Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Ο ρόλος της Βρετανίας στα Σεπτεμβριανά…

250px-athenagoras.jpg Μια συγκλονιστική αποκάλυψη έκανε η Τουρκάλα ιστορικός Ντιλέκ Γκουβέν στο δημοσιογράφο  Χραντ Ντινκ:  » Ένα έτος πριν από τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου, φθάνει στο υπουργείο Εξωτερικών της Αγγλίας από το Αγγλικό Προξενείο της Αθήνας τηλεγράφημα το οποίο αναφέρει: «Οι σχέσεις Τουρκίας και Ελλάδας είναι άριστες. Εάν όμως γίνει κάτι στην οικία του Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, θαυμάσια μπορεί να γίνουν όλα άνω κάτω». …Στην διοργάνωση των γεγονότων υπάρχει αγγλική προτροπή. Και τα γεγονότα βολεύουν τουs Άγγλους.«

 dsc04666.jpgΔημοσιεύουμε παρακάτω συνομιλία-συνέντευξη της Ντιλέκ Γκιουβέν με τον Αρμένιο δημοσιογράφο Χραντ Ντινκ, Γενικό Διευθυντή Έκδοσης της εφημερίδας AGOS, που δολοφονήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τους εθνικιστές.

Ερώτηση : Να ξεκινήσουμε με το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που δείχνετε στο θέμα

Απάντηση : Ξεκίνησα από προσωπικό ενδιαφέρον και μόνο. Μου είχε μιλήσει για τα γεγονότα αυτά ο παππούς μου όταν ήμουν ακόμα παιδί. Μου είχαν φανεί φοβερά και τρομερά τα όσα μου είπε. Στη Γερμανία, ιδιαιτέρως στα χρόνια που φοιτούσα στο λύκειο, βρέθηκα σε μια κοινωνία που ενδιαφερόταν πολύ με το παρελθόν της. Η περίοδος του ναζισμού ήταν συνέχεια θέμα συζήτησης και κριτικής. Όταν επισκεπτόμουν την Τουρκία προσπαθούσα να βρω κάτι σχετικό με τα γεγονότα αυτά και μου φαινόταν πολύ περίεργο το ότι δεν υπήρχε τίποτα.

Μετά από την μεταπτυχιακή μου εργασία με θέμα «Ο Τουρκικός εθνικισμός την περίοδο της οργάνωσης ‘Ένωση και Πρόοδος’» προσανατολίστηκα στο θέμα αυτό το οποίο δίχως αμφιβολία συνδέεται και είναι αποτέλεσμα της περιόδου εκείνης.

Σε τι ποσοστό τα γεγονότα της 6/7 Σεπτεμβρίου συνδέονται με το Κυπριακό και σε τι ποσοστό οφείλονται σε άλλες αιτίες;

Δεν είναι σίγουρα λάθος να δεχθούμε πως τα γεγονότα εκείνα έχουν σχέση με το Κυπριακό. Βεβαίως έχουν μια μικρή σχέση μ’ αυτό, όμως το πραγματικό πρόβλημα ήταν η σχετική με τις μειονότητες πολιτική της Τουρκίας.

Κατά τη γνώμη σας, τα γεγονότα της 6/7 Σεπτεμβρίου πόσο αμφιλεγόμενα ιστορικά είναι;

Κατά βάση υπάρχει μια κοινή παραδοχή σε όσους έζησαν τα γεγονότα ότι πρόκειται για όνειδος, ‘μαύρη κηλίδα’ ή ‘κακές μέρες’ τα χαρακτήριζαν. Βεβαίως υπάρχουν κι εκείνοι που λένε πως ‘κι οι Ρωμιοί στην Κύπρο έκαναν το και το  προσπαθώντας από κάπου να αντλήσουν κάποια δικαιολογία. Όμως η πλειοψηφία και κυρίως αυτοί με τους οποίους συζήτησα, μου άφησαν την εντύπωση πως τα βρίσκουν ντροπιαστικά. Δεν μπορούσαν, λένε, να κοιτάξουν στα μάτια τους γείτονές τους. Σίγουρα όμως δεν υπάρχει καθόλου σκέψη να ιδωθούν υπό το πρίσμα που εγώ ανέφερα: Ως μια ενιαία γραμμή που ξεκινά από την εποχή του «Ένωση και Πρόοδος». Κατά τη γνώμη τους οι χρονιές του ‘50 είχαν τις δικές τους συνθήκες. Το ότι τον Σεπτέμβριο θα κηρύσσονταν στρατιωτικός νόμος, φαινόταν από τον Ιούλιο. Πλειοψηφούν εκείνοι που θεωρούν υπεύθυνη για τα γεγονότα την κυβέρνηση του Δημοκρατικού Κόμματος. Κατά τη γνώμη τους, ο πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές είχε πρόθεση, αργά ή γρήγορα, να τα χρησιμοποιήσει για να βάλει περιορισμούς στην Αντιπολίτευση.

Σύμφωνα όμως με την δική σας εργασία, τα αίτια των γεγονότων είναι πολύ διαφορετικά.

Ακριβώς. Ως κυρίως αίτιο φαίνεται το Κυπριακό, όμως στην πραγματικότητα είναι η περίοδος οικοδόμησης εθνικού κράτους. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από τους εκτοπισμούς πληθυσμών του 1915, το Φόρο Περιουσίας, τα γεγονότα της Θράκης. Όλα είναι και από μια περίοδος. Κατά τα Σεπτεμβριανά δεν χτυπήθηκαν μόνο οι Ρωμιοί. Αν δούμε τους αριθμούς πρόκειται για 60% Ρωμιούς, 20% Αρμένιους, 12% Εβραίους. Το εκτός Ρωμιών ποσοστό δεν είναι τυχαίο. Στους καταλόγους που κρατούσαν υπήρχαν και τα Αρμενικά καταστήματα και οι Αρμενικές οικογένειες. Εάν περιορίσουμε την αιτία στο Κυπριακό, τι δουλειά είχαν οι Αρμένιοι στους καταλόγους;

Τι είναι αυτό που αποκαλείται ‘καταλόγους’;

Κατά τη διάρκεια των καταστροφών, σχεδόν σε κάθε μέρος, υπάρχει μια τριμελής καθοδηγητική ομάδα. Ο πρώτος δείχνει τα μέρη που θα καταστραφούν. Οι άνθρωποι αυτοί κρατούν καταλόγους με διευθύνσεις οικιών και καταστημάτων. Μια αποθήκη _42862025_manyflags_afp_416.jpgπου δεν είχε καν αριθμό γραμμένο στον τοίχο βρέθηκε πανεύκολα και καταστράφηκε. Σύμφωνα με τα γαλλικά αρχεία, οι κατάλογοι αυτοί ετοιμάστηκαν από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με τη σκέψη ‘μπορεί οι μειονότητες να μας δημιουργήσουν πρόβλημα, ας υπάρχουν καλό κακό’. Οι διευθύνσεις ζητήθηκαν από τους μουχτάρηδες. Ζητήθηκα από τους νυχτοφύλακες (μπεχτσήδες) να σημειώσουν τα σπίτια των μη μουσουλμάνων. Για παράδειγμα, υπάρχει ένας γερμανοεβραίος ο οποίος αργότερα ασπάσθηκε το Ισλάμ. Φυσικά δεν έχει καμία σχέση με το Κυπριακό, όμως έσπασαν κι αυτού το κατάστημα. Και φυσικά, όπως είναι γνωστό, υπάρχει μια ‘Έκθεση Μειονοτήτων‘ που συνέταξε το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα τη δεκαετία του’40. Συμφωνα με αυτό «έχουμε συνάξει όλες τις μειονότητες στην Πόλη και είναι απαραίτητο, με κάποιο τρόπο, να μειώσουμε τον αριθμό τους». Κατά τη γνώμη μου η πραγματική αιτία των Σεπτεμβριανών δεν είναι το Κυπριακό άλλα το ότι οι μειονότητες είχαν συγκεντρωθεί στην Πόλη.

Όλες οι μειονότητες το ίδιο αξιολογούνται;

Όχι. Όταν ελέγξουμε τους αριθμούς διαπιστώνουμε ένα 60, 20 και 10%. Οι αναλογίες λίγο πολύ συμφωνούν με τις αναλογίες του πληθυσμού. Πάνω κάτω είναι και η αναλογία του φόβου που προκαλούν. Λέγεται λοιπόν: «οι Ρωμιοί, παρά τις προσπάθειες, δεν ενσωματώνονται και είναι πιθανόν να συνεργαστούν με την Ελλάδα. Τι να κάνουμε ώστε να μειωθεί ο αριθμός τους»; Με τους Αρμένιους είναι λίγο περισσότερο θετικοί. Αριθμητικά δεν είναι όσοι οι Ρωμιοί και δεν έχουν στενή σχέση με κάποιο κράτος. Πέραν τούτου, οι Αρμένιοι ζουν περισσότερο μαζί με Τούρκους, έχουν κάπως ενσωματωθεί.

04_.jpgΣτο βιβλίο σας αναφέρεστε στην βίαιη μετακίνηση των Αρμενικών πληθυσμών. Μπορείτε να μας μιλήσετε γι’ αυτό;

Σύμφωνα με τα αμερικανικά αρχεία, το 1930 υπάρχουν στην Ανατολία 10 χιλιάδες Αρμένιοι. Στην Πόλη άλλες 60 χιλιάδες.

Αυτό όμως δεν πρέπει να ευσταθεί. Σύμφωνα με τα πρακτικά της Λοζάννης υπάρχουν 170 χιλιάδες Αρμένιοι στην Ανατολία και 130 χιλιάδες στην Πόλη.

Πιθανόν. Πάντως στα αρχεία υπάρχει ο αριθμός που σας είπα. Από αυτούς οι 6 χιλιάδες, στην περίοδο 1924 – 1930 φεύγουν για τη Συρία. Οι πρώτοι φεύγουν το 1929. Στα χωριά, κυρίως με την χρησιμοποίηση πρακτόρων, καλλιεργείται η τάση του φευγιού. Οι διαδώσεις λένε: «Θα αγοραστούν σε λογικές τιμές τα σπίτια, τα τσιφλίκια, τα ζωντανά σας. Το καλύτερο για σας είναι να μεταναστεύσετε στη Συρία». Σε άλλα μέρη, για παράδειγμα στη Σεβάστεια, απαγορεύεται στους Αρμένιους να εγκαταλείψουν την πόλη. Για το λόγο αυτό, κυρίως όσοι ασχολούνται με το εμπόριο, εγκαταλείπουν τη Σεβάστεια. Υπάρχουν στα αμερικανικά αρχεία έγγραφα σύμφωνα με τα οποία ερωτούνται εάν διώχνονται δια της βίας. Υπάρχουν τέτοιες στενόχωρες καταστάσεις. Εκτός αυτού πιέζονται να μεταναστεύσουν από τα χωριά σε μεγαλύτερες πόλεις. Εκεί παρουσιάζεται τι πρόβλημα της ανεργίας. Όσοι δεν βρίσκουν δουλειά φεύγουν για τη Συρία.

Οι πιέσεις αυτές με ποια μέθοδο πραγματοποιούνται;

Οι πράκτορες διαδίδουν το σύνθημα ‘καλύτερα να φύγετε’. Στα χωριά εγκαθίστανται μετανάστες από την Βουλγαρία. Όμως αυτό δεν αποδίδει καθότι μετανάστες και Αρμένιοι δημιουργούν καλές σχέσεις. Τη χρονιά του 1934 υπάρχουν περιπτώσεις Αρμενίων που φορτώνονται στα τρένα δια της βίας και στέλνονται στην Πόλη. Σύμφωνα με τις εκθέσεις των Αμερικανών, η νέα πολιτική που ακολουθείται, είναι ο εκφοβισμός, και η προσπάθεια να εμφανιστούν οι μεταναστεύσεις ως οικειοθελείς.

Εάν κοιτάξουμε τα γεγονότα της Θράκης με τους Εβραίους, υπάρχουν ομοιότητες. Πετροβολούνται οι κατοικίες με εντολή του Κράτους και παρουσιάζονται ωσάν να τα κάνουν οι πολίτες. Η αιτία που γίνεται αυτό την εποχή εκείνη, είναι ο φόβος ότι επίκειται ιταλική επίθεση. Στη μεθόριο υπάρχουν μειονότητες, θεωρούνται εν δυνάμει σύμμαχοι του εχθρού. Τα γεγονότα υπάρχουν μέχρις ότου ελαττωθεί ο αριθμός τους. Για να καταλάβετε, υπάρχει μια γενικότερη φοβία για τις μειονότητες. Κανονικά, με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας πρέπει οι φοβίες να μειώνονται, όμως αυτό δεν συμβαίνει.

 Δηλαδή, την εποχή αυτή, καμία ησυχία για τις μειονότητες!

Υπάρχει μια βελτίωση στην πολιτική αυτή τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 50 με τις κυβερνήσεις του Δημοκρατικού Κόμματος, όμως η αιτία είναι μάλλον το ότι την constantinoupolis-9-9-55.jpgεποχή εκείνη το 1/3 των ψηφοφόρων στην Πόλη είναι μειονοτικοί. Με αυτών τους ψήφους ο Μεντερές κερδίζει εκεί τις εκλογές. Και φυσικά γεννάται ένα σοβαρό ερώτημα. Γιατί οι μειονότητες οι οποίες θεώρησαν οργανωτή των γεγονότων το Δημοκρατικό Κόμμα το ξαναψήφισαν; Στην πραγματικότητα υπήρχε αρχικά στους Ρωμιούς η σκέψη να μην συμμετάσχουν στις εκλογές. Πρυτάνευσε όμως μια δεύτερη σκέψη από το φόβο ότι εάν επανέλθει το Λαϊκό Κόμμα θα τους τιμωρήσει. Το Λαϊκό Κόμμα το θεωρούσαν χειρότερο.

Πως αναλύετε τα αποτελέσματα των γεγονότων;

Μετά το 1955 δεν υπάρχει ομαδική φυγή, οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να συνέλθουν οικονομικά. Από την πλευρά των Ρωμιών, Πατριαρχείο και Ελληνικό Προξενείο συμβούλευαν την παραμονή και δημιουργούσαν γραφειοκρατικά εμπόδια σε όσους ήθελαν να φύγουν. Ήταν επιθυμητή η ύπαρξη εδώ μιας παροικίας δίπλα στο Πατριαρχείο. Το πρώτο αποτέλεσμα είναι αυτό. Το δεύτερο, είναι η ευκαιρία που άδραξε το Δημοκρατικό Κόμμα. Με την εκλογική νίκη του Μεντερές το 1950 ανήλθαν στην εξουσία διαφορετικές κοινωνικές τάξεις. Την θέση των γραφειοκρατών, στρατιωτικών και μη, πήραν οι τσιφλικάδες της Ανατολίας. Στην αρχή η κατάσταση ήταν καλή, η οικονομία της χώρας εξελίχθηκε. Όμως, ειδικά το 1955, η οικονομία άρχισε να γίνεται προβληματική. Η αντιπολίτευση άρχισε να στριμώχνει τον Μεντερές. Για να ξαναπάρει λοιπόν τα ινία στο χέρι του, τα γεγονότα του Σεπτέμβρη του ‘55 αποτελούσαν ευκαιρία. Κατά τη διάρκεια της ισχύος του στρατιωτικού νόμου απαγορεύθηκαν δυο πράγματα: ειδήσεις σχετικές με τα γεγονότα και ειδήσεις σχετικές με την οικονομία.

Ποια υπήρξε η συμπεριφορά του κράτους προς τις μειονότητες μετά από τα Σεπτεμβριανά;

Έπρεπε να δοθούν αμέσως αποζημιώσεις, όμως υπήρξε καθυστέρηση για δυο περίπου χρόνια. Αμέσως μετά το 1955 έγινε έρανος. Γενικότερα οι τράπεζες έκαναν έκκληση για εράνους. Όμως, σύμφωνα με τα Γερμανικά αρχεία, για τον έρανο απευθύνονταν στους ξένους και τους μη μουσουλμάνους. Ακόμη γίνεται λόγος και για πιέσεις προς αυτούς. Στις συνεντεύξεις που είχα υπογραμμίστηκε ιδιαίτερα το σημείο ότι οι αποζημιώσεις ήταν ανεπαρκείς και συμβολικές και πραγματοποιούντο μόνο και μόνο για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι τα θύματα αποζημιώνονται. Μετά το 1955 δημοσιεύονταν στις εφημερίδες αγγελίες που έλεγαν «Δεν μιλάμε για τις ζημίες μας, στηρίζουμε τη χώρα μας». Τέτοιες εκστρατείες υπήρχαν και παρέμεναν άγνωστοι εκείνοι που έδιναν αυτές τις αγγελίες.

Ζήτησε την περίοδο εκείνη, μέσω του τύπου ή του ραδιοφώνου συγγνώμη ο Πρωθυπουργός;

Όχι. Μόνο στη Βουλή έγιναν συζητήσεις. Εκφράζονταν λύπη, όμως αυτό δεν ωφελούσε σε τίποτα καθώς όλοι γνώριζαν τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο οργανώθηκαν τα γεγονότα. Στη Βουλή υπήρχε Ρωμιός βουλευτής. Όταν πήρε το λόγο και άρχισε να λέει τι έκαναν στους γονείς του, τον κάθισαν κάτω όλοι μαζί. Ακόμη και όταν άρχισε η φυγή των μειονοτήτων, τα γεγονότα δεν αξιολογήθηκαν ως αίτιο της φυγής αυτής ώστε να ζητηθεί συγγνώμη. Ισχυρίστηκαν ότι η μετανάστευση οφείλεται στο ότι οι οικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα ήταν καλύτερες. Στις συνεντεύξεις που πραγματοποίησα, σχετικά με τις αποζημιώσεις μου είπαν: «Ήταν ανεπαρκείς, όμως κατά κάποιο τρόπο μας ικανοποίησαν. Ψυχολογία του μειονοτικού βλέπετε. Τελικά, έστω και συμβολικά, κάτι μας είχε δώσει το κράτος. Όμως συγνώμη δεν μας είπε».

Στη μελέτη σας αναφέρεστε στην περίοδο προετοιμασίας των γεγονότων, ποιοι είναι αυτοί που τα προετοίμασαν;

Μελετώντας τα γεγονότα βλέπουμε τις εξής πλευρές: Οι τοπικοί κυρίως παράγοντες του Δημοκρατικού Κόμματος, οι υπηρεσίες πληροφοριών των οποίων τα μέλη είναι κυρίως στρατιωτικοί και το σωματείο «Η Κύπρος είναι Τουρκική». Στο σωματείο αυτό που ιδρύθηκε ένα χρόνο πριν τα γεγονότα, συναντώνται οι φοιτητικές οργανώσεις και τα συνδικάτα.

Σα μια συμμαχία δεξιάς και αριστεράς δηλαδή

Δεν θα έπρεπε να το δούμε έτσι, διότι την εποχή εκείνη τα συνδικάτα και οι φοιτητικές οργανώσεις είναι εθνικιστικά σωματεία και στο μονοπώλιο του κράτους. Το σωματείο «Η Κύπρος είναι Τουρκική» ιδρύεται ένα περίπου έτος νωρίτερα και παρουσιάζεται ως ‘ιδρυθέν από φοιτητές’. Στην πραγματικότητα ιδρύεται κατ’ εντολή του Τουρκικού Προξενείου του Λονδίνου με το εξής σκεπτικό: ‘Πρέπει να στηρίξουμε την τουρκική πολιτική στο Κυπριακό διότι μέχρι στιγμής υπήρξε αδράνεια’. Στο σωματείο εμφανίζονται ονόματα όπως των Χικμέτ Μπιλ, Ορχάν Μπιργκίτ, Χουσαμεττίν Τζάνοζτουρκ. Και ποιοι είναι αυτοί; Ο Χικμέτ Μπιλ δημοσιογραφεί στην Χουρριέτ, αυτός υποδαυλίζει και το Κυπριακό και το φέρνει στο προσκήνιο. Ο Χουσαμεττίν Τζάνοζτουρκ πρόεδρος των φοιτητικών συλλόγων. Ο Ορχάν Μπιργκίτ δημοσιογράφος του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Υπάρχει ακόμα και ο Κιαμίλ Ονάλ από τις υπηρεσίες πληροφοριών. Πριν τα γεγονότα ήταν ο υπεύθυνος για την παρακολούθηση Αρμενίων και Κούρδων στο Λίβανο και τη Συρία.

Τα σωματείο αυτό ιδρύει παντού υποκαταστήματα. Στο Μπαχτσελίεωλερ, στο Φατίχ. Πρόεδροι σ’ αυτά αναλαμβάνουν κυρίως οι τοπικοί παράγοντες του Δημοκρατικού Κόμματος οι οποίοι είναι παράλληλα και μέλη φοιτητικών οργανώσεων ή συνδικάτων. Υπάρχει δηλαδή ένας οργασμός. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το ότι, εντός του Αυγούστου, το σωματείο «Η Κύπρος Είναι Τουρκική» ανοίγει ταυτόχρονα παραρτήματα σχεδόν παντού. Μια οργάνωση δηλαδή από πάνω προς τα κάτω.

Εκείνο που εκπλήσσει είναι η μυστικότητα με την οποία εξελίσσονται τα πράγματα δίχως κανείς να τα αντιληφθεί. Παρ’ όλα αυτά το πιθανότερο είναι οι επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος να μην είχαν ιδέα για την έκταση που θα δίδονταν στα γεγονότα. Δεν ήταν δυνατό να δώσουν άδεια, καθότι τις μέρες εκείνες υπήρχε στην Πόλη σε εξέλιξη μια σημαντική διεθνής συνάντηση. Δεν νομίζω ότι μια κυβέρνηση θα τολμούσε κάτι τέτοιο. Όμως στη διοργάνωση υπάρχει δάκτυλος πολλών κέντρων. Κέντρα που επεξεργάζονταν την αποδυνάμωση της οικονομικής ισχύς των μειονοτήτων και την εκδίωξή τους. Τα κέντρα αυτά έδωσαν αυτή την έκταση.

Οι μειονότητες αντιλήφθηκαν μήπως το τι τις περίμενε;

Κατά την περίοδο εξελίξεων του Κυπριακού οι Ρωμιοί κατηγορούνται από την κοινή γνώμη. Όμως το ενδιαφέρον είναι ότι τα σχετικά δημοσιεύματα στις εφημερίδες εμφανίζονται 6 – 7 μήνες νωρίτερα. Για παράδειγμα ειδήσεις όπως: «Νεαρός Ρωμιός δάρθηκε από αγανακτισμένους Τούρκους επειδή φώναζε ‘Η Κύπρος είναι Ελληνική’». Ή: «Αίσχος. Στα πλοία των νησιών μιλούν μεγαλόφωνα ρωμαίικα».

Μπορούμε δηλαδή να πούμε πως υποβάλλεται στο πλήθος ο τρόπος αντίδρασής του;

Κατά τη διάρκεια των γεγονότων υπήρξαν Τούρκοι που προσπάθησαν να προστατέψουν τους Ρωμιούς, του Αρμένιους. Υπήρξαν όμως κι εκείνοι που τους κατέδωσαν. Θάνατοι και τραυματισμοί υπήρξαν ελάχιστοι. 300 – 600 τραυματίες. Αξιοπρόσεκτο είναι ότι κυκλοφορούσαν κάποιοι με σάκα πρώτων βοηθειών. Πιθανόν να υπήρχε διαταγή ‘Χτυπήστε, καταστρέψτε, όμως μη σκοτώσετε’. Έμπαιναν στα σπίτια κι έλεγαν σε ηλικιωμένους: ‘Μη φοβάστε, είστε ηλικιωμένοι, καθίστε. Εμείς θα σπάσουμε και θα φύγουμε’. Παρόμοιες ομολογίες υπάρχουν πολλές, αναφέρονται στις συνεντεύξεις μου. Για το λόγο αυτό πιστεύουμε ότι υπάρχει τέτοια εντολή. Όμως βιασμοί υπάρχουν πολλοί. Οι γυναίκες δεν θέλουν να μιλήσουν. Γίνεται λόγος για 10 έως 16 νεκρούς. Οι αριθμοί δεν συμφωνούν.

Πώς ξεκινούν τα γεγονότα; Τι ακολουθεί;

Στις 6 Σεπτεμβρίου, ειδικά στις περιοχές που πυκνοκατοικούνται από Ρωμιούς, εμφανίζονται ομάδες 20-30 ανδρών. Αυτό παρατηρείται σε πολλά μέρη. Πριν ακόμη κυκλοφορήσει η εφημερίδα, κυκλοφορεί η είδηση πως ‘Έβαλαν βόμβα στο σπίτι του Ατατούρκ’. Οι φοιτητές αρχίζουν να βγάζουν εμπρηστικούς λόγους σε διάφορα μέρη, κυρίως στην πλατεία Ταξίμ. Ένας από αυτούς που πείρα συνέντευξη την εποχή εκείνη ήταν 15 χρονών. Κάποιοι πήγαν και του είπαν, μου λέει ο ίδιος, ‘Τι λες; Δεν σπάνουμε τούτα τα τζάμια;’. Υπάρχει δηλαδή τέτοια προετοιμασία. Άνθρωποι που καθοδηγούν τις ομάδες υποδεικνύοντάς τους το τι πρέπει να κάνουν. Υπάρχουν οι μπροστάρηδες που κρατούν σημαίες και προτομές του Ατατούρκ και φωνάζουν τα συνθήματα και τους ακολουθεί το πλήθος που καταστρέφει. Σε συγκεκριμένα σημεία έχουν αφεθεί φορτηγά γεμάτα πέτρες. Οι σημαίες είναι όλες ολοκαίνουργιες, δεν τις έχουν φέρει από τα σπίτια τους. Τους τις ενεχειρίζουν στους δρόμους. Και η μεταφορά έχει προγραμματιστεί τέλεια. Μεταφέρθηκαν άνθρωποι από γειτονικές πόλεις, από εργοστάσια. Για παράδειγμα, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο του Πασάμπαχτσε μεταφέρθηκαν για να συμμετάσχουν στα γεγονότα και επιστράφηκαν αργότερα πίσω στο εργοστάσιο.

Υπάρχουν και αγριότητες. Ανοίγονται τάφοι και μαχαιρώνονται τα πτώματα, καίγονται τα οστά. Δεν εκδηλώνονται πολλές πυρκαγιές διότι υπάρχει σχετική εντολή που το απαγορεύει.

Κλοπές και λεηλασίες;

Είναι ενδιαφέρον ότι στο ξεκίνημα έγιναν προσπάθειες να αποφευχθούν. Οι καθοδηγητές έλεγαν ‘μην τυχόν και κλέψετε’. Όσοι έπερναν το πλόι για απέναντι περνούσαν από έλεγχο και εάν έβρισκαν επάνω τους λάφυρα τους έστελναν στο τμήμα. Αυτό γίνεται ώστε να φανεί πως δεν σκοπεύουν σε λεηλασίες, αλλά σε καταστροφές. Όμως μετά από κάποια στιγμή χάνουν τον έλεγχο. Τα ινία ξεφεύγουν. Αυτό που εμένα με εκπλήττει είναι ότι δεν πρόκειται για λαϊκή εξέγερση, εκτελούνται εντολές. Δεν είναι γεγονότα αυθόρμητα, ελέγχονται εκ του σύνεγγυς, όπως αναφέρουν και τα γαλλικά αρχεία. Συμμετέχουν 100 χιλιάδες άνθρωποι. Μεγάλος αριθμός.

Τι συμβαίνει στις άλλες πόλεις;

Παράλληλα εκδηλώνονται γεγονότα και στη Σμύρνη. Όχι πάντως σ’ αυτή την έκταση. Λόγω ΝΑΤΟ υπάρχουν Έλληνες αξιωματικοί. Εκεί συμβαίνουν. Στην Άγκυρα υπάρχει μόνον πορεία. Ο νομάρχης Αγκύρας που βρίσκεται συμπτωματικά στην Πόλη, βλέπει την κατάσταση και δένει εντολή για κήρυξη στρατιωτικού νόμου. Σε άλλες πόλεις δεν υπάρχουν γεγονότα. Την επομένη λαμβάνονται μέτρα σε κάποιες πόλεις της Ανατολίας. Ορισμένοι μη μουσουλμάνοι τοποθετούνται σε ξενοδοχεία. Μια έκρηξη γίνεται σ’ ένα κήπο στο Ισκέντερουν. Στη Πόλη μετά τα μεσάνυχτα αναλαμβάνει ο στρατός. Κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος και τα γεγονότα καταλαγιάζουν. Την επομένη υπάρχει μια αυθόρμητη κινητοποίηση, όμως σε επίπεδο ατόμων. Η αστυνομία επεμβαίνει.

Ποια είναι η υλική ζημία;

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Γερμανικού Προξενείου, 54 εκ. δολάρια. Οι αποζημιώσεις που δόθηκαν δεν ξεπέρασαν τα 20.

Ένα από τα σημαντικότερα συμπεράσματα στο βιβλίο σας είναι ο ρόλος της Αγγλίας. Μπορείτε να δώσετε περαιτέρω εξηγήσεις;

Όταν το 1950 ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας είπε ότι «δεν υπάρχει για μας θέμα Κύπρου» δεν είχε αρέσει στους Άγγλους διότι την εποχή εκείνη η Κύπρος ήταν αποικία τους. Όλος ο κόσμος ήταν ενάντιος στην κυβέρνηση της Αγγλίας, κι αυτή μεταξύ 1950 και 1955 είχε στηρίξει την πολιτική της στο πως θα κατόρθωνε να τραβήξει την Τουρκία μέσα στο πρόβλημα και να την καταστήσει συνομιλητή της Ελλάδας. Αυτό ήταν το σχέδιό της. Τον Αύγουστο του 1955 αποφασίστηκε η διάσκεψη του Λονδίνου. Όταν μελετήσουμε τα απομνημονεύματα των πολιτικών της Αγγλίας συναντούμε την εξής λεπτομέρεια: «Εμείς ως Αγγλία δεν επιθυμούσαμε καθόλου συμφωνία. Σημαντικό για μας ήταν όχι να αποτελέσουμε μέρος του προβλήματος, αλλά να καταστήσουμε αντιμαχόμενες πλευρές την Τουρκία και την Ελλάδα.

Υπάρχουν στο αγγλικό αρχείο έγγραφα στα οποία τίθεται το ερώτημα, πόσο ωφέλιμο θα ήταν για την Αγγλία εάν υπήρχε στην Πόλη κάποιος ξεσηκωμός εναντίον των Ρωμιών.

Να αναφέρω και το πλέον συνταρακτικό. Ένα έτος πριν από τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου, φθάνει στο υπουργείο Εξωτερικών της Αγγλίας από το Αγγλικό Προξενείο της Αθήνας τηλεγράφημα το οποίο αναφέρει: «Οι σχέσεις Τουρκίας και Ελλάδας είναι άριστες. Εάν όμως γίνει κάτι στην οικία του Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, θαυμάσια μπορεί να γίνουν όλα άνω κάτω».

Ενδιαφέρον δεν είναι; Υπάρχει τέτοιο έγγραφο. Στην διοργάνωση των γεγονότων υπάρχει αγγλική προτροπή. Και τα γεγονότα βολεύουν του Άγγλους. Στα γεγονότα αυτά, για τις επιθέσεις στους Αρμένιους και τους Εβραίους, αναφέρεται μόνον πως «Τούρκοι και Έλληνες αρπάχτηκαν για το Κυπριακό».

Πέραν τούτου, η Ελλάδα είχε σκοπό να φέρει τον Οκτώβριο το θέμα στον ΟΗΕ. Αυτό σήμαινε ότι το θέμα πλέον θα συζητιόταν ενώπιον της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Και βεβαίως η Αμερική είχε σκοπό να υποστηρίξει την Ελλάδα. Μετά όμως από αυτά τα γεγονότα στέλνει μήνυμα στις δυο χώρες και τις προειδοποιεί ότι δεν θα υποστηρίξει προσφυγή στον ΟΗΕ. Οι δυο χώρες γίνονται αποδέκτες του σκληρού αυτού μηνύματος διότι είναι νέα μέλη του ΝΑΤΟ. Το μήνυμα που θέλει να δώσει η Αμερική είναι ‘συνέλθετε’. Η άλλη επιδίωξη της Αγγλίας ήταν ακριβώς αυτή: Να παρασύρει την Αμερική στο πλευρό της. Διότι μέχρι τότε οι ΗΠΑ υποστήριζαν την Ελλάδα.

Ωραία. Πως όμως αξιολογείται τις δίκες;

Πέντε χιλιάδες άνθρωποι συνελήφθηκαν, οι περισσότεροι τυχαία. Ποτέ δεν δικάστηκαν πραγματικά οι υπαίτιοι. Ο πραγματικός στόχος στις δίκες στο νησί της Πλάτης ήταν η δημιουργία μιας ακόμη κατηγορίας εναντίον του Δημοκρατικού Κόμματος. Στόχος στη δίκη του 1960 ήταν μια επιπλέον κατηγορία. Ο συνήγορος του Μεντερές ζήτησε επανειλημμένα να κληθούν να καταθέσουν τα μέλη των μυστικών υπηρεσιών. Η απάντηση ήταν ‘οι μυστικές υπηρεσίες αθωώθηκαν ήδη στη δίκη του 1956′.

Επειδή ο Μεντερές και άλλα μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος δικάστηκαν στο νησί της Πλάτης για τα γεγονότα αυτά, υπάρχει η εντύπωση πως «μ’ αυτά τελειώσαμε». Λάθος κατά τη γνώμη μου. Στήθηκαν στην Τουρκία δυο δικαστήρια σχετικά με αυτά. Όμως πρέπει να δούμε και το τι έκαναν. Όταν εξετάσουμε το δικαστήριο του 1956 φθάνουμε στο εξής αποτέλεσμα: «Φταίει το σωματείο ‘Η Κύπρος είναι Τουρκική’ όμως κι αυτοί παρασύρθηκαν από την Ρωμαίικη προβοκάτσια, στην πραγματικότητα αθώοι δηλαδή». Και γι αυτό ακριβώς το λόγο, με την απόφαση του 1957, όλοι αθωώνονται.

Μας μιλάτε λίγο για το αρχείο Φαχρί Τσόκερ;

Μετά τα γεγονότα κηρύσσεται αμέσως στρατιωτικός νόμος και στήνονται τα δικαστήρια. Ο Φαχρί Τσόκερ είναι ο δικαστής του 2 ου Δικαστηρίου Μπέγιογλου. Τα έγγραφα φθάνουν στα χέρια του από την ΗΕΑ (Υπηρεσίες Εθνικής Ασφαλείας). Αποδεικτικά έγγραφα, κατηγορητήρια, κατάλογος συλληφθέντων, τα ονόματα των ιδιοκτητών των καταστημάτων που καταστράφηκαν. Και περίπου 200 φωτογραφίες που υπάρχουν στο φάκελο, τραβηγμένες από την ΗΕΑ και τους ξένους δημοσιογράφους. Πιθανότατα τις τράβηξε Γερμανός δημοσιογράφος διότι υπάρχουν σημειώσεις σ’ αυτή τη γλώσσα. Για παράδειγμα λέει: «Λίγα χρόνια νωρίτερα οι γυναίκες κυκλοφορούσαν σκεπασμένες. Τώρα μεταξύ αυτών που λεηλατούν τα καταστήματα υπάρχουν και γυναίκες». Ο συνταξιούχος στρατηγός Φαχρί Τσοκέρ, ίσως επειδή τον ενοχλούσε η συνείδησή του, άφησε το φάκελο αυτό στο Ίδρυμα Ιστορίας. Ζήτησε να αξιοποιηθεί μετά τον θάνατό του. Οι φωτογραφίες είναι ανέκδοτες και απαθανατίζουν την στιγμή των γεγονότων.

Να δώσω ένα παράδειγμα που δείχνει ότι τα δικαστήρια ήταν υπό χειραγώγηση. Υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που εστάλησαν από το Πρώτο Πολιτικό Τμήμα της Διευθύνσεως της Αστυνομίας, όμως δεν επιτρέπουν στον δικαστή Φαχρί Τσόκερ να τα χρησιμοποιήσει. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα γεγονότα διοργανώνονται από το σωματείο ‘Η Κύπρος είναι Τουρκική’, τις μυστικές υπηρεσίες και τα φοιτητικά σωματεία. Ο λόγος που δεν επιτρέπουν τη χρησιμοποίησή τους είναι ότι δεν υπάρχει τίποτε εναντίον των κομμουνιστών. Λένε πως ‘δεν αναφέρονται καθόλου οι τακτικές της κομιντέρν και η Κύπρος’. Η ΗΕΑ ετοιμάζει έκθεση με νέα αποδεικτικά στοιχεία. Στη δεύτερη αυτή έκθεση λέει τα εξής:

«Τα γεγονότα τα δημιούργησαν οι κομμουνιστές και τα διοργάνωσε η Σοβιετική Ένωση».

———————————————

Κυκλοφόρησε σε έκδοση του Ιδρύματος Ιστορίας ( Tarih Vakfi) η διδακτορική εργασία με τίτλο « Τα γεγονότα της 6 / 7 Σεπτεμβρίου 1955, σε συνδυασμό με την ακολουθούμενη κατά την περίοδο της Τουρκικής Δημοκρατίας Μειονοτική Πολιτική » της πανεπιστημιακού Ντιλέκ Γκουβέν* (Dilek Guven). Ο τόμος συνοδεύεται και από ένα δεύτερο, ογκώδη τόμο, όπου υπάρχουν ανέκδοτες φωτογραφίες που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια των γεγονότων το βράδυ εκείνο, κυρίως από την αστυνομία, και αποτέλεσαν μέρος της δικογραφίας κατά την δίκη όπου δικάστηκαν και αθωώθηκαν(!) τα μέλη της οργάνωσης «Η Κύπρος είναι Τουρκική». Στο δεύτερο αυτό τόμο δημοσιεύεται και μια πληθώρα εγγράφων που μελέτησε η πονήσασα κατά τη διάρκεια της έρευνάς της.

Οι φωτογραφίες που δωρίθηκαν μαζί με το υπόλοιπο αρχείο του στο Ίδρυμα Ιστορίας, με εντολή να αξιοποιηθούν μετά το θάνατό του, από τον στρατηγό Φαχρί Τσόκερ (Fahri Coker) , θα εκτεθούν μεταξύ 6 και 26 Σεπτεμβρίου στον εκθεσιακό χώρο στη στοά Ελχάμπρα (Λεωφ. Ανεξαρτησίας 258, 2 ος όροφος).

———————————————————- 

* Η Ντιλέκ Γκιουβέν είναι τουρκικής καταγωγής και γεννήθηκε στη Γερμανία. Σπούδασε Πολιτική και Κοινωνική Ψυχολογία στο πανεπιστήμιο του Μπόχουμ και έκανε μεταπτυχιακή εργασία με θέμα «Ο Τουρκικός Εθνικισμός την περίοδο της οργάνωσης ‘Ένωσις και Πρόοδος’». Το διδακτορικό της με θέμα « Τα γεγονότα της 6/7 Σεπτεμβρίου 1955, σε συνδυασμό με την ακολουθούμενη κατά την περίοδο της Τουρκικής Δημοκρατίας Μειονοτική Πολιτική » έγινε δεκτό από το γερμανικό πανεπιστήμιο και αφού μεταφράστηκε στα τουρκικά εκδόθηκε πρόσφατα από το «Ίδρυμα Ιστορίας» της Τουρκίας.

logo2.jpg

 ——————————————————

«Mε προτροπή των Bρετανών τα Σεπτεμβριανά» Hθελαν τουρκική εμπλοκή στην Kύπρο, υποστηρίζει η ιστορικός Nτιλέκ Γκιουβέν                  Συνέντευξη στον Νικο Παπαχρηστου                                     Tο βράδυ της 6ης προς 7η Σεπτεμβρίου 1955 ο ελληνισμός της Πόλης αλλά και οι κοινότητες των Αρμενίων και των Εβραίων βίωσαν μια δεύτερη «άλωση». Χιλιάδες «αγανακτισμένοι» Tούρκοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και κατέστρεφαν ελληνικές κυρίως περιουσίες. Περισσότερα από τέσσερις χιλιάδες σπίτια και καταστήματα, 73 Ορθόδοξες Εκκλησίες και 35 σχολεία λεηλατήθηκαν, ενώ χριστιανικά νεκροταφεία βεβηλώθηκαν. Σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία, οι νεκροί ξεπέρασαν τους δεκαπέντε ενώ εκατοντάδες γυναίκες, ακόμη και μικρά κορίτσια, βιάσθηκαν. Την αφορμή για την έναρξη των επιθέσεων έδωσε η είδηση ότι «εξερράγη βόμβα στο σπίτι που γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη». Από την πρώτη στιγμή ωστόσο φάνηκε ότι οι βιαιοπραγίες είχαν οργανωθεί από τις μυστικές υπηρεσίες. Σήμερα, πενήντα χρόνια μετά, η ιστορικός κ. Ντιλέκ Γκιουβέν, αποκαλύπτει τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισε το «βαθύ κράτος» της Τουρκίας στα «Σεπτεμβριανά». Η έρευνά της στηρίχθηκε στο ανέκδοτο υλικό του στρατιωτικού δικαστή Φαχρί Τσοκέρ, ο οποίος διεξήγαγε τις ανακρίσεις και συνέταξε τη δικογραφία της υπόθεσης. Για πρώτη φορά στο βιβλίο της, που κυκλοφόρησε πριν από μια εβδομάδα στην Τουρκία, δημοσιεύονται έγγραφα και περισσότερες από διακόσιες φωτογραφίες που επιβεβαιώνουν την ενεργή συμμετοχή του στρατού και της αστυνομίας στα γεγονότα. Στην συνέντευξη που παραχώρησε στην «K» η κ. Γκιουβέν επισημαίνει ότι «όλα είχαν σχεδιαστεί από καιρό με κάθε λεπτομέρεια και αποτελούσαν μέρος ενός γενικότερου σχεδίου κατά των μειονοτήτων».- Τα γεγονότα του ’55 παρουσιάστηκαν ως «λαϊκό ξέσπασμα» για το «Κυπριακό» και την έκρηξη στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης. Ποιος ήταν ο πραγματικός στόχος τους;– O βασικός σκοπός ήταν να αποδυναμωθούν αριθμητικά οι μειονότητες. Η έκρηξη στη Θεσσαλονίκη ήταν η αφορμή, ενώ το κυπριακό ζήτημα δεν αποτελούσε τη βασική αιτία για τις επιθέσεις. Την περίοδο βρισκόταν ακόμα σε εξέλιξη η δημιουργία του «εθνικού κράτους» που είχε ξεκινήσει με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Από τη δεκαετία του ’20 η ηγεσία της Τουρκίας δεν εμπιστευόταν τις μειονότητες, όπως τους Eλληνες, τους Αρμένιους αλλά και τους Εβραίους, φοβούμενη ότι θα συνεργάζονταν με τους συμπατριώτες τους, που ζούσαν στα γειτονικά ανεξάρτητα κράτη. Για τον λόγο αυτό προηγήθηκαν μια σειρά από ενέργειες σε βάρος των μειονοτήτων όπως ο φόρος Περιουσίας ή ο εκτοπισμός των Αρμενίων και των Εβραίων από την περιφέρεια τη δεκαετία του ’30. Σε έκθεση που είχε συνταχθεί το 1944 υπογραμμιζόταν ότι «οι Ρωμιοί είναι η πολυπληθέστερη και η πλέον επικίνδυνη μειονότητα γιατί μπορεί να συνεργαστεί με την Ελλάδα». Αυτό μαρτυρεί γιατί οι Eλληνες δέχθηκαν τον μεγαλύτερο όγκο των επιθέσεων χωρίς ωστόσο να είναι οι μόνοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα «Σεπτεμβριανά» δεν χτυπήθηκαν μόνον οι Eλληνες. Αν δούμε τους αριθμούς πρόκειται για πάνω από 60% Ρωμιούς, 20% Αρμένιους και 12% Εβραίους. Αυτό δεν ήταν τυχαίο. Στους καταλόγους που κρατούσαν στα χέρια τους οι καθοδηγητές υπήρχαν και τα αρμενικά καταστήματα και οι αρμενικές οικογένειες. Κατά συνέπεια αν η αιτία ήταν το Κυπριακό για ποιο λόγο στράφηκαν εναντίον και των δύο άλλων κοινοτήτων; Γενικά οι μειονότητες ήταν ο πρώτος στόχος και ακολουθούσε το κυπριακό ζήτημα.

Aστυνομία και Στρατός

Πώς και από ποιους οργανώθηκαν οι βιαιοπραγίες;

– Oλα έγιναν με απόλυτη μυστικότητα και το βέβαιο είναι ότι συνεργάστηκαν πολλοί και διαφορετικοί παράγοντες. Το σχέδιο υλοποίησαν στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος, οι μυστικές υπηρεσίες, των οποίων τα μέλη ήταν κυρίως στρατιωτικοί και το σωματείο «Η Κύπρος είναι τουρκική». Στο σωματείο αυτό συμμετείχαν ενώσεις φοιτητών, συνδικάτα και δημοσιογράφοι και ιδρύθηκε ύστερα από εντολή της Τουρκικής Πρεσβείας του Λονδίνου. Στις 6 Σεπτεμβρίου, στις ρωμαίικες συνοικίες έκαναν την εμφάνισή τους ομάδες 20-30 ανδρών. Πριν ακόμη κυκλοφορήσει η έκτακτη έκδοση της εφημερίδας Istanbul Express, έγινε γνωστό ότι «έβαλαν βόμβα στο σπίτι του Ατατούρκ» Οι φοιτητές άρχισαν να βγάζουν εμπρηστικούς λόγους σε διάφορα μέρη, κυρίως στην πλατεία Ταξίμ. Σε κάθε ομάδα υπήρχε ένας ή ακόμη και τρεις καθοδηγητές που υποδείκνυαν στο φανατισμένο πλήθος πού να χτυπήσει σύμφωνα με τους καταλόγους τους. Eτσι ξεχώριζαν ένα ελληνικό κατάστημα από ένα τούρκικο, το οποίο άφηναν άθικτο. Σύμφωνα με τα γαλλικά αρχεία, οι κατάλογοι αυτοί ετοιμάστηκαν από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από σταθμευμένα φορτηγά προμηθεύονταν πέτρες, σιδηρολοστούς και ολοκαίνουργιες σημαίες. Τις ομάδες συγκροτούσαν περισσότεροι από εκατό χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως εργάτες, που μεταφέρθηκαν από γειτονικές πόλεις.

Τι ρόλο έπαιξε η Βρετανία στα «Σεπτεμβριανά»;

– Το 1950 ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας είχε δηλώσει ότι «για εμάς δεν υπάρχει θέμα Κύπρου» προκαλώντας την ενόχληση των Βρετανών. Από τότε μέχρι και το 1955 άσκησαν τρομακτικές πιέσεις στην Τουρκία προκειμένου να εμπλακεί στην κυπριακή κρίση. Στόχος τους ήταν να μετατραπεί σε ελληνοτουρκική σύγκρουση. Υπάρχουν στοιχεία στα βρετανικά αρχεία που αποκαλύπτουν τον ρόλο της προς αυτή την κατεύθυνση. Τον Αύγουστο του 1955 αποφασίσθηκε η διάσκεψη του Λονδίνου οπότε και η Τουρκία εμπλέκεται πλέον οριστικά στο Kυπριακό. Επίσης στα βρετανικά αρχεία υπάρχουν έγγραφα στα οποία τίθεται το ερώτημα πόσο ωφέλιμο θα ήταν για την Αγγλία εάν υπήρχε στην Πόλη κάποιος ξεσηκωμός εναντίον των Ρωμιών. Είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι ένα χρόνο πριν από τα γεγονότα Aγγλος διπλωμάτης που υπηρετούσε στην Αθήνα σε τηλεγράφημά του ενημέρωνε το Λονδίνο ότι «αρκεί ένα χτύπημα στο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη για να προκληθεί μείζονα κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών, οι οποίες την περίοδο αυτή είναι άριστες». Με λίγα λόγια στη διοργάνωση των γεγονότων υπήρχε αγγλική προτροπή. Τα γεγονότα τους εξυπηρετούσαν και γι’ αυτό στα αρχεία δεν γίνεται λόγος για τις επιθέσεις κατά Αρμενίων και Εβραίων παρά μόνο πως «Τούρκοι και Eλληνες συγκρούσθηκαν για το Κυπριακό». Ταυτόχρονα απέτρεψαν τις ΗΠΑ να σταθούν στο πλευρό της Ελλάδας, η οποία σκόπευε να φέρει το πρόβλημα της Κύπρου στον ΟΗΕ.

Tο αρχείο Tσοκέρ

Πώς βρέθηκαν τα στοιχεία αυτά στα χέρια του στρατηγού Τσοκέρ;

– Μετά τα γεγονότα κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος και ξεκίνησε η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Στην πρώτη δίκη οι κατηγορούμενοι ανάμεσα στους οποίους και τα μέλη του σωματείου «Η Κύπρος είναι τουρκική» αθωώθηκαν, προκειμένου να μην αποκαλύψουν τα ονόματα των οργανωτών των επιθέσεων. Ο Φαχρί Τσόκερ ήταν ο δικαστής του 2ου Δικαστηρίου Μπέγιογλου. Τότε του είχαν ζητήσει να αποκρύψει τα στοιχεία του προκειμένου να επιρρίψουν τις ευθύνες για τα γεγονότα στους κομμουνιστές. Για 45 χρόνια φύλαγε τον φάκελο με τα αποδεικτικά έγγραφα, κατηγορητήρια, τον κατάλογο των συλληφθέντων, τα ονόματα των ιδιοκτητών των καταστημάτων που καταστράφηκαν, καθώς επίσης και περίπου 200 φωτογραφίες τραβηγμένες από την Ασφάλεια και ξένους δημοσιογράφους. Στις φωτογραφίες φαίνονται οι αστυνομικοί να γελούν και να βοηθούν τους δράστες, ακόμη και να καταστρέφουν. Επίσης πολλά από τα εικονιζόμενα πρόσωπα είναι σημαδεμένα με ένα σταυρό και δίπλα υπάρχουν χειρόγραφες σημειώσεις όπως «είναι ο Τζιχάρ που μένει στο Τζιχανγκίρ». Οι δράστες δηλαδή δεν ήταν ένα απρόσωπο πλήθος, αλλά είχαν αναγνωρισθεί. Ο συνταξιούχος στρατηγός, ίσως επειδή τον ενοχλούσε η συνείδησή του, άφησε το φάκελο αυτό στο Iδρυμα Ιστορίας ζητώντας να αξιοποιηθεί μετά τον θάνατό του.

Πόσο επηρέασαν τα γεγονότα την ελληνική κοινότητα;

– Μέσα στον πρώτο χρόνο περίπου 5.000 Eλληνες κυρίως νεαροί άνδρες έφυγαν από την Πόλη. Σύμφωνα με τα γερμανικά αρχεία μέχρι το 1964 ο πληθυσμός των Ρωμιών μειωνόταν κατά 10% τον χρόνο. Ο ελληνικός Τύπος θεωρεί ότι ο μεγάλος ξεριζωμός έγινε το 1964, αλλά είναι σημαντικό ότι η διαρροή άρχισε από το 1955. Εκείνη την περίοδο το Πατριαρχείο και το ελληνικό προξενείο άσκησαν μεγάλες πιέσεις ώστε να μην εγκαταλείψουν οι Ρωμιοί την Πόλη. Τελικά το 1964 η ελληνική μειονότητα που την περίοδο εκείνη αριθμούσε τις 70 χιλιάδες δέχθηκε τη χαριστική βολή.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_11/09/2005_156399

———————————————-

Πενήντα χρόνια από τα Σεπτεμβριανά
Κωνσταντινούπολη, πριν – τότε – μετά

Σαριόγλου, Καίτη /Σαριόγλου-Τσάκου, Ειρήνη
Εκδότης: Ε.Λ.Ι.Α
Σελίδες: 226

Tο βιβλίο μια φροντισμένη και καλαίσθητη έκδοση είναι αφιερωμένο στα φανερά και μη, θύματα της 6/7 Σεπτεμβρίου 1955. Με αφορμή τα πενήντα χρόνια από την τραγική εκείνη νύχτα των γεγονότων της 6/7 Σεπτεμβρίου 1955 στην Πόλη, οι συγγραφείς περιγράφουν με γλαφυρό τρόπο πως ήταν η Πόλη τα χρόνια πριν συμβούν τα γεγονότα. Ήταν η εποχή που ευημερούσε ακόμη η ελληνική μειονότητα.

Στη συνέχεια καταγράφεται το κομπολόι των όσων συνέβησαν σε βάρος του Ελληνισμού της Πόλης। Ένα οδυνηρό οδοιπορικό, που ματώνει την καρδιά όσων το διαβάζουν. Όπως αναφέρεται και στον πρόλογο του βιβλίου «Τα γεγονότα ντροπής»- όπως συνηθίζουν να τα αποκαλούν σήμερα στην Τουρκία, αποτελούν ημερομηνία σταθμό για την ελληνική μειονότητα της Πόλης. Είναι το «προδιαγεγραμμένο φινάλε» της τελευταίας, πνευματικής δημιουργικής δεκαετίας της Ρωμιοσύνης».

Η πρώτη περίοδος οριοθετείται ως η προ των Σεπτεμβριανών μετ΄ εμποδίων ειδυλλιακή περίοδος 1861 έως το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή. Κατά την περίοδο αυτή η Ρωμιοσύνη της Πόλης επιδεικνύει μια πλούσια πολιτιστική, καλλιτεχνική και πνευματική δραστηριότητα. Τα δεκάδες σχολεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια, οι πνευματικοί, αθλητικοί σύλλογοι, προεξάρχοντος του «Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως», η σύσταση βιβλιοθηκών, οι διαγωνισμοί και οι πάσης φύσεως καλλιτεχνικές δραστηριότητες, ως επίσης και οι ποικίλες εκδόσεις πνευματικού περιεχομένου πλημμυρίζουν την Πόλη.

Η πνευματική αυτή έκρηξη κάνει την Πόλη να ζει μια αληθινή πνευματική αναγέννηση. Το 1875 ιδρύεται το Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως, ενώ ήδη λειτουργεί η Θεολογική Σχολή της Χάλκης (1844), η Ελληνεμπορική Σχολή (1831), το Παρθεναγωγείο στο Πέραν (1849), το Παρθεναγωγείο της Φιλομούσου Εταιρείας, Παλλάς (1874). Λίγο αργότερα η Μεγάλη του Γένους Σχολή αποκτά δικό της μεγαλόπρεπο κτήριο στο Φανάρι και ιδρύεται το Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο (1822), Ελληνογαλλικό Λύκειο. Κυκλοφορούν δεκάδες εκδόσεις και εφημερίδες μερικές μάλιστα ημερήσιες ακόμη και σατυρικές. Εκδίδονται επίσης, περιοδικά και μηνιαία έντυπα ποικίλης ύλης και περιεχομένου.

Την περίοδο αυτή παρατηρείται ιδιαίτερη πνευματική άνθιση. Ακολουθεί η προ των Σεπτεμβριανών μετ’ εμποδίων ειδυλλιακή περίοδος 1923-1955 όπου η περίοδος ανόδου της Ρωμιοσύνης είναι πλέον παρελθόν. Οι εναπομείναντες Ρωμιοί συνεχίζουν όμως να επιβιώνουν στις προγονικές τους εστίες. Αναθαρεύουν κι αρχίζουν πάλι να δημιουργούν.

Το βράδυ της 6ης προς 7ης Σεπτεμβρίου η λαίλαπα του τουρκικού εθνικισμού, οργανωμένη όπως φαίνεται από τα ιστορικά ντοκουμέντα, εφορμά ακάθεκτη εναντίον κάθε τι ελληνικού στοιχείου. Με πρωτοφανή βαρβαρότητα καταστρέφει σε μια νύχτα όσα με κόπους και θυσίες δημιούργησαν για χρόνια οι Έλληνες της Πόλης. Οι αθλιότητες και οι σκηνές εξαγριωμένων, απάνθρωπων συμπεριφορών θα μείνουν για πάντα ανεξίτηλες ως βαριά κηλίδα του τουρκικού κράτους. Στην έκδοση συμπεριλαμβάνεται η έκθεση του Προξένου Βύρωνα Θεοδωρόπουλου στην οποία καταγράφονται εμπεριστατωμένα όλα τα ανθελληνικά γεγονότα της ντροπής που όχι μόνο κατέστρεψαν τις περιουσίες, τα σπίτια, τα σχολεία τις εκκλησίες και κάθε τι πολιτιστικό δημιούργημα των Ελλήνων της Πόλης, αλλά που μάτωσαν και τη ψυχή των Ελλήνων।

Τα ανθελληνικά «γεγονότα» του 1955 αποτελούν τον τελευταίο κρίκο μιας μακρόχρονης εθνικιστικής πολιτικής που εφαρμόστηκε με επιτυχία από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, με στόχο την εξόντωση του ελληνικού στοιχείου της Πόλης. Ενώ το 1925 υπήρχαν 250।000 Έλληνες (περίπου το 33% του συνολικού πληθυσμού της Πόλης) σήμερα έχουν απομείνει μόλις 1.000 άτομα. Το κακό συνεχίστηκε λίγο και μετά τα Σεπτεμβριανά με ποικίλες περίτεχνες καταπιεστικές τεχνικές μέσω δημεύσεων περιουσιών και πολλαπλές πιέσεις κατά του Πατριαρχείου. Η απαγόρευση λ.χ. άσκησης πλήθους επαγγελμάτων σε μη Τούρκους, η αναγκαστική υιοθέτηση τουρκόφωνων επιθέτων, οι καταναγκαστικές εργασίες για τους μη μουσουλμάνους και ένα σωρό ευφάνταστα καταπιεστικά μέτρα, ολοκλήρωσαν το αίσχος του εθνικού ξεκαθαρίσματος.

Ο Γολγοθάς που έζησε ο Ελληνισμός της Πόλης καταγράφεται με ξεχωριστό θάρρος όχι εκ του μακρόθεν, αλλά από ανθρώπους που επιμένουν να ζουν στον τόπο που γεννήθηκαν, όπως είναι η σπάνια πνευματική φυσιογνωμία της Καίτης Σαριόγλου. Στο βιβλίο φιλοξενούνται γραπτά κείμενα επιφανών Κωνσταντινουπολιτών, καθώς και σπάνιο φωτογραφικό υλικό το οποίο συμπληρώνει τις συγκλονιστικές μαρτυρίες।

Φοίβος Νικολαΐδης

 Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2008

Advertisements

05/09/2009 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Μνήμες, -Mειονότητες στην Τουρκία

22 Σχόλια »

  1. Βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για το Αιγαίο και τους στρατηγικούς επεκτατικούς προσανατολισμούς της Τουρκίας

    ————————————-

    Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

    Συντάχθηκε απο τον Κ. ΠΑΥΛΟΥ, υποστράτηγο ε.α.

    Κυριακή, 07 Σεπτέμβριος 2008

    Αιγαίον Πέλαγος είναι η θαλάσσια λωρίδα της Β.Α. λεκάνης της Μεσογείου που σχηματίζεται από την Ελληνική Χερσόνησο και την Μ. Ασία και δια της Προποντίδος ενώνει την Μαύρη θάλασσα με την Μεσόγειο. Το Αιγαίον έχει 2800 Ελληνικά νησιά, τα οποία δια της συνεχούς, συμπαγούς και αλυσιδωτής διατάξεώς των δίνουν βάθος στον ηπειρωτικό κορμό της Ελλάδος και προσδιορίζουν το νησιωτικό έδαφος της χώρας μας. Ενώ τα μεγαλύτερα εξ αυτών κατοικούνται, επί τρεις και πλέον χιλιάδες χρόνια υπό αμιγούς Ελληνικού πληθυσμού.

    Λόγω της σπουδαιότητος της γεωγραφικής του θέσεως, σε σχέση με την Ευρώπη, Ασία και την Μεσόγειο, το Αιγαίον έγινε κατ’ επανάληψη θέατρο σφοδρών συγκρούσεων δια μέσου των αιώνων.

    Παρά ταύτα όμως ουδέποτε και ουδείς εκ των κατακτητών αυτής της περιοχής αμφισβήτησε την ελληνικότητα των νήσων και του πληθυσμού των.

    ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

    Τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, αναλόγως της γεωγραφικής τους θέσεως, διακρίνονται από πλευράς νομικού καθεστώτος, σε τρεις κατηγορίες:

    α) Β. Αιγαίο :

    Λήμνος και Σαμοθράκη ανήκουν στην Ελλάδα.

    Ίμβρος και Τένεδος ανήκουν στην Τουρκία.

    Πρώτη συμβατική ρύθμιση: μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, δια της Συνθήκης Ειρήνης των Σεβρών της 10-7-1920. Με την εν λόγω Συνθήκη ουδεμία διεθνής δέσμευση αποστρατικοποιήσεως επεβάλλετο.

    Την ανωτέρω Συνθήκη αντικατέστησε η Σύμβαση της Λωζάννης της 24-7-1923.{Περί καθεστώτος των Στενών). Με αυτή επιβάλλοντo μέτρα αποστρατικοποιήσεως Στενών και Νήσων. (Προς εξασφάλιση της ειρήνης στην περιοχή και της ελευθέρας διόδου και ναυσιπλοΐας δια των Στενών).

    Την Σύμβαση αυτή κατόρθωσε η τουρκική διπλωματία να ανατρέψει, με την Συνθήκη του Μontreux το 1936. Βάσει αυτής η Τουρκία πέτυχε – και με την δική μας συναίνεση – να αναλάβει εκ νέου την απόλυτη κυριαρχία των Στενών.

    Δυστυχώς η Ελλάδα δεν μερίμνησε να συμπεριληφθεί ειδική μνεία για την Λήμνο και την Σαμοθράκη. Εφ’ όσον όμως όλα τα μέλη της προηγουμένης Συνθήκης συνομολόγησαν νέα Συμφωνία για το ίδιο αντικείμενο, με μοναδική πρόθεση να διέπεται τούτο από αυτή, η προηγουμένη παύει ισχύουσα.

    β) Β.Α, Αιγαίο :Λέσβος-Χίος -Σάμος- Ικαρία .

    Απελευθερώθηκαν κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, παραχωρήθηκαν οριστικά στην Ελλάδα μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με την Συνθήκη των Σεβρών, άνευ ουδεμιάς δεσμεύσεως αποστρατικοποιήσεως. Αντιθέτως η Συνθήκη της Λοζάννης της 27-4-1923, δια του άρθρου 13, επέβαλε δεσμευτικούς όρους μερικής αποστρατικοποιήσεως. Τούτο έγινε κατόπιν αξιώσεως της Τουρκίας, φοβούμενης επιθετική επιστροφή των Ελλήνων στην Μ. Ασία.

    Κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Συνθήκης η μη αμοιβαιότητα και η μονομέρεια ως προς την αποστρατικοποίηση.

    γ ) ΝΑ Αιγαίο: Δωδεκάνησα

    Μέχρι το 1912 ευρίσκοντο υπό Τουρκική κυριαρχία. Από το 1912 μέχρι και το 1943, υπό Ιταλική.

    Μετά την λήξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, κατά την Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων ( των νικητριών δυνάμεων, συμμετείχαν 21 Κράτη , δεν συμμετείχε η Τουρκία) απεφασίσθη να εκχωρηθούν από την Ιταλία στην Ελλάδα , εν πλήρη κυριαρχία (παρ.1 άρθρο 14) ,και υπό την δέσμευση της πλήρους αποστρατικοποιήσεως (παρ. 2 του ιδίου άρθρου της Συνθήκης των Παρισίων της 10-2-1947).Η κραυγαλέα αυτή αντίφαση μεταξύ των δύο άρθρων προήλθε από την απαίτηση της τότε ΕΣΣΔ και αφορούσε μόνο τις δύο υπερδυνάμεις. Συνεπώς η αποστρατικοποίηση ή όχι των ανωτέρω νήσων ούτε είχε ούτε έχει σχέση με την Τουρκία. Σήμερα με την αυτοκατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ουδεμία δέσμευση υφίσταται.

    Η Ελλάς , παρά τις ατέλειες, παρερμηνείες και τον μονομερή χαρακτήρα των συνθηκών που διέπουν το νομικό καθεστώς των νήσων, σεβάστηκε και τήρησε απόλυτα τις υποχρεώσεις της , μέχρι το 1974, όταν η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη τον ρόλο της εγγυήτριας δυνάμεως για την Κύπρο, εισέβαλε, κατέλαβε και έκτοτε κατέχει το βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου.

    Είναι γεγονός μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση ότι η Τουρκία αποσκοπεί σε αυτή την φάση -με την έκτοτε και μέχρι σήμερα προκλητική εναντίον μας συμπεριφορά της-στην ανατροπή του status quo στο Αιγαίο. Έτσι έχει επιδοθεί σε ένα όργιο ψευδών, προκλήσεων και κατηγοριών εις βάρος της χώρας μας, επί καθημερινής βάσεως και σε όλα τα επίπεδα. Με τον τρόπο αυτόν επιδιώκει να δημιουργήσει νόμιμα προηγούμενα ανοχής, προκειμένου σε επόμενη φάση να απαιτήσει την τεκμηρίωση ανύπαρκτων δικαιωμάτων της.

    Ο επανοπλισμός λοιπόν των νήσων αποβλέπει στην αυτοάμυνα της πατρίδος μας και είναι νόμιμο δικαίωμα κάθε χώρας να λαμβάνει οποιοδήποτε μέτρο επιβάλλεται για την προστασία της, από κάθε εχθρική επιβουλή.Τούτο άλλωστε προβλέπεται και από τον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

    Η ατρατηγική αξία του Αιγαίου για την επιβίωση της Ελλάδος είναι καθοριστική. Ελλάδα χωρίς Αιγαίο είναι αδύνατον να υπάρξει.

    Η Τουρκία έχει σαν στρατηγική της επιλογή την επέκτασή της προς δυσμάς. Για να το επιτύχει της αναγκαιεί η κυριαρχία επί του Αιγαίου. Εάν την επιτύχει, σε συνδυασμό με το τεράστιο πλεονέκτημα που της παρέχει η Μ Ασία σαν χώρος συγκεντρώσεως μεγάλων δυνάμεων , θα έχει τη δυνατότητα να ενεργήσει επί της στρατηγικής κατευθύνσεως-Ασία-Αιγαίον-Ελληνική Χερσόνησος-και να προσβάλει, δια τριών τουλάχιστον αξόνων επιθέσεως κύρια στρατηγικά κέντρα της χώρας μας (Θεσσαλονίκη-Βόλος-Αθήνα-Κρήτη).

    Το Αιγαίον δια την άμυνα μας είναι ο μόνος Ζωτικός Χώρος (Ζ.Χ) για απόκρουση επιθέσεων από Ανατολάς προς Δυσμάς και τούτο διότι λόγω του μικρού εύρους του δεν επιτρέπει οργάνωση διαδοχικών γραμμών αμύνης.

    Παράλληλα , προς Βορρά το Αιγαίον δίδει βάθος στην άκρως ευπαθή περιοχή Θράκης -Ανατολικής Μακεδονίας, καθώς επίσης και την δυνατότητα στον κατέχοντα, πλευρικής προσβολής οιουδήποτε επιχειρήσει κάθ΄οδον προς Δυσμάς.

    Πρέπει ,επιτέλους να καταλάβουμε σε αυτή την χώρα ότι:

    α.- Σαν Έθνος είμαστε ανάδελφοι και σαν χώρα περιβαλλόμεθα από εχθρούς.

    β.- Όλοι οι διεκδικούντες τμήματα μας απειλούν όταν αισθάνονται ότι δεν απειλούνται. Δηλαδή όταν πιστεύουν ότι είμαστε αδύναμοι ή δεν προτιθέμεθα να αντιδράσουμε (Το υπέστημεν αυτό στην Κύπρο).

    γ.-Η Τουρκία επιδιώκει, την αποστρατικοποίηση των νήσων, διότι τότε μόνο θα μπορέσει να τα κτυπήσει.

    Έχει σοβινιστική εθνική στρατηγική, αλλά και υπομονή. Ενεργεί την κατάλληλη στιγμή, όταν το κόστος για αυτή μηδενίζεται, Μέχρι τότε προβάλλει άλλο πρόσωπο και εξαπατά τους πάντες. Το ίδιο έκανε και με την Κύπρο.

    δ .- Θα πρέπει να καταστήσουμε σαφώς κατανοητό σε όλους ότι με τα εθνικά μας θέματα δεν παίζουμε.

    Θέμα συνεκμεταλλεύσεως του Αιγαίου με την Τουρκία μόνο σε άρρωστα τουρκικά μυαλά είναι δυνατόν να υπάρχει.

    Ουδείς συνεκμεταλλεύται ή μοιράζεται κάτι που του ανήκει .Την συνεκμετάλλευση ζητάει πάντοτε και εκ του πονηρού, αυτός που δεν έχει νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα.

    Προσοχή λοιπόν. Το Αιγαίον και τα νησιά του ανήκουν στο Ελληνικό Έθνος και μόνο. Δεν είναι περιουσιακά στοιχεία κανενός για να παζαρεύονται, να παίζονται, να διακυβεύονται ή να εκχωρούνται, για οποιαδήποτε σκοπιμότητα

    Σχόλιο από Αραμαίος | 08/09/2008

  2. Εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο – ευχαριστώ!

    Σχόλιο από Abravanel | 08/09/2008

  3. Abravanel

    πρέπει να έγινε ένα πογκρόμ κατά των Εβραίων στην τουρκική Θράκη.

    Γνωρίζεις κάτι για αυτό;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/09/2008

  4. Ξέρω για ένα πογκρόμ στην Αδριανούπολη τη δεκαετία του ’30 αλλά δεν θυμάμαι ακριβείς λεπτομέρειες, οπότε δε θα θελα να πω κάτι λάθος. Πιο γνωστός είναι ο «φόρος πλουτισμού» κατά την διάρκεια του Β’ΠΠ που οδήγησε πάρα πολλούς εβραίους σε αναγκαστικά τάγματα εργασίας στην Ανατολία, (ο συγκεκριμένος στρέφονταν ενάντια σε όλες τις μειονότητες αλλά πρακτικά χτυπούσε την εβραϊκή και πολύ λιγότερο την ελληνική).

    Πάντως τα Σεπτεμβριανά προκάλεσαν και αυτά μια φυγή εβραίων τούρκων της τάξης των 8/15 χιλιάδων. Για ευνοήτους λόγους όμως ενώ ο «φόρος πλουτισμού» αναφέρεται επικριτικά στην επίσημη τουρκική ιστοριογραφία, τα Σεπτεμβριανά αποσιωπούνται.

    Σχόλιο από Abravanel | 11/09/2008

  5. ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ

    Πώς χρησιμοποίησαν οι Βρετανοί τους τουρκοΚύπριους για να διαιωνίσουν την αποικιοκρατική τους κυριαρχία

    Νεοφανές!
    Του Βία Λειβαδά

    Ακόμα υπάρχουμε πολλοί αγωνιστές της ΕΟΚΑ που ζήσαμε και αγωνίστηκαμε για την απελευθέρωση τής Κύπρου από τον αποικιακό ζυγό. Ζήσαμε από κοντά με προσωπικές εμπειρίες τα γεγονότα της περιόδου και δεν ξεχάσαμε τι έγινε. Κι όμως έρχεται σήμερα ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να μας πει ότι «με κοινούς αγώνες με τούς τουρκοκύπριους αποκτήσαμε την ανεξαρτησία μας».
    Αυτή είναι άραγε η ιστορία που θα διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία; Για σκοπούς συμφιλίωσης; Για να μη υπάρχει τίποτε στην ιστορία που να προκαλεί μίσος με το σύνοικο στοιχείο; Μια πλήρης διαστρέβλωση της ιστορίας για να ικανοποιήσουμε τούς πιστούς συνεργάτες των αποικιοκρατών την ώρα που εμείς αγωνιζόμαστε με θυσίες ζωής, για την ελευθερία της πατρίδας μας Κύπρου;
    Αυτή η πρόταση του προέδρου δείχνει τη γλοιώδη συμπεριφορά ενός υποταγμένου «ηγέτη» στην υπηρεσία των πασάδων της Άγκυρας, που όζει αναξιοπρέπεια και δουλική υποταγή. Πλήρης διαστρέβλωση της ιστορίας και της αλήθειας.
    Από την ώρα που η Κύπρος μετατράπηκε σε αποικία του Βρετανικού στέμματος το 1925 και δημιουργήθηκε το Νομοθετικό Συμβούλιο με έξη Έλληνες, έξη Άγγλους και τρεις Μουσουλμάνους (διότι το 70% είναι Έλληνες εξισλαμισθέντες για να επιβιώσουν υπό το οθωμανικό καθεστώς), σε καμία περίπτωση μουσουλμάνος δεν ψήφισε μαζί με τους Έλληνες. Πάντοτε ψήφιζαν μαζί με τους Άγγλους και τους στήριζαν σε όλες τις περιπτώσεις όσο εχθρικές κι αν ήταν ενάντια στους Έλληνες. Έτσι εξασφάλιζαν την εύνοια των αποικιοκρατών και απολάμβαναν προνομίων.
    Κατά τον Αγώνα της ΕΟΚΑ οι μουσουλμάνοι της Κύπρου υπήρξαν στενοί συνεργάτες των Άγγλων. Απάρτισαν το επικουρικό αστυνομικό σώμα, μαζί με τούς Άγγλους στρατιώτες και αστυνομικούς έκαναν έρευνες σε σπίτια Ελλήνων, βασάνισαν συλλαμβανόμενους, έκαναν διαδηλώσεις ενάντια στους έλληνες με την βοήθεια των Άγγλων που επέβαλλαν κέρφιου στους Έλληνες, αφήνοντας ελεύθερους τους μουσουλμάνους να λεηλατούν και να καταστρέφουν οργανωμένα ό,τι ανήκε στους Έλληνες. Να μη ξεχνούμε τη σφαγή στο Κιόνελλι που έγινε με τη βοήθεια των Άγγλων στρατιωτών.
    Οι μουσουλμάνοι τής Κύπρου υπήρξαν μια πηγή άντλησης υπηρετών για τους Άγγλους στον διαχωρισμό και στην αντιπαλότητα μεταξύ των δύο εθνικών στοιχείων, προς εφαρμογή του «διαίρει και βασίλευε». Οι Άγγλοι χρησιμοποίησαν τα οικονομικά μέσα για να εξαγοράζουν συμμάχους.
    Από την άλλη υπηρετούσαν και την Τουρκία, την οποία οι Άγγλοι ενέπλεξαν στο πρόβλημα όταν αντελήφθησαν ότι δεν μπορούσαν να κατανικήσουν την επανάσταση.
    Έκτοτε έγιναν οι αμείλικτοι εχθροί των Ελλήνων, για να υπηρετήσουν τους τουρκικούς στόχος της «ανάκτησης» της Κύπρου. Από την ώρα που σταμάτησε ο Αγώνας της ΕΟΚΑ άρχισαν να εξοπλίζονται και κατάφεραν μέχρι την ανεξαρτησία να κατέχουν 10.000 όπλα τα οποία έστρεφαν εναντίον μας για να βοηθήσουν στην επίτευξη των στόχων της Τουρκίας, με τη βοήθεια και στήριξη πάντοτε από τούς Άγγλους. Κι όταν ήλθε η εισβολή, μαζί τους κατέφθασε και ο Ταλάτ να «αγωνισθεί» για το διαμελισμό της Κύπρου. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά
    Αυτό που μας ξενίζει είναι η πλήρης διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων από τον κ. Χριστόφια. Διαστρεβλώνει την ιστορία λέγοντας ότι με κοινούς αγώνες ε/κ και τ/κ αποκτήσαμε την ελευθερία μας. Τίποτε αναληθέστερο! Ήταν πάντα σύμμαχοι των Άγγλων και απολάμβαναν οικονομικά οφέλη για την βοήθειά τους αυτή. Τα ιστορικά γεγονότα δεν μπορούν να διαστρεβλώνονται στο όνομα της «συμφιλίωσης» με τα κατοχικά δεδομένα. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εξευτελίζει τον λαό μας και να του προσβάλλει την αξιοπρέπεια, αλλά και τη νοημοσύνη του.
    Αυτή είναι η ιστορία. Ας μη αρχίσουν τώρα να μιλούν για εθνικιστικές κορώνες και σοβινισμούς. Έχει γελοιοποιηθεί ο πρόεδρος με τους αφορισμούς του ίδιου και των συνεργατών του , αλλά και από τις δικοινοτικές οργανώσεις, που πληρώνονται από τα 15 εκ. δολάρια που ξοδεύουν οι Αμερικανικές υπηρεσίας για το σκοπό αυτό.
    Η γνώση της ιστορίας βοηθά τους ανθρώπους να αναγνωρίζουν τα κακά στοιχεία, να αναγνωρίζουν τα λάθη τους για να μη τα επαναλαμβάνουν. Η διαστρέβλωση έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Επιτρέπει την επανάληψη λαθών και παραβλέπει τον κίνδυνο βοηθώντας έτσι την διαιώνιση λαθών.

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 13/10/2008

  6. […] οτι αξίζει κανείς να διαβάσει την ανάρτηση του Πόντος και Αριστερά για τα Σεπτεμβριανά στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ο doctor […]

    Πίνγκμπακ από H Nύχτα των Κρυστάλλων « Abravanel | 10/11/2008

  7. > http://www.sigmalive.com/news/politics/105131
    > Ντοκουμέντα: Αποκαλύψεις για το 1974
    > | 24/12/2008 | ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ
    >
    > Μια σειρά αποκαλυπτικών εγγράφων, που αναφέρονται στο πραξικόπημα και
    > την τουρκική εισβολή, καθώς και στο ρόλο της Μεγάλης Βρετανίας κατά τη
    > χρονική αυτή περίοδο, παρουσιάζει η <> από σήμερα και για τις
    > προσεχείς ημέρες.
    >
    > Πρόκειται για έγγραφα που αποδεσμεύθηκαν πριν από λίγο καιρό, δίχως,
    > ωστόσο, να γνωστοποιηθεί η αποδέσμευσή τους. Παρ’ όλον ότι οι κύριοι
    > φάκελοι για το θέμα αποφασίστηκε όπως παραμείνουν κλειστοί για
    > ορισμένες ακόμα δεκαετίες(!), εντούτοις, έπειτα από επίμονες έρευνες,
    > κατορθώσαμε να εντοπίσουμε, στο λαβύρινθο του Κρατικού Αρχείου, τις
    > δύο σημαντικότατες και ογκωδέστατες αυτές εκθέσεις. Οι οποίες, όχι
    > μόνο μάς φανερώνουν αρκετά στοιχεία που δεν γνωρίζαμε έως σήμερα, αλλά
    > επιβεβαιώνουν, επιπροσθέτως, και τα όσα λέγονταν από τη δική μας
    > πλευρά, δίχως, μέχρι τη στιγμή, τεκμηρίωση, για το ρόλο των Βρετανών
    > έναντι της Κύπρου. Τα έγγραφα δίνουν, επίσης, τη δυνατότητα, άλλες
    > ερμηνείες και συνεκδοχές της πραγματικότητας, οι οποίες υπονοούνται
    > στο μυαλό καθενός, να έρθουν στο φως και να συζητηθούν.
    >
    >
    > Ευθύνες της Μεγάλης Βρετανίας
    > Οι εκθέσεις αυτές αποτελούνται, στο σύνολό τους, από 250 σελίδες. Και
    > η κάθε σελίδα είναι μια νέα πληγή στην τραγωδία της πατρίδας μας και
    > στα βάσανα του λαού μας.
    > Οι ευθύνες της Μεγάλης Βρετανίας τόσο για το πραξικόπημα όσο και για
    > την τουρκική εισβολή, όχι μόνο επιβεβαιώνονται, αλλά και
    > <>, κατά μία έννοια, μέσα από τις ίδιες τις βρετανικές
    > εκθέσεις, που συνιστούν μαρτυρίες για την ανοχή, τη συνενοχή, τον
    > προσχεδιασμό, τη συμπαράσταση και την απραξία των Άγγλων, για τη
    > βάναυση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κυπριακού λαού, αλλά
    > και την απάνθρωπη απάθεια στα όσα διαδραματίστηκαν εις βάρος της
    > Κύπρου, τα οποία ακόμη βιώνει, λόγω της συνεχιζόμενης τουρκικής
    > κατοχής. Εμφαίνεται, κατά αναντίλεκτο τρόπο, μέσα από τις μαρτυρίες
    > αυτές, ότι οι εγγυητές της ασφάλειας της Κύπρου, Βρετανοί,
    > παρακολουθούσαν, και υποβοηθούσαν την τουρκική εισβολή, αρνούμενοι,
    > πεισματικά, βοήθεια προς τους Ελληνοκυπρίους, και εγκαταλείποντάς
    > τους, όπως και το 1958, ως πρόβατα στην τουρκική σπάθη, έστω κι αν
    > γνώριζαν εκ των προτέρων, ότι η σφαγή θα ήταν η αναπόφευκτη μοίρα των
    > Ελλήνων της Κύπρου.
    >
    >
    > Ιστορική αλήθεια
    > Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια για τη βάρβαρη τουρκική εισβολή και τη
    > συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου, αλλά και για τη στάση τής… κατά τα
    > άλλα, εγγυήτριας δύναμης της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μεγάλης Βρετανίας.
    > Ακόμη κάτι, όμως, που προκύπτει ξεκάθαρα από τις εκθέσεις αυτές, είναι
    > η γενναιότητα (που αναγνωρίζεται και από τους ίδιους τους συγγραφείς
    > της) και η ανδρεία που επέδειξαν οι Ελληνοκύπριοι, που με άδεια χέρια,
    > σχεδόν, αμύνθηκαν απέναντι στο βάρβαρο και πάνοπλο εισβολέα,
    > καθυστερώντας την υλοποίηση των σχεδίων του. Γι’ αυτό και οι εγγυητές
    > – συνεργάτες της επιτέλεσης του εγκλήματος, δεν επέτρεψαν την αρωγή
    > ακόμη και στοιχειώδους βοήθειας προς τα θύματα, μήπως και ναυαγήσουν
    > τα σχέδια της Άγκυρας…
    > *Αρχίζουμε τη δημοσίευση των εγγράφων, με τη σύντομη έκθεση που
    > ετοιμάστηκε από την Πτέρυγα της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας, η
    > οποία αναφέρεται περισσότερο στο πραξικόπημα. Στη συνέχεια, θα
    > παραθέσουμε την εκτενή έκθεση, που συνέταξε ο Διοικητής των Βρετανικών
    > Δυνάμεων Μέσης Ανατολής, οι οποίες σταθμεύουν στο Ακρωτήρι.
    >
    >
    > Συνεργασία ΕΟΚΑ Β’ – Βρετανών
    > Προετοιμασίες Βρετανών για αντιμετώπιση του πραξικοπήματος
    > Στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ είχαν άμεση σχέση με τις στρατιωτικές Αρχές των
    > Βρετανών στην Κύπρο, στις οποίες διαβίβαζαν πολύτιμες πληροφορίες
    > σχετικά με το σχεδιαζόμενο πραξικόπημα.
    > Απόρρητη στρατιωτική έκθεση ημερ. 25 Μαρτίου 1975 φανερώνει τα εξής:
    > 1) Μεταξύ 8 και 9 Ιουλίου 1974 οι Βρετανοί ξεκίνησαν μιαν άσκηση επί
    > χάρτου, η οποία θα εξελισσόταν σε κύρια άσκηση ενωρίς τον Αύγουστο του
    > 1974. Για πρώτη φορά γινόταν χρήση της Αστυνομίας της ΡΑΦ σε
    > συνεργασία με το Κέντρο Επιχειρήσεων Μέσης Ανατολής που βρίσκεται στη
    > Βάση Ακρωτηρίου. Η άσκηση περιελάμβανε και <> των βρετανικών
    > οικογενειών από τα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας και μεταφορά τους
    > στις βρετανικές βάσεις..
    > 2) Το Κέντρο Ενόπλων Βρετανικών Δυνάμεων Μέσης Ανατολής (Ακρωτήρι)
    > είχε πάρει μυστικές πληροφορίες από τρεις τουλάχιστον πηγές της ΕΟΚΑ
    > Β’ για τις πιθανότητες πραξικοπήματος κατά τη διάρκεια του 1974. Η
    > πρώτη ήταν στις 28 Φεβρουαρίου 1974, όταν πηγή τούς είχε δηλώσει ότι ο
    > Στρατηγός Γρίβας είχε πολεμήσει στον εμφύλιο στην Ελλάδα και δεν ήθελε
    > να ρίξει την Κύπρο στην ίδια κατάσταση. Όμως, η νέα ηγεσία της ΕΟΚΑ Β’
    > δεν ήταν της ίδιας γνώμης, και σίγουρα θα δρούσε εναντίον της
    > κυβέρνησης. Η δεύτερη ήταν στις 9 Μαρτίου 1974, όταν μέλος των
    > βρετανικών μυστικών υπηρεσιών συναντήθηκε με ταγματάρχη της ΕΟΚΑ Β’, ο
    > οποίος στη συνέχεια αναγνωριζόταν με το ψευδώνυμο <>. Ο Χίππο
    > ρώτησε πόσο χρόνο χρειαζόντουσαν οι βρετανικές Αρχές στην περιοχή
    > Λεμεσού να περάσουν ένα μήνυμα σε όλες τις υπό τον έλεγχό τους
    > οικογένειες. Ο Βρετανός συνομιλητής του τού απάντησε <>.
    > Ο Χίππο είπε ότι μια ώρα θα ήταν πιο κοντά σ’ ό,τι είχε υπ’ όψιν του.
    > Και, στη συνέχεια, διαβεβαίωσε, ουσιαστικά, ότι καμία βρετανική
    > οικογένεια θα πάθαινε το παραμικρό, ως αποτέλεσμα αλλαγής στην
    > πολιτική κατάσταση στο νησί. Συζήτησε, δε, ανοικτά την ανάγκη
    > συνεργασίας με τους Βρετανούς σε περίπτωση ένοπλης εμπλοκής στην πόλη
    > (Λεμεσός). Η τρίτη ήταν στις 2 Ιουλίου 1974, όταν δόθηκε η πληροφορία
    > ότι οι <> τέθηκαν σε πλήρη ετοιμότητα από την 1ην
    > Ιουλίου 1974 και ήταν κάτω από τον απευθείας έλεγχο των Ελλήνων
    > αξιωματικών. Είχαν διανεμηθεί όπλα και τεθεί οι στόχοι. Η πηγή είπε
    > στους Βρετανούς ότι το Εφεδρικό και η Κυπριακή Αστυνομία θα
    > αντιμετωπίζονταν από την Εθνική Φρουρά και πως η όλη επιχείρηση θα
    > διαρκούσε 4 ώρες.
    >
    > Στις 16 Ιουλίου η ΕΟΚΑ Β’ είχε πλήρη έλεγχο της κατάστασης στη Λεμεσό.
    > Ο Συνταγματάρχης Σιρμόπουλος βρισκόταν σε επαφή με τις βρετανικές
    > Αρχές, μέσω του δικηγόρου από τη Λευκωσία Τσιρίδη, ο οποίος εκτελούσε
    > χρέη διερμηνέα. Ο Συνταγματάρχης εξέφρασε το μεγάλο θαυμασμό του προς
    > τα βρετανικά στρατεύματα, στα οποία είχε υπηρετήσει, και βοήθησε στην
    > επιστροφή των οικογενειών στη Λεμεσό, παραχωρώντας ως σύνδεσμο τον
    > Ταγματάρχη Ανεβλαβή (Anevlavis). Και, για να υπερτονίσει τη συνεργασία
    > του, ενημέρωσε εκ των προτέρων τους Βρετανούς, ότι σκόπευε να κόψει το
    > ρεύμα στην περιοχή Πάφου, που θα επηρέαζε και τις Βάσεις.
    >
    >
    > Μήνυμα προς Τουρκοκυπρίους
    > Σε άλλη συνάντηση που είχε ο κ. Σιρμόπουλος με αξιωματούχους των
    > Βάσεων, οι τελευταίοι τού εξήγησαν ότι η απομάκρυνση του Μακαρίου ήταν
    > αναγκαία, καθώς η Βρετανία ήταν εγγυήτρια δύναμη… Ο Συνταγματάρχης
    > δέχθηκε τις διαβεβαιώσεις των Βρετανών και ζήτησε από απ’ αυτούς να
    > περάσουν το ακόλουθο μήνυμα προς τους Τουρκοκύπριους στη Λεμεσό:
    > < μου, να μην αναμειχθεί σε κανένα περιστατικό με τους Τουρκοκύπριους.
    > Επιθυμώ τη διατήρηση της ειρήνης σ’ όλη την περιοχή Λεμεσού. Έχω δώσει
    > οδηγίες, όπως τιμωρηθούν τα μέλη της Εθνικής Φρουράς που πυροβόλησαν
    > το πρωί της 17ης Ιουλίου. Επαναλαμβάνω, δεν έχουμε τίποτα με την
    > τουρκική κοινότητα Λεμεσού και θέλουμε να επιστρέψουμε σε σταθερή και
    > ειρηνική κατάσταση το συντομότερο δυνατό. Δεν υπάρχει απειλή για την
    > τουρκική κοινότητα από άνδρες κάτω από τη δική μου διοίκηση>>.
    >
    >
    > Η τουρκική αεροπορία <> στην Κύπρο στις 18 Ιουλίου
    > Μεταξύ άλλων εγγράφων εντοπίσαμε και τηλεγράφημα του τότε Υπ. Αρμοστή
    > της Βρετανίας στη Λευκωσία, Όλβερ, ημερ. 18 Ιουλίου 1974, ο οποίος
    > έδωσε την εξής πληροφορία στο Λονδίνο:
    > < εντοπιστεί ως τουρκικά Φ84S) πέταξαν πάνω από τη χερσόνησο της
    > Καρπασίας. Δύο πέταξαν πάνω από την Κερύνεια, με προορισμό πιο βαθιά
    > στη νήσο. Ένα αεροπλάνο πέρασε και πάνω από τον Άγιο Νικόλαο.
    > Θα ήθελα να τονίσω ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα και η ενδοκοινοτική
    > κατάσταση παραμένουν σε πλήρη ηρεμία. Τίποτα δεν υπάρχει. Υπήρξε
    > πρόκληση (από τουρκική αεροπορία)>>.
    >
    > Ο Μακάριος δεν ήταν στο Προεδρικό, αλλά στο Τρόοδος!
    > | 25/12/2008 | ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ
    >
    > Οι πρώτες 36 ώρες από την εκδήλωση του πραξικοπήματος, σύμφωνα με
    > Έκθεση του Διοικητή της Βάσης Ακρωτηρίου. Όπως καταγράφεται, ο
    > Μακάριος δεν βρισκόταν στο Προεδρικό Μέγαρο κατά την εκδήλωση του
    > πραξικοπήματος, αλλά στο Τρόοδος. Η διαφυγή του Αρχιεπισκόπου και οι
    > προετοιμασίες στους τ/κ θυλάκους… Η αναφορά αυτή έρχεται σε αντίθεση
    > με την επίσημη εκδοχή της διαφυγής του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, από το
    > Προεδρικό Μέγαρο στη Λευκωσία.
    >
    > Η έκθεση με την οποία συνεχίζουμε είναι 200 σελίδων. Συντάχθηκε από το
    > Διοικητή των Βρετανικών Δυνάμεων Μέσης Ανατολής, που βρίσκεται στη
    > Βάση Ακρωτηρίου, με ημερ. 15 Μαΐου 1975. Μόνον 20 αντίγραφα αυτής της
    > έκθεσης έχουν διανεμηθεί. Εμείς εντοπίσαμε το υπ’ αριθμόν 1 αντίγραφο.
    > Η έκθεση θα παρουσιαστεί αποσπασματικά, αλλά αυτούσια, σ’ ό,τι μας
    > αφορά, με κάποια συμπληρώματα εκεί όπου χρειάζονται. Οι συχνές
    > αναφορές μας σ’ αυτόν θα γίνονται ως ο <>.
    >
    > < Βρετανικών Δυνάμεων Μέσης Ανατολής στην Κύπρο επέστρεψε στην Επισκοπή
    > από το Τρόοδος, όπου είχε περάσει το σαββατοκύριακο στο εξοχικό του.
    > Κατά ειρωνική σύμπτωση, υπάρχει ισχυρή μαρτυρία ότι και ο Πρόεδρος
    > Μακάριος βρισκόταν στο ίδιο μέρος το σαββατοκύριακο, καθώς έμεινε στο
    > προεδρικό σπίτι, μισό μίλι από εκείνο του Διοικητή.
    > Στις 8.30 το πρωί μάς δόθηκε η πληροφορία από τις Υπηρεσίες
    > Παρακολούθησης (Μέσης Ανατολής), ότι είχε ξεκινήσει πραξικόπημα στη
    > Λευκωσία και το Προεδρικό βρισκόταν κάτω από πυρά. Ο Ύπατος Αρμοστής
    > κ. Όλβερ τηλεφώνησε στο Διοικητή για να συντονιστούν, προς
    > αντιμετώπισιν της κατάστασης… Αρχίσαμε την εκκένωση Βρετανών
    > πολιτών…>>.
    >
    >
    > Το παρασκήνιο της διάσωσης του Μακαρίου μέσω της Βάσης Ακρωτηρίου
    > < ασύρματος της Κυπριακής Αστυνομίας είχε μεταδώσει μήνυμα, επικαλούμενο
    > ότι ήταν από τον Πρόεδρο Μακάριο, ζητώντας να ανακοινωθεί ότι ήταν
    > ζωντανός. Επίσης, υπήρχε η αναφορά ότι ο Μητροπολίτης Πάφου, εκ μέρους
    > του Μακαρίου -ο οποίος (Μακάριος), όπως είπε ο Μητροπολίτης, βρισκόταν
    > κρυμμένος στην περιοχή-, είχε ζητήσει την επέμβαση των Ηνωμένων Εθνών.
    > Σε συνδυασμό με τις αναφορές ότι ο Μακάριος είχε επιζήσει, λήφθηκε και
    > ένα άλλο μήνυμα από τη ΡΑΦ Ακρωτηρίου, που έλεγε ότι ο Μακάριος θα
    > προέβαινε σε διάγγελμα από ένα σταθμό που αποκαλείτο ‘Ελεύθερο
    > Ραδιόφωνο Πάφου’. Σε λίγο, το μήνυμα ακούστηκε. Ο Μακάριος είχε
    > γεννηθεί στην Πάφο και είχε καταφύγει εκεί, γιατί γνώριζε πως στην
    > περιοχή εκείνη είχε μεγάλο αριθμό υποστηρικτών. Αργότερα, μυστικές
    > πληροφορίες έδιναν δυνατές ενδείξεις ότι ο Μακάριος ήταν, όντως, στο
    > σπίτι του στο Τρόοδος κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος, και έτσι,
    > με ελάχιστη δυσκολία, βρέθηκε στην Πάφο, απ’ όπου και έκανε το
    > διάγγελμά του στις 11.00 το πρωί. Προφανώς να έστειλε το προεδρικό του
    > αυτοκίνητο στο Προεδρικό ως δόλωμα, και ήταν η καταστροφή αυτού του
    > αυτοκινήτου, καθώς και η κατεδάφιση του Μεγάρου, που έκαναν τους
    > ηγέτες του πραξικοπήματος να ισχυρίζονται, με τέτοια πειστικότητα, ότι
    > ο Αρχιεπίσκοπος ήταν νεκρός.
    >
    >
    > Διπλωματικός πυρετός
    > Κατά τη διάρκεια του υπόλοιπου μέρους της πρώτης ημέρας του
    > πραξικοπήματος ανταλλάχτηκαν πολλά διπλωματικά τηλεγραφήματα μεταξύ
    > Φόρεϊν Όφις, Αθήνας, Άγκυρας και Λευκωσίας. Κύρια θέματα ήταν οι
    > επιπλοκές του πραξικοπήματος, πιθανή ανάμιξη Ελλήνων από την Αθήνα, η
    > ασφάλεια της βρετανικής κοινότητας στην Κύπρο και η προσδοκία ότι η
    > τουρκική κοινότητα θα απέφευγε οποιαδήποτε ανάμειξη. Όσον αφορά τους
    > Τουρκοκυπρίους, ήταν αξιοπρόσεκτο πως, παρ’ όλον ότι υπήρχε μαρτυρία
    > αυξανόμενης στρατιωτικής προετοιμασίας μέσα στους θυλάκους, δεν
    > υπήρχαν τουρκικές κινήσεις για συμμετοχή στις μάχες υπέρ ή κατά των
    > μαχόμενων φατριών. Ενδεικτικά, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ντενκτάς κάλεσε
    > τον κόσμο του να παραμείνει ήρεμος και να αποφύγει ανάμιξη στη διαμάχη
    > των Ελληνοκυπρίων. Αργότερα, το απόγευμα, το κυπριακό ραδιόφωνο
    > ανακοίνωσε ότι ο Νίκος Σαμψών, πρώην εκτελεστής της ΕΟΚΑ και
    > υποστηρικτής της Ένωσης, είχε ορκιστεί ως πρόεδρος…
    >
    >
    > 16 Ιουλίου 1974
    > Έπειτα από έντονες μάχες στις 15 Ιουλίου, την επομένη υπήρχαν μόνο
    > σποραδικές συγκρούσεις σε Λευκωσία, Λεμεσό και Αμμόχωστο… Το πρωί
    > έγινε κατορθωτή η επαφή με το Συνταγματάρχη Σμυρνόπουλο, το διοικητή
    > της Εθνικής Φρουράς στην περιοχή Λεμεσού. Ο Συνταγματάρχης ήταν πολύ
    > κουρασμένος, όμως, πολύ βοηθητικός, και αμέσως διόρισε μεσάζοντα
    > αξιωματικό. Αυτός ο αξιωματικός πρόσφερε μεγάλη βοήθεια, πάντοτε
    > ακριβής στην ώρα του, ενδεικτικό της πειθαρχίας στην Εθνική Φρουρά.
    > Συνόδεψε προσωπικά τα convoy των οικογενειών στα σπίτια τους, στη
    > Λεμεσό… Το υπόλοιπο νησί ήταν γενικά ήρεμο και το νέο καθεστώς είχε
    > τον έλεγχο εκτός της Πάφου, όπου ο Μακάριος είχε λεχθεί ότι βρισκόταν
    > στη Μητρόπολη. Η Εθνική Φρουρά, για κάποιον άγνωστο λόγο, δίστασε,
    > προτού ακολουθήσει τα απομεινάρια των πραξικοπηματιών που είχαν
    > αποσυρθεί προς την Πάφο αποδιοργανωμένα. Αυτή η καθυστέρηση έδωσε στο
    > Μακάριο χρόνο να κινηθεί και να βρει καταφύγιο στην ΟΥΝΦΙΚΥΠ στην Πάφο
    > (κάτω από την προστασία ενός Captain και του αποσπάσματος των
    > Coldstream Guards, που υπηρετούσε με την ΟΥΝΦΙΚΥΠ). Ο Μακάριος,
    > ενδεικτικά, γνώριζε ότι το καταφύγιο εκείνο ήταν προσωρινό, και στις
    > 12.30, με τη Μητρόπολη Πάφου κάτω από πυρά και με άλλη δύναμη της
    > Εθνικής Φρουράς να πλησιάζει από τη Λευκωσία μέσω Μόρφου, ζήτησε από
    > το Βρετανό Ύπατο Αρμοστή κ. Όλβερ να τον φυγαδεύσουν από την Κύπρο.
    >
    >
    > Η επιχείρηση διαφυγής
    > Ο κ. Όλβερ τηλεφώνησε στο Διοικητή στις 15.00 και ζήτησε την εκτέλεση
    > της επιχείρησης ‘SKYLARK’, ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης, που είχε
    > ετοιμαστεί πριν από κάποια χρόνια για τη διάσωση του Μακαρίου. Ο
    > Διοικητής αμέσως κινητοποίησε το 84 Squadron (Whirlwind helicopters)
    > και έθεσε το δικό του αεροπλάνο (Argosy) στη διάθεση του Προέδρου, για
    > να διαφύγει από τη νήσο. Για 40 λεπτά ο κ. Όλβερ περίμενε την έγκριση
    > από το Φόρεϊν Όφις, αλλά αυτή καθυστερούσε. Τελικά, η έγκριση δόθηκε
    > στις 16.00.
    > Ο Διοικητής, όμως, για να αποφύγει πιθανές αρνητικές αντιδράσεις από
    > την Εθνική Φρουρά, αποφάσισε να ακυρώσει τη χρήση των διακριτικών
    > κίτρινων ελικοπτέρων SAR Whirlwinds στο Ακρωτήρι, και διέταξε,
    > αντίθετα, τη χρήση των καμουφλαρισμένων Whirlwinds, που
    > χρησιμοποιούνταν από την Ειρηνευτική Δύναμη στη Λευκωσία,
    > υποδεικνύοντας να προχωρήσουν προς το Ακρωτήρι, όπου βρισκόντουσαν σε
    > ετοιμότητα. Τα Ηνωμένα Έθνη, όμως, ανησυχούσαν μήπως η επιχείρηση
    > διάσωσης του Μακαρίου φανεί ως δική τους, γι’ αυτό και σκεπάστηκαν τα
    > ενδεικτικά σήματα των Ηνωμένων Εθνών πάνω στα ελικόπτερα. Ο Διοικητής,
    > επίσης, αποφάσισε όπως, αναχωρώντας από τη ΡΑΦ Ακρωτηρίου το
    > ελικόπτερο, έπρεπε, σκοπίμως, να πάρει δρόμο προς τη Λευκωσία και μετά
    > να κάνει κλίση προς την Πάφο, για να μην προκαλέσει τις υποψίες όσων
    > παρακολουθούσαν τις κινήσεις του. Το ελικόπτερο ακολούθησε παρόμοιο
    > δρομολόγιο και στην επιστροφή. Μετέφερε το Μακάριο, μαζί με τρία μέλη
    > της συνοδείας του, και έφυγε από την Πάφο στις 16.25.
    >
    >
    > Προορισμός η Μάλτα
    > Καθ’ όλην τη διάρκεια της επιχείρησης ο χρόνος ήταν μεγάλης σημασίας.
    > Ήταν ξεκάθαρο ότι η Εθνική Φρουρά έπαιρνε θέσεις μεγάλων επιθέσεων
    > στην Πάφο, και το γεγονός ότι η μετακόμιση του Μακαρίου έγινε δίχως
    > προβλήματα, ήταν ένα ευτύχημα. Μια μικρή μάχη ακολούθησε την αποχώρηση
    > του Μακαρίου, όμως, οι υποστηρικτές του σύντομα συνθηκολόγησαν. Καθώς
    > ο Μακάριος μεταφερόταν στο Ακρωτήρι, ο Διοικητής έθεσε σε αναμονή το
    > αεροπλάνο Argosy με τις μηχανές του σε λειτουργία. Ακριβώς την ώρα που
    > μεταφέρονταν ο Αρχιεπίσκοπος και οι συνοδοί του στο αεροσκάφος, ελήφθη
    > μήνυμα από το Λονδίνο, να καθυστερήσει για λίγο η αναχώρησή τους από
    > το Ακρωτήρι, ώστε να δοθεί χρόνος για συνομιλίες, κυρίως αναφορικά με
    > τον προορισμό τους. Ο Διοικητής διαμαρτυρήθηκε, γιατί πίστευε πως κάτι
    > τέτοιο θα προκαλούσε ζημιά, σε σχέση με τις Βάσεις. Αν η Εθνική Φρουρά
    > μάθαινε ότι φυγάδευαν το Μακάριο (πριν από τη διαφυγή του), δεν θα
    > μπορούσαν να μην το παραδεχθούν. Το Φόρεϊν Όφις είχε επιφυλάξεις για
    > το χρόνο που ο Μακάριος θα ήθελε να μείνει σε συγκεκριμένο προορισμό,
    > κ.ά. Τελικά, επικράτησε η θέση του Διοικητή, και το αεροπλάνο
    > απογειώθηκε στις 17.02.
    > Η Μάλτα επιλέχθηκε ως προορισμός από το Διοικητή, λόγω της
    > περιορισμένης ακτίνας του Argosy, αλλά και γιατί η βάση της ΡΑΦ εκεί
    > θα έκανε τη μεταφορά του σε άλλο αεροπλάνο, υπό βρετανικόν έλεγχο,
    > πολύ εύκολη.
    > Καθώς πετούσε προς Μάλτα, ο κ. Κάλαχαν (Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών)
    > ρώτησε το Μακάριο, ως προς τον προορισμό του. Ο αξιωματικός που τον
    > συνόδευε, Wg Cdr Hodgkinson της ΡΑΦ Ακρωτηρίου, ρώτησε το Μακάριο, ο
    > οποίος απάντησε ότι ο προορισμός του ήταν το Λονδίνο. Από τα όσα του
    > είπε ο Μακάριος, ο αξιωματικός κατάλαβε ότι ο Μακάριος ανέμενε μεγάλη
    > υποδοχή στο αεροδρόμιο στο Λονδίνο, οπόταν προσπάθησε να τον
    > προσγειώσει, για να κερδίσει χρόνο. Εκείνη την ώρα, ακόμα, ο Μακάριος
    > δεν γνώριζε ότι ο πρώτος προορισμός του ήταν η Μάλτα. Όταν του λέχθηκε
    > ότι πήγαινε στη Μάλτα και ότι δεν γνώριζαν αν είχαν γίνει
    > προετοιμασίες για την υποδοχή του (Λονδίνο), ο Μακάριος συμφώνησε να
    > καθυστερήσει οποιαδήποτε μηνύματα για προετοιμασίες υποδοχής του.
    >
    >
    > Παρέμβαση Μιντόφ
    > Έπειτα από έντονες διαβουλεύσεις μεταξύ του Φόρεϊν Όφις και του
    > Βρετανού Υπουργού Αρμοστή στη Μάλτα, ο κ. Μιντόφ έστειλε μήνυμα προς
    > τον Μακάριο να παραμείνει εκεί, μέχρι να κάνει νέα σχέδια. Όμως, ήταν
    > εμφανές ότι ο Μακάριος ήθελε να φθάσει στο Λονδίνο όσο γρηγορότερα
    > μπορούσε. Με τη βοήθεια του Βρετανού που τον συνόδευε (Hodgkinson),
    > έστειλε αρνητική απάντηση στον Μιντόφ. Στις 21.12 το αεροπλάνο
    > προσγειώθηκε στη βάση Λούκα στη Μάλτα και, αμέσως, το Μακάριο είδαν
    > στο αεροπλάνο ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής και ο Κυβερνήτης. Αμφότεροι
    > προσπάθησαν να τον πείσουν να μείνει στη Μάλτα. Την ίδια ώρα μπήκε,
    > απροσκάλεστος, και ο κ. Μιντόφ, για να συμμετάσχει στη συζήτηση. Ο
    > Μακάριος είδε ένα αεροπλάνο Κόμετ στο αεροδρόμιο και ρώτησε πότε θα
    > μπορούσε να είναι έτοιμο για να τον παραλάβει. Ο κ. Hodgkinson
    > συμβουλεύθηκε τον Ύπατο Αρμοστή και, αφού επισκέφθηκε και το Κόμετ,
    > επέστρεψε, για να πει ότι υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα και ότι θα
    > χρειάζονταν πέραν της μιας ώρας για να ετοιμαστεί το αεροπλάνο. Τότε ο
    > Μακάριος συμφώνησε να μείνει το βράδυ στη Μάλτα και ζήτησε να
    > αναχωρήσει το επόμενο πρωί στις 09.00. Έτσι έγινε, και η πτήση του για
    > το αεροδρόμιο Lyncham εξελίχθηκε ομαλά.
    >
    >
    > Ασταθής κατάσταση στην Κύπρο και προετοιμασίες Τ/κ
    > Πίσω στην Επισκοπή, με την αναχώρηση του Μακαρίου, το κεφάλαιο
    > έκλεισε. Εντούτοις, ήταν παρήγορο που το Υπουργείο Άμυνας μάς
    > ενημέρωσε ότι το βράδυ της 16ης Ιουλίου, το αεροπλανοφόρο Ερμής, με
    > κομάντος, ξεκινούσε για την Κύπρο, τη συνοδεία φρεγάδας, για σημείο
    > απ’ όπου θα μπορούσαν οι κομάντος να αποβιβαστούν εντός 24 ωρών.
    > Η κατάσταση ήταν πολύ ασταθής και στο διπλωματικό πεδίο υπήρχαν
    > αυξανόμενες ανησυχίες ότι η Τουρκία θα επενέβαινε μονομερώς, παρ’ όλον
    > ότι το νέο καθεστώς στην Κύπρο είχε προβεί σε δηλώσεις αποκλείοντας
    > την Ένωση. Στους τουρκοκυπριακούς θυλάκους και γκέτο αυξάνονταν οι
    > στρατιωτικές προετοιμασίες, όπως και οι οχυρώσεις με αμμοσακούλες…>>.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/12/2008

  8. […] -Ο ρόλος της Βρετανίας […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  9. The Istanbul Pogrom of 6–7 September 1955 in the Light of International Law Alfred de Zayas Geneva School of Diplomacy The Istanbul pogrom (sometimes referred to as Septemvriana) was a government instigated series of riots against the Greek minority of Istanbul in September 1955. It can be characterized as a ‘‘crime against humanity,’’ comparable in scope to the November 1938 Kristallnacht in Germany, perpetrated by the Nazi authorities against Jewish civilians. The Septemvriana satisfies the criteria of article 2 of the 1948 Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (UNCG) because the ‘‘intent to destroy in whole or in part’’ the Greek minority in Istanbul was demonstrably present, the pogrom having been orchestrated by the government of Turkish Prime Minister Adnan Menderes. Even if the number of deaths (estimated at thirty-seven) among members of the Greek community was relatively low, the result of the pogrom was the flight and emigration of the Greek minority of Istanbul, which once numbered some 100,000 and was subsequently reduced to a few thousand. The vast destruction of Greek property, businesses, and churches provides evidence of the Turkish authorities’ intent to terrorize the Greeks in Istanbul into abandoning the territory, thus eliminating the Greek minority. This practice falls within the ambit of the crime of ‘‘ethnic cleansing,’’ which the UN General Assembly and the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia have interpreted as constituting a form of genocide. Turkey has been a party to the UNCG since 1950. Although it is not a party to the 1968 Convention on the Non-applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes against Humanity, modern international law imposes the principle of non-prescription to genocide and crimes against humanity. Accordingly, the obligation to punish the guilty and the responsibility of Turkey to make reparations to the victims and their survivors have not lapsed. Seen in isolation, the Istanbul pogrom can be considered a grave crime under both Turkish domestic law and international law. In the historical context of a religion driven eliminationist process accompanied by many pogroms before, during, and after World War I within the territories of the Ottoman Empire, including the destruction of the Greek communities of Pontos and Asia Minor and the atrocities against the Greeks of Smyrna in September 1922, the genocidal character of the Istanbul pogrom becomes apparent. It should be noted, however, that whereas the characterization of the Septemvriana as a form of genocide lends it greater emotional impact, the legal consequences are essentially the same whether the pogrom is classified under the rubric of genocide or as a crime against humanity. Historical Overview On 6–7 September 1955 violent riots (sometimes referred to as Septemvriana) occurred against the Greek minority living in Istanbul. The event was comparable in scope to the 1938 Kristallnacht1 Alfred de Zayas, ‘‘The Istanbul Pogrom of 6–7 September 1955 in the Light of International Law.’’ Genocide Studies and Prevention 2, 2 (August 2007): 137–154. © 2007 Genocide Studies and Prevention. doi: 10.1093/gsp/003 137 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 in Germany, perpetrated by the Nazi SS and SA against Jewish synagogues and property in November 1938. In the weeks leading up to the Istanbul pogrom,2 Turkish authorities had engaged in systematic incitement of public opinion against the Greek minority, partly in connection with the ongoing dispute over Cyprus.3 A student movement calling itself Cyprus Is Turkish was particularly virulent in creating anti-Greek propaganda. On 28 August 1955 the largest daily newspaper, Hürriyet, threatened that ‘‘if the Greeks dare touch our brethren, then there are plenty of Greeks in Istanbul to retaliate upon.’’4 At ten minutes past midnight on 6 September 1955, an explosion occurred in the courtyard of the Turkish Consulate in Thessaloniki, a building adjacent to the house where Kemal Atatürk was born. The press immediately blamed the Greeks and published photos of Atatürk’s house that purported to show extensive damage.5 At the 1960/1961 Yasssiada trial against Prime Minister Adnan Menderes and Foreign Minister Fatin Zorlu, it became known that the explosion had been carried out by Turkish agents under orders from the Turkish government.6 Beginning around 5:00 p.m.,7 Turkish mobs devastated the Greek, Armenian, and Jewish districts of Istanbul, killing an estimated thirty-seven Greeks8 and destroying and looting their places of worship,9 homes, and businesses. The pogrom was not spontaneous but centrally organized: many of the rioters were recruited in Istanbul and in the provinces by the Demokrat Parti authorities and taken into Istanbul by train, in trucks, and by some 4,000 taxis with instructions on what to destroy and what was to be spared.10 They were given axes, crowbars, acetylene torches, petrol, dynamite, and large numbers of rocks in carts. Predictably, the riots got out of control, with the mobs shouting ‘‘Evvela mal, sonra can’’ (‘‘First your property, then your life’’).11 The Turkish militia and police who coordinated the pogrom refrained from protecting the lives and property of the Greek victims.12 Their function was, rather, to prevent Turkish property from being destroyed as well. These events are best described in English by Speros Vryonis in his 2005 book The Mechanism of Catastrophe, which also draws on a vast range of Turkish sources, including the Yassiada trials, and on the substantive report published by Helsinki Watch (now Human Rights Watch)13 in 1992 on violations of the human and civil rights of the Greeks of Turkey. There is still no official Turkish government or police report on the violence of 6–7 September 1955. Besides the deaths, thousands were injured; some 200 Greek women were raped,14 and there are reports that Greek boys were raped as well.15 Many Greek men, including at least one priest, were subjected to forced circumcision. The riots were accompanied by enormous material damage,16 estimated by Greek authorities at US$500 million, including the burning of churches and the devastation of shops17 and private homes.18 As a result of the pogrom, the Greek minority eventually emigrated from Turkey.19 After the fall of the Menderes government in 1960, Menderes and other organizers of the pogrom were put on trial and convicted. The Yassiada trial of 1960/1961 provides abundant evidence as to the intent to terrorize and destroy the Greek minority of Istanbul. Menderes, Zorlu, and their minister of economics, Hasan Polatkan, were executed.20 Norms Under customary international law, massacres such as occurred in Istanbul in September 1955 constitute international crimes. There are many norms of international law, international 138 The Light of International Law humanitarian law, and international human-rights law that are pertinent to an examination of the Istanbul pogrom. Under these norms, the pogrom, taken in isolation, involves a multiplicity of violations of international law. But it is in historical context that the Istanbul pogrom emerges as part of a genocidal program aimed at the destruction of the Greek presence in all territories under Turkish rule. Massacres committed by the Ottoman authorities against the Armenians during World War I were labeled ‘‘crimes against humanity and civilization’’ by the British and the French governments as early as 1915.21 At the end of World War I, the victorious Allies agreed that the atrocities committed against the Christian minorities under Ottoman rule-including the Armenians; the Greeks of Pontos, Asia Minor, and Eastern Thrace; and the Assyrians-should be investigated and punished and that the material damage should be compensated. Relevant precedents are article 230 of the Treaty of Se`vres,22 which stipulated the obligation to punish, and art. 144, which stipulated the obligation to grant restitution and compensation.23 Although the Ottoman state signed the Treaty of Sevres, formal ratification never followed, and the Allies did not follow through to ensure its implementation. Such failure can be attributed to the growing international political disarray following World War I, the rise of Soviet Russia, the withdrawal of the British military presence from Turkey, the isolationist policies of the United States,26 the demise of the Young Turk regime, and the rise of Kemalism in Turkey. Nevertheless, the criminality of the massacres against Armenians, Greeks, and Assyrians had been acknowledged by the international community, even though no Turkish official was ever tried before an international tribunal and only a few were indicted, tried, and convicted by Turkish courts-martial. The term ‘‘genocide’’ was coined by the Polish jurist Raphael Lemkin in 1944 in connection with the Nazi murder of the Jews. The London Agreement of 8 August 1945 laid down the indictment for the Nuremberg trials, including the offense of ‘‘crimes against humanity’’ under art. 6(c) of the Nuremberg Statute.27 The 1948 Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (UNCG)28 did not create the crime of genocide, but it formalized and codified the international prohibition of massacres. Article 1 of the UNCG stipulates that ‘‘genocide, whether committed in time of peace or in time of war, is a crime under international law’’; art. 2 provides that genocide means any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such: (a) killing members of the group; (b) causing serious bodily or mental harm to members of the group; (c) deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part Turkey acceded to the convention on 31 July 1950, more than five years before the events of September 1955. Of crucial importance here is the international rule of non-prescription, reflected in art. 1 of the UN Convention on the Non-applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes against Humanity,29 according to which the passage of time does not extinguish the obligation to prosecute in cases of genocide and crimes against humanity. As a consequence of this same principle, the passage of time does not extinguish the justiciability of claims to restitution. Moreover, there is an obligation erga omnes30 not to 139 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 recognize the material consequences of genocide and crimes against humanity. International law has continued its normative development in this direction. For example, although the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia (ICTY) has no jurisdiction in connection with the Istanbul pogrom, it expands our understanding of the concept of genocide and its criminalization. Thus, art. 4 of the 1993 Statute of the ICTY defines the crime of genocide, and art. 5(g) lists rape as a ‘‘crime against humanity.’’31 Similarly, art. 6 of the 1998 Rome Statute of the International Criminal Court (ICC) defines genocide in the terms of the UNCG; art. 7 defines ‘‘crimes against humanity’’ in terms more explicit than those in the Nuremberg Statute.32 However, pursuant to art. 11 of the statute, the ICC shall have no competence ratione temporis to examine events that occurred prior to the entry into force of the statute on 1 July 2002. In the domain of ‘‘soft law,’’ it is important to recall that in 1992 the UN General Assembly adopted Resolution 47/121, stipulating that the Yugoslav policy of ‘‘ethnic cleansing’’ was a ‘‘form of genocide’’;33 in 1995 the General Assembly adopted Resolution 50/192, which addresses the systematic practice of rape in the context of ‘‘ethnic cleansing’’ and reaffirms that rape in the conduct of armed conflict constitutes a war crime and that under certain circumstances it constitutes a crime against humanity and an act of genocide as defined in the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide.34 In the field of international human-rights law, Turkey has been a party to the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) since 15 September 2003.35 Article 6 protects the right to life; art. 20 prohibits incitement to racial hatred and incitement to violence; art. 26 prohibits discrimination; and art. 27 guarantees the rights of minorities. In November 2006 Turkey also ratified the Optional Protocol to ICCPR, but added a reservation precluding its retroactive application. In regional international law, Turkey signed the European Convention on Human Rights and Fundamental Freedoms on 4 November 1950 and ratified it on 18 May 1954.36 Turkey also ratified Protocol I on 22 June 1953. The European Convention protects the right to life, and its Protocol I protects the right to property. The 1955 pogrom should thus also be viewed from the perspective of international human-rights law. Case Law Bearing in mind that law is not mathematics, judges have to determine how the norms apply to a particular set of facts. While one judge may conclude that a pogrom constitutes genocide, another may conclude that it does not go over the threshold. But since a pogrom entails multiple violations of general principles of law and of human-rights law, the obligation to punish the guilty and to provide reparation to the victims is essentially the same. The Nuremberg judgment of 1946 convicted the Nazis of crimes against humanity, including genocide.37 Massacres against a state’s own citizens and permanent residents, such as the victims of the Kristallnacht of 9–10 November 1938, were also deemed to constitute a ‘‘crime against humanity.’’38 The ICTY has applied the concept of ‘‘genocide’’ to individual massacres and determined, in the judgment against General Radislav Krstic´,39 that the massacre of Srebrenica constituted genocide.40 However, not every individual or political authority associated with the Srebrenica massacre has been charged with or convicted of genocide. The ICTY has also held that rape can 140 The Light of International Law in certain circumstances constitute the crime of genocide,41 and in its 2001 judgment against Kunarac, Kovac, and Vucovic, the ICTY also found that rape constitutes a ‘‘crime against humanity.’’42 The principal architects of the Istanbul pogroms were tried, convicted, and punished under Turkish law in 1961. Former prime minister Menderes and a total of 592 other individuals were charged at the Yassiada trials in 1960/1961. The documentation and testimony emerging from this trial are sufficient to establish the ‘‘intent’’ of the Menderes government to ‘‘destroy in whole or in part’’ the Greek minority in Istanbul.43 The Doctrine of State Responsibility for Wrongful Acts A general principle of international law stipulates that a state is responsible for injuries caused by its wrongful acts and must provide reparation for such injury.44 The Permanent Court of International Justice enunciated this principle in the Chorzow Factory Case as follows: ‘‘it is a principle of international law, and even a general conception of law, that any breach of an engagement involves an obligation to make reparation.’’45 It should be stressed that the wrong in question is no mere violation of international law engaging interstate responsibility but the gravest criminal violation of international law, engaging, as the International Court of Justice (ICJ) has determined, international responsibility erga omnes-an obligation of the state toward the international community as a whole. Thus, the international crime of genocide imposes obligations not only on the state that perpetrated the genocide but also on the entire international community: (a) not to recognize as legal a situation created by an international crime, (b) not to assist the author of an international crime in maintaining the illegal situation, and (c) to assist other states in the implementation of the aforementioned obligations.46 In a very real sense, the legal impact of the erga omnes nature of the crime of genocide goes far beyond the mere retroactivity of application of the UNCG: it imposes an affirmative obligation on the international community not to recognize an illegal situation resulting from genocide. Imprescriptibility of Genocide and Crimes against Humanity When, in 1968, the United Nations drafted the Convention on the Non-Applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes Against Humanity, it clearly and deliberately pronounced its retroactive application. Article 1 stipulates that No statutory limitation shall apply to the following crimes, irrespective of the date of their commission . . . crimes against humanity, whether committed in time of war or in time of peace as they are defined in the charter of the International Military Tribunal, Nuremberg, of 8 August 1945 . . . and the crime of genocide as defined in the 1948 Convention.’’47 The principle of nullum crimen sine lege, nulla poena sine lege praevia (no crime without law, no penalty without previous law), laid out in paragraph 1 of article 15 of the ICCPR, is conditioned as follows in para. 2: Nothing in this article shall prejudice the trial and punishment of any person for any act or omission which, at the time when it was committed, was criminal according to the general principles of law recognized by the community of nations. 141 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 Although Turkey is not a state party to the above-mentioned convention, international law is clear on the subject: there is no prescription on the prosecution of the crime of genocide, regardless of when the genocide occurred, and the obligation of the responsible state to make restitution or pay compensation for properties obtained by means of genocide does not lapse with time. In its judgment of 6 October 1983 in the case of Klaus Barbie, the French Cour de Cassation rejected the objections of the defense and stated that the prohibition on statutory limitations for crimes against humanity is now part of customary international law.48 France also enacted a law on 26 December 1964 dealing with crimes against humanity as ‘‘imprescriptibles’’ by nature.49 Similarly, the Inter-American Court of Human Rights has ruled that ‘‘provisions on prescription . . . are inadmissible’’ when they ‘‘are intended to prevent the investigation and punishment of those responsible for serious human rights violations such as torture, extrajudicial, summary or arbitrary execution and forced disappearance,’’ since they ‘‘violate non-derogable rights recognized by international human rights law.’’50 Imprescriptibility of the Right to Restitution and Compensation in Cases of Genocide and Crimes against Humanity Because of the continuing character of the crime of genocide in factual and legal terms, the remedy of restitution is not foreclosed by the passage of time.51 Thus the survivors of the Istanbul pogrom, like the survivors of the massacres against the Greeks of Pontos and Smyrna, have standing, both individually and collectively, to advance a claim for restitution. This has also been true for the Jewish survivors of the Holocaust, who have successfully claimed restitution against many states where their property was destroyed or confiscated.52 Whenever possible, restitutio in integrum (complete restitution, restoration to the previous condition) should be granted, so as to reestablish the situation that existed before the violation occurred. But where restitutio in integrum is not possible, compensation may be substituted as a remedy. Restitution remains a continuing state responsibility also because of Turkey’s current human-rights obligations under international treaty law, particularly the corpus of international human-rights law. The UN Basic Principles and Guidelines on the Right to Reparation for Victims of Gross Violations of Human Rights and International Humanitarian Law provide in part that Reparation may be claimed individually and where appropriate collectively, by the direct victims of violations of human rights and international humanitarian law, the immediate family, dependants or other persons or groups of persons closely connected with the direct victims. Particularly important are principle 9: Statutes of limitations shall not apply in respect of periods during which no effective remedies exist for violations of human rights or international humanitarian law. Civil claims relating to reparations for gross violations of human rights and international humanitarian law shall not be subject to statutes of limitations. 142 The Light of International Law and principle 12: Restitution shall be provided to re-establish the situation that existed prior to the violations of human rights or international humanitarian law. Restitution requires, inter alia, . . . return to one’s place of residence and restoration of . . . property.53 Louis Joinet, member of the UN Sub-commission on Prevention of Discrimination and Protection of Minorities presented two reports containing comparable language: Any human rights violation gives rise to a right to reparation on the part of the victim or his beneficiaries, implying a duty on the part of the State to make reparation and the possibility of seeking redress from the perpetrator.54 Although the ICC, established in July 2002, does not have jurisdiction to examine instances of genocide that occurred prior to the entry into force of the Rome Statute, it does reaffirm the international law obligation of providing reparation to victims. Article 75, paragraph 1, of the Rome Statute stipulates that ‘‘The Court shall establish principles relating to reparations,’’ which it defines as restitution, compensation, and rehabilitation. This obligation under international law to make reparation for violations of rights is reaffirmed in General Assembly Resolution 60/147 of 16 December 2005. Pursuant to art. 11 of the principles enumerated in this resolution, the remedies for gross violations of human rights include the victim’s right to ‘‘(a) equal and effective access to justice; (b) adequate, effective and prompt reparation for harm suffered; c) access to relevant information concerning violations and reparation mechanisms.’’ Pursuant to art. 6, ‘‘statutes of limitations shall not apply to gross violations of international human rights law and serious violations of international humanitarian law which constitute crimes under international law.’’55 In the context of reparation for gross violations of human rights, two other general principles are relevant: the principle ex injuria jus non oritur (no right arises from a wrong), that no state should be allowed to profit from its own violations of law; and the principle of ‘‘unjust enrichment.’’56 It is a general principle of law that the criminal cannot keep the fruits of the crime.57 In denying the applicability of statutes of limitation to restitution claims by survivors of the Holocaust, Irwin Cotler argues, The paradigm here is not that of restitution in a domestic civil action involving principles of civil and property law, or restitution in an international context involving state responsibility in matters of appropriation of property of aliens; rather, the paradigm-if there can be such a paradigm in so abhorrent a crime-is that of restitution for Nuremberg crimes, which is something dramatically different in precedent and principles. . . . Nuremberg crimes are imprescribable [sic],58 for Nuremberg law—or international laws anchored in Nuremberg Principles—does not recognize the applicability of statutes of limitations, as set forth in the Convention on the Non-Applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes Against Humanity.59 The Doctrine of Non-recognition Hersch Lauterpacht points out that the doctrine of non-recognition is based on the principle of ex injuria jus non oritur: This construction of non-recognition is based on the view that acts contrary to international law are invalid and cannot become a source of legal rights for the wrongdoer. That view applies to international law one of ‘‘the general principles of law 143 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 recognized by civilized nations.’’ The principle ex injuria jus non oritur is one of the fundamental maxims of jurisprudence. An illegality cannot, as a rule, become a source of legal right to the wrongdoer.60 Similarly, the ‘‘Friendly Relations’’ resolution of the General Assembly stipulates that ‘‘No territorial acquisition resulting from the threat or use of force shall be recognized as legal.’’61 In cases of ‘‘ethnic cleansing,’’ the rights of the entire international community have been affected, and every state is obliged to refrain from giving recognition or effect to the consequences of the crime. For instance, art. 10 of the Draft Declaration on Population Transfer and the Implantation of Settlers concerning the illegality of population transfers provides in part that ‘‘Where acts or omissions prohibited in the present Declaration are committed, the international community as a whole and individual States, are under an obligation . . . not to recognize as legal the situation created by such acts.’’62 On 9 July 2004 the ICJ issued an advisory opinion on the legality of the Israel’s construction of a security wall, concluding that states had an obligation of non-recognition: Given the character and the importance of the rights and obligations involved, the Court is of the view that all States are under an obligation not to recognize the illegal situation resulting from the construction of the wall in the Occupied Palestinian Territory, including in and around East Jerusalem. They are also under an obligation not to render aid or assistance in maintaining the situation created by such construction.63 Bringing the Istanbul Pogrom before an International Tribunal Although Turkey had ratified the European Convention on Human Rights, and was bound by its provisions, when the Istanbul pogrom took place, the individual complaints procedure before the European Court under art. 34 of the convention requires that petitions be submitted within six months after the exhaustion of domestic remedies. Bearing in mind that the events occurred fifty-two years ago, the court would now declare the petition inadmissible ratione temporis pursuant to art. 35, para. 1, of the convention. Interstate complaints, however, may be lodged under art. 33 of the European Convention, and any state party to the convention could submit such an interstate application. The friendly settlement procedure could lead to appropriate lump-sum reimbursements to the victims and their survivors. Turkey ratified the ICCPR in 2003 and acceded to the Optional Protocol (OP) thereto in November 2006. By virtue of the OP, the UN Human Rights Committee (HRC) is thus competent to examine individual complaints against Turkey. However, Turkey has made a reservation to the OP restricting its application to facts and events occurring prior to the entry into force of the OP for Turkey, thus excluding any examination of the violations of the right to life (art. 6) and cruel and degrading treatment (art. 7) accompanying the Istanbul pogrom. Turkey has also not given the declaration, under art. 41 of ICCPR, that would give the HRC competence to entertain interstate complaints. Thus, the only avenue of redress would be through the examination of Turkey’s periodic reports to the HRC under art. 40 of the ICCPR. Although this is not a complaints procedure, the HRC would take cognizance of the failure of the state party to give appropriate restitution and compensation to the victims of the Istanbul pogrom. 144 The Light of International Law Pursuant to art. 34 of the Statute of the ICJ, only states may be parties in cases before the court. Thus, individuals or groups lack standing before the ICJ. Although the court can examine ad hoc cases submitted by states parties, it cannot do so if one of the parties does not accept the ICJ’s competence, and Turkey has let its declaration under art. 36(2), recognizing as compulsory ipso facto the jurisdiction of the court, expire. A contentious case concerning the 1948 UNCG, however, could be entertained notwithstanding the absence of a declaration by Turkey under art. 36, para. 2, of the statute. Indeed, pursuant to art. 36, para. 1, this would be possible, because Turkey is a state party to the UNCG, which stipulates in article 9 that Disputes between the Contracting Parties relating to the interpretation, application or fulfillment of the present convention, including those relating to the responsibility of a State for genocide or for any other acts enumerated in article III, shall be submitted to the International Court of Justice at the request to any of the parties to the dispute. Greece has also been a party to the UNCG since 8 December 1954, that is, since before the Istanbul pogrom took place. Accordingly, it would be possible for Greece (or for any other state party to the UNCG) to argue before the ICJ that the Istanbul pogrom constituted ‘‘genocide’’ within the meaning of the convention and that Turkey is obliged to ensure appropriate compensation to the victims and their survivors. Greece (or any state party to the UNCG) could also invoke art. 8 of the UNCG, which provides that any contracting party may call upon the competent organs of the United Nations to take such action as they consider appropriate for the ‘‘suppression’’ of genocide. ‘‘Suppression’’ must mean more than just retributive justice. In order to suppress the crime, it is necessary to suppress, as far as possible, its consequences. This entails, besides punishing the guilty, providing restitution and compensation to the surviving generations. Another possibility would be to have the UN General Assembly, pursuant to art. 96 of the UN Charter, refer the matter to the ICJ for an advisory opinion, as was done in the cases relating to South Africa’s presence in Namibia in 1970 and of Israel’s security wall in 2003.64 The ICJ could, pursuant to art. 65 of the ICJ Statute, consider the question of whether the consistent pattern of Turkey’s anti-Greek measures constituted ‘‘crimes against humanity’’ or ‘‘genocide,’’ and could then fix the level of compensation and restitution required. Admittedly, the criminal law aspects of the UNCG are of lesser relevance in the context of the Istanbul pogrom, since most of the principal perpetrators of the Septemvriana are no longer alive or are too old to be prosecuted. On the other hand, the Greek properties that were destroyed, for which their owners were not sufficiently compensated, give rise to legitimate claims against the Turkish state. In this context, it is worth noting the important restitution of many churches and monasteries in the former Soviet republics, including Armenia—restitution effected in the 1990s for confiscations that had occurred some seventy years earlier, following the Bolshevik revolution.65 Based on this precedent, compensation for the damage caused to Greek churches and monasteries would appear to be not only morally mandated but also implementable in practice. A determination genocide by the ICJ would facilitate the settlement of claims for restitution, including the identification of cultural and other properties destroyed, such as churches, monasteries, and other assets of historic and cultural significance to the Greek communities of Turkey. 145 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 Conclusion The Istanbul pogrom was a phase in the Ottoman/Turkish policy of eliminating Greek communities from their 3,000-year-old homelands in Asia Minor, Thrace, the Aegean, and Constantinople itself. Seen in the context of a centuries-old process of discrimination, massacres, and expulsion, it can be classified as a form of genocide.66 At the same time, the Istanbul pogrom also falls within the definition of crimes against humanity in both the Nuremberg Statute and in the Rome Statute of the ICC. Because these crimes are not subject to statutes of limitations, Turkey still has important international legal obligations to meet. Turkey aspires to membership in the European Union, which is a community not only of commercial interests but also of certain fundamental moral values. By acknowledging its responsibility for the Istanbul pogrom, for other massacres, and for the consistent pattern of religious intolerance,67 Turkey would make its commitment to human rights, including the right to truth,68 more credible. It is incompatible with this commitment to human rights that those responsible for the Istanbul pogrom have been rehabilitated, and schools and airports named after them. This state of affairs poses a serious challenge to the European community.69 A modern, democratic Turkey, bound by the European Convention on Human Rights and the International Covenant on Civil and Political Rights, must still address these issues. Notes 1. Rita Thalmann, ‘‘Kristallnacht,’’ in Encyclopedia of Genocide and Crimes against Humanity, ed. Dinah Shelton, vol. 2, 626–8 (Woodbridge, CT: Macmillan Reference, 2004). No less than 257 synagogues and some 7,500 shops were destroyed or damaged. The number of Jews killed in the rioting is unknown, estimates between thirty-six and ninety-one being frequently given. 2. ‘‘Pogrom’’ is a term commonly used to refer to anti-Jewish riots in Russia, particularly those that took place in 1881–82, 1903, and 1905 in Odessa, Kiev, and other cities and villages of the Russian Empire. One of the most infamous massacres was the Kishinev Pogrom of 6–7 April 1903, in which forty-seven Jewish persons lost their lives and mob violence caused considerable property damage in Chisinau, the capital of Bessarabia (now the Republic of Moldova). Parallels can be drawn to the events of 6–7 September 1955 in Istanbul: the number of victims (Jewish or Greek) was also relatively low, and the involvement of the authorities (Russian or Turkish) in the preparation of the riots and their failure to repress them raise the same issues of state responsibility. Both the pogroms against the Jewish population of Russia and the September 1955 massacres in Istanbul led to mass emigration of the targeted populations. See John Klier, ‘‘Pogroms, Pre Soviet Russia,’’ in Encyclopedia of Genocide and Crimes against Humanity, ed. Dinah Shelton, vol. 2, 812–15 (Woodbridge, CT: Macmillan Reference, 2004). Of similar magnitude was the pogrom on 4 July 1946 in Kielce, Poland, during which some forty-one Jewish Holocaust survivors were massacred. 3. The issue of Cyprus was a convenient pretext to incite the populace to violence against the Greeks. The Ottoman and Turkish governments had a long-established policy of discrimination against the Greek minority, which manifested itself not only in riots but also in anti-Greek laws (reminiscent of the Nazis’ Nuremberg laws) that excluded Greeks from certain professions; the special Wealth Tax of 1942; the recruitment of Greeks and Armenians into special work battalions during World War II; and so on. Speros Vryonis, The Mechanism of Catastrophe (New York: Greekworks, 2005), 32–48. 146 The Light of International Law 4. Alexis Alexandris, The Greek Minority of Istanbul and Greek–Turkish Relations 1918–1974 (1983; reprint, Athens: Centre for Asia Minor Studies, 1992), 256. 5. On 6 September Istanbul papers carried headlines such as ‘‘Greek terrorists defile Atatürk’s birthplace.’’ On 7 September 1955 Turkish State radio carried a broadcast that stated in part, ‘‘The criminal attack undertaken against the house of our dear Atatürk and our consulate in Salonika, added to the deep emotion created over a period of months in public opinion by the developments in connection with the question of Cyprus . . . has provoked demonstrations on the part of large masses which have continued . . . in Istanbul until late last night.’’ Quoted in Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 118, 193. 6. The agent provocateur in Thessaloniki, the student Oktay Engin, was acquitted at the Yassiada trial, and lived to occupy high positions in the Turkish state after the Istanbul pogrom. Ibid., 530. 7. According to various sources, the riots began in various parts of Istanbul and Izmir between 4:00 and 8:00 p.m. Vryonis provides a table according to which the pogrom struck Yedikule, Samatya, Beyog˘ lu, Siraselviler, and Yes_ ilko¨y at 7:00 p.m.; Edirnekapi at 8:30 p.m.; Kalyoncu Kulluk at 9:00 p.m.; Aksaray at 11:00 p.m.; Kurtulus_ ‘‘when night fell’’; and Kuzguncuk ‘‘after midnight.’’ Ibid., 103–4. 8. Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 581–82 (Appendix B, ‘‘List of the Dead in the Pogrom’’). Thirty victims were identified, three unidentified bodies were dug out of destroyed shops, and three burned bodies were found in a sack in Beşiktaş. Leonidas Koumakes, The Miracle: A True Story (Athens: N.p., 1982), 54–55, speaks of the death of more than twenty people. Lois Whitman lists fifteen deaths in Denying Human Rights and Ethnic Identity: The Greeks of Turkey (New York: Helsinki Watch/Human Rights Watch, 1992), 50. 9. The Greek Patriarchate in Istanbul, in dispatch 139 (Istanbul to Washington, DC), reported that sixty-one churches, four monasteries, two cemeteries, and thirty-six Greek schools had been devastated. Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 268. Between chapters 3 and 4 of the same book appear, inter alia, photos of the destroyed churches of Saint Constantine and Helen, Saint George Kyparissas, Saint Menat in Samatya, and Saint Theodoroi in Langa; the Church of the Metamorphonis; and the Panagia in Belgratkapi, as well as cemeteries and the open and desecrated tombs of the ecumenical patriarachs. Ibid., facing p. 288. These photographs of the destructions were taken by D. Kaloumenos and smuggled out of Turkey by the journalist G. Karagiorgas. The Athens newspaper Ethnos published some early photos on 12 September 1955; Kaloumenos published more photos in Greece after his expulsion from Turkey in 1957. See D. Kaloumenos, The Crucifixion of Christianity, 4th ed. (Athens: N.p., 2001) [in Greek]. According to Whitman, The Greeks of Turkey, 8, ‘‘More than 4,000 Greek shops were sacked and plundered; 38 Churches were burned down and 35 more churches vandalized; two monasteries and the main Greek Orthodox cemeteries were vandalized and, in some cases, destroyed; more than 2,000 Greek homes were vandalized and robbed, and 52 Greek schools were stripped of their furniture, books and equipment.’’ 10. Targets were marked with paint, and the attackers had lists, as was the case on Kristallnacht. 11. Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 211. 12. The American consul general telegraphed the US State Department to report that ‘‘the destruction was completely out of hand with no evidence of police or military attempts to control it. I personally witnessed the looking of many shops while the police stood idly by or cheered on the mob.’’ Whitman, The Greeks of Turkey, 7. 13. Human Rights Watch is a New York–based non-governmental organization, founded in 1978 as Helsinki Watch. 14. Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 222. The estimates go as high as 2,000 rapes. One of the most frequently mentioned cases of rape involved the Working Girls’ Hostel on the island of Büyükada (Prinkipo). List of victims were established by the Ecumenical Patriarchate and by the Greek consul general. 147 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 15. Ibid., 224. 16. The US Consulate in Istanbul sent a dispatch to the State Department on 27 September 1955 which reads in part, ‘‘A survey of the damage inflicted on public establishments of the Greek Community of Istanbul during the rioting on the night of September 6–7 shows that the destruction caused has been extremely widespread. In fact, only a very small percentage of community property appears to have escaped molestation. Although there are as yet no figures available assessing the damage sustained, the number of establishments attacked and the nature of the destruction caused . . . convey a clear picture of the scope of the devastation. In most cases the assault on these establishments involved a thorough wrecking of installations, furniture, equipment, desecration of holy shrines and relics, and looting. In certain instances serious damage was inflicted on the buildings themselves by fire.’’ Whitman, The Greeks of Turkey, 7. 17. Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 248. According to the Istanbul police, 2,572 Greek, 741 Armenian, and 523 Jewish businesses were destroyed. Vryonis provides a list of 329 destroyed businesses on pages 251–59; in a separate table he lists a survey according to which 1,100 shops and 600 homes owned by Greek nationals, 3,000 shops owned by Turkish citizens of Green ethnic origin (the Greek minority), and 1,500 homes were destroyed. Ibid., 270. 18. Ibid., 220. 19. Whitman, The Greeks of Turkey, 6–8: ‘‘After the population exchange [of 1923] there were between 100,000 and 110,000 Greeks in Turkey, most of them in Istanbul and a smaller number on the islands of Imbros and Tenedos. Today, the Greek community does not appear to number more than 2,500—about 2,000 in Istanbul and about 480 on the two islands.’’ In his 2000 report to the UN General Assembly, Special Rapporteur Abdelfattah Amor quotes statistics of the Turkish Ministry of Foreign Affairs, according to which there were between 3,500 and 4,000 Orthodox Greeks in all of Turkey at that time. Abdelfattah Amor, Report on the Elimination of All Forms of Religious Intolerance, 11 August 2000, UN Doc. A/55/280/Add. 1, 3 [Amor Report]. 20. Menderes was convicted on many counts, and his death sentence was based primarily on other offences, including the ‘‘abuse of discretionary funds.’’ Given the gravity of the crimes committed in the Istanbul pogrom, it is disturbing to note that the young generation of Turks know little or nothing about it and that subsequent governments have honored the memory of Menderes, Zorlu, and Polatkan. Both a university in Aydin and the international airport in İzmir are named after Menderes; two high schools, Istanbul Bahçelievler Adnan Menderes Anadolu Lisesi and Aydın Adnan Menderes Anadolu Lisesi, also bear his name. 21. Alfred de Zayas, The Genocide against the Armenians 1915–1923 and the Relevance of the 1948 Genocide Convention (Brussels: European Armenian Federation for Justice and Democracy, 2005), 3. See also Egon Schwelb, ‘‘Crimes against Humanity,’’ British Yearbook of International Law 23 (1946): 178–226, 181; Jean-Baptiste Racine, Le Genocide des Armeniens. Origine et permanence du crime contre l’humanite (Paris: Dalloz-Sirey, 2006); Reymond Kevorkian, Le Genocide des Armeniens (Paris: Editions Odile Jacob, 2006). 22. Pursuant to art. 230 of the Treaty of Sevres, ‘‘The Turkish Government undertakes to hand over to the Allied Powers the persons whose surrender may be required by the latter as being responsible for the massacres committed during the continuance of the state of war on territory which formed part of the Turkish Empire on the 1st August 1914. The Allied Powers reserve to themselves the right to designate the Tribunal which shall try the persons so accused and the Turkish Government undertakes to recognize such Tribunal.’’ http://alfreddezayas.com/Law _history/armlegopi.shtml – _ftnref4#_ftnref4 American Journal of International Law 15, Supplement: Official Documents (1921), 235. Those officers of the Ottoman state who had been imprisoned in Malta and should have been tried for crimes against humanity were granted an amnesty by virtue of the Treaty of Lausanne of 1923. See also William A. Schabas, Genocide in International Law (Cambridge: Cambridge University Press, 2000), 20–22. 148 The Light of International Law 23. Art. 144 of the Treaty of Sevres stipulated that ‘‘The Turkish Government recognizes the injustice of the law of 1915 relating to Abandoned Properties (Emval-I-Metroukeh), and of the supplementary provisions thereof, and declares them to be null and void, in the past as in the future. The Turkish Government solemnly undertakes to facilitate to the greatest possible extent the return to their homes and re-establishment in their businesses of the Turkish subjects of non-Turkish race who have been forcibly driven from their homes by fear of massacre or any other form of pressure since January 1, 1914 24. Andre Mandelstam, La Societe des nations et les puissances devant le Probleme armenien, 2nd. ed. (Paris: Sirey, 1970). It recognizes that any immovable or movable property of the said Turkish subjects or of the communities to which they belong, which can be recovered, must be restored to them as soon as possible, in whatever hands it may be found. . . . The Turkish Government agrees that arbitral commissions shall be appointed by the Council of the League of Nations wherever found necessary. . . . These arbitral commissions shall hear all claims covered by this Article and decide them by summary procedure.’’ American Journal of International Law 15, Supplement: Official Documents (1921), http://alfreddezayas.com/Law_history/armlegopi.shtml- _ftnref5# _ftnref5 210. http://alfreddezayas.com/Law_history/armlegopi.shtml – _ftn4#_ftn4 25. Paul Helmreich, From Paris to Sevres (Columbus: Ohio State University Press, 1974), 131–33. 26. Although US diplomats had condemned the Armenian Genocide as early as 1915, the US government did not take any action to redress the injustices after the war. It is worth remembering that US Ambassador Henry Morgenthau, Sr., had called the massacres ‘‘race murder’’ and that on 10 July 1915 he had cabled Washington with the following description of the Ottoman policy: ‘‘Persecution of Armenians assuming unprecedented proportions. Reports from widely scattered districts indicate systematic attempt to uproot peaceful Armenian populations and through arbitrary arrests, terrible tortures, whole-sale expulsions and deportations from one end of the empire to the other accompanied by frequent instances of rape, pillage, and murder, turning into massacre, to bring destruction and destitution on them. These measures are not in response to popular or fanatical demand but are purely arbitrary and directed from Constantinople in the name of military necessity, often in districts where no military operations are likely to take place.’’ Samantha Power, A Problem from Hell: America and the Age of Genocide (New York: Basic Books, 2002), 6. 27. Charter of the Nuremberg International Military Tribunal, 8 August 1945, http://www.derechos. org/nizkor/nuremberg/ncharter.html (accessed 29 May 2007). 28. Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide, 9 December 1948, 78 U.N.T.S. 277, http://www.unhchr.ch/html/menu3/b/p_genoci.htm (accessed 16 May 2007). The UNCG entered into force on 12 January 1951, in accordance with art. 13; there were 140 states parties as of January 2006. 29. Convention on the Non-applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes against Humanity, 26 November 1968, 754 U.N.T.S. 73, http://www.unhchr.ch/html/menu3/b/p_limit.htm (accessed 16 May 2007) [Convention on Statutory Limitations]. This convention entered into force on 11 November 1970. Black’s Law Dictionary defines ‘‘prescription’’ as the ‘‘effect of the lapse of time in creating and destroying rights.’’ Black’s Law Dictionary, 7th ed. (St. Paul, MN: West Publishing, 1999), 1201. 30. When a state breaches an obligation erga omnes, it injures every other state. Thus, every state is concerned and has standing to raise a claim for redress. Certain obligations apply to the entire community of states: for instance, the obligation to refrain from committing jus cogens crimes such as aggression, torture, and genocide. See J.A. Frowein, ‘‘Obligations erga omnes’’ in Encyclopedia of Public International Law, ed. R. Bernhardt, vol. 3, 757–59 (Amsterdam: North Holland, 1997). 31. Statute of the International Tribunal for the Prosecution of Persons Responsible for Serious Violations of International Humanitarian Law Committed in the Territory of the Former Yugoslavia since 1991, UN Doc. S/25704, 36, annex (1993), UN Doc. S/25704/Add.1 (1993), adopted by 149 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 Security Council Resolution 827 (25 May 1993), UN Doc. S/RES/827. Compare art. 6(c) of the 1945 Nuremberg Statute. 32. Under customary international law, as codified in the Rome Statute, ‘‘crimes against humanity’’ is defined as ‘‘any of the following acts when committed as part of a widespread or systematic attack directed against any civilian population, with knowledge of the attack: (a) Murder; (b) Extermination; (c) Enslavement; (d) Deportation or forcible transfer of population; (e) Imprisonment or other severe deprivation of physical liberty in violation of fundamental rules of international law; (f) Torture; (g) Rape, sexual slavery, enforced prostitution, forced pregnancy, enforced sterilization, or any other form of sexual violence of comparable gravity; (h) Persecution against any identifiable group or collectivity on political, racial, national, ethnic, cultural, religious, gender as defined in paragraph 3, or other grounds that are universally recognized as impermissible under international law, in connection with any act referred to in this paragraph or any crime within the jurisdiction of the Court; (i) Enforced disappearance of persons; (j) The crime of apartheid; (k) Other inhumane acts of a similar character intentionally causing great suffering, or serious injury to body or to mental or physical health.’’ Rome Statute of the International Criminal Court, U.N. Doc. A/CONF.183/9 (17 July 1998), art. 7(1). 33. The Situation in Bosnia and Herzegovina, UN General Assembly Resolution 47/121, UN Doc. A/RES/47/121 (18 December 1992). The resolution was adopted by a recorded vote of 102 in favor, 0 against, and 57 abstentions. 34. Rape and Abuse of Women in the Areas of Armed Conflict in the former Yugoslavia, UN General Assembly Resolution 50/192, UN Doc. A/RES/50/192 (22 December 1995). 35. International Covenant on Civil and Political Rights, General Assembly Resolution 2200A(XXI), UN Doc. A/6316 (16 December 1966). 36. European Convention on Human Rights and Fundamental Freedoms, 4 November 1950, 213 U.N.T.S. 221, http://www.pfc.org.uk/node/328 (accessed 19 May 2007). 37. By Resolution 95(I) of 1946, the General Assembly ‘‘affirm[ed] the principles of international law recognized by the Charter of the Nuremberg Tribunal and the judgment of the Tribunal.’’ Affirmation of the Principles of International Law Recognized by the Charter of the Nuremberg Tribunal, UN General Assembly Resolution 95(1), UN Doc. A/64/ Add.1 (11 December 1946). In Resolution 96(I), it confirmed ‘‘that genocide is a crime in international law, which the civilized world condemns, and for the commission of which principals and accomplices—whether private individuals, public officials or statesmen, and whether the crime is committed on religious, racial, political or any other grounds-are punishable.’’ The Crime of Genocide, UN General Assembly Resolution 96(I), UN Doc. A/64/Add.1 (11 December 1946). 38. There are many analogies to be drawn between the Kristallnacht of 1938 and the Istanbul pogrom of 1955. Both were driven by a governmental intention to terrorize the targeted group so that they would leave. Both made an effort to restrict the number of persons killed, so as to avoid unnecessary international or diplomatic outrage. Both should be seen in the larger historical context. But while the Kristallnacht marked the beginning of the Holocaust, the Istanbul pogrom can be seen as one of the last phases in the ‘‘ethnic cleansing’’ of the Greeks from territories under Muslim-Turkish jurisdiction. International Military Tribunal, Trial of the Major War Criminals, vol. 1 (Nuremberg), 248, 271. 39. On 2 August 2001, General Krstic´ was the first person to be convicted of genocide by the ICTY. ICTY Trial Chamber, ‘‘Radislav Krstic Becomes the First Person to Be Convicted of Genocide at the ICTY and Is Sentenced to 46 Years Imprisonment’’ (press release, 2 August 2001, The Hague), http://www.un.org/icty/pressreal/p609-e.htm (accessed 17 May 2007). 40. Trial Chamber I of the ICTY ruled that the events at Srebrenica in July 1995 constituted ‘‘genocide.’’ The actual number of persons killed in Srebrenica, however, is unknown. Of the 7,000 missing Muslims, 2,028 bodies were actually exhumed from mass graves, and the Trial Chamber 150 The Light of International Law noted that a number of these had died in combat. Prosecutor v. Krstic´, Judgment, ICTY-98-33 (2 August 2001), para. 80. 41. See Prosecutor v. Akayesu, Judgment, ICTR-96-4-T (2 September 1998). 42. Prosecutor v. Kunarac, Kovac, and Vukovic, Judgment, ICTY-96-23-T & ICTY-96-23/1-T (22 February 2001), http://www.un.org/icty/foca/trialc2/judgement/index.htm (accessed 17 May 2007). See also Prosecutor v. Furundzija, Judgment, ICTY-95-17/1-T (10 December 1998); Prosecutor v. Delalic, Mucic, Delic, and Landzo, Judgment, ICTY-96-21-T (20 February 2001) [Celebici Trial Judgment]. See also ‘‘ICTY Prosecutor, Carla Del Ponte, Releases Background Paper on Sexual Violence Investigation and Prosecution’’ (press release, 8 December 1999, The Hague). 43. See Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 43. 44. Malcolm Shaw, International Law, 5th ed. (Cambridge: Grotius Publications, 2003), 481: ‘‘A breach of an international obligation gives rise to a requirement for reparation’’; Wladyslaw Czaplinski, ‘‘State Succession and State Responsibility,’’ Canadian Yearbook of International Law 28 (1990): 339–59, 339: ‘‘State responsibility is a legal relationship created through the violation of an international legal obligation by a State; that violation gives rise to the duty to compensate for any resulting damage, one of the oldest principles of international law and universally recognized in international practice.’’ See also Karl Zemanek, ‘‘Responsibility of States: General Principles,’’ in Encyclopaedia of Public International Law, ed. R. Bernhardt, vol. 4, 219–29 (Amsterdam: North Holland, 2000); Mohammed Bedjaoui, ‘‘Responsibility of States: Fault and Strict Liability,’’ in Encyclopaedia of Public International Law, ed. R. Bernhardt, vol. 4, 212–16 (Amsterdam: North Holland, 2000); Irwin Cotler, ‘‘Confiscated Jewish Property: The Holocaust, Thefticide and Restitution: A Legal Perspective,’’ Cardozo Law Review 20 (1998): 601–24, 610. 45. Chorzow Factory Case (Germany v. Poland), 1928 P.C.I.J. (ser. A), No. 17, 29. See Ignaz Seidl-Hohenveldern, ‘‘German Interests in Polish Upper Silesia Cases,’’ in Encyclopaedia of Public International Law, vol. 2, ed. R. Bernhardt, 550–53 (Amsterdam: North Holland, 1995). 46. Zemanek, ‘‘Responsibility of States,’’ 226. 47. Convention on Statutory Limitations, art. 1 (emphasis added). 48. Federation nationale des deportes et internes et patriots et al. v. Barbie, 78 I.L.R. 125, 135. 49. Nouveau Code penal de 1994, arts. 211-1–213-5. See Jacques Francillon, ‘‘Aspects juridiques des crimes contre l’humanite´,’’ in L’actualite du Genocide des Armeniens. Actes du colloque organise par le Comite de defense de la cause armenienne a` Paris-Sorbonne les 16, 17 et 18 avril 1998, ed. Hrayr Henry Ayvazian, Hrair Heratchian, Helene Kosseyan, Bernard Legras, and Claire Mouradian, 397–404 (Creteil, France: Edipol, 1999), 398. 50. Barrios Altos Case, Judgment, Ser. C, No. 75, I.A.C.H.R. 5 (14 March 2001), 41; see also http://alfreddezayas.com/Law_history/armlegopi.shtml – _ftnref31#_ftnref31 31. See Question of the Punishment of War Criminals and of Persons Who Have Committed Crimes against Humanity, UN General Assembly Resolution 2338(XXII) (18 December 1967), UN General Assembly Resolution 2583 (XXIV) (15 December 1969), UN General Assembly Resolution 2712 (XXV) (14 December 1970), UN General Assembly Resolution 2840 (XXVI) (18 December 1971); Principles of International Cooperation in the Detection, Arrest, Extradition and Punishment of Persons Guilty of War Crimes and Crimes Against Humanity, UN General Assembly Resolution 3020 (XXVII) (18 December 1972), UN General Assembly Resolution 3074 (XXVIII) (3 December 1973); etc. 51. A leading international law expert in Europe, the late Felix Ermacora, member of the UN Human Rights Committee, member of the European Commission on Human Rights, and Special Rapporteur of the UN Commission on Human Rights for Afghanistan and Chile, maintained this view. In a legal opinion on the continuing obligation to grant restitution to the expelled Germans from Czechoslovakia, some 250,000 of whom perished in the course of ethnic cleansing in 1945–1946, Ermacora wrote that because the confiscation was part of a genocidal process, no statute of 151 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 limitations can apply to restitution claims. Felix Ermacora, Die Sudetendeutschen Fragen (Munich: LangenMüller, 1992), 178. 52. Cotler, ‘‘Confiscated Jewish Property,’’ 609; Sabine Thomsen, ‘‘Restitution,’’ in Encyclopaedia of Public International Law, ed. R. Bernhardt, vol. 4, 229–32 (Amsterdam: North Holland, 2000; Irwin Cotler, ‘‘Nuremberg 50 Years Later: The Restitution of Jewish Property and Norwegian Justice,’’ Nordic Journal of International Law 3 (1998): 275–87. 53. UN Commission on Human Rights, Question OF THE Human Rights of All Persons Subjected to Any Form of Detention or Imprisonment: Report of the Secretary-General, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1997/104 (26 June 1997). Compare Theo van Boven, Study Concerning the Right to Restitution, Compensation and Rehabilitation for Victims of Gross Violations of Human Rights and Fundamental Freedom: Final Report, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1993/8 (2 July 1993), s. IX; and Theo van Boven, The Administration of Justice and the Human Rights of Detainees: Revised Set of Basic Principles and Guidelines on the Right to Reparation for Victims of Gross Violations of Human Rights and Humanitarian Law, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1996/17 (24 May 1996). 54. Louis Joinet, Question of the Impunity of Perpetrators of Human Rights Violations (Civil and Political): Final Report, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1997/20 (26 June 1997), principle 36; Louis Joinet, The Administration of Justice and the Human Rights of Detainees: Question of the Impunity of Perpetrators of Human Rights Violations (Civil and Political): Revised Final Report, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1997/20/Rev.1 (2 October 1997), principle 33. 55. Basic Principles and Guidelines on the Right to a Remedy and Reparation for Victims of Gross Violations of International Human Rights Law and Serious Violations of International Humanitarian Law, UN General Assembly Resolution 60/147, UN Doc. A/RES/60/147 (21 March 2006), art. 11, art. 6. 56. Peter D. Maddaugh and John D. McCamus, Law of Restitution (Aurora, ON: Canada Law Book, 1990), 484–93. Even in the Old Testament we find an admonition against unjust enrichment: ‘‘Thus saith the Lord, Hast thou killed, and also taken possession?’’ 1 Kings 21:19 (King James Version). The story is that Naboth, a man from Jezreel, had a vineyard on the outskirts of the city near King Ahab’s palace. The King coveted the land, because it was convenient to his palace, but Naboth did not want to sell, because the vineyard had been in his family for generations. Jezebel, Ahab’s wife, persuaded the Ahab to have Naboth falsely accused of blasphemy and stoned to death. When King Ahab went to take possession of the vineyard, however, the prophet Elijah admonished him: ‘‘Isn’t killing Naboth bad enough? Must you rob him, too? Because you have done this, dogs shall lick your blood outside the city just as they licked the blood of Naboth!’’ 1 Kings 21:19 (The Living Bible Wheaton, IL: Tyndale House, 1971). 57. W.M. McGovern, ‘‘Homicide and Succession to Property,’’ Michigan Law Review 68 (1969): 65–110. There is ample case law stating that ‘‘it is against public policy for a person who is guilty of feloniously killing another to take any benefit in that other person’s estate.’’ Re Johnson (1950), 2 D.L.R. 69, 75–76, 1 W.W.R. 263. 58. I.e., imprescriptible. 59. Cotler, ‘‘Confiscated Jewish Property,’’ 621. 60. Hersch Lauterpacht, Recognition in International Law (Cambridge: Cambridge University Press, 1947), 420. 61. Declaration on Principles of International Law Concerning Friendly Relations and Cooperation among States in Accordance with the Charter of the United Nations, UN General Assembly Resolution 2625(XXV), UN Doc. A/RES/8082 (24 October 1970). See also the Report of the United Nations International Law Commission, 53rd session 2001, commentary to Article 41 of the Draft Report on Responsibility of States, GAOR, 56th Session, Supp. No. 10 (A/56/10), 2001, 289–290, para. 9. See also arts. 26 and 20 of the ILC Articles on State Responsibility. 152 The Light of International Law 62. Freedom of Movement: Human Rights and Population Transfer: Final Report of the Special Rapporteur, Mr. Al-Khasawneh, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1997/23, Annex II, art. 10. 63. ICJ, Legal Consequences of the Construction of a Wall in the Occupied Palestinian Territory (advisory opinion), 9 July 2004, http://www.icj-cij.org/docket/files/131/1671.pdf (accessed 17 May 2007), para. 159. 64. ICJ, Legal Consequences for States of the Continued Presence of South Africa in Namibia (South West Africa) notwithstanding Security Council Resolution 276 (1970) (request for advisory opinion), 5 August 1970, http://www.icj-cij.org/docket/files/53/9361.pdf (accessed 18 May 2007); ICJ, Legal Consequences of the Construction of a Wall in the Occupied Palestinian Territory (request for advisory opinion), 10 December 2003, http://www.icj-cij.org/docket/files/131/1497.pdf (accessed 18 May 2007). 65. Dickran Kouymjian, ‘‘La confiscation des biens et la destruction des monuments historiques comme manifestations du processus genocidaire,’’ in L’actualite´ du Genocide des Armeniens. Actes du colloque organise´ par le Comite´ de defense de la cause armenienne a` Paris-Sorbonne les 16, 17 et 18 avril 1998, ed. Hrayr Henry Ayvazian, Hrair Heratchian, Helene Kosseyan, Bernard Legras, and Claire Mouradian, 219–30 (Creteil, France: Edipol, 1999), 227. 66. On 11 August 2000, Abdelfattah Amor reported to the UN General Assembly the findings of his visit to Turkey from 30 November to 9 December 1999. His report reflects his impressions from consultations with the authorities and with NGOs and independent Turkish experts. Amor puts the prevailing intolerance in historical context: ‘‘In its relations with Europe, the Ottoman Empire had to deal with the question of its non-Muslim minorities in the context of European claims to hegemony, often expressed under the pretext of providing protection for these minorities. In these circumstances Turkish society felt itself weakened and under threat and attempted to find scapegoats within its midst, in this case the Christians . . . during the first world war . . . when it came to the Greeks in the Aegean, the State, acting on the basis of nationalistic ideas, drove out the Greek community by instigating night-time attacks on farms, and popularized its efforts by mobilizing the Muslim religion against the Christians. After the establishment of the Republic . . . the State pursued this nationalistic bent, including its anti-Christian component . . . in particular in 1932, legislation prohibited Greeks from practicing certain professions (for example, law 2007); in 1942, a wealth tax was aimed primarily at non-Muslims, who were economically very active, in an effort to Turkicize the economy by imposing prohibitive taxes that forced people to sell their property; in 1955, anti-Christian riots broke out, apparently linked to the Cyprus issue (a bomb was placed by an official of the Ministry of the Interior at the family home of Atatürk

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/01/2009

  10. The Istanbul Pogrom of 6–7 September 1955 in the Light of International Law Alfred de Zayas Geneva School of Diplomacy The Istanbul pogrom (sometimes referred to as Septemvriana) was a government instigated series of riots against the Greek minority of Istanbul in September 1955. It can be characterized as a ‘‘crime against humanity,’’ comparable in scope to the November 1938 Kristallnacht in Germany, perpetrated by the Nazi authorities against Jewish civilians. The Septemvriana satisfies the criteria of article 2 of the 1948 Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (UNCG) because the ‘‘intent to destroy in whole or in part’’ the Greek minority in Istanbul was demonstrably present, the pogrom having been orchestrated by the government of Turkish Prime Minister Adnan Menderes. Even if the number of deaths (estimated at thirty-seven) among members of the Greek community was relatively low, the result of the pogrom was the flight and emigration of the Greek minority of Istanbul, which once numbered some 100,000 and was subsequently reduced to a few thousand. The vast destruction of Greek property, businesses, and churches provides evidence of the Turkish authorities’ intent to terrorize the Greeks in Istanbul into abandoning the territory, thus eliminating the Greek minority. This practice falls within the ambit of the crime of ‘‘ethnic cleansing,’’ which the UN General Assembly and the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia have interpreted as constituting a form of genocide. Turkey has been a party to the UNCG since 1950. Although it is not a party to the 1968 Convention on the Non-applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes against Humanity, modern international law imposes the principle of non-prescription to genocide and crimes against humanity. Accordingly, the obligation to punish the guilty and the responsibility of Turkey to make reparations to the victims and their survivors have not lapsed. Seen in isolation, the Istanbul pogrom can be considered a grave crime under both Turkish domestic law and international law. In the historical context of a religion driven eliminationist process accompanied by many pogroms before, during, and after World War I within the territories of the Ottoman Empire, including the destruction of the Greek communities of Pontos and Asia Minor and the atrocities against the Greeks of Smyrna in September 1922, the genocidal character of the Istanbul pogrom becomes apparent. It should be noted, however, that whereas the characterization of the Septemvriana as a form of genocide lends it greater emotional impact, the legal consequences are essentially the same whether the pogrom is classified under the rubric of genocide or as a crime against humanity. Historical Overview On 6–7 September 1955 violent riots (sometimes referred to as Septemvriana) occurred against the Greek minority living in Istanbul. The event was comparable in scope to the 1938 Kristallnacht1 Alfred de Zayas, ‘‘The Istanbul Pogrom of 6–7 September 1955 in the Light of International Law.’’ Genocide Studies and Prevention 2, 2 (August 2007): 137–154. © 2007 Genocide Studies and Prevention. doi: 10.1093/gsp/003 137 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 in Germany, perpetrated by the Nazi SS and SA against Jewish synagogues and property in November 1938. In the weeks leading up to the Istanbul pogrom,2 Turkish authorities had engaged in systematic incitement of public opinion against the Greek minority, partly in connection with the ongoing dispute over Cyprus.3 A student movement calling itself Cyprus Is Turkish was particularly virulent in creating anti-Greek propaganda. On 28 August 1955 the largest daily newspaper, Hürriyet, threatened that ‘‘if the Greeks dare touch our brethren, then there are plenty of Greeks in Istanbul to retaliate upon.’’4 At ten minutes past midnight on 6 September 1955, an explosion occurred in the courtyard of the Turkish Consulate in Thessaloniki, a building adjacent to the house where Kemal Atatürk was born. The press immediately blamed the Greeks and published photos of Atatürk’s house that purported to show extensive damage.5 At the 1960/1961 Yasssiada trial against Prime Minister Adnan Menderes and Foreign Minister Fatin Zorlu, it became known that the explosion had been carried out by Turkish agents under orders from the Turkish government.6 Beginning around 5:00 p.m.,7 Turkish mobs devastated the Greek, Armenian, and Jewish districts of Istanbul, killing an estimated thirty-seven Greeks8 and destroying and looting their places of worship,9 homes, and businesses. The pogrom was not spontaneous but centrally organized: many of the rioters were recruited in Istanbul and in the provinces by the Demokrat Parti authorities and taken into Istanbul by train, in trucks, and by some 4,000 taxis with instructions on what to destroy and what was to be spared.10 They were given axes, crowbars, acetylene torches, petrol, dynamite, and large numbers of rocks in carts. Predictably, the riots got out of control, with the mobs shouting ‘‘Evvela mal, sonra can’’ (‘‘First your property, then your life’’).11 The Turkish militia and police who coordinated the pogrom refrained from protecting the lives and property of the Greek victims.12 Their function was, rather, to prevent Turkish property from being destroyed as well. These events are best described in English by Speros Vryonis in his 2005 book The Mechanism of Catastrophe, which also draws on a vast range of Turkish sources, including the Yassiada trials, and on the substantive report published by Helsinki Watch (now Human Rights Watch)13 in 1992 on violations of the human and civil rights of the Greeks of Turkey. There is still no official Turkish government or police report on the violence of 6–7 September 1955. Besides the deaths, thousands were injured; some 200 Greek women were raped,14 and there are reports that Greek boys were raped as well.15 Many Greek men, including at least one priest, were subjected to forced circumcision. The riots were accompanied by enormous material damage,16 estimated by Greek authorities at US$500 million, including the burning of churches and the devastation of shops17 and private homes.18 As a result of the pogrom, the Greek minority eventually emigrated from Turkey.19 After the fall of the Menderes government in 1960, Menderes and other organizers of the pogrom were put on trial and convicted. The Yassiada trial of 1960/1961 provides abundant evidence as to the intent to terrorize and destroy the Greek minority of Istanbul. Menderes, Zorlu, and their minister of economics, Hasan Polatkan, were executed.20 Norms Under customary international law, massacres such as occurred in Istanbul in September 1955 constitute international crimes. There are many norms of international law, international 138 The Light of International Law humanitarian law, and international human-rights law that are pertinent to an examination of the Istanbul pogrom. Under these norms, the pogrom, taken in isolation, involves a multiplicity of violations of international law. But it is in historical context that the Istanbul pogrom emerges as part of a genocidal program aimed at the destruction of the Greek presence in all territories under Turkish rule. Massacres committed by the Ottoman authorities against the Armenians during World War I were labeled ‘‘crimes against humanity and civilization’’ by the British and the French governments as early as 1915.21 At the end of World War I, the victorious Allies agreed that the atrocities committed against the Christian minorities under Ottoman rule-including the Armenians; the Greeks of Pontos, Asia Minor, and Eastern Thrace; and the Assyrians-should be investigated and punished and that the material damage should be compensated. Relevant precedents are article 230 of the Treaty of Se`vres,22 which stipulated the obligation to punish, and art. 144, which stipulated the obligation to grant restitution and compensation.23 Although the Ottoman state signed the Treaty of Sevres, formal ratification never followed, and the Allies did not follow through to ensure its implementation. Such failure can be attributed to the growing international political disarray following World War I, the rise of Soviet Russia, the withdrawal of the British military presence from Turkey, the isolationist policies of the United States,26 the demise of the Young Turk regime, and the rise of Kemalism in Turkey. Nevertheless, the criminality of the massacres against Armenians, Greeks, and Assyrians had been acknowledged by the international community, even though no Turkish official was ever tried before an international tribunal and only a few were indicted, tried, and convicted by Turkish courts-martial. The term ‘‘genocide’’ was coined by the Polish jurist Raphael Lemkin in 1944 in connection with the Nazi murder of the Jews. The London Agreement of 8 August 1945 laid down the indictment for the Nuremberg trials, including the offense of ‘‘crimes against humanity’’ under art. 6(c) of the Nuremberg Statute.27 The 1948 Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (UNCG)28 did not create the crime of genocide, but it formalized and codified the international prohibition of massacres. Article 1 of the UNCG stipulates that ‘‘genocide, whether committed in time of peace or in time of war, is a crime under international law’’; art. 2 provides that genocide means any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such: (a) killing members of the group; (b) causing serious bodily or mental harm to members of the group; (c) deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part Turkey acceded to the convention on 31 July 1950, more than five years before the events of September 1955. Of crucial importance here is the international rule of non-prescription, reflected in art. 1 of the UN Convention on the Non-applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes against Humanity,29 according to which the passage of time does not extinguish the obligation to prosecute in cases of genocide and crimes against humanity. As a consequence of this same principle, the passage of time does not extinguish the justiciability of claims to restitution. Moreover, there is an obligation erga omnes30 not to 139 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 recognize the material consequences of genocide and crimes against humanity. International law has continued its normative development in this direction. For example, although the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia (ICTY) has no jurisdiction in connection with the Istanbul pogrom, it expands our understanding of the concept of genocide and its criminalization. Thus, art. 4 of the 1993 Statute of the ICTY defines the crime of genocide, and art. 5(g) lists rape as a ‘‘crime against humanity.’’31 Similarly, art. 6 of the 1998 Rome Statute of the International Criminal Court (ICC) defines genocide in the terms of the UNCG; art. 7 defines ‘‘crimes against humanity’’ in terms more explicit than those in the Nuremberg Statute.32 However, pursuant to art. 11 of the statute, the ICC shall have no competence ratione temporis to examine events that occurred prior to the entry into force of the statute on 1 July 2002. In the domain of ‘‘soft law,’’ it is important to recall that in 1992 the UN General Assembly adopted Resolution 47/121, stipulating that the Yugoslav policy of ‘‘ethnic cleansing’’ was a ‘‘form of genocide’’;33 in 1995 the General Assembly adopted Resolution 50/192, which addresses the systematic practice of rape in the context of ‘‘ethnic cleansing’’ and reaffirms that rape in the conduct of armed conflict constitutes a war crime and that under certain circumstances it constitutes a crime against humanity and an act of genocide as defined in the Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide.34 In the field of international human-rights law, Turkey has been a party to the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) since 15 September 2003.35 Article 6 protects the right to life; art. 20 prohibits incitement to racial hatred and incitement to violence; art. 26 prohibits discrimination; and art. 27 guarantees the rights of minorities. In November 2006 Turkey also ratified the Optional Protocol to ICCPR, but added a reservation precluding its retroactive application. In regional international law, Turkey signed the European Convention on Human Rights and Fundamental Freedoms on 4 November 1950 and ratified it on 18 May 1954.36 Turkey also ratified Protocol I on 22 June 1953. The European Convention protects the right to life, and its Protocol I protects the right to property. The 1955 pogrom should thus also be viewed from the perspective of international human-rights law. Case Law Bearing in mind that law is not mathematics, judges have to determine how the norms apply to a particular set of facts. While one judge may conclude that a pogrom constitutes genocide, another may conclude that it does not go over the threshold. But since a pogrom entails multiple violations of general principles of law and of human-rights law, the obligation to punish the guilty and to provide reparation to the victims is essentially the same. The Nuremberg judgment of 1946 convicted the Nazis of crimes against humanity, including genocide.37 Massacres against a state’s own citizens and permanent residents, such as the victims of the Kristallnacht of 9–10 November 1938, were also deemed to constitute a ‘‘crime against humanity.’’38 The ICTY has applied the concept of ‘‘genocide’’ to individual massacres and determined, in the judgment against General Radislav Krstic´,39 that the massacre of Srebrenica constituted genocide.40 However, not every individual or political authority associated with the Srebrenica massacre has been charged with or convicted of genocide. The ICTY has also held that rape can 140 The Light of International Law in certain circumstances constitute the crime of genocide,41 and in its 2001 judgment against Kunarac, Kovac, and Vucovic, the ICTY also found that rape constitutes a ‘‘crime against humanity.’’42 The principal architects of the Istanbul pogroms were tried, convicted, and punished under Turkish law in 1961. Former prime minister Menderes and a total of 592 other individuals were charged at the Yassiada trials in 1960/1961. The documentation and testimony emerging from this trial are sufficient to establish the ‘‘intent’’ of the Menderes government to ‘‘destroy in whole or in part’’ the Greek minority in Istanbul.43 The Doctrine of State Responsibility for Wrongful Acts A general principle of international law stipulates that a state is responsible for injuries caused by its wrongful acts and must provide reparation for such injury.44 The Permanent Court of International Justice enunciated this principle in the Chorzow Factory Case as follows: ‘‘it is a principle of international law, and even a general conception of law, that any breach of an engagement involves an obligation to make reparation.’’45 It should be stressed that the wrong in question is no mere violation of international law engaging interstate responsibility but the gravest criminal violation of international law, engaging, as the International Court of Justice (ICJ) has determined, international responsibility erga omnes-an obligation of the state toward the international community as a whole. Thus, the international crime of genocide imposes obligations not only on the state that perpetrated the genocide but also on the entire international community: (a) not to recognize as legal a situation created by an international crime, (b) not to assist the author of an international crime in maintaining the illegal situation, and (c) to assist other states in the implementation of the aforementioned obligations.46 In a very real sense, the legal impact of the erga omnes nature of the crime of genocide goes far beyond the mere retroactivity of application of the UNCG: it imposes an affirmative obligation on the international community not to recognize an illegal situation resulting from genocide. Imprescriptibility of Genocide and Crimes against Humanity When, in 1968, the United Nations drafted the Convention on the Non-Applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes Against Humanity, it clearly and deliberately pronounced its retroactive application. Article 1 stipulates that No statutory limitation shall apply to the following crimes, irrespective of the date of their commission . . . crimes against humanity, whether committed in time of war or in time of peace as they are defined in the charter of the International Military Tribunal, Nuremberg, of 8 August 1945 . . . and the crime of genocide as defined in the 1948 Convention.’’47 The principle of nullum crimen sine lege, nulla poena sine lege praevia (no crime without law, no penalty without previous law), laid out in paragraph 1 of article 15 of the ICCPR, is conditioned as follows in para. 2: Nothing in this article shall prejudice the trial and punishment of any person for any act or omission which, at the time when it was committed, was criminal according to the general principles of law recognized by the community of nations. 141 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 Although Turkey is not a state party to the above-mentioned convention, international law is clear on the subject: there is no prescription on the prosecution of the crime of genocide, regardless of when the genocide occurred, and the obligation of the responsible state to make restitution or pay compensation for properties obtained by means of genocide does not lapse with time. In its judgment of 6 October 1983 in the case of Klaus Barbie, the French Cour de Cassation rejected the objections of the defense and stated that the prohibition on statutory limitations for crimes against humanity is now part of customary international law.48 France also enacted a law on 26 December 1964 dealing with crimes against humanity as ‘‘imprescriptibles’’ by nature.49 Similarly, the Inter-American Court of Human Rights has ruled that ‘‘provisions on prescription . . . are inadmissible’’ when they ‘‘are intended to prevent the investigation and punishment of those responsible for serious human rights violations such as torture, extrajudicial, summary or arbitrary execution and forced disappearance,’’ since they ‘‘violate non-derogable rights recognized by international human rights law.’’50 Imprescriptibility of the Right to Restitution and Compensation in Cases of Genocide and Crimes against Humanity Because of the continuing character of the crime of genocide in factual and legal terms, the remedy of restitution is not foreclosed by the passage of time.51 Thus the survivors of the Istanbul pogrom, like the survivors of the massacres against the Greeks of Pontos and Smyrna, have standing, both individually and collectively, to advance a claim for restitution. This has also been true for the Jewish survivors of the Holocaust, who have successfully claimed restitution against many states where their property was destroyed or confiscated.52 Whenever possible, restitutio in integrum (complete restitution, restoration to the previous condition) should be granted, so as to reestablish the situation that existed before the violation occurred. But where restitutio in integrum is not possible, compensation may be substituted as a remedy. Restitution remains a continuing state responsibility also because of Turkey’s current human-rights obligations under international treaty law, particularly the corpus of international human-rights law. The UN Basic Principles and Guidelines on the Right to Reparation for Victims of Gross Violations of Human Rights and International Humanitarian Law provide in part that Reparation may be claimed individually and where appropriate collectively, by the direct victims of violations of human rights and international humanitarian law, the immediate family, dependants or other persons or groups of persons closely connected with the direct victims. Particularly important are principle 9: Statutes of limitations shall not apply in respect of periods during which no effective remedies exist for violations of human rights or international humanitarian law. Civil claims relating to reparations for gross violations of human rights and international humanitarian law shall not be subject to statutes of limitations. 142 The Light of International Law and principle 12: Restitution shall be provided to re-establish the situation that existed prior to the violations of human rights or international humanitarian law. Restitution requires, inter alia, . . . return to one’s place of residence and restoration of . . . property.53 Louis Joinet, member of the UN Sub-commission on Prevention of Discrimination and Protection of Minorities presented two reports containing comparable language: Any human rights violation gives rise to a right to reparation on the part of the victim or his beneficiaries, implying a duty on the part of the State to make reparation and the possibility of seeking redress from the perpetrator.54 Although the ICC, established in July 2002, does not have jurisdiction to examine instances of genocide that occurred prior to the entry into force of the Rome Statute, it does reaffirm the international law obligation of providing reparation to victims. Article 75, paragraph 1, of the Rome Statute stipulates that ‘‘The Court shall establish principles relating to reparations,’’ which it defines as restitution, compensation, and rehabilitation. This obligation under international law to make reparation for violations of rights is reaffirmed in General Assembly Resolution 60/147 of 16 December 2005. Pursuant to art. 11 of the principles enumerated in this resolution, the remedies for gross violations of human rights include the victim’s right to ‘‘(a) equal and effective access to justice; (b) adequate, effective and prompt reparation for harm suffered; c) access to relevant information concerning violations and reparation mechanisms.’’ Pursuant to art. 6, ‘‘statutes of limitations shall not apply to gross violations of international human rights law and serious violations of international humanitarian law which constitute crimes under international law.’’55 In the context of reparation for gross violations of human rights, two other general principles are relevant: the principle ex injuria jus non oritur (no right arises from a wrong), that no state should be allowed to profit from its own violations of law; and the principle of ‘‘unjust enrichment.’’56 It is a general principle of law that the criminal cannot keep the fruits of the crime.57 In denying the applicability of statutes of limitation to restitution claims by survivors of the Holocaust, Irwin Cotler argues, The paradigm here is not that of restitution in a domestic civil action involving principles of civil and property law, or restitution in an international context involving state responsibility in matters of appropriation of property of aliens; rather, the paradigm-if there can be such a paradigm in so abhorrent a crime-is that of restitution for Nuremberg crimes, which is something dramatically different in precedent and principles. . . . Nuremberg crimes are imprescribable [sic],58 for Nuremberg law—or international laws anchored in Nuremberg Principles—does not recognize the applicability of statutes of limitations, as set forth in the Convention on the Non-Applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes Against Humanity.59 The Doctrine of Non-recognition Hersch Lauterpacht points out that the doctrine of non-recognition is based on the principle of ex injuria jus non oritur: This construction of non-recognition is based on the view that acts contrary to international law are invalid and cannot become a source of legal rights for the wrongdoer. That view applies to international law one of ‘‘the general principles of law 143 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 recognized by civilized nations.’’ The principle ex injuria jus non oritur is one of the fundamental maxims of jurisprudence. An illegality cannot, as a rule, become a source of legal right to the wrongdoer.60 Similarly, the ‘‘Friendly Relations’’ resolution of the General Assembly stipulates that ‘‘No territorial acquisition resulting from the threat or use of force shall be recognized as legal.’’61 In cases of ‘‘ethnic cleansing,’’ the rights of the entire international community have been affected, and every state is obliged to refrain from giving recognition or effect to the consequences of the crime. For instance, art. 10 of the Draft Declaration on Population Transfer and the Implantation of Settlers concerning the illegality of population transfers provides in part that ‘‘Where acts or omissions prohibited in the present Declaration are committed, the international community as a whole and individual States, are under an obligation . . . not to recognize as legal the situation created by such acts.’’62 On 9 July 2004 the ICJ issued an advisory opinion on the legality of the Israel’s construction of a security wall, concluding that states had an obligation of non-recognition: Given the character and the importance of the rights and obligations involved, the Court is of the view that all States are under an obligation not to recognize the illegal situation resulting from the construction of the wall in the Occupied Palestinian Territory, including in and around East Jerusalem. They are also under an obligation not to render aid or assistance in maintaining the situation created by such construction.63 Bringing the Istanbul Pogrom before an International Tribunal Although Turkey had ratified the European Convention on Human Rights, and was bound by its provisions, when the Istanbul pogrom took place, the individual complaints procedure before the European Court under art. 34 of the convention requires that petitions be submitted within six months after the exhaustion of domestic remedies. Bearing in mind that the events occurred fifty-two years ago, the court would now declare the petition inadmissible ratione temporis pursuant to art. 35, para. 1, of the convention. Interstate complaints, however, may be lodged under art. 33 of the European Convention, and any state party to the convention could submit such an interstate application. The friendly settlement procedure could lead to appropriate lump-sum reimbursements to the victims and their survivors. Turkey ratified the ICCPR in 2003 and acceded to the Optional Protocol (OP) thereto in November 2006. By virtue of the OP, the UN Human Rights Committee (HRC) is thus competent to examine individual complaints against Turkey. However, Turkey has made a reservation to the OP restricting its application to facts and events occurring prior to the entry into force of the OP for Turkey, thus excluding any examination of the violations of the right to life (art. 6) and cruel and degrading treatment (art. 7) accompanying the Istanbul pogrom. Turkey has also not given the declaration, under art. 41 of ICCPR, that would give the HRC competence to entertain interstate complaints. Thus, the only avenue of redress would be through the examination of Turkey’s periodic reports to the HRC under art. 40 of the ICCPR. Although this is not a complaints procedure, the HRC would take cognizance of the failure of the state party to give appropriate restitution and compensation to the victims of the Istanbul pogrom. 144 The Light of International Law Pursuant to art. 34 of the Statute of the ICJ, only states may be parties in cases before the court. Thus, individuals or groups lack standing before the ICJ. Although the court can examine ad hoc cases submitted by states parties, it cannot do so if one of the parties does not accept the ICJ’s competence, and Turkey has let its declaration under art. 36(2), recognizing as compulsory ipso facto the jurisdiction of the court, expire. A contentious case concerning the 1948 UNCG, however, could be entertained notwithstanding the absence of a declaration by Turkey under art. 36, para. 2, of the statute. Indeed, pursuant to art. 36, para. 1, this would be possible, because Turkey is a state party to the UNCG, which stipulates in article 9 that Disputes between the Contracting Parties relating to the interpretation, application or fulfillment of the present convention, including those relating to the responsibility of a State for genocide or for any other acts enumerated in article III, shall be submitted to the International Court of Justice at the request to any of the parties to the dispute. Greece has also been a party to the UNCG since 8 December 1954, that is, since before the Istanbul pogrom took place. Accordingly, it would be possible for Greece (or for any other state party to the UNCG) to argue before the ICJ that the Istanbul pogrom constituted ‘‘genocide’’ within the meaning of the convention and that Turkey is obliged to ensure appropriate compensation to the victims and their survivors. Greece (or any state party to the UNCG) could also invoke art. 8 of the UNCG, which provides that any contracting party may call upon the competent organs of the United Nations to take such action as they consider appropriate for the ‘‘suppression’’ of genocide. ‘‘Suppression’’ must mean more than just retributive justice. In order to suppress the crime, it is necessary to suppress, as far as possible, its consequences. This entails, besides punishing the guilty, providing restitution and compensation to the surviving generations. Another possibility would be to have the UN General Assembly, pursuant to art. 96 of the UN Charter, refer the matter to the ICJ for an advisory opinion, as was done in the cases relating to South Africa’s presence in Namibia in 1970 and of Israel’s security wall in 2003.64 The ICJ could, pursuant to art. 65 of the ICJ Statute, consider the question of whether the consistent pattern of Turkey’s anti-Greek measures constituted ‘‘crimes against humanity’’ or ‘‘genocide,’’ and could then fix the level of compensation and restitution required. Admittedly, the criminal law aspects of the UNCG are of lesser relevance in the context of the Istanbul pogrom, since most of the principal perpetrators of the Septemvriana are no longer alive or are too old to be prosecuted. On the other hand, the Greek properties that were destroyed, for which their owners were not sufficiently compensated, give rise to legitimate claims against the Turkish state. In this context, it is worth noting the important restitution of many churches and monasteries in the former Soviet republics, including Armenia—restitution effected in the 1990s for confiscations that had occurred some seventy years earlier, following the Bolshevik revolution.65 Based on this precedent, compensation for the damage caused to Greek churches and monasteries would appear to be not only morally mandated but also implementable in practice. A determination genocide by the ICJ would facilitate the settlement of claims for restitution, including the identification of cultural and other properties destroyed, such as churches, monasteries, and other assets of historic and cultural significance to the Greek communities of Turkey. 145 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 Conclusion The Istanbul pogrom was a phase in the Ottoman/Turkish policy of eliminating Greek communities from their 3,000-year-old homelands in Asia Minor, Thrace, the Aegean, and Constantinople itself. Seen in the context of a centuries-old process of discrimination, massacres, and expulsion, it can be classified as a form of genocide.66 At the same time, the Istanbul pogrom also falls within the definition of crimes against humanity in both the Nuremberg Statute and in the Rome Statute of the ICC. Because these crimes are not subject to statutes of limitations, Turkey still has important international legal obligations to meet. Turkey aspires to membership in the European Union, which is a community not only of commercial interests but also of certain fundamental moral values. By acknowledging its responsibility for the Istanbul pogrom, for other massacres, and for the consistent pattern of religious intolerance,67 Turkey would make its commitment to human rights, including the right to truth,68 more credible. It is incompatible with this commitment to human rights that those responsible for the Istanbul pogrom have been rehabilitated, and schools and airports named after them. This state of affairs poses a serious challenge to the European community.69 A modern, democratic Turkey, bound by the European Convention on Human Rights and the International Covenant on Civil and Political Rights, must still address these issues. Notes 1. Rita Thalmann, ‘‘Kristallnacht,’’ in Encyclopedia of Genocide and Crimes against Humanity, ed. Dinah Shelton, vol. 2, 626–8 (Woodbridge, CT: Macmillan Reference, 2004). No less than 257 synagogues and some 7,500 shops were destroyed or damaged. The number of Jews killed in the rioting is unknown, estimates between thirty-six and ninety-one being frequently given. 2. ‘‘Pogrom’’ is a term commonly used to refer to anti-Jewish riots in Russia, particularly those that took place in 1881–82, 1903, and 1905 in Odessa, Kiev, and other cities and villages of the Russian Empire. One of the most infamous massacres was the Kishinev Pogrom of 6–7 April 1903, in which forty-seven Jewish persons lost their lives and mob violence caused considerable property damage in Chisinau, the capital of Bessarabia (now the Republic of Moldova). Parallels can be drawn to the events of 6–7 September 1955 in Istanbul: the number of victims (Jewish or Greek) was also relatively low, and the involvement of the authorities (Russian or Turkish) in the preparation of the riots and their failure to repress them raise the same issues of state responsibility. Both the pogroms against the Jewish population of Russia and the September 1955 massacres in Istanbul led to mass emigration of the targeted populations. See John Klier, ‘‘Pogroms, Pre Soviet Russia,’’ in Encyclopedia of Genocide and Crimes against Humanity, ed. Dinah Shelton, vol. 2, 812–15 (Woodbridge, CT: Macmillan Reference, 2004). Of similar magnitude was the pogrom on 4 July 1946 in Kielce, Poland, during which some forty-one Jewish Holocaust survivors were massacred. 3. The issue of Cyprus was a convenient pretext to incite the populace to violence against the Greeks. The Ottoman and Turkish governments had a long-established policy of discrimination against the Greek minority, which manifested itself not only in riots but also in anti-Greek laws (reminiscent of the Nazis’ Nuremberg laws) that excluded Greeks from certain professions; the special Wealth Tax of 1942; the recruitment of Greeks and Armenians into special work battalions during World War II; and so on. Speros Vryonis, The Mechanism of Catastrophe (New York: Greekworks, 2005), 32–48. 146 The Light of International Law 4. Alexis Alexandris, The Greek Minority of Istanbul and Greek–Turkish Relations 1918–1974 (1983; reprint, Athens: Centre for Asia Minor Studies, 1992), 256. 5. On 6 September Istanbul papers carried headlines such as ‘‘Greek terrorists defile Atatürk’s birthplace.’’ On 7 September 1955 Turkish State radio carried a broadcast that stated in part, ‘‘The criminal attack undertaken against the house of our dear Atatürk and our consulate in Salonika, added to the deep emotion created over a period of months in public opinion by the developments in connection with the question of Cyprus . . . has provoked demonstrations on the part of large masses which have continued . . . in Istanbul until late last night.’’ Quoted in Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 118, 193. 6. The agent provocateur in Thessaloniki, the student Oktay Engin, was acquitted at the Yassiada trial, and lived to occupy high positions in the Turkish state after the Istanbul pogrom. Ibid., 530. 7. According to various sources, the riots began in various parts of Istanbul and Izmir between 4:00 and 8:00 p.m. Vryonis provides a table according to which the pogrom struck Yedikule, Samatya, Beyog˘ lu, Siraselviler, and Yes_ ilko¨y at 7:00 p.m.; Edirnekapi at 8:30 p.m.; Kalyoncu Kulluk at 9:00 p.m.; Aksaray at 11:00 p.m.; Kurtulus_ ‘‘when night fell’’; and Kuzguncuk ‘‘after midnight.’’ Ibid., 103–4. 8. Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 581–82 (Appendix B, ‘‘List of the Dead in the Pogrom’’). Thirty victims were identified, three unidentified bodies were dug out of destroyed shops, and three burned bodies were found in a sack in Beşiktaş. Leonidas Koumakes, The Miracle: A True Story (Athens: N.p., 1982), 54–55, speaks of the death of more than twenty people. Lois Whitman lists fifteen deaths in Denying Human Rights and Ethnic Identity: The Greeks of Turkey (New York: Helsinki Watch/Human Rights Watch, 1992), 50. 9. The Greek Patriarchate in Istanbul, in dispatch 139 (Istanbul to Washington, DC), reported that sixty-one churches, four monasteries, two cemeteries, and thirty-six Greek schools had been devastated. Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 268. Between chapters 3 and 4 of the same book appear, inter alia, photos of the destroyed churches of Saint Constantine and Helen, Saint George Kyparissas, Saint Menat in Samatya, and Saint Theodoroi in Langa; the Church of the Metamorphonis; and the Panagia in Belgratkapi, as well as cemeteries and the open and desecrated tombs of the ecumenical patriarachs. Ibid., facing p. 288. These photographs of the destructions were taken by D. Kaloumenos and smuggled out of Turkey by the journalist G. Karagiorgas. The Athens newspaper Ethnos published some early photos on 12 September 1955; Kaloumenos published more photos in Greece after his expulsion from Turkey in 1957. See D. Kaloumenos, The Crucifixion of Christianity, 4th ed. (Athens: N.p., 2001) [in Greek]. According to Whitman, The Greeks of Turkey, 8, ‘‘More than 4,000 Greek shops were sacked and plundered; 38 Churches were burned down and 35 more churches vandalized; two monasteries and the main Greek Orthodox cemeteries were vandalized and, in some cases, destroyed; more than 2,000 Greek homes were vandalized and robbed, and 52 Greek schools were stripped of their furniture, books and equipment.’’ 10. Targets were marked with paint, and the attackers had lists, as was the case on Kristallnacht. 11. Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 211. 12. The American consul general telegraphed the US State Department to report that ‘‘the destruction was completely out of hand with no evidence of police or military attempts to control it. I personally witnessed the looking of many shops while the police stood idly by or cheered on the mob.’’ Whitman, The Greeks of Turkey, 7. 13. Human Rights Watch is a New York–based non-governmental organization, founded in 1978 as Helsinki Watch. 14. Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 222. The estimates go as high as 2,000 rapes. One of the most frequently mentioned cases of rape involved the Working Girls’ Hostel on the island of Büyükada (Prinkipo). List of victims were established by the Ecumenical Patriarchate and by the Greek consul general. 147 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 15. Ibid., 224. 16. The US Consulate in Istanbul sent a dispatch to the State Department on 27 September 1955 which reads in part, ‘‘A survey of the damage inflicted on public establishments of the Greek Community of Istanbul during the rioting on the night of September 6–7 shows that the destruction caused has been extremely widespread. In fact, only a very small percentage of community property appears to have escaped molestation. Although there are as yet no figures available assessing the damage sustained, the number of establishments attacked and the nature of the destruction caused . . . convey a clear picture of the scope of the devastation. In most cases the assault on these establishments involved a thorough wrecking of installations, furniture, equipment, desecration of holy shrines and relics, and looting. In certain instances serious damage was inflicted on the buildings themselves by fire.’’ Whitman, The Greeks of Turkey, 7. 17. Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 248. According to the Istanbul police, 2,572 Greek, 741 Armenian, and 523 Jewish businesses were destroyed. Vryonis provides a list of 329 destroyed businesses on pages 251–59; in a separate table he lists a survey according to which 1,100 shops and 600 homes owned by Greek nationals, 3,000 shops owned by Turkish citizens of Green ethnic origin (the Greek minority), and 1,500 homes were destroyed. Ibid., 270. 18. Ibid., 220. 19. Whitman, The Greeks of Turkey, 6–8: ‘‘After the population exchange [of 1923] there were between 100,000 and 110,000 Greeks in Turkey, most of them in Istanbul and a smaller number on the islands of Imbros and Tenedos. Today, the Greek community does not appear to number more than 2,500—about 2,000 in Istanbul and about 480 on the two islands.’’ In his 2000 report to the UN General Assembly, Special Rapporteur Abdelfattah Amor quotes statistics of the Turkish Ministry of Foreign Affairs, according to which there were between 3,500 and 4,000 Orthodox Greeks in all of Turkey at that time. Abdelfattah Amor, Report on the Elimination of All Forms of Religious Intolerance, 11 August 2000, UN Doc. A/55/280/Add. 1, 3 [Amor Report]. 20. Menderes was convicted on many counts, and his death sentence was based primarily on other offences, including the ‘‘abuse of discretionary funds.’’ Given the gravity of the crimes committed in the Istanbul pogrom, it is disturbing to note that the young generation of Turks know little or nothing about it and that subsequent governments have honored the memory of Menderes, Zorlu, and Polatkan. Both a university in Aydin and the international airport in İzmir are named after Menderes; two high schools, Istanbul Bahçelievler Adnan Menderes Anadolu Lisesi and Aydın Adnan Menderes Anadolu Lisesi, also bear his name. 21. Alfred de Zayas, The Genocide against the Armenians 1915–1923 and the Relevance of the 1948 Genocide Convention (Brussels: European Armenian Federation for Justice and Democracy, 2005), 3. See also Egon Schwelb, ‘‘Crimes against Humanity,’’ British Yearbook of International Law 23 (1946): 178–226, 181; Jean-Baptiste Racine, Le Genocide des Armeniens. Origine et permanence du crime contre l’humanite (Paris: Dalloz-Sirey, 2006); Reymond Kevorkian, Le Genocide des Armeniens (Paris: Editions Odile Jacob, 2006). 22. Pursuant to art. 230 of the Treaty of Sevres, ‘‘The Turkish Government undertakes to hand over to the Allied Powers the persons whose surrender may be required by the latter as being responsible for the massacres committed during the continuance of the state of war on territory which formed part of the Turkish Empire on the 1st August 1914. The Allied Powers reserve to themselves the right to designate the Tribunal which shall try the persons so accused and the Turkish Government undertakes to recognize such Tribunal.’’ http://alfreddezayas.com/Law _history/armlegopi.shtml – _ftnref4#_ftnref4 American Journal of International Law 15, Supplement: Official Documents (1921), 235. Those officers of the Ottoman state who had been imprisoned in Malta and should have been tried for crimes against humanity were granted an amnesty by virtue of the Treaty of Lausanne of 1923. See also William A. Schabas, Genocide in International Law (Cambridge: Cambridge University Press, 2000), 20–22. 148 The Light of International Law 23. Art. 144 of the Treaty of Sevres stipulated that ‘‘The Turkish Government recognizes the injustice of the law of 1915 relating to Abandoned Properties (Emval-I-Metroukeh), and of the supplementary provisions thereof, and declares them to be null and void, in the past as in the future. The Turkish Government solemnly undertakes to facilitate to the greatest possible extent the return to their homes and re-establishment in their businesses of the Turkish subjects of non-Turkish race who have been forcibly driven from their homes by fear of massacre or any other form of pressure since January 1, 1914 24. Andre Mandelstam, La Societe des nations et les puissances devant le Probleme armenien, 2nd. ed. (Paris: Sirey, 1970). It recognizes that any immovable or movable property of the said Turkish subjects or of the communities to which they belong, which can be recovered, must be restored to them as soon as possible, in whatever hands it may be found. . . . The Turkish Government agrees that arbitral commissions shall be appointed by the Council of the League of Nations wherever found necessary. . . . These arbitral commissions shall hear all claims covered by this Article and decide them by summary procedure.’’ American Journal of International Law 15, Supplement: Official Documents (1921), http://alfreddezayas.com/Law_history/armlegopi.shtml- _ftnref5# _ftnref5 210. http://alfreddezayas.com/Law_history/armlegopi.shtml – _ftn4#_ftn4 25. Paul Helmreich, From Paris to Sevres (Columbus: Ohio State University Press, 1974), 131–33. 26. Although US diplomats had condemned the Armenian Genocide as early as 1915, the US government did not take any action to redress the injustices after the war. It is worth remembering that US Ambassador Henry Morgenthau, Sr., had called the massacres ‘‘race murder’’ and that on 10 July 1915 he had cabled Washington with the following description of the Ottoman policy: ‘‘Persecution of Armenians assuming unprecedented proportions. Reports from widely scattered districts indicate systematic attempt to uproot peaceful Armenian populations and through arbitrary arrests, terrible tortures, whole-sale expulsions and deportations from one end of the empire to the other accompanied by frequent instances of rape, pillage, and murder, turning into massacre, to bring destruction and destitution on them. These measures are not in response to popular or fanatical demand but are purely arbitrary and directed from Constantinople in the name of military necessity, often in districts where no military operations are likely to take place.’’ Samantha Power, A Problem from Hell: America and the Age of Genocide (New York: Basic Books, 2002), 6. 27. Charter of the Nuremberg International Military Tribunal, 8 August 1945, http://www.derechos. org/nizkor/nuremberg/ncharter.html (accessed 29 May 2007). 28. Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide, 9 December 1948, 78 U.N.T.S. 277, http://www.unhchr.ch/html/menu3/b/p_genoci.htm (accessed 16 May 2007). The UNCG entered into force on 12 January 1951, in accordance with art. 13; there were 140 states parties as of January 2006. 29. Convention on the Non-applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes against Humanity, 26 November 1968, 754 U.N.T.S. 73, http://www.unhchr.ch/html/menu3/b/p_limit.htm (accessed 16 May 2007) [Convention on Statutory Limitations]. This convention entered into force on 11 November 1970. Black’s Law Dictionary defines ‘‘prescription’’ as the ‘‘effect of the lapse of time in creating and destroying rights.’’ Black’s Law Dictionary, 7th ed. (St. Paul, MN: West Publishing, 1999), 1201. 30. When a state breaches an obligation erga omnes, it injures every other state. Thus, every state is concerned and has standing to raise a claim for redress. Certain obligations apply to the entire community of states: for instance, the obligation to refrain from committing jus cogens crimes such as aggression, torture, and genocide. See J.A. Frowein, ‘‘Obligations erga omnes’’ in Encyclopedia of Public International Law, ed. R. Bernhardt, vol. 3, 757–59 (Amsterdam: North Holland, 1997). 31. Statute of the International Tribunal for the Prosecution of Persons Responsible for Serious Violations of International Humanitarian Law Committed in the Territory of the Former Yugoslavia since 1991, UN Doc. S/25704, 36, annex (1993), UN Doc. S/25704/Add.1 (1993), adopted by 149 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 Security Council Resolution 827 (25 May 1993), UN Doc. S/RES/827. Compare art. 6(c) of the 1945 Nuremberg Statute. 32. Under customary international law, as codified in the Rome Statute, ‘‘crimes against humanity’’ is defined as ‘‘any of the following acts when committed as part of a widespread or systematic attack directed against any civilian population, with knowledge of the attack: (a) Murder; (b) Extermination; (c) Enslavement; (d) Deportation or forcible transfer of population; (e) Imprisonment or other severe deprivation of physical liberty in violation of fundamental rules of international law; (f) Torture; (g) Rape, sexual slavery, enforced prostitution, forced pregnancy, enforced sterilization, or any other form of sexual violence of comparable gravity; (h) Persecution against any identifiable group or collectivity on political, racial, national, ethnic, cultural, religious, gender as defined in paragraph 3, or other grounds that are universally recognized as impermissible under international law, in connection with any act referred to in this paragraph or any crime within the jurisdiction of the Court; (i) Enforced disappearance of persons; (j) The crime of apartheid; (k) Other inhumane acts of a similar character intentionally causing great suffering, or serious injury to body or to mental or physical health.’’ Rome Statute of the International Criminal Court, U.N. Doc. A/CONF.183/9 (17 July 1998), art. 7(1). 33. The Situation in Bosnia and Herzegovina, UN General Assembly Resolution 47/121, UN Doc. A/RES/47/121 (18 December 1992). The resolution was adopted by a recorded vote of 102 in favor, 0 against, and 57 abstentions. 34. Rape and Abuse of Women in the Areas of Armed Conflict in the former Yugoslavia, UN General Assembly Resolution 50/192, UN Doc. A/RES/50/192 (22 December 1995). 35. International Covenant on Civil and Political Rights, General Assembly Resolution 2200A(XXI), UN Doc. A/6316 (16 December 1966). 36. European Convention on Human Rights and Fundamental Freedoms, 4 November 1950, 213 U.N.T.S. 221, http://www.pfc.org.uk/node/328 (accessed 19 May 2007). 37. By Resolution 95(I) of 1946, the General Assembly ‘‘affirm[ed] the principles of international law recognized by the Charter of the Nuremberg Tribunal and the judgment of the Tribunal.’’ Affirmation of the Principles of International Law Recognized by the Charter of the Nuremberg Tribunal, UN General Assembly Resolution 95(1), UN Doc. A/64/ Add.1 (11 December 1946). In Resolution 96(I), it confirmed ‘‘that genocide is a crime in international law, which the civilized world condemns, and for the commission of which principals and accomplices—whether private individuals, public officials or statesmen, and whether the crime is committed on religious, racial, political or any other grounds-are punishable.’’ The Crime of Genocide, UN General Assembly Resolution 96(I), UN Doc. A/64/Add.1 (11 December 1946). 38. There are many analogies to be drawn between the Kristallnacht of 1938 and the Istanbul pogrom of 1955. Both were driven by a governmental intention to terrorize the targeted group so that they would leave. Both made an effort to restrict the number of persons killed, so as to avoid unnecessary international or diplomatic outrage. Both should be seen in the larger historical context. But while the Kristallnacht marked the beginning of the Holocaust, the Istanbul pogrom can be seen as one of the last phases in the ‘‘ethnic cleansing’’ of the Greeks from territories under Muslim-Turkish jurisdiction. International Military Tribunal, Trial of the Major War Criminals, vol. 1 (Nuremberg), 248, 271. 39. On 2 August 2001, General Krstic´ was the first person to be convicted of genocide by the ICTY. ICTY Trial Chamber, ‘‘Radislav Krstic Becomes the First Person to Be Convicted of Genocide at the ICTY and Is Sentenced to 46 Years Imprisonment’’ (press release, 2 August 2001, The Hague), http://www.un.org/icty/pressreal/p609-e.htm (accessed 17 May 2007). 40. Trial Chamber I of the ICTY ruled that the events at Srebrenica in July 1995 constituted ‘‘genocide.’’ The actual number of persons killed in Srebrenica, however, is unknown. Of the 7,000 missing Muslims, 2,028 bodies were actually exhumed from mass graves, and the Trial Chamber 150 The Light of International Law noted that a number of these had died in combat. Prosecutor v. Krstic´, Judgment, ICTY-98-33 (2 August 2001), para. 80. 41. See Prosecutor v. Akayesu, Judgment, ICTR-96-4-T (2 September 1998). 42. Prosecutor v. Kunarac, Kovac, and Vukovic, Judgment, ICTY-96-23-T & ICTY-96-23/1-T (22 February 2001), http://www.un.org/icty/foca/trialc2/judgement/index.htm (accessed 17 May 2007). See also Prosecutor v. Furundzija, Judgment, ICTY-95-17/1-T (10 December 1998); Prosecutor v. Delalic, Mucic, Delic, and Landzo, Judgment, ICTY-96-21-T (20 February 2001) [Celebici Trial Judgment]. See also ‘‘ICTY Prosecutor, Carla Del Ponte, Releases Background Paper on Sexual Violence Investigation and Prosecution’’ (press release, 8 December 1999, The Hague). 43. See Vryonis, Mechanism of Catastrophe, 43. 44. Malcolm Shaw, International Law, 5th ed. (Cambridge: Grotius Publications, 2003), 481: ‘‘A breach of an international obligation gives rise to a requirement for reparation’’; Wladyslaw Czaplinski, ‘‘State Succession and State Responsibility,’’ Canadian Yearbook of International Law 28 (1990): 339–59, 339: ‘‘State responsibility is a legal relationship created through the violation of an international legal obligation by a State; that violation gives rise to the duty to compensate for any resulting damage, one of the oldest principles of international law and universally recognized in international practice.’’ See also Karl Zemanek, ‘‘Responsibility of States: General Principles,’’ in Encyclopaedia of Public International Law, ed. R. Bernhardt, vol. 4, 219–29 (Amsterdam: North Holland, 2000); Mohammed Bedjaoui, ‘‘Responsibility of States: Fault and Strict Liability,’’ in Encyclopaedia of Public International Law, ed. R. Bernhardt, vol. 4, 212–16 (Amsterdam: North Holland, 2000); Irwin Cotler, ‘‘Confiscated Jewish Property: The Holocaust, Thefticide and Restitution: A Legal Perspective,’’ Cardozo Law Review 20 (1998): 601–24, 610. 45. Chorzow Factory Case (Germany v. Poland), 1928 P.C.I.J. (ser. A), No. 17, 29. See Ignaz Seidl-Hohenveldern, ‘‘German Interests in Polish Upper Silesia Cases,’’ in Encyclopaedia of Public International Law, vol. 2, ed. R. Bernhardt, 550–53 (Amsterdam: North Holland, 1995). 46. Zemanek, ‘‘Responsibility of States,’’ 226. 47. Convention on Statutory Limitations, art. 1 (emphasis added). 48. Federation nationale des deportes et internes et patriots et al. v. Barbie, 78 I.L.R. 125, 135. 49. Nouveau Code penal de 1994, arts. 211-1–213-5. See Jacques Francillon, ‘‘Aspects juridiques des crimes contre l’humanite´,’’ in L’actualite du Genocide des Armeniens. Actes du colloque organise par le Comite de defense de la cause armenienne a` Paris-Sorbonne les 16, 17 et 18 avril 1998, ed. Hrayr Henry Ayvazian, Hrair Heratchian, Helene Kosseyan, Bernard Legras, and Claire Mouradian, 397–404 (Creteil, France: Edipol, 1999), 398. 50. Barrios Altos Case, Judgment, Ser. C, No. 75, I.A.C.H.R. 5 (14 March 2001), 41; see also http://alfreddezayas.com/Law_history/armlegopi.shtml – _ftnref31#_ftnref31 31. See Question of the Punishment of War Criminals and of Persons Who Have Committed Crimes against Humanity, UN General Assembly Resolution 2338(XXII) (18 December 1967), UN General Assembly Resolution 2583 (XXIV) (15 December 1969), UN General Assembly Resolution 2712 (XXV) (14 December 1970), UN General Assembly Resolution 2840 (XXVI) (18 December 1971); Principles of International Cooperation in the Detection, Arrest, Extradition and Punishment of Persons Guilty of War Crimes and Crimes Against Humanity, UN General Assembly Resolution 3020 (XXVII) (18 December 1972), UN General Assembly Resolution 3074 (XXVIII) (3 December 1973); etc. 51. A leading international law expert in Europe, the late Felix Ermacora, member of the UN Human Rights Committee, member of the European Commission on Human Rights, and Special Rapporteur of the UN Commission on Human Rights for Afghanistan and Chile, maintained this view. In a legal opinion on the continuing obligation to grant restitution to the expelled Germans from Czechoslovakia, some 250,000 of whom perished in the course of ethnic cleansing in 1945–1946, Ermacora wrote that because the confiscation was part of a genocidal process, no statute of 151 Genocide Studies and Prevention 2:2 August 2007 limitations can apply to restitution claims. Felix Ermacora, Die Sudetendeutschen Fragen (Munich: LangenMüller, 1992), 178. 52. Cotler, ‘‘Confiscated Jewish Property,’’ 609; Sabine Thomsen, ‘‘Restitution,’’ in Encyclopaedia of Public International Law, ed. R. Bernhardt, vol. 4, 229–32 (Amsterdam: North Holland, 2000; Irwin Cotler, ‘‘Nuremberg 50 Years Later: The Restitution of Jewish Property and Norwegian Justice,’’ Nordic Journal of International Law 3 (1998): 275–87. 53. UN Commission on Human Rights, Question OF THE Human Rights of All Persons Subjected to Any Form of Detention or Imprisonment: Report of the Secretary-General, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1997/104 (26 June 1997). Compare Theo van Boven, Study Concerning the Right to Restitution, Compensation and Rehabilitation for Victims of Gross Violations of Human Rights and Fundamental Freedom: Final Report, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1993/8 (2 July 1993), s. IX; and Theo van Boven, The Administration of Justice and the Human Rights of Detainees: Revised Set of Basic Principles and Guidelines on the Right to Reparation for Victims of Gross Violations of Human Rights and Humanitarian Law, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1996/17 (24 May 1996). 54. Louis Joinet, Question of the Impunity of Perpetrators of Human Rights Violations (Civil and Political): Final Report, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1997/20 (26 June 1997), principle 36; Louis Joinet, The Administration of Justice and the Human Rights of Detainees: Question of the Impunity of Perpetrators of Human Rights Violations (Civil and Political): Revised Final Report, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1997/20/Rev.1 (2 October 1997), principle 33. 55. Basic Principles and Guidelines on the Right to a Remedy and Reparation for Victims of Gross Violations of International Human Rights Law and Serious Violations of International Humanitarian Law, UN General Assembly Resolution 60/147, UN Doc. A/RES/60/147 (21 March 2006), art. 11, art. 6. 56. Peter D. Maddaugh and John D. McCamus, Law of Restitution (Aurora, ON: Canada Law Book, 1990), 484–93. Even in the Old Testament we find an admonition against unjust enrichment: ‘‘Thus saith the Lord, Hast thou killed, and also taken possession?’’ 1 Kings 21:19 (King James Version). The story is that Naboth, a man from Jezreel, had a vineyard on the outskirts of the city near King Ahab’s palace. The King coveted the land, because it was convenient to his palace, but Naboth did not want to sell, because the vineyard had been in his family for generations. Jezebel, Ahab’s wife, persuaded the Ahab to have Naboth falsely accused of blasphemy and stoned to death. When King Ahab went to take possession of the vineyard, however, the prophet Elijah admonished him: ‘‘Isn’t killing Naboth bad enough? Must you rob him, too? Because you have done this, dogs shall lick your blood outside the city just as they licked the blood of Naboth!’’ 1 Kings 21:19 (The Living Bible Wheaton, IL: Tyndale House, 1971). 57. W.M. McGovern, ‘‘Homicide and Succession to Property,’’ Michigan Law Review 68 (1969): 65–110. There is ample case law stating that ‘‘it is against public policy for a person who is guilty of feloniously killing another to take any benefit in that other person’s estate.’’ Re Johnson (1950), 2 D.L.R. 69, 75–76, 1 W.W.R. 263. 58. I.e., imprescriptible. 59. Cotler, ‘‘Confiscated Jewish Property,’’ 621. 60. Hersch Lauterpacht, Recognition in International Law (Cambridge: Cambridge University Press, 1947), 420. 61. Declaration on Principles of International Law Concerning Friendly Relations and Cooperation among States in Accordance with the Charter of the United Nations, UN General Assembly Resolution 2625(XXV), UN Doc. A/RES/8082 (24 October 1970). See also the Report of the United Nations International Law Commission, 53rd session 2001, commentary to Article 41 of the Draft Report on Responsibility of States, GAOR, 56th Session, Supp. No. 10 (A/56/10), 2001, 289–290, para. 9. See also arts. 26 and 20 of the ILC Articles on State Responsibility. 152 The Light of International Law 62. Freedom of Movement: Human Rights and Population Transfer: Final Report of the Special Rapporteur, Mr. Al-Khasawneh, UN Doc. E/CN.4/Sub.2/1997/23, Annex II, art. 10. 63. ICJ, Legal Consequences of the Construction of a Wall in the Occupied Palestinian Territory (advisory opinion), 9 July 2004, http://www.icj-cij.org/docket/files/131/1671.pdf (accessed 17 May 2007), para. 159. 64. ICJ, Legal Consequences for States of the Continued Presence of South Africa in Namibia (South West Africa) notwithstanding Security Council Resolution 276 (1970) (request for advisory opinion), 5 August 1970, http://www.icj-cij.org/docket/files/53/9361.pdf (accessed 18 May 2007); ICJ, Legal Consequences of the Construction of a Wall in the Occupied Palestinian Territory (request for advisory opinion), 10 December 2003, http://www.icj-cij.org/docket/files/131/1497.pdf (accessed 18 May 2007). 65. Dickran Kouymjian, ‘‘La confiscation des biens et la destruction des monuments historiques comme manifestations du processus genocidaire,’’ in L’actualite´ du Genocide des Armeniens. Actes du colloque organise´ par le Comite´ de defense de la cause armenienne a` Paris-Sorbonne les 16, 17 et 18 avril 1998, ed. Hrayr Henry Ayvazian, Hrair Heratchian, Helene Kosseyan, Bernard Legras, and Claire Mouradian, 219–30 (Creteil, France: Edipol, 1999), 227. 66. On 11 August 2000, Abdelfattah Amor reported to the UN General Assembly the findings of his visit to Turkey from 30 November to 9 December 1999. His report reflects his impressions from consultations with the authorities and with NGOs and independent Turkish experts. Amor puts the prevailing intolerance in historical context: ‘‘In its relations with Europe, the Ottoman Empire had to deal with the question of its non-Muslim minorities in the context of European claims to hegemony, often expressed under the pretext of providing protection for these minorities. In these circumstances Turkish society felt itself weakened and under threat and attempted to find scapegoats within its midst, in this case the Christians . . . during the first world war . . . when it came to the Greeks in the Aegean, the State, acting on the basis of nationalistic ideas, drove out the Greek community by instigating night-time attacks on farms, and popularized its efforts by mobilizing the Muslim religion against the Christians. After the establishment of the Republic . . . the State pursued this nationalistic bent, including its anti-Christian component . . . in particular in 1932, legislation prohibited Greeks from practicing certain professions (for example, law 2007); in 1942, a wealth tax was aimed primarily at non-Muslims, who were economically very active, in an effort to Turkicize the economy by imposing prohibitive taxes that forced people to sell their property; in 1955, anti-Christian riots broke out, apparently linked to the Cyprus issue (a bomb was placed by an offici

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/01/2009

  11. Τη φιλοτουρκική στάση του Κίσινγκερ στην Κύπρο αποκαλύπτει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ

    Μπορεί ο Χένρι Κίσινγκερ να «νίπτει τας χείρας του» για τον Ατίλα στην Κύπρο, ωστόσο, τα έγγραφα που έδωσε στη δημοσιότητα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ καταρρίπτουν ένα προς ένα τα ψεύδη του για την τραγωδία στο νησί.

    Ο Αμερικανός πολιτικός είχε κάποτε δηλώσει για την Κύπρο: «Αν γνώριζα την έκθεση πληροφοριών, θα είχα σταματήσει το πραξικόπημα στην Κύπρο. Από τη στιγμή που έγινε το πραξικόπημα, υπέθεσα ότι η Τουρκία θα παρενέβαινε, αφού δεν υπήρχε κυβέρνηση στην Κύπρο και η Ελλάδα ήταν ασταθής.»

    Ό ίδιος πάντως στα απομνημονεύματά του έγραφε έγραφε ότι «η έκρηξη στο νησί έγινε μια στιγμή που κανείς δεν την περίμενε, ούτε ο ίδιος ο Μακάριος, στις 15 Ιουλίου 1974».

    Ωστόσο, όπως επισημαίνουν Τα Νέα της Δευτέρας, τα εκατοντάδες έγγραφα τα οποία αποχαρακτήρισε και έδωσε στη δημοσιότητα πριν από δύο ημέρες το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, καταρρίπτουν ένα προς ένα τα ψεύδη του.

    Η Ουάσιγκτον γνώριζε από πολύ νωρίς τις κινήσεις του στρατηγού Γρίβα, ο οποίος σε συνεργασία με τη Χούντα της Αθήνας σχεδίασε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου εναντίον του Μακαρίου, ανοίγοντας τον δρόμο για την εισβολή.

    Σε έκθεση της CΙΑ του Σεπτεμβρίου του 1973 αναφέρονται οι «τρομοκρατικές» πρακτικές του Γρίβα που είχε επιστρέψει μυστικά στο νησί το 1971, καθώς και ότι ο «ζηλωτής της ένωσης» είναι ορκισμένος εχθρός του Μακαρίου, ο οποίος με τις πράξεις του μπορεί να σύρει την Κύπρο σε εμφύλιο πόλεμο καθώς και σε εχθροπραξίες εναντίον της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

    Σε υπόμνημα που υπέβαλε ειδικός του αμερικανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας στον Χένρι Κίσινγκερ την ημέρα του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την απειλή η Τουρκία να προχωρήσει σε στρατιωτική επιχείρηση.

    Την ίδια ημέρα, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Χένρι Τάσκα σε τηλεγράφημά του προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ παραδεχόταν ότι ο Ιωαννίδης είχε εμπλακεί στο πραξικόπημα.

    Ο Τάσκα σε τηλεγράφημά του της 16ης Ιουλίου επαναλάμβανε την εκτίμησή του για τον «άστατο και αναξιόπιστο Ιωαννίδη», τον οποίο, παρά τις επικίνδυνες ακροβασίες του, δεν είχε αποπειραθεί να στενοχωρήσει η Ουάσιγκτον.

    Μετά την τραγωδία, στις 10 Σεπτεμβρίου 1974, ο διευθυντής του γραφείου πληροφοριών «ενημέρωνε» τον Κίσινγκερ ότι το επικίνδυνο παιχνίδι της χούντας με τον Μακάριο ήταν γνωστό στην Ουάσιγκτον από τον Μάιο, αλλά η Ουάσιγκτον αρκέστηκε απλώς να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της στον Ιωαννίδη, χωρίς να κάνει διάβημα.

    Τα νέα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα δείχνουν ακόμη ότι οι Αμερικανοί είχαν την εικόνα της ενίσχυσης των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί: Σε τηλεφωνική συνομιλία με τον Κίσινγκερ στις 19 Ιουλίου ο διευθυντής της CΙΑ τον διαβεβαίωνε ότι η δυνατότητα των Τούρκων για απόβαση στρατευμάτων ήταν «πάρα πολύ καλή», αλλά δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν τον δεύτερο Αττίλα στις 14 και 15 Αυγούστου.

    Newsroom ΔΟΛ

    http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=859526&lngDtrID=244

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 19/02/2009

  12. εγώ πα εύρα ατά

    1. http://www.youtube.com/watch?v=IqEu04nPIVA

    2. http://www.youtube.com/watch?v=S9BYjHuGGO8

    Σχόλιο από αris53m | 09/09/2009

  13. Πρόσκληση σε Διεθνές Συνέδριο της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών (ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ)

    —————————————————–

    Διεθνές Συνέδριο στην 54η Επέτειο των Σεπτεμβριανών

    «ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ 1955-

    Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ ΩΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΤΩΝ

    ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ»

    Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009, Ώρες: 9.00-14.00

    Αίθουσα Τελετών στο Μέγαρο του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός

    Πλατεία Αγ. Γεωργίου, Καρύτση 8 – Αθήνα

    Πρόγραμμα

    ΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΩΝ

    • Επ.Καθ. Ιάκωβος Ακτσόγλου, «Η δράση του Ευθύμ Καραχισαρίδη κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου και η κατάσχεση Κοινοτικών περιουσιών: Η ανάγκη επιστροφής των εκκλησιών και των περιουσιών τους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο».

    • Διπλ. Μεταπτ. Ιστορικός Ιφιγένεια Παπακωνσταντίνου, «Η κατάσχεση της Μονής Καμαριώτισσας και του Kτιρίου της Ελληνικής Εμπορικής Σχολής της Χάλκης το 1941».

    • Επ.Καθ. Ιωάννης Κτιστάκης, «Η σημασία των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την προστασία των μειονοτικών δικαιωμάτων».

    ΔΙΩΓΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

    • Δρ. Ιωάννης Ιακωβίδης, «Η καταγραφή της ιστορικής μνήμης από την Επιστράτευση των “Είκοσι Ηλικιών” των Κωνσταντινουπολιτών».

    • Ιστορικός Σαϊτ Τσετίνογλου, «Οι Μηχανισμοί Τρομοκράτησης των Μειονοτήτων: οι Είκοσι Ηλικίες και το Βαρλίκ Βεργκισί».

    • Δικηγόρος (Καλιφόρνια, ΗΠΑ) Βαρτγκές Γεγκιαγιάν, «Οι νομικές διαστάσεις της Αποκατάστασης και Αποζημίωσης παθόντων από παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων: Η περίπτωση του Βαρλίκ Βεργκισί».

    ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ:

    « Η Αποκατάσταση των Μειονοτήτων και Εκδημοκρατισμός : Βίοι Παράλληλοι και Αδιάσπαστα Αλληλένδετοι».

    Συμμετέχουν:

    Βουλευτής Σουηδίας, Μαρίε Βεϊμπούλ Κορνιάς

    π. Ευρωβουλευτής Κωνσταντίνο Γκαλαβάκη

    Ιστορικός Δρ. Ντιλέκ Γκιουβέν

    Δρ. Ντιλέκ Κουρμπάν, Εκπρόσωπος TESEV

    Δημοσιογράφος Ρόν Μαργκούλιες

    ΣΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΟΜΙΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ.

    Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ. Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6977008922 (Καθ.Ν.Ουζούνογλου, Πρόεδρος της ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ), email: nnap@otenet.gr

    ——————————————–

    Η ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ αποτελεί τον ενωτικό φορέα των 30 Κωνσταντινουπολίτικων Σωματείων (26 τακτικών και 4 αρωγών) που αντιπροσωπεύουν τους εκπατρισμένους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης σε όλο τον Κόσμο.

    Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2006 και δραστηριοποιείται για την επίτευξη των παρακάτω σκοπών:

    -Την αλληλεγγύη μεταξύ των ανά των κόσμο Κωνσταντινουπολιτών και ιδιαίτερα με τους Ομογενείς που ζουν στην Πόλη με κύριο σκοπό της Αποκατάσταση της Ομογένειας.

    -Την προάσπιση και προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικότερα των δικαιωμάτων των Κωνσταντινουπολιτών, αλλά και των Ίμβρίων και Τενεδίων με ενέργειες ενώπιον διεθνών οργανισμών και κυβερνήσεων.

    -Την συμπαράσταση και υποστήριξη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

    -Την συστηματική μελέτη, έρευνα και ενέργειες για την λύση προβλημάτων που απασχολούν την Ομογένεια Κωνσταντινουπόλεως, Ίμβρου και Τενέδου.

    -Την προώθηση και διασφάλιση των συνθηκών για τη διατήρηση του Ελληνισμού της Κωνσταντινουπόλεως στην εστία του.

    -Την διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και σε συνεργασία με Ακαδημαϊκούς φορείς για την ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας για τον Ελληνισμό της Ανατολής.

    -Την ανάδειξη και αναγνώριση των Κωνσταντινουπολιτών της διασποράς μαζί με τους Ομογενείς που ζουν στην Κωνσταντινούπολη από τις Κυβερνήσεις κρατών και διεθνείς οργανισμούς ως κληρονόμων και διαχειριστών του πολιτισμικού πλούτου των Ελληνικών Κοινοτήτων και των Ιδρυμάτων στην Κωνσταντινούπολη.

    Μπορείτε να επικοινωνήσετε με το Δ.Σ. μέσο της ιστοσελίδας της ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ http://www.conpolis.eu

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/09/2009

  14. Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω:
    Γιατί το ΑΚΕΛ ήταν ενάντιο στον αγώνα για ένωση με την Ελλάδα ? γιατί τον έκανε η ΕΟΚΑ με αρχηγό τον τέως Χίτη Γρίβα? γιατί η ΕΣΣΔ προτιμούσε μια Κύπρο ανεξάρτητη και ενταγμένη στους Αδέσμευτους παρά μια Κύπρο ενωμένη με την Ελλάδα αλλά νατοική?
    Από την άλλη στην Ελλάδα η Αριστερά ήταν η κύρια δύναμη που κατέβαζε τον κόσμο στους δρόμους για την Κύπρο εκείνη την περίοδο. Πως συμβιβάζονται αυτά τα πράγματα?
    Και επίσης κάτι άλλο. Πως εξηγείται το ΑΚΕΛ παίρνει τόσο μεγάλα ποσοστά ? Πρέπει να υπάρχουν και ιστορικοί λόγοι?
    Μπορεί κανείς να με βοηθήσει?
    Όσο για τους Βρετανούς τα ίδια κάναν στην Ινδία τα ίδια και στην Αφρική. Δεν μου κάνει εντύπωση. Έτσι κάνει κάθε ιμπεριλιστικό κράτος. Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε.

    Σχόλιο από doukas | 12/09/2009

  15. >
    > Δικαίωση στην υπόθεση Πιστικά
    > Καταδίκη της Τουρκίας από το ΕΔΑΔ για τις ελληνικές περιουσίες στην Πόλη
    > Στρασβούργο
    > Τελευταία ενημέρωση 21:40
    >
    > Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) καταδίκασε ομόφωνα την
    > Τουρκία για την υπόθεση της περιουσίας της Πολυξένης Πιστικά, επειδή παραβίασε
    > των δικαίωμα των αδελφών της στην περιουσία της.
    >
    > Με την ομόφωνη απόφασή του (31206/02) στις 29 Σεπτεμβρίου το ΕΔΑΔ όχι μόνο
    > καταδίκασε την Τουρκία για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην υπόθεση των
    > αδελφών Φωκά, περιόρισε επιπλέον την Τουρκία στο δικαίωμα έφεσης, αφού και η
    > Τουρκάλα δικαστής που συμμετείχε στην σύνθεση του δικαστηρίου ψήφισε υπέρ της
    > καταδίκης της Αγκυρας.
    >
    > H Πολυξένη Πιστικά, γεννήθηκε Ελληνίδα υπήκοος και υιοθετήθηκε το 1954 από τον
    > Απόστολο Πιστικά και την σύζυγό του Ελισάβετ, επιφανή μέλη της ελληνικής
    > ομογένειας στην Πόλη με τουρκική υπηκότητα.
    >
    >
    > Βάσει του μυστικού προεδρικού διατάγματος του 1964, του περιώνυμου «Καραρναμέ
    > του ’64», με τον οποίο οποία δεσμεύτηκαν όλες οι περιουσίες των Ελλήνων
    > υπηκόων στην Τουρκία, τα αδέλφια της Πολυξένης Πιστικά στερήθηκαν του
    > δικαιώματος να κληρονομήσουν την αδελφή τους, όταν αυή απεβίωσε το τον Απρίλιο
    > του 2000. Η δέσμευση των ελληνικών περιουσιών της Πόλης ήλθε ως επακόλουθο των
    > μαζικών απελάσεων 12.000 Ελλήνων της Πόλης το 1964.
    >
    >
    > Ο δικαστικός μαραθώνιος πάντως είχε ξεκινήσει νωρίτερα, το 1991, όταν ο
    > Γιάννης Φωκάς, με άκαρπες δικαστικές ενέργειες προσπάθησε να αποδείξει στην
    > Τουρκία την συγγενική σχέση με την Πολυξένη και να διορίσει επίτροπο στην
    > αδελφή του, που νοσηλευόταν στο Ψυχιατρικό Τμήμα του ελληνικού νοσοκομείου
    > Βαλουκλή της Πόλης.
    >
    > Η Πολυξένη Πιστικά απεβίωσε αφήνοντας μοναδικούς κληρονόμους τους αδελφούς της
    > Ιωάννη και Βαγγέλη Φωκά, Έλληνες πολίτες που ζούσαν στην Ελλάδα.
    >
    > Αφού εξαντλήθηκαν τα ένδικα μέσα στην Τουρκία κατέθεσαν προσφυγή, στο
    > Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά της Τουρκίας ζητώντας
    > αποζημίωση 19 εκατ. ευρώ.
    >
    > Η υπόθεση αφορά δύο επταόροφες πολυκατοικίες στην πιο γνωστή περιοχή της
    > Κωνσταντινούπολης, στο Πέρα.
    >
    > Την νομική ομάδα εκτός από τον Δημήτρη Γκελντή από την Κατερίνη αποτελούν ο
    > Κύπριος δικηγόρος Αχιλλέας Δημητριάδης (υπόθεση Λοιζϊδου) και ο Τούρκος
    > δικηγόρος Κων/πολης Οκαν Χεμνσινλίογλου.
    >
    > Στο διάστημα αυτό η Τουρκία καταδικάστηκε από δύο επιτροπέςτου Ευρωπαϊκού
    > Κοινοβουλίου: την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Επιτροπή Αναφορών.
    >
    > Παράλληλα δέχθηκε καταγγελίες για παραβιάσεις του «ευρωπαϊκού κεκτημένου» στον
    > αρμόδιο για την διεύρυνση της ΕΕ επίτροπο Όλι Ρεν, ο οποίος ανέφερε ότι
    > αναμένει την απόφαση του ΕΔΑΔ για να πάρει η ΕΕ θέση στο θέμα της επιστροφής
    > των Ελληνικών περιουσιών της Πόλης.
    >
    > Ο δικηγόρος από την Κατερίνη Δημήτρης Γκελντής, που έδωσε όλα αυτά τα χρόνια
    > το δικαστικό αγώνα δήλωσε: «Ύστερα από 18 χρόνια δικαστικών αγώνων η απόφαση
    > του ΕΔΑΔ δικαιώνει τους αδελφούς Φωκά. Η Τουρκία το 1950 υπέγραψε και
    > αποδέχθηκε την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σήμερα 59 χρόνια μετά
    > καλείται να την σεβαστεί και να την εφαρμόσει. Ήταν ένας μακρύς και δύσκολος
    > αγώνας ευτυχώς όχι μοναχικός… Στο ΕΔΑΔ δεν διεκδικήσαμε μόνο τα δικαιώματα
    > μας, κερδίσαμε και την αξιοπρέπεια μας».
    >
    >
    > Η απόφαση αυτή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα γιατί το
    > Δεκέμβριο κρίνεται από την ΕΕ η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και η
    > εναρμόνισή της με το «ευρωπαϊκό κεκτημένο».
    >
    > Επιπλέον αποτελεί δεδικασμένο για τα χιλιάδες ακίνητα των ελληνικών περιουσιών
    > τα οποία κατά καιρούς δεσμεύτηκαν από την τουκρική κυβέρνηση. Ο αριθμός τους,
    > εκτιμά ο κ. Γκελντής, ανέρχεται στα 11.900.
    >
    > Δήλωση ΥΠΕΞ και Λοβέρδου
    >
    > «Με την απόφαση αυτή κατοχυρώνεται το κληρονομικό δικαίωμα Ελλήνων πολιτών σε
    > ακίνητες περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη και ανοίγει ο δρόμος για την θετική
    > έκβαση και άλλων αντίστοιχων υποθέσεων διεκδίκησης ακίνητης περιουσίας στην
    > Κωνσταντινούπολη». Αυτό δήλωσε η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη μετά
    > την απόφαση του ΕΔΑΔ.
    >
    > «Όπως και σε προηγούμενες σχετικές υποθέσεις, η Ελληνική Κυβέρνηση παρενέβη
    > ενεργά στην υπόθεση. Είμαστε αισιόδοξοι ότι και στις υπόλοιπες υποθέσεις που
    > εκκρεμούν και που μας έχουν γνωστοποιηθεί και έχουμε παρέμβει, θα έχουμε θετικά
    > αποτελέσματα» κατέληξε.
    >
    > O πολιτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα Εξωτερικών, Ανδρέας Λοβέρδος,
    > ανέφερε από την πλευρά του ότι «η απόφαση του ΕΔΑΔ ενδυναμώνει το
    > νομικο-πολιτικό υπόβαθρο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αφού τις μετατρέπει
    > καθολικά σε ευρωτουρκικές».
    >
    > Ο κ. Λοβέρδος σχολιάζει ότι η Τουρκία οφείλει να αναγνωρίσει αμέσως την
    > Κυπριακή Δημοκρατία, και θυμίζω πως και γι&146;αυτό θα αξιολογηθεί από την ΕΕ
    > τον Δεκέμβριο του 2009
    >

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/10/2009

  16. H συνέντευξη του Οικουμενικού Πατριάρχη Κυρίου Κυρίου Βαρθολομαίου στο CBS.

    Video from CBS.

    http://www.cbsnews.com/video/watch/?id=6001717n&tag=api

    Watch it now!

    Σχόλιο από CBS | 23/12/2009

  17. Οι ψυχροί «εκτελεστές» της ελληνικής κοινωνίας

    Το προνομιακό πολιτικό υποκείμενο για το υπερεθνικό ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο υπήρξε το πιο σάπιο κομμάτι του καπιταλισμού: η σοσιαλδημοκρατική γραφειοκρατία.

    Στο άρμα αυτής της γραφειοκρατίας σύρθηκε και μια άλλη «αριστερή» σαπίλα: Η μεταλλαγμένη σταλινική γραφειοκρατία σε όλες τις αποχρώσεις της.

    Πάνω σε αυτή την ιστορική μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατικής και σταλινικής γραφειοκρατίας στηρίχτηκε η επέλαση της Νέας Τάξης.

    Δεν υπήρξε πιο τραγικό ιστορικό θέαμα και σύγκαιρα πιο αποκρουστικό από την αηδιαστική αποσύνθεση των «αριστερών» κομμάτων ανάμεσα στα ερείπια όλων των κατακτήσεών τους και όλων των ελπίδων που δημιούργησαν.

    Στην Ελλάδα αυτό το «ιστορικό θέαμα» το ζήσαμε με την ορμή της καταιγίδας: Της ανόδου και της πτώσης του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή την θυελλώδη ανάπτυξη του ΠΑΣΟΚ και την εξίσου θυελλώδη μετάλλαξή του στην πιο μοχθηρή αιχμή της πλανητικής Νέας Τάξης και του αμερικανισμού.

    Αυτή η «καταιγίδα» έπνιξε και τις κομμουνιστογενείς δυνάμεις, τις υπέταξε και τις μετάλλαξε σε γενίτσαρους των «νέων ιδεών»: Σε «οργανικούς διανοούμενους» και ιδεολογικούς ροπαλοφόρους του χρηματιστηριακού «διεθνισμού» και της πολυπολιτισμικότητας.

    Όλα τα σύγχρονα ιστορικά εγκλήματα των διεθνών «μαφιών» της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας εξωραϊστικαν και προωθήθηκαν, στο μεγαλύτερο βαθμό και πιο αποτελεσματικά, από τους «μεταλλαγμένους».

    Το «εκσυγχρονιστικό», μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στις θύελλες της νεοταξικής βαρβαρότητας και σφυρηλάτησε τα θεμέλια της ισοπέδωσης της ελληνικής κοινωνίας.

    Χρόνια τώρα αναλύουμε αυτόν τον εφιάλτη της ιστορικής μετάλλαξης.

    Χρόνια τώρα κραυγάζαμε ότι αυτό το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ είναι η μεγαλύτερη απάτη της ελληνικής πολιτικής ιστορίας και θα δώσει το τελειωτικό κτύπημα καταστροφής στην ελληνική κοινωνία.

    Και προεκλογικά ωρυόμασταν, μέχρι παρεξηγήσεως (πολλοί μας χαρακτήρισαν «δεξιούς»), ότι η άνοδος του Γιωργάκη αποτελεί τη ληξιαρχική πράξη του θανάτου μας.

    Ειλικρινά θέλαμε να διαψευσθούμε…

    Η σημερινή, όμως, πραγματικότητα διαγράφεται πιο εφιαλτική από τις «αναλύσεις» μας…

    Η κυβέρνηση αυτή είναι ό,τι το αποκρουστικότερο της ελληνικής ιστορίας.

    Είναι μια κυβέρνηση συνειδητών ανδρεικέλων και πρακτόρων της Νέας Τάξης η οποία εκτελεί, ψυχρά και κυνικά, τα συμβόλαια θανάτου της ελληνικής κοινωνίας και της εθνικής μας υπόστασης.

    Και το υπ’ αριθμόν ένα «συμβόλαιο» είναι η εκ βάθρων μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας: Αλλαγή του πληθυσμού της Ελλάδας, μετατροπή των Ελλήνων σε μειονότητα και υποδούλωση της χώρας στους πρωτόγονους Αφροασιάτες.

    Η παραχώρηση της ελληνικής ιθαγένειας στα εισαγόμενα στίφη των αλλοδαπών αυτό το στόχο έχει. Μόνο οι τυφλοί κα οι επιδοτούμενοι «αντιρατσιστές» δεν θέλουν να αντιληφθούν…

    Και σε αυτό το έγκλημα συναινούν οι πάντες…

    Ιδεολογική εμπροσθοφυλακή είναι τα πολύχρωμα παρασιτικά (και πολλά αγρίως επιδοτούμενα) Μαντεία της μεταλλαγμένης «αριστεράς».

    Βεβαίως τέτοιες κυβερνήσεις σαν τη σημερινή προωθούν, με κτηνώδη ζήλο και ακραία πώρωση απάτης, όλες τις απαιτήσεις των διεθνών «νταβάδων» και δημίων των λαών: Είναι αδίστακτες και ποτισμένες στο ψεύδος και την απάτη.

    Συγκρίνετε, π.χ., τι έλεγαν προεκλογικά και τι πράττουν.

    Συγκρίνετε τον εξοντωτικό προϋπολογισμό της κυβέρνησης και τα πρόσθετα μέτρα εξόντωσης του λαού που αναγγέλλει καθημερινά…

    Κάθε μέρα και καινούρια μέτρα, κάθε μέρα και νέα σχέδια καταλήστευσης των λαϊκών εισοδημάτων…

    Εκτελεί ανενδοίαστα και ωμά τις εντολές των διεθνών καρτέλ, χρησιμοποιώντας κάθε μέσον ψευτιάς και απάτης.

    Διαβάστε το παρακάτω δημοσίευμα που αλίευσα από το «Ρ»:

    Στους τραπεζίτες τα λένε αλλιώς…

    http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5420627&publDate=22/12/2009

    «Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου άνοιξε χτες τα χαρτιά του, αποκαλύπτοντας τα μέτρα που θα εφαρμόσει η κυβέρνηση (…). Ο υπουργός Οικονομικών, μιλώντας στο Λονδίνο σε κλειστή εκδήλωση που οργάνωσαν τραπεζίτες, εξήγησε ότι η μείωση των επιδομάτων κατά 10% που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός ισοδυναμεί με ονομαστική μείωση των μισθών κατά 4%. Αποκάλυψε ακόμα ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε ένα επιθετικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων (…) κυρίως περιορίζοντας τη συμμετοχή του κράτους στην ΑΤΕ και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο».
    *

    Τα παραπάνω γράφτηκαν στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», την περασμένη Πέμπτη (17/12/2009).
    Πρόκειται για εξαιρετικό ρεπορτάζ, από το οποίο μάθαμε τα εξής:
    *

    Πρώτον, ότι η κυβέρνηση της «διαφάνειας» και του «όλα στο φως» συμμετέχει σε «κλειστές εκδηλώσεις» που οργανώνουν τραπεζίτες, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και ακόμα πιο μακριά από κάθε «κίνδυνο» ενημέρωσης του λαού…
    Δεύτερον, σε αυτές τις «κλειστές εκδηλώσεις», όταν η κυβέρνηση μιλάει στους τραπεζίτες χρησιμοποιεί την ακριβώς αντίθετη γλώσσα από εκείνη που χρησιμοποιεί όταν θέλει να παραμυθιάσει τον «κοσμάκη» (σ.σ.: η ορολογία περί «κοσμάκη» ανήκει στον πρωθυπουργό)…
    Τρίτον, όταν ο πρωθυπουργός δήλωνε στο Ζάππειο ότι «θα προστατέψουμε τα ασθενέστερα στρώματα και την μεσαία τάξη», έλεγε ψέματα. Η αλήθεια, όπως «εξήγησε» ο κ. Παπακωνσταντίνου μια μέρα αργότερα στους τραπεζίτες, είναι ότι η κυβέρνηση όχι μόνο «παγώνει», αλλά και …μειώνει τους μισθούς!
    Τέταρτον, η κυβέρνηση που υποτίθεται ότι δεν ενδίδει σε πιέσεις οικονομικών κέντρων και «οίκων», στις «κλειστές εκδηλώσεις» ενώπιον των τραπεζιτών δηλώνει έτοιμη να κάνει οτιδήποτε για να τους «εξευμενίσει», δεσμευόμενη ότι θα προβεί από μειώσεις μισθών μέχρι νέα ξεπουλήματα δημόσιας περιουσίας.
    *

    Σημειώνουμε ότι η «κλειστή εκδήλωση», στο πλαίσιο της οποίας ο υπουργός Οικονομικών …«αναφέρθηκε» στους τραπεζίτες, έγινε στο Λονδίνο. Στους Λονδρέζους τραπεζίτες, δηλαδή, δόθηκαν τα «διαπιστευτήρια».
    Οχι, βέβαια, ότι θα είχε καμιά διαφορά αν η «κλειστή εκδήλωση» είχε διεξαχθεί στην Αθήνα, μεταξύ Ελλήνων τραπεζιτών, αλλά να:
    Οσο να ‘ναι, είναι κι αυτό ένα ελάχιστο δείγμα σχετικά με το τι πραγματικά εννοούν οι κυβερνώντες, που το τελευταίο διάστημα κλίνουν σε όλες τις πτώσεις λέξεις και φράσεις όπως «πατριωτισμός» και «εθνική κυριαρχία»…

    Σχόλιο από real resalto | 23/12/2009

  18. […] -Ο ρόλος της Βρετανίας στα Σεπτεμβριανά. […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  19. […] -Ο ρόλος της Βρετανίας στα Σεπτεμβριανά… […]

    Πίνγκμπακ από -Στο όνομα του Κεμάλ! « Πόντος και Αριστερά | 12/09/2010

  20. Ένα καλό αφιέρωμα:

    «Σεπτέμβρης του ’55, Κωσταντινούπολη: Η κεμαλική Νύχτα των Κρυστάλλων»

    http://kars1918.wordpress.com/2013/09/06/september-1955/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/09/2013

  21. […] -Ο ρόλος της Βρετανίας στα Σεπτεμβριανά… […]

    Πίνγκμπακ από Κύπρος: Πάνω στην κλίνη του Προκρούστη; « Πόντος και Αριστερά | 20/02/2014

  22. […] Ο ρόλος της Βρετανίας στα Σεπτεμβριανά, posted by Πόντος και Αριστερά. […]

    Πίνγκμπακ από Σεπτεμβριανά και Θραύσματα Μνήμης | manolisgvardis | 02/09/2015


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: