπανδρεου.
    2. Στις 5-12-44, οταν πηγε να παραιτηθει ο Παπανδρεου, ο Τσώρτσιλ, ειπε το γνωστο: «Κλειστε τον σε ενα δωματιο.Εν αναγκει να προφασισθει ασθενεια.»
    3. Στα απομνημονευνατα του ο Κανελόπουλος, υποτιμα την παρεμβαση του Τσόρτσιλ στο να αρθεί η παραίτηση του Παπανδρεου, και αποδίδει την αρχικη του διαθεση να παραιτηθει, σε ψυχολογικο κλονισμό, απο τον οποιο συνηλθε σε δύο ημερες, και ξαναανελαβε δραση!!

    Επομενως, απο τον Μάιο μεχρι τον Δεκέμβριο, Ο Γ.Παπανδρεου εμφανίζει 3 ασθένειες: Γρίπη, Τσωρτσιλίτιδα , και Οξεία καταθλιπτική συνδρομή..

    Σχόλιο από vripol | 28/11/2009

  12. »6.Ρε Κιαμουλίνο, τα ίδια μου έκανες και στην κατοχή αγόρι μου.
    ………………………………….
    Εσυ μ αναγκασες να πάω στα ΠΑΟ, και μ έκανες Κομμουνιστοφάγο.»

    Kατι μου θυμιζει αλλά τι;

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 28/11/2009

  13. Τον Πόντιο μου τον παππού τον σκότωσαν στο ξύλο
    Κι απ’ τη ζωή δεν πρόλαβε να δρέψει ούτε μήλο

    Από’ τα βουνά της Λαζικής τον φεραν εδώ πέρα
    Τον ρίξαν σ’ άνυνδρη γωνιά μα με βουνίσιο αέρα

    Και στους καιρούς του Μεταξά του είπαν : ‘’Βγαλτα πέρα’’

    Κι ύστερα ηρθε η κατοχή κι ’έψαχνε τα παιδιά του
    Που πήγαν στο αντάρτικο και ράγισε η καρδιά του

    Όταν τον γυιο του τον μικρό πήραν στην Γερμανία
    Τον έριξαν στην κόλαση να σκάβει στ’ ορυχεία

    Και η μεγάλη κόρη του πήγε στους Ελασιτες

    Και τον Παππού τον σκότωσαν ματοβαμμένοι Χιτες
    http://nosferatos.blogspot.com/2008/08/blog-post_5925.html

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 29/11/2009

  14. Συμπληρώνοντας το σχ.Νο 1 να πούμε ότι η ιστορία της τούρκικης αριστεράς είναι εν πολλοίς άγνωστη στην Ελλάδα και με διαφορετικά χαρακτηριστικά.
    Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από μια μπροσούρα του 1972 του TKP/ML με τίτλο «Ο Κεμαλισμός»

    «..Η κεμαλική διχτατορία εξήρε τον τουρκικό εθνικισμό. Αυτή αναθεώρησε την ιστορία και προχώρησε σε ρατσιστικές και φασιστικές θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες όλα τα έθνη κατάγονται από τους τούρκους. Η ιστορία των εθνικών μειονοτήτων διαγράφτηκε εξ ολοκλήρου από τα σχολικά βιβλία…
    …Κεμαλισμός σημαίνει : αναζωπύρωση σε κάθε επίπεδο του τουρκικού εθνικισμού, την-χωρίς ντροπή-καταπίεση και τον βίαιο εκτουρκισμό όλων των εθνικών μειονοτήτων, καθώς επίσης και της μαζικής εξολόθρευσής τους……
    ….Οι ρεβιζιονιστές οι οποίοι επιχειρούν τώρα να καλοπιάσουν το κεμαλισμό θα μας ρωτήσουν θυμωμένα : «Αν συνεβαινε έτσι τότε γιατί η Σοβ. Ένωση και ο Λένιν υποστήριξαν τους κεμαλιστές»? .
    Η απάντηση σε αυτό είναι απλή . Τους υποστήριξαν για τον ίδιο λόγο , που υποστήριξαν το Κουομιταγκ ενάντια στην Ιαπωνία, και για τους ίδιους λόγους για τους οποίους το Κομμουνιστικό Κόμα Κίνας και ο σ. Μάο Τσε-τουνγκ υποστηρίζουν στις υπανάπτυκτες χώρες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατ. Αμερικής την μεταπρατική αστική τάξη και τους γαιοκτήμονες (πχ τον φασισμό του Αγά Χαν) ενάντια στους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και τους σοβιετικούς ιμπεριαλιστές…»

    Φυσικά όλες οι οργανώσεις της τουρκικής επαναστατικής αριστεράς που αναφέρονται στο παρών άρθρο δεν έχουν τις ίδιες απόψεις και χρειάζεται ιδιαίτερη μελέτη για να καταλήξει κάποιος σε συμπεράσματα.
    Πάντως οι θέσεις του TKP/ML για τον κεμαλισμό είναι χαρακτηριστικές και απαντούν σε αρκετά θέματα που απασχολούν την ελληνική αριστερά..

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/11/2009

  15. Ασαρτσικλή, συγχαρητήρια για το άρθρο σου.

    Όμως κάπου μπερδεύτηκα, Θεωρείς ότι το αρχικό επαναστατικό κίνημα για τη δημιουργία μιας δημοκρατικής Τουρκίας όπου όλες οι εθνότητες θε έχουν το δικαίωμα στον πολιτισμό τους, εξόντώθηκε από τον κουρδικό εθνικισμό, ώστε να δημιουργηθεί το αποσχιστικό κίνημα του Οτσαλάν. Και αφήνεις υπονοούμενα ότι αυτούς που προέρχονταν από διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, και κυρίως τους Μαυροθαλασσίτες, τους εξόντωσαν οι Κούρδοι εθνικιστές.

    Εκπληκτική η ανάλυσή σου, παρότι πρώτη φορά κατατίθεται. Όταν την αφομοιώσουμε, ίσως δώσει σε όλους μας κάποια εργαλεία προσέγγισης που μέχρι τώρα τα αγνοούσαμε.

    Έχεις κι άλλα στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή την προσέγγιση;

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 29/11/2009

  16. Όταν μάλιστα άρχισε να γίνεται σημαντική απειλή το PKK, τότε η κρατική προπαγάνδα το συνέδεσε με την επαναστατική αριστερά. Έτσι η κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον όλων αυτών που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται μέχρι σήμερα για το σύνολο των εθνοτήτων μέσα στην Τουρκία, ακριβώς γιατί τους συνδέουν με τον αγώνα των Κούρδων για ανεξαρτησία και διαμελισμό της Τουρκίας.

    Μέσα λοιπόν από τις θυσίες των αγωνιστών Μαυροθαλασσιτών, Ζαζά, Αλεβιτών, Τσερκέζων, για δικαίωμα στη διαφορετικότητα, για ελευθερία έκφρασης και για αναγνώριση της ιδιαιτερότητάς τους, ως προαπαιτούμενα για δημοκρατική Τουρκία στο δρόμο για το σοσιαλισμό, μόνοι κερδισμένοι βγήκαν οι Κούρδοι και ο Ocalan.
    ————————-
    δεν ειναι και πολύ καλή εξελιξη αυτη ετσι δεν ειναι;

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 29/11/2009

  17. Ματσουκάτη,
    δεν υπάρχει καμία απόδειξη (τουλάχιστον μέχρι στιγμής) οτι υπήρχε συγκεκριμένο σχέδιο για εξόντωση όλων των μη Κούρδων. Βασίζομαι στα δεδομένα που παραθέτω στο κείμενο και θεωρώ οτι στην εξέλιξη των πραγμάτων ο ΑΠΟ είδε την ευκαιρία να προτάξει τον αγώνα του δικού του έθνους και να βγει μπροστά. Αυτό σιγά σιγά μπορεί να τον ώθησε σε αποφάσεις και πράξεις που μπορεί να δικαιολογηθούν στο πλαίσιο της διαρκούς επαναστατικής διαδικασίας.
    Εξάλλου και οι πρώτοι σύντροφοί του και ιδίως ο Κεμάλ Πιρ, δέχονταν οτι στην πρωτοπορία του αγώνα έπρεπε να βρίσκεται το κουρδικό ζήτημα, ως πιο ώριμο, με πιο βαθιές ρίζες, πιο απλωμένο στις μάζες, πιο συγκροτημένο και οριοθετημένο σε συγκεκριμένη εθνική ομάδα.
    Κοντολογίς, δε μπορώ να πω οτι υπήρχε συγκεκριμένο σχέδιο, αλλά στην εξέλιξη εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση.

    Mumul,
    το απόσπασμα της μπροσούρας τα λέει όλα. Οι δικοί μας ακόμη επικαλούνται το μαρξισμό κατά το δοκούν και κατά περίπτωση.

    Σχόλιο από Asarcikli | 29/11/2009

  18. Είπαμε μ-λ σύντροφοι! 🙂

    Αυτές οι απόψεις σαν του TKP/ML έρχονται μέχρι σήμερα σε μεγάλα κομμάτια της αριστεράς και των διανοουμένων της Τουρκίας.

    Υπάρχουν όμως και άλλα που όπως λέει η μπροσούρα : «.. Οι ρεβιζιονιστές οι οποίοι επιχειρούν τώρα να καλοπιάσουν το κεμαλισμό..»

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/11/2009

  19. Πολύ μεστό το κείμενο.

    Ένα μεγάλο ευχαριστώ από μένα στον Asarcikli. Μήπως ξέρεις και μπορείς να μας πεις γιατί η Τουρκική Επαναστατική Αριστερά χρησιμοποιεί για την επανάσταση τον όρο devrim και όχι το ihtilal;

    Σχόλιο από visk | 30/11/2009

  20. ΝΟΣΦΕΡΑΤΕ τελικα ουτε αυτοι βγηκαν κερδισμενοι(κουρδοι οτσαλαν)παντως το εκληκτικο εινα πως ενα αριστερο επαναστατικο κινημα μετετραπει σε εθνικιστικο ,πολλες φορες στο μπλογκ αυτο στιλιτευσα τα κατα καιρους διαφορα εθνοτικα εθνικιστικα η εθνικες τοποθετησεις διαφορων, οι οποιοι επεφταν σαν καρταλια να με διαμελισουν κυριως για τις ορισμενες φορες αντιποντιακες θεσεις μου ,οι οποιες κατα την αποψη μου καμια σχεση δεν εχουν με την αριστερα και τις αξιες της.ΑΣΑΡΤΣΙΚΛΗ πολυ καλη η αναρτηση αλλα και καποια αναφορα στην σχεση Οτσαλαν ΡΚΚ με τους δικους μας ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΥΣ την ελληνικη αστικη ταξη και τον ρολο που επαιξε στην αναπτυξη του κουρδικου εθνικιστικου κινηματος ,δεν θα εβλαπτε νομιζω.

    Σχόλιο από kiamul | 30/11/2009

  21. ΜΟΥΜΟΥΛ το devrim εμεις πα λεγωμα ΤΕΒΙΡΕΥΩ = ΑΝΑΤΡΕΠΩ ριχνω κατω ,εθαρω πως οι τουρκ πα το ιδιον ενοουν

    Σχόλιο από kiamul | 30/11/2009

  22. Ενώ ο Στάλιν είχε δώσει σαφή προσδιορισμό (το έθνος είναι μια ιστορικά διαμορφωμένη συμπαγής κοινότητα, με κοινή γλώσσα, περιοχή, οικονομική ζωή και ψυχολογικά διαμορφωμένη κοινωνική κουλτούρα), στην επαναστατική αριστερά της Τουρκίας είχε μεγάλη απήχηση μια (εμπλουτισμένη και από νεομαρξιστές) διαφοροποιημένη ερμηνεία:

    Για ένα έθνος, στοιχεία όπως η γλώσσα, η θρησκεία, η φυλή, το κοινό συμφέρον, η γεωγραφία, δεν είναι βασικά. Αυτό που φτιάχνει τα έθνη, είναι η ψυχή, γιατί το έθνος είναι πνευματική αξία, ψυχή. Δύο πράγματα διαμορφώνουν την ψυχή. Το ένα από το παρελθόν και το άλλο από το παρόν. Από το παρελθόν είναι η συλλογική μνήμη για τις αξίες και την κοινή τους κληρονομιά. Από το παρόν είναι η θέληση να ζήσουν μαζί και να συνεχίσουν να εμπλουτίζουν αυτήν την κληρονομιά.

    :H απορια μου :»στην επαναστατική αριστερά της Τουρκίας είχε μεγάλη απήχηση μια (εμπλουτισμένη και από νεομαρξιστές) διαφοροποιημένη ερμηνεία»

    ποια ειναι αυή η … εμπλουτισμένη απο νεομαρξιστες διαφοροποιημενη ερμηνεια;
    αυτή;» Αυτό που φτιάχνει τα έθνη, είναι η ψυχή, γιατί το έθνος είναι πνευματική αξία, ψυχή. Δύο πράγματα διαμορφώνουν την ψυχή. Το ένα από το παρελθόν και το άλλο από το παρόν. Από το παρελθόν είναι η συλλογική μνήμη για τις αξίες και την κοινή τους κληρονομιά. Από το παρόν είναι η θέληση να ζήσουν μαζί και να συνεχίσουν να εμπλουτίζουν αυτήν την κληρονομιά.» ;

    Και απο πότε οι Μαρξιστες εστω κι ΝΕΟ-
    Μιλανε για,,,,ψυχή;
    και μαλιστα λενε οτι …
    »το έθνος είναι πνευματική αξία, ψυχή..»’

    αυτά ειναι Νεομρξστικά;
    Μα κατι τετοια ελεγε και ο Μπαρες…

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 30/11/2009

  23. Oι νίκες του Βismark to 1866 και 1870 οδήγησε πολλούς διανοούμενους να δεχθούν την συντηρητική αυταρχική όψη του κρατικού συγκεντρωτισμού .
    Σε αυτή την περίοδο εμφανίζονται οι διανοούμενοι να εξυμνούν την ωμή μιλιταριστική δύναμη. Ενώ το κάλεσμα στα όπλα των Arndt και Jahn είχε ακόμα το νόημα μιας ηρωικής αυτοθυσίας για το καλό της κοινότητας, ο Treitschke άρχισε να εξυμνεί τον μιλιταρισμό ως αυτοσκοπό και κήρυξε την υποταγή του ατόμου στο κράτος, ανεξάρτητα από το πόσο επιθετική και ανήθικη θα ήταν η πολιτική του τελευταίου. Την ίδια εποχή, ο αντισημιτισμός του Wagner συνέβαλε στο κρίσιμο πέρασμα από έναν παλαιότερο ρομαντικό, πολιτισμικό εθνικισμό προς ένα ολοκληρωτικό εθνικισμό ‘’της γης και του αίματος‘’ και λατρείας των ένστικτων’’ .
    http://nosferatos.blogspot.com/2008/08/t.html

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 30/11/2009

  24. Έθνος -εθνικισμός-εθνικότητα στον Μπαρρες
    Στο έργο του Μπαρρες ‘’L’ appel au soldat’’ το έθνος ορίζεται ως ‘’ το έδαφος όπου οι άνθρωποι κατέχουν από κοινού αναμνήσεις, ήθη και κληρονομικά ιδανικά[…]

    Ενέργεια όλων των νεκρών ψυχών πού διαπερνά το έδαφος μας. Εθνικότητα είναι το ρίγος και η κοινωνία πού δημιουργεί το άκουσμα μιας ημερομηνίας, ενός ονόματος ‘’Ο εθνικισμός πάλι είναι νόμος των σύγχρονων λαών, το βαθύτερο νόημα της ιστορίας πού οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπου’’……..

    βl οι Μεταμορφωσεις της ταυτοτητας . Εθνος , νεωτερικοτητα και εθνικιστικος λόγος

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 30/11/2009

  25. Kiamul,
    δεν αξίζει και δεν αρμόζει να αναφερθώ, τουλάχιστον σ’ αυτό το ποστ, στους «τουρκοφάγους», γιατί δεν έχουν καμία σχέση με την αριστερά. Το «ο εχθρός του εχθρού μου, είναι δικός μου φίλος» είναι αστική αντίληψη, χωρίς ιδεολογικό, παρά μόνο ωφελιμιστικό περιεχόμενο. Θα άξιζε πάντως μια αναφορά στις πρώτες προσεγγίσεις του Χαραλαμπίδη πάνω στο Κουρδικό (πριν ανακατευτούν Σγουρίδηδες, Μπαντουβάδες και λοιποί επαναστάτες εκ του ασφαλούς και βολεμένοι αστοί), επειδή έχει ως αφετηρία την ιδεολογική τοποθέτηση του κινήματος και την κοινή ιστορική εμπειρία των εθνοτήτων της Μικράς Ασίας και των Κούρδων, σε σχέση με τον κεμαλισμό. Θα το παλέψω κι αν μου βγει θα δείξει..

    Visk,
    δεν το ξέρω και δε μου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό. Όντως και τα δυο παραπέμπουν στο «επαναστατική» αλλά και στο «ανατρεπτική». Ίσως κάποιος πιο ψαγμένος στην τουρκική να μας δώσει την απάντηση. Μπορεί να έχει όντως κάποιο ιδιαίτερο ιδεολογικό νόημα η χρήση των δύο όρων.

    Σχόλιο από Asarcikli | 30/11/2009

  26. Asarcikli αντιπαραβάλεις τον Χαραλαμπίδη στους «Σγουρίδηδες, Μπαντουβάδες και λοιπούς επαναστάτες εκ του ασφαλούς και βολεμένους αστούς» με παράξενο τρόπο. Όλους αυτούς απ’ ότι γνωρίζουμε, ο Χαραλαμπίδης τους ενέπλεξε, ο οποίος ως μέλος του «Εκτελεστικού Γραφείου» του καθεστωτικού ΠΑΣΟΚ δεν ήταν και κανένας προλετάριος επαναστάτης.

    Νομίζω ότι η ασπρόμαυρη προσέγγιση κάνει σε κάθε περίπτωση κακό.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 30/11/2009

  27. Ματσουκάτη,
    δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ο Χαραλαμπίδης ποτέ δεν ήταν μέρος του καθεστωτικού ΠΑΣΟΚ και στο ΕΓ μπήκε για μικρό χρονικό διάστημα και ξαναβγήκε διότι έβλεπε οτι δεν περνούσε τίποτα και δεν καταλαβαίναν τίποτα οι υπόλοιποι. Μάλιστα μπήκε με πολύ μεγάλη υποστήριξη, αφού τον ψήφισαν όσοι πίστευαν οτι μπορεί να δώσει μια νέα πνοή με τις ιδέες του στο ήδη ξεραμένο ιδεολογικά ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς και ο ίδιος πίστεψε προς στιγμήν οτι μπορεί να κάνει κάτι.

    Ακόμη πιο δυστυχώς, διάφοροι που προσκολλήθηκαν δίπλα του για να γίνουν κι αυτοί γνωστοί (τουλάχιστον στο ΠΑΣΟΚ), τον οδήγησαν σε λάθος αποφάσεις, πράξεις και στάση, μέχρι που η κομματική γραφειοκρατία να κατορθώσει να τον παρουσιάσει ως ονειροπαρμένο και αλλοπαρμένο.
    Η αλήθεια είναι πως όταν μιλούσε στην ΚΕ, η τεράστια πλειοψηφία τον άκουγε με απόλυτη προσήλωση. Σιγά σιγά όμως κατέληξε να είναι κάτι σαν «φωνή της συνείδησης» για τους κρατικοδίαιτους Πασόκους, οι οποίοι ακούγοντάς τον έκαναν κάτι σαν ομαδική «ψυχοθεραπεία» και μετά τη συνεδρίαση συνέχιζαν πάλι το καθημερινό πλιάτσικο.
    Αυτό δεν το αντελήφθη εγκαίρως και όταν το αντελήφθη, αντέδρασε σπασμωδικά με λάθος τρόπο και επιλογές. Ας όψονται όσοι τον έσπρωξαν σ’ αυτές τις επιλογές και μετά του τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια.
    Η αλήθεια είναι οτι αν ψάξεις να βρεις ιδεολογικό λόγο στο ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 25 χρόνια, αυτός προέρχεται κυρίως από το μυαλό του Χαραλαμπίδη. Άσχετα αν συμφωνώ ή διαφωνώ μαζί του στο σύνολο ή σε επί μέρους ζητήματα, αυτό του το αναγνωρίζω και δέχομαι κάθε αντίλογο.
    Πράγματα που ειπώθηκαν χρόνια μετά ως νέες πολιτικές, τα είχε πρωτοπεί και αναλύσει ο Χαραλαμπίδης. Ο ίδιος το ονομάζει με μεγάλη πικρία, αλλά και έπαρση (όλοι όσοι γεννούν ιδέες, έχουν έπαρση), ως λεηλασία των ιδεών του. Μπορώ να επανέλθω αν χρειαστεί.

    ΥΓ: Και επειδή είναι εύκολο να πιστέψουμε την προπαγάνδα του κάθε ιού και των ομοίων του, όταν δεν έχουμε προσωπική άποψη, μπορώ να κατηγορήσω για χίλια πράγματα το Χαραλαμπίδη, ιδιαίτερα για τα τελευταία 10 χρόνια, γιά ένα όμως είμαι σίγουρος. Μηδέν περιουσία, καμία σχέση με χρήματα (αμφιβάλλω αν μπορεί να ζυγίσει την αξία ενός κατοστάρικου στην καθημερινότητα), καμία σχέση με προσωπικό συμφέρον.
    Η μόνη περιουσία που έχει είναι τα βιβλία του, οι ιδέες του και οι αγώνες του την περίοδο της χούντας, της μεταπολίτευσης και της ανάδειξης του ποντιακού ζητήματος.

    Μόνη του χαρά να πηγαίνει στο πατρικό του, στο Αετοχώρι της Αλεξανδρούπολης, μέσα στην ερημιά και τη φύση να ονειρεύεται οτι βρίσκεται στο Ζουρνατσάντων της Σαντάς, να κάνει παρέα στη μάνα του τη κυρα Όλγα και να θυμάται τον μελισσοκόμο πατέρα του.
    Πόντιος πραγματικός, πεισματάρης, αγωνιστής και ανυποχώρητος. Διαφωνώ σε χίλια μαζί του, αλλά ως Πόντιο και Αριστερό, τον σέβομαι απεριόριστα. Καμία σχέση με όλους τους άλλους.

    Σχόλιο από Asarcikli | 30/11/2009

  28. »Η αλήθεια είναι οτι αν ψάξεις να βρεις ιδεολογικό λόγο στο ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 25 χρόνια, αυτός προέρχεται κυρίως από το μυαλό του Χαραλαμπίδη…..»

    Δηλαδή περαν του Χαραλαμπίδη το ..χαος;

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 30/11/2009

  29. Ε! καλά εντάξει. Εμείς σε άλλο πλανήτη φαίνεται ότι ζούσαμε. Ή πιστεύεις και συ αυτό που πρωτοείπε στον Καρατζαφέρη (τον αδελφό) σε εκπομπη στο άλτερ ννομίζω την εποχή της ΔΠΕ, ότι αυτός καθοδηγούσε τον Παπανδρέου; Και γέλαγε κι η κουτσή Μαρία. Συγγνώμη αν σου θίγω κάτι που το έχεις βάλει ψηλά, αλλά ο τρόπος που έδρασε μέσα στο ποντιακό κίνημα δεν ήταν θετικός. Υπάρχει και άλλη εδώ μέσα που έχουν πολύ πιο δομημένη άποψη. Και το άλλο που λες ότι τάχα το καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ τον παρουσίαζε σαν «ονειροπαρμένο και αλλοπαρμένο», εσύ το αποδεικνύεις με την τελευταία σου παράγραφο.

    Θα είναι κρίμα αν αυτό το τόσο ενδιαφέρον ποστ γίνει πεδίο σύγκρουσης για τον Χαραλαμπίδη.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 01/12/2009

  30. «Υπάρχουν και άλλοι εδώ μέσα…» το σωστό

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 01/12/2009

  31. μουμούλ, Μ-π, εσείς που είστε και λίγο μεγαλύτεροι πείτε και σε μας; Ο Χαραλαμπίδης είναι ένας μετρίου αναστήματος, καραφλός, που τα υπόλοιπα μαλιά του γίνονται αφάνα και όταν μιλάει το μάτι γυρίζει σαν τρελλό; Και από πίσω του ένας κοντός χοντρός που κρατάει κάτι τόμους; Και λίγο πιο πέρα ένας «τιμημένος Πόντιος αξιωματικός»;

    Ομέρ απορών και βραδυπορών

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/12/2009

  32. Ομέρ είσαι και μεγάλος προβοκάτορας 🙂

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 01/12/2009

  33. Δε θα γίνει, Ματσουκάτη, αλλά εγώ μίλησα για συγκεκριμένη χρονική περίοδο, που φτάνει μέχρι τα τέλη του ’90. Δε μπορώ να να μη δεχθώ οτι το μεγαλύτερο μερίδιο πολιτικοποίησης του ποντιακού ζητήματος, οφείλεται σ’ αυτόν. Ούτε μπορώ να ξεχάσω οτι μέσα σε ένα καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ ήταν ο μόνος που στάθηκε όρθιος απέναντι στο Νταβός και δικαιώθηκε με το mea culpa του Παπανδρέου.
    Όσο για το τελευταίο που γράφεις, αν το να βρίσκεις τον εαυτό σου στο χώμα που γεννήθηκες και το να εμπνέεσαι από τις μνήμες της πατρίδας στον Πόντο, είναι τόσο μεμπτό, νομίζω οτι αρκετοί εδώ μέσα στον Π&Α είναι «αλλοπαρμένοι» και «ονειροπαρμένοι». Και πρώτος εγώ!

    Επειδή οι ιδέες του Χαραλαμπίδη έχουν άμεση σχέση με την αριστερά και τον Πόντο, αλλά και τα κινήματα των εθνοτήτων στην Τουρκία, θα περιμένω να παραθέσει οποιοσδήποτε ένα απόσπασμα κειμένου του Χαραλαμπίδη, μέχρι το 2000, με το οποίο να διαφωνεί.

    Σχόλιο από Asarcikli | 01/12/2009

  34. παντως εμενα συνεχιζει να με ενδιαφερει Πολύ το εξής που διαβασα στην αναρτηση…

    »Για ένα έθνος, στοιχεία όπως η γλώσσα, η θρησκεία, η φυλή, το κοινό συμφέρον, η γεωγραφία, δεν είναι βασικά. Αυτό που φτιάχνει τα έθνη, είναι η ψυχή, γιατί το έθνος είναι πνευματική αξία, ψυχή. Δύο πράγματα διαμορφώνουν την ψυχή. Το ένα από το παρελθόν και το άλλο από το παρόν. Από το παρελθόν είναι η συλλογική μνήμη για τις αξίες και την κοινή τους κληρονομιά. Από το παρόν είναι η θέληση να ζήσουν μαζί και να συνεχίσουν να εμπλουτίζουν αυτήν την κληρονομιά»

    δηλαδή θα ηθελα καποι Βιβλιογραφια , πραπομπή κλπ ..
    Ποιος το λεει αυτο;

    Σχόλιο από Nοσφερατος | 01/12/2009

  35. Άιντε πάρτε μια ζυγαριά και μετράτε ποσοστά πολιτικοποίησης των ζώων! Πάντως ασαρτσικλή εγώ τη απολύτως αρνητική μου προδίάθεση για τον Χαραλαμπίδη τη διαμόρφωσα μετά τις ευρωεκλογές εκέινες που καταποντίστηκε, όπως και στις εθνικές βέβαια, όταν βγήκε και μίλησε με εκείνο τον υβριστικό, ρατσιστικό τρόπο για τους «πόντιους των ανεκδότων». Πρόκειται για μια εγωπαθή τραγωδία. Και αν κρίνεις από το περίγυρό του και πιστέψεις ότι αυτός απηχεί το πλέον προχωρημένο του ποντιακού κινήματος, σούρχεται να φτύσεις και τον πόντιο πρόγονο και τους πόντιους σούμπτους για το εύκαιρο μιλέτ. Πάντως θα ήθελα να σχολιάσεις πώς όλοι εκείνοι οι φανατικοί του Χαραλαμπίδη που «γ@μούσαν κι έδερναν» με απίστευτο παρακρατικό θράσος, έχουν τώρα προσχωρήσει στον Καλεντερίδη.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 01/12/2009

  36. Ματσουκάτη, έχεις απόλυτο δίκιο για την εποχή που αναφέρεσαι. Εγώ σου είπα οτι κρατώ όσα, λίγο πολύ, μου έδειξαν κάποια από τα μονοπάτια των αναζητήσεών μου:

    Ο σημερινός «σύγχρονος» τουρκικός ρατσιστικός κρατικός κοινωνικός σχηματισμός, λίγο διαφέρει από τον αυτοκρατορικό οθωμανικό σχηματισμό, του οποίου αποτελεί και διεκδικεί τη συνέχεια.
    Η μόνη μορφή νομιμοποίησης της νέας κρατικο-στρατιωτικής γραφειοκρατίας – οι νέοι πασάδες – είναι ο ρατσισμός, ο σοβινισμός και η βία.
    Το κρατικο-στρατιωτικό γραφειοκρατικό κατεστημένο παραχωρεί στις νεοαποικιακές δυνάμεις διευκολύνσεις, προνόμια, αναλαμβάνει ρόλους σε βάρος των εθνών, των λαών, των καταπιεζομένων τάξεων και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στηρίζουν αυτόν τον παραμορφωμένο ρατσιστικό σχηματισμό.
    Τα κινήματα εθνικής απελευθέρωσης των λαών, σήμερα, αποτελούν κινήματα σοσιαλιστικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Αυτή είναι η ιστορική δυναμική της περιόδου που διανύουμε. Τα αιτήματα των εθνών, των λαών, των τάξεων για την απελευθέρωσή τους, για την εθνολογική και κοινωνική ανασυγκρότηση μιας περιοχής που διαμορφώθηκε διαμέσου των εκτοπίσεων, των γενοκτονιών, του ρατσισμού και της βίας, αντιμετωπίζουν τον ιστορικό συμβιβασμό ή την ιστορική συμμαχία των σύγχρονων ιμπεριαλιστικών κρατών με το τουρκικό κράτος, τον φύλακα των «νέων δρόμων του μεταξιού» προς την Ανατολή.
    Ο ιστορικός κουρδικός λαός, ή καλύτερα, με την μαρξική – ενγκελιανή έννοια, το ιστορικό κουρδικό έθνος στον αγωνιστικό του δρόμο για το σπάσιμο των αποικιακών δεσμών που το συνδέουν με την «κουρελιάρικη» τουρκική μητρόπολη, προσκρούει επάνω σ΄αυτήν την ιστορική συμμαχία.
    Το ίδιο ισχύει και για τον αρμενικό λαό, τις άλλες αυτόχθονες εθνότητες στη Μικρά Ασία (Άραβες, Λαζοί κλπ), τον ίδιο τον τουρκικό λαό, το δικό μας λαό στην Ελλάδα και την Κύπρο.

    Μιχ. Χαραλαμπίδης, 1989

    Σχόλιο από Asarcikli | 01/12/2009

  37. Όταν λέει ο Χαραλαμπίδης «το δικό μας το λαό στην Ελλάδα…» εννοεί και τους Τούρκους της δυτικής Θράκης, τους Πομάκους, τους Σλαβομακεδόνες; Φαντάζομαι πώς όχι! άρα εξ αρχής το μοντέλο που προτείνει δεν είναι έντιμο. Φυσικά η τουρκική κοινωνία είναι κάπως διαφορετική από τη δικιά μας με πολύ πιο έντονες εθνικές διαφορές. Αν το αναλύσουμε καλύτερα βλέπω ότι έχει και μεγάλα λάθη, όπως η ταύτιση των οΘωμανών με τους Τούρκους εθνικιστές. Κάπου εδώ στον Π&Α έγινε μια τέτοια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και κατατέθηκαν απόψεις που αναιρούν το χαραλαμπίδειο σχήμα. Και τα άλλα δεν μου κάθονται καλά, αλλά τώρα δενμπορώ να το τεκμηριώσω. Με βάζεις σε διαδικασία διαβάσματος ρε σύντροφε πάνω σ’ αυτά που είναι και λίγο άχρηστα σήμερα. Πάντως οι επιλογές του δεν του βγήκαν του Χ…. Και γι αυτό δεν πρέπει να φταίνε μόνο οι εχθροί του

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 01/12/2009

  38. To devrim είναι πιθανότατα νέοτερη από το ihtilal λέξη που χρησιμοποιείται για την επανάσταση και χρησιμοποιείται ως αντίστοιχη της ινδοευρωπαϊκής λέξης («Revolution», «Revolucion», «Rivoluzione»). Η αρχική της σημασία παραπέμπει σε ένα αστρονομικό όρο, στη περιστροφική κίνηση των ουράνιων σωμάτων. Χρησιμοποιείται από το 17ο αιώνα και έπειτα για τις κοινωνικοπολιτικές αναταραχές και σύμφωνα με την πηγή απ όπου είδα τα παραπάνω: http://www.toplumdusmani.net/modules/dictionary/detail.php?id=2378 η λέξη έχει θετική έννοια.

    Σχόλιο από visk | 01/12/2009

  39. Από το «Ινστιτούτο Τουρκικών και Βαλκανικών Μελετών του Π&Α» μας ειπώθηκε ότι:
    στις μέρες μας ο όρος «ihtilal» χρησιμοποιείται για στρατιωτική επανάσταση-πραξικόπημα πχ. Κenan Εvren ihtilal.

    Ενώ ο όρος «devrim» για την «γνωστή» μας επανάσταση.
    πχ TEK YOL DEVRIM – ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ Η ΕΠAΝΑΣΤΑΣΗ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/12/2009

  40. Δύο όροι για το ίδιο γεγονός οπότε. Η επανάσταση των Μπολσεβίκων είναι Bolşevik Devrimi και η Ρωσική Επανάσταση είναι Rus İhtilali. Υποθέτω ότι εξαρτάται από ποιά μεριά το βλέπεις ή επιλέγεις να το δεις. Φαίνεται πάντως ότι η τούρκικη σημειολογία σε αυτή τη περίπτωση είναι αρκετά ξεκάθαρη.

    Σχόλιο από visk | 01/12/2009

  41. Αν και δεν είμαι και πολύ ψαγμένος για τον ρόλο των τουρκόφωνων Πόντιων ( ιδίως ) στα Τάγματα Ασφαλείας, πρέπει να πούμε ότι στην απόφαση τους να ενταχθούν σε αυτά έπαιξε ρόλο και το γεγονός της υποστήριξης της ΕΣΣΔ στον αγώνα του Κεμάλ για να διώξει τους ξένους ιμπεριαλιστές και τους εκπροσώπους τους ( Ελληνικός Στρατός ) από την Τουρκία ( όπως έλεγαν και όπως φέρθηκαν για να κάθονται οι Άγγλοι στα Δαρδανέλια ) . Πάντως η απόφαση τους αυτή, όπως και να το κάνουμε ήταν απαράδεκτη. Όταν έχεις κατοχή είτε πολεμάς τους κατακτητές ακόμα και με τον ΕΛΑΣ ( στον οποίο συμμέτειχαν μέχρι και βασιλικοί ) ή πας μαζί με τους Γερμανούς.Έτσι και έτσι δεν μπορείς να είσαι ο Κίσα – Μπατζάκ , να είσαι με τους Γερμανούς και να μην εξανίστασαι με αυτά που έκανε ο Πούλος ή ο Δάγκουλας. Για να δούμε λίγο το βιβλίο του Δαρδάνου
    Πάντως αναφορικά με την Τουρκική Αριστερά πιστεύω ότι αυτή είναι πολυδιασπασμένη ενώ ένα κομμάτι της συνεργάζονταν με το βαθύ κράτος. Και εγώ πιστεύω σε μια δημοκρατική Τουρκία όπου θα υπάρχει σεβασμός των μειονοτήτων, είτε εθνικών είτε πολιτιστικών. Η δημοκρατική Τουρκία όμως σημαίνει αποδοχή της απώλειας των Ανατολικών επαρχιών με Κουρδική πλειοψηφία όπως επίσης και την απώλεια του ΄Ανι υπέρ της Αρμενίας. Χωρίς να σημαίνει περαίτερω απώλεια εδαφών, η Δημοκρατική Τουρκία σημαίνει δικαίωμα των απανταχού κρυπτοχριστιανών ( Ελλήνων ή Αρμενίων ) να επιστρέψουν στη παλιά τους θρησκεία και να αποκτήσουν δικαίωμα εθνικού προσδιορισμού ( τέτοιο δικαίωμα θα πρέπει να έχουν και οι Άραβες ) , δικαίωμα πολιτιστικού αυτοπροσδιορισμού των Αλεβίδων κλπ. Τα θέματα είναι δύσκολα και πρέπει να τα δούμε μακριά από εθνικιστικές παρωπίδες και κοσμοπολιτισμούς που και τα δύο εξυπηρετούν την αστική τάξη.

    Σχόλιο από doukas | 01/12/2009

  42. Επτά νεκροί στρατιώτες στην περιοχή Sazak, στο Resadiye της Τοκάτης, σε ενέδρα ενόπλων ανταρτών.

    Yayına Giriş: 07.12.2009 16:19:46

    Tokat’ın Reşadiye ilçesi yakınlarında çıkan çatışmada, 7 güvenlik görevlisi şehit oldu. Reşadiye ilçesi kırsalında devriye görevi yapan güvenlik güçlerine, akşam saatlerinde saldırı düzenlendi.

    Çatışmada ilk belirlemelere göre 7 güvenlik görevlisi şehit oldu. Biri ağır 3 asker de yaralandı. Bölgede operasyonlar sürüyor.

    Hain saldırıda şehit olan askerlerin isimleri şöyle: Uzman çavuş Harun Aslanbey, erler Kemal Pide, Onur Bozdemir, Ferit Demir, Yakup Mutlu, Cengiz Sarıbaş, Fatih Yonca.

    Σχόλιο από Asarcikli | 07/12/2009

  43. Το Σαζάκ είναι μεταξύ Νεοκαισάρειας, Τοκάτης και Νικόπολης.

    Σχόλιο από Asarcikli | 07/12/2009

  44. Εκείνα τα νερά του Kelkit Deresi κάτι πρέπει να έχουν μέσα.
    Όλα γύρω από εκεί συμβαίνουν… 🙂

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/12/2009

  45. Ή τα γονίδια των γηγενών (ανεξάρτητα από θρησκεία, δοξασία, εθνική ταυτότητα ή γλώσσα) σύντροφε Mumul! 🙂

    Σχόλιο από Asarcikli | 07/12/2009

  46. Βράδυ Δευτέρας 7/12, η αναζήτηση της τσέτας συνεχίζεται με μπλόκα και πολλές δυνάμεις, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Υπάρχει πυκνή ομίχλη σε όλη την περιοχή και τα καρντάσια μάλλον την κοπάνησαν προς το Σαρή Τσιτσέκ.

    Σχόλιο από Asarcikli | 07/12/2009

  47. Βίντεο από τις επιχειρήσεις λίγο μετά την ενέδρα, εδώ:

    http://webtv.hurriyet.com.tr/category.aspx?cid=2&vid=2235&bid=1

    Σχόλιο από Asarcikli | 07/12/2009

  48. Κι εδώ:

    http://webtv.hurriyet.com.tr/category.aspx?cid=2&vid=2239&bid=1

    Σχόλιο από Asarcikli | 07/12/2009

  49. Επίθεση με μολότοφ και πυροβολισμούς εναντίον των γραφείων του DTP στην Άγκυρα και πυροβολισμοί κατά των γραφείων του κόμματος στην περιοχή Kecioren έξω από την πρωτεύουσα.

    Αρχίζει να βρομάει μπαρούτι για τα καλά στην αγαπητή μας Τουρκία.

    Σχόλιο από Asarcikli | 09/12/2009

  50. Σήμερα 10/12/09, επίσημη κρατική πηγή ανακοίνωσε οτι την ευθύνη για την ενέδρα στην Τοκάτη (στην οποία σκοτώθηκαν 7 στρατιώτες), ανέλαβε το PKK.
    Επίσημη ανάληψη ευθύνης όμως δεν υπάρχει και δε μπορεί να υπάρξει.
    Η ίδια πηγή είπε οτι αυτό δημοσιεύθηκε σε ιστοσελίδα που απηχεί τις απόψεις του PKK, χωρίς να την κατονομάζει και να το αποδεικνύει.

    Μετά από αυτή την είδηση, ακολούθησαν διάφορα σχόλια, τα οποία συγκλίνουν στο οτι το PKK διατηρεί επαφές με ομάδες στην περιοχή που δρουν ανεξάρτητα και αναλαμβάνουν δράση ως «υπεργολάβοι». Ποιές είναι όμως αυτές οι ομάδες; Δεν τολμά να το πει κανείς.

    Η απόδοση της ενέργειας στο PKK βολεύει και τις δύο πλευρές.
    Από τη μια η οργάνωση εμφανίζεται να έχει δυναμική παρουσία και δράση σε όλη την Τουρκία, από την άλλη το κράτος εμφανίζει το PKK ως υπεύθυνο για τρομοκρατία και σε περιοχές εκτός Κουρδιστάν, άρα θέλει να δημιουργήσει πρόβλημα σε ολόκληρη την επικράτεια και να βυθίσει το κράτος στην αναρχία.

    Η αλήθεια βέβαια είναι άλλη και όταν φουσκώσει κι άλλο το θέμα, τότε θα δούμε πραγματικά τη δύναμη του κράτους και την πλασματική συνοχή του.

    Σχόλιο από Asarcikli | 10/12/2009

  51. Quand l’Europe réagira-t-elle
    contre cette violation de la liberté et

    des droits fondamentaux du peuple kurde?

    ( et de tous les autres »n on politiquement corrects»- selon les islamistes/nationalistes turcs au pouvoir??????: Journalistes turcs indépendants; arméniens, araméens, alevis, orthodoxes grecs etc???.)

    Fin de l’ouverture démocratique:
    La justice turque a dissout
    le parti pro-kurde DTP

    La Cour constitutionnelle turque a, par sa décision de dissoudre le Parti pour une société démocratique (DTP), principal parti pro-kurde du pays, enterré définitivement la soi-disant «l’ouverture démocratique» lancée par le gouvernement d’Erdogan sous la prétention de mettre fin à 25 ans de conflit.

    Cette décision injuste de la justice turque démontre une fois de plus que ce pays, en marchandage avec l’Union européenne pour son adhésion, est toujours très loin de respecter les critères démocratiques.

    Pour rappel, parmi les membres du DTP bannis de la vie politique se trouve aussi Leyla Zana, déjà e mprisonnée près de dix ans et décernée de Prix Sakharov par le Parlement européen.

    Maintenant c’est le tour des institutions européennes de réagir énergiquement contre cette injustice privant le peuple kurde de se représenter dans la vie politique de la Turquie et de l’Europe.

    La présidence suédoise de l’UE, dans un communiqué, s’est déclarée «préoccupée» par la décision de la Cour constitutionnelle turque. «La dissolution d’un parti politique est une mesure exceptionnelle qui doit être décidée avec précaution. L’Union européenne appelle la Turquie, pays qui négocie son adhésion (à l’UE), à prendre les mesures constitutionnelles pour mettre sa législation sur les partis politiques en conformité avec les règles européennes», a-t-elle dit.

    Toutefois, pour être cohérente, l’Union européenne, avec son conseil, sa commission et son parlement, doit prendre une position radicale et informer Ankara que les négocia tions d’adhésion ne peuvent plus se poursuivre sans un changement pro fond dans la constitution et la législation turques, vestiges des régimes totalitaires imposés par l’Armée turque.

    Le président de la Cour Hasim Kiliç a déclaré lors d’une conférence de presse, au terme de quatre jours de délibérations, que le DTPa été dissout car il aurait été devenu un «foyer d’activités préjudiciables à l’indépendance de l’Etat et à son unité indivisible».

    La décision a été prise à l’unanimité des 11 juges, alors qu’une majorité qualifiée de sept voix était requise pour prononcer la dissolution, a indiqué M. Kiliç, ajoutant que 37 des cadres du parti, dont son président Ahmet Türk et la députée Aysel Tugluk, étaient bannis de la vie politique pour une durée de cinq ans.

    Le juge a également annoncé la levée de l’immunité parlementaire dont bénéficiaient M. Türk et Mme Tugluk et la confiscation par le Trésor des biens du parti.

    Après le verdict, M. Türk a répét é que la décision allait «approfondir le désespoir».

    «Il est évident que fermer la voie à une politique démocratique va approfondir le désespoir (…) La Turquie ne peut pas résoudre cette question (kurde, ndlr) en interdisant un parti», a-t-il déclaré à la presse.

    Le DTP dispose de 21 sièges au Parlement (sur 550). Ses dirigeants avaient prévenu avant le verdict que les députés quitteraient le Parlement plutôt que de siéger comme parlementaires sans étiquette.

    La décision fait suite à une procédure lancée en 2007 par le procureur de la Cour de cassation Abdurrahman Yalçinkaya, qui a accusé le DTP d’obéir aux «directives» du Parti des travailleurs du Kurdistan (PKK), considéré comme une organisation terroriste par Ankara et de nombreux pays.

    Les dirigeants du DTP avaient affirmé qu’une dissolution pourrait entraîner une recrudescence des tensions dans le sud-est anatolien, où de nombreuses manifestations contre les conditions de détenti on du chef du PKK Abdullah Öcalan ont dégénéré en heurts avec la poli ce au cours des deux dernières semaines.

    «Cette décision est un torpillage total de l’ouverture démocratique» lancée par le gouvernement», a commenté l’analyste politique Ahmet Insel, économiste à l’université stambouliote de Galatasaray. «On peut s’attendre, évidemment, à une réaction du PKK», a-t-il ajouté.

    Le DTP succède à une lignée de partis pro-kurdes dissous. Quatre députés, dont la lauréate du prix Sakharov des droits de l’Homme Leyla Zana, ont purgé de 1994 à 2004 une peine de dix ans de prison pour liens avec le PKK.

    Le premier ministre Recep Tayyip Erdogan, lundi, juste avant le jugement de la Cour Constitutionnelle, il avait accusé le DTP de «s’identifier» aux rebelles armés.

    Quant au principal parti d’opposition, le CHP, il a tout de suite salué «une décision juste et fondée juridiquement».

    Le seul parti répresentatif du peuple kurde

    Introduite par le premier procureur de la Cour de cassation, Abdurahman Yalçınkaya, déjà à l’origine de la procédure similaire qui avait failli conduire, l’an passé, à la dissolution de l’AKP, l’action dirigée contre le parti kurde est pendante depuis le mois de novembre 2007.

    Selon une analyse dernière de Jean Marcou, publiée par Ovipot le 6 décembre 2009, le DTP est aujourd’hui le quatrième parti politique turc. Malgré les dispositions de la Constitution de 1982, interdisant aux partis politiques et aux associations de se réclamer « d’une partie de la population », il existe de facto en Turquie, depuis 1991, une formation politique pro-kurde légale, qui se reconstitue sous des appellations partisanes voisines, au gré des dissolutions qui la frappent régulièrement : HEP, DEP, ÖZDEP, HADEP, DEHAP, et actuellement DTP.

    Cette formation pa rticipe aux élections locales, et gère de nombreuses municipalités da ns les départements du sud-est, à commencer par la grande agglomération de Diyarbakır (près de 2 millions d’habitants). Lors des élections législatives, bien qu’elle ait fait régulièrement des scores très élevés dans les zones de peuplement kurde, elle n’a jamais pu franchir, au niveau national, la barre de 10%, permettant d’avoir une représentation parlementaire, cela l’a donc longtemps empêché d’être présente au parlement. Ainsi, en 2002, le Parti démocratique du peuple (Demokratik Halk Partisi, DEHAP), majoritaire dans plusieurs départements du sud-est, n’avait recueilli nationalement que 6,22% des suffrages, et n’avait donc pas eu de députés.

    C’est la raison pour laquelle, lors des élections législatives de 2007, le DTP a changé de tactique en faisant le choix, cette fois, de présenter des candidats indépendants. Une vingtaine d’entre eux ayant été élus, il a pu constituer un groupe parlementaire, qui est devenu la quatrième force politique au Parlement derri ère l’AKP, le CHP et le MHP. L’influence du DTP s’est confirmée depuis.

    Lors des dernières élections locales de mars 2009, il est sorti victorieux du duel qui l’opposait à l’AKP, parti à l’assaut de ses bastions du sud-est, en étant majoritaire dans 9 départements de cette région (Diyarbakır, Batman, Hakkari, Iğdır, Siirt, Şırnak Tunceli, Bingöl et Van).

    C’est ce parti qui est aujourd’hui dissout dans un contexte qui a sensiblement évolué, depuis son entrée au parlement et sa mise en accusation devant la Cour constitutionnelle, en 2007. En effet, au cours des deux dernières années, le DTP s’est imposé comme une force politique turque à part entière, et depuis le lancement de l’ouverture démocratique kurde, il apparaît comme le principal interlocuteur politique du gouvernement.

    La décision de la Cour cependant intervient dans un contexte difficile où le PKK est plus que jamais au cœur des débats et où l’initiative kurde gouvernementale p araît s’enliser. Le 23 novembre dernier, un convoi du DTP a été « cai llassé » à Izmir, sous prétexte que des drapeaux du PKK avaient été déployés, lors de réunions que ce parti venait de tenir dans la capitale égéenne.

    Le 25 novembre 2005, le vice-premier ministre, Cemil Çicek a accusé le DTP d’avoir un comportement irresponsable et d’agir comme s’il souhaitait sa propre dissolution, une accusation déjà formulée précédemment par le premier ministre en personne à laquelle Ahmet Türk a répondu que le gouvernement cherchait à créer un environnement psychologique préparant une dissolution.

    Il y a deux semaines des manifestations célèbrant le 31e anniversaire de la création du PKK ont dégénéré dans plusieurs villes du sud-est, débouchant sur des affrontements particulièrement violents. Plus de 150 personnes arrêtées lors de ces événements attendent depuis lors leur procès.

    Le 30 novembre 2009, interviewé par le quotidien « Vatan », Ahmet Türk, a fortement critiqué l’ouverture kurde gouvernementale en disant, e ntre autres, qu’elle devait aller plus loin sur le plan linguistique ou sur celui de l’autonomie administrative, et qu’en exclure le PKK n’était pas réaliste. Au cours des semaines qui viennent de s’écouler, en outre, des modifications affectant la détention d’Abdullah Öcalan sur l’île d’Imralı, ont provoqué de nouvelles polémiques et des manifestations qui ont fait la une de l’actualité.

    Faisant valoir que, depuis la mi-novembre le chef du PKK n’est plus isolé car il côtoie d’autres détenus, le ministre de la justice, Sadullah Ergin, a estimé qu’il recevait un traitement conforme aux standards internationaux et indiqué que la réduction de la surface de sa cellule, au cœur des derniers débats, n’était que de 17 cm2. Le 4 décembre, le ministre a d’ailleurs diffusé publiquement des photos des lieux de détention du chef rebelle, à propos desquelles le DTP n’a pas encore réagi. La députée Emine Ayna, réputée appartenir à sa tendance dure, a néanmoins déclaré que l’é volution des conditions de détention d’Öcalan portait un coup sévère à l’ouverture kurde entreprise par le gouvernement.

    La dissolution du DTP, en effet, conforterait le camp laïque et nationaliste dans son opposition résolue à l’initiative gouvernementale en le gratifiant d’une victoire, et incitera la mouvance politique kurde à la radicalisation en éloignant la perspective d’une solution politique. Le grand perdant serait alors le gouvernement, qui aurait mécontenté l’opinion publique turque sans pour autant convaincre les Kurdes.

    Heurts entre manifestants et police après l’interdiction du parti pro-kurde

    Des centaines de manifestants kurdes se sont affrontés aux policiers anti-émeutes vendredi en Turquie, après l’annonce par la Cour constitutionnelle de la dissolution du principal parti pro-kurde, pour liens avec la rébellion.

    Les forces de l’ordre ont tiré des grenades lacrymogènes et utilisé des canons à eau face à en viron un millier de manifestants rassemblés devant les locaux du Parti pour une société démocratique (DTP) à Diyarbakir, grande ville du sud-est peuplée en majorité de Kurdes, après l’annonce de la décision de la justice de dissoudre le DTP.

    Heurts entre manifestants et police après l’interdiction du parti pro-kurde

    Des centaines de manifestants kurdes appelant à la «vengeance» se sont affrontés aux policiers anti-émeutes vendredi en Turquie, après l’annonce par la Cour constitutionnelle de la dissolution du principal parti pro-kurde, pour liens avec la rébellion.

    Les forces de l’ordre ont tiré des grenades lacrymogènes et utilisé des canons à eau face à environ un millier de manifestants rassemblés devant les locaux du Parti pour une société démocratique (DTP) à Diyarbakir, grande ville du sud-est peuplée en majorité de Kurdes, après l’annonce de la décision de la justice de dissoudre le DTP.

    Des manifestants ont lancé des cocktails Mo lotov et utilisé des frondes contre les policiers.

    Une centain e de manifestants, dont des jeunes de gauche, se sont réunis également devant les bureaux du DTP à Istanbul, où vivent de nombreux Kurdes.

    «Nous sommes tous des Kurdes, nous sommes tous membres du DTP», ont scandé les protestataires, certains lançant des pierres. La police a tiré une seule grenade lacrymogène. (AFP, 11 déc 2009)

    ——————————

    http://www.info-turk.be/376.htm#Fin

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 13/12/2009

  52. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΕ

    Καταρρέει η ευρωπαϊκή δημοκρατική μεταμφίεση της Άγκυρας:
    Οι συνένοχοι είναι πολλοί, και σιωπούν

    Αμέσως μετά την τελευταία σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που ολοκληρώθηκε την περασμένη Παρασκευή 11/12 στις Βρυξέλλες και στο οποίο οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου ουσιαστικά συνέχισαν την υποστήριξη της «ενταξιακής πορείας της Τουρκίας», το τουρκικό κράτος προχώρησε σε νέες προκλήσεις, αποκαλυπτικές των προθέσεών του. Αποθρασυμένο χάρη στην «κατανόηση» των Βρυξελλών, της Ελλάδας και της Κύπρου, θέτει εκτός νόμου το κουρδικό κόμμα DTP, ματώνει τις διαδηλώσεις που ξεσπούν σε όλη την επικράτειά του, και αμέσως μετά προχωρά σε νέο γύρο παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου, στέλνοντας τα αεροσκάφη του έως την Άνδρο την ώρα που εκεί διεξαγόταν ελληνική άσκηση.

    Η απαγόρευση του κουρδικού κόμματος DTP και η καθαίρεση βουλευτών με ομόφωνη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Άγκυρας δεν καταδεικνύει μόνο το πώς εννοεί το τουρκικό κράτος το «διάλογο» και τη «δημοκρατία». Ταυτόχρονα αποκαλύπτει τη συνενοχή τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι λαλίστατοι για τρίτες χώρες αλλά γεμάτοι «κατανόηση» για ένα καθεστώς που καταστέλλει με απίστευτη βαρβαρότητα τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις των λαών της Τουρκίας και του Β. Κουρδιστάν (μόλις δέκα μέρες πριν δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένας ακόμη νεαρός Κούρδος διαδηλωτής), κατέχει εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας και απειλεί συνεχώς την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Όλα αυτά στο φόντο συχνά αντιτιθέμενων επιδιώξεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που αυξάνουν την αποσταθεροποίηση στην ευρύτερη περιοχή και οδηγούν σε νέους γύρους αιματηρών πολεμικών αναμετρήσεων.

    Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας:
    •Καταγγέλλει τη συνένοχη σιωπή της ελληνικής κυβέρνησης, που φτάνει να δηλώνει «ικανοποιημένη» με τα αποτελέσματα της συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και με το «ρεαλισμό» της ετοιμάζεται για ακόμη περισσότερες υποχωρήσεις μπροστά στις πιέσεις της Άγκυρας και των πατρώνων της.
    •Καταδικάζει την κυνική αντίληψη των Βρυξελλών περί «δημοκρατίας», που γίνεται λάστιχο ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα του ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου.
    •Χαιρετίζει τον δοκιμαζόμενο κουρδικό λαό και τις προοδευτικές και επαναστατικές δυνάμεις της Τουρκίας, που κάτω από τις πιο δυσβάστακτες συνθήκες δυναμώνουν τις μαχητικές κινητοποιήσεις τους και έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με το καθεστώς της Άγκυρας.

    Αθήνα, 15/12/2009

    http://www.koel.gr/

    Σχόλιο από ΚΟΕ | 15/12/2009

  53. Τουρκία:η επίθεση στην Τοκάτη
    του ΄Ομηρου Φωτιάδη Αναρτήθηκε από anixneuseis στις 18/12/09 •

    https://i0.wp.com/pontosandaristera.wordpress.com/files/2009/11/pkk_pjak_kdcp_dbp_harita_1243966191.jpg

    Η επίθεση των Κούρδων ανταρτών του ΡΚΚ στην Τοκάτη, έγινε κατά την διάρκεια της επίσκεψης του Τούρκου πρωθυπουργού Τ. Ερντογάν, στις ΗΠΑ και λίγες ώρες πριν την συνάντησή του με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μ. Ομπάμα.

    Η Κουρδική επίθεση, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, άλλαξε όλα τα δεδομένα της επικείμενης συζήτησης μεταξύ Ερντογάν και Ομπάμα, μιας και αφαίρεσε κάθε δυνατότητα του Τούρκου πρωθυπουργού, στο πεδίο των διπλωματικών ελιγμών του σε σχέση με το Κουρδικό πρόβλημα.

    ΄Όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, τα ΜΜΕ της Τουρκίας, αλλά και ο ίδιος ο Τούρκος πρωθυπουργός, προσπαθούσαν να δώσουν την πλασματική εικόνα, πως το «Κουρδικό Ζήτημα» οδεύει προς επίλυση και το λεγόμενο «Δημοκρατικό Άνοιγμα» της Τουρκικής Κυβέρνησης, αποφέρει καρπούς.

    Ο ίδιος ο Ερντογάν καλλιέργησε ανέφικτες προσδοκίες διεθνώς, με τις εξαγγελίες του και την πρακτική του τους τελευταίους μήνες, δίνοντας την εντύπωση πως βρίσκεται στα πρόθυρα επίλυσης των σοβαρών προβλημάτων που δημιουργεί στην Τουρκία το «Κουρδικό Ζήτημα».

    Η επίθεση της Τοκάτης, έγινε σχεδόν 500 χιλιόμετρα μακριά από τις Κουρδικές περιοχές της Ν/Α Τουρκίας, όπου διεξάγεται συνήθως ο ένοπλος αγώνας του ΡΚΚ.

    Στην Τοκάτη και την ευρύτερη περιοχή, ένοπλη δράση παρουσιάζουν, εδώ και δεκαετίες, η ακροαριστερή ένοπλη οργάνωση «Turkish Workers Peasants Liberation Party» (TIKKO) και το «Revolutionary People’s Liberation Party-Front» (DHKP/C), συνέχεια της «Dev Sol».

    Οι ακροαριστερές αυτές οργανώσεις, διατηρούν γραφεία σε πολλές πόλεις της Ευρώπης και αριθμούν χιλιάδες μέλη τόσο στην Τουρκία, όσο και στο εξωτερικό.

    Η Τουρκία κατά καιρούς έχει κατηγορήσει την Ελλάδα, πως υποστηρίζει τις οργανώσεις αυτές, αλλά πάντοτε χωρίς να παραθέτει κανένα στοιχείο, προς επιβεβαίωση των κατηγοριών της.

    Το ΡΚΚ έδωσε το «μήνυμα» στους Τούρκους, πως βρίσκεται παντού και μπορεί να ενεργεί και να δρα σε ολόκληρη την Τουρκική επικράτεια.

    Το HPG, η ένοπλη πτέρυγα της Κουρδικής οργάνωσης, εξέδωσε δελτίο τύπου σχετικά με την επίθεση στην Τοκάτη, ενώ στα ΜΜΕ της Τουρκίας, παρουσιάζεται ως μια «επίθεση χωρίς την έγκριση της Κεντρικής Ηγεσίας του ΡΚΚ, η οποία έγινε με πρωτοβουλία της τοπικής ηγεσίας του ΡΚΚ της περιοχής της Τοκάτης». Γεγονός που αποτελεί παραδοχή της ύπαρξης ισχυρών και οργανωμένων μαχητικών Κουρδικών πυρήνων, πολύ μακριά από τα προπύργια του ΡΚΚ στην Ν/Α Τουρκία.

    Η επίθεση στην Τοκάτη, έδωσε το δικαίωμα στο Πρόεδρο των ΗΠΑ, να πιέσει τον Τούρκο πρωθυπουργό σε ότι αφορά το «Κουρδικό Ζήτημα» και ουσιαστικά τον «αφόπλισε πλήρως» σε ότι αφορά τα επιχειρήματά του, σχετικά με το Κουρδικό. Επίσης, του στέρησε την δυνατότητα, να εμφανιστεί ως ο «Περιφερειάρχης» της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, αλλά και της ευρύτερης περιοχής…

    Δεν μπορείς να κομπάζεις και να αυτοπροβάλλεσαι ως «Περιφερειάρχης» όταν στο εσωτερικό της Χώρας σου, απειλείσαι με διάλυση…

    Ο νεκρός μόνιμος λοχίας ήταν επί πέντε χρόνια ένας από τους δεσμώτες του Οτζαλάν

    Ο Τουρκικός Στρατός, έδωσε στην δημοσιότητα, μέρος των συνομιλιών τις οποίες υπέκλεψε, μεταξύ των Κούρδων μαχητών μετά την εκτέλεση της επίθεσης στην Τοκάτη.

    Από την ανάλυσή τους, γίνεται αντιληπτό πως αυτή εκτελέστηκε κάτω από πάρα πολύ δυσμενείς καιρικές αλλά και επιχειρησιακές συνθήκες και είχε απόλυτη επιτυχία.

    Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι το γεγονός, πως μεταξύ των νεκρών Τούρκων στρατιωτών, βρίσκεται και ο μόνιμος λοχίας Harun Arslanbey, από τα ΄Αδανα, ο οποίος μετατέθηκε στην Τοκάτη από την φυλακή του Ιμραλί, όπου υπηρετούσε για 5 έτη, μεταξύ των δεσμοφυλάκων του Κούρδου Ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν!

    Πέραν των μεγάλων ενόπλων εκτεταμένων επιχειρησιακών δυνατοτήτων, που επιδεικνύει το ΡΚΚ, μεγαλύτερες είναι οι δυνατότητές του, στον τομέα της συλλογής πληροφοριών, όπως αποδεικνύεται, από το παραπάνω γεγονός…

    Οι πυρήνες του ΡΚΚ στην Τοκάτη, γνώριζαν την προϋπηρεσία του Τούρκου Επιλοχία, αλλά και την συμπεριφορά του στην φυλακή του Ιμραλί…

    Επίσης, γνώριζαν πως αυτός θα μετέβαινε σε περιπολία μάχης, το δρομολόγιό της και όλα τα λοιπά στοιχεία, τα οποία τους έδωσαν την δυνατότητα να εκτελέσουν μια πολύ δύσκολη καταδρομική επιχείρηση, με απόλυτη επιτυχία και να διαφύγουν τάχιστα, μέσα από τον τεράστιο και ασφυκτικό κλοιό των Τουρκικών δυνάμεων, που έσπευσαν στην ευρύτερη περιοχή…

    Σημειώνεται πως μεταξύ των 7 νεκρών Τούρκων στρατιωτών, βρίσκονται και 2 νεκροί στρατιώτες Κουρδικής καταγωγής…

    Οι επιθέσεις Κούρδων διαδηλωτών σε κατοικίες αξιωματικών του τουρκικού στρατού

    Επίσης, τα Τουρκικά ΜΜΕ δεν αναφέρουν, τα μεγάλης έκτασης και διάρκειας σοβαρά επεισόδια τα οποία έγιναν και συνεχίζουν στις επαρχίες Χακάρι και Βάν, όπου χιλιάδες Κούρδοι διαδηλωτές, επετέθησαν κατά των συγκροτημάτων των στρατιωτικών κατοικιών, όπου κατοικούν οι Τούρκοι αξιωματικοί…

    Άλλες συγκρούσεις γίνονται σε πολλές πόλεις της Τουρκίας, μετά την απαγόρευση του Κουρδικού κόμματος DTP, οι οποίες θα συνεχίσουν και θα ενταθούν, το επόμενο διάστημα.

    Οι Κούρδοι διαδηλωτές, επετέθησαν βάση σχεδίου και ουσιαστικά κατέλαβαν ολόκληρα τα συγκροτήματα των στρατιωτικών κατοικιών, παρά το ότι δεν θέλησαν να εισέλθουν μέσα σε αυτές…

    Το γεγονός αυτό αποδεικνύει, πως οι Τούρκοι αξιωματικοί και οι οικογένειές τους, είναι πλήρως ανασφαλείς στις Κουρδικές περιοχές και απειλείται σοβαρά η ασφάλειά τους και η ακεραιότητα των οικογενειών τους…

    Οι Κούρδοι διαδηλωτές, είχαν όλη την ευχέρεια να καταστρέψουν τα ογκώδη αυτά συγκροτήματα και να θρηνήσει η Τουρκία, πλήθος αξιωματικούς της μαζί με τις οικογένειές τους…

    Εκατοντάδες Τούρκοι αξιωματικοί, γνωρίζουν δεκαετίες τώρα, πως δεν υπάρχει ουδεμία ασφάλεια γι΄ αυτούς και τις οικογένειές του στην Ν/Α Τουρκία, και πάντοτε εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις όταν μετατίθενται στις περιοχές αυτές…

    Τα επακόλουθα της απαγόρευσης του DTP

    Όλα τα παραπάνω λίαν σοβαρά γεγονότα, αποτελούν κινήσεις επίδειξης της σοβαρής ισχύος που έχει το ΡΚΚ σε ολόκληρη την Τουρκική επικράτεια και τις προεκτάσεις που μπορεί να λάβει η μαχητική του δράση.

    Το Κουρδικό κόμμα DTP, το οποίο τέθηκε εκτός νόμου πριν λίγες μέρες, αντλεί την δύναμη και τους ψηφοφόρους του από τις Κουρδικές μάζες των συμπαθούντων το ΡΚΚ. Αυτό είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός, αυτή είναι η πραγματικότητα. Διαχωρισμός μεταξύ DTP και ΡΚΚ δεν υπάρχει, όσο κι αν το σύνολο των ΜΜΕ το αποκαλούν «φιλοκουρδικό». Πρόκειται για έναν Λαό με μια και ενιαία Εθνική συνείδηση!

    Η Τουρκική Δικαιοσύνη άνοιξε το «κουτί της Πανδώρας» με το να απαγορεύσει την λειτουργία του Κουρδικού DTP, δίδοντας παράλληλα πολύ μεγάλα πλεονεκτήματα στους Κούρδους και το ΡΚΚ.

    Η Τουρκία διέπραξε ένα τεράστιο «στρατηγικό λάθος» το οποίο και θα κληθεί να πληρώσει βαρύτατα το επόμενο χρονικό διάστημα…

    Υπάρχει το ενδεχόμενο να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές με την αποχώρηση των Κούρδων Βουλευτών του DTP και ενός ακόμη ανεξάρτητου Βουλευτή.

    Όλοι οι εκλεγμένοι Κούρδοι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ξεκίνησαν συσκέψεις και συνεντεύξεις μεταξύ τους, για να καθορίσουν τις επόμενες στρατηγικές τους κινήσεις.

    Πιθανότατα η Τουρκία να βρεθεί μπροστά στο ενδεχόμενο, οι 98 Κούρδοι Δήμαρχοι της Ν/Α Τουρκίας να κλείσουν τους Δήμους τους και να τεθεί εκτός λειτουργίας ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός στην Ν/Α Τουρκία, γεγονός που θα δημιουργήσει μια έκρυθμη κατάσταση και θα κλονίσει σοβαρά την ίδια την υπόσταση του Τουρκικού Κράτους.

    Ασφαλείς πληροφορίες φέρουν την ηγεσία του ΡΚΚ να συντάσσει δύο σχέδια «στρατηγικής αντίδρασης».

    Η Τουρκία δεν έχει πλέον επιλογές, και θα πρέπει να επιλέξει ή να αφήσει ελεύθερο τον Κούρδο Ηγέτη Αμπντουλάχ Οτζαλάν, να το θέσει σε κατ΄ οίκον περιορισμό και να αναλάβει τις συνομιλίες με την Τουρκική Κυβέρνηση, σε ότι αφορά το «Κουρδικό Ζήτημα» ή να προχωρήσει στην εξόντωσή του, με μέσα και τρόπους που γνωρίζει καλά.

    Στην πρώτη περίπτωση, οι Κούρδοι του ΡΚΚ επεξεργάζονται διάφορα σενάρια και συγκεκριμένο «οδικό χάρτη» θέλοντας ταυτόχρονα να διεθνοποιήσουν το «Κουρδικό Ζήτημα» και να εμπλέξουν διεθνείς παράγοντες, με διάφορους τρόπους.

    Στην δεύτερη περίπτωση, επεξεργάζονται σενάρια, διαδοχής της Ηγεσίας του ΡΚΚ και τις μορφές του αγώνα τους, ο οποίος στην περίπτωση αυτή, θα είναι πολύ σκληρός και ολέθριος για την Τουρκία.

    Συχνά-πυκνά βλέπουμε ανακοινώσεις του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου, για Κούρδους αγωνιστές του ΡΚΚ, οι οποίοι παραδίδονται στις αρχές ασφαλείας της Τουρκίας.

    Οι επίσημες αναφορές κάνουν λόγο, για 323 Κούρδους που παραδόθηκαν, προερχόμενοι από το Βόρειο Ιράκ και τα στρατόπεδα του ΡΚΚ. Αριθμός ο οποίος αμφισβητείται από τους Κούρδους, αλλά και από πολλούς Τούρκους, με γνώση στο «Κουρδικό Ζήτημα».

    Αποκρύβεται επιμελώς, το γεγονός πως μέσα στους τελευταίους 3 μήνες, προσήλθαν στις τάξεις της ένοπλης πτέρυγας του ΡΚΚ, στα Βόρεια του Ιράκ, πάνω από 900 Κούρδοι νέοι εθελοντές μαχητές, οι οποίοι θα ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους στα τέλη του μήνα, γεγονός που καταδεικνύει την συνεχή ροή και ανανέωση του έμψυχου δυναμικού της οργάνωσης και την αύξηση των ικανοτήτων της ένοπλης δράσης του.

    Αμέσως μετά την αναγγελία της απόφασης για την κατάργηση του DTP, χιλιάδες Κούρδοι συγκεντρώθηκαν στην συνοικία Πέραν της Κωνσταντινούπολης και έφτασαν μέχρι τα κεντρικά γραφεία του DTP για να φωνάξουν συνθήματα κατά της απόφασης. Επιτέθηκαν με πέτρες στα γύρω καταστήματα και στην αστυνομία η οποία επενέβη κάνοντας χρήση δακρυγόνων.

    Στο Hakkari σχημάτισαν οδοφράγματα σε πολλές γειτονιές, λιθοβόλησαν κτίριο μονάδας στο στρατόπεδο Fatih και απέκλεισαν τον δρόμο προς την Ταξιαρχία Ορεινών Καταδρομών.

    Κάποιες άλλες ομάδες συγκεντρωμένες σε κεντρικούς δρόμους του Diyarbakir, φώναξαν συνθήματα υπέρ της Κουρδικής οργάνωσης. Μετά από επέμβαση των δυνάμεων ασφαλείας ακολούθησαν εκτεταμένα επεισόδια, τα οποία και συνεχίζονται με αμείωτη ένταση.

    Στην Σμύρνη, Κούρδοι διαδηλώνουν συνεχώς και δημιουργούν σοβαρά επεισόδια.

    Η ίδια κατάσταση επικρατεί σε πολλές πόλεις της Τουρκίας…

    Επιμύθιο

    Σε λίγους μήνες έρχεται η μεγάλη Κουρδική γιορτή το «Nevroz» το οποίο έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους αγώνες των Κούρδων για την Ελευθερία και πραγματοποιούνται τεράστιες συγκεντρώσεις σε όλη την Ν/Α Τουρκία.

    Κάθε χρόνο Diyarbakir στην μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας, ο αριθμός των διαδηλωτών Κούρδων ξεπερνά το ένα εκατομμύριο…Το επερχόμενο «Nevroz» του 2010, αναμένεται να μείνει στην Ιστορία του Κουρδικού ΄Εθνους, ως ημερομηνία ορόσημο, καθώς αναμένονται εκδηλώσεις και ενέργειες, οι οποίες θα σηματοδοτήσουν μεγάλα και σημαντικά γεγονότα στην Τουρκία, με διεθνείς διαστάσεις…

    Κι όπως συνεχώς αναφέρει «κάποιος φίλος» που ξέρει πρόσωπα και πράγματα, «…αυτή η φωτιά μόλις άναψε και δεν πρόκειται να σβήσει»…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/12/2009

  54. ΤΟΥΡΚΙΑ
    Δικαστική «τορπίλη» στον Ερντογάν
    Το Ανώτατο Δικαστήριο άνοιξε το «κουτί της Πανδώρας» με την απαγόρευση του κουρδικού κόμματος
    ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΑΡΑΣ | Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009
    Εκτύπωση Αποστολή με Email
    Μικρό μέγεθος γραμματοσειράς Μεσαίο μέγεθος γραμματοσειράς Μεγάλο μέγεθος γραμματοσειράς
    Προσθήκη στο Delicious Προσθήκη στο Digg Προσθήκη στο Facebook Προσθήκη στο Newsvine Bookmark

    Ο,ΤΙ δεν μπόρεσαν ως τώρα, με τα «τελεσίγραφα» προς την κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τις «προληπτικές» επιδρομές τους στο Βόρειο Ιράκ, να πετύχουν οι στρατιωτικοί της Τουρκίας- να εκτροχιάσουν, δηλαδή, τα «ανοίγματα» των ισλαμιστών κυβερνώντων προς τους ομοθρήσκους πλην… αλλοεθνείς Κούρδους- το πέτυχαν με συνοπτικές διαδικασίες οι δικαστικοί του Συνταγματικού
    Δικαστηρίου. Στην προσπάθειά της όμως να διασώσει το «κοσμικό κράτος» του Ατατούρκ, η τουρκική Δικαιοσύνη άνοιξε με την απαγόρευση της λειτουργίας του κουρδικού Κόμματος Δημοκρατικής Κοινωνίας (DΤΡ) το «κουτί της Πανδώρας», με απρόβλεπτες συνέπειες για την πολιτική σταθερότητα της χώρας. Οι δικαστές ξεπροβάλλουν πλέον- μετά και το ατυχές δικαστικό πραξικόπημα του 2007, όταν λίγο έλειψε να απαγορεύσουν και το ίδιο
    το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ)- ως η τελευταία γραμμή άμυνας του κεμαλικού καθεστώτος, σε μια περίοδο όπου ο στρατός αναγκάζεται να παραμένει στο παρασκήνιο, για να μη δώσει λαβή στους ευρωπαίους επικριτές της χώρας. Το τίμημα, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, είναι πως η Τουρκία κινδυνεύει ύστερα από αυτή την εξέλιξη να βυθιστεί στο χάος και να επανέλθει η χώρα στο «εμφυλιοπολεμικό» κλίμα περασμένων δεκαετιών.

    Δεν είναι βέβαια η πρώτη, και πιθανότατα δεν θα είναι η τελευταία φορά που οι τούρκοι δικαστές παρεμβαίνουν με τόσο απροκάλυπτο τρόπο στην πολιτική διαδικασία. Δικαίως ο κ. Ερντογάν χαρακτήρισε τη χώρα του «νεκροταφείο πολιτικών κομμάτων»- μια έκφραση που «δανείστηκε» από τον κουρδικής καταγωγής πρώην αντιπρόεδρο του ΑΚΡ και νυν βουλευτή του Ντενκίρ Μεχμέτ Φιράτ. Η Τουρκία έχει πλέον δημιουργήσει μια φρικτή παράδοση στην απαγόρευση της λειτουργίας πολιτικών κομμάτων, καθώς από το 1968 ως σήμερα έχουν τεθεί εκτός νόμου συνολικά 27 κόμματα. ▅ Η «εξορία» του Τουρκ
    Επικαλούμενο διασυνδέσεις του DΤΡ με το εκτός νόμου ΡΚΚ, το Δικαστήριο αφαίρεσε τα πολιτικά δικαιώματα 37 μελών του κόμματος, ενώ «εξορίστηκε» από τη Βουλή ο ηγέτης του, Αχμέτ Τουρκ. Ειδικότερα, απαγόρευσε σε 37 μέλη του DΤΡ τη συμμετοχή σε πολιτικό κόμμα για διάστημα μιας πενταετίας, περιλαμβανομένης της προβεβλημένης βουλευτίνας Λεϊλά Ζάνα. Δύο βουλευτές του Κόμματος αποπέμφθηκαν από την τουρκική Εθνοσυνέλευση, περιλαμβανομένου του Αχμέτ Τουρκ και της συμπροέδρου του κόμματος Αϊσέλ Τουγλούκ . Ο πρόεδρος του Δικαστηρίου Χασίμ Κιλίτς ανακοίνωσε ότι το κόμμα έκλεισε επειδή «εξελίχθηκε σε εστία δραστηριοτήτων εναντίον της ακεραιότητας του έθνους και της χώρας». Παρομοίασε, μάλιστα, την υπόθεση με το κλείσιμο στην Ισπανία του κόμματος «Μπατασούνα», που θεωρείτο πολιτική πτέρυγα της βασικής οργάνωσης ΕΤΑ.

    Είναι προφανές ότι η ετυμηγορία του δικαστηρίου ήταν προσχεδιασμένη ώστε να προκαλέσει ανάφλεξη στο Κουρδικό, εν μέσω γενικευμένου κλίματος έντασης αλλά και υψηλών προσδοκιών γύρω από το θέμα- και να περιπλέξει περαιτέρω τις προσπάθειες της κυβέρνησης Ερντογάν να προχωρήσει σε ευρεία συμφωνία με το κουρδικό στοιχείο και να τερματίσει οριστικά την 25ετή ένοπλη σύγκρουση εντός και εκτός των συνόρων του, ώστε να μπορέσει να αφοσιωθεί στην υψηλή νεο-οθωμανική εξωτερική πολιτική του. Είναι επίσης μια απόφαση που φέρνει την Τουρκία σε δεινή θέση έναντι της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία είχε προειδοποιήσει κατά της απαγόρευσης του Κόμματος Δημοκρατικής Κοινωνίας, επισημαίνοντας ότι συνιστά παραβίαση των δικαιωμάτων των Κούρδων. Ακόμη, με την παραίτηση και των υπολοίπων βουλευτών του κουρδικού κόμματος από το βουλευτικό αξίωμα τίθεται άμεσα θέμα εκλογών- κάτι που μάλλον ήταν και ο σκοπός των δικαστών.

    Για την ακρίβεια, αν παραιτούνταν- όπως είχαν οι ίδιοι προαναγγείλει και θεωρείτο βέβαιο- όλοι οι βουλευτές του DΤΡ, τότε οι κενές έδρες, μαζί με τις έξι που είναι ήδη κενές λόγω θανάτου βουλευτών, θα έφταναν τις 27, δηλαδή μόλις μία λιγότερη από τις 28 για τις οποίες το Σύνταγμα ορίζει διεξαγωγή συμπληρωματικών βουλευτικών εκλογών σε τρεις μήνες.

    ▅ Ο βουλευτής και το χαντάκι
    Οι κακές γλώσσες έλεγαν μάλιστα πως οι πιθανότητες να σκοτωθεί κάποιος βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος από κάποιο «ατύχημα» είχαν αυξηθεί κατακόρυφα τις τελευταίες ημέρες… Τελικά έπειτα από διαδοχικές παρεμβάσεις (και μυστικές επαφές) του Ερντογάν και άλλων πρωτοκλασάτων στελεχών του ΑΚΡ με την κουρδική ηγεσία, οι 19 βουλευτές που δεν καταδικάστηκαν αποφάσισαν να μην παραιτηθούν και απλά να «μετεγγραφούν», μέχρι νεωτέρας, στο «Κόμμα Ελευθερίας και Δημοκρατίας»- ένα κόμμααντικαταστάτη που ιδρύθηκε το 2008 αμέσως μετά την απαγγελία κατηγοριών σε βάρος του DΤΡ. Τον «ελιγμό» αυτόν, που προσφέρει πολύτιμο χρόνο και περιθώριο κινήσεων στον Ερντογάν για να ελέγξει καλύτερα την κατάσταση, φέρεται μάλιστα να ενέκρινε προσωπικά από την απομόνωση της «Νήσου των Σκύλων» ο έγκλειστος ηγέτης του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτσαλάν- κάτι που αν ισχύει επιβεβαιώνει την ύπαρξη μυστικών «διαύλων συνεννόησης» μεταξύ ΑΚΡ και ΡΚΚ…

    Ο κ. Ερντογάν κάνει ό,τι μπορεί για να ελέγξει την κατάσταση: «Είμαι εναντίον του σφραγίσματος πολιτικών κομμάτων… Δεν παρανομούν τα πολιτικά κόμματα. Την παρανομία την κάνουν φυσικά πρόσωπα και θα πρέπει να καταδικάζονται αυτά και όχι τα κόμματα. Διότι εσείς μπορείτε να κλείνετε ένα κόμμα, αλλά στη συνέχεια ιδρύεται ένα άλλο και με τις αποφάσεις αυτές δεν μπορούμε να πούμε ότι γίνονται βήματα θετικά από πλευράς Δημοκρατίας» είπε χαρακτηριστικά ο τούρκος πρωθυπουργός. Η αλήθεια είναι πως εδώ και πολλούς μήνες, τόσο τα ΜΜΕ της Τουρκίας όσο βέβαια και ο ίδιος ο τούρκος πρωθυπουργός, προσπαθούσαν να δώσουν την πλασματική εικόνα πως το «Κουρδικό Ζήτημα» οδεύει προς επίλυση και το λεγόμενο «Δημοκρατικό Ανοιγμα» της τουρκικής κυβέρνησης αποφέρει καρπούς.

    ▅ Ανέφικτες προσδοκίες
    Ο ίδιος ο κ. Ερντογάν καλλιέργησε ανέφικτες προσδοκίες διεθνώς, δίνοντας την εντύπωση πως βρίσκεται στα πρόθυρα επίλυσης των σοβαρών προβλημάτων που δημιουργεί στην Τουρκία το «Κουρδικό Ζήτημα». Ομως η κουρδική επίθεση στην Τοκάτη, πολύ μακριά από τις κουρδικές περιοχές του Νότου, όπου σκοτώθηκαν επτά τούρκοι στρατιωτικοί την ίδια μέρα που ο κ. Ερντογάν συναντιόταν στην Ουάσιγκτον με τον Μπαράκ Ομπάμα, ήταν κόλαφος για τον τούρκο πρωθυπουργό. Εδωσε το δικαίωμα στον αμερικανό πρόεδρο να τον πιέσει σε ό,τι αφορά το «Κουρδικό», στερώντας από τον κ. Ερντογάν τη δυνατότητα να εμφανιστεί ως ο «περιφερειάρχης» της Εγγύς και Μέσης Ανατολής.

    ▅ «Φωτιές» στους δρόμους
    Το σίγουρο είναι πως τώρα η φωτιά ξανάναψε- όχι μόνο στις αίθουσες του Δικαστηρίου και της Βουλής, αλλά στους δρόμους των πόλεων και των χωριών της ΝΑ Τουρκίας, και βέβαια στην ίδια την Κωνσταντινούπολη, όπου ζουν εκατομμύρια… «Ορεινοί Τούρκοι». Τα τουρκικά και διεθνή ΜΜΕ δεν αναφέρθηκαν ούτε καν ακροθιγώς στα μεγάλης έκτασης επεισόδια που έγιναν στις επαρχίες Χακάρι και Βαν, όπου χιλιάδες κούρδοι διαδηλωτές επετέθησαν κατά των συγκροτημάτων των στρατιωτικών κατοικιών, όπου κατοικούν οι τούρκοι αξιωματικοί. Και είναι αμφίβολο αν η φωτιά θα σβήσει με εκκλήσεις για «εθνική ενότητα»- ιδίως όταν κούρδοι διαδηλωτές δολοφονούνται εν ψυχρώ στους δρόμους- είτε από «αγανακτισμένους καταστηματάρχες», σαν αυτόν που εκτέλεσε δύο και τραυμάτισε εννιά Κούρδους στην Ανατολική Τουρκία. Ο νομάρχης της περιοχής Ερντογάν Μπεκτάς δήλωσε πως ο συγκεκριμένος καταστηματάρχης έσβησε την πυρκαϊά που προκλήθηκε στο κατάστημά του από βόμβα «μολότοφ» που είχαν ρίξει οι διαδηλωτές και όταν δέχθηκε δεύτερη εμπρηστική βόμβα πήρε το όπλο του και άρχισε να πυροβολεί.

    Οργια του παρακράτους
    Το «βαθύ» παρακράτος της χώρας, που με την υπόθεση «Εργκενεκόν» δέχθηκε βαριά πλήγματα, τώρα φαίνεται πως οργιάζει: υπάρχουν καταγγελίες στα ΜΜΕ πως λίγο πριν από τα μεγάλα επεισόδια στην Πόλη, που οδήγησαν στη δολοφονία ενός νεαρού κούρδου διαδηλωτή, «πήγαν στην περιοχή άγνωστοι με ένα μαύρο τζιπ και έδωσαν σε κάποιους πολίτες όπλα και χρήματα», με εντολές να πυροβολήσουν διαδηλωτές. Υπάρχουν καταγγελίες και για παρόμοιο περιστατικό που έγινε την περασμένη Κυριακή στην περιοχή Ντολάμπντερε στο Πέρα της Κωνσταντινούπολης. Ομάδα Κούρδων διαδήλωσε στην περιοχή, ρίχνοντας πέτρες και «μολότοφ», όταν τρεις άντρες άρχισαν να πυροβολούν «στο ψαχνό». Ειδικά στη Νοτιοανατολική Τουρκία, όπου ζει η πλειονότητα των 12 εκατομμυρίων Κούρδων, οι διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται σε καθημερινή βάση και συνοδεύονται από βίαιες συγκρούσεις με την Αστυνομία θυμίζουν εμφύλιο πόλεμο.

    Σχόλιο από Ερντογαν VS κεμαλικοί | 22/12/2009

  55. Τουρκία, μάχη εξουσίας στο Κουρδικό

    Η πολιτική λύση που προωθεί ο Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί το νέο πεδίο σύγκρουσης με το κεμαλικό κατεστημένο

    Του Σταυρου Λυγερου

    Το Κουρδικό αναδεικνύεται σε παράγοντα κλειδί όχι μόνο για την εσωτερική ευστάθεια της Τουρκίας, αλλά και για τη συνεχιζόμενη μάχη εξουσίας ανάμεσα στο κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) και στο κεμαλικό κατεστημένο. Με βασικό όπλο τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης Εργκένεκον (ο σιδερένιος βραχίονας του βαθέος κράτους), ο Ταγίπ Ερντογάν είχε για τα καλά στριμώξει τους στρατηγούς, υποχρεώνοντάς τους επανειλημμένως σε αναδίπλωση.

    Μέσα σε κλίμα πολιτικής ηγεμονίας δρομολόγησε το αποκαλούμενο Δημοκρατικό Ανοιγμα για πολιτική λύση του Κουρδικού. Η πολιτική αυτή άρχισε σταδιακά να παίρνει σάρκα και οστά. Πρωτοβουλίες καλής θέλησης, μάλιστα, όπως η παράδοση ομάδας Κούρδων ανταρτών, τροφοδότησαν ελπίδες για γρήγορη διευθέτηση.

    Το άνοιγμα Ερντογάν είχε τη θερμή υποστήριξη της Ουάσιγκτον. Οι Αμερικανοί επιδιώκουν τη σταθεροποίηση γενικά του Ιράκ και ειδικότερα του κουρδικού κρατιδίου στο βόρειο τμήμα της χώρας, το οποίο είναι και το πιστότερο έρεισμά τους στην ευρύτερη περιοχή. Για να διευκολύνουν τη σταθεροποίηση, προωθούν την εξομάλυνση των σχέσεων της Αγκυρας και με τη Βαγδάτη και με το Αρμπίλ.

    Βήματα προς αυτή την κατεύθυνση έκαναν και οι δύο πλευρές, αλλά υπάρχει πάντα το αγκάθι των Κούρδων της Τουρκίας. Γι’ αυτό και οι ΗΠΑ ωθούν τον Ερντογάν να λύσει με πολιτικά μέσα έναν εθνοτικό πόλεμο, που έχει κοστίσει δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, αποτελεί πηγή ανωμαλίας και λειτουργεί αποσταθεροποιητικά. Η πολιτική λύση του Κουρδικού, όμως, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Υπάρχουν σοβαρά εμπόδια και στις δύο πλευρές.

    Εντονες αντιδράσεις

    Ο αρχηγός της κεμαλικής αντιπολίτευσης Ντενίζ Μπαϊκάλ κατηγόρησε το άνοιγμα Ερντογάν πως «θα καταστρέψει και θα διαιρέσει την Τουρκία». Οι βουλευτές του αποχώρησαν από την Εθνοσυνέλευση, όταν συζητήθηκε το θέμα. Την αρνητική θέση του εξέφρασε εμμέσως πλην σαφώς και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Ιλκέρ Μπασμπούγ.

    Από την πλευρά του, το Kόμμα για μια Δημοκρατική Κοινωνία (DTP), που πολιτικά συνδέεται με το ΡΚΚ και εκφράζει την κουρδική ταυτότητα, δεν φαίνεται διατεθειμένο να αποδεχθεί μια (έτσι κι αλλιώς όχι πολύ ελκυστική) λύση που να μη συμπεριλαμβάνει τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Τον τελευταίο καιρό, πραγματοποιούνται διαδηλώσεις για τη βελτίωση των απάνθρωπων συνθηκών κράτησής του, ακριβώς για να δηλωθεί ο καθοριστικός ρόλος του.

    Ο ίδιος ο Οτσαλάν είχε υποδεχθεί θετικά το άνοιγμα Ερντογάν. Το ίδιο και ο πρόεδρος του DTP, Αχμέτ Τουρκ. Ο τελευταίος είχε δηλώσει ότι, εάν αλλάξει νοοτροπία το τουρκικό κράτος, τα όπλα των ανταρτών μπορεί να παραδοθούν σε τρεις μήνες. Στην πραγματικότητα και οι δύο εμμέσως υποδεικνύουν στον Ερντογάν να αποδεχθεί τον ιστορικό ηγέτη του ΡΚΚ ως παράγοντα της λύσης, αν όχι ως συνομιλητή.

    Ο Οτσαλάν, όμως, είναι κόκκινο πανί όχι μόνο για τους κεμαλιστές, αλλά και για την πλειονότητα των Τούρκων. Ακόμα και εάν ο Ερντογάν το αποδεχόταν ως αναγκαίο κακό, είναι πολιτικά δύσκολο να το κάνει. Παρά το γεγονός ότι το μετακεμαλικό καθεστώς έχει αποτύχει να επιβάλει στρατιωτική λύση στο Κουρδικό, παραμένει κατηγορηματικά αντίθετο στην ίδια την ιδέα της πολιτικής λύσης. Το μόνο που αποδέχεται είναι παράδοση άνευ όρων του ΡΚΚ.

    Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, το Κουρδικό μετατράπηκε σε πεδίο για ένα νέο γύρο σύγκρουσης των δύο πόλων εξουσίας στην Τουρκία. Το εναρκτήριο λάκτισμα έδωσε μια επίθεση ανταρτών. Την ημέρα που ο Ερντογάν συναντούσε τον Ομπάμα στην Ουάσιγκτον, αντάρτες (χωρίς εντολή της ηγεσίας του ΡΚΚ, όπως δήλωσαν) σκότωσαν επτά στρατιώτες, που περιπολούσαν στην Τοκάτ, περίπου 500 χλμ. μακριά από τις κουρδικές περιοχές.

    Η επίθεση είχε ισχυρό πολιτικό φορτίο. Μεταξύ των νεκρών ήταν και ένας λοχίας, ο οποίος μέχρι πρότινος ήταν δεσμοφύλακας του Οτσαλάν και είχε κατηγορηθεί ότι τον κακομεταχειριζόταν. Πλην αυτού του συμβολισμού, το ΡΚΚ απέδειξε ότι έχει δίκτυο και μπορεί να πραγματοποιεί δύσκολες καταδρομικές επιχειρήσεις σε όλη την Τουρκία.

    Η όξυνση του κλίματος διευκόλυνε την αντεπίθεση του κεμαλικού κατεστημένου. Με πρόταση του εισαγγελέα Αμπντουραχμάν Γιαλτσίνκαγια, το Συνταγματικό Δικαστήριο έθεσε εκτός νόμου το κουρδικό DTP και απαγόρευσε την πολιτική δραστηριότητα για μια πενταετία σε 37 στελέχη του. Μεταξύ αυτών είναι ο πρόεδρος Τουρκ και η αντιπρόεδρος Αϊσέλ Τουγλούκ, που έχασαν και τη βουλευτική ιδιότητά τους. Ο ίδιος εισαγγελέας το 2008 είχε προτείνει την απαγόρευση του κυβερνώντος κόμματος.

    Η απαγόρευση πυροδότησε μια αλυσίδα μαζικών και βίαιων διαδηλώσεων σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Τουρκίας. Στη Βαν και στο Χακάρι, μάλιστα, οι διαδηλωτές εισέβαλαν σε συγκροτήματα που κατοικούν αξιωματικοί. Απέφυγαν τις βιαιοπραγίες, αλλά απέδειξαν ότι ούτε οι αξιωματικοί μπορούν να νιώθουν ασφαλείς στη νοτιοανατολική Τουρκία.

    Είναι γενική η εκτίμηση ότι το Κουρδικό εισέρχεται σε μια νέα φάση όξυνσης, με αναδυόμενο στοιχείο τις συνεχείς μαζικές και δυναμικές διαδηλώσεις, που δικαιολογούν το χαρακτηρισμό «κουρδική ιντιφάντα». Στο σημείο όπου ωθούνται τα πράγματα, η Αγκυρα ή πρέπει να παίξει με τον Οτσαλάν ή να τον δολοφονήσει για να αφαιρέσει το εμπόδιο. Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, το κλίμα θα παροξυνθεί και οι κάθε είδους συγκρούσεις θα κλιμακωθούν με απρόβλεπτες συνέπειες.

    Επιστροφή με νέο κόμμα

    Στο πολιτικό επίπεδο, η πρώτη αντίδραση στην απαγόρευση ήταν η παραίτηση των 19 εναπομεινάντων βουλευτών του κουρδικού DTP, γεγονός που πιθανότατα θα οδηγούσε σε επαναληπτικές εκλογές. Ο Ερντογάν αντέδρασε στην απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, χαρακτηρίζοντας την Τουρκία «νεκροταφείο πολιτικών κομμάτων». Στόχος του κεμαλικού κατεστημένου, άλλωστε, είναι περισσότερο το άνοιγμά του για πολιτική λύση του Κουρδικού παρά το απαγορευθέν DTP. Επιπροσθέτως, ήθελε πάση θυσία να αποτρέψει τις επαναληπτικές εκλογές, επειδή οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μεγάλη πτώση του κόμματός του.

    Ολα δείχνουν ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός έδωσε κάποιες διαβεβαιώσεις στους Κούρδους βουλευτές, οι οποίες τους έπεισαν να μην επιμείνουν στην παραίτησή τους. Οι 19 εναπομείναντες βουλευτές ίδρυσαν το Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας και επανήλθαν στην Εθνοσυνέλευση. Η εξέλιξη εκτόνωσε κάπως το κλίμα στο κοινοβουλευτικό επίπεδο, αλλά όχι και στους δρόμους.

    Ο Ερντογάν θέλει να δώσει συνέχεια στο Δημοκρατικό Ανοιγμά του. Η νεοοθωμανική στρατηγική του είναι συμβατή με την αναγνώριση της κουρδικής ταυτότητας και ορισμένων δικαιωμάτων πολιτιστικού χαρακτήρα. Και σ’ αυτό το επίπεδο έχει την υποστήριξη και Αμερικανών και Ευρωπαίων.

    Από πολιτικής απόψεως, όμως, το έδαφος για πολιτική λύση του Κουρδικού έχει καταστεί ακόμα πιο δύσβατο. Οι τουρκικές ελίτ είναι διχασμένες σε αυτό το ζήτημα. Εκτός αυτού, όμως, στο γήπεδο του Κουρδικού διεξάγεται και η μάχη για την εξουσία. Αυτές τις ημέρες, ο αρχιστράτηγος Μπασμπούγ απείλησε εμμέσως πλην σαφώς τους δικαστές που ερευνούν την υπόθεση Εργκένεκον. Την καλύτερη απάντηση του την έδωσε ένας δημοσιογράφος, που έγραψε ότι το Γενικό Επιτελείο έχει κηρύξει ψυχολογικό πόλεμο εναντίον της κοινωνίας

    καθημερινή Hμερομηνία δημοσίευσης: 20-12-09

    Σχόλιο από Ερντογαν VS κεμαλικοί | 22/12/2009

  56. […] -Τουρκική Επαναστατική Αριστερά […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  57. […] -Τουρκική Επαναστατική Αριστερά […]

    Πίνγκμπακ από -Ο Καλεντερίδης ως “υπερπράκτωρ της ΚΥΠ” και οι Πόντιοι της Τουρκίας « Πόντος και Αριστερά | 13/01/2010

  58. Ομολογία ενός σκεπτόμενου Τούρκου δημοσιογράφου στην εφημερίδα SABAH
    (Δημοσιεύθηκε από christiannaloupa στο Νοεμβρίου 15, 2009.
    Παρατήρηση Χ.Λ. : Απορώ πώς ο Endin Ardic ζει ακόμα και δεν είχε την τύχη του Χραντ Ντινκ! Ας μην ξεχνάμε και το άρθρο 301 του Τουρκικού Ποινικού Κώδικα “Περί προσβολής του Τουρκισμού”!)

    Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που δημοσιεύεται στην έγκυρη εφημερίδα SABAH, από τον Engin Ardiç, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου…Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει µία
    σειρά από αλήθειες για τις οποίες το Κεµαλικό καθεστώς εδώ
    και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει….

    http://christiannaloupa.wordpress.com/2009/11/15/%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%80%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B7/

    Σχόλιο από omadeon | 07/02/2010

  59. thanks for the info….

    Σχόλιο από utovskitl | 26/02/2011

  60. ����� ��������

    Σχόλιο από vadik-just | 26/03/2011

  61. Do you need a revolution?

    Σχόλιο από earings | 05/04/2011

  62. I’ve learned a lot from your post

    Σχόλιο από go4 | 07/04/2011

  63. That´s a new point of view,interesting…

    Σχόλιο από Sara.N | 15/02/2012

  64. Looking for ………….

    Σχόλιο από sudunce | 02/03/2012

  65. Και επίσημα η Τουρκία χώρα που έχει άμεση σχέση με την τρομοκρατία

    Σχέσεις με Αλ –Κάιντα, Ιράν, μαύρο χρήμα παγκοσμίως η Τουρκία και με την «Βούλα» από τον διεθνή οργανισμό για την καταπολέμηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας
    Η Τουρκία, η μόνη χώρα του ΝΑΤΟ στην «γκρίζα λίστα» της FATF
    Μετάφραση – Απόδοση Γ. Μοτσάκος
    Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

    Αν και χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία παρέμεινε στην «γκρίζα λίστα » της Διεθνούς Ομάδας Χρηματοοικονομικής Δράσης (FATF), υπεύθυνη για την θέσπιση διεθνών προτύπων για την καταπολέμηση της χρηματοδότησης, της τρομοκρατίας (CFT), γεγονός που οφείλεται σε ανεπαρκή νομοθεσία και δυνατότητες στην τουρκική διοίκηση, αναφέρει η έκθεση της οργάνωσης, και δημοσιοποιεί η σημερινή τουρκική εφημερίδα todayszaman.com.

    Η οργάνωση (FATF) εξέδωσε ανακοίνωση αργά την Παρασκευή, αναφέροντας ότι παρόλο που έχουν υπάρξει βελτιώσεις στην Τουρκία για την καταπολέμηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, τον εντοπισμό και το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων των τρομοκρατών, εξακολουθούν να υφίστανται τα ίδια δυσεπίλυτα προβλήματα για τις τουρκικές αρχές.

    «Η Τουρκία συνέχισε να λαμβάνει μέτρα για τη βελτίωση του συστήματος καταπολέμησης της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, όπως αποδεικνύεται από πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις. Η FATF επικροτεί την πρόοδο της Τουρκίας σε μεγάλο βαθμό σύμφωνα με τα πρότυπα της οργάνωσης για την ποινικοποίηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας», δήλωσε εκπρόσωπος της διεθνούς οργάνωσης.

    «Ωστόσο, ορισμένα προβλήματα παραμένουν, όσον αφορά το νομικό πλαίσιο της τουρκικής δικαιοσύνης, για τον εντοπισμό και το «πάγωμα περιουσιακών στοιχείων» των τρομοκρατών, σύμφωνα με ψηφίσματα του ΟΗΕ (Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών) 1267 και 1373. Η FATF ενθαρρύνει την Τουρκία να αντιμετωπίσει αυτές τις στρατηγικές ανεπάρκειες και να συνεχίσει τη διαδικασία της εφαρμογής του σχεδίου δράσης της», συνεχίζει η ανακοίνωση της διεθνούς οργάνωσης.

    Η FATF, η οποία απαρτίζεται από 34 χώρες και δύο περιφερειακές οργανώσεις ως μέλη, διεξήγαγε σύνοδο στο Παρίσι στις 12 – 14 Φεβρουαρίου 2014, εξέδωσε ανακοίνωση μετά την ολοκλήρωση της συνόδου την Παρασκευή, αναφέρει το τουρκικό δημοσίευμα.

    Οι χώρες που βρίσκονται στην «μαύρη λίστα», σύμφωνα με ανακοίνωση της διεθνούς οργάνωσης, είναι το Ιράν και η Βόρεια Κορέα. Η Τουρκία βρίσκεται στην «γκρίζα λίστα», λόγω « δικαιοδοσιών με ανεπαρκείς στρατηγικές AML / CFT (ξεπλύματος μαύρου χρήματος / καταπολέμησης της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας) ελλείψεις που δεν έχουν σημειώσει επαρκή πρόοδο στην αντιμετώπιση των αστοχιών και ελλείψεων ή δεν έχουν δεσμευθεί στην εφαρμογή ενός σχεδίου δράσης που υποδείχθηκε από την διεθνή οργάνωση FATF, αναφέρει η ανακοίνωση.

    Οι υπόλοιπες χώρες που συμπληρώνουν την «γκρίζα λίστα» είναι Αλγερία, Εκουαδόρ, Αιθιοπία, Ινδονησία, Μιανμάρ, το Πακιστάν, Συρία και Υεμένη. Λόγω της προόδου τους σε ουσιαστικά ζητήματα αντιμετώπισης τέτοιου είδους, εξήλθαν από την γκρίζα λίστα της FATF, χώρες όπως η Κένυα και η Τανζανία.

    Η FATF σε σχετική δήλωση της καθιστά σαφές ότι η Τουρκία εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα. Βεβαίως, η Άγκυρα δεν είναι η μόνη. Επίσης, στην γκρίζα λίστα βρίσκονται η Αλγερία, το Εκουαδόρ, η Αιθιοπία, η Μιανμάρ, το Πακιστάν, η Συρία και η Υεμένη.

    «Η Τουρκία, όμως, είναι το μόνο μέλος του ΝΑΤΟ σε αυτόν τον κατάλογο», δήλωσε ο Jonathan Schanzer, πρώην Αμερικανός υπουργός Οικονομικών και αναλυτής των παράνομων μεθόδων χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, καθώς και μέλος του Ιδρύματος για την Άμυνα, σε μήνυμα του στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, αναφέρει η τουρκική εφημερίδα Zaman, μετά την σχετική ανακοίνωση της FATF!

    Ο Schanzer δήλωσε επίσης ότι «η απουσία της Τουρκίας από τη μαύρη λίστα ήταν τόσο προβλέψιμη όσο και ορθή. Η Τουρκία δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία που ανήκει το Ιράν ή η Βόρεια Κορέα. Ωστόσο τα ανησυχητικά ερωτήματα παραμένουν σχετικά με τη σχέση της Άγκυρας με ιρανούς εμπόρους χρυσού, τους ηγέτες της Χαμάς, της αλ-Κάιντα στη Συρία καθώς και με πρόσωπα που ορίζονται στο πλαίσιο του καθεστώτος των κυρώσεων των ΗΠΑ».

    Πριν από την σύνοδο της FATF, υπήρξαν αναφορές ότι η τουρκική λίρα είχε εξασθενήσει και τα αποθέματα μειώθηκαν λόγω των ανησυχιών για το ενδεχόμενο ότι η Τουρκία θα μπορούσε να τεθεί από την FATF στην μαύρη λίστα μαζί με το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα, λόγω της διαφθοράς και της παράνομης χρηματοδότησης, πράγμα που αποτέλεσε ανυπόστατο ισχυρισμό, υπογραμμίζει η ΖΑΜΑΝ.

    Σύμφωνα με την ιστοσελίδα ή διεθνής οργάνωση FATF ευρίσκεται υπό την αιγίδα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), ο οποίος είναι ένας διεθνής οργανισμός που θέτει τα παγκόσμια πρότυπα για την καταπολέμηση του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, της καταπολέμησης της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, και εργάζεται για να ενθαρρύνει τη συμμόρφωση των χωρών στα πρότυπα αυτά. Υπό την ιδιότητα αυτή προσδιορίζει χώρες με ελλείψεις, που θέτουν σε κίνδυνο το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.

    Σχόλιο: Και με την «βούλα» από τον διεθνή οργανισμό FATF, η Τουρκία παραμένει στην «γκρίζα λίστα» των χωρών που πράττουν λίγα πράγματα, για την καταπολέμηση της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας.
    Σύμφωνα με παλαιότερες πληροφορίες, σύμβουλοι της τουρκικής κυβερνήσεως έχουν κατηγορηθεί από τον τουρκικό τύπο (Χουριέτ) όπως ο Καντί για εμπλοκή τους με την Αλ Κάιντα, Χαμάς, Υπηρεσία πληροφοριών Τουρκίας, Ιράν, Σαουδική Αραβία, Αλβανία και Πακιστάν.
    Επίσης όσο αφορά την Συρία, σύμφωνα με πλήθος πληροφοριών και βίντεο, μέσα σε διάστημα έξι μηνών έχουν αποσταλεί από την Τουρκία στους αντικαθεστωτικούς μαχητές της Συρίας, περιλαμβανομένων και των μελών ομάδων που πρόσκεινται στην αλ Κάιντα, 47 τόνοι όπλων.
    Πιθανόν η Τουρκία να είχε «μπάρμπα στην Κορώνη» για να μείνει στην γκρίζα λίστα και όχι στην μαύρη λίστα που θα έπρεπε να βρίσκεται, αλλά «ας όψεται» που είναι χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, όπως δήλωσε και ο αμερικανός πολιτικός αφήνοντας έμμεσα υπονοούμενα για αυτό.

    Σχόλιο από Omer | 17/02/2014

  66. ΕΛΛΑΔΑ 16.02.2014 : 11:23
    Η ένοπλη δράση των «4» του Γκύζη

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ

    Προφυλακιστέοι κρίθηκαν μετά την απολογία τους, την Παρασκευή, στον ανακριτή οι Τούρκοι συλληφθέντες της «γιάφκας» στου Γκύζη.

    Στον επιχειρησιακό βραχίονα της ακροαριστερής τρομοκρατικής οργάνωσης DHKP-C θεωρεί η ΕΛ.ΑΣ. ότι ανήκουν οι τέσσερις Τούρκοι που συνελήφθησαν σε διαμέρισμα με όπλα και εκρηκτικά στην οδό Γενναδίου στου Γκύζη. Αποδεικνύεται μάλιστα ότι στον ίδιο «πυρήνα» ανήκαν και οι τρεις Τούρκοι υπήκοοι, που είχαν συλληφθεί το καλοκαίρι μέσα σε φουσκωτό σκάφος με όπλα και πυρομαχικά στα ανοικτά της Χίου.

    Ως επικεφαλής του «στρατιωτικού» σκέλους της οργάνωσης εμφανίζεται ο 49χρονος Χουσεΐν Τεκίν που συνελήφθη στου Γκύζη. Είναι ο μόνος από τους τέσσερις σε βάρος του οποίου εκκρεμούσε «ερυθρά αγγελία» της Interpol Τουρκίας για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Ο 49χρονος φέρει το προσωνύμιο «Αδελφός» και σύμφωνα με πληροφορίες και δημοσιεύματα από την Τουρκία ανέλαβε την αρχηγία της ένοπλης πτέρυγας της οργάνωσης DHKP-C μετά τον θάνατο του ιδρυτή της Ντουρσούν Καρατάς το 2008. Γενετικό υλικό του Τεκίν βρέθηκε σε όπλα και αντικείμενα που κατασχέθηκαν στο φουσκωτό σκάφος στη Χίο, ενώ ο ίδιος είχε μισθώσει διαμέρισμα στην Τριανδρία Θεσσαλονίκης, το οποίο εντοπίστηκε έπειτα από έκρηξη μηχανισμού στα χέρια μέλους της οργάνωσης. Ο 49χρονος που έχει εκτίσει ποινή φυλάκισης 13 ετών στην Τουρκία μετά την αποφυλάκισή του φέρεται να βρήκε αρχικά καταφύγιο στη Συρία και ακολούθως στην Ελλάδα. Στελέχη των διωκτικών αρχών που ενεπλάκησαν σε έρευνες για τη δράση της οργάνωσης δήλωσαν στην «Κ» ότι κατά διαστήματα περιέρχονταν σε γνώση τους πληροφορίες (κυρίως από ξένες υπηρεσίες Πληροφοριών) για την παρουσία του Τεκίν στην Ελλάδα.

    Ο δεύτερος από τους συλληφθέντες με πλαστά στοιχεία Bayir Cengiz είναι σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ. ο 41χρονος Ισμαήλ Ακόλ ή «Χρήστος», όπως ήταν γνωστός στην Ελλάδα. Σύμφωνα με πληροφορίες από την ΕΛ.ΑΣ. και δημοσιεύματα στον Τύπο της Τουρκίας ο Ακόλ είχε πάρει μέρος στη δολοφονία του γενικού διευθυντή της Τoyota στην Τουρκία, Οζντεμίρ Σαμπαντσί, το 1996. Τα ίχνη του 41χρονου από την Τουρκία είχαν χαθεί για περισσότερα από 15 χρόνια, ενώ σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες ο ίδιος είχε βρει καταφύγιο στην Ελλάδα (και τη Γερμανία) για περισσότερο από μια δεκαετία. Μάλιστα, οι τουρκικές αρχές φέρονται και στο παρελθόν να είχαν ζητήσει τη σύλληψη και έκδοσή του στην Τουρκία.

    Εκτιμάται ότι οι συλληφθέντες προμηθεύονταν όπλα και πυρομαχικά από την Ελλάδα, τα οποία στη συνέχεια μετέφεραν στην Τουρκία, όπου ανέπτυσσαν τη δραστηριότητά τους. Ο 34χρονος Μεχμέτ Γιαϊλά, για παράδειγμα, που συνελήφθη στο φουσκωτό στη Χίο αποδείχθηκε ότι είχε επισκεφθεί το κρησφύγετο με τα όπλα στου Γκύζη. Πλην του Γιαϊλά, για την υπόθεση της Χίου είχαν συλληφθεί ο 55χρονος Χασάν Μπιμπέρ (κατηγορείται για την επίθεση με χειροβομβίδες στο υπ. Δικαιοσύνης στην Αγκυρα την άνοιξη του 2013) και ο 54χρονος Σινάν Οκτάι Οζέν. Ολοι τους κρατούνται στη ΣΤ΄ πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, ενώ για τους δύο πρώτους ο Αρειος Πάγος απέρριψε τον Νοέμβριο του 2013 αίτημα έκδοσής τους στην Τουρκία. Για τον Σινάν Οκτάι Οζέν το αίτημα έκδοσής του κοινοποιήθηκε (όπως είχε αποκαλύψει η «Κ» στο φύλλο της 2ας Φεβρουαρίου) τη 16η Ιανουαρίου, ενόσω δηλαδή βρισκόταν σε εξέλιξη το θρίλερ της έκδοσης του πρώην διοικητή του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, Αγγελου Φιλιππίδη, στην Ελλάδα.

    Τους συλληφθέντες της Χίου είχαν προσφάτως ανακρίνει αξιωματούχοι του FBI, ενώ πρόσφατο δημοσίευμα της «Χουριέτ» ανέφερε ότι στην έρευνα για την υπόθεση του Γκύζη συνεργάστηκαν η EYΠ, η τουρκική MIT και η CIA.

    Σχόλιο από Αγγελος Φιλιππίδης | 18/02/2014

  67. fight like a girl- στη μνήμη της Γκιουνάι Ογκρενέρ

    Ποιος, πες μου, ποιος ζωγράφος
    θα μπορούσε να απεικονίσει
    την ομορφιά
    τη χαρά σου
    ολοκαύτωμα όταν γινόσουν.
    Ποιο, πες μου, ποιο θερμόμετρο
    θα μπορούσε να μετρήσει
    τον πυρετό σου
    και τις φλόγες
    όταν εσύ καιγόσουν.
    Τα μαλλιά σου συντρόφισσα,
    τα μαλλιά σου
    που έκοψες πριν τη θυσία
    πλέουνε στη θάλασσα.
    Η επιθυμία σου, συντρόφισσα,
    η τελευταία σου πεθυμιά
    «μη σταματάτε τα συνθήματα».
    Κοιμήσου ήσυχα
    Ακούγονται πιο δυνατά!

    Η Γκιουνάι Ογκρενέρ γεννήθηκε στις 18 Νοέμβρη του 1973. O πατέρας της ήταν μπάτσος που εκτελέστηκε από κομμουνιστές αντάρτες, γεγονός που παραδόξως την οδήγησε στο να μισήσει την κυβέρνηση. Εντάχθηκε στην Επαναστατική Νεολαία της Ντεβ Σολ (Επαναστατική Αριστερά). Φυλακίστηκε το 1994 και έξι χρόνια αργότερα συμμετείχε στη μεγάλη απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων του DHKP-C (Eπαναστατικό Λαϊκό Aπελευθερωτικό Κόμμα-Mέτωπο). Μετά από 109 ημέρες απεργίας και βασανιστηρίων έχασε τη ζωή της, μαχόμενη μέχρι τέλους για την ελπίδα και το όραμα της αταξικής κοινωνίας. Συνολικά 122 αγωνίστριες και αγωνιστές έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα ενάντια στα κελιά απομόνωσης τύπου F στην Τουρκία, ενώ κατά τη διάρκεια εισβολής των μπάτσων σε 20 φυλακές στις 19 Αυγούστου του 2000 δολοφονήθηκαν 28 πολιτικοί κρατούμενοι.
    Αυτή τη στιγμή 10 τούρκοι κομμουνιστές αντάρτες, πολιτικοί σύντροφοι της Γκιουνάι, βρίσκονται έγκλειστοι σε διάφορες φυλακές της ελλαδικής επικράτειας (Λάρισα, Δομοκός, Διαβατά). Οι μπάτσοι και οι μυστικές υπηρεσίες τριών κρατών (Τουρκία, ΗΠΑ και Ελλάδα) έχουν ξεκινήσει ένα μανιώδες πογκρόμ εναντίον των πολιτικών προσφύγων από την Τουρκία και το Κουρδιστάν, με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση των επιχειρηματικών συμφερόντων που υπογράφηκαν πέρσι από τις κυβερνητικές ορντινάτζες του κεφαλαίου Ερντογάν και Σαμαρά. Να ενεργοποιήσουμε τη διεθνιστική μας αλληλεγγύη, να μην αφήσουμε μόνους τους πολιτικούς κρατούμενους από Τουρκία και Κουρδιστάν.

    πηγή: Οι γυναίκες που δεν έσκυψαν το κεφάλι, εκδ. Ο αγώνας

    http://halastor.blogspot.gr/2014/03/fight-like-girl.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/03/2014


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: