Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Μικρασία : «Η μεγαλύτερη περιουσία είναι η μνήμη» …

Οι πατρίδες είναι οι άνθρωποί τους 

«Η μεγαλύτερη περιουσία είναι η μνήμη»… Τα λόγια αυτά τα άκουσα πρώτη φορά σε μια ταινία του Φίλιππου Κουτσαφτή, την «Αγέλαστο Πέτρα».

Αναφερόταν στους μικρασιάτες πρόσφυγες της Ελευσίνας. Αυτά λοιπόν τα λόγια μου έρχονταν συνέχεια στο νου καθώς διάβαζα το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα.

Και διαβάζοντάς το, κατάλαβα ότι ο τίτλος του, σεμνός σαν τους συγγραφείς του, προϊδεάζει μόνο για ένα κομμάτι του θησαυρού που κρύβεται στις σελίδες του. 

 Γιατί εγώ ξεκίνησα να διαβάσω για το πώς χτίστηκε μια εκκλησία, αλλά στην πραγματικότητα είχα μπαρκάρει σ’ ένα ταξίδι στο χρόνο και το χώρο. Άρχισα ν’ ανεβαίνω τα σκαλοπάτια της Αγίας Παρασκευής ν’ ανάψω ένα κερί, και μπήκα τελικά σ’ ένα ναό στις όχθες της Προποντίδας, γεμάτο κόσμο, να συμμετέχει στην τελευταία ακολουθία πριν το Διωγμό. Τα κεριά ήταν το μόνο φώς, ανακατεμένο με τις σκιές των πιστών που με δάκρυα στα μάτια έψελναν όλοι μαζί για τελευταία φορά στην Ενορία τους στην Πατρίδα. Οι εικόνες, βουβές, συμμετείχαν στο πένθος και μερικές μέρες μετά το χωριό χωρίστηκε στα τρία. Οι Κατιρλιώτες εγκαταστάθηκαν σε τρεις περιοχές στην Παλιά Ελλάδα, μαζί κι οι εικόνες τους.

 Όχι όμως όλες. Μας πληροφορεί το βιβλίο ότι κάποιες έπεσαν στη θάλασσα. Δε μπορούσαν ν’ αφήσουν το Κατιρλί μόνο του, τώρα που έφευγαν Εκείνοι. Ναι, κάποιες τις βρήκαν άλλοι Ρωμιοί ναυτικοί και τις πήραν σπίτια τους. Αλλά κάποιες, κι ας μην το αποκαλύπτει το βιβλίο, γύρισαν πίσω. Έπρεπε κάποιος να μείνει να κρατάει φωτεινό το καντήλι του Ρωμέικου στην πατρίδα, και μια που δε μπορούσαν να μείνουν Αυτοί, γύρισαν οι εικόνες. Και τους περιμένουν κάπου εκεί σιωπηλές να γυρίσουν. Οι ίδιοι ή τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, η συνέχειά τους.

 Και μετά το βιβλίο με πήγε στην Ανατολική Θράκη. Εκεί απ’ όπου φύγαμε δίχως να ηττηθούμε στρατιωτικά, όπου μπορούσαμε να μείνουμε και να μη μπορεί κανείς να μας αναγκάσει να αποχωρήσομε, όπως στη Μικρασία. Εκεί όπου έλλειψε η βούληση κι η αποφασιστικότητα ενός κράτους ηττημένου το 22, που δεν είχε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του. Εκεί απ’ όπου ήρθαν κι άλλοι ξεριζωμένοι, να ενωθούν με τους Βιθυνούς και τους Καππαδόκες στα βράχια τότε ακόμα της Πειραϊκής και της Νέας Καλλίπολης.  

Βιθυνικαί Σκιαγραφίαι.  Το Κατιρλί και αι πΏ?ιξ αυτού κώμαι - Κλείσιμο παραθύρουΚι από κει το βιβλίο με ταξίδεψε πίσω. Εδώ, αλλά κάπου που δεν ήταν ακριβώς εδώ. Δεν είχε ακριβές πολυκατοικίες ούτε κυριλέ ψαροταβέρνες. Είχε σπιτάκια ισόγεια, δρόμους χωμάτινους, και πολύ καημό και πόνο, τον πόνο της προσφυγιάς που μόνο η εκκλησία μπορούσε να τον αμβλύνει. Αυτή που στην Πατρίδα τους διέκρινε σα Ρωμιούς, στην παλιά Ελλάδα μπορούσε ακόμα να τους εμπνέει, να τους συσπειρώνει, να τους κρατά τη μνήμη και την ταυτότητα ζωντανές. Μ’ αυτή πορεύτηκαν στους πρώτους χρόνους της προσαρμογής σε ένα περιβάλλον που θα’ πρεπε, μα δεν ήταν οικείο, που τους περιέβαλε με το στίγμα του Τουρκόσπορου και την περιφρόνηση του «πρόσφυγγα». Κι είδα, μέσα από το βιβλίο, τις παράγκες να γίνονται σπιτάκια και την κεντρική παράγκα να γίνεται Ναός. Βήμα βήμα, να μαζεύονται τα κειμήλια, να έρχονται μερικά κι από την Πατρίδα, και να υψώνεται ο ναός αγκαλιάζοντας την παράγκα και τους πιστούς, στεγάζοντας τους καημούς και τα πάθη.

 Κι είδα τον κόσμο να ξαναφτιάχνει τη ζωή του, να οργανώνεται και να ξαναπιάνει το νήμα που δεν κόπηκε με την Καταστροφή. Είδα τους χωματόδρομους γεμάτους κόσμο, να περιφέρουν εικόνες, να κατεβαίνουν στη θάλασσα για αγιασμό στα Φώτα, ένα μελίσσι ανθρώπινο γύρω από την καινούργια γειτονιά, μια περιοχή που στους χάρτες εκατό χρόνια πριν φαίνεται ξερό βουνό τώρα να σφύζει από δημιουργικότητα.

 Όμως το βιβλίο δεν σταμάτησε να με γυρίζει. Ένα περίεργο παιχνίδι των συγκυριών ήρθε να αναδείξει τις παράλληλες μοίρες δυό κομματιών του λαού μας, προσφύγων του 22 και Κυπρίων αγωνιστών της Ένωσης. Σίγουρα δεν ήταν τυχαίο το πέρασμα του Μακάριου από το ναό, όπου αναμίχθηκε με την προσφυγιά αυτός που ηγήθηκε μετά λίγα χρόνια του αντιαποικιακού αγώνα κατά των Άγγλων στο μεγαλύτερο ελληνικό νησί. Κι έτσι, όταν ο ίδιος γνώρισε την εξορία και το ποίμνιό του την προσφυγιά, ήταν προετοιμασμένος, ήξερε πώς είναι το αίσθημα αυτό, τον πόνο αυτό τον είχε ξανασυναντήσει και μοιραστεί.

 Ξαναγύρισα στη Νέα Καλλίπολη. Είδα το ναό τελειωμένο και τους πιστούς να μετέχουν στα δρώμενα της εκκλησίας τους, ο καθένας να συνεισφέρει την εμπειρία και τα έθιμα του δικού του τόπου σε μια καινούργια σύνθεση. Κι όλους με συνείδηση της ταυτότητάς τους με γνώση από πού προέρχονται και με θέληση για το πού πάνε. Διάβασα για τους ιερείς του ναού, αυτούς που του δίνουν ζωή μαζί με το ποίμνιο, οι εκκλησία, το «μεγάλο πλοίο», είναι οι άνθρωποί της: Οι πιστοί, οι παπάδες, η ενορία… Κι οι τόποι είναι οι άνθρωποί τους. Οι πατρίδες της Μικρασίας συνέχισαν να ζούν μέσα από τους ξεριζωμένους Ρωμιούς στις καινούργιες τους εστίες, κι αυτό γινόταν και στη δική μας γειτονιά.

 Δεν κατάλαβα πότε τέλειωσα το βιβλίο, πότε το ταξίδι μου έφτασε στο τέλος. Είχα στα μάτια μου ακόμα φωτογραφίες σχετικά πρόσφατες, όταν η εκκλησία ήταν το πιο ψηλό κτίσμα της περιοχής. Κι έκαμα μια βόλτα στη γειτονιά. Αλλά κανείς δεν την έλεγε Νέα Καλλίπολη. Καλλίπολη μόνο, σαν μην υπήρξε ποτέ η παλιά. Και τα σπιτάκια δεν τα είδα, παρά μόνο μερικά χωμένα στη σκιά των πολυκατοικιών. Ούτε το ναό είδα από μακριά, δε μ’ άφηνε το ύψος των κτιρίων. Κι οι πρόσφυγες πού ήταν άραγε; Που ήταν οι μνήμες της Πατρίδας; Ποιός θυμάται τώρα τη Μικρασία; Ποιος ξέρει σήμερα πόσος πόνος και ιδρώτας ανακατεύτηκε με το χώμα και την αλμύρα της θάλασσας της Πειραϊκής για να φτάσουμε σήμερα στο δάσος της αντιπαροχής και στο στρίμωγμα του πολιτισμού του αυτοκινήτου και των σκουπιδιών;

  Οι πατρίδες είναι οι άνθρωποί τους. Κι αν η Μικρασία δε χάθηκε με τον ξεριζωμό, χάνεται όταν οι απόγονοι των παιδιών της χάνουν τη συνείδηση της ταυτότητάς τους. Χάνεται όταν εμείς δεν έχουμε πια την αίσθηση της ρίζας μας, μια ρίζα που κανείς δε θα μας τη θυμίσει, γιατί δεν έχουμε εμείς χωριό να πάμε ούτε γιαγιά να μας περιμένει εκεί, ούτε καν στους τάφους των δικών μας δε μπορούμε να διαβάσουμε μιαν ευχή. Τη μνήμη μας μόνοι μας θα την ανακαλύψουμε με οδηγό μερικές σκισμένες φωτογραφίες του 22 και του 24, μόνο αν προσπαθήσουμε και μόνο αν θυσιάσουμε χρόνο από τη βολή μας γιαυτό. Αλλιώς τίποτα δε θα μπορεί να μας τη δώσει, δεν είμαστε σαν τους Ελλαδίτες τυχεροί σ’ αυτό.  

Αυτό τον αγώνα μέρα με τη μέρα το χάνουμε. Και μέρα με τη μέρα λιγοστεύουν αυτοί που ξέρουν, αυτοί που νιώθουν από πού ξεκινήσαμε, άρα αυτοί που ξέρουν και πού πάμε. Κι οι υπόλοιποι, απλά περιφερόμαστε δίχως σκοπό, βουτηγμένοι στα πρότυπα του καταναλωτισμού, στην αδιαφορία για το διπλανό μας, κλεισμένοι στον εαυτούλη μας.  

Αυτό το βιβλίο χτυπάει μια καμπάνα. Ίδια μ’ αυτήν που φτιάξανε οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής από το υστέρημά τους, από τα σκεύη και τα εργαλεία τους. Μας θυμίζει ποιοι είμασταν, άρα μας δίνει ένα ερέθισμα να ξαναβρούμε την ταυτότητά μας. Και δίχως να μας το λέει ευθέως, δίχως να μας προσβάλλει, μας λέει και πόσο χαμηλά έχουμε φτάσει, μας θέτει ενώπιον των ευθυνών μας. Άραγε, τον πήχυ που μας βάζει το βιβλίο θα τον ξεπεράσουμε;                            

 ….από εισήγηση στην παρουσίαση ενός βιβλίου για την Αγ. Παρασκευή Νέας Καλλιπόλεως Πειραιά                                             

από το ιστολόγιο  Με το τουφέκι και τη λύρα 

————————————-

Η Καλλίπολις, το σημερινό Γκελίμπολου (Τουρκ. Gelibolu), είναι μία πόλη της βορειοδυτικής Τουρκίας. Βρίσκεται στη χερσόνησο της Καλλίπολης (Gelibolu Yarimadasi), με το Αιγαίο Πέλαγος στα δυτικά και

τα Δαρδανέλια στα ανατολικά. (Η Χερσόνησος της Καλλίπολης ήταν γνωστή ως Θρακική Χερσόνησος στα αρχαία χρόνια.)

Κατά τα βυζαντινά χρόνια η πόλη έπαιζε το ρόλο προμαχώνα της Κωνσταντινούπολης από τις επιδρομές εναντίον της. Γι’ αυτό το λόγο, είχε οχυρωθεί από την αρχή με τείχη και προχώματα, καθώς και οι γύρω απ’ αυτήν πόλεις. Το 559 απέκρουσε τους Ούννους, το 717 καταλήφθηκε από τους Άραβες, το 1204 από τους Βενετούς, το 1234 από τον Large range map of Katirliαυτοκράτορα Ιωάννη Γ’ Βατάτζη, το 14ο αιώνα από τους Καταλανούς και, τέλος, το 1354 από τους Τούρκους. Η Καλλίπολη χρησίμευσε για πολλά χρόνια ως πολεμική βάση. Το 1920 παραχωρήθηκε στην Ελλάδα, αλλά μετά τη μικρασιατική καταστροφή αποδόθηκε στην Τουρκία.

 Η χερσόνησος κατοικείτο κυρίως από Έλληνες μέχρι την αρχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε, οι Έλληνες εκτοπίστηκαν από τις Οθωμανικές αρχές στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας ή σφαγιάστηκαν, για λόγους εθνοφυλετικής κάθαρσης. Οι Οθωμανοί έστησαν αμυντικές οχυρώσεις στη χερσόνησο με Γερμανική βοήθεια.

——————————————————————- 

 

 
Advertisements

23/07/2009 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, Μικρά Ασία

14 Σχόλια »

  1. Μία γαλλική περίπολος από είκοσι άνδρες, τους οποίους συνόδευα μαζί μ’ έναν άλλο πολιτοφύλακα, κατευθύνθηκε αμέσως στη Μητρόπολη, με σκοπό να πεισθεί ο μητροπολίτης να έλθει και να παραμείνει στην εκκλησία της Sacre-Coeur ή στο Γαλλικό Προξενείο. Ο μητροπολίτης Χρυσόστομος δεν δέχθηκε, λέγοντας ότι σαν καλός ποιμένας είχε χρέος να μείνει κοντά στο ποίμνιό του. Όταν η περίπολος έβγαινε από τη Μητρόπολη, ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν ένας Τούρκος αξιωματικός και δύο στρατιώτες, με τις λόγχες πάνω στα όπλα, σταμάτησε μπροστά από το μητροπολιτικό κτίριο. Ο αξιωματικός ανέβηκε επάνω και διέταξε τον μητροπολίτη να τον ακολουθήσει στον Νουρεντίν πασά, τον στρατιωτικό διοικητή. Βλέποντας ότι απάγεται ο μητροπολίτης, είπα στους άνδρες της περιπόλου να πάρουμε από πίσω το αυτοκίνητο. Φθάσαμε μπροστά στον Μεγάλο Στρατώνα, όπου βρισκόταν ο στρατιωτικός διοικητής, ο στρατηγός Νουρεντίν. Ο αξιωματικός που συνόδευε τον Χρυσόστομο, τον οδήγησε μπροστά στον Νουρεντίν. Σε δέκα λεπτά, και ενώ ο Χρυσόστομος κατέβαινε, βγήκε στο μπαλκόνι του κτιρίου ο Νουρεντίν πασάς, ο οποίος απευθύνθηκε στους χίλους με χίλιους πεντακόσιους μουσουλμάνους, άνδρες και γυναίκες, που βρίσκονταν στην πλατεία· τους είπε ότι τους παραδίδει, τον μητροπολίτη, προσθέτοντας χαρακτηριστικά τις φράσεις: «Αν σας έκανε καλό, να του το ανταποδώσετε· αν σας έκανε κακό, να του κάνετε και εσείς κακό!»

    Ο όχλος άρπαξε χωρίς χρονοτριβή τον μητροπολίτη και τον οδήγησε πιο πέρα, μπροστά στο κομμωτήριο του Ismail, ενός Ιταλού προστατευόμενου· εκεί σταμάτησαν και τον έντυσαν με μία άσπρη μπλούζα που πήραν από τον κομμωτή· άρχισαν αμέσως να τον χτυπούν λυσσασμένα με γροθιές και με ξύλα, και να τον φτύνουν στο πρόσωπο· του τρύπησαν με μαχαιριές το σώμα· του ξερίζωσαν τη γενειάδα· του έβγαλαν τα μάτια· του έκοψαν τη μύτη και τα αυτιά.» Πρέπει να σημειώσουμε, ότι η γαλλική περίπολος παρακολουθούσε τα γεγονότα μέχρι τη σκηνή που περιγράψαμε. Οι άνδρες που την αποτελούσαν (επρόκειτο για ναύτες), είχαν βγει έξω απ’ τα ρούχα τους, έτρεμαν χωρίς υπερβολή από την αγανάκτηση και ήθελαν να επέμβουν. Ο επικεφαλής, όμως, αξιωματικός, με το περίστροφο στο χέρι ακολουθούσε τις διαταγές που τους είχαν δοθεί και τους εμπόδισε να κάνουν οποιαδήποτε κίνηση. Στη συνέχεια, δεν είδαμε πια το μητροπολίτη, που τον αποτελείωσαν σε μικρή απόσταση πιο πέρα».

    (Rene Puaux, «Ο θάνατος της Σμύρνης»)

    Δείτε KATI για το συνωστισμένο Χρυσόστομο Σμύρνης. Ευτυχώς που δεν έγραψαν ότι αυτοκτόνησε.

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 18/09/2008

  2. ————————————————

    Η εξίσωση της αρμενικής με την ελληνική περίπτωση από New York Life Insurance Co, μαζί με την συμπερίληψη της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής από τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, δίνουν νέα ώθηση στο να καταξιωθεί και στην Ελλάδα και διεθνώς μια άγνωστη σελίδα της νεότερης ελληνικής ιστορίας που πολλοί έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους να ξεχαστεί.

    Παρακάτω η Ανακοίνωση μιας από τις μεγάλες ελλαδικές Ομοσπονδίες των προσφύγων του 22:

    ————————————————

    ΠΑΜΠΟΝΤΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ
    Λ.ΝΙΚΗΣ 1, ΤΚ:54624, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
    ΤΗΛ:2310 227-822 FAX:2310 227-213
    e-mail:info@poe.org.gr

    Θεσσαλονίκη, 18-9-2008

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    Μια πολύ σημαντική εξέλιξη σημειώθηκε πρόσφατα. Εδώ και αρκετούς μήνες γνωρίζαμε ότι στα αρχεία της αμερικανικής ασφαλιστικής εταιρείας New York Life Insurance Co, είχαν βρεθεί περισσότερα από 1000 ασφαλιστήρια ζωής Ελλήνων από τον Πόντο, την υπόλοιπη Μικρά Ασία και τη Θράκη υπογεγραμμένα πριν από το 1915. Τα συμβόλαια αυτά ανήκαν σε άτομα που χάθηκαν κατά τις μεγάλες διώξεις κατά των χριστιανικών πληθυσμών που πραγματοποίησαν οι Νεότουρκοι στην αρχή και οι Κεμαλικοί στη συνέχεια. Η ίδια η αμερικανική εταιρεία θεωρεί την περίπτωση των Ελλήνων ισοδύναμη με αυτή των Αρμενίων.

    Εξάλλου και το ιστορικό της συγκεκριμένης υπόθεσης οδηγεί στο συμπέρασμα της κοινής μοίρας Ελλήνων και Αρμενίων. Η αμερικανική ασφαλιστική εταιρεία αναγκάστηκε από τον Αρμένιο δικηγόρο Βαρτκές Γεγκαγιάν, μετά από πολύχρονους δικαστικούς αγώνες, να αποζημιώσει Αρμένιους δικαιούχους με το ποσό των 53 εκατομμυρίων δολαρίων. Στη διαδικασία ελέγχου των αρχείων της ασφαλιστικής εταιρείας, ο Γεγκαγιάν ανακάλυψε την ύπαρξη και Ελλήνων ασφαλισμένων την ίδια περίοδο και στον ίδιο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

    Έτσι η εταιρεία, για να αποφύγει πιθανότατα νέες δικαστικές περιπέτειες με δεδομένη –και πολύ πιθανόν οδυνηρότερη- κατάληξη, δημοσιοποίησε στις 4 Σεπτεμβρίου τα ονόματα των ασφαλισμένων, δήλωσε ότι το ποσό που δικαιούνται οι Έλληνες κληρονόμοι αυτών ανέρχεται σε 12-15 εκατομμύρια δολάρια και δώρισε 1 εκατομμύριο δολάρια στην Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αμερικής .

    Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας (ΠΟΕ) παρακολουθεί νομικά το ζήτημα από την εμφάνισή του. Έχει πλήρη στοιχεία από τα 1.031 ασφαλιστήρια ζωής Ελλήνων με τα ονόματα των ασφαλισμένων και καλεί όλους τους ενδιαφερόμενους δικαιούχους αποζημιώσεως να ενημερωθούν από το γραφείο της Π.Ο.Ε αν μεταξύ των 1.031 ασφαλισμένων περιλαμβάνονται πρόγονοι τους και στην συνέχεια μέχρι 28/2/2009 να συμπληρώσουν και υποβάλλουν το σχετικό «έντυπο αξίωσης» που επίσης είναι στην διάθεσή τους στα γραφεία της Π.Ο.Ε .

    Υπογραμμίζουμε ότι εκτός από την οικονομική διάσταση του θέματος, η ανακοίνωση της ασφαλιστικής εταιρείας έχει ιδιαίτερη αξία για τον αγώνα που κάνουμε, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας για την ενσωμάτωση του τραγικού ιστορικού γεγονότος της Γενοκτονίας στη συλλογική μνήμη και την καταδίκη εκείνων των δυνάμεων και μηχανισμών που διέπραξαν τις γενοκτονίες στο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1914-1923.

    Τηλ. Επικοινωνίας :
    Πρόεδρος : Γεώργιος Παρχαρίδης , Καθηγητής Ιατρικής Α.Π.Θ , 6974882087
    Γ.Γ : Κωνσταντίνος Γαβρίδης, Δικηγόρος , 6937372889

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/09/2008

  3. Για το άρθρο δεν το συζητώ. Όπως πάντα εξαιρετικές πληροφορίες. Ο τίτλος που επιλέξατε είναι θαυμάσιος. Αυτή ήταν και η περιουσία της προγιαγιάς μου. Οι μνήμες συγκεντρωμένες όλες σε ένα κλειδί που κρατούσε στην τσέπη της 51 ολόκληρα χρόνια!

    Να είστε καλά

    Υ.Γ.: Εδώ η σχετική και σύντομη διήγηση
    ( http://gefyrismoi.blogspot.com/2008/09/blog-post_11.html )

    Σχόλιο από Αλέκα Μπλάνα | 18/09/2008

  4. Με ποναει πολυ το θεμα της μικρασιατικης καταστρογης και ποντου,χωρις να εχω ριζες,εχω διαβασει πολλα βιβλια και υπεφερα διαβαζοντας τα δεινα που περασαν αυτοι οι ανθρωποι.Εαν ειχαν παρει καποια αποζημιωση απο αυτες τις ασφαλειες δεν θα ειχε γινει η ζωη τους πιο ευκολη εκεινα τα δυσκολα χρονια της προσφυγιας???Ρωτω?? με τον απλο κοινο νου.Ελευθερια

    Σχόλιο από Ελευθερία | 20/09/2008

  5. «Η μεγαλύτερη περιουσία είναι η μνήμη»…

    Αυτήν ακριβώς την περιουσία διέθετε η Φιλιώ Χαϊδεμένου, και χάρη σ’ αυτήν έζησε 108 ολόκληρα χρόνια. Πόσοι από τους αμνήμονες βολεμένους, ακόμα και τους ζάπλουτους, φτάνουν σε τέτοια ηλικία;
    Κρατώντας τη μνήμη της άσβεστη και θέλοντας να την κληροδοτήσει σε εμάς τους συμπατριώτες της, η Φιλιώ Χαϊδεμένου είχε έναν άξιο λόγο για να διατηρείται στη ζωή. Και τα κατάφερε άριστα. «Ζούσα καλά κι ευχάριστα, κι έπαιρνα μόνο άριστα», όπως λέει η «Χοντρομπαλού» του Γκάτσου.
    Σε εμάς απόκειται να αντλήσουμε, στο ατομικό και συλλογικό επίπεδο, το πολύτιμο δίδαγμα που μας προσφέρει. Και τότε δεν θα έχουμε να φοβόμαστε απολύτως τίποτα.

    Σχόλιο από Αϊάσανθος Ίων | 28/09/2008

  6. […] -Μικρασία : «Η μεγαλύτ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  7. Γεια σας, ονομάζομαι Βαγγέλης Κιντσάκης και είμαι απόγονος προσφύγων από το Κατιρλί της Βιθυνίας δεύτερης γενιάς γεννημένος και μεγαλωμένος στον Κάτω Σταυρό Θεσσαλονίκης.Σκοπός της παρέμβασης μου είναι να αποκαταστήσω κάποιες ανακρίβειες όσον αφορά τα στοιχεία που έχετε και παρουσιάζετε στην ιστοσελίδα σας για το Κατιρλί,και τα οποία είναι παρμένα από το Ιστορικό και λαογραφικό βιβλίο «Συλέος Πεδίον» του συντοπίτη μου αλλά όχι και συνοδοιπόρου μου Κ.Μπακαλούδη Αθανάσιο.Ο εν λόγω Κύριος ομολογουμένος έκανε μία σπουδαία έρευνα για τον τόπο που η μοίρα μας όρισε να μοιραζόμαστε κρατώντας όμως μία άκρως μεροληπτική ματιά όσον αφορά τους πρόσφυγες Κατιρλιώτες μία και ο ίδιος δεν είναι πρόσφυγας αλλά γηγενής.Νοιώθοντας βαθύ ηθικό χρέος ως γνήσιος απόγονος Κατιρλιωτών(καιοι δυο γιαγιάδες μου και οι δυο παππούδες μου ήταν από το Κατιρλί)κάνω αυτήν την παρέμβαση για να υπερασπιστώ τους προγόνους μου και να αποκαταστήσω την αλήθεια.Ο αρνητισμός του Κ.Μπακαλούδη για τους πρόσφυγες αρχίζει από πολύ νωρίς.Ηδη από τότε που λέει ότι «η εγκατάσταση ήταν λάθος από την αρχή γιατί η γη δεν επαρκούσε για την διαβίωση τόσων πολλών ανθρώπων».Ο δήμος μας έχει έκταση 128,800 στρεμμάτων.Η δε ακτή του επί του Στρυμονικού κόλπου όπου και οι Πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν είναι 7,5km και το βάθος της πεδιάδας αγγίζει τα 4km.Κατά τα λεγόμενα του Κυρίου Μπακαλούδη,αυτή η έκταση ήταν πολύ μικρή για να φιλοξενήσει 300 όλες και όλες οικογένειες καταταλαιπωρημένων Προσφύγων και συνεχίζει»οι γηγενείς κάτοικοι του Σταυρού,επιθυμούσαν διακαώς να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους διότι διαισθάνονταν ότι ξαφνικά αυτοί παγιδεύτηκαν σε μία πλειοψηφία ανθρώπων με διαφορετικά συμφέροντα και έθιμα και έβλεπαν ότι αυτοί εκ των πραγμάτων είχαν καταστεί πραγματικοί Πρόσφυγες περιέργως ανταλλάξαντες ρόλους».Τώρα πως έγινε αυτό,δεν μπορώ να το καταλάβω.Δηλαδή,θέλει να μας πει ότι κατά κάποιον τρόπο οι γηγενείς Σταυρινοί,άφησαν τα όμορφα πέτρινα σπίτια τους με τα χαγιάτια και τα ζωντανά και εγκαταστάθηκαν στην σκηνή δίπλα στο έλος,χωρίς δεύτερη αλλαξιά ρούχα,καταταλαιπωρημένοι και ρημαγδιαγμένοι,με τον πόνο ψυχής για τους ανθρώπους που χάσανε και την Πατρίδα που αφήσανε.Αυτό μόνο ως ύβρεις μπορεί να χαρακτηριστεί.Οι Πρόσφυγες είναι μοναδικοί σε όλον τον κόσμο και δεν γίνεται πουθενά να αλλάζουν θέση με τους γηγενείς,δείχνει άγνοια της Προσφυγιάς και σαφώς περιπεχτική διάθεση.Και συνεχίζει αναφέρνοντας σε άλλο σημείο ότι βάση του Κατιρλιώτη δάσκαλου Παναγιώτη Μακρή στο βιβλίο του για το Κατιρλί που εκδόθηκε από το Οικουμενικό Τυπογραφείο στα 1880,ότι το Κατιρλί ήταν πολύ πίσω στα γράμματα αν και διακρίνονταν από τα υπόλοιπα χωριά.Σκοπίμως προβάλλεται μόνο αυτή η όψη του νομίσματος και σκοπίμως συνεχίζει λέγοντας»ότι οι σημερινοί απόγονοι διαψέυδουν τους προγόνους τους από το μακρινό Κατιρλί της Βιθυνίας».Σαφώς εδώ παραλείπει το γεγονός ότι στις χαμένες Πατρίδες της Ανατολής οι Μικρασιάτες μέσα σε εχθρικές συχνά συνθήκες προσπάθησαν από την μία να συμβιώνουν με τον κατακτητή και από την άλλη να κρατούν ψηλά την εθνική συνείδηση.Ετσι,από τον 19ο αιώνα και μετά,όταν οι συνθήκες ζωής τους έγιναν ποιο ανθρώπινες,άρχισαν με πάθος να ιδρύουν σχολεία για αγόρια και κορίτσια.Στο Κατιρλί η ύπαρξη σχολείου χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα.Ο Μανουήλ Γεδεών στο «εννέα ημέραι υπό το Αργανθώνιον όρος»αναφέρει ότι ήδη από το 1801 λειτουρεί στο χωριό σχολείο,που παρείχε πολύ καλή κατάρτιση μέχρι την Τρίτη τάξη του Σχολαρχείου.Το 1874 Ιδρύεται στο Κατιρλί το πρώτο Παρθεναγωγείο.Ετσι μπορούσαν να πηγαίνουν δημοτικό και τα κορίτσια.Αυτό όμως λειτούργησε μόνο για τρία χρόνια και μετά έκλεισε.Τα κορίτσια φοιτούσαν πλέον στα δύο σχολαρχεία που υπήρχαν,αλλά μόνο μέχρι την τετάρτη δημοτικού.Μετά το 1890 όσοι γονείς ήθελαν να στείλουν τα παιδιά τους να μορφωθούν στην Κωνσταντινούπολη τα πήγαιναν στο Αρναούκιοοι.Αξίζει να αναφέρω ότι ήδη το 1900 σε έναν πληθυσμό 4000 περίπου κατοίκων είχαν σπουδάσει εφτά γιατροί,ένας οδοντίατρος,ένας αρχιτέκτονας και είχαν γίνει τρεις επίσκοποι και μερικοί δεσποτάδες.Επίσης ο Πατριάρχης Παρθένιος Δ ο Μογιλάλος (ΙΖ αιώνας)έλκει την καταγωγή του από το Κατιρλί.Δεν ξεχνάμε βέβαια τον δάσκαλο και ερευνητή Παναγιώτη Μακρή.Αξίζει επίσης ιδιαίτερη μνεία στον Δεσπότη Σάμου και Ικαρίας Ειρηναίο,κατά κόσμον Ιωάννη,Παπαμιχαήλ(1878-1963) ο οποίος αφού έλαβε την εγκύκλιο μόρφωση του στην εξατάξια αστική σχολή της γενέτειράς του αποφοίτησε με άριστα το 1905 από την Θεολογική σχολή της Χάλκης και συνέχισε τις σπουδές του στην Γαλλία.Το θεολογικό και φιλοσοφικό του έργο συγκεντρώθηκε σε πέντε τόμους των Μελετημάτων του,ενώ μετάφρασε και εξέδωσε το Περί προορισμού του ανθρώπου και το Πνεύμα και Ελευθερία του Νικολάου Μπερντιάεφ.Έτερος σπουδαίος Κατιρλιώτης είναι ο Ιωάννης Βιθυνός ο οποίος γεννήθηκε στο Κατιρλί γύρω στα 1845,ήταν γαμπρός του μεγάλου εθνικού ευεργέτη Σκυλίτση-Σταφανοβίκ,ενώ η γυναίκα του ήταν αδερφή της Έλενας Βενιζέλου,συζύγου του Ελευθερίου Βενιζέλου.Τον Ιωάννη Βιθυνό,διάδοχο του Αλέξανδρου Μαυρογένη,διέκρινε μεγάλη μόρφωση,φιλοπονία,ζήλος για μάθηση και αφοσίωση στο καθήκον.Στις ενέργειες και την επιρροή του οφείλεται το φιρμάνι που έδινε το μονοπώλιο του πάγου στο Κατιρλί,εξαιτίας του οποίου οι Κατιρλιώτες γνώρισαν μεγάλη ευημερία για πολλά χρόνια.Επίσης στην λαική παράδοση των προγόνων μου που ο εν λόγω συγγραφέας του «Συλέος Πεδίον»θέλει για προφανής λόγους να τους παρουσιάζει ως αμόρφωτους,αγύρτες,κομπιναδόρους με έλλειμα παιδείας και πολιτισμού σας γνωρίζω ότι το πασίγνωστο τραγούδι»στο πα και στο ξαναλέω στο γυαλό μην κατεβείς»που έχει ερμηνεύσει εκπληκτικά η Μαρίζα Κωχ και ο Πέτρος Γαιτάνος είναι Κατιρλιώτικο και ως έτσι αναφέρεται καθώς και το υπέροχο «Μάη μου με τα λούλουδα και Απρίλη με τα δρόσια»που το ερμηνεύει εκπληκτικά η Δόμνα Σαμίου στον δίσκο της «Τα Πασχαλιάτικα»είναι Κατιρλιώτικο και ως έτσι αναφέρεται επίσης.Έχουν παράγει πολιτισμό λοιπόν και οι πρόγονοι μου,γεγονός που σκοπίμως έχει αποκρυφτεί και παραφραστεί.Το ποιο εξωφρενικό βέβαια από όλα είναι το σημείο όπου ο συγγραφέας του «Συλέος Πεδίον»αναφέρεται σε μία περιοχή του Σταυρού τις Μηλιές λέγοντας»βέβαια η κοινότητα των Προσφύγων του Κάτω Σταυρού,με διάφορα τεχνάσματα,όπως έμαθε πολύ καλά να τα καταφέρνει,αφού διδάχτηκε από τους προελθόντες πατεράδες τους,σφετερίστηκε τεράστια και ανεκτίμητη έκταση στην παραλία,που ανήκει στους κατοίκους και εκεί δημιουργεί χώρους εξοχικών κέντρων που εκτός των άλλων αποτελούν μόνιμη εστία ηχορύπανσης».Και εγώ ρωτάω,εάν αυτό δεν είναι εμπάθεια,τότε τι ειναι;Ό,τι οι Πρόσφυγες έχουμε αποκτήσει στον Σταυρό το έχουμε πληρώση με το αίμα μας και το δάκρυ μας που ακόμη ρέει για την χαμένη πανέμορφη Πατρίδα μας.Από όσο ξέρω,ιδιωτικές επειχηρήσεις δραστηριοποιούνται στην περιοχή,και ότι δεν ανήκει στους γηγενείς το έχουνε οι ίδιοι πουλήσει.

    Σχόλιο από Ευάγγελος Κιντσάκης | 11/08/2009

  8. Συγχαρητίρια για το άρθρο! Είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε.
    Μια μικρή διόρθωση μόνο, η φωτό της Καλλίπολης είναι της Ιταλικής (Gallipoli di Salento) και όχι της Τούρκικης.

    Σχόλιο από Κωνσταντίνος Ζικέλογλου | 07/09/2009

  9. Ευχαριστούμε για την παρατήρηση. Διορθώθηκε, βικιπαιδείας βοηθούσης.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/09/2009

  10. […] -Μικρασία : «Η μεγαλύτερη περιουσία είνα […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  11. […] -Μικρασία : «Η μεγαλύτερη περιουσία είναι η μνήμη» … […]

    Πίνγκμπακ από Απ’ τον Άγ. Στέφανο της Πόλης στον Αγ. Στέφανο Αττικής « Πόντος και Αριστερά | 28/01/2010

  12. Ἀγαπητοί Κύριοι,
    Ὡς συγγραφέας τοῦ βιβλίου «Συλέος Πεδίον» ἀπό τό ὁποῖον δημοσιεύσατε ἀποσπάσματα σχετικά μέ τό Κατιρλί (Κάτω Σταυρός), εἶμαι ὑποχρεωμένος νά σᾶς γράψω τά ἑξῆς:

    1) ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΑΤΕ, ΔΕΝ ΡΩΤΟΥΣΑΤΕ !
    Εἰς τήν ἀρχήν τοῦ ἐν λόγῳ βιβλίου πού κυκλοφόρησε τό ἔτος 1998 καί εἰς τήν ἰστοσελίδα μου (http://athabak.tripod.com ) ἀναφέρεται σαφῶς ὅτι τό βιβλίο προστατεύεται ἀπό copyright, γεγονός πού ἔπρεπε νά τό γνωρίζετε. Ἐσεῖς ὅμως παρ’ ὅλα αὐτά, ἔχετε προβεῖ εἰς τήν δημοσίευσιν αὐτούσιων ἐκτενῶν ἀποσπασμάτων ἀπό τήν ἔρευνά μου χωρίς νά ἔχετε οὐδέ τήν προφορικήν ἄδειά μου. Αὐτό δέν ἀποτελεῖ μόνον νομικό παράπτωμα , ἀλλά καί δεοντολογικό ἀτόπημα.
    Ἡ συγκατάθεσή μου ὄχι μόνον θά δινόταν ἀβασάνιστα καί «ἐν τάχει», ἀλλά θά μέ χαροποιοῦσε συνάμα, δεδομένου ὅτι σκοπός τῆς συγγραφῆς τοῦ βιβλίου μου δέν ἦταν ἡ προσδοκία οἰκονομικοῦ κέρδους ἡ ἄλλου ἀτομικοῦ ὀφέλους, ἀλλά διότι «τό βιβλίο αὐτό εἶναι καρπός μίας βαθιᾶς ἀγάπης γιά ἕνα τόπο πού πραγματικά ἀξίζει μία τέτοια ἀγάπη καί πού ὅποιος τόν γνωρίζει δένεται μαζί του σέ ἕναν ἄρρηκτο δεσμό. Ὄχι ἁπλά πολίτη καί πατρίδας, ἀλλά μάνας καί παιδιοῦ. Μίας πατρίδας μέ ἀνθρώπινο πρόσωπο καί μεγάλη εὐαίσθητη καί πολύπαθη καρδιά, πού στό διάβα τῶν αἰώνων ἔμαθε μόνο νά προσφέρει καί νά ὑπομένει », (ὅπως ἀναφέρεται εἰς τήν ἀρχήν τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ βιβλίου.)
    2) ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΧΕΙ ΜΠΑΜΠΑ
    Καλῶς ἡ κακῶς δημοσιεύσατε τό κεφάλαιο πού ἀφορᾶ τό Κατιρλί, αλλά δέν θά ἔπρεπε νά ἀναφέρετε καί τόν συγγραφέα τοῦ βιβλίου πού διέθεσε κόπο καί χρόνο ἀντί νά τό ἀντιπαρέρχεστε μέ ἕνα σκέτο . . . « ἀπό ἐδῶ»;
    Ὅμως τό γεγονός ὅτι κάτωθεν τῶν ἀποσπασμάτων ὑπάρχει ἡ δική σας πληροφορία :
    «Κάποιες ἀναγκαῖες ἐπισημάνσεις γιά λάθη καί ἀντιπροσφυγικές προκαταλήψεις τοῦ παραπάνω κειμένου ἀπό τόν Βαγγέλη Κιντσάκη», φαίνεται ὅτι ἀσπάζεστε τουλάχιστον τά γραφόμενα ἀπό τόν Βαγγέλη Κιντσάκη, ἀφοῦ παρακάτω στό ὑπ’ ἀριθ. 7 σχόλιο, ἐπαναλαμβάνεται ἡ ἐπιστολή τοῦ Βαγγέλη Κιντσάκη, μέ τήν «κριτική» του. Οὐδεμία φειδώ γιά ὁλόκληρο τό ἐπαναλαμβανόμενο κείμενο, ἀλλά οὐδέ μνεία τοῦ συγγραφέως.! ! !

    Σᾶς πληροφορῶ ὅτι γιά τή συγγραφή τοῦ βιβλίου αὐτοῦ δέν βρῆκα παρόμοια βοηθήματα γιά τόν τόπο μας, καί μή θέλοντας νά συγκαταλέγομαι ὡς ἕνας ἐκ τῶν πολλῶν αὐτῶν πού ὁ μεγάλος Θουκυδίδης ἀναφέρει (Ἅ, 20), «ἀταλαίπωρος τοίς πολλοίς ἡ ζήτησις τῆς ἀληθείας καί ἐπί τά ἑτοῖμα μᾶλλον τρέπονται », κοπίασα καί διέθεσα πολύτιμο χρόνο, γιά νά ἐντοπίσω καί μεταφέρω ἱστορικά γεγονότα ὅπως ἀκριβῶς συνέβησαν μέ μόνο γνώμονα τήν ἱστορική ἀλήθεια, ἄσχετα ἐάν αἰσθανόμουν πικρία γιά ὁρισμένες πράξεις τοῦ παρελθόντος καί ἀδιαφορώντας ἐάν λυπήσω ὁρισμένους. Χάριν τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς ἀλήθειας, καί τῆς ὁλοκληρωμένης καί ἐπακριβοῦς μεταφορᾶς γεγονότων πού ἔλαβαν χώρα στό διάβα τοῦ χρόνου, « καί ὡς ἐγένετο πάντα ἐξεθέμεθα μετά ἀκριβείας, μηδέν παραλιπόντες, ἀλλά τήν ἀρχαίαν φυλάξαντες ἐπαγγελίαν, ὥστε μήτε πρός χάριν, μήτε πρός ἀπέχθειαν μηδέν εἰπειν ἀλλά τά ὄντα ἀκριβῶς». (Ἰωάννης ὁ Καντακουζηνός,Ἱστόριων βιβλία Δ.)
    Ἐξ ἄλλου, τό γεγονός ὅτι τό βιβλίο μας, «Συλέος Πεδίον» προσφέρθηκε κατά καιρούς ἀπό τόν Δῆμο Ρεντίνας σέ ἐπιφανεῖς ἐπισκέπτες, ὡς ἀναμνηστικόν, ἀποτελεῖ ἀδιάσειστο τεκμήριο τῆς ἀξιοπιστίας καί ἐγκρίσεως τῶν περιεχομένων του. (ἄσχετα ἀπό τό γεγονός ὅτι διατηρῶ ἀμείωτη τήν πικρίαν ὅτι ἀπό πλευρᾶς τοῦ Δήμου δέν ἔτυχα οὐδεμίας, ἔστω καί λεκτικῆς ἐπιβράβευσης).
    Ὡς πρός τήν ἀλήθειαν τῆς ἀντιπαλότητας μεταξύ τῶν προσφύγων καί τῶν ἐντοπίων στό Σταυρό, δέν εἶναι δικό μου ἐφεύρημα ἀλλά καί στήν ἔγκριτο ἀνοικτή ἐγκυκλοπαίδεια http://el.Wikipedia.org/wiki/Ἄνω Σταυρός Θεσσαλονίκης, ἀναγράφονται τά ἑξῆς:
    «Μέ τήν ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν τοῦ 1924, στήν περιοχή ἐγκαταστάθηκαν Ἕλληνες πρόσφυγες ἀπό τό χωριό Κατιρλί τῆς Νικομήδειας, στούς ὁποίους τό κράτος παραχώρησε τήν ἔκταση τοῦ σημερινοῦ [[[Σταυρός Θεσσαλονίκης|Σταυροῦ]] ἀπαλλοτριώνοντας τήν ἀπό τούς Ἄνω-Σταυρινούς. Αὐτό δημιούργησε ἀντιπαλότητα μεταξύ τῶν κατοίκων Σταυροῦ καί Ἄνω Σταυροῦ.»
    ————————————————————————————
    Ὡς πρός τήν σκαιᾶν καί ἀλαζονική κριτική πού ἐπιχειρεῖ ὁ αὐτόκλητος ὑπερασπιστής τῶν προγόνων του Εὐάγγελος Κιντσάκης, πού δέν καταλαβαίνω ἀλήθεια τί ἐννοεῖ μέ τό «συντοπίτη μου ἀλλά ὄχι καί συνοδοιπόρου», πού μέ τόση ἐμπάθεια συγχέει τήν ὑγιῆ κριτική μέ τήν ἐριστική διάθεση πού σέ καμιά περίπτωση δέν ἐκφράζεται ἀπό τόν συγγραφέα τοῦ βιβλίου, ἄσχετα ἐάν εἶναι γηγενής καί ὄχι πρόσφυγας, γεγονός πού ὁ Ε.Κιντσάκης τονίζει, ὡσάν ἡ ἐντοπιότητα νά ἀποτελεῖ προσωπικό μου ἁμάρτημα καί αἰτία ὥστε νά μεροληπτῶ ὑπέρ τῶν ἐντοπίων !!!
    Μᾶς κοσμεῖ μέ τό χαρακτηρισμόν του . . . «ἀρνητισμοῦ» . (ἄραγε γνωρίζει τό νόημα τῆς λέξης αὐτῆς ;), διότι ἐκφράσαμε τήν ἄποψη ὅτι ἡ ἐπιτροπή ἀποκατάστασης τῶν προσφύγων ἔσφαλε πού ἐγκατέστησε τόσους πολλούς ἀνθρώπους σέ μία ἄγονη καί περιορισμένη λωρίδα γῆς (Συλέος Πεδίον σέλ. 203,& 88), ὡσάν τό σημεῖο αὐτό νά ἀποτελεῖ σημεῖο ἀρνητισμοῦ γιά τούς πρόσφυγες, ἀγνοώντας ὅτι ἄσχετα μέ ὅτι συνέβη σέ πολλά ἄλλα μέρη τῆς κυρίως Ἑλλάδος, οἱ Σταυρινοί καλοδέχτηκαν τούς πρόσφυγες (βλέπε καί βιβλίο μου «Εὐλαβικές Ἰχνηλατήσεις», σκοπίμως παραλείποντας τά ἑξῆς:
    «Βέβαια γιά ὅλα αὐτά δέν εἶναι ἐπιτρεπτό σέ κανέναν νά ἐπιρρίψει εὐθύνες στούς ξεριζωμένους πρόσφυγες, πού οἱ δύστυχοι ζητοῦσαν ἕνα τόπο νά κατοικήσουν (Συλέος Πεδίον σέλ. 80).
    Τό ὅτι οἱ Σταυρινοί ἐπιθυμοῦσαν τήν ἀποχώρησή τους ἀπό τήν συνένωση τῶν κοινοτήτων, δέν εἶναι ἐφεύρημα τοῦ συγγραφέα, ὅπως σκόπιμα παρουσιάζεται, ἀγνοώντας τά ἱστορικά γεγονότα πού ἀναφέρονται στίς σελίδες 29 καί 30.
    Φαίνεται ὅτι ὁ Ε.Κιντσάκης ἤ δέν διάβασε ὁλόκληρο τό βιβλίο ἤ ἐπιλεκτικά ἔλαβε ὁρισμένες σελίδες γιά νά στηρίξει τούς ποταπούς ἰσχυρισμούς του.
    Περιτράνως τόνισα στή σελίδα 202 ὅτι ἀπό τό βιβλίο τοῦ Παναγιώτη Μακρή, δανειστήκαμε πολλά γιά τό Κατιρλί.
    Ἐάν ἅ) Τά ζῶα περιφέρονταν ἀκωλύτως καί ἀπεριορίστως στό Κατιρλί,
    Ἐάν β) ὁ Π. Μακρής σάν δάσκαλος πού διετέλεσε στο Κατιρλί ἔλεγε «μετά λύπης μου ὁμολογῶ ὅτι εἰσί πολύ ὀπισθοδρομημένα»,
    Ἐάν γ) γιά τούς ἰθύνοντες ἔλεγε «περί πᾶν ἄλλο μεριμνῶντες ἤ περί παιδείας»,
    Ἐάν δ) γιά τίς δυό ἐκκλησίες ἔλεγε ὅτι ἐκτός ἀπό τίς μεγάλες γιορτές καί τά πανηγύρια, τίς ὑπόλοιπες Κυριακές τοῦ χρόνου παρέμειναν σχεδόν ἄδειες –(Πᾶν. Μακρής σέλ. 90).
    Δέν μπορεῖ κανένας νά ἀποδώσει εὐθύνες τουλάχιστον στόν συγγραφέα τοῦ Συλέος Πεδίον, ὁ ὁποῖος δέν περιορίστηκε μόνον σέ αὐτά ἀλλά ἀνέφερε καί τά θετικά σημεῖα , ὅπως:
    Οἱ κάτοικοι γενικά ἤσαν φιλόξενοι, ἐργατικοί, κ.λπ.
    Οἱ γυναῖκες ἤσαν εὐφυεῖς . . . προσηλωμένες στήν οἰκογένειά τους, καί εἰλικρινεῖς …
    Καί ἄλλα ὡς Συλέος Πεδίον σέλ.206.
    Ὅποτέ σας συνιστῶ νά ξαναδιαβάσετε τό βιβλίο καί ἔτσι χωρίς προκατάληψη θά μπορέσετε νά ἀνασκευάσετε τίς ἀπόψεις σας, πού μέ ἀποστείλατε ἐξ ἄλλου καί μέ πολλαπλά προσωπικά ἠλεκτρονικά μηνύματα, χωρίς νά λάβετε διόλου ὕπ ὄψιν σας τίς ?παντήσεις μου σέ ἅ?τά, ἄλλ΄ἀντ’ αὐτῶν περιέρχεστε μέ τό ἴδιο κείμενο τά blogs τοῦ διαδυκτείου, ἐπιθυμώντας νά διακριθεῖτε μᾶλλον παρά νά ἀποκαταστήσετε κάποιαν ἀλήθειαν.

    Σχόλιο από Αθανάσιος Μπακαλούδης | 05/02/2010

  13. Κ. Μπακαλούδη έχετε δίκιο. Θεωρήσαμε, κακώς όπως φαίνεται, ότι η παράθεση του λινκ στο τέλος του άρθρου του ιστότοπού σας θα κάλυπτε την ανάγκη να δοθεί ταυτότητα στο κείμενο.

    Φαντάζομαι ότι μας αναγνωρίζετε ότι δεν έγινε με κακή πρόθεση ούτε επιδιώκαμε όφελος από τη δημοσίευση αυτή, πλην της ενημέρωσης των αναγνωστών μας.

    Επειδή βεβαίως υπεράνω όλων είναι το κοπυράιτ, σεβόμενοι και την προσέγγισή σας αφαιρούμε το συγκεκριμένο τμήμα και σας ζητούμε και πάλι συγγνώμη.

    Ομέρ ο συλληφθείς κλέπτων οπώρας!!!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/02/2010

  14. Ἀγαπητοί Κύριοι,
    Εὐχαριστῶ γιά τήν ἄμεση ἀνταπόκρισή σας, καί τήν εὐγενική σας ἀπάντηση, ἡ ὁποία πλήρως μέ καλύπτει. Ἀποδείξατε περιτράνως . . . «Ἀρχή καί οὐ μόνον ἐνδύματα ἄνδρα δείκνυσι».
    Ὕστερα μάλιστα ἀπό τίς δοθεῖσες ἐπεξηγήσεις ἔχετε τήν ἄδειά μου πλέον νά ἀναρτήσετε ὁποιοδήποτε κεφάλαιο τοῦ βιβλίου μου «Συλέος Πεδίον» ἤ καί ὁλόκληρο τό βιβλίο, ἐάν ἐπιθυμεῖτε.
    Μέ τούς χαιρετισμούς μου.

    Σχόλιο από Αθανάσιος Μπακαλούδης | 06/02/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: