Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;

UYX8PlZZUwSF ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ  ή  ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΣΩΣΤΟ! ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΕΙΠΕ ΤΕΛΙΚΑ;;;

Ο ΕΝΓΚΕΛΣ ΑΓΑΠΗΤΟΙ, Ο ΕΝΓΚΕΛΣ…

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ γράφει στην περίφημη «Μπροσούρα του Γιούνιους» ή άλλως «Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας» (όπως παρατίθεται στο «marxists.org»):

«Ο Φρίντριχ Ενγκελς είπε κάποτε: «Η αστική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: ή πέρασμα στο σοσιαλισμό ή ξανακατρακύλισμα της ανθρωπότητας στη βαρβαρότητα«. Τι σήμαινε όμως «ξανακατρακύλισμα στη βαρβαρότητα» από το σημερινό επίπεδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού; Μέχρι σήμερα διαβάζουμε, αναμφισβήτητα, τα λόγια αυτά χωρίς να εμβαθύνουμε στο νόημα που κρύβουν και τα παραθέτουμε χωρίς να προαισθανόμαστε την τρομερή βαρύτητά τους. Σήμερα όμως, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας για να καταλάβουμε τι σημαίνει κατρακύλισμα της αστικής κοινωνίας στη βαρβαρότητα».

Και στη συνέχεια η Ρόζα Λούξεμπουργκ προσθέτει:

«Σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά στην επιλογή όπως ακριβώς το είχε προβλέψει πριν από μια γενιά ο Φρίντριχ Ενγκελς (σ.σ.: η υπογράμμιση, όπως και παραπάνω, δική μας): Είτε θρίαμβος του ιμπεριαλισμού (…). Είτε νίκη του σοσιαλισμού…».

Ο Φρίντριχ Ενγκελς, λοιπόν!

Ούτε ο Καστοριάδης, ούτε – φυσικά – ο Παπανδρέου. Ο Ενγκελς!

Μα, τότε, γιατί οι φιγουρατζήδες της «ευρυμάθειας», όταν αναφέρονται στην καταγωγή τού «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», ακόμα κι όταν παραθέτουν αποσπάσματα από τα γραφτά της Λούξεμπουργκ, το όνομα «Ενγκελς» το… ξεχνούν, το απαλείφουν;

0263Προφανώς επειδή είχε δίκιο η Ρόζα. Οτι, δηλαδή, ορισμένοι, στα λόγια αυτά – «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» – ούτε να εμβαθύνουν μπορούν, ούτε την τρομερή βαρύτητά τους να προαισθανθούν.

Υποψιαζόμαστε, όμως, κάτι ακόμα: ότι η «αμνησία» και η «αβλεψία» τους, όσον αφορά στον Ενγκελς, προέρχονται από το γεγονός ότι τον Ενγκελς πολύ δύσκολα μπορούν να τον παρουσιάσουν σαν κάτι διαφορετικό ή κάτι λιγότερο απ’ ό,τι ήταν: Ηταν ο θεμελιωτής μαζί με τον Μαρξ του επιστημονικού σοσιαλισμού – κομμουνισμού. Ηταν εκείνος που πέραν των άλλων, απευθυνόμενος στον κάθε υποκριτή, ημιμαθή ή αναθεωρητή (σαν αυτούς που θέλουν «σοσιαλισμό» χωρίς όμως τη «δικτατορία του προλεταριάτου»), απαντούσε ως εξής:

«Λοιπόν, κύριοι, θέλετε να μάθετε με τι πράγμα μοιάζει επιτέλους αυτή η δικτατορία; Κοιτάξτε την Κομμούνα στο Παρίσι. Αυτή ήταν η δικτατορία του προλεταριάτου».

Είναι, επομένως, πασιφανές: οι αποκοτιές των «φιγουρατζήδων» έχουν ένα όριο. Εντάξει να μιλούν για «σοσιαλισμό». Εντάξει, κάποιοι να θυμούνται ακόμα και την Ρόζα. Αλλά με τον Ενγκελς τα πράγματα «αγριεύουν». Γιατί στην περίπτωση αυτή, ούτε με τον όρο «σοσιαλισμός» μπορούν να παίζουν, ούτε τους σοσιαλιστές να καμώνονται…

 Από το Ριζοσπάστη

Advertisements

19/10/2009 - Posted by | -Διάφορα, -Ιδεολογικά, -Λαογραφία, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

58 Σχόλια »

  1. Νόμιζα ότι σε ερωτήματα τύπου:

    «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» (ΠΑΣΟΚ)
    «Καραμανλής ή χάος» (ΝΔ)

    …ήμασταν ξεκάθαροι στην απάντησή μας: ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΑΟΣ

    Σχόλιο από Δημήτρης | 19/10/2009

  2. Νόμιζα ότι το σωστό για το ΠΑΣΟΚ ήταν:

    «Σοσιαληστεία ή βαρβαρότητα»

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 19/10/2009

  3. Σοσιαλισμός η βαρβαρότητα;

    Χχμμ οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις βιάζουν κάθε λέξη άξιας και την κάνουν ένα κουτσαβακίστικο μπεγλέρι στα χέρια τους, για να ζαλίσουν οι χάντρες του τα μυαλά των ψηφοφόρων και το καταφέρνουν μια χαρά.
    Στα χρόνια που περνάμε θα δούμε καπιταλιστικά κόμματα να μας παρουσιάσουν κάποιο όνομα σαν –νεοφιλελεύθερος κομουνισμός – αρκεί αυτό να εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους.

    Και θα πιάσει, να μου το θυμηθείτε

    Σχόλιο από κατσε καλααα | 19/10/2009

  4. Μαλλον ζουμε σε μια εποχή οπου τα Παλια Ψηφιδωτα διαλυονται και αναυντιθενται διαρκώς με καινουριες Ψηφιδες υβΡΙΔΙΑ ΟΠΟΥ ΣΥΝΥΠΆΡΧΟΥΝ ΕΝ ΕΝΤΆΣΕΙ και σοσιαλισμός και Νεο-παλιο φιλελευρισμός και αναρχια και βαρβαροτητα κλπκλπ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/10/2009

  5. Σωστότατον. Πάντως, πρέπει να σημειωθή, ότι ο οικονομικός ντετερμινισμός του ΚΚΕδικου κ.τ.ο. συνθήματος «το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι ο νέος κόσμος, ο σοσιαλισμός» δεν αφήνει περιθώρια για πολλές …επιλογές.

    Ο Καστοριάδης, με την ευκαιρία, ενεβάθυνε στο σύνθημα αυτό όσο δεν έκαναν και δεν θα μπορούσαν ποτέ να το κάνουν οι μαρξιστές και ειδικότερα οι τροτσκιστές και ο ίδιος ο Λέων Τρότσκι.

    Εντάξει, ανάβω φωτιές, αλλά αυτή είναι η αποστολή μου ως αγωνιζόμενου Χριστιανού. 🙂

    Πολλές ευχές, πολύ ενδιαφέρον άρθρο…

    Σχόλιο από philalethe00 | 19/10/2009

  6. “Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”
    “Καραμανλής ή χάος”
    και φυσικά το παλίο των Κατηχητικών :
    »Η Χριστός ή Χαος»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/10/2009

  7. Αυτό είναι γνωστό, δλδ οτι το έγραψε η Ρόζα Λούξεμπουργκ και χρησιμοποίησε το όνομα του Φρίντριχ Ενγκελς για να ισχυροποιήσει το γραπτό της.

    Έλα όμως που όσο και να έχω ψάξει δεν έχω βρει γραμμένη αυτήν την φράση του Φρίντριχ Ενγκελς!!!

    Το έργο του είναι γεμάτο απο αυτήν την αντίθεση (ο σοσιαλισμός ενάντια στην αστική βαρβαρότητα), αλλά γραμμένο δεν το έχω δει εγώ κάπου.

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 20/10/2009

  8. @Καναλιώτης

    Αγαπητέ, ενδιαφέρον, πάντως δεν πρέπει να σου διαφεύγη, οτι η βαρβαρότητα αυτή δεν αφορά το «αστικό κοινωνικό-οικονομικό σύστημα». Αφορά μίαν άλλη ιστορική εναλλακτική, όπως αυτή σαρκώθηκε, π.χ. στην Σοβιετική Ένωση ή στην Μαοϊκή Κίνα, στην νατσιστική Γερμανία, την φασιστική Ιταλία κτο..

    Θα μου πης, δεν συμβιβάζεται με τα στάδια που προβλέπει ο Μαρξ στο Κεφάλαιο και αλλαχού. Ναι. Αλλά αυτο θα έπρεπε …ήδη κάποτε να το αντιληφθούμε, ότι, δηλαδή, χρειάζεται άλλη «επαναστατική θεωρία». Ευχές…

    Σχόλιο από philalethe00 | 20/10/2009

  9. @philalethe00 Όλο το έργο του Φρίντριχ Ένγκελς προσπαθεί να αποδείξει την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού απέναντι στην αστική βαρβαρότητα. Η μελέτη του ξεκινάει απο την αρχή του ανθρώπινου γένους (που στις πρόγονες κοινωνίες προσπαθεί να βρει κοινοβιακά στοιχεία) και καταλήγει στη σύγχρονή του αστική δημοκρατία όπου ο προλετάριος «δεν έχει να χάσει παρά τις αλυσίδες του» και η συσσώρευση υπεραξίας είναι το πλέον σημαντικό ανθρώπινο καθήκον. Έτσι η βαρβαρότητα στο έργο του Φρίντριχ Ένγκελς, αφορά καθαρά το αστικό κοινωνικό-οικονομικό σύστημα.

    Όσον για την Σοβιετική Ένωση και τη «Μαοϊκή» Κίνα δεν μπορούμε τόσο ανέμελα να αφορίζουμε. Ακόμη περισσότερο δεν πρέπει να ταυτίζουμε την προσπάθεια του ανθρώπου για εξανθρώπιση όπως έγινε στην Σοβιετική Ένωση και την Σοσιαλιστική Κίνα με την αποκτηνοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης όπως τα είδαμε ή τα διαβάσαμε στην χιτλερική γερμανία και στα άλλα φασιστικά καθεστώτα.

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 20/10/2009

  10. Παρακολουθησα την ανουσια ατερμονη συζητηση στο προηγουμενο μπλοκ μεταξυ των βασικων συντελεστων ακατασκχετη φλυαρια αμεσοδημοκρατικης ανοησιας με 3000 κοντοζουριχμανους ταγους και προστατες των παντων α ναι πιασαμε και λιγο γενοκτωνια με ΝΟΦικη βουλγαρμακια

    Ελεος ρε παιδια αν ετσι συνεχισετε τοτε ειμαι αναφανδον με την βαρβαροτητα.

    λυπαμαι πολυ που σας παρεσυρε ενας μα…… Την βαρβαροτητα την ζουμαι για τον σοσιαλισμο αν θελεται να συζητησουμαι εδω ειμαστε και ο καθ΄εις και τα οπλα του

    Σχόλιο από kiamul | 20/10/2009

  11. Στο σοσιαλισμό που ονειρευόμαστε, εμμονικοί στερημένοι και ανοργασμικοί τύποι δεν θα έχουν καμιά θέση. Γιατί αυτοί κυρίως -περισσότερο κι από τους καπιταλιστές- έχουν την ψυχολογική βάση για να μετατρέψουν το σοσιαλισμό σε βαρβαρότητα, όπως απέδειξαν οι σύντροφοι στην ΕΣΣΔ.

    Θα επιτρέψουμε την επανένταξη, αφού περάσουν πρώτα από σχετική θεραπεία

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 21/10/2009

  12. @Καναλιώτης
    Κατ’αρχάς, αναφέρομαι στην Λούξεμπουργκ και κατόπιν. Όσον αφορά τα επίλοιπα, λυπάμαι, αλλά αυτά είναι πολύ …..(κοσμο)θεωρητικά. Η εξανθρώπιση του ανθρώπου δεν μπορεί ποτέ να γίνη από ένα καθεστώς που πρεσβεύει δια των ακαδημαϊκών του, ότι «ο άνθρωπος είναι ένα ζώο που φκιάχνει εργαλεία». Δεύτερον, στο υλικό μέρος, δεν επέτυχε καμμία χειραφέτηση, αν εξαιρέσουμε, βέβαια, την νομολογία. Οπωσδήποτε, οι νόμοι της ΕΣΣΔ ήσαν θαυμάσιοι. Κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, ανεξιθρησκεία, εργατικά συμβούλια κ.τ.ο. Στην πράξη, αυτά, μετά το 1922-1927 ιδιαίτερα) λειτουργούσαν ως μία στυγνή, πολιτικά δικτατορική ταξική κοινωνία με άρχουσα τάξη την «νομενκλατούρα» που κατέπνιγε όποια γνήσια σοσιαλιστική επανάσταση, όπως την αντιγραφειοκρατική ουγγρική τοιαύτη ή την θαυμάσια χριστιανοσοσιαλιστική στην Πολωνία του Λεχ Βαλέσα που βγήκε μέσα από τον Λαό και την (παραδοσιακά χριστιανική) εργατιά.

    Μάλλον πρέπει να βρεθή άλλο πρότυπο, αγαπητέ… Ειδάλλως, η Αριστερά έχει πιάσει ταβάνι ήδη απήχησης, με φθίνουσα πορεία. Χαιρετώ μετά πολλών ευχών. 🙂

    Σχόλιο από philalethe00 | 21/10/2009

  13. @Ματσουκάτες
    Μόλις το είδα. Αν μου επιτρέπης, πολύ …φροϋδομαρξιστικό. 🙂

    Αυτό που χρειαζόμαστε είναι, για να χρησιμοποιήσω γλώσσα ασκητική και μοσκωφική τον «μανικό και μαζί νηφάλιο έρωτα για τον όλο Άλλο». Αυτό το βαθύτατα ερωτευμένο αυτοθυσιαστικό ανθρωπολογικό πρότυπο. Ελπίζω, ότι το έθεσα με κάποια σαφήνεια… 🙂 Πολλούς χαιρετισμούς και να ξανα-ξαναευχαριστήσω για την αβραμιαία φιλοξενία. 🙂

    Σχόλιο από philalethe00 | 21/10/2009

  14. Γι αυτό και άρχισα να αγαπάω με «μανικό και μαζί νηφάλιο έρωτα για τον όλο Κιαμούλη«. Όμως επειδή είμαι πιστός στο Κόμμα και υπηρέτης της εργατικής τάξης, είτε το θέλει είτε όχι, τα συναισθήματά μου δεν θα με αποτρέψουν να τον στείλω σε στρατόπεδο αναμόρφωσης με την κατάλληλη παρέα, ώστε να ξεπεράσει τις εμμονές του και τις καθηλώσεις και να πάψει να είναι γκρινιάρης και να σπάει συνεχώς τα νεύρα της εργατικής τάξης, προσπαθώντας να αποδείξει ότι είναι αυθεντικός και πρώτος κομμουνιστής κι επαναστάτης. Κι ότι όλοι οι άλλοι βρωμεροί πράκτορες του καπιταλισμού. Βέβαια, μετά γλυκά μας λέει ότι νοιώθει σα ναύτης στην Κροστάνδη.

    Γι αυτό, ο «μανικός και μαζί νηφάλιος απραγματοποίητος έρωτας» προβλέπω ότι σε λίγο θα γίνει εμμονή και τότε ποιος μας σώζει.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 21/10/2009

  15. Νομίζω πως το ποστ είναι παρμένο από παλιό (προεκλογικό των ευρωεκλογών) άρθρο του Ν. Μπογιόπουλου στον Ριζοσπάστη. Δίκιο έχει ότι η Ρόζα Λούξεμπουργκ αναφέρει πως το τσιτάτο είναι του Ένγκελς. (Αλλά όχι ΦρίντριχΤ, προς θεού! Φρίντριχ τον έλεγαν).

    Όπως όμως λέει ο Καναλιώτης, τέτοια φράση δεν υπάρχει στον Ένγκελς.

    Είχα γράψει παλιότερα για το θέμα:
    http://sarantakos.wordpress.com/2009/05/27/barbarei2/

    Σχόλιο από sarant | 21/10/2009

  16. Πολύ σωστά κ. Σαραντάκο. Ευχαριστούμε για την πληροφορία. Το κενό επληρώθη! Δυστυχώς το «τ» ήταν κι αυτό του Μπογιόπουλου. Αλλά είδα ότι κι εσείς σεβαστήκατε το «τ». Ενώ εμείς μετά την υπόδειξή σας το εξοντώσαμε κανονικώς. 8)

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/10/2009

  17. Εγώ πάλι εχω την εντυπωση οτι υπάρχει μια παραδοξα στενή σχεση αναμεσα στον »μανικό και μαζί νηφάλιο έρωτα» της Νεορθοδοξιας και με ενα Παλαιο Σταλινικά Μοντελο »σοσιαλισμου» που «μανικά και νηφαλια » οδηγησε στα Γκουλαγκ γεματο αγαπη για το Ολο Αλλο

    κατα τα’αλλα τι αλλο ειναι ο άνθρωπος παρά » ένα ζώο που φκιάχνει εργαλεία”.
    Και γιατί να ειναι Οτιδηποτε αλλο; Δεν θαταν μάλλον Ανθρωποκεντρικο αυτο;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/10/2009

  18. Noσφεράτε… εξαίρετο το τελευταίο.

    Εύγε δάσκαλε.

    Κiamul-Mατσουκάτε, βλέπω ότι κάτι ψήνεται στο δρόμο για το σοσιαλισμό.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/10/2009

  19. Για το πρόβλημα που εντόπισε ο Καναλιώτης, υπήρξε μια ενδιαφέρουσα εξήγηση από τ層Μαύρο Πρόβατο» στου Σαραντάκου:

    «…επισημαίνω οτι η χαλαρή αναφορά σε ρήσεις που αποδίδονται σε άλλους είναι στοιχείο του στυλ γραφής του Μαρξ αλλά και του Πλεχάνωφ και του Λένιν και του Τρότσκι – όχι όμως του Έγκελς που συνήθως τεκμηριώνει τα παραθἐματα.

    Στο “η 18η Μπρυμαίρ”…, το παροιμιώδες πλέον:
    Ο Χέγκελ παρατηρεί κάπου οτι όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα και χαρακτήρες εμφανίζονται, ας πούμε, δυό φορές. Ξέχασε να προσθέσει: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα
    είναι τέτοια περίπτωση: όχι μόνον δεν υπάρχει ταυτόσημο χωρίο στα γραπτά του Χέγκελ, αλλά ακόμα και το σχήμα, δύσκολα συνάγεται από μερικά κείμενα, ενώ καταρρίπτεται από άλλα που επιμένουν στο στοιχείο της πρωτοτυπίας στις κάθε φορά διαμορφωμένες ιστορικές συγκυρίες.

    Είναι πάντως σαφές οτι το περιεχόμενο που δίνει η Λ. στη φράση, το βρίσκουμε ήδη στο Κ.Μανιφέστο. Πρόκειται μάλιστα για μια βαθύτερη ιδέα από τον σε ρομαντικό στυλ χαρακτηρισμό του καπιταλισμού ως απάνθρωπου. Ένα επίσης στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της εκδοχής της (ίδιας της) Λ., είναι οτι ο Έγκελς είχε προβληματιστεί με το θεωρητικό περιεχόμενο του όρου “βαρβαρότητα” που προέκυπτε από το έργο του ανθρωπολόγου Μόργκαν, στο οποίο βασίστηκε και για την “Καταγωγή της οικογένειας”…… … «

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/10/2009

  20. Προφανώς Φρίντριχ και όχι Φρίντριχτ, που έπεσε θύμα του «κόπυ πέιστ» για να γλυτώνω πληκτρολόγηση. Καλά έκανε και ο κ. Σαραντάκος, γιατί δεν θέλει πολύ να πολιτογραφηθεί μόνιμα έτσι. 🙂

    Έτσι που επιλεκτικά το διόρθωσες, όμως, πόντιε, μοιάζει να έχω φέρει εγώ το Τ στον Φρίντριχ και όχι εσύ μέσω Μπογιόπουλου.

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 21/10/2009

  21. Αν οι Ματσουκατες και Κιαμουλ νυμφευθουν κανω δωρο το ταξιδι του μελιτος σε νεοφιλελευθερη σουιτα στο Χιλτον Ζυριχης. Ελπιζω η σοσιαλιστικη πρακτικη του Κιαμουλ να μην καμφθει και να ριζοσπαστικοποιησει καθαριστριες, παραδουλεφτρες, σωφερ, ρεσεψιονιστ, μαγειρες κλπ εναντι των αστων ενοικων.

    Σχόλιο από Zurichman | 21/10/2009

  22. Παντως ειναι πολυ ενδιαφερον ο ανθρωπολογικος του Μαρξισμου. Ο ανθρωπος ως κατασκευαστης εργαλειων. Ειναι ενδιαφερον να δει τις δυο ακραιες μορφες της δεξιας και της αριστερας στην νεωτερικοτητα ποσο μοιαζουν.
    Απο την μια ο ακραιος καπιταλισμος ενδιαφερεται για οσους φτιαχνουν τα περισσοτερα εργαλεια.
    Απο την αλλη ο κομμουνισμος ενδιαφερεται στο κατα ποσο αυτοι που φτιαχνουν λιγα εργαλεια θα τα παρουν απο αυτους που φτιαχνουν τα πολλα.

    Σχόλιο από Zurichman | 21/10/2009

  23. Με κουραζετε αφανταστα με τα επιμερους χανετε την ουσια και πριονιζεται τα πριονιδια. το ερωτημα ειναι ουσιωδες και μπαινει στην ημερησια διαταξη καθε ανθρωπου που αντιλαμβανετε το τι γινεται γυρο του σ΄ολα τα μηκη και τα πλατη του πλανητη καιεσεις ψαχνεται να βρειτε ποιος το πρωτοειπε ,θα συζητησουμε το πως ενοει πως καταλαβενει ο καθενας σημερα την βαρβαροτητα και πως τον σοσιαλισμο του μελλοντος μας!

    ΜΑΤΣΟΥΚΑ στο ξαναπα και δεν ενοεις να το καταλαβης δεν με τοποθετης εσυ οπου θελεις, οσο για τους χαρακτηρισμους θα πρεπει να πονεσες πολυ που εδειξα το μπανκ ραουντ του εαυτου σου και των ματσουκεων .

    ΟΜΕΡ (ας τα παλαλας και τερ τ΄ορφανεμενας) ερωτικη σχεση με φιλιπινεζες του καπιταλισμου δεν γινεται κι αν γινεται δεν πινεται. εγροικας ντο λεω .

    Με τον αλλον δεν ασχολουμε γιατι ο σκοπος του εδω ειναι προφανης και ορισμενοι δεν ενοουν να το καταλαβουν

    Σχόλιο από kiamul | 21/10/2009

  24. Zurichman,

    εκτός από δεξιός, είσαι και προβοκάτορας

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 21/10/2009

  25. αρπα μια φιλιππινεζα «Να στηρίξουμε την κυβέρνηση του 44%»
    Λ.ΚΥΡΚΟΣ.ΔΗΤΕ ΤΗΝ στοΤVXS

    Σχόλιο από kiamul | 21/10/2009

  26. Κιαμούλη τι να πω για σένα.

    Αρχίζω να πιστεύω ότι ούτε σε ειδικό στρατόπεδο με εξαιρετική παρέα θα σου κάνει καλό. Για τέτοιες περιπτώσεις στη σοσιαλιστική μας κοινωνία μάλλον νομίζω ότι θα δημιουργήσουμε ειδικό πρόγραμα Virtual Reallity, όπου ο συμμτέχων θα νομίζει ότι βρίσκεται στις αγγλικές κλωστουφαντουργίες του 18ου αιώνα, δουλεύοντας 16ωρο τη στιγμή που τα ξυπόλητα αμόρφωτα παιδιά του δουλεύουν κι αυτά στο γειτονικό τουβλοποιείο.

    Και θα του ετοιμάζει το πρόγραμμα και συνάντηση με τον Καρλ Μαρξ στο αρχοντικό του Ένγκελς στο Λονδίνο. Εκεί συμμετέχει στις ειδικές συζητήσεις μαζι τους, όπου αποφασίζουν να καταδικάσουν την εισαγωγή ξένων εργατών, με το συλλογισμό του Ρεβεσπιέρου πάνω κάτω.

    Και στο πρόγραμμα ο Κιαμούλης παίρνει τη συγκεκριμένη γραμμή από τους Κλασικούς και τρέχει στις φάμπρικες για να οργανώσει την αντίσταση στην εισαγωγή-εισβολή της «ξένης ακρίδας».

    Κιαμούλη τι να κάνω; Δε βρίσκω άλλη λύση. Για σένα τα έδωσα όλα!

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 21/10/2009

  27. Παιδιά, ας αφήσουμε τις μπηχτές και τα κρύα αστειάκια και ας συζητήσουμε, εφόσον το θέλουμε, τι εννοούμε με τον όρο σοσιαλισμός.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/10/2009

  28. Ματσουκατες ειμαι συνειδητα παρακρατικος

    Σχόλιο από Zurichman | 21/10/2009

  29. Φαίνεται!

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 21/10/2009

  30. Με διορισε η διεθνης των καπιταλιστων να διασπασω το εργατικο κινημα

    Σχόλιο από Zurichman | 21/10/2009

  31. Και το κατάφερες! Ορίστε κατάσταση. Να με θεωρεί ο Κιαμούλης έναν από τους «3000 κοντοζουριχμανους ταγους… »

    Αλλά για όλα φταίνε οι αριστεροπόντιοι που έχουν επιδείξει αδικαιολόγητη φιλελευθερίστικη συμπεριφορά και ανέχονται ακόμα και τον ταξικο εχθρό και του επιτρέπουν να εκφέρει γνώμη.

    Ομέρ σόρι για τις παρεκτροπές, αλλά προκλήθηκα ΒΑΡΒΑΡΩΣ από έναν που θεωρεί τον εαυτό του ΣΟΣΙΑΛΙΣΤαρά. Δεν θα το ξανακάνω και θα προσπαθήσω να ακολουθήσω τις παραινέσεις σου του σχ. 27

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 21/10/2009

  32. Μ’αυτά και με κεινα εγινε δω κατι μεταξύ Ντισνευλαντ και Μάπετ Σωου ..
    εδώ ομως δεν ειναι του Ρασούλη ..Εδω εναι του Ομερ Πριονη
    Ε Ρε και ναχα λίγη εξουσια εδώ μέσα …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/10/2009

  33. A παιδια μην με μπλεκετε με τον βουλευομενο δημο, εχω δηλωσει αντιθεση. Ειπαμε ταξικος εχθρος 🙂

    Σχόλιο από Zurichman | 21/10/2009

  34. Τωρα ο ορισμός του ανθρωπου ως Ζωου που φτιαχνει εργαλεια» εχει να κανει με το οτι Δεν υπάρχει καποια μεταφυσική »ουσια » του Ανθρωπου περα απο αυτή της Πραξης.. Ως μετασχηματισμου του κοσμου
    Ο Ενθρωπος εξανθρωπιζεται μετασχηματιζοντας τη Φυση και αρα και την ιδια του τη Φυση …Οικοδομώντας σχεσεις με αλλους ανθρωππους που εν τελει (σε τελική αναλυση) ειναι Σχεσεις παραγωγής – ταξικές )
    Αυτό βεβαια συνατα στην εποχή μας ενα Οικολογικό Οριο που δεν μπορουσε να το φανταστει ο Μαρξ ( η Ροζα ομως το υποψιαστηκε)

    Και βεβαια ο Ανθρωπος δεν εξανθρωπιζεται Μόνο μεσω των Εργαλειων και της Πραξης αλλά και διαμεσω της Γλώσσας …
    ——————-

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/10/2009

  35. Εγω νομιζω Ζυριχμαν οτι Βαριεσαι εκει στην Ελβετια με τους εντελώς ΒαρεταΧαμογελαστους Τραπεζιτες τους Σειχηδες με τις Τσαντοροφορουσες και τις Καλλιπυγες αγελάδες που κουνανε την ουρα τους περα δωθε και ειναι ολα τοσο τακτο ποιημένα και καθαρά και Πλυμενα
    και ερχεσασι εδώ για να βρεις το κατι τις , μια Μανική σχεση με τον Αλλο κατι τετοιο τελος πάντων …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/10/2009

  36. @Νοσφεράτος
    Γιατί, βρε φίλε, τα γράφεις αυτά; Και τα απευθύνεις στον… philalethe00, που ξέρει πολύ καλά τις έννοιες… Πόσο εργοστάσιο καλών λογισμών να γίνω και εγώ ο έρμος… 🙂

    Λοιπόν, κατ’αρχάς, ο «μανικός και νηφάλιος μαζί έρωτας για τον όλο Άλλο» είναι Ορθοδοξία, αλλά είναι και φιλορθοδοξία(νεορθοδοξία δεν υπάρχει, είναι παλαιοΚΚΕδικο μαργαριτάρι) ή είναι γλωσσική διατύπωση, κατά Μοσκώφ, του κινήτρου του διαλεκτικού υλιστή στην «προφιλοσοφική συμβολική γλώσσα της παραδεδομένης μας ιδεολογίας».

    Τώρα, τα γκουλάγκ ακριβώς μπορούν να χωρέσουν σε μία ανέραστη οντότητα, ενός ανθρώπου που κάνει ό,τι κάνει για τα συμφέροντα ΤΟΥ ή τα συμφέροντα της τάξης που επιλέγει να εκπροσωπή. Με άλλα λόγια, εάν η νομενκλατούρα ήταν α γ ω ν ι σ τ ι κ ά Πατερικά Χριστιανή, θα ήξερε, ότι την περιμένει αιώνια κόλαση μέσα από αυτήν την στυγνή καταπίεση και την άσκηση αυτής της βίας. Αλλά ήταν …ασυγκράτητα Δυτική-Ευρωπαϊκή,εξ ου και ολοκληρωτική. Εντάξει, καταλαβαίνω, είναι λίγο δύσκολα αυτά για τον μονοδιάστατο άνθρωπο της σήμερον…

    Δεύτερον, αν εσύ θεωρής τον άνθρωπο ένα ζώο που φκιάχνει εργαλεία, όπως οι Σοβιετικοί καθηγητάδες Ρόζενταλ-Γιουντίν, με γεια σου με χαρά σου. Δυστυχώς, τα γ ε γ ο ν ό τ α(είμαι λίγο …θετικιστής και εγώ) σε διαψεύδουν, και για εμάς, κατά τον Ευεργετινό «Είδες αδελφό σου, είδες Κύριο τον Θεό σου». Οι άνθρωποι δεν είναι αναλώσιμο υλικό για μία (απατηλή) ενδοκοσμική εσχατολογία και σωτηριολογία, αλλά εχουν άπειρη αξία, βιολογικά και ψυχικά. Και μόνο τέτοια βάση θα μπορούσε να έχη και ο σοσιαλισμός, ακόμη και ο Φιδέλ τα είχε καταλάβη, αλλά …τέλος πάντων.

    @Πόντος και Αριστερά
    Είναι τυπικό γνώρισμα αυτό του Μαρξ. Αν δούμε π.χ. τους άλλους σοσιαλισμούς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, όπου τους χαρακτηρίζει …»μη-επιστημονικούς»(οποίον ανέκδοτο), τους στρεβλώνει απίστευτα. Και δεν το παρατηρώ εγώ αυτό. Έχει παρατηρηθή από πάρα πολλούς μαρξιστές και γενικά από κάθε άνθρωπο που ξέρει να διαβάζει.

    @Ματσουκάτες
    Μας τα μπέρδεψες και εσύ λιγάκι, με το συμπάθειο, αγαπητέ, ως ο Κιαμούλης. 🙂 Να συνοψίσω, κατ’αρχάς, ότι ο μανικός έρως προϋποθέτει αυτόνομες ετερότητες, δεν είναι καθόλου «συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας». Μάλλον και εγώ τα μπέρδεψα. 🙂 Οπότε, να μην το κουράσω άλλο. Ευχές, το λοιπόν, άπασι, πολλές…

    Σχόλιο από philalethe00 | 21/10/2009

  37. Νοσφερατε, μονο στην ελλαδα μανικα ο σοσιαλισμος αποτελει ζητουμενο η εστω ερωτημα προς σκεψιν η φιλοσοφια προς μελετη. Νομιζω πως παντου εχει λυθει. Ενταξει και στον κοινωνικο μου κυκλο δυσκολα θα βρεις σοσιαλιστες [μερικους σοσιαλδημοκρατες αλα Μπλαιρ ισως] οποτε ειμαι καπως προκατειλημενος με το αν αποτελει ερωτημα. Παντως το Ελβετικο ΚΚ πιανει ενα γενναιο 0.7% και εχασε μια εδρα που την κρατουσε ο Ελληνας εκ Πολης Ζοζεφ Ζυσιαδης

    Σχόλιο από Zurichman | 21/10/2009

  38. Σημειωση δε πως το Ελβετικο ΚΚ κατεβαινει στα πλουσια, βιομηχανικα και αστικοποιημενα καντονια και οχι στα φτωχα και αγροτικα.

    Σχόλιο από Zurichman | 21/10/2009

  39. «κατα τα’αλλα τι αλλο ειναι ο άνθρωπος παρά ” ένα ζώο που φκιάχνει εργαλεία”.
    Και γιατί να ειναι Οτιδηποτε αλλο; Δεν θαταν μάλλον Ανθρωποκεντρικο αυτο;»

    Καί εργαλεία έφκιαξα, και να γρυλίζω ξέρω,
    γιατι ‘μαι ζώο έξυπνο, και θα τα καταφέρω,
    τού Κιάμουλου τα κάκαλα θραύσματα να τά κάνω
    με τρείς χιλιάδες μανικούς, μπουρλότο θα τού βάνω.

    Ο Κιάμουλος κι ο Ζύριχμαν τον Δήμο δεν γουστάρουν,
    και σαν ακούν «διαβούλευση» αυτόχρημα φρικάρουν.
    Ο ένας θέλει κίνητρα, την τσέπη να γεμίζουν,
    ο άλλος θέλει κόκκινες παντιέρες ν’ ανεμίζουν.

    Ο ένας θέλει για Θεό την πούρα οικονομία,
    ο άλλος δεν ανέχεται Δήμου αυτονομία,
    Με γλωσσα τόσο ξύλινη όσο και ο καναπές μου,
    τον άκουσα πού μίλαγε, και χύθηκε ο καφές μου.

    Ο Νοσφεράτος κόλλησε στην έννοια «υπεραξία»,
    ζητα να αναφέρεται σε κάθε ευκαιρία,
    κι αν κανεις λάθος μια φορά, την λέξη να ξεχάσεις,
    κόβεσαι κι επανέρχεσαι Σεπτέμβρη για εξετάσεις.

    Κι ο Ματσουκάτες, ο άμοιρος, μοναχικά παλέυει,
    δέχετ’ απ τ’ απολίθωμα υβριστικήν την χλεύη.
    Ο Μπεχτασίδης ο Κιαμούλ, σαν δαίμονα τον φτύνει,
    τού Μπούλκες τού αφεντικού εζήλεψε την φήμη.

    «Πόντος και Σταλινιστερά» το μπλόγκ θα ονομάσει,
    «Πόντος και Αντιδεξιά» ο Νόσφι, θα το φκιάξει,
    κι αν πείς γνώμη ελεύθερη, πού νέο δοκιμάζει,
    χρειάζεσαι επικήδειο παπας να σου διαβάζει.

    Νάναι καλά ο φιλαλέθ’, πού την ειρήνη φέρνει,
    και μανική πλήν ψύχραιμη αγάπη μας προσφέρνει,
    Φλεγεται τούτος, μ’ έρωτα για του αλλουνού τό όλον,
    και βλέπει με συμπάθεια, καθε ομιλούντα κόλον.

    Διδάσκει επιείκια στούς μισαλλοδοξούντες,
    κηρύττει τη καταλλαγή στούς λάβρα ομιλούντες.
    Σαν είμαστε διαβολικά, γεμάτα αγγελάδα,
    είμαστε και αγγελικά γεμάτα διαβολάδα.

    Εχουμε φύσην σύμμεικτην, ωραία και χυδαία,
    εχουμ’ αγνα ιδανικά μα κι έστικτα αγελαία.
    Είμαστε «συναμφότεροι» πού λέει κι ο Ζουράρις.
    Τώρα ήλθ’ η ώρα, Νόσφι μου, στην γκλάβα να τα πάρεις 🙂

    Σχόλιο από vripol | 22/10/2009

  40. Ουουουφ !!!!
    Επιτ’ελους, ήρθα στα ίσα μου.
    Τώρα, σοβαρά, Νοσφεράτε.
    Σκεπτόμενος αναδρομικά, διαπίστωσα ότι η διάθεση για ποιηματάκια, κόπηκε σε ολους μας, ουσιαστικά, μετα απο την δολοφονία τού παιδιού, στις 6 Δεκέμβρη…

    Σχόλιο από vripol | 22/10/2009

  41. δεν νομιζω να κοπηκε ποτε για σενα συναμφοτερε 🙂

    Θα μπορουσα δε προσθεσω στη ρηση ‘Ο Ανθρωπος ειναι ζωο που φτιαχνει εργαλεια » και οι Βριπολακοι ειναι ειδη ΠοντιωνΒρυκολάκων που φταχνουν ποιηματακια»

    Κατα τάλλα χαιρομαι που ξαναρθες στα Ισα σου .Μείνε εκει σε παρακαλώ να χαρεις τις πατατες σου ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/10/2009

  42. απο το Βιβλιο
    Αχυρενια Σκυλια
    ————–

    Η απιστία είναι μια κίνηση σε ένα παιχνίδι , τους κανόνες του οποίου έχουν θέσει οι πιστοί

    το να αρνούμαστε την ύπαρξη του Θεού σημαίνει να αποδεχόμαστε τις κατηγορίες του μονοθεϊσμού…….Η πίστη στην εκκοσμίκευση είναι σαν την πίστη στην παρθενία , μια κατάσταση που ορίζεται από αυτό που αρνείται

    Αν ο αθεϊσμός έχει μέλλον , αυτό μπορεί να υπάρξει μόνο σε μια χριστιανική αναβιωση, στην πραγματικότητα , όμως , ο χριστιανισμός και ο αθεϊσμός παρακμάζουν μαζί.

    Ο αθεϊσμός είναι ένα ώριμο άνθος του χριστιανικού πάθους για αλήθεια .

    Κανένας παγανιστής δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει την ηδονή της ζωής για χάρη της αλήθειας .

    Αυτό που εξυμνείται είναι η περίτεχνη ψευδαίσθηση, όχι η γυμνή πραγματικότητα . Στους Έλληνες , στόχος της Φιλοσοφίας ήταν η ευτυχία ή η σωτηρία , όχι η αλήθεια .

    Η λατρεία για την αλήθεια είναι χριστιανική ….

    (Απο το Αχυρενια Σκυλια …Αχυρένια σκυλιά

    Gray, John,
    Σκέψεις για τους ανθρώπους και άλλα ζώα

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/10/2009

  43. …Καί επανήλθε, μετα απο τόν ερχομό στην εξουσία, τού εκλεγμένου φελού,

    Εχει να πέσει γέλοιο, και ποιηματάκι με δαύτον..
    Α, να , τωρα μου ήρθε αυτό:

    «Πιστεύμεν και εις την μετριοκρατίαν»

    Τζέφρυ τόν είπαν μια βραδυά, χωρίς καμιά αιτία,
    μα τού Γιωργάκη η καρδιά, δεν τους κρατα κακία.

    Εχει τό βλέμμα ξέπνοον,τόν μύστακα επηρμένο,
    σαλάτες κανει λεκτικές, μα σώμα γυμνασμένο.

    Εχει πάρει ειδίκευση στην Γενικολογία,
    και ντοκτορά επίζηλον στην Σαρδαμολογία.

    Τού ρίψασπη η απόδραση, έφερε τον Γιωργάκη,
    πού αν δεν είχε τ’ όνομα, θα ηταν μπατιράκι

    κανείς δεν θα τον επαιρνε υπάλληλο, στην πιάτσα,
    κι απο παντού θα έτρωγε τού κοσμου την χλαπάτσα.

    Μά ελα πού ανέκαθεν, καθώς τό ξέρουν όλοι,
    στού Νέποτα τούς συγγενείς δωρίζονται οι ρόλοι,

    Τά εκ μετάξης σώβρακα, δεν τα φορούναι όλοι,
    μα πάντα τα ενδύονται οι της φαμίλας κόλοι.

    Σχόλιο από vripol | 22/10/2009

  44. Οσο γιά τον Χριστιανισμό:
    Γέννημα μιας δεσποτικης κοινωνίας,
    ήρθε να φορέσει σ εναν χαρούμενο και φιλοπαίγμωνα λαό,
    εναν μουφλούζη τιμωρό Θεό-Αφέντη.
    Αφού επιβλήθηκε με την βία, ο λαός αρχικά λούφαξε.
    Κι ύτερα πήρε τό δόγμα και τού γ….ε τη μάνα:
    Κρατησε τό τελετουργικό, και τού έδωσε πιο ανθρώπινο περιεχόμενο.
    «Ενας θεός», έλεγαν οι παπάδες.
    Αμ δε:»Αγία τριάδα», έλεγε ο λαος πού ειχε συνηθήσει στο ανθρωπόμορφο δωδεκάθεο.
    «Αμαρτία η απεικόνηση τού Θεού»
    Καλά, καλά, ελεγε ο λαός, και γέμισε τούς ναούς εικόνες αγίων, Παναγίες με ανθρώπινο πονο και Χριστούς με ανθρώπινη μελαγχολία
    «Γεμάτη πόνο και αμαρτία η ζωή. Στόν ουρανό και μεταθάνατον η σωτηρία», έλεγαν οι παπάδες.
    Καλά, κοιτα να δεις αν ερχομαι, ελεγε ο λαός :»Γλυκειά η ζωή, κι ο Θάνατος μαυρίλα» ανταπαντούσε.

    «Εκκλησία είναι τό θείο και ιερόν καθίδρυμα,
    τό ιδρυθεν υπό τού ενανθρωπίσαντος λόγου τού Θεού,
    τό διακρινόμενο εις τον λαόν και τον διέποντα αυτον κλήρον,
    όστις αναγει την αρχή του εις τούς αποστόλους και δια των Αποστόλων εις τόν Χρηστόν»,
    λένε οι Θεολογοι-φερεφωνα της εξουσίας.
    Πρόσεξες; Ουτε κουβέντα για τον σκοπο ύπαρξης της εκκλησίας.
    Την εξουσιαστική νομιμοποίηση τού ιερατείου πρώτα απ όλα να επιτύχουν, οι Αγύρτες, με την αναγωγή στόν Χρηστό.
    Καλά, καλά, λεν οι Ελληνες θεολόγοι: Αλλά η ουσία της υπόθεσης είναι η επικοινωνία των προσώπων εν ελευθερία.
    Δεν υπαρχει κόλαση με καζάνια και παραδεισος με μηλα.
    Κολαση ειναι η ανυπαρξία επικοινωνίας και αγάπης, και παράδεισος ειναι η «ο μανικός και νηφάλιος έρωτας» μεχρι αυταπάρνησης του ολου προσώπου, δηλαδή του συναμφότερου προσώπου.
    Δηλαδή, η ορθοδοξία του λαού, συναμφώτερα με την δυσειδαιμονία, ήταν και μια φιλελεύθερη παρηγορία.
    Καί δεν χρειάζεται να είναι κανείς ένθεος, για να διαπιστωσει τά καλά και τα κακά της…

    Σχόλιο από vripol | 22/10/2009

  45. Μισο ο χριστιανισμος επεβληθη με την βια, αυτο δεν ειναι καν επιστημονικα τεκμηριωμενο. Οι διωγμοι κατα των παγανιστων ξεκινανε μετα τον Ιουλιανο και μαλιστα οχι οργανωμενα απο του αυτοκρατορες αλλα απο τους πρωτους μοναχους. Εως την εποχη του Μεγαλου Κωνσταντινου η αυτοκρατορια ειχε εκχριστιανιστει, ειδικα δε οταν σχεον μια γενια πριν ο Διοκλητιανος ειχε προκαλεσει τον τελευταιο διωγμο. Διωκομενη θρησκεια επεβληθη με την βια?

    Σχόλιο από Zurichman | 22/10/2009

  46. ΟΜΕΡ λες ολα αυτα να ειναι σημεια των καιρων
    Η δασκαλα ειπε στα παιδια οτι αυριο θα σας βαλω να γραψεται εκθεση για το μηλο ,ο μπομπος διαβασε για το μηλο και εγραψε μια εκθεση παρα πολυ ωραια ,μετα απο καιρο τους εβαλε να γραψουν για το σκουλικη,ελα που δεν ηταν διαβασμενος και τι γραφει, το σκουλικη ζη μεσα στο μηλο και συνεχιζει το μηλο ετσι το μηλο αλιως τελειωσε την εκθεση γραφοντας για το μηλο ,

    ΟΜΕΡ τι λες οι ανθρωποι που λεν οτι εχουν καποια σχεση με την αριστερα να εφτασαν σ΄αυτο το σημειο καταπτωσης αλλα να τους λες και αλλα να σ΄απαντανε . Παντως εγω ντρεπομαι για αυτην την καταντια
    γι΄αυτο το αμεσο μελλον μας θα ειναι η βαρβαροτητα και ο καπιταλισμος

    Σχόλιο από kiamul | 22/10/2009

  47. ΒΑΘΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΗ ΚΡΙΣΗ

    Η διάγνωση της σημερινής συγκυρίας του καπιταλισμού δείχνει ότι, στην πορεία διαμόρφωσης και αποκρυστάλλωσης του νέου αναπτυξιακού του σταδίου, του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, διέρχεται από μια σειρά κρισιακούς σπασμούς και παροξύνσεις, που δεν μπορούν να προβλεφθούν και να αντιμετωπιστούν από τους φορείς άσκησης της αστικής πολιτικής. Η κρίση που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν έχει ένα καθαρά συγκυριακό, κυκλικό χαρακτήρα, που θα μπορούσε κάπως να αμβλυνθεί ή να αντιμετωπιστεί με τα συμβατικά οικονομικά μέσα. Αντίθετα, η κρίση αυτή, με τις ποικίλες εκφάνσεις της, φέρνει με εκρηκτικό τρόπο στην επιφάνεια τις βαθύτερες αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος.
    Στον πυρήνα αυτής της κρίσης εξακολουθεί να βρίσκεται η βαθιά και παρατεταμένη κρίση διαρθρωτικής υπερσυσσώρευσης που ξέσπασε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και, με διάφορες διακυμάνσεις και περιστασιακούς παροξυσμούς, συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η κρίση αυτή εκδηλώνεται περιστασιακά ως οικονομική, ή ειδικότερα χρηματοπιστωτική και χρηματιστηριακή κρίση, ως κρίση πρώτων υλών και περιβάλλοντος, κρίση στο σύστημα διακυβέρνησης και εκπαίδευσης, και ως κρίση θεσμών και κοινωνικών αξιών. Στο κείμενο αυτό θα εστιάσουμε την προσοχή μας στις κοινωνικοοικονομικές προϋποθέσεις αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Όμως, η βαθιά πολιτισμική κρίση, που εκφράζεται με τα αυξανόμενα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής και μια συνεχή πολιτισμική υποβάθμιση, αποτελεί μια καίρια συνιστώσα της συνολικής κρίσης του συστήματος. Αν και επηρεάζεται από την οικονομική κρίση, αλλά και τα ιδεολογικοπολιτικά αδιέξοδα των απελευθερωτικών εγχειρημάτων του παρελθόντος, δεν μπορεί να αναχθεί σε καθαρά οικονομικούς όρους.
    Η βαθιά και πολύπλευρη κρίση τείνει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, προς μια γενικευμένη, καθολική κρίση του συστήματος, που αποκτά ιστορική σημασία καθώς απειλεί σοβαρά τα ίδια τα θεμέλια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Ούτε όμως η εμπειρία του παρελθόντος, ούτε η συγκεκριμένη ανάλυση της σημερινής συγκυρίας μας επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι επίκειται η οικονομική κατάρρευση του συστήματος. Εκείνο πάντως που είναι σαφές είναι ότι, η κρίση αυτή του συστήματος συνεπάγεται ένα τεράστιο κόστος για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, και τα πραγματικά κρισιακά αδιέξοδα καταδεικνύονται από το γεγονός ότι, παρά τα τεράστια οικονομικά και τεχνολογικά μέσα της εποχής, το σύστημα αποτυγχάνει κραυγαλέα να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια πραγματικά ανθρώπινη ανάπτυξη.
    Στα πλαίσια τής ταξικής πάλης, λοιπόν, το κεφάλαιο επιχειρεί μέσα από βαθιές αναδιαρθρώσεις και μια αυξημένη εκμετάλλευση της εργασίας να διασφαλίσει την επιβίωση και αναπαραγωγή του, ενώ η εργατική τάξη επιδιώκει την άμβλυνση των επιπτώσεων της κρίσης, την αλλαγή των κοινωνικών συσχετισμών, και τη δημιουργία των προϋποθέσεων για μια οριστική υπέρβαση της κρίσης με την απελευθερωτική υπέρβαση του ίδιου του συστήματος που τη γεννά.

    ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥ

    Για την καλύτερη κατανόηση της εξελισσόμενης κρίσης και των αναδιαρθρώσεων που επιχειρούνται για την υπέρβαση της, είναι ίσως σκόπιμο να ξεκινάμε από το νόμο που ο Μαρξ χαρακτήρισε ως το βασικό νόμο της Πολιτικής Οικονομίας, δηλαδή το νόμο της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους (ΠΤΠΚ) και τις αντίρροπες προς αυτόν τάσεις. Το κεφάλαιο, προκειμένου να αποσοβήσει την τάση αυτή μείωσης του ποσοστού κέρδους, που βρίσκεται στην καρδιά της κρίσης, επιστρατεύει όπως έχουμε και παλαιότερα επισημάνει (ΠΡΙΝ, 13/1/02), όχι μόνο την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργασίας σε συνδυασμό με την ανάπτυξη και αξιοποίηση νέων τεχνολογιών, αλλά και την διεύρυνση του μετοχικού κεφαλαίου μέσα από μια επεκτεινόμενη ανάπτυξη διαφόρων χρηματιστηριακών δραστηριοτήτων.
    Μετά τη σχετικά επιτυχή άνοδο του κρατικού παρεμβατισμού Κεϋνσιανού τύπου κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο και τα κρισιακά αδιέξοδα που αντιμετώπισε στη συνέχεια, το κεφάλαιο επιχείρησε, με όχημα το νεοφιλελευθερισμό, να διαμορφώσει ορισμένες ριζικά νέες χωρο-χρονικές διευθετήσεις που θα του επέτρεπαν ενδεχόμενα να ξεπεράσει τη βαθιά του κρίση. Η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας θα του επέτρεπε την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργασίας, ενώ η απελευθέρωση των διεθνών αγορών θα επέτρεπε στην εγγενή τάση του κεφαλαίου να δημιουργήσει, μέσω της παγκοσμιοποίησης, σημαντικές οικονομικές εφεδρείες και έτσι να διασφαλίσει την ανάσχεση της πτωτικής τάσης του κέρδους (νέα χωρική διευθέτηση). Ταυτόχρονα, και μετά τη σχετική με την ελλειμματική χρηματοδότηση Κεϋνσιανή εμπειρία, συνειδητοποιήθηκε ότι δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες που μπορούν να δημιουργούν χρήμα. Η απελευθέρωση των χρηματοπιστωτικών διαδικασιών, με την ραγδαία επέκταση των χρηματοπιστωτικών μέσων από ιδιωτικές τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (χρηματιστηριακές και ασφαλιστικές εταιρίες, ασφαλιστικά ταμεία, κ.λπ.), αναμενόταν να αυξήσει τη ρευστότητα και να τροφοδοτήσει την οικονομική δραστηριότητα, μεταθέτοντας έτσι την κρίση στο μέλλον (χρονική διευθέτηση).
    Αλλά η ταξική πάλη στην αγορά εργασίας και οι έντονες αντιστάσεις στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση έχουν περιορίσει σημαντικά την εμβέλεια και την αποτελεσματικότητα της σχετικής ανασυγκρότησης του κεφαλαίου. Η απελευθέρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών, σε συνδυασμό με την κοντόφθαλμη επιδίωξη του άμεσου και εύκολου κέρδους, έχει οδηγήσει επίσης σε μια υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού και χρηματιστηριακού τομέα, σε βάρος του παραγωγικού (και βιομηχανικού ειδικότερα) τομέα, απ’ όπου αποσπάται η υπεραξία για να μετατραπεί σε κέρδος. Η υπερδιόγκωση του τομέα αυτού και ο πολλαπλασιασμός τόσο των σχετικών φορέων όσο και των προϊόντων (ομόλογα, παράγωγα, κ.λπ.) έχουν οδηγήσει σε μια εκτεταμένη κερδοσκοπία σε διεθνές επίπεδο, σε απατηλές πυραμιδικές εξελίξεις, αλλεπάλληλες φούσκες, εντονότατη αστάθεια, και συχνές χρηματοπιστωτικές ή χρηματιστηριακές καταρρεύσεις. Έτσι, μετά τη φούσκα της ‘νέας οικονομίας’, ήλθε η σειρά των καταρρεύσεων (κυρίως στις ΗΠΑ, αλλά όχι μόνο) που σχετίζονται με την υπερ-επέκταση επισφαλών στεγαστικών δανείων. Η υπερ-επέκταση των χρηματοπιστωτικών μέσων γενικότερα, και του χρηματιστικού κεφαλαίου ειδικότερα, τείνει να διχάζει το κεφάλαιο καθώς μόνο μια μερίδα του επωφελείται, ενώ η πιθανή τροφοδότηση πληθωριστικών φαινομένων πλήττει τα συμφέροντα, όχι μόνο της εργατικής τάξης, αλλά και μιας μερίδας του κεφαλαίου. Δημιουργούνται, επομένως, σοβαρά εμπόδια και όρια, τόσο στη χωρική (γεωγραφική) μετάθεση της κρίσης, μέσω της παγκοσμιοποίησης, όσο και στη χρονική της μετάθεση, μέσω του δανεισμού και των πιστώσεων. Τα όρια αυτά γίνονται επίσης ορατά με την εκρηκτική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στον τομέα της καταναλωτικής πίστης. Όλα αυτά τα αδιέξοδα και οι καταρρεύσεις μαρτυρούν τη δυσκολία ή αδυναμία του κεφαλαίου να διασφαλίσει μια ουσιαστική διέξοδο από την κρίση.
    Παράλληλα, και παρά τη νεοφιλελεύθερη ρητορεία των τελευταίων δεκαετιών περί ελάχιστου κράτους, το κράτος (εθνικό και διεθνικό) αναλαμβάνει ένα καίριο ρόλο στη συνολική ανασυγκρότηση του κεφαλαίου, και με σημαντικές του παρεμβάσεις επιχειρεί να μετατοπίσει τα όρια δημόσιου/ιδιωτικού και συμβάλλει αποφασιστικά στην παραπέρα απαλλοτρίωση βασικών μέσων παραγωγής και κοινωνικού πλούτου από το κεφάλαιο, επεκτείνοντας ή ανοίγοντας νέα πεδία καπιταλιστικής συσσώρευσης. Το κράτος επιστρατεύει διάφορα μέσα οικονομικού και θεσμικού καταναγκασμού για να προωθήσει αυτή τη διαδικασία ‘πρωταρχικής συσσώρευσης’, επεκτείνοντας έτσι τη διαδικασία προλεταριοποίησης και τον εφεδρικό στρατό των ανέργων, δημιουργώντας νέες αγορές, και ενισχύοντας τις προϋποθέσεις καπιταλιστικής κερδοφορίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ αποτελεί η εκτατική κατοχύρωση πνευματικών περιουσιακών δικαιωμάτων που απορρέουν από την αξιοποίηση νέων τεχνολογιών και γενετικού υλικού, και η ελεύθερη ιδιοποίηση πολύτιμων στοιχείων της φύσης από το κεφάλαιο. Συμβάλλει επίσης στην ίδια κατεύθυνση με την εκτεταμένη ιδιωτικοποίηση, όχι μόνο της παιδείας, υγείας και άλλων κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά ακόμα και δρόμων, λιμανιών και άλλων κοινωνικών υποδομών, καθώς και με διάφορες ανεξέλεγκτες Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα. Με όλους αυτούς τους τρόπους, αλλά και με ένα ‘πολεμικό Κεϋνσιανισμό’ που αυξάνει ανεξέλεγκτα τις σχετικές δαπάνες, το κράτος αναδεικνύεται σε βασικό μηχανισμό στήριξης και συμπλήρωσης των ανεπαρκών παραγωγικών επενδύσεων του ιδιωτικού τομέα, και σε μηχανισμό ενίσχυσης της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Ο κρατικός αυτός Κεϋνσιανισμός ενισχύεται από ένα ‘ιδιωτικό’ και ‘κατασκευαστικό Κεϋνσιανισμό’ ειδικότερα, που έχει πάρει τελευταία μεγάλη έκταση. Σε συνδυασμό, όλες αυτές οι διαδικασίες τείνουν στην ακόμα μεγαλύτερη αφαίμαξη ανθρώπινης εργασίας και στην απόσπαση υπεραξίας, η οποία αναδιανέμεται, ανάλογα με τους ανταγωνιστικούς συσχετισμούς, για να ενισχύσει την καπιταλιστική κερδοφορία σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.
    Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, και με τη συνδρομή των νέων τεχνολογιών, αναπτύσσονται και διαπλέκονται οι νέες μορφές εκμετάλλευσης και απόσπασης απόλυτης ή σχετικής υπεραξίας που χαρακτηρίζουν το υπό διαμόρφωση νέο στάδιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Και είναι χαρακτηριστικό ότι, παρά τη συνεχιζόμενη πρωταρχική σημασία της απόσπασης σχετικής υπεραξίας, η απόσπαση απόλυτης υπεραξίας, με τη μορφή της επέκτασης των ωραρίων εργασίας και του εργάσιμου βίου, την εντατικοποίηση, και τις πολλαπλές εργασιακές σχέσεις, αποκτά μια αυξανόμενη βαρύτητα. Η βαρβαρότητα των μορφών αυτών εκμετάλλευσης, έρχεται να συνδυαστεί με την ανησυχητική επέκταση της ‘μαύρης’ (δουλικής) εργασίας, η οποία με διάφορες παραλλαγές έρχεται να ενσωματωθεί στο καπιταλιστικό κύκλωμα, ενισχύοντας τη συνολική κερδοφορία και τις προϋποθέσεις αναπαραγωγής του κεφαλαίου.
    Η αυξανόμενη αυτή και πολύμορφη εκμετάλλευση της εργασίας συναντά βέβαια, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, σημαντικές αντιστάσεις από τη μεριά της εργατικής τάξης, ανεξάρτητα από το αν αυτές μπορούν να θεωρηθούν επαρκείς για τα σημερινά δεδομένα. Η εργατική τάξη που αντιμετωπίζει καθημερινά τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης στους χώρους δουλειάς, την εκτεταμένη ανεργία, την καλπάζουσα αύξηση της ακρίβειας, και τη συνεχιζόμενη συρρίκνωση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αντιστέκεται στο νέο οδοστρωτήρα του καπιταλισμού και, συχνά ανεξάρτητα από την ενσωματωμένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αυτό-οργανώνεται, αμφισβητεί, και παλεύει ενάντια στην υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων. Η ταξική αυτή πάλη εντοπίζει μέσα από την καθημερινή πείρα τους κρίσιμους κρίκους και διαδικασίες της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, αναπτύσσει νέες μορφές οργάνωσης και αγώνα, και παίζει ένα αποφασιστικό ρόλο, όχι μόνο στις συνθήκες ζωής και εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, και στη συνολική αντιστοίχηση (‘αξίωση’) της χρηματοπιστωτικής επέκτασης με την παραγωγή νέων αξιών, αλλά και στους όρους συνολικά αξιοποίησης και στις προοπτικές αναπαραγωγής του κεφαλαίου.
    Και εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι, ανεξάρτητα από την αναμφισβήτητη αναγκαιότητα αγώνων και στόχων για μια άμεση ανακούφιση και βελτίωση των συνθηκών εργασίας και ζωής των εργαζομένων, συνειδητοποιείται σταδιακά ότι είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσει το εκμεταλλευτικό περίβλημα της αλλοτριωμένης μισθωτής εργασίας (των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής) για να διασφαλιστεί μια ουσιαστική και οριστική διέξοδος από την καπιταλιστική κρίση.

    Η κρίση της αστικής διακυβέρνησης
    Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟΥ

    Μέσα στις σημερινές συνθήκες της εντεινόμενης κοινωνικοποίησης της παραγωγής και της διεθνικής συσσώρευσης του κεφαλαίου, αλλάζουν ραγδαία και οι λειτουργίες και οι στόχοι του αστικού κράτους. Το εθνικό κράτος δεν μπορεί πλέον από μόνο του να ανταποκριθεί στις ανάγκες συντονισμού και αναπαραγωγής του διεθνικού κεφαλαίου. Έτσι, διαμορφώνεται και αναπτύσσεται παράλληλα ένα διεθνικό κράτος του κεφαλαίου (διεθνείς Οργανισμοί και φορείς συντονισμού). Το κράτος (εθνικό και διεθνικό) επιχειρεί, όπως σκιαγραφήθηκε παραπάνω, να συμβάλλει στη διεθνή ανασυγκρότηση του κεφαλαίου με στόχο τη διέξοδο από την κρίση και την παραπέρα ανάπτυξή του. Αντί να λειτουργεί ως παράγοντας κοινωνικής συνοχής, αναδεικνύεται σε στρατηγείο (με εθνικά και διεθνή παραρτήματα) ανάπτυξης και ενίσχυσης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Λόγω όμως των δυσκολιών ρύθμισης, των εντεινόμενων ταξικών αντιθέσεων, και των εγγενών ορίων του ίδιου του κεφαλαίου, αποτυγχάνει μέχρι σήμερα στους βασικούς οικονομικούς του στόχους.
    Η συνεχιζόμενη όξυνση της κρίσης, η αποτυχία της οικονομικής ρύθμισης, και η εντεινόμενη διαπλοκή και διαφθορά (βλ. Ζίμενς και τόσα άλλα σκάνδαλα) υποσκάπτουν ουσιαστικά την αστική ηγεμονία, οδηγούν σε μια συχνότατη προσφυγή στον καταναγκασμό ή τη φυσική βία και καταστολή, και περιορίζουν μέχρις εξαφανίσεως την υποτιθέμενη τυπική αυτονομία του αστικού κράτους. Έτσι προκύπτει μια ουσιαστική κρίση αστικής διακυβέρνησης που απειλεί σοβαρά την κοινωνική συνοχή, αλλά και τις ίδιες τις κοινωνικοπολιτικές προϋποθέσεις αναπαραγωγής του αστικού status quo.
    Τα φαινόμενα ενός θεσμοποιημένου αυταρχισμού και ολοκληρωτισμού, που είναι σύμφυτα με τον ίδιο το χαρακτήρα του νέου σταδίου του καπιταλισμού, πολλαπλασιάζονται καθημερινά. Αρκεί εδώ να σημειώσουμε ως παραδείγματα, τη διαδικασία και το χαρακτήρα της συνταγματικής συνθήκης της ΕΕ που προωθήθηκε ερήμην της λαϊκής βάσης, και την πρόσφατη συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με την Microsoft του Μπίλ Γκαίητς που θα έχει μια τεράστια εμβέλεια και σημασία για τις κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις στη χώρα (βλ. ΠΡΙΝ 27/1/08). Η συνεχιζόμενη διόγκωση των διοικητικών και κατασταλτικών μηχανισμών, σε βάρος των θεσμών κοινωνικού ελέγχου, αποτελεί επίσης ένα καίριο χαρακτηριστικό της νέας εποχής του καπιταλισμού. Όπως γίνεται φανερό, ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του διεθνικού κράτους, οι θανατηφόρες για τη δημοκρατία επιπτώσεις της κυριαρχίας των μονοπωλίων, και η στενή διαπλοκή των τελευταίων με το κράτος, αντί να δίνουν διέξοδο από την κρίση, αναπαράγουν τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στην άσκηση και νομιμοποίηση της αστικής εξουσίας.

    ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ
    Το πολιτικό διακύβευμα
    ΑΝΑΓΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

    Οι αποτυχημένες προσπάθειες ανασυγκρότησης του κεφαλαίου, σε εθνική και διεθνική κλίμακα, ώστε να διασφαλιστεί μια ικανοποιητική διέξοδος από τη σημερινή βαθιά κρίση, αλλά και η καθημερινή εμπειρία της εντεινόμενης ταξικής πάλης και των σοβαρών επιπτώσεων της κρίσης, καταδεικνύουν το βασικό πολιτικό διακύβευμα των σύγχρονων κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων. Μέσα από τις αντιφατικές εξελίξεις και ταξικές συγκρούσεις της εποχής μας γίνεται φανερό ότι, ή το κεφάλαιο θα καταφέρει να ανασυγκροτηθεί σε βάρος της εργασίας για να αποκρυσταλλώσει τις προϋποθέσεις για το νέο στάδιο ανάπτυξής του, ή ένα ανασυγκροτημένο και ρωμαλέο εργατικό κίνημα θα αμφισβητήσει αποτελεσματικά την κοινωνική κυριαρχία του κεφαλαίου, ανοίγοντας προοπτικές για μια ουσιαστική κοινωνική απελευθέρωση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.
    Το πρώτο ενδεχόμενο δεν αποτελεί, για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, μια ουσιαστική διέξοδο από την κρίση. Απεναντίας, θα σημάνει τη δραματική επιδείνωση των συνθηκών εργασίας και ζωής, μια συρρίκνωση των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων που θα μας γυρνάει σε μαύρες μεσαιωνικές καταστάσεις, έναν εκτραχηλισμό της κοινωνικής βαρβαρότητας, μια ολισθηρή και επικίνδυνη πολιτισμική υποβάθμιση, και έναν καταστροφικό εκτροχιασμό των σχέσεων του ανθρώπου με τη φύση. Οι καταστροφικές επιπτώσεις της ανεξέλεγκτης καπιταλιστικής παραγωγής, ιδιαίτερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες, ανεβάζουν σταδιακά το κόστος για τις μέσες (ρυθμιστικές) συνθήκες παραγωγής, αλλά το κεφάλαιο ενδέχεται να διατηρεί κάποια περιθώρια κερδοφόρας επένδυσης και συσσώρευσης. Η συνεχιζόμενη όμως άνοδος του μέσου κόστους θα επιδεινώσει ακόμα περισσότερο τους όρους αξιοποίησης του κεφαλαίου, ενώ οι συσσωρευμένες επιδράσεις μιας τέτοιας διαδικασίας θα έχουν μη αναστρέψιμα αποτελέσματα πάνω στο φυσικό περιβάλλον, απειλώντας ολόκληρο το οικοσύστημα με καταστροφή. Με τις καταστροφικές αυτές επιπτώσεις πάνω στον άνθρωπο και τη φύση, και παρά τα επιστημονικο-τεχνικά μέσα και τις παραγωγικές δυνάμεις που έχουν αναπτυχθεί στην εξέλιξη του καπιταλισμού, η δυνατότητα μιας ουσιαστικής και ολόπλευρης ανθρώπινης ανάπτυξης αντάξιας ενός πραγματικά ανθρώπινου πολιτισμού μετατρέπεται σε άπιαστο όνειρο. Αντίθετα, οι προοπτικές του καπιταλισμού μοιάζουν μάλλον με έναν αβέβαιο και εφιαλτικό μεσαίωνα.
    Για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας ανθρώπινης ανάπτυξης, απαιτείται μια επαναστατική ανατροπή των σημερινών καπιταλιστικών συνθηκών, ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να διαχειριστεί με ριζικά διαφορετικό τρόπο τον πλούτο και τα συσσωρευμένα μέσα παραγωγής, και να βάλλει την ίδια τη διαδικασία παραγωγής και τη σχέση του με τη φύση σε εντελώς διαφορετικά πλαίσια. Στον πυρήνα μιας τέτοιας ριζικής αλλαγής δεν μπορεί παρά να βρίσκεται η τάση απελευθέρωσης της αλλοτριωμένης μισθωτής εργασίας, και ο φορέας της δεν μπορεί να είναι άλλος από το φορέα αυτής της εργασίας (την εργατική τάξη). Μέσα από την καθημερινή εμπειρία της ταξικής πάλης, η εργατική τάξη εντοπίζει τα κρίσιμα σημεία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όχι για να κάνει συγκεκριμένες προτάσεις για την άμβλυνση της κρίσης και τη σωτηρία του καπιταλισμού, αλλά για να κάνει πιο αποτελεσματική και τελεσφόρα την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης.
    Επειδή όμως η υπάρχουσα κατάσταση και η παρατεταμένη κρίση οδηγούν σε μια αυξανόμενη εξαθλίωση που εγκυμονεί κινδύνους για τις κοινωνικές εξελίξεις, απαιτείται άμεσα, και χωρίς αυταπάτες, να διεξαχθούν αγώνες για την ανακούφιση των εργαζομένων από την κρίση, και να απαιτηθούν προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στην κατεύθυνση ενίσχυσης του δημόσιου τομέα και των σχετικών υπηρεσιών.
    Ταυτόχρονα βέβαια, και στρατηγικά, απαιτείται μια από τα κάτω ανασύσταση του εργατικού κινήματος ως φορέα μιας κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης, η οποία θα δημιουργεί προοπτικές ουσιαστικής διεξόδου με την υπέρβαση του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής

    Σχόλιο από kiamul | 22/10/2009

  48. Α ρε Κιαμούλ, άμα δεν πείς το πρωινό ευαγγέλιο,φεύγεις άρρωστος απο τό σπίτι….
    Ελα, χαλάρωσε, λιγάκι..
    Αντε, εχουμε να δουμε και την ταινία..
    Αλλα, κι αυτη θα σου κερασει πίκρες, γιατί δεν είναι απολυτα ορθόδοξη.. :).
    Α, και τό πρωί νά μην φευγεις απο το σπίτι χωρίς να κανεις κένωση.
    Μη, φοάσαι. Κι θα χάντ’ς την αριστεροσύνην α σό πισω το τριπίν. 🙂
    Ολη την μερα θα τριγυρνας άρρωστος και θα απαγγελεις στιχους απο τό «πριν»..

    Σχόλιο από vripol | 22/10/2009

  49. Κιαμούλ, πολύ μου αρεσε τό κειμενο.
    Η συγκεκριμενη αναλυση της συγκεκριμενης καταστασης…
    Τωρα, πες μας πότε γραφηκε:
    Τό 1960, το 1989, πριν απο την τελευταια κριση ή μετά; 🙂

    Σχόλιο από vripol | 22/10/2009

  50. για το βιβλίο ΑΧΥΡΕΝΙΑ ΣΚΥΛΙΑ

    http://nosferatos.blogspot.com/2009/01/blog-post_1381.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/10/2009

  51. ζΥΡΙΧΙΕ ΛΕς »Ενταξει και στον κοινωνικο μου κυκλο δυσκολα θα βρεις σοσιαλιστες [μερικους σοσιαλδημοκρατες αλα Μπλαιρ ισως] οποτε ειμαι καπως προκατειλημενος με το αν αποτελει ερωτημα.»

    αρα Ειχα μαλλον δικιο . Τους βαριεσαι αφάνταστα ολους αυτους τους Αποστειρωμένους … Κατα βαθος εισαι ενας Αλλος απο αυτό που θελεις να φαινεσαι οτι εισαι ..

    Δεν εισαι ο μόνος βεβαια

    Ετσι φυσικά συμβαινει με ολους μας ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/10/2009

  52. κιαμούλ, τωρα, σοβαρα, για διάλογο στό κείμενο:

    Δεν μας λειπουν οι αναλύσεις.
    Αναμφίβολα έχουν μεγάλη αξία.
    Δρούν αποκαλυπτικά και προσανατολιστικά μεσα στόν βούρκο της αποϊδεολογικοποίησης και της έλειψης κριτηρίων για την κατανόηση των εξελίξεων.

    Στην ουσία της ανάλυσης, οσο την καταλαβαίνω, δεν διαφωνώ.

    Εκεί ομως πού υπάρχει το πρόβλημα, είναι στο δια ταύτα.

    Εκεί, δυστυχως, υπάρχουν βιαστικά αναμασήματα και αμηχανία..

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 22/10/2009

  53. Μα για το δια ταυτα προσπαθω απο την αρχη να συζητησουμε (Εσυ ντο λες για το δια ταυτα), πολυ καλα το εντοπισες :
    -ο ΣΥΝ λεει ανθρωπινος καπιταλισμος ,
    -το κκε σταλινικη ολοκληρωτικη βαρβαροτητα
    -οι δυναμεις της εξωκοινοβουλευτικης αριστερας κανουν καποιες επεξεργασιες αλλα ολα αυτα που κανουν δεν φτανουν στον τελικο αποδεκτη που ειναι οι εργαζομενοι ,κινουνται στα υπογεια προς το παρον , βεβαια το αστικο μπλοκ τα εχει εξορισμενα απο παντου ,

    ΓΙΩΡΓΟ κι΄εγω το τοπιο δεν το βλεπω καθαρο ακομα , πιστευω ομως οτι οι ιδεες της κομμουνιστικης επαναθεμελιωσης επανερχονται με απιστευτη σφοδροτητα και ειμαι σιγουρος οτι θα μας ξεπερασουν γι΄αυτο ετοιμασου για πολλες ητες ακομα που θα μας κανουν να καταλαβουμε την μεγαλη αξια της νικηφορας επαναστασης

    Σχόλιο από kiamul | 22/10/2009

  54. @vripol
    Λες:
    «Γέννημα μιας δεσποτικης κοινωνίας,
    ήρθε να φορέσει σ εναν χαρούμενο και φιλοπαίγμωνα λαό,
    εναν μουφλούζη τιμωρό Θεό-Αφέντη.»
    Ειλικρινά, ένας άνθρωπος που -δεν μιλάω για την εμπειρική-αισθητική βίωση του Θεού, είναι για …πιο μεγάλες τάξεις- γνωρίζει ολίγη θεολογία, σκέπτεται «μα τι απίστευτες αρλουμπολογίες» ή «μπατάρισε στα ρηχά κι’ αυτός». 🙂

    Αλλά δεν είναι ώρα για αυτά τώρα.

    Βλέπω, παρακάτω, ότι προβαίνεις σε φιλοσκώμμον σχόλιο για τους χαζονεορθόδοξους θεολόγους. Προφανώς δεν έχεις τις προϋποθέσεις για τηλικαύτας ειρωνείας. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος -που είναι η επιτομή της εμπειρικής-θετικής Ορθόδοξης θεολογίας- στα «Ευρεθέντα ασκητικά» έλεγε, ότι κόλαση είναι «η μάστιγα της αγάπης. και τι πικρόν και τι σφοδρόν το της αγάπης μαρτύριον;(συνεχίζει)» Αυτό σημαίνει, ότι η «τιμωρία» είναι εξ υποκειμένου, έχει να κάνει με την πρόσληψη από μία κακή, κακοπροαίρετη, μοχθηρή θέληση την άρρητη θεία Αγαθότητα. Εντάξει, σε έβαλα στα βαθιά δια μιας.. 🙂

    Όσο για το τσιτάτο του άθεου -νέου εγελιανού- θεολόγου(αν θυμάστε, ο Μαρξ ήταν τότε -επηρεασμένος από το κλίμα του πανεπιστημίου όπου σπούδασε- αριστερός-νέος εγελιανός, τι ζητάω και εγώ τώρα..) Μπρούνο Μπάουερ περί οπίου του λαού που διαπερνά το σχόλιο προφανέστατα, έλεος πια με την παράχρηση άλλοτε, αλλού. Δεν βοηθάει καθόλου το κομμουνιστικό κίνημα ούτε το εργατικό ούτε το αγροτικό ούτε το φεμινιστικό κοκ…

    @kiamul
    «το κεφάλαιο θα καταφέρει να ανασυγκροτηθεί σε βάρος της εργασίας για να αποκρυσταλλώσει τις προϋποθέσεις για το νέο στάδιο ανάπτυξής του»

    Πριν πόσο καιρό έλεγε ο άμοιρος ο Τρότσκυ, ότι ο καπιταλισμός έχει φτάση στο απώτατο στάδιο της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων του, αναρωτιέμαι… 🙂

    Σχόλιο από philalethe00 | 22/10/2009

  55. Μπρε philalethe00, δεν είμαι θεολογος,κι απο αρλούμπες, λέω κατα καιρούς, οσες θέλεις.. 🙂
    Αλλά, τό ποιηματακι δες, μπρέ, το ποιηματακι στο 39..

    Σχόλιο από vripol | 22/10/2009

  56. Κιαμούλ, ο Γιώργος Πολυχρονίδης, είμαι εγώ, o vripol!!
    Τό σχόλιο το έστειλα απο το κινητό, κι εκεί είχα τό όνομά μου..
    Είδες, τι καλά συζηταμε, αδελφέ, όταν συζηταμε απροκατάληπτα:

    Σχόλιο από vripol | 22/10/2009

  57. Δεν ξέρετε Ομέρ ούτε και ο Νοσφεράτος τι είναι Σοσιαλισμός?
    Η Ερσυλία είμαι και εγώ θα σας ειπώ τι είναι Σοσιαλισμός.
    Σας ακολούθησα μέχρις εδώ.Μακρύς ο δρόμος.

    Είναι μια ωραία θεωρία κοινωνικοοικονομική
    που κοινωνικοποιεί τους μεσάζοντες της παραγωγής(τους ελέγχει)
    και ανακόπτη ήτοι σταματά, την εκμετάλευση του ανθρώπου
    από τον άνθρωπο.Ο τι ωραιότερο.

    Σχόλιο από Ερσυλία | 23/10/2009

  58. […] -Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα; […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: