Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Kύπρος ’74: Δεν Ξεχνώ (ούτε τους χουντικούς πραξικοπηματίες, ούτε τους Τούρκους εισβολείς)

ο

Cyprus_1974Οι σειρήνες ήχησαν στις 08:20 το πρωί της Τετάρτης σε όλες τις ελεύθερες πόλεις της Κύπρου, καθώς σήμερα συμπληρώνονται τόσα πολλά χρόνια από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974. Στο κοιμητήριο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία τελέστηκε (σημείωση: η ανάρτηση αφορά τους εορτασμούς του 2009) το επίσημο μνημόσυνο όσων έπεσαν στη διάρκεια του πραξικοπήματος, προασπιζόμενοι την Κυπριακή Δημοκρατία και τον πρόεδρό της, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ’.

Του μνημοσύνου προέστη ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος και παρέστησαν ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας, αρχηγοί και εκπρόσωποι κομμάτων, ο πρέσβης της Ελλάδος και συγγενείς των πεσόντων, στους τάφους των οποίων κατατέθηκαν στεφάνια.

Τα πολιτικά κόμματα με διακηρύξεις τους καταδικάζουν το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, που αποτέλεσε την πρώτη φάση της τραγωδίας του 1974 και αποτίουν φόρο τιμής στους αγωνιστές της Δημοκρατίας.

«Τριάντα πέντε χρόνια μετά το δίδυμο έγκλημα σε βάρος της Κύπρου, ο λαός της συνεχίζει τον αγώνα για τερματισμό της κατοχής και επανένωση του νησιού», αναφέρεται στις διακηρύξεις των κομμάτων.

Φωτογραφίες από τα τραγικά γεγονότα δείτε [ΕΔΩ]

——————————————————————————————————

famagusta-ammoxostos1974

GD*6783652

Αυτά είναι τα αποτελέσματα του χουντικού πραξικοπήματος που άνοιξε την πόρτα στους νατοϊκούς τους συντρόφους, τους Τούρκους στρατηγούς.

Μέχρι σήμερα οι υπεύθυνοι του πραξικοπήματος ζουν εις βάρος του ελληνικού λαού, ως κηφήνες τρώγοντας και πίνοντας με τις παχυλές τους συντάξεις .

ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ!

15/07/2009 - Posted by | -Διάφορα, -Ιστορικά, -Κύπρος, -Μνήμες, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

63 σχόλια »

  1. Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΟΣ ΤΟΥΡΚΟΥ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ

    ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΤΤΙΛΑ

    ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ ’74 ΣΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΝΗΣΙ

    «Τις πιο πολλές δολοφονίες έκαναν οι Τουρκοκύπριοι»
    «Τα χωράφια ήταν σπαρμένα με πτώματα»

    Ένα ντοκουμέντο, που αφορά την εισβολή του τουρκικού στρατού στην Κύπρο το ’74 και τις βαρβαρότητες τις οποίες διέπραξε, παίρνει τη μορφή ενός βιβλίου.
    Πρόκειται για τη συγκλονιστική μαρτυρία ενός Τούρκου οικονομολόγου, του δρα Κιουτσούκ, ο οποίος άλλοτε διώχθηκε ­ κατ’ επανάληψη ­ από το τουρκικό καθεστώς και άλλοτε του ενεπιστεύθησαν σημαντικές θέσεις στη χώρα του, ακόμη και στο Τμήμα Εθνικής Ασφαλείας στο τουρκικό ΓΕΕΘΑ.
    Το βιβλίο κυκλοφορεί από σήμερα από τις εκδόσεις «Λιβάνη – Νέα Σύνορα» και είναι γραμμένο από τη δημοσιογράφο Σοφία Ιορδανίδου, η οποία και πήρε τη συνέντευξη από τον Κιουτσούκ. Ο Κιουτσούκ, ως έφεδρος αξιωματικός του τουρκικού στρατού εισβολής, συμμετείχε στις επιχειρήσεις του Αττίλα 2, τον Αύγουστο του ’74, στη μαρτυρική Κύπρο.
    «Τον τίτλο του βιβλίου «Νταλγκά-Νταλγκά, κύματα-κύματα» τον διαλέξαμε μαζί», σημειώνει στον πρόλογο η συγγραφέας Σοφία Ιορδανίδου. «Ελπίζω ότι το βιβλίο αυτό θα διαβαστεί και στην Κύπρο. Όχι για να μάθει κάτι στον κόσμο που δεν ξέρει ή δεν έζησε, αλλά για να κρατήσει, πλάι στ’ άλλα, που έχουν γραφτεί από Ελληνοκυπρίους, τις μνήμες ζωντανές και να συμβάλει στη νοηματοδότηση του αγώνα που συνεχίζουν όλα αυτά τα χρόνια για λύση του προβλήματος, με τρόπο που θα δικαιώσει το αίμα που έχυσαν. Θέλω, τελειώνοντας αυτό το σύντομο σημείωμα «δίκην εισαγωγής», να τους βεβαιώσω ότι όσο έγραφα η «μισή μου καρδιά στην Κύπρο βρισκόταν»…».

    Στις σελίδες της τελευταίας αυτής έκδοσης του οίκου «Νέα Σύνορα – Α. Λιβάνης» υπάρχουν ενδιαφέρουσες αναφορές στην πρόσφατη ιστορία της Τουρκίας, στα γεγονότα της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης το ’55 και στη δράση της τουρκικής Αριστεράς.
    Περισσότερο απ’ όλα όμως ξεχωρίζουν οι ωμές αφηγήσεις για την τουρκική εισβολή. Πρόκειται για πολύ σημαντικό ντοκουμέντο, που ούτως ή άλλως δεν επισκιάζεται από την άποψη του Κιουτσούκ ­ χωρίς ιδιαίτερα μάλιστα επιχειρήματα ­ ότι όλοι οι συλληφθέντες Ελληνοκύπριοι από τους Τούρκους στρατιώτες εκτελέσθηκαν τότε, το ’74.

    Ο 60χρονος Κιουτσούκ, ο οποίος ζει στο Παρίσι ­ εκκρεμούν μια σειρά ενταλμάτων σύλληψής του, γράφει η συγγραφέας ­, προγραμματίζει να επιστρέψει στην Τουρκία στις 29 Οκτωβρίου, «στην επέτειο των 75 χρόνων από την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στη χώρα». Προηγουμένως θα περάσει από την Αθήνα για να παραβρεθεί στην παρουσίαση του βιβλίου ­ την Παρασκευή στις 12 το μεσημέρι στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου ­ από τους κ.κ. Γ. Καψή, Χρ. Γιαλλουρίδη και Ν. Σαρρή.

    Το βιβλίο «Νταλγκά-Νταλγκά, η μαρτυρία ενός Τούρκου αξιωματικού για τη δεύτερη εισβολή» της Σοφίας Ιορδανίδου κυκλοφορεί από σήμερα από τις εκδόσεις «Νέα Σύνορα – Α. Λιβάνη».

    ΟΙ ΣΚΗΝΕΣ φρίκης εις βάρος των Ελληνοκυπρίων κατά την εισβολή του τουρκικού στρατού το ’74 στην Κύπρο και που περιγράφονται στο βιβλίο «Νταλγκά – Νταλγκά» είναι συγκλονιστικές.
    Ο έφεδρος ­ τότε ­ αξιωματικός Κιουτσούκ περιγράφει τη δολοφονία μιας Ελληνοκυπρίας, προσπαθώντας να δώσει το περίγραμμα του τρόμου που επέβαλε στο νησί ο Αττίλας, ο πρώτος και δεύτερος, με στόχο την κατοχή της μισής Κύπρου, αλλά και την εδραίωση του τουρκικού στρατού στο νησί με απώτερο σκοπό την κατάληψη όλων των εδαφών του.

    «Θα σου πω για τη δολοφονία μιας γυναίκας, μια κτηνώδη πράξη που όσο ζω δε θα σβήσει απ’ το μυαλό μου. Ήμασταν σε κάποιο χωριό, δε θυμάμαι πια τ’ όνομά του, για εκκαθαριστική επιχείρηση υπό τις διαταγές του λοχαγού Αλκατσόγλου. Σ’ ένα από αυτά τα χωριά της Κύπρου τα γεμάτα κυπαρίσσια κι ευκάλυπτους. Ανταλλάσσονταν λίγοι πυροβολισμοί κι εγώ χώθηκα σ’ ένα κήπο γεμάτο άγουρα ακόμα σταφύλια, σε μια άκρη του οποίου υπήρχε μια μικρή στέρνα. Έκοψα ένα τσαμπί σταφύλι και όπως γευόμουν τις ξινές ρώγες του, δίσταζα ν’ αποφασίσω αν έπρεπε να κάνω ένα μπάνιο όσο οι στρατιώτες θα λεηλατούσαν τα σπίτια.

    »Ξαφνικά άκουσα κοντά μου πυροβολισμούς και είδα δύο στρατιώτες, τον Σεφίκ και τον Σουλεϊμάν, να φωνάζουν περήφανοι: «Oldurdum, oldurdum, komutanim», δηλαδή «σκότωσα, σκότωσα, αρχηγέ». Τους ήξερα. Ήταν χουλιγκάνοι. Πλησίασα προς τα εκεί που έδειχναν χειρονομώντας ενθουσιασμένοι. Μια νέα ευτραφής γυναίκα κειτόταν σφαδάζοντας στο χώμα. Είχε τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και ανοιχτά τα σκέλια απ’ όπου έτρεχαν άσπρα πηχτά υγρά και αίμα. Είχαν αδειάσει τα πιστόλια τους μεσ’ στον κόλπο της. Παρατηρούσα τα χέρια της και τα πόδια της. Μου φαίνονταν μικρότερα απ’ το υπόλοιπο σώμα της. Καθώς την κοίταγα που ξεψύχαγε με χυμένο έξω το σταφύλι των σπλάχνων της, με κόμπους λίπους κολλημένους στο ανοιχτό πληγωμένο φύλο της, με κυρίεψε μια αναγούλα. Ένα προϊστορικό θηλαστικό πιασμένο στα δίχτυα ενός αποτρόπαιου θανάτου.

    »Την κοίταζα και ένιωθα να μεγαλώνει, να μεγαλώνει σαν φουσκωτή λαστιχένια κούκλα. Πέταξα πέρα τα σταφύλια. Έκανα μεταβολή κι ακριβώς απέναντι, παρατεταγμένοι στην ευθεία, διακόσιοι είκοσι πέντε στρατιώτες ετοιμάζονταν για την αναφορά, σαν να μην έτρεχε τίποτε. Ο ανθυπολοχαγός Τζεμάλ τους έδινε τις απαραίτητες εντολές παρουσίασης. Ο λοχαγός τους έδινε συγχαρητήρια, επισημαίνοντας ότι η επιχείρηση είχε ολοκληρωθεί με απόλυτη επιτυχία. Στα τελευταία λόγια του λοχαγού, κάτι εξερράγη μέσα μου θρυμματίζοντας την απάθεια που το σοκ είχε δημιουργήσει, γυάλινο κλουβί γύρω μου. Δηλαδή θα ‘φευγαν και θα τ’ άφηναν όλα «καθαρά» στο χωριό. Μαζί και τη γυναίκα άταφη, βορά στα όρνια. Πήδηξα με τ’ όπλο προτεταμένο προς το λοχαγό και ρώτησα κοφτά: «Τι θα γίνει μ’ αυτή τη γυναίκα;». Θυμήθηκα τα πτώματα που κινούνταν παραμορφωμένα απ’ τη ζέστη και τρελαινόμουν.

    Με το δάχτυλο στη σκανδάλη απευθύνθηκα στον Αλκατσόγλου σε τόνο που δε σήκωνε αντίρρηση. «Διέταξέ τους να τη θάψουν, αλλιώς σε σκοτώνω». Είδα το φόβο να πλημμυρίζει το βλέμμα του. Έδωσε εντολή να σκάψουν έναν τάφο και να τη ρίξουν μέσα. Υπό την απειλή του όπλου, εκτός εαυτού, τους ανάγκασα να τη σκεπάσουν με τις ματωμένες κουβέρτες της και να βάλουν φωτιά. Εξιλαστήριο πυρ, φλόγες αντί λουλούδια, ήταν ό,τι μπορούσα να προσφέρω μέσα στην κόλαση του πολέμου σ’ αυτή την άγνωστη. Καθώς ανέβαινα με τους άλλους στα καμιόνια να φύγω, με τράνταξε ένα υστερικό γέλιο. Μια σκέψη αταίριαστη στη σοβαρότητα της στιγμής σφήνωσε στο μυαλό μου. Τι μ’ έπιασε και το ‘παιξα Αντιγόνη με όπλο και μουστάκια ξαφνιάζοντας αυτούς τους σκληρούς κι ανυποψίαστους άνδρες;

    Μήπως ήταν το πρώτο άταφο κουφάρι που αντίκριζα; Εκατοντάδες ήταν σπαρμένα στα χωράφια. Γιατί αντέδρασα έτσι ειδικά σ’ αυτή τη γυναίκα; Ήταν γιατί δεν μπόρεσα να αποτρέψω τη δολοφονία της, που έγινε μπροστά στα μάτια μου; Ήταν γιατί η στάση του θανάτου της, της αφαιρούσε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια του φύλου της; Λες κι οι νεκροί νοιάζονται να ‘ναι αξιοπρεπείς! Ήταν γιατί ξεχείλισε το ποτήρι της αηδίας που ένιωθα μέσα μου για τις κτηνωδίες που αντίκριζα κάθε μέρα; Φαντάζομαι πως απάντηση δεν υπάρχει, όχι τουλάχιστον αρκετά λογική για ν’ αντέχει στην κριτική τού μη-εμπόλεμου. Έκανα χρόνια να ξαναφάω σταφύλι. Για εβδομάδες είχα στα μάτια μου εναλλασσόμενες, σαν οπτικό εφφέ ταινίας τρόμου, τις εικόνες του σταφυλιού, των υγρών της νεκρής μήτρας, της νεκρής μήτρας, των σταφυλιών και πάλι απ’ την αρχή.

    »Κι όμως εκείνο το ίδιο βράδυ του φόνου κοιμήθηκα βαθιά.

    »Το πρωί μίσησα τον εαυτό μου για την αναισθησία μου. Πώς μπόρεσα; Θυμήθηκα τότε την παροιμία που λέει: «Να μη δώσει ο Θεός στον άνθρωπο όσα μπορεί ν’ αντέξει» και για πρώτη φορά πίστεψα στην αλήθεια της. Την είχαν βιάσει πρώτα; Ναι, φαντάζομαι ότι έτσι είναι. Εκείνη η άλλη γυναίκα, που ‘λεγε ο Νετζατίν πως τη βιάσανε μπροστά στη μάνα και το παιδί της, ήταν στο Τύμπου. Δεν ήμουν εκεί, δεν ήμουν αυτόπτης μάρτυρας. Ο Νετζατίν έκλαιγε καθώς μου το περιέγραφε. Υπηρετούσε είκοσι χρόνια στο στρατό μόνιμος υπαξιωματικός, είχε γυναίκα και παιδιά. Δεν το χωρούσε ο νους του πως το ‘χαν κάνει. Ήτανε αξιωματικοί συνάδελφοί του. Πίναν καφέ μαζί και κάναν χοντροκομμένες πλάκες. Είχε κολλήσει το μυαλό του στο περιστατικό. Σαν χαλασμένος δίσκος γραμμοφώνου. Κάθε φορά που μ’ έβρισκε έπιανε να μου το διηγείται ξανά και ξανά. Πρόσθετε νέες λεπτομέρειες σε κάθε αφήγηση, λες και φοβόταν μην του διαφύγει τίποτε. Τη βιάζανε δύο, ο ένας από μπρος κι ο άλλος από πίσω. Κι εκείνη σφάδαζε. Από πόνο. Λες και μπορούσε να σφαδάζει απ’ την ηδονή! Μπροστά στη μάνα της και στο παιδί της. Ακούς! Τρεις γενιές κακοποιημένες».

    ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ που έκανε ο τουρκικός στρατός στη διάρκεια της δεύτερης επίθεσης ­ 2ος Αττίλας ­ στην Κύπρο ήταν πάρα πολλές.
    Ο Κιουτσούκ δίνει μία εικόνα αυτής της σφαγής, όπως την έζησε, συμμετέχοντας στις επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού, ενώ παράλληλα διατυπώνει την άποψη ότι «συναντώντας τόσους πολλούς νεκρούς Ελληνοκύπριους, θα πρέπει πλέον να ψάχνουν για τα οστά των αγνοουμένων, παρά για τους ίδιους».
    «Για τις μαζικές εκτελέσεις, υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας σε μια απ’ αυτές.
    Φαντάσου έναν τοίχο. Έναν τοίχο φρεσκοασβεστωμένο, εκτυφλωτικά λευκό κάτω απ’ το σκληρό φως του μεσημεριού, που καταπίνει κάθε σκιά. Κόντρα στον τοίχο αραδιασμένοι άνδρες, οι πιο πολλοί ώριμης ηλικίας, ηλιοκαμένοι, με σκούρα ρούχα, που από μακριά φάνταζαν τεράστιοι λεκέδες στην αψεγάδιαστη λευκότητα της πέτρας. Ήμουν στο τζιπ, περαστικός από εκεί. Σταμάτησα ένα λεπτό για να κοιτάξω καλύτερα, σαν να μην πίστευα σ’ αυτό που έβλεπα, σ’ αυτό που καταλάβαινα πως το απόσπασμα απέναντι ήταν έτοιμο να κάνει. Ανάμεσα στους άνδρες ξεχώρισα κάποια παιδιά αμούστακα ακόμα. Ύστερα, απροσδόκητα, το πρόσωπο ενός άνδρα παγίδεψε το βλέμμα μου.
    Πρόσωπο ερημωμένο από ελπίδα, τοπίο σεληνιακό. Τα μάτια του δυο σχισμές και μέσα τους λεπίδι η γνώση. Το ‘βλεπα ήξερε! Ήξερε πως πεθαίνει. Κρατούσε ίσιο το σώμα του. Ήταν ψηλός και μυώδης. Φορούσε μπλε πουκάμισο. Τα μάτια του δεν τα ‘δα καθαρά τι χρώμα είχαν. Είδα μόνο την απελπισία να φωσφορίζει στους βολβούς του που γύριζαν τρελά μέσα στις σάρκινες θήκες τους. Έμοιαζε κιόλας φευγάτος από κει. Δεν ξέρω αν έλπιζε ακόμα στον «από μηχανής Θεό». Έτσι δεν έλεγαν οι δικοί σας κλασικοί; Ένα μπλε πουκάμισο στημένο στον τοίχο, που ιδρώνει απ’ τη ζέστη και το φόβο του θανάτου μπορεί, πού ξέρεις, να ελπίζει ως την ύστατη στιγμή. Έβαλα μπρος κι απομακρύνθηκα. Στα εκατόν πενήντα μέτρα περίπου, οι ριπές με πρόλαβαν.

    Πριν προλάβω να το σκάσω απ’ το χώρο. Επαναλαμβανόμενες σαν εφιάλτης. Δε γύρισα να κοιτάξω. Το πρόσωπο του άνδρα μ’ ακολούθησε, σφηνωμένο στον αμφιβληστροειδή μου, ημέρες πολλές μέχρι που σβήστηκε από φρέσκια, πιότερο νωπή φρίκη. Ήθελα να ελπίζω, μου ‘γινε σχεδόν εμμονή, πως οι ριπές που άκουσα δεν είχαν σχέση με τον τοίχο, με τους ανθρώπους εκεί πέρα. Ήθελα να μην έχω παραστεί στη σκηνή. Ήθελα να ‘μουν αλλού. Ήταν πάρα πολλοί για να ‘ναι ο θάνατός τους πραγματικότητα. «Πόσοι θάνατοι χρειάζονται μέχρι να καταλάβει κανείς πόσοι άνθρωποι έχουν σκοτωθεί; » ρωτούσε ο Ντύλαν το ’70. Εγώ, πάντως, δεν ξέρω ν’ απαντήσω…
    … Με είχαν στείλει να περισυλλέξω ένα κανόνι που είχε πάθει βλάβη κι είχε μείνει σε κάποιο σημείο του δρόμου. Η διαδικασία αυτή λέγεται στη γλώσσα του στρατού περισυλλογή. Νομίζω ότι είχα πάει μαζί με τον αρχιλοχία τον Νετζατίν, το μάγο των αυτοκινούμενων οβιδοβόλων. Θυμάμαι ότι περάσαμε μέσα από ένα πολύ φτωχό χωριό. Υπήρχαν παντού πτώματα που βρίσκονταν ήδη σε αποσύνθεση και μύριζαν φρικτά. Τα μόνα ζωντανά όντα που συναντούσαμε ήταν οι μύγες. Κοπάδια ολόκληρα, σμήνη, πάνω στα πτώματα. Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και το θέαμα μόνο, χωρίς τη βρώμα, θα έπρεπε να μας είχε τρέψει σε φυγή. Όμως πεινούσαμε. Έπρεπε να βρούμε επειγόντως κάτι να φάμε. Η πείνα βλέπεις και το αίσθημα αυτοσυντήρησης ήταν πιο δυνατό από τη φρίκη και την αηδία που νιώθαμε.

    Ας γυρίσουμε, όμως, πάλι στο ανοικτό νεκροταφείο που σου ‘λεγα πριν. Εγώ, μαζί μ’ ένα λοχία, μπήκα σ’ ένα σπίτι. Ανακαλύψαμε μερικά κομμάτια χαλούμι, κυπριακό τυρί. Τα πήραμε και βγήκαμε έξω. Σε δευτερόλεπτα οι μύγες άφησαν τα πτώματα και πέσαν στο τυρί μας. Κόβαμε με το χέρι ένα κομμάτι και ως να φτάσει στο στόμα μας άλλαζε χρώμα. Γινόταν μαύρο…».

    «Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ στρατός επιβίωσε στο κυπριακό έδαφος από την πρώτη μέρα της εισβολής μέχρι το τέλος του Αυγούστου με τις λεηλασίες. Ο ανεφοδιασμός δε λειτούργησε ποτέ. Σιτιζόμασταν με τ’ αποθέματα που είχαν εγκαταλείψει στα σπίτια τους οι Ελληνοκύπριοι και με όσα μας έδιναν οι Τουρκοκύπριοι».

    Ο ΔΡ ΚΙΟΥΤΣΟΥΚ στην αφήγησή του στο βιβλίο «Νταλγκά Νταλγκά» υποστηρίζει πως τις ομαδικές εκτελέσεις έκανε ο τουρκικός στρατός και τις δολοφονίες ορισμένοι Τουρκοκύπριοι.

    «Μίλησα για τους νεκρούς Ελληνοκύπριους που είδα στην πορεία μας μέσα απ’ την κυπριακή ύπαιθρο. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν ζωντανοί αγνοούμενοι… Η παράδοση της διεξαγωγής του πολέμου στην Τουρκία είναι πολύ ισχυρή. Προσπαθούσα να πείσω τους στρατιώτες μου να μη σκοτώνουν αιχμαλώτους με το επιχείρημα ότι θα μπορούσαμε να τους ανταλλάξουμε με δικούς μας. Είχαμε τόσους πολλούς Έλληνες αιχμαλώτους. Τους έβλεπα στοιβαγμένους κατά δεκάδες μέσα στα λεωφορεία. ʼκουγα ότι τους πηγαίναν στις φυλακές στα ʼδανα και στο Ισκεντερούν. Ήξερα ότι αυτό δε συμβάδιζε με την τουρκική πρακτική. Εδώ ο Εβρέν το ’80, όταν άρχισαν οι δολοφονίες των αριστερών, απευθυνόταν αφελέστατα στο λαό και ρωτούσε: «Τι θέλετε να τους κάνω; Να τους βάλω φυλακή για να τους ταΐζω;». Πόσο μάλλον τους αιχμαλώτους. Εγώ προσωπικά έσωσα πολλούς.

    Τους άφηνα ελεύθερους να φύγουν. Έρχεται στο νου μου ο Γιώργος. Ήταν μια άγρια τίγρις. Νόμιζα ότι θα μας σκοτώσει. Έφυγε, γλίτωσε. Ομαδικές εκτελέσεις έγιναν από τον τουρκικό στρατό. Όμως, να ξέρεις, τις περισσότερες δολοφονίες τις διέπραξαν οι Τουρκοκύπριοι, οι γνωστοί mukavement mucahit (μουκαβεμέτ μουτζαχίντ). Όταν άρχισε ο πόλεμος, τους συμπεριέλαβαν σε κανονικές μονάδες. Ήταν όμως δειλοί και από τις πρώτες μέρες δραπέτευσαν. Οι μουτζαχίντ ανήκαν στην παραστρατιωτική δύναμη, που λειτουργούσε μέσα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, τη γνωστή Οργάνωση Τουρκικής Αντίστασης (ΤΜΤ). Διατηρούσαν στενές σχέσεις με τον αντίστοιχο μηχανισμό που είχε στήσει το ΝΑΤΟ στην Τουρκία, αυτό που στη Δύση είναι γνωστός ως Gladio και στην Ελλάδα, αν δεν κάνω λάθος, ως Κόκκινη Προβιά. Αρχηγός τους ήταν ο σημερινός πρόεδρος της «Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου», ο Ντενκτάς. Αυτός υπήρξε, πράγματι, εγκληματίας πολέμου και όχι ο Κάρατζιτς».

    ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ , 21-10-1998
    ΓΙΑΝΝΗΣ Ε. ΔΙΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

    http://clubs.pathfinder.gr/XANDRINOS/230888

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/07/2009

  2. Η κυπριακή τραγωδία δεν ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1974 αλλά πίσω την περίοδο 1965-1967. Τα όσα προηγήθηκαν αποτέλεσαν το πλαίσιο μιας προαποφασισμένης διχοτόμησης.

    Γιατί οι σχεδιασμοί Βρετανών και Αμερικανών προέβλεπαν τη διχοτόμηση του νησιού, μετά την αποτυχία των Βρετανών στο Σουέζ και την αναβάθμιση της στρατηγικής σημασίας της Μεγαλονήσου για την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης αλλά και ως μέτωπο ανάσχεσης της σοβιετικής επιρροής.

    Το πραξικόμημα ήταν το κερασάκι στην τούρτα των ημέτερων δοτών μετά των συνοδοιπόρων τους σε Ελλάδα και Κύπρο.

    Επομένως ας συμπληρώσουμε τη λίστα με τους διεθνείς εγκληματίες και ας μην επαναπαυόμαστε μόνο στην καταδίκη των ημετέρων. Εξάλλου, συγκεκριμένες εντολές εκτελούσαν…

    Αλλά, ας απομυθοποιήσουμε και το ρόλο του Μακαρίου και του Καραμανλή του πρεσβύτερου στα όσα τραγικά διαδραματίστηκαν.

    Σχόλιο από Κόκκινος Οκτώβρης | 15/07/2009

  3. «Αναθεμά την μάνα’ς την τσούνα την εβραίϊσα»

    έλεγον οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

    Τι να εννοούσαν οι ποιηταί?

    http://www.hellaswebnews.com/node/296

    Σχόλιο από aris53m | 15/07/2009

  4. ειναι συγκλονιστική η μαρτυρια του Τουρκου στο πρωτο σχόλιο (και θυμαμαι οτι το εχω ξαναδιαβασει κι εγώ )
    Ομως να θυμηθουμε και τα αισχη και του ..Σαμψωντος και αλλων πριν την εισβολή..Η μηπως δεν ειχαμε κι απο δώ μερια αισχη;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/07/2009

  5. και φυσικά .ποτε δεν Ανοιξε ο »Φακελος της Κυπρου ». Ποτέ!

    Και οι τοτε Προδοτες
    ξεκαθαρα ,προμελετημενα προδοτες…
    μας κανουν τωρα και τους ..εθνικοφρονες και τους..»πατριωτες»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/07/2009

  6. «..Και οι τοτε Προδοτες
    ξεκαθαρα ,προμελετημενα προδοτες…
    μας κανουν τωρα και τους ..εθνικοφρονες και τους..»πατριωτες»..»

    Έτσι δεν γινόταν πάντα ρε Νοσφεράτε ?…..

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/07/2009

  7. Μουμουλίδη, η φωτογραφία με τα κεφάλια, είναι από τό Κουρδισταν.Αν προσέξεις, θύτες και θύματα βρίσκονται στα χιόνια.
    Πέτυχες τόν θύτη, αλλά όχι τα σωστά θύματα. 🙂

    Σχόλιο από vripol | 15/07/2009

  8. Τα κατακάθια του τάχα φιλελεύθερου καπιταλισμού δηλαδή οι ΑγγλοΑμερικανοί,για άλλη μια φορά παίξανε ενα άσχημο παιχνίδι σε βάρος της πατρίδας μας και της Κύπρου σε συνεργασία με τα δικά μας κατακάθια του μαύρου φασισμού.
    Και ποιός να ξέρει, τι δυσάρεστο μας κρύβουν για το μέλλων. Όσο για τα εγκλήματα των τούρκων στρατιωτών στην Κύπρο, εχω να πώ τούτο- παλαιός εχθρός δεν μπορεί να γίνει ποτέ φίλος

    Σχόλιο από ενας μπάρμπας | 15/07/2009

  9. Vripol

    Σοβαρότατο ατόπημα, απεκατεστάθη παραυτα
    Έχουν προσληφθεί κάτι νέοι (ξέρεις ..με stage) στην επιμέλεια του φωτογραφικού υλικού και…. να τα αποτελέσματα

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/07/2009

  10. Kόκκινε Οκτώβρη

    … και κυρίως από το 63.

    ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ (ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ)😉

    Σχόλιο από planitas | 15/07/2009

  11. Planitas,
    Έχουμε τόσα πολλά να θυμόμαστε, που αν – φευ – μας πιάσει στα γηρατειά Αλτσχάιμερ χαθήκαμε.

    Δεν ξεχνώ… πρόσωπα και γεγονότα. Οι ιδέες και τα συστήματα από μόνα τους είναι κενά περιεχομένου.

    Σχόλιο από Κόκκινος Οκτώβρης | 16/07/2009

  12. Ας μεινουν και καποιοι να θυμουνται κατι. Και ας μην κανουμε μια απλη ιστορια περιπλοκη. Ας αντιμετωπισουμε πρωτα την εισβολη και την κατοχη και μετα ας κατσουμε να δουμε τα δικα μας σφαλματα. Ειναι απολυτως τεκμηριωμενο (ακομα και επιστημονικα – αν και δεν εχω καμια εκτιμηση στην επιστημη) πως οταν τα θυματα αρχιζουν να ψαχνουν τα σφαλματα τους, γινονται ηττοπαθη, αβουλα και αδιαφορα…

    Σχόλιο από Δεμων | 16/07/2009

  13. ισως οι νεωτεροι να μην μπορουν να καταλαβουν το μεγαεθος της Προδοσιας που εγινε στην Κυπρο
    ας προσπαθησω να το εξηγησω εν συντομια ..
    α. Ας παρουμε την Μικρασιατική καταστροφή .Λοιπόν οσο στρατιωτική ιδιοφυια και νατα ο Κεμάλ με τιποτα δεν θα μπορουσε να φτασει ως την σμυρνη αν δεν γινοταν τα Εγκληματικά λάθη της τότε ελληνικής ηγεσιας ( προχωρησαν 100.000 χιλιομετρα , διασπαση του μετωπου με τις μ^$##κιεςτου Χατζηανέστη κ.α)
    Και βεβαια η ελληνική ηγεσια Πληρωσε με τηνδικη των Εξι .Τουφεκιστηκαν ..
    Αλλ΄΄α οτι και να πει κανεις για τα εγκληματικά τους Λαθη Κανεις δεν μπορεσε ουτε και τότε να ισχυρισθει οτι ειχαν Δόλο..
    Οτι το καναν Σκοπιμα ..
    (στο κατω κατω κληρονομησαν (ο Γουναρης κλπ ) μια κατασταση απο τους Βενιζελικους . Ναι ηταν ασχετοι , ναι δεν ξεραν που πατανε ..Αλλά οχι δολος
    ———————————
    Πάμε τωρα στην Κυπρο..
    Γιατί Η τουρκια ΔΕΝ εκανε αποβαση μεχρι το ’74…;
    Γιατί ηταν(σχεδόν ) Αδυνατον να ειβαλλουν . Μεχρι τότε . Αδυνατον..
    Για δυο λόγους κυριως
    α) Η αποβαση ειναι η πιο δυσκολη στρατιωτική επιχειρηση στον κόσμο. Ειναι εξαιρετικά δυσκολο να πετυχει.
    Για να πετυχει η αποβαση στη Νορμανδια π.χ (η μεγαλύτερη στοην ιστορια ) χρειαστηκε περαν των αλλων να ισοπεδωθει η Βορεια Γλλια και να σκοτωουν και 100.οοο Γάλλοι )

    β) Η Κυπρος τοτε ηταν μελος του Οηε , του κινηματος των αδεσμευτων και τοτε τα πραγματα Δεν ηταν μονοΠολικα οπως τωρα ..

    Απο την Αλλη η Τουρκια (οπως και η Ελλαδα -Αγγλια) ηταν εγγυητρια δυναμη. Μια εισβολή θα την απομόνωνε πληρως Διπλωματικά (περαν του οτι δεν θα πετυχαινε με τιποτε)
    —-

    κιερχομαι τωρα στο Πραξικοπημα
    του 74 στην Κυπρο

    ε αυτό δεν εδωσε στο Πιατο στην Τουρκια
    και
    α) το Τελειο νομιμοποιητικό προσχημα για τηνεισβολή;
    (θυμαμαι που ολα οι ξενοι σταθμοι τοτε (ακουγαμε Ντοιτσε βέλλε , ραδιο Μόσχα και αλλους ξενους σταθμους -κρυφά στα σπιτια μας ) λεγανε οτι η Τουρκια παει στην Κυπρογια να ..»αποκαταστησει την Δημοκρατια».
    Πληρης απομονωση της Ελλάδας και Κυπρου ..Πληρης .

    β) Στρατιωτικά οι Τουρκοι καναν την Πιο δυσκολη επιχειρηση του Κοσμου – την αποβαση να μοιαζει με περιπατο.. Γιατί; Μα γιατί για πάνω απο μια βδομάδα οι ελληνες της Κυπρου πολεμουσαν τους Πραξικοπηματιες ..
    ——
    Και οποιος φαννταζεται οτι η Ελλάδα μπορουσε να βοηθησει στρατιωτικά τοτε την Κυπρο ας ριξει μια ματιά στον χαρτη ..

    ————
    Τωρα πειτε μου .
    Και μόνο αυτά (περαν της μεραρχιας που απεσυρε ο Παπαδπουλος και το πληθος αλλων πραγματωνν που ποτε δεν μάθαμε γιατί Δεν ανοιξε ποτε ο Φακελλος )
    Δεν πειθουν για μια Εσκεμμένη , συνειδητη, σκοπιμη προδοσια;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/07/2009

  14. “Να γίνει πραξικόπημα στην Κύπρο, αν χρειασθεί”

    http://www.tvxs.gr/v16194

    Ποιός το είπε ? ….

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/07/2009

  15. Νοσφεράτε έχουν πρόσφατα αποχαρακτηριστεί απόρρητα έγγραφα και χάρτες που αποδεικνύουν ότι οι Αμερικανοί γνώριζαν για την εισβολή και δεν έπραξαν τίποτα περισσότερο από το να καθησυχάσουν την Ελλάδα και τα ημεδαπά κοπρόσκυλα ότι… πρόκειται περί ασκήσεων.

    α) Σε επίσημο έγγραφο όπου ο Σόνεφελντ (νομικός σύμβουλος του Κίσσινγκερ) εισηγείται στον Κίσσινγκερ το τί να πράξει το State Department και αναφέρεται μεταξύ άλλων: να εμποδιστεί η αντίδραση της Ελλάδος κατά 24 ώρες.

    β) Οι Τούρκοι ξεκίνησαν την επιχείρηση, μεταδόθηκε απευθείας τότε από το BBC ο απόπλους του στόλου, και οι ημέτεροι καθησύχαζαν ότι πρόκειται περί ασκήσεως…

    γ) Τα κλιμάκια της τότε ΚΥΠ μετέδιδαν καθημερινά στην Αθήνα την συγκέντρωση στρατευμάτων, στόλου και τη μετακίνηση αεροπλάνων απέναντι από τα παράλια της Κυρήνειας. Αγνοήθηκαν…

    δ) Ακόμη και όταν ξεκίνησε η αεραποβατική επιχείρηση και η κυπριακή αντιαεροπορική άμυνα ζήτησε διαταγή να βάλλει κατά των στόχων, η απάντηση ήταν… «Αυτοσυγκράτησις»

    ε) Απογύμνωσαν την Κύπρο αποσύροντας την ελληνική Μεραρχία και αποναρκοθετώντας τα παράλια απέναντι από την Τουρκία.

    στ) Η φράση «η Κύπρος πέφτει μακριά» έχει μείνει στην ιστορία… Ίσως δεδομένων των συνθηκών να ήταν η λιγότερο επιζήμια λύση, η τραγωδία όμως συντελέστηκε.

    Επιχειρησιακά μπορούν να αναφερθούν πάμπολλα λάθη και παραλείψεις που δημιούργησαν το τετελεσμένο.
    Η πολιτική απόφαση των Αθηνών ήταν διχοτόμηση της νήσου με απόδοση εδαφών 80% σε εμάς και 20% στην Τουρκία.
    Η αφέλεια/δόλος/ηλιθιότητα/σκοπιμότητα/προδοσία/ οτιδήποτε άλλο στο μεγαλείο τους….
    Τελικά το 20 έγινε περίπου 40…

    Σχόλιο από Κόκκινος Οκτώβρης | 16/07/2009

  16. Πώς δεν είχαν δόλο οι απατεώνες του Λαϊκού Κόμματος βρε Νοσφεράτε; Με το σύνθημα «Μικρά πλην έντιμος Ελλάς» δεν κατέλαβαν την εξουσία; Άρα εξ αρχής ήθελαν να φύγουν από τη Μικρά Ασία και να παραδώσουν τους χριστιανούς της περιοχής στα νύχια των μουσουλμάνων εθνικιστών του Κεμάλ.

    Και επίσης, ο ίδιος ο Γούναρης δεν απαγόρευσε την έξοδο των Ελλήνων από την ιωνία και με το νόμο του Ιουνίου νομίζω του 1922 και με το τηλεγράφημα προς τον Στεργιάδη μετά το σπάσιμο του μετώπου να μην επιτρέψει τους Έλληνες της Ιωνίας να φύγουν στην Ελλάδα;

    Πολύ επιεικείς είσαστε προς τους Δεξιούς εθνοπροδότες!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/07/2009

  17. Μάγκες πολύ κακό πράμα το αλτσχάιμερ, και η γεροντική άνοια, βέβαια για όσους νοσούν. Αλλά ο πέρπιρας και η Μ,,,,ια στα κεφάλια των νέων αιθεροβάμων κυβερνώντων την χωρα μας, και των κόσμο γενικότερα, δεν εχει όρεια. Άς το δούμε με ανοιχτό μάτι, και θα δούμε την αλήθεια σε μεγάλη αφίσα.

    Σχόλιο από ενας μπάρμπας | 16/07/2009

  18. ομερ οτι εγραψα το εγραψα για να δειξω το μεγεθος της προδοσιας της Κπυρου ..
    και φυσικά ο δόλος απο αποψη δικαιου εχει μια πολύ πολύ συγκεκρομμένη εννοια

    αντε..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/07/2009

  19. @16

    The King-Crane Commission Report, August 28, 1919
    III-REPORT UPON NON-ARABIC SPEAKING PORTIONS OF FORMER OTTOMAN EMPIRE
    IV-THE PROBLEM OF THE GREEKS

    (1) The situation of the Greeks is not that of the Armenians. The Greeks have suffered much in deportations by the Turks, but there have been no such extensive massacres of the Greeks as of the Armenians. The Greeks, too, in the adjacent Greek Islands, have a possible congenial refuge within former Turkish territory, such as the Armenians do not have. The Greeks also have, in territories recently acquired by Greece, opportunities for settlement on Greek soil, for which there is no parallel for the Armenians. The general situation of the Greeks, too, in diminished numbers, is much less desperate than that of the Armenians. Moreover, the Greeks are more widely scattered in small groups through Turkey than the Armenians. The drastic remedy of establishing a state for the Greeks completely separated from Turkey, seems, therefore, both less possible and very much less desirable.

    (2) The Results of the Greek Occupation of Smyrna do not seem to indicate that the Greeks of Turkey should now be given rule over others or be granted their own full independence. Local autonomy in a territory strictly confined to a district in which they were in a decided majority would seem the most that could be recommended at present.

    Σχόλιο από theo | 16/07/2009

  20. Ο διαχειριστής αν επαληθεύσει παρακαλώ…

    Σχόλιο από Κόκκινος Οκτώβρης | 16/07/2009

  21. @16

    «Αν δεν νικιόμασταν στη Μ.Ασία, η Τουρκία θα ‘τανε σήμερα πεθαμένη και εμείς μεγάλη Ελλάδα. Τη “λευτεριά” μας θα την στηρίζαμε στην υποδούλωση του Τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούουμε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ.Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στον Τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία μα και την επιδιώξαμε».
    (Ριζοσπάστης, 12/07/1935)

    Σχόλιο από theo | 16/07/2009

  22. @16
    Η απαγόρευση εξόδου των Ελλήνων από την Ιωνία.

    Έγινε με ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ του Κωνστ/νου Β στις 16 Ιουλίου 1922.

    Με υπογραφές του Υπ. Εθν. Οικονομίας Λ.Κ. Ρούφου και
    Υπ. Δικαιοσύνης Δ. Γούναρη. 18 Ιουλίου 1922.

    ΦΕΚ. Αρ. 119, Τεύχος Α. 20 Ιουλίου 1922.

    Σχόλιο από theo | 16/07/2009

  23. @ 14

    ψηλός ψηλός καλόγερος και θανατο δεν έχει

    Σχόλιο από aris53m | 16/07/2009

  24. Μπα, τι διαβάζουμε; για το 1935,1922; Λες να αναστήθηκε ο Βησσαρίωνας

    Σχόλιο από ενας μπάρμπας | 16/07/2009

  25. Όπως είναι γνωστό ο φάκελλος της Κύπρου κρατείται εδώ και 35 χρόνια κλειστός.

    Επιπλέον οι διάφορες πολιτικές ηγεσίες όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι σήμερα, αφήνουν να εννοηθεί ότι η κατάληψη της Κύπρου κατά κάποιον τρόπον οφείλεται στο ότι δεν υπήρξε εκεί σθεναρή άμυνα.

    Το αντίθετο συνέβη. Εάν αφιερώσετε λίγο χρόνο για να διαβάσετε το κατωτέρω ιστορικό θα δείτε ότι οι στιγμές απαράμιλλου ηρωϊσμού που διαδραματίστηκαν στην Κύπρο κατά την εισβολή των τούρκων δεν έχουν σε τίποτε να ζηλέψουν από τις μεγαλειωδέστερες σελίδες ηρωϊσμου του γένους μας.

    Σε όλους, Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους μαχητές που προδώθηκαν από την στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της χώρας αξίζει η ύψιστη τιμή και δόξα. Η Κύπρος χάθηκε όχι γιατί δεν πολέμησαν ηρωικά οι Ελλαδίτες και οι Ελληνοκύπτιοι, αλλά γιατί προδώθηκαν.

    Αφού επίτηδες αφέθηκαν οι τούρκοι να δημιουργήσουν ένα πολύ μικρό προγεφύρωμα τόσον από την στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδος (τον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων Μπονάνο) και της Κύπρου (τον Γεωργίτση, πλήρως συντονισμένο με το Μπονάνο), δεν δόθηκε επίτηδες πρωτεραιότητα από τούς ιδίους για να διαλυθεί έγκαιρα το μικρό προγεφύρωμα των τούρκων είτε από τις ηρωϊκές δυνάμεις καταδρομών τη Κύπρου είτε με αποστολή ενός μόνον ελληνικού αεροπλάνου το οποίο θα διέλυε έγκαιρα το αρχικό προγεφύρωμα.

    Όλα δείχνουν ότι δεν είναι μόνον ο δικτάτορας Ιωαννίδης υπαίτιος για το ότι συνέβη. Μάλιστα ορισμένα γεγονότα δείχνουν ότι ο δικτάτορας που δεν ήταν ύψιστης αντίληψης, τουλάχιστον πολιτικής, που ήταν φανατικός αντικομμουνιστής, φανατικός Νατοϊκος και αντιμακαριακός, γιατί τον είχαν πείσει ότι ο Μακάριος εμπόδιζε την <>, πρέπει κατά κάποιον τρόπο να επείσθη από τους Αμερικανούς ότι με το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου θα επιτυγχανόταν η Ένωση.

    Οι υπόλοιποι όμως, Μπονάνος, Αραπάκης, Γεωργίτσης, και ίσως και οι λοιποί αρχηγοί, συνειδητοποιημένα υπήκουσαν στα κελεύσματα των αμερικάνων να αφεθεί η τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο. Γι αυτό και μετά την εισβολή, ιδίως οι Μπονάνος και Αραπάκης (που διέταξε τα ελληνικά υποβρύχια που παρακολουθούσαν τον τουρκικό στόλο εισβολής, να απομακρυνθούν), ανέλαβαν τα ηνία για επιτύχει όπως τους είχαν διατάξει, η εισβολή των τούρκων στην Κύπρο.

    Όσον αφορά τον <> Κωνσταντίνο Καραμανλή είναι υπόλογος γιατί άφησε να παραβιάζεται η εκεχειρία από τους τούρκους καθώς επίσης γιατί ουσιαστικά αυτός είναι υπεύθυνος για την αποβίβαση από τους τούρκους 40.000 στρατιωτών μέσα σε 15 μέρες και έτσι να μπορέσουν με τον Αττίλα-2 το 4% του κυπριακού εδάφους που κατείχαν με την εκεχειρία να το κάνουν 40%.

    Και για τον Μπονάνο και για τον Καραμανλή (ο Μπονάνος το είπε για τον Καραμανλή συμπεραίνετα από τις πράξεις του) ισχύει αυτό που είπε ο Μπονάνος:

    <>.

    Έτσι κατά τον Καραμανλή ήταν προτιμότερο να χαθεί ένα ελληνικό νησί με ιστορία 5.000 ετών όπως η Κύπρος και πληθυσμό 600.000 Ελήνων, του οποίου η Ελλάδα ήταν εγγυήτρια δύναμη, γιατί δήθεν αν επενέβαινε θα υπήρχε κίνδυνος γενικώτερης εμπλοκής με την τουρκία. Εάν δεν έπρεπε σε αυτήν την περίπτωση να διακινδύνευε την εμπλοκή σε ποίαν περίπτωση θα το έκανε; Οι δικαιολογίες ότι η τουρκία είχε τότε υπερολία είναι εκτός πραγματικότητας. Το αντίθετο συνέβαινε.

    Όλα όμως δείχνουν δυστυχώς ότι και η πολιτική ηγεσία της Χώρας θα πρέπει να ήταν εν γνώσει της επικείμενης εισβολής της τουρκίας στην Κύπρο που ήταν γνωστή από τον Απρίλιο του 1974 (όρα κατωτέρω) και να την είχε αποδεχθεί.

    Φαίνεται επίσης ότι η αποκαλυφθείσα συνάντηση του Καραμανλή με τον Κίσιγκερ (ο οποίος την 22α Ιουλίου 1974 προείπε την έλευση του <>) το 1973 στο Παρίσι, όσον και η συζήτηση του έμπιστου του στρατηγού Ντάβου την 31η Μαϊου στη Σμύρνη με τούρκους και Αμερικανούς αξιωματικούς, είχαν σχέση με την εισβολή των τούρκων στην Κύπρο.

    Ευριπίδης Μπίλλης

    Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ, τηλ.+302107700568

    Υ.Γ. Τα περισσότερα από τα κατωτέρω στοιχεία ελήφθησαν από το ένθετο >, ΤΕΥΧΟΣ 01- ΙΟΥΛΙΟΣ 2009, της εφημερίδας Εθνος του Σαββάτου 11 Ιουλίου 2009. Αλλα στοιχεία ελήφθησαν από το βιβλίο <> του Πρέσβη επί τιμή Γεωργίου Χέλμη. Τέλος η συνάντηση του Καραμανλή με τον Κίσιγκερ στο Παρίσι αποκαλύφθηκε από αρχεία που ήλθαν στο φώς της δημοσιότητας ( στην διάθεση οποιουδήποτε συναδέλφου το επιθυμεί σχετικές λεπτομέρειες)

    ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ 1974. ΑΤΤΙΛΑΣ-1 ΚΑΙ ΑΤΤΙΛΑΣ-2.

    ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΠΑΡΑΜΙΛΟΥ ΗΡΩΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ

    Προκαταρτικά

    ΟΙ προετοιμασίες των τουρκικών δυνάμεων που θα εκτελούσαν την απόβαση, ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 1974. Η ΚΥΠ ενημέρωνε το Πεντάγωνο για αυξημένη τουρκική δραστηριότητα……

    31/5/1974. Μετά τις συνομιλίες των δύο υπουργών των εξωτερικών, ο τούρκος πρέσβυς Γκουρούν πληροφόρησε το Μαρκεζίνη κατά τη διάρκεια του γεύματος ότι ο στρατηγός Ντάβος βρίσκεται στη Σμύρνη, όπου συνομιλεί με Αμερικανούς και Τούρκους αξιωματικούς. Τί συνομίλησε άραγε με τους τούρκους παραμονές του πραξικοπήματος στην Κύπρο ο έμπιστος στρατηγός και του Καραμανλή;

    Από τις 18 Ιουλίου παρατηρήθηκε έντονη δραστηριότητα σε όλα τα αεροδρόμια της Νότιας τουρκίας, κυρίως δε σε αυτό των Αδάνων. Η ΚΥΠ, βάσει συνεχών υποκλοπών που διενεργούσαν τα κλιμάκια Κύπρου, πιστοποίησε διαρκή ανταλλαγή σημάτων μεταξύ της τουρκοκυπριακής στρατιωτικής διοίκησης της Λευκωσίας και της Μερσίνας…….

    Η νηοπομπή εξήλθε του λιμανιού της Μερσίνας στις 19 Ιουλίου ώρα 17.00. …Από το πρωϊ όλα τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδιδαν τις προετοιμασίες των τούρκων, ενώ το BBC προέβαλε εικόνες του απόπλου στις 17.30. …η αντίδραση Αθήνας και Λευκωσίας παρέμεινε ανεξήγητα απαθής…

    Οι πρώτες ώρες της εισβολής

    Η τουρκική νηοπομπή εντοπίστηκε από τα ελληνικά ραντάρ το βράδυ της παραμονής της εισβολής. Ανά μισή ώρα, η Ναυτική Διοίκηση Κύπρου ανέφερε την πρόοδο του πλού, οι απαντήσεις όμως από την Αθήνα έφθαναν στερεότυπες και καθησυχαστικές: <>.

    Απαγόρευση στον Διοικητή του 251 Τ.Π. να αναπτυχθεί έγκαιρα για απόκρουση των τούρκων.

    Τ Η Ν ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19η Ιουλίου 1974, από το μεσημέρι ήδη της παραμονής της εισβολής του Αττίλα, ο διοικητής του 251Τ.Π. Παύλος Κουρούπης, ζητούσε αυτοπροσώπως την άδεια των προϊσταμένων στο ΓΕΕΦ για να υλοποιήσει εγκαίρως τα σχέδια άμυνας και τη μετακίνηση των λόχων του, από το στρατόπεδο της Γλυκιώτισσας (2 χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνιας), στις θέσεις της πολεμικής τους αποστολής.

    – Τον διέταξαν να μην κάνει τίποτε.

    – Τον διέταξαν να παραμείνει η μονάδα στο στρατόπεδό της.

    Ο στόλος εισβολής του Αττίλα πλησίαζε. Τον παρακολουθούσαν. Και η διαταγή του αρχηγείου Μπονανο-προδότη και του υπαρχηγείου Γεωργιτσο-προδότη ήταν να παραμείνει το 251 υπεράσπισης των ακτών της Κερύνειας, ανενεργό στο στρατόπεδό του. Εύκολος στόχος για την τουρκική αεροπορία που ανέλαβε δράση από τα ξημερώματα της 20ης Ιουλίου.

    Και το ΓΕΕΦ του Γεωργιτσο-προδότη, έδωσε τελικά τη διαταγή εμπλοκής με τον εχθρό στις 08.20 το πρωί. Τρεις και πλέον ώρες μετά την έναρξη του Αττίλα.

    Αποστολή αυτοκτονίας αφθάστου ηρωισμού

    Στις 04.45 της 20ης Ιουλίου 1974 διατάχθηκαν από τον ναυτικό διοικητή Κύπρου οι δύο ναυλοχούσες Κυπριακές τορπιλλάκατοι στην Κερύνια να εξέλθουν για να συναντήσουν τον τουρκικό στόλο. Επρόκειτο καθαρά για αποστολή αυτοκτονίας δεδομένου οι δύο τορπιλάκατοι θα αντιμετώπιζαν πέντε τουρκικά αντιτορπιλικά, των οποίων το μέγιστο βεληνεκές πυροβόλων έφτανε τα 17 χιλιόμετρα, ενώ οι τορπίλες των Κυπριακών σκαφών είχαν βεληνεκές 3,5 χιλιόμετρα….

    Στις 05.25 ο κυβερνήτης της μιας τορπιλακάτου, υποπλοίαρχος Ελευθέριος Τσομάκης από την Αθήνα, ανέφερε ότι ετοιμαζόταν προς βολή έχοντας πλησιάσει ταχύτατα στα δύο μίλια τη νηοπομπή και βαλλόμενος συνεχώς από τα τουρκικά αεροσκάφη και αντιτορπιλικά. Το επόμενο λεπτό το σκάφος βλήθηκε και βυθίστηκε σχεδόν αμέσως….Διασώθηκε μόνον ο αρχικελευστής Διονύσης Μαγέτος, ο οποίος περιέγραψε τις τελευταίες δραματικές σκηνές:

    <>.

    Ομοίως χτυπήθηκε και η δεύτερη τορπιλάκατος της οποίας διασώθηκαν οι άνδρες και βγήκαν κολυμπώντας στη στεριά.

    Παρά την αποτυχία της παράτολμης προσπάθειας, ιστορικός έμεινε ο ηρωισμός των πληρωμάτων.

    Η απόβαση

    Μετά την αποτυχία προσβολής της από τις δύο κυπριακές τορπιλακάτους, η τουρκική νηοπομπή αφού δεν θεώρησε κατάλληλη την παραλία της Παναγίας της Γλυκιώτισσας τρία χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνιας, τελικά εντόπισε για την απόβαση την παραλία του πεντεμιλίου εύρους 250 μέτρων, οκτώ χιλιόμετρα από την Κερύνια. Οι πρώτοι λίγοι τούρκοι στρατιώτες αποβιβάστηκαν, χωρίς καμμίαν αντίσταση στην κυπριακή γή, για έλεγχο της ακτής στις 06.00 ή κατά άλλους στις 06.30. Επέστρεψαν στο πλοίο τους και ανέφεραν ότι ο χώρος ήταν κατάλληλος για απόβαση, Στις 07.15 η πρώτη αποβατική λέμβος αποβίβασε 60 οπλίτες και ένα εκσκαφέα και μέχρι τις 09.00 πραγματοποιήθηκαν 50 περίπου προσγιαλώσεις αποβατικών.

    Καθυστερημένη επίθεση του ηρωικού 251 Τάγματος του Παύλου Κουρούπη

    Με την εκδήλωση της απόβασης στις 07.15, ο αντισυνταγματάρχης Κουρούπης, στη ζώνη ευθύνης του οποίου ανήκε η περιοχή, διέσπειρε το τάγμα του (πράγμα που ζητούσε πολλές μέρες πριν και δεν του επέτρεπαν) και δύο λόχοι κατέφθασαν πεζοπορώντας στην ακτή της απόβασης, γύρω στις 09.00. Εκεί οι εισβολείς είχαν ήδη συλλάβει τους κατοίκους των παρακείμενων εξοχικών κατοικιών και προέβαιναν στις πρώτες εν ψυχρώ εκτελέσεις.

    Όπως περιγράφει ο αυτόπτης μάρτυρας Κώστας Παπαέλληνας:

    <>.

    Ήταν οι δύο λόχοι του 251 Τάγματος του Παύλου Κουρούπη.

    Παρά τις απώλειες που προκάλεσε στους τούρκους, η 200 ανδρών δύναμη ήταν ανεπαρκής για μετωπική επίθεση και ρίψη των εισβολέων στη θάλασσα. Αν όμως βρισκόταν έγκαιρα εκεί προ της απόβασης των τούρκων θα ήταν μάλλον αδύνατο για τους τούρκους να αποβιβαστούν.

    Εν τω μεταξύ η ελληνική στρατιωτική ηγεσία μέχρι τις 08.40 συνέχιζε να συνιστά αυτοσυγκράτηση. Μέχρι τότε κυριαρχούσε μία εξωφρενική απάθεια.

    Χαρακτηριστική ήταν η απάντηση του Μπονάνου (αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων Ελλάδος) όταν του ανέφεραν ότι άρχισαν βομβαρδισμοί:

    <>.

    Όταν του έβγαλαν το ακουστικό του τηλεφώνου έξω από το παραθυρο για να ακούσει τις εκρήξεις των βομβών τους είπε, <> .

    Βέβαια <> και προφανώς κέρδιζε χρόνο για τους τούρκους. Έτσι μόνον στις 08.40 διαβιβάστηκε επιτέλους η εντολή στη Λευκωσία: <>.

    Το απόγευμα της 20ης Ιουλίου, η νηοπομπή των τούρκων εγκατέλειψε το χώρο της απόβασης επιστρέφοντας στη Μερσίνα, προς παραλαβή του δεύτερου αποβατικού κύματος.

    Εν τω μεταξύ συνεχιζόταν η ρίψη αλεξιπτωτιστών σε διάφορα σημεία του τουρκοκυπριακού θύλακα Λευκωσίας (ή από λάθος των τούρκων σε άσχετα σημεία ) οι οποίοι όμως υπέστησαν πολύ μεγάλες απώλειες και από τις Ελληνοκυπριακές δυνάμεις αλλά και από τους κατοίκους ελληνικών χωριών που διατηρούσαν υψηλό φρόνημα και πατριωτικό ενθουσιαμό.

    Η επίθεση ηρωϊκή της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμις Κύπρου)

    Στόχος της ΕΛΔΥΚ ήταν η μετωπική επίθεση κατά του τουρκοκυπριακού θυλάκου Λευκωσίας-Κιόνελι (τουρκικό χωριό στους πρόποδες της βόρειας οροσειράς του πενταδακτύλου) όπου είχε γίνει και ρίψη αλεξιπτωτιστών, διάρρηξη και διάσπαση του. Μειονέκτημα ήταν το ότι η απόσταση των οκτώ χλιομέτρων μέχρι το Κιόνελι ήταν έκταση επίπεδη χωρίς εδαφικές εξάρσεις.

    Με ταχεία κίνηση, οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ και οι Κύπριοι εθνοφρουροί υποστηριζόμενοι και από άρματα μάχης της Εθνικής Φρουράς, κάλυψαν την απόσταση μνέχρι την είσοδο του Κιόνελι, υπό καταιγιστικά πυρά πολυβόλων και όλμων του εχθρού. Ήταν τόσο ραγδαία η προέλαση, ώστε οι τούρκοι, αγνοώντας ότι η ΕΛΔΥΚ προχώρησε τόσο γρήγορα συνέχιζαν τη ρίψη αλεξιπτωτιστών. Έτσι οι Έλληνες στρατιώτες τέσσερα περίπου χιλιόμετρα πριν από το Κιόνελι εξολόθρεψαν με εφ ͐ όπλου λόγχη δεκάδες τούρκους αλεξιπτωτιστές οι οποίοι είχαν την ατυχία να πέσουν ανάμεσα τους.

    Περιγράφει ο ανθυπολοχαγός Αντώνης Αργυρίου, ο οποίος συμμετείχε στην επίθεση:

    << Κάναμε επίθεση κατά μέτωπον, με εφ ͐ όπλου λόγχη. Ο ηρωϊκός και αείμνηστος λοχαγός μου, διέταξε έφοδο. Τον ακολουθήσαμε με αναρτημένες επί των όπλων τις λόγχες και με το εμβατήριο στα χείλη. Οι τούρκοι αλεξιπτωτιστές τρομαγμένοι μετράπησαν σε φυγή. Τότε ακριβώς ο λοχαγός μας δέχθηκε εχθρική νσφαίρα και έπεσε βαρύτατα τραυματισμένος. Έσπευσα να τον βοηθήσω, αλλά εκείνος με διέταξε: <> Και με όση δύναμη του απέμεινε, αναφώνισε: <….

    Στο πρώτο χιλιόμετρο πριν από το Κιόνελι, η προέλαση άρχισε να επιβραδύνεται ώσπου ανακόπηκε τελείως, λόγω φωτιάς που κατά μίαν εκδοχή έβαλαν οι τούρκοι για να ανακόψουν τη θυελλώδη ελληνική προέλαση. Κατά άλλη εκδοχή η τουρκική αεροπορία είχε ρίξει βόμβες ναπάλμ.

    Μπροστά στο Κιόνελι δέσποζαν δύο αντιαρματικές τάφροι και σειρές πολυβολείων, τα οποία έπεσαν το ένα μετά το άλλο στα χέρια των ανδρών της ΕΛΔΥΚ, η οποία μετά την προσωρινή της καθήλωση λόγω της πυρκαγιάς, εξαπέλυσε νέα επίθεση. Αυτήν τη φορά οι Έλληνες στρατιώτες διάβηκαν την πρώτη αντιαρματική τάφρο, ενώ οι τολμηρότεροι εισήλθαν στα πρώτα σπίτια του Κιόνελι, όπου οι μάχες πλέον γίνονταν σώμα με σώμα. Στα καταληφθέντα πολυβολεία βρέθηκαν και συνελήφθησαν τούρκοι στρατιώτες, οι οποίοι είχαν δεθεί από τους αξιωματικούς τους για να μην υποχωρήσουν. Εκεί όμως οι ηρωϊκοί άνδρες της ΕΛΔΥΚ σταμάτησαν. Ήταν το έσχατο όριο αντοχής, αφού πολεμούσαν επί ώρες ακάλυπτοι με την τουρκική αεροπορία να αλωνίζει. Προβλεπόταν στα σχέδια δευτερέυουσα ενέργεια αντιπερισπασαμού με από βορρά επίθεση εναντίον τουν τούρκων η οποία δεν έγινε. Έτσι παρόλον ότι οι επιτιθέμενοι προωθήθηκαν έως το κέντρο του τουρκοκυπριακού θυλάκου διατάχθηκαν να υποχωρήσουν στους χώρους εξόρμησης. Οι δυνάμεις που διέσπασαν τις θέσεις των τούρκων με απαράμιλλη γεναιότητα φθάνοντας έως το Κιόνελι ήταν ολιγάριθμες και ανεπαρκείς για να κρατήσουν τον στρατηγικής σημασίας θύλακα που έμεινε στα χέρια των τούρκων.

    Οι μάχες των θυλάκων

    Από το πρωί της 20ης Ιουλίου σημειώθηκαν συγκρούσεις σε όλους τους τους τουρκοκυπριακούς θύλακους (δηλαδή στα πεςρίκλειστα τουρκικά χωριά και τις τουρκικές συνοικίες των πόλεων). Έτσι οι ελληνικές δυνάμεις είχαν να αντομετωπίσουν εκτός από το προγεφύρωμα των τούρκων στο πεντέμιλι και όλους τους διάσπαρτους σε όλη την Κύπρο τουρκοκυπριακούς θυλάκους όπου έδωσαν ηρωϊκές επιτυχείς μάχες εναντίον των θυλάκων, Λεμεσού, Αμμοχώστου εναντίον 1.500 τουρκοκυπρίων ενόπλων, Λάρνακας εναντίον 450 τουκοκυπρίων ενόπλων, Πάφου εναντίον 600-700 τουρκοκυπρίων ενόπλων. Η εκπορθηση τους απορρόφησε σημαντικές δυνάμεις, οι οποίες σε άλλη περίπτωση θα ήταν δυνατόν να διατεθούν προς εξάλειψη του προγεφυρώματος.

    (Σημείωση Ε. Μπίλλη: Παρά τον απαράμιλλο ηρωϊσμό είναι προφανές ότι για την στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδος (Μπονάνος) και Κύπρου (Γεωργίτσης) κάποια μυστική συμφωνία τους εμπόδιζε να δώσουν εντολή έγκαιρηςέξάλειψης του μικρού τουρκικού προγεφυμώματος στο πέντε μιλι

    Οι μάχες γενικεύονται

    Οι Ελληνικές δυνάμεις οι οποίες έφθασαν στη περιοχή Κερύνιας – πεντεμιλίου για εξάλειψη του προγεφυρώματος ήταν ανεπαρκείς και υπέστησαν από ενέδρα των τούρκων μεγάλες απώλειες (το 316 Τάγμα εφέδρων).

    Στην οροσειρά του Πενταδακτύλου κινήθηκαν Ελληνοκυπριακές δυνάμεις καταδρομών και η 31η Μοίρα έδρασε ηρωικά και ακαριαία και κατέλαβε με μάχες σώμα μα σώμα τα σπουδαίας στρατηγικής σημασίας υψώματα του Κοτζακαγιά που ήταν ενισχυμένα με δεκάδες πολυβολεία. Οι τούρκοι ήξεραν ότι ήταν σπουδαίο να κρατήσουν ορισμένες θέσεις στον Πενταδάκτυλο για να διατηρήσουν την επαφή ανάμεσα στο προγεφύρωμα τους και το θύλακα. Έτσι αντεπετέθηκαν . Η 31η μοίρα άντεξε, αμυνόμενη ηρωικά παρά τη συνεχή διοχέτευση από τους τούρκους, που είχαν 100 νεκρούς και άλλων δυνάμεων. Το επόμενο όμως πρωί (21ης Ιουλίου) η 31η μοίρα έλαβε την ακατανόητη διαταγή να εγκαταλείψει τον Κοτζακαγιά .

    Η δεύτερη μέρα του πολέμου

    Την Κυριακή 21 Ιουλίου οι τούρκοι δεν διεύρηναν το το προγεφύρωμα του Πεντεμιλίου, και απλά παρέμειναν αγκιστρωμένοι στην ακτή και συνέχιζαν να μεταφέρουν με ελικόπτερα καταδρομείς και πυρομαχικά. Γενικά, καθόλη τη διάρκεια της ημέρας η δραστηριότητα των Ελλαδικών και Κυπριακών δυνάμεων υπήρξε περιορισμένη. Το απόγευμα οι εισβολείςκατάφεραν να προωθηθούν πέραν του χώρου του αρχικού προγεφυρώματος, λίγες εκατοντάδες μέτρα προς την κατεύθυνση της Κερύνιας. Τα σποραδικά πυρά του πυροβολικού της Εθνικής Θρουράς ήταν μάλλον ασυντόνιστα και ανεπιτυχή.

    Από Ελλαδικής πλευράς δεν εστάλησαν αεροπλάνα F-4 Phantom τα οποία και με ολιγόλεπτη ενέργεια βομβαρδισμόυ θα διέλυαν το τουρκικό προγεφύρωμα. Δεν χρειαζόταν ίσως τίποτε άλλο.

    Το δεύτερο αποβατικό κύμα των τούρκων από την τουρκία και με άρματα Μ-47 και Μ-48 έφτασε το πρωί της 22ας Ιουλίου.

    Και άρχισε η προέλαση των τούρκων προς την Κερύνια αφού προηγήθηκε άγριος βομβαρδισμός των θέσεων της εθνοφρουράς από αεροπλάνα και πολεμικά πλοία.. έτσι με την βοήθεια των σύγχρονων αρμάτων Μ-47 και Μ-48 (που δεν διέθετε η εθνοφρουρά) παρά την την ηρωική άμυνα των 300-400 αντρών της Κερύνιας και των λίγων καταδρομών, οι τούρκοι εισήλθαν στην Ελληνική ιστορική πόλη της Κερύνιας, το μεσημέρι της Δευτέρας 22 Ιουλίου 1974, όπου άρχισαν να δολοφονούν αδιακρίτως τον Ελληνικό πληθυσμό της.

    Συμπέρασμα προσωπικό:

    Στην μη έγκαιρη διάλυση του τουρκικού προγεφυρώματος του πεντεμιλίου οφείλεται η καταστροφή της Κύπρου. Παρόλον ότι δεν είμαι στρατιωτικός νομίζω ότι αυτό θα μπορούσε έγκαιρα να είχε γίνει είτε με αεροπορική επιδρομή είτε με καταδρομική επιδρομή από τους καταδρομείς μας που έδειξαν αλλού άφθαστον ηρωισμό.

    Για τα αεροπλάνα που δεν έστειλε ο αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγός Γρηγόριος Μπονάνος σε πιέσεις αξιωματικών να στείλει αεροσκάφη στην Κύπρο, απάντησε το εξής τραγικό:

    <>.

    Επίσης ο Μπονάνος εκτός του ότι απαγόρευσε την προσβολή του τουρκικού προγεφυρώματος με ελληνικά αεροπλάνα, απαγόρευσε και την απογείωση 12 μαχητικών αεροπλάνων μας από την Κρήτη, το πρωί της 22ας Ιουλίου, την ώρα που βρισκόταν σε εξέλιξη η επίθεση των τούρκων εναντίον της Κερύνιας.

    Προφανώς θα γλύτωνε η Κύπρος και η τουρκία θα έπερνε το μάθημα της, αν είχαν επιτεθεί τα 12 ελληνικά αεροπλάνα εναντίον των προελαυνώντων προς την Κερύνια τούρκων.

    Ο Μπονάνος δεν παραπέμφθηκε από τον <> Καραμανλή για εσχάτη προδοσία, ούτε και οι λοιποί (πλην Ιωαννίδη για τη δικτατορία), Αραπάκης, κτλ.

    Από όλα τα ανωτέρω βγαίνει το συμπέρασμα ότι δεν είναι οι Έλληνες, στρατιώτες, ναύτες και αεροπόροι που ηττήθηκαν. Αυτοί πολέμησαν με απαράμιλλο ηρισμό και αυταπάρνηση. Οι ανώτατοι ηγέτες τους (Μπονάνος και Γεωργίτσης) πειθήνια όργανα των Αμερικανών και στη συνέχεια όπως θα δούμε ο <> Καραμανλής, είναι αυτοί που προκάλεσαν την προδοτική ήττα και την καταστριφή της Κύπρου ενός Ελληνικού νησιού με ιστορία 5.000 ετών.

    Σύναψη προσωρινής ανακωχής

    Το μεσημέρι της 22ας Ιουλίου αφού οι τουρκοι είχαν στα χέρια τους την Κερύνια συμφώνησαν σε ανακωχή. Οι τούρκοι και μετά την ανακωχή συνέχιζαν να κτυπούν τις Ελληνικές μονάδες και να αποβιβάζουν στρατεύματα.

    Μετά το πέρας του <> , της πρώτης φάσης της εισβολής, οι τούρκοι κατείχαν μόνο το 4% του εδάφους της Κύπρου και στις επόμενες δύο εβδομάδες ελεύθεροι και λόγω εκεχειρίας αφέθησαν χωρίς αντίδραση (εμποδιση με την αεροπορία και τα υποβρύχια μας των αποβιβάσεων) από τον <> Καραμανλή να αποβιβάσουν 40.000 άνδρες και 180 άρματα μάχης. Οπότε πλέον η Κύπρος ήταν στο έλεος των τούρκων.

    Το μόνο που έκανε ο <> ήταν να ψευτοαπειλεί τον Κίσιγκερ ότι αν δεν επανέβαινε εκείνος στους τούρκους θα τακτοποιούσε εκείνος το ζήτημα. Έτσι αφέθηκε στις υποσχέσεις του Κίσιγκερ και παρόλον ότι έβλεπε ότι ο Κίσιγκερ απλά κοροίδευε και ότι οι τούρκοι συνεχώς ενίσχυαν τις δυνάμεις τους, δεν έκανε τίποτε

    Στις 6 Αυγούστου εν μέσω εκεχειρίας επιτέθηκαν με στόχο τις κωμοπόλεις Λάπηθο και Καραβά που απείχαν 12 χιλιόμετρα από την Κερύνια. Τις δύο κωμοπόλεις υπεράσπιζαν δύο τάγματα της Εθνικής Φρουράς, ένας λόχος της ΕΛΔΥΚ, και ένας λόχος του 286 Μηχονοκίνητου τάγματος.

    Οι τούρκοι επιτέθηκαν με δύναμη 8.000 και 40 αρμάτων μάχης.

    Ανώτερος αξιωματικός που πολέμησε εκεί, κατέθεσε:

    <<Η πρώτη μας αντίδραση ήταν να καταστρέψουμς με <> ένα τάνκ του εχθρού. Η γενναιότητα των στρατιωτών μας καθήλωσαν τους τούρκους επ ͐ αρκετόν. Αναγκάσθηκαν και έριχναν στη μάχη, όλο και μπερισσότερες δυνάμεις α;νδρών και αρμάτων>>.

    Ένας Κύπριος εθνοφρουρός αφηγείται:

    <>.

    Στη συνέχεια λόγω των τρομερά υπερτέρων τουρκικών δυνάμεων και τη μη ενίσχυση των αμυνομέων μας από την Ελληνική αεροπορία, οι δύο κωμοπο΄λεις κατελήφθησαν.

    Πρώτα καταλήφθηκε η Λάπηθος και μετά ο Καραβάς.

    Αυτή τη φορά τα ελληνικά αεροπλάνα τα κράτησε ο <> Κων/ίνος Καραμανλής που αρκέστηκε στις <> του Κίσιγκερ, ότι θα <> εκείνος το θέμα.

    Με τον <> οι τούρκοι αφού είχαν ενισχυθεί ανένόχλητοι κατέλαβαν μετά τις 14 Αυγούστου 1974 το 40% της Κύπρου, εδολοφόνησαν χιλιάδες Ελληνοκυπρίους και έκαναν πρόσφυγες άνω των 200.000 Ελληνοκυπρίων ( περίπου το 1/3 του Ελληνικού πληθυσμού).

    Στα σχέδια των τούρκων ήταν και η κατάληψη όλης της εντός των μεσαιονικών τειχών πόλης της Παλαιάς Λευκωσίας.

    Αντίσταση μέχρις εσχάτων στη Λευκωσία.

    Στην περιοχή της πρωτεύουσας διεξήχθησαν οι σφοδρότερες μάχες του <>. Στη Λευκωσία οι οι τούρκοι δεν στάθηκαν ικανοί να προχωρήσουν, ενώ στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ υπέστησαν σημαντικές απώλειες.

    Τη Δυτική Λευκωσία υπερασπίστηκε το 336 Τάγμα Επιστράτων με διοικητή τον Ταγματάρχη Δημήτρη Αλευρομάγειρο από το Αγρίνιο.

    Η δύναμη του Τάγματος ξεπερνούσε τους 850 άνδρες, οι οποίοι ήταν έφεδροι από την Αμμόχωστο. Η δύναμη αυτή εκτεινόταν σε ένα μεγάλο μέτωπο τεσσάρων χιλιομέτρων, το οποίο ξεκινούσε από την οδό Λήδρας, εκεί όπου εντοπίζεται το εμπορικό κέντρο της Λευκωσίας, κάλυπτε το προάστιο Άγιος Παύλος και κατέληγε στο ανατολικό άκρο του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ.

    Το πρωί της 14ης Αυγούστου οι τούρκοι ξεκίνησαν την επίθεση. Χρησιμοποίησαν πληθώρα όλμων, ενώ η αεροπορία τους σφυροκοπούσε τις ελληνικές θέσεις.

    Ο Ταγματάρχης Αλευρομάγειρος περιέτρεχε το μέτωπο του τάγματος στην πρώτη γραμμή δίνοντας οδηγίες και εντολές για άμυνα μέχρις εσχάτων.

    Μέχρι το βράδυ, οι απώλειες των τούρκων ανήλθαν σε 60 νεκρούς και πολλαπλάσιο αριθμό τραυματιών.

    Την επομένη, 15 Αυγούστου, οι αμυνόμενοι δέχθηκαν εκ νέου αλλεπάλληλες επιθέσεις, τις οποίες απέκρουσαν δίχως να υποχωρήσουν. Στις 15.00 οι τούρκοι προσπάθησαν να δημιουργήσοτυν ρήγμα ανάμεσα στο 336 Τάγμα και την ΕΛΔΥΚ, επελαύνοντας με άρματα.

    Το ΓΕΕΦ (Γενικό Επιτελειο Εθνικής Φρουράς) απέστειλε προς αντιμετώπιθση τους τρία άρματα Τ-34, τα οποία έβαλλαν κατά των τουρκικών αρμάτων με αποτέλεσμα αυτά να υποχωρήσουν. Τα Τ-34 παρέμειναν εκεί έως τις 21.00, ώστε να αποκλεισθεί περίπτωση νέας επίθεσης των τούρκων κατά τη διάρκεια της ημέρας.

    Η περιοχή καλυπτόταν απόλόχο 100 ανδρών υπό τον Κύπριο ανθυπολοχαγό Αντώνη Καρρά.

    Αυτός ανέφερε τηλεφωνικά στον Ταγματάρχη Αλευρομάγειρο ότι τα τουρκικά Μ-48 πλησίασαν στα 200 μέτρα και κατευθύνονταν εναντίον τους, ενώ οι ίδιοι εστερούντο αντιαρματικών.

    Η διαταγή του Ταγματάρχη ήταν λακωνική: <>.

    Ο ανθυπολοχαγός Καρράς κλήθηκε στη συνέχεια να δώσει συντεταγμένες στο Πυροβολικό. Η πρώτη βολή προσέβαλε και κατέστρεψε ένα από τα άρματα των τούρκων, οι οποίοι υποχώρησαν. Το πυροβολικό της Εθνικής Φρουράς, με τα εύστοχα πυρά του συνέβαλε να παραμείνει η Λευκωσία ελεύθερη.

    Στις 16 Αυγούστου οι τούρκοι εξαπέλυσαν νέα γενική επίθεση, πιεζόμενοι από τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, η οποία πλησίαζε. Το σχέδιο του εχθρού προέβλεπε κατάληψη της εντός των μεσαιωνικών τειχών παλαιάς πόλης της Λευκωσίας, του Αγίου Δομετίου και του Αγίου Παύλου.

    Το 336 Τάγμα, υποστηριζόμενο από το 211 και από πυροβόλα της Εθνικής Φρουράς, αμύνθηκε σθεναρά και με αυτοθυσία. Ακόμα και οι άνδρες των πλέον προωθημένων φυλακίων του Αγίου Παύλου αρνήθηκαν να υποχωρήσουν.

    Στο κέντρο του μετώπου αμύνθηκε ο 2ος λόχος του 336 Τάγματος, με επικεφαλής τον Κύπριο έφεδρο ανθυπολοχαγό Χρήστο Σολομή. Ήταν ένας τόιπος ιερός γι ͐ αυτούς, αφού εκεί, εντός των Κεντρικών Φυλακών της Λευκωσίας βρισκόταν ο χώρος που οι Κύπριοι αποκαλούν <>. Εκεί είναι θαμμένοι οι ήρωες που έπεσαν μαχόμενοι ή απαγχονίστηκαν από τους βρεττανούς αποικιοκράτες: ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Μιχάλης Καραολής κ.ά.

    Ο Σολομής και οι 250 άνδρες του αμύνθηκαν σθεναρά και κράτησαν τις θέσεις τους, διαισθανόμενοι το ιερό τους καθήκον: οι τάφοι των ηρώων δεν έπρεπε να συληθούν από τους τούρκους.

    Κύπριος αξιωματικός άλλου τάγματος, βλέποντας τις συνεχείς και κατά κύματα επιθέσεις των τούρκων, διέταξε τον ανθυπολοχαγό Σολομή να υποχωρήσει λέγοντας του χαρακτηριστικά ότι εάν παρέμενε εκεί, θα οδηγούσε τον εαυτό του και τους άνδρες του στο θάνατο. Ο Σολομής αρνήθηκε, ενω ένας λοχίας, του αποκρίθηκε:

    <>

    Δεξιά του λόχου του Σολομή αμύνθηκε λόχος του 211 Τάγματος δύναμης 190 ανδρών. Ο λόχος κάλυψε την περιοχή του ξενοδοχείου <>, με επικεφαλής τον Ελλαδίτη υπολοχαγό Νίκο Λιγουδιστιανό. Οι τούρκοι επετίθεντο συνεχώς, ενώ οι όλμοι τους είχαν μετατρέψει τη γύρω περιοχή σε ερείπια. Δύο αξιωματικοί των κυανοκράνων του ΟΗΕ προέτρεψαν τον Λιγουδιστιανό να υποχωρήσει τονίζοντας του την αριθμητική και μη συκγρίσιμη υπεροχή των τούρκων. Εκείνος αρνήθηκε.

    Οι συγκρούσεις μέσα στα σοκάκια της παλαιάς Λευκωσίας εξελίχθηκαν σε αιματηρές οδομαχίες, στις οποίες οι αντίπαλοι απείχαν ματαξύ τους ακόμη και 15 μόνον μέτρα. Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο συγγραφέας Σπύρος Παπαγεωργίου,

    << το 336 Τάγμα Πεζικού αγωνίστηκε όσο πού λίγες μονάδες, η δε ζώνη ευθύνης του υπήρξε η μόνη περιοχή της Κύπρου στην οποία οι τούρκοι δεν ηδυνήθησα να εκτελέσουν τα σχέδια τους.

    Τούτο επετεύχθη κατά μέγα μέρος χάρη στον Διοιηκητή του Τάγματος Δημήτριο Αλευρομάγειρο. Αυτός με την αποφασιστική του στάση κατά τις ώρες του θανάσιμου κινδύνου, ενέπνευσε στους αξιωματικούς και τους οπλίτες του τόση πίστη και θάρρος, ώστε μείνουν μαζί του και να αγωνιστούν μέχρι θανάτου.

    Πάντως ο Ταγματάρχης είχε υπό τις διαταγές του εκλεκτό έμψυχο υλικό.

    Το 336 Τάγμα υπέστη μεγάλες απώλειες, προκειμένου να διατηρήσει ελεύθερη την πρωτεύουσα. Οι συντηρητικότερες εκτιμήσεις έκαναν λόγο για 16-25 νεκρούς. Ο συγγραφέας Σπύρος Ππαγεωργίου ανέφερε 60 νεκρούς, συμπεριλαμβάνοντας και τους ανοούμενους.

    Η επική μάχη της ΕΛΔΥΚ

    Τις παραμονές του Αττίλα-2 το μεγαλύτερο μέρος της ΕΛΔΥΚ βρέθηκε σε χώρους διασποράς του στρατοπέδου και πολύ κοντά σε αυτό. Στις 13 Αυγούστου συμπτύχθηκε προς το χωριό Λακατάμια. Στο στρατόπεδο παρέμειναν τρείς, κατ ͐ άλλους δύο, λόχοι, υπό τον Αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο.

    Η πρώτη τουρκική επίθεση, εκδηλώθηκε στις 14 Αυγούστου, αργά το πρωί, αφού προηγήθηκς προσβολή του στρατοπέδου από την αεροπορία και το πυροβολικό. Προπορεύονταν τα άρματα και σε πυκνούς σχηματισμούς ακολουθούσε η ΤΟΥΔΥΚ , ενισχυμένη με 700 επιπλέον άνδρες. Μέχρι το απόγευμα οι τούρκοι είχαν διενεργήσει τρείς επιθέσεις, αλλά προσέκρουσα στη σθεναρή αντίσταση της ΕΛΔΥΚ, οι μαχητές της οποίας αγνοούσαν ότι στο άλλο άκρο της Λευκωσίας, στη Μια Μηλιά, η άμυνα είχε καταρρεύσει.

    Την επομένη, 15 Αυγούστου, επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό.. Παρότι ο Αντισυνταγμάρχης Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος ζήτησε ενισχύσεις, έλαβε μόνο τρία τεθωρακισμένα οχήματα Marmon –Herrington, τα οποία θα ήταν εύκολη λεία για τα Μ-48 των τουρκων.

    Παρόλα αυτά, οι νέες τουρκικές επιθέσεις αντιμετωσθηκαν με επιτυχία. Μπροστά από τις θέσεις άμυνας των ανδρών της ΕΛΔΥΚ, έπεσαν δεκάδες τούρκοι στρατιώτες, μερικοί δε έφθασαν στα ακραία συρματοπλέγματα του στρατοπέδου, επάνω στα οποία φονεύθηκαν.

    Μία από τις πιο γλαφυρές καταθέσεις ήταν αυτή του Διονύση Πλέσσα:

    <>.

    Τότε ακούσαμε τον Λοχαγό Σταυριανάκο μέσα από το όρυγμα του, που φώναξε:

    – Ρε ! Είσαστε άντρες;

    – Ναί ! απαντήσαμε όλοι μαζί.

    Και διέταξε έφοδο.

    Εμείς ήμασταν 33 άτομα. Βάλαμε ξιφολόγχη, βγήκαμε έξω και τους κυνηγήσαμε σε μία ευθεία. Κάποιοι από τους τούρκους πέρασαν τον δρόμο και διέφυγαν. Οι περισσότεροι, περίπου 100, κρύφτηκαν πίσω από ένα υδραγωγείο. Έβγαζαν το κεφάλι τους σιγά σιγα και προσπαθούσαν να διασχίσουν τον δρόμο. Όποιοι πέρασαν, γλίτωσαν. Κάποια στιγμή επεχείρησαν να βγουν όλοι μαζί. Στήσαμε τα πολυβόλα και τους θερίσαμε. Ανέβηκε το ηθικό μας. Μας συγκίνησε ότι αυτό έτυχε την ημέρα της Παναγίας.

    Αφόρητη πίεση

    Στις 16 Αυγούστου η εχθρική πίεση κατέστη πλέον αφόρητη. Τους ηρωικούς άνδρες της ΕΛΔΥΚ προσέβαλαν αεροσκάφη, πυροβόλα, όλμοι. Μέσα στο στρατόπεδο τα πάντα μεταβλήθηκαν σε σωρούς εειπίων.

    Στις 11.00, οι τούρκοι προσέγγισαν επικίνδυνα τις θέσεις των αμυνομένων, παρά τις μεγάλες τους απώλειες. Τότε, και ενώ τα άρματα των τούρκων απείχαν λίγα μόλις μέτρα, έπεσε ηρωικά ο Μανιάτης λοχαγός Σωτήρης Σταυριανάκος.

    Σύμφωνα με μαρτυρίες ανδρών του, ο λοχαγός Σταυριανάκος, μόνος εξήλθε από το όρυγμα του για να αντιμετωπίσει το προπορευόμενο άρμα μάχης. Προφανώς υπολόγισε ότι αναχαιτίζοντας το εχθρικό άρμα, θα ανέκοπτε την τουρκική επίθεση. Υπήρχε και το προηγούμενο, μία ημέρα πριν, όταν καταστράφηκε προπορευόμενο άρμα από βολή πυροβόλου και οι τούρκοι οπισθοχώρησαν. ΠΡΙΝ Όμως πριν προλάβει να υλοποιήσει το σχέδιο του, ο ηρωικός λοχαγός φονεύθηκε από τα πυρά του άρματος.

    Στις 11.30 διερράγη το αριστερό τμήμα της αμυντικής διάταξης. Οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ προσβάλλονταν τώρα από τρείς διαφορετικές κατευθύνσεις, κινδυνεύοντας με περικύκλωση και εγκλωβισμό.

    Η κατάσταση ήταν απελπιστική και οι τούρκοι εισέρχονταν πλέον εντός του στρατοπέδου, όταν ο Αντισυνταγματάρχης Σταυρουλόπουλος διέταξε υποχώρηση.

    Να πώς περιέγραψε τις δραματικές σκηνές ο λοχίας Πλέσσας:

    <> (σ.σ. : ο Δεκανέας Δημήτρης Λούρμπας είναι αγνοούμενος.

    – Δημήτρη, δεν υπάρχει άλλος, είμαι ο τελευταίος, φεύγουμε.

    – Δεν φεύγω μου απάντησε.

    Είχε μαζέψει 3-4 όπλα που παρατήθηκαν από νεκρούς ή τραυματίες και τα τοποθετούσε γύρω από το όρυγμα. Στεκόταν όρθιος και πυροβολούσε, πότε με το ένα και πότε με το άλλο…Δύο άλλα ορύγματα ήταν γεμάτα τραυματίες. Προχώρησα με πυρ και κίνηση, ενω οι τούρκοι γάζωναν τα πάντα. Είχαν εισέλθει εντός του στρατοπέδου και οι μάχες γίνονταν σώμα με σώμα.

    Δεκάδες άνδρες της ΕΛΔΥΚ φονεύθηκαν, καθώς υποχωρούσαν προς το ύψωμα <> νοτιανατολικά του στρατοπέδου. Αλλοι παρέμειναν στα ορύγματα τους αρνούμενοι να τα εγκαταλείψουν. Την απαγκίστρωση των τελευταίων ανδρών κάλυψε ο Ανθυπασπιστής Κώστας Κέντρας και λίγοι στρατιώτες οι οποίοι έταξαν τα διαθέσιμα πολυβόλα και έβαλλαν κατά των τούρκων. Αγνοούνται ως σήμερα. Κατά την υποχώρηση φονεύθηκε και ο λοχαγός Βασίλης Σταμπουλής

    Από τις 13.30 και για τουλάχιστον δύο ώρες διήρκεσαν οι μάχες μέσα στο στρατόπεδο, ακόμα και σώμα με σώμα. Αρκετοί παρέμειναν εκεί και έδωσαν την τελευταία μάχη, είτε γιατί τραυματίστηκαν είτε γιατί δεν θέλησαν να υποχωρήσουν.

    Εντός του στρατοπέδου οι εισβολείς επιδόθηκαν σε απερίγραπτες ωμότητες. Όπως αποδείχθηκε από φωτογραφία που περιήλθε στα χέρια ξένου πολεμικού ανταποκριτή, οι τούρκοι αποκεφάλισαν δέκα σορούς νεκρών της ΕΛΔΥΚ και τοποθέτησαν τα κεφάλια στο οδόστρωμα, στην είσοδο του στρατοπέδου, όπου έσπευδαν ο ένας μετά τον άλλο, να φωτογραφηθούν. Στο ίδιο σημείο άφησαν εκτεθειμένα επί ημέρες άλλα πτώματα, αφού πρώτα τα έγδυσαν.

    Οι τουρκικές απώλειες κατά την επιχείρηση κατάληψης του στρατοπέδου υπήρξαν τόσο μεγάλες, ώστε ο διοικητής της ΤΟΥΡΔΥΚ συνταγματάρχης Κοτίκογλου αντικαταστάθηκε.

    Βαρύτατος όμως υπήρξε και ο φόρος αίματος της ΕΛΔΥΚ, με απώλειες που υπερέβησαν κατά πολύ αυτές όλων των προηγούμενων ημερών. Οι νεκροί και αγνοούμενοι ανήλθαν στους 83, από τους οποίους 3 αξιωματικοί και 80 οπλίτες.

    Ενώ στην Κύπρο χάνονταν Ελλαδίτες στρατιώτες εκπληρώνοντας στον υπέρτατο βαθμό τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις, εγκαταλειμένοι πλην μαχόμενοι πλάι στους Κύπριους αδελφούς τους, στην Αθήνα κυριάρχησε η ίδια απάθεια και αναποφασιστικότητα, όπως στο Αττίλα-1.

    Οι τελευταίες επιχειρήσεις

    Σκηνές απαράμιλλου ηρωισμού διαδραματίστηκαν και στο χωριό Πυρόι, το οποίο υπέράσπιζε η 31 Μοίρα Καταδρομών ενισχυμένη με μικρό αριθμό αρμάτων Τ-34 και τεθωρακισμένων BTR-152.

    Ιδού πώς περιέγραψε τη μάχη Κύπριος ανθυπολοχαγός των καταδρομών:

    <>

    Σχόλιο από διαμαρτυρία | 17/07/2009

  26. Διαβάζοντας τον Ριζοσπάστη της 12ης Ιουλίου 1935…

    «Αν δεν νικιόμασταν στη Μ.Ασία, η Τουρκία θα ‘τανε σήμερα πεθαμένη και εμείς μεγάλη Ελλάδα»

    Και εγώ που νόμιζα ότι η Οθωμανική αυτοκρατορία κατέρρεε… Ποια Τουρκία βρε παιδιά; Ακόμα δεν διαμορφώθηκε…

    «Τη λευτεριά μας θα την στηρίζαμε στην υποδούλωση του Τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούουμε κατηγορηματικά»

    Και συνεχίζει ο ποιητής το τροπάρι… Ποιος τουρκικός λαός αναρωτιέμαι… Αυτός που απέμεινε μετά τις σφαγές, τους εξισλαμισμούς και τις βίαιες μετατοπίσεις; Προφανώς οι σύντροφοι έχουν την εμπειρία στην ταχύτατη ομογενοποίηση πληθυσμών.

    «Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ.Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών»

    Να που συμφωνούμε σε κάποιο σημείο. Θέσαμε εαυτόν στις υπηρεσίες των συμμάχων και μέσα από την εκδούλευση πήγαμε α εξυπηρετήθούμε και εμείς.

    «Πήγαινε όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στον Τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο»

    Μια μανία να επιμένει για τουρκικό λαό… καλή η προπαγάνδα συντρόφια, μπορεί το κείμενο να γράφτηκε το 1935 αλλά το 1922 που συντελούνταν τα γεγονότα δεν υπήρχε αυτό το κατασκεύασμα.

    Βέβαια το συνταρακτικό και η κάψα τους ήταν η προστασία της μητέρας Σοβιετίας. Και το παράδοξο είναι ότι αφενός μιλούν για αντι-ιμπεριαλισμό από την άλλη εντάσσονται στο πλαίσιο της διπολικής σύγκρουσης.

    Το εγκληματικό λάθος του ημέτερου ΚΚ είναι ότι αποτίναξε τον όποιο πατριωτισμό του και ακολούθησε πιστά της οδηγίες της Μόσχας.

    «Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία μα και την επιδιώξαμε»

    Καλός ο ιδεολογικός παροξυσμός αλλά εγώ δεν είδα να ηττήθηκε κανείς αστικοτσιφλικάς… Ο λαός – που επικαλείστε κατά το δοκούν – υπέστει τα όσα δεινά, την πείνα και την εξαθλίωση, αλλά και την θερμή υποδοχή που του επιφύλαξαν.

    Οι δικοί μας που ήρθαν από εκεί δεν ήταν λαός;

    Τα της επιδίωξης της ήττας είναι γνωστά και καταγεγραμμένα.

    Σχόλιο από Κόκκινος Οκτώβρης | 17/07/2009

  27. Ζητούμε συγνώμη για το τεχνικό λάθος…

    Σχόλιο από Κόκκινος Οκτώβρης | 17/07/2009

  28. Πές τα Κόκκινε Οκτώβρη!!!

    Αντί να καταλάβουν τις μαλακίες που έκαναν εκείνη την εποχή και να διαγράψουν το στίγμα, φορτώθηκαν στους ώμους τους με το τελευταίο τους συνέδριο και τα εγκλήματα του Στάλιν.

    Το ΚΚΕ θα πρέπει να πάρει το Α’ Βραβείο Παιδικής Αθωότητας 8)

    Εν τω μεταξύ το αστείο είναι, ότι για τη Μικρασιατική Καταστροφή κυρίως φταίει το Λαϊκό Κόμμα που τη διαχειρίστηκε με άθλιο τρόπο, μισώντας τους Έλληνες της Ανατολής και αδιαφορώντας για τα δεινά τους και δεν έστειλε ούτε μια σφαίρα στους Πόντιους αντάρτες. Φταίει επίσης και ο Βενιζέλος που έπαιξε στα ζάρια τη μοίρα της Ανατολής και προκάλεσε τις εκλογές του Νοεμβρίου του ’20 τη στιγμή που όλοι οι αντίπαλοι ήταν αντιπολεμικοί και εχθρικοί προς τους Έλληνες της Ανατολής και είχαν δημιουργήσει το βρωμερό βασιλοκομμουνιστικό αντιπολεμικό Μέτωπο. Το βρώμικο ’89 είχε ξαναγίνει και το (τελείως βρώμικο) ’20. Και απ’ την άλλη, όταν ο Στάλιν έκανε το έγκλημα κατά των μειονοτήτων, εξόντωνε και τα μέλη του ΚΚΕ που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ για να σωθούν από τις αντικομμουνιστικές διώξεις στην καπιταλιστική Ελλάδα… Τι Κόμμα Θεέ μου!!!!!! Και έχουμε μετά τον Κιαμούλ να την πέφτει σε μας γιατί υποστηρίζουμε ότι η γη είναι στρόγγυλη… Ω καιροί, ω ήθη!

    Ομέρ ο μετα-κνίτης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/07/2009

  29. Έ δεν μασάει η κατσίκα ταραμά–Κατά ύμνους Ταμτάκου, η της Μαριέτας Κουτσίκου Γιαννάκου.- Καλό θα ήταν να ασχοληθείτε με τα καυτά προβλήματα που μαστίζουν των λαό μας, με την φτώχια, την ανεργία, την ανασφάλεια, την κατάσχεσει των σπιτιών και των αυτοκινήτων, την ταπείνωση της ανθρώπινης αξιοπρέπιας για μεροκαματο με 20- ευρό. Και λίγο φρένο στο αντι ΚΚΕ μίσος. Καλο θα κάνει όλα τα αριστερα κόμματα.
    Να ξέρετε και το 22+35+67, ήταν Βησσαριώνες και έγραφαν οτι τους λέγανε. Πάντως οι δεξιοί τρίβουν τα χέρια τους από τη χαρά που βρήκανε αναπάντεχους αριστερούς συμμάχους.

    Σχόλιο από ενας μπάρμπας | 17/07/2009

  30. Στις 15 Ιουλίου 1974 έγινε εγκληματική ενέργεια δηλ. απόπειρα δολοφονίας αρχηγού κράτους, του Μακαρίου Γ’ αρχιεπισκόπου Κύπρου και Προέδρου. ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ; Υπάρχουν φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί; Έκατσε κάποιος στο σκαμνί γι’ αυτή την ενέργεια; Υπεβλήθη αρμοδίως μήνυσις;

    Σίγουρα όχι. Γιατί;
    Τέλος πάντων, άς πούμε αυτός ήταν «παπάς» και τούς συγχώρεσε, πάμε παρακάτω. Υπήρξαν εκ της ενεργείας αυτής μεγάλος αριθμός θυμάτων, δολοφονίες δηλαδή, τραυματισμοί, βασανιστήρια κτλ.ΠΟ ΠΟΙΟΥΣ; Υπάρχουν φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί; Έκατσε κάποιος στο σκαμνί γι’ αυτή την ενέργεια; Υπεβλήθη αρμοδίως μήνυσις;
    Σίγουρα όχι. Γιατί;
    Τέλος πάντων, άς πούμε ότι οι αρμόδιοι «ξέχασαν» να προβούν στις δέουσες ενέργειες.
    Έχει και συνέχεια το πράγμα διότι η ενέργεια 5-6 δοξασμένων καθαρμάτων [Γκιζίκης: Πρόεδρος της ελληνικής Δεινοκρατείας, Ανδρουτσόπουλος: Πρωθυπουργός της ίδιας μαλακίας, Μπονάνος, αρχηγός ΕΔ της ΜπακατΕΛΛΑΣ, Γαλατσάνος στρατού, Αραπάκης ναυτικού, Παπανικολάου Αεροπορίας, Συαθόπουλος ΚΥΠ και 5-6 παρακατιανοί τσόγλανοι ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΡΑΝ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΑΛΗ.. σε μιά φούχτα μέρες δηλαδή κι ένας ξεφτίλας ο Ιωαννίδης με 2-3 παπάργια του σε Κύπρο κι Ελλαδιστάν, ΑΥΤΟΙ, οι βασικοί ένοχοι των εγκληματικών ενεργειών που ΕΔΩΣΑΝ τελικώς αφορμή για την Εισβολή, Κατοχή κτλ απίστευτα ΔΙΑΦΕΥΓΟΥΝ μέχρι σήμερα 35 ΧΡΟΝΙΑ οποιασδήποτε κατηγορίας και ποτέ δεν κάθησαν σε κανένα σκαμνί.
    Εγώ βγάζω τα συμπεράσματά μου. Εσείς;
    ότι δηλαδή οι ανωτέρω προδότες δεν είναι οι μόνοι, αλλά όλο το πωλητικό σκυλολόϊ των κυνοβουλίων στις δυό σκατοδειμοκρατίες μέχρι σήμερα, ότι είναι χειρότερο και τρίς χειρότερο των εν λόγω καθαρμάτων που συγκάλυψε, δόξασε, πλούτισε, πάνω στό αίμα ηρώων μαρτύρων και αγίων που σ’ αυτόν τον κόσμο μένουν αδικαίωτοι.
    Ρίχνω επίσης μεγάλες ευθύνες και στον μαλάκα λαό σε Κύπρο και Αγ. Ελλάδα που ψήφισε, ενέκρινε, αυτούς τους λωποδύτες [=τους πωλητικούς μέχρι σήμερα] που θάψαν βαθειά στην ένοχη συνείδησή τους τον Φακ. ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ.
    Κάθε λαός λοιπόν έχει τους προδότες πωλητικούς που του αξίζουν.

    Σχόλιο από +ιΙερεύς Απόστολος Κ. Γάτσιας | 19/07/2009

  31. @ 26

    …“Τη λευτεριά μας θα την στηρίζαμε στην υποδούλωση του Τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούουμε κατηγορηματικά”…

    Ατοίν τον Τρεμό πα σκατόν εφάσαν. Νουνίζ’ ατο νουνίζ’ ατο και λέω πας και να έτον ο κυρ’ς ατ ΚΚΕ το ’35?

    Σχόλιο από aris53m | 20/07/2009

  32. και να σκεφτεί κανείς ότι τον άνθρωπο χάρη στον οποίο η λευκωσία δεν είναι ολόκληρη κατεχόμενη, τον δημήτρη αλευρομάγειρο, τον έχουν εμπαίξει παίζοντας – σαν τα μωρά παιδάκια του δημοτικού – με το επώνυμό του κάποιοι σπουδαίοι.

    Σχόλιο από Γιάννης | 20/07/2009

  33. 35η επέτειος τουρκικής εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής της Κύπρου

    Σκέψεις πάνω σε μια συνέντευξη

    Του Ντίνου Τουμάζου

    Άξια ιδιαίτερης προσοχής η συνέντευξη του Άντρου Νικολαΐδη, πρέσβη επί τιμή της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην Αντιγόνη Σολομωνίδου Δρουσιώτου που δημοσιεύθηκε στον «Φιλελεύθερο» παραμονή της 35ης επετείου της τουρκικής εισβολής, και αφορμή για σκέψεις – μέρες που είναι.

    Εξαιρετικά σημαντική η απόφασή του να δηλώσει δημόσια «παρών» στις κρίσιμες αυτές ώρες, καθώς η παρέμβαση του αυτή, με τη σύνεση που τον διακρίνει και την εκπληκτική του εμπειρία στο διπλωματικό σώμα κατά την τόσο κρίσιμη για την Κυπριακή Δημοκρατία περίοδο, συμβάλλει θετικά όχι μόνο στην καταγραφή της ιστορίας αλλά και, πρώτιστα, στον αγώνα μας για απελευθέρωση.

    Ομολογουμένως, ο συνεντευξιαζόμενος είναι και αυτήν τη φορά ιδιαίτερα προσεκτικός και μετρημένος στις εκφράσεις και διατυπώσεις του.

    Σε ό,τι αφορά τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο έχω τις δικές μου απόψεις –στηριζόμενες πέραν των άλλων σε εμπειρίες και βιώματα– στα σημεία που και ο Άντρος Νικολαΐδης θίγει περί αυτο-υπερεκτίμησης των ικανοτήτων του, αχρείαστης (τουλάχιστον και λίαν επιεικώς) παράτασης της παραμονής του στην εξουσία κ.ά.

    Σημειώνω ότι ο μακαρίτης ο πατέρας μου μάταια είχε θίξει, επανειλημμένως και πολύ προ της εισβολής, αυτά τα θέματα στον πρόεδρο Μακάριο και είχε κατ’ επανάληψη επισημάνει (κατ’ ιδίαν και δημοσίως, προφορικώς και εγγράφως), στο πνεύμα των ενδοιασμών που αναφέρονται και στη συνέντευξη, την ανάγκη να ληφθούν ανάλογες αποφάσεις και να επιδειχθεί ανάλογη συμπεριφορά.

    Οι προσωπικές μαρτυρίες και διαπιστώσεις του Άντρου Νικολαΐδη αφενός και οι προτάσεις του αφετέρου, περί αδήριτης ανάγκης καθιέρωσης θεσμών και μηχανισμών που να εξασφαλίζουν την απαραίτητη συνδρομή στους εκάστοτε κυβερνώντες, τόσο στη Λευκωσία όσο και στην Αθήνα, δίνουν το στίγμα της παρέμβασης αλλά και της συμβολής του έμπειρου διπλωμάτη σε τούτο το στάδιο.

    Οι διάφορες επισημάνσεις του μας οδηγούν στην εξαγωγή συμπερασμάτων απαραίτητων στη μελλοντική μας πορεία. Πολύτιμες προσωπικές εμπειρίες και μαρτυρίες για τα κέντρα λήψης αποφάσεων και τους ανθρώπους που καθόρισαν τις εξελίξεις στο νησί. Ερέθισμα για αυτοκριτική και επαναπροσδιορισμό στόχων, στρατηγικών επιλογών και τακτικών. Παραδείγματα προς μίμηση αλλά και προς αποφυγή.

    Όσον αφορά τις συμβουλευτικές επιτροπές ή/και σώματα που αναφέρονται στη συνέντευξη οφείλω να επισημάνω την τεράστια σημασία τους και να καταθέσω την πίστη μου στο αναγκαίον και κατεπείγον της σύστασής τους, αφού από το ’74 και μέχρι σήμερα, σε όλα τα σχήματα που συμμετείχα επίσημα ή μη, διατυπώθηκαν πλειστάκις παρόμοιες τεκμηριωμένες προτάσεις – μέχρι που εξασφαλίσαμε και δημόσια υπόσχεση από τον τότε πρόεδρο Γλ. Κληρίδη, η οποία μάλιστα επισφραγίστηκε με τη γνωστή και πλέον χαρακτηριστική (πλην επανειλημμένως διαψευσθείσα) έκφρασή του περί «λόου του αθρώπου»!

    Είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι η απαράδεκτη μέχρι και εγκληματική απουσία ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, που θεσμοθετημένα να εφοδιάζουν τους εκάστοτε πολιτικούς διαχειριστές με εμπεριστατωμένες μελέτες, προτάσεις και συμβουλές, οδηγεί στους γνωστούς ερασιτεχνισμούς, σε αθεμελίωτες υπεραισιοδοξίες, ματαιοδοξίες και ναρκισισμούς και καταλήγει στα γνωστά τραγικά αποτελέσματα λανθασμένων επιλογών, με οφθαλμοφανή τον κίνδυνο αυτο-παγίδευσης σε καταστάσεις δύσκολα ανατρέψιμες.

    Συμπτωματικά, οι επισημάνσεις του Άντρου Νικολαΐδη για το δέον γενέσθαι συνέπεσαν χρονικά με το απόσταγμα σοφίας του Καχίλ Τζιπράν (πολύτιμες διαχρονικά προτροπές, λίαν ωφέλιμες και στον πολιτικό βίο) που περιείχε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα στον υπολογιστή μου. Το παραθέτω:

    «Όποιος δεν ξέρει και δεν ξέρει πως δεν ξέρει, είναι τρελός, απόφυγέ τον!

    Όποιος δεν ξέρει και ξέρει πως δεν ξέρει, είναι παιδί, μόρφωσέ το!

    Όποιος ξέρει και δεν ξέρει πως ξέρει, κοιμάται, ξύπνα τον!

    Όποιος ξέρει και ξέρει πως ξέρει, είναι σοφός, ακολούθησέ τον!»

    (Συμπληρωματικό σχόλιο αγαπητού φίλου στα ανωτέρω:
    «´Οποιος δεν ξέρει και νομίζει ότι ξέρει, είναι επικίνδυνος, σταμάτησέ τον!»)

    Τα μοιράζομαι με την πολιτική μας ηγεσία, με την προτροπή να σταματήσουν επιτέλους να παίζουν εν ου παικτοίς, καθώς και με όλους τους ενεργούς πολίτες συμπατριώτες μου, σαν ελάχιστο φόρο τιμής στους νεκρούς μας, στους αγνοουμένους μας, σε όσους παραμένουν στις επάλξεις, στους αγέννητους που θάρθουν, κριτές να μας δικάσουν…

    Σχόλιο από ...ρας | 24/07/2009

  34. φακ: Andros Nicolaides 19-7-09

    ΆΝΔΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
    «Δεν είχαμε ποτέ μια κοινή πολιτική Κύπρος και Ελλάδα»
    «Συνεχώς κάνουμε υποχωρήσεις και φεύγουμε από την εθνική γραμμή
    »

    Έζησε από κοντά τις μεθοδεύσεις του τότε αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Χένρυ Κίσινγκερ και τις προσπάθειες της χούντας των Αθηνών για την απομάκρυνση του Μακαρίου. Ο πρέσβης Άνδρος Νικολαΐδης καταθέτει για πρώτη φορά σε ΜΜΕ τη δική του μαρτυρία για τις τραγικές εκείνες εποχές που έχουν μοιράσει την Κύπρο.

    Της Αντιγόνης Σολομωνίδου Δρουσιώτου

    Τι έρχεται στο μυαλό 35 χρόνια μετά το πραξικόπημα και την εισβολή; Απογοήτευση γιατί πέρασαν 35 χρόνια και δεν κατορθώσαμε παρότι το δίκαιο είναι υπέρ μας, να πείσομε την διεθνή κοινότητα ότι η Τουρκία είναι η χώρα που έχει καταπατήσει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα. Είναι ειλικρινά ντροπή για τη διεθνή κοινωνία αλλά ταυτόχρονα και για μας που αποτύχαμε λόγω των διαφόρων αδυναμιών του ελληνισμού γενικά.
    Πού κάναμε λάθος; Στο ότι δεν είχαμε ποτέ μια κοινή πολιτική Κύπρος και Ελλάδα, βασισμένη σταθερά σε αρχές και στο διεθνές δίκαιο. Στην καριέρα μου στο διπλωματικό σώμα κάθε κυβέρνηση που ερχόταν στην εξουσία έθετε τους δικούς της στόχους τους οποίους στο τέλος δεν υλοποιούσε.

    Γιατί; Λόγω εσωτερικών διαφορών, αδυναμιών και εκ των έξωθεν επηρεασμών και πιέσεων. Δυστυχώς οι πλείστοι πολιτικοί νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα και δεν δέχονται εισηγήσεις εμπειρογνωμόνων. Ακόμα και σήμερα η εξωτερική μας υπηρεσία χωλαίνει, δεν έχει την κατάλληλη δομή και αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις των καιρών. Δυστυχώς συνεχίζει να έχει περιορισμένο ρόλο στο Κυπριακό και ενεργεί κατά το πλείστον πυροσβεστικά.

    Τι θα έπρεπε να γίνει; Ο αείμνηστος Κύρρης από την δεκαετία του ’60 επέμενε να δημιουργηθούν στην Κύπρο Κέντρα Μελετών (με έβρισκε σύμφωνο από τότε) και σε κάθε Υπουργείο να μπουν εμπειρογνώμονες οι οποίοι να παρέχουν συμβουλές στους εκάστοτε Υπουργούς. Τίποτα δεν έγινε, εν αντιθέσει με την Τουρκία όπου υπάρχει μια τελείως διαφορετική νοοτροπία, έχουν το Κυπριακό ως εθνικό θέμα για το οποίο αποφασίζει το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας. Από την εισβολή μέχρι σήμερα Αθήνα και Λευκωσία προσπαθούν να κρύψουν τις αδυναμίες και τον ενδοτισμό τους. Συνεχώς κάνουμε υποχωρήσεις και φεύγουμε από την εθνική γραμμή.

    Θυμάμαι ο Μακάριος στην ομιλία του 2 Οκτωβρίου 1974 στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών δεν δεχόταν να μιλήσει για το θέμα της ομοσπονδίας, την οποία θεωρούσε «απάνθρωπο σύστημα που θα επέφερε αλλαγή στο χαρακτήρα της Κύπρου».

    Κι όμως τελικά την δέχτηκε. Του την επέβαλε με εκβιασμό ο Κίσινγκερ πριν τη δεύτερη εισβολή. Του είπε ότι έπρεπε να αρχίσει ο ενδοκυπριακός διάλογος στη Λευκωσία με Κληρίδη και Ντενκτάς για να βρουν λύση ομοσπονδίας, ενώ πίεζε για αποδοχή της διαδικασίας η κυβέρνηση Καραμανλή. Από τότε οδηγηθήκαμε από τη μια υποχώρηση στην άλλη για να βρεθούμε στη σημερινή οδυνηρή κατάσταση.

    Δεν βλέπετε να οδηγούν σε λύση οι συνομιλίες Χριστόφια – Ταλάτ; Δεν διαφωνώ με τις συνομιλίες, αλλά η Τουρκία μέχρι στιγμής δεν έδειξε σημεία ότι είναι έτοιμη να κάνει οποιανδήποτε υποχώρηση για λύση του Κυπριακού. Η δική μου θέση από το 1967, όταν ήλθε στο Λονδίνο όπου υπηρετούσα ο τότε Γενικός Εισαγγελέας Κρίτωνας Τορναρίτης για να συναντηθεί με τον Ραούφ Ντενκτάς προκειμένου να προετοιμάσουν την έναρξη των ενδοκυπριακών συνομιλιών, ήταν ότι το πρώτο θέμα που έπρεπε να συζητηθεί ήταν οι εγγυήσεις και η μη παρουσία, νομική και φυσική, Τουρκίας, Ελλάδας και Αγγλίας στην Κύπρο, πόσο μάλλον σήμερα που η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και όντως οι συνομιλίες από το 1967 μέχρι σήμερα κινούνται στο ίδιο μοτίβο, με τους Τούρκους να επιμένουν σε τουρκική λύση με την Τουρκία να παραμένει εγγυήτρια δύναμη με επεμβατικά δικαιώματα.

    «Αδιαμφισβήτητη η ενοχή του Κίσινγκερ
    στην κυπριακή τραγωδία»

    Ως διπλωμάτης στην ΗΠΑ τη δεκαετία του ’70, θεωρείτε ότι πραξικόπημα και εισβολή μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί; Από το 1970 άρχισε ο πόλεμος εναντίον της Κύπρου από τα αμερικανικά Μέσα Ενημέρωσης ορχηστρωμένα από τον Κίσινγκερ, με την υποκίνηση της Χούντας των Αθηνών και της τουρκικής διπλωματίας. Ο Κίσινγκερ στις πιο κρίσιμες συσκέψεις του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ συνεχώς μιλούσε για τον κίνδυνο κομμουνισμού στην Κύπρο και αναφερόταν στον Μακάριο σαν τον «κόκκινο παπά», τον Κάστρο της Μεσογείου και τον ηγέτη που δεν δεχόταν εύκολα λύση της αρεσκείας Κίσινγκερ.

    Είχε προσωπικό μίσος ο Κίσινγκερ έναντι του Μακαρίου; Πιστεύω πως ναι και ήμουν παρόν σε τρεις εκρηκτικές τους συναντήσεις. Σε μια από τις συναντήσεις τους γινόταν μια διαμαρτυρία έξω από το γραφείο του Κίσινγκερ και με αυστηρό ύφος είπε στο Μακάριο ότι δεν ανεχόταν οι διαδηλωτές να φωνάζουν «Κίσινγκερ δολοφόνε» και ότι ο ίδιος έφερε την ευθύνη γιατί ήταν υποστηρικτές του. Ο Μακάριος του απάντησε «δεν κατηγορούν εσάς, αλλά επευφημούν εμένα». Τότε έγινε έξαλλος.

    Γιατί ο Κίσινγκερ αντιδρούσε έτσι έναντι του Μακαρίου; Διότι θεωρούσε ότι ο Μακάριος ήταν άνθρωπος των Ρώσων και δεν ήθελε δεύτερη Κούβα στη Μεσόγειο. Πιστεύω ότι ενισχύθηκε η άποψη του αυτή όταν λίγες βδομάδες πριν από το πραξικόπημα, φιλοξένησε ο Μακάριος στο Προεδρικό τη σύσκεψη Γκρομίκο – Κίσινγκερ για το Μεσανατολικό. Εξερχόμενος του Προεδρικού ο Κίσινγκερ είπε με ειρωνεία το χαρακτηριστικό ότι «ο Μακάριος είναι μεγαλύτερος ηγέτης για μια μικρή χώρα όπως την Κύπρο». Εκεί κατόρθωσε να αποκλείσει ανάμιξη της Ρωσίας στο Κυπριακό και πέτυχε να θεωρηθεί η Κύπρος ότι ανήκε στη σφαίρα επιρροή της Αμερικής.

    Πότε μάθατε ότι θα γινόταν πραξικόπημα; Επέστρεψα στο Υπουργείο Εξωτερικών από την Ουάσιγκτον το Μάρτιο του 1973. Νωρίς τον Ιανουάριο 1974 ένας γνωστός που γνώριζε για τη δραστηριότητα της ΕΟΚΑ Β μου είπε ότι «ο Μακάριος δεν θα φάει φλαούνα το Πάσχα διότι σχεδιάζουν να τον δολοφονήσουν». Θορυβημένος ειδοποίησα το Μακάριο διότι γνώριζα το μίσος του Κίσινγκερ έναντι του και ότι η Χούντα δούλευε πάνω σε αυτή τη γραμμή. Στις 23 Μαΐου 1974, πριν φύγω για εγχείρηση καρδίας στην Αμερική, τυχαία άκουσα τον Έλληνα στρατιωτικό Βινζιλέο να μιλά με δυο Ελληνοκύπριους ξεκάθαρα για πραξικόπημα. Ενημέρωσα τον υπεύθυνο τότε της ΚΥΠ Τομπάζο και όταν έφτασα στις ΗΠΑ επισκέφτηκα με τον πρέσβη μας Νίκο Δημητρίου τον υφυπουργό εξωτερικών Ρότζερ Ντέιβις, μετέπειτα πρέσβη των ΗΠΑ στη Λευκωσία. Του είπα ότι από τα στοιχεία που είχα και την ατμόσφαιρα στην Κύπρο έβλεπα ότι δεν θα αργούσε η Αθήνα να κάνει πραξικόπημα και ότι ο δικτάτορας Ιωαννίδης διέδιδε ότι τα πάντα τα έκανε εν γνώσει των ΗΠΑ.

    Τι απάντησε; Άκουσε μετά προσοχής και μας υποσχέθηκε ότι θα μετέφερε αυτά που του είπαμε στους προϊσταμένους του που ήταν οι Τζόσεφ Σίσκο και Χένρυ Κίσινγκερ.

    Γιατί ο Μακάριος δεν πείστηκε ότι θα γινόταν πραξικόπημα; Δεν ξέρω, ίσως δεν πίστευε ότι Έλληνες αξιωματικοί μπορούσαν να προχωρήσουν σε αυτή την εθνική καταστροφή. Όταν ήλθε στην Ουάσιγκτον τον ρώτησα και μου είπε το χαρακτηριστικό ότι «τέτοια απογοήτευση νιώθω από τους ανθρώπους στην Κύπρο που αν ο Σαμψών παρέμενε στην εξουσία ακόμα μια βδομάδα και η αδελφή μου Μαρία θα τον στήριζε».
    Αληθεύει ότι ζήτησε ο Κίσινγκερ να μάθει από σας το ποιόν του Σαμψών; Τις 15 Ιουλίου ρώτησε τον πρέσβης μας Δημητρίου ο οποίος του είπε τα χειρότερα λόγια και με τον κυνισμό που τον διέκρινε του απάντησε ότι «και εμένα με κατηγορούν για χίλια δυο πράγματα». Εκείνο όμως που δείχνει την αλαζονεία του Κίσινγκερ, είναι ότι όταν συναντήθηκαν, ο Μακάριος δεν είχε γίνει γνωστό ότι ζούσε και δεν είπε μια λέξη στον πρέσβη για τη δολοφονία του Προέδρου. Είναι τραγικό να βλέπεις τον άνθρωπο που διεύθυνε τότε τις ΗΠΑ να έχει τέτοια χαιρέκακη στάση.

    Τεκμηριώνεται η σχέση ΕΟΚΑ Β, Χούντας και CIA; Δεν ξέρω αν μπορεί να τεκμηριωθεί. Πολλά έχουν δει το φως της δημοσιότητας, αλλά και πολλά κατακρατούν οι Αμερικανοί για να μην εκθέσουν άτομα. Είναι γεγονός ότι η χούντα είχε άμεση επαφή με τη CIA και η ΕΟΚΑ Β ούσα υποχείριο της χούντας δυνατόν να είχε έμμεση σχέση. Λίγες βδομάδες μετά την εισβολή ξεκινήσαμε με τον πρέσβη επαφές με ηγετικά στελέχη της αμερικανικής κοινωνίας και ο γενικός γραμματέας των συνδικάτων Τζορτζ Μίνι, μας ανέφερε ότι ο Κίσινγκερ σε δεξίωση του είπε με χαρά ότι «τελικά καταφέραμε να απαλλαγούμε από τον «κόκκινο παπά». Με τη στάση του αυτή βγαίνει το συμπέρασμα για την αδιαμφισβήτητη ενοχή του Κίσινγκερ στην κυπριακή τραγωδία.
    Όταν έμαθε ότι ζούσε ο Μακάριος … είμαι βέβαιος ότι στεναχωρήθηκε και κατέβαλε κάθε προσπάθεια να μην επιστρέψει στην Κύπρο, χρησιμοποίησε ακόμα και τον Καραμανλή. Έστειλε τον Οκτώβριο το Χάρτμαν στην Αθήνα για να πει στον Καραμανλή ότι ο Μακάριος δεν πρέπει να επιστρέψει και ότι οι ΗΠΑ ήταν εναντίον. Ο Καραμανλής εξεπλάγη με τον τρόπο που ο Χάρτμαν του μίλησε, όμως πήρε το μήνυμα.

    Στην τελευταία συνάντηση που είχε ο Μακάριος με τον Κίσινγκερ … στις 13 Νοεμβρίου 1974 στην Ουάσιγκτον, ήταν η τελευταία προσπάθεια να αποτρέψει την επιστροφή του στην Κύπρο. Ήμουν παρόν και θυμούμαι την ένταση της συνομιλίας. Ο Κίσινγκερ του είπε ξεκάθαρα να μην επιστρέψει διότι θα κατέστρεφε την προσπάθεια που έκανε με Αθήνα, Άγκυρα και Λευκωσία για λύση του Κυπριακού. Ο Μακάριος του απάντησε ότι θα επέστρεφε διότι τον ήθελε ο λαός και ότι αν η λύση που πρότεινε ήταν αποδεκτή από τον ίδιο και το λαό θα την υποστήριζε. Αν η λύση δεν ήταν αποδεκτή, από τον εξώστη της Αρχιεπισκοπής τον οποίο κατέστρεψε η χούντα των Αθηνών, θα καλούσε τον λαό να την απορρίψει. Ο Κίσινγκερ έγινε έξαλλος και επανέλαβε στο Μακάριο ότι θα φέρει ακεραία την ευθύνη για οτιδήποτε συμβεί μετά.

    Ο Μακάριος πώς αντιδρούσε μπροστά στο θυμό του Κίσινγκερ; Ήταν μειλίχιος. Δεν τον είδα ποτέ να χάνει τον έλεγχο του και πάντοτε σκεφτόταν πριν να απαντήσει στις προκλήσεις του.
    Μπορούσε ένας άλλος χειρισμός του Κίσινγκερ να απέτρεπε κάποια πράγματα; Βεβαίως, όμως ήθελε να απαλλαγεί από τον Μακάριο τον οποίο θεωρούσε Κάστρο της Μεσογείου και να επιβάλει λύση που ικανοποιούσε πρωτίστως την Τουρκία.

    Αληθεύει ότι ο Κίσινγκερ αρνήθηκε στις 20 Ιουλίου την πρόταση Αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα Χένρι Τάσκα να δοθεί εντολή να παρεμβληθεί ο 6ος αμερικανικός στόλος για να εμποδιστεί τουρκική απόβαση στην Κύπρο; Πιστεύω πως ναι και περίτεχνα έριξε την ευθύνη στους Άγγλους. Μπορούσε να αποτρέψει την δεύτερη εισβολή του Αυγούστου (εξάλλου αυτό ανέφερε στο Μακάριο για να δεχτεί τον ενδοκυπριακό διάλογο) αλλά δεν το έκανε, τουναντίον ενεθάρρυνε τον Ετζεβίτ.

    Εσείς τι ενέργειες κάνατε ως διπλωμάτες στις ΗΠΑ; Η δική μας προσπάθεια ήταν μέσω του Κογκρέσου και πετύχαμε το εμπάργκο όπλων και οικονομικής – στρατιωτικής βοήθειας προς την Τουρκία, παρά τις αντιδράσεις Κίσινγκερ και των συνεργατών του.
    Πόσο άλλαξε το κλίμα με την εκλογή του δημοκρατικού προέδρου Κάρτερ; Η πρώτη ενέργεια Κάρτερ ήταν η αποστολή του ειδικού απεσταλμένου Κλαρκ Κλίφορντ για να συζητήσει με τον Μακάριο λύση του Κυπριακού. Δυστυχώς ο Κλίφορντ ξεγέλασε τον Μακάριο δίνοντας τους υποσχέσεις ότι οι Τούρκοι θα αποδέχονταν τις προτάσεις Κλίφορντ συμπεριλαμβανομένου και χάρτη τον οποίο υπέβαλε στις συνομιλίες στη Βιέννη ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Δυστυχώς οι Τούρκοι τις απέρριψαν. Ο Μακάριος πέθανε απογοητευμένος περισσότερο από την στάση των Αμερικανών και ιδιαίτερα των δημοκρατικών του Κάρτερ.

    Το σχέδιο λύσης Μακαρίου του Ιούλη του 1974

    «Τις 22 Ιουλίου 1974, πριν τη δεύτερη εισβολή, στην κατοικία του πρέσβη Δημητρίου, προτού πάει ο Μακάριος στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ για να συναντήσει τον Κίσινγκερ ήλθε ο Βρετανός πρέσβης, ο οποίος ήταν προηγουμένως Ύπατος Αρμοστής στη Λευκωσία Πίτερ Ράμσμποθαμ και είχε κατ’ ιδίαν συνομιλία με τον Αρχιεπίσκοπο. Δεν μας είπε τι συζήτησαν, αλλά ο Άγγλος διπλωμάτης ήταν γνωστό ότι έπαιζε διπλό ρόλο. Όταν στην συνέχεια ο Μακάριος συνάντησε τον Κίσινγκερ του απέδωσε έγγραφο με τις προτάσεις του για λύση του Κυπριακού, το οποίο αγνόησε ο Κίσινγκερ και μέχρι σήμερα δεν έγινε λόγος ύπαρξης του κειμένου αυτού εκτός από μένα. Με οδηγίες Μακαρίου το είχαμε στείλει τότε μέσω της ελληνικής πρεσβείας στον προεδρεύοντα Γλαύκο Κληρίδη στην Κύπρο. Το σχέδιο πρέπει να βρίσκεται στα αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών ή και του προέδρου Κληρίδη.
    Τι έλεγε το σχέδιο; Βασικά συνομιλίες των εγγυητριών δυνάμεων και των δυο κοινοτήτων για εξεύρεση λύσης με βάση το Σύνταγμα του ’60. Ζητούσε επίσης την αποχώρηση των τουρκικών και ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στις οποίες επέρριπτε ευθύνες για τα γεγονότα του ’63.

    «Μεγάλες ευθύνες Κίσινγκερ για διαμερισμό Κύπρου»

    Αν γράφατε την ιστορία τι θα λέγατε για τον Κίσινγκερ; Ότι ήταν αλαζονικός και υπερόπτης. Πίστευε στην αρχή της δικής του δύναμης την οποία επέβαλλε κυρίως με στρατιωτικά καθεστώτα. Μελλοντικά πιστεύω ότι ο αμερικάνος ιστορικός θα του καταλογίσει μεγάλες ευθύνες για την τραγωδία της Κύπρου που αναγνωρίζεται ήδη ως μια από τις μεγάλες διπλωματικές του αποτυχίες.

    Για τον Μακάριο τι θα γράφατε; Ο Μακάριος ήταν μια αδιαμφισβήτητη προσωπικότητα, με πολλά θετικά στοιχεία, χαρισματικός ηγέτης ο οποίος εντυπωσίαζε στο εξωτερικό, αλλά είχε και τις δικές του αδυναμίες. Πίστευε πολύ στις προσωπικές του δυνάμεις γι αυτό έγιναν λάθη στην πορεία.

    Θα μπορούσε να αποτρέψει το πραξικόπημα με δεδομένο ότι γνώριζε ότι το πρόβλημα ήταν ο ίδιος; Εκ των υστέρων πολλά μπορεί να λεχθούν. Ίσως ο Μακάριος να έμεινε πολλά χρόνια στην εξουσία και σε κάποιο σημείο θα έπρεπε να αποχωρούσε. Με το κύρος του στην Αφρική μπορούσε να ηγείτο επιτυχώς ιεραποστολής για εκχριστιανισμό εκατομμυρίων αφρικανών όπως έπραξε στην Κένυα, ενώ ταυτόχρονα θα συνέχιζε τον πνευματικό και εθνικό του ρόλο στην Κύπρο ως εθνικό κεφάλαιο για τον ελληνισμό της. Όμως έμεινε στην πολιτική διότι προφανώς πίστευε ότι ο ίδιος μπορούσε να λύσει το Κυπριακό.
    Σήμερα, τριανταπέντε χρόνια μετά … ο περισσότερος κόσμος αγνοεί τα γεγονότα του τότε αλλά δεν ενδιαφέρεται ούτε για το σήμερα. Η τραγωδία συνεχίζεται μόνο που έχουν αλλάξει κάπως οι πρωταγωνιστές του κυπριακού δράματος. Ο Κίσινγκερ ήθελε να απομακρύνει το Μακάριο διότι ήταν ο «επικίνδυνος κομμουνιστής» και σήμερα οι Αμερικανοί συνεργάζονται με τον αρχηγό του κομμουνιστικού κόμματος στην Κύπρο, Πρόεδρο Χριστόφια, από τον οποίο αναμένουν ότι θα απαλλαγούν του Κυπριακού. Αυτά είναι τα παράδοξα της ιστορίας 35 χρόνια μετά. Η μόνη αισιοδοξία για μένα σήμερα είναι το ότι η Κύπρος βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αρκεί να χειριστεί σωστά την παρουσία της ως ισότιμος εταίρος.

    Έχουν γραφτεί πολλά, παραποιείται ή όχι η ιστορία; Εξαρτάται ποιος τα γράφει. Το ότι γίνεται προσπάθεια παραποίησης της ιστορίας είναι ολοφάνερο, ακόμα και στους επίσημους κύκλους εδώ στην Κύπρο γίνεται μια προσπάθεια να «δούμε» ρεαλιστικά την ιστορία. Μα η ιστορία είναι γεγονότα, δεν αλλάζει με το ρεύμα της εποχής.
    Εσείς θα καταγράψετε τις εμπειρίες σας; Ναι, κάτι θα αφήσω για τον ιστορικό του μέλλοντος από τις δικές μου εμπειρίες.

    Σχόλιο από ...ρας | 24/07/2009

  35. 35 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΠΛΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΛΑΟ

    από ΕΑΣ/ΔΕΦΣ 2:51μμ, Πέμπτη 23 Ιουλίου 2009

    Συμπληρώνοντας 35 χρόνια από το πραξικόπημα του ελληνικού κράτους και την εισβολή του τουρκικού εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας, απαιτείται αναστοχασμός. Όμως, η Μεταπολιτευτική δημοκρατία εξελισσόμενη σε κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό στέκει απόλυτη στην εκτίμηση των ιστορικών γεγονότων. Προωθεί αποκατάσταση των «άτυχων στιγμών του έθνους», με το βλέμμα στραμμένο στους νέους γύρους των κοινωνικών αναμετρήσεων, του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

    Μιλούν για «έγκλημα, προδοσία, εξάρτηση, προσωπικές ευθύνες», αποκρύπτοντας τα αίτια. Ο καθηγητής Ηρακλείδης, (ΝΕΑ 18/7/09) κατακεραυνώνει: «στην Ελλάδα και όχι μόνο, η επικρατούσα άποψη είναι η θεωρία της συνομωσίας, δηλαδή ότι υπήρχε συμπαιγνία των ΗΠΑ (με πρωτεργάτη τον ΥΠΕΞ Χένρι Κίσινγκερ) και εν μέρει της Βρετανίας». Όμως CIA, Άγγλοι γνώριζαν για το πραξικόπημα από τις 13-7-74 και γιʼ αυτό συγκέντρωναν σε ασφαλή σημεία τους υπηκόους τους που βρίσκονταν στην Κύπρο (ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ).

    Το Κυπριακό ξεκίνησε ως αντιαποικιακός αγώνας απέναντι στην Βρετανική Αυτοκρατορία, μετεξελίχθηκε σε πρόβλημα Βρετανίας-Ελλάδας-Τουρκίας, Εγγυήτριες Δυνάμεις των Συνθηκών Ζυρίχης-Λονδίνου, καταλήγοντας ελληνοτουρκικό ζήτημα. Πρωτίστως, Καραμανλής-Μεντερές, με μυστικό πρωτόκολλο «εγγυήθηκαν» την εξάλειψη των κομμουνιστών, την είσοδο της Κύπρου στο ΝΑΤΟ και τον σταθερό Δυτικό προσανατολισμό.

    Αδιάψευστος μάρτυρας της «Συμφωνίας Κυρίων» (Gentlemenʼs Agreement) το βιβλίο του Γ.Πεσματζόγλου, ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ:

    Η Ελλάς και η Τουρκία θα υποστηρίξουν την είσοδον της Δημοκρατίας της Κύπρου εις το ΝΑΤΟ. Η εγκατάστασις βάσεων του ΝΑΤΟ εις την νήσον, ως και η σύνθεσις αυτών, εξαρτάται εκ της συμφωνίας των δύο κυβερνήσεων.

    Συνεφωνήθη μεταξύ των δύο Πρωθυπουργών ότι θα παρέμβουν παρά τω Προέδρω και Αντιπροέδρω της Δημοκρατίας της Κύπρου, αντιστοίχως, επί τω σκοπώ όπως τεθούν εκτός νόμου το Κομμουνιστικόν Κόμμα και η κομμουνιστική δράσις».

    Βεβαίως, τα βρετανικά συμφέροντα σπέρνοντας διχόνοια μεταξύ Ε/Κ-Τ/Κ, εκμεταλλευόμενοι άριστα τις ανταγωνιστικές βλέψεις ΕΝΩΣΗΣ των Μητέρων Πατρίδων, τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της Ελληνοκυπριακής ηγεσίας (Μακάριος-Γρίβας) και της Τουρκοκυπριακής (Κιουτσούκ-Ντενκτάς), διατυπώνοντας ωμούς εκβιασμούς (δε θα υπάρξει Κυπριακή Ανεξάρτητη Δημοκρατία αν δεν ικανοποιηθούν οι βρετανικές απαιτήσεις για βάσεις), ικανοποιήθηκαν πλήρως. Όπως παρουσιάζει ο Μ.Ηλιάδης στο βιβλίο του ΤΟ ΑΠΟΡΡΗΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΚΥΠ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, «οι Άγγλοι διατήρησαν όλες τις βάσεις, εγκαταστάσεις και εκπαιδευτικές περιοχές που είχαν μέχρι τότε στην Κύπρο και παρεχώρησαν στους Κύπριους το υπόλοιπο. Αυτό δηλαδή, που δεν είχε καμιά σημασία για την εξυπηρέτηση των στρατηγικών τους αναγκών και επιδιώξεων στην περιοχή».

    Η Βρετανία κατοχύρωνε τις δύο τεράστιες περιοχές βάσεων (Ακρωτήρι και Δεκέλεια), συνολικής έκτασης 99 τετρ. Μιλίων, στις οποίες ασκούσαν πλήρη και αδέσμευτη κυριαρχία, επίσης άλλες (32) τοποθεσίες και εγκαταστάσεις, μεταξύ των οποίων και σημαντικό τμήμα του αεροδρομίου της Λευκωσίας και (11) χερσαίες-θαλάσσιες περιοχές, που αναφέρονται ως περιοχές για εκπαίδευση στην ξηρά και τη θάλασσα.

    Στόχος όλων, η διάσπαση των Κυπρίων εργαζομένων. Η ελληνική πολιτική είχε συνέχεια. Διαμέσου αντιφάσεων-αμφιταλαντεύσεων οδηγήθηκε στη Μεταπολιτευτική τομή. Καραμανλής-Γ.Παπανδρέου-Συνταγματάρχες επέβαλαν επικυριαρχία, χρησιμοποίησαν την ΕΛΔΥΚ-Εθνική Φρουρά-ΕΟΚΑ Βʼ-Μεραρχία πρώτα και κύρια ενάντια στον εσωτερικό εχθρό. Δίπλα στις υπαρκτές αντιθέσεις Ε/Κ-Τ/Κ που λαμβάνουν πολεμικές διαστάσεις το 1963-1964, ωθώντας στην πρώτη Διχοτόμηση, «την υπέρμετρη βία» που ασκείται εναντίον των Τ/Κ από Γρίβα-ΕΛΔΥΚ (γεγονότα Κοφίνου, 1967), παρατάσσονται όλα τα σχέδια επίλυσης που στοχεύουν στην κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, στη Διχοτόμηση και στη Νατοποίηση του νησιού. Σχέδια (Σάντις-Μπολ, Άτσεσον). Συμφωνούνται από τα Εθνικά Κέντρα και ενορχηστρώνεται η επιβολή στους Ελληνοκύπριους-Τουρκοκύπριους. Αυτό επιβάλλει ο Ψυχρός Πόλεμος, οι συγκρούσεις σε Μ.Ανατολή, οι επιδιώξεις ΗΠΑ-Βρετανίας-ΝΑΤΟ.

    Διαρκώς αμφισβητείται η Κυπριακή ταυτότητα. Ο Έλληνας διπλωμάτης Χ.Ζαχαράκις, με μακρόχρονη υπηρεσιακή ενασχόληση με το Κυπριακό, κατακρίνει τις απόπειρες προσέγγισης των Κυπρίων, στο βιβλίο ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ. ΕΙΔΙΚΟΥ ΧΕΙΡΙΣΜΟΥ: «Πρόκειται για πρόδηλα επικίνδυνες κινήσεις οι οποίες εξυπηρετούν, ενσυνείδητα ή ασυνείδητα, ποικίλα ξένα συμφέροντα, προωθώντας βαρύγδουπα συνθήματα περί δημιουργίας κυπριακής συνείδησης, αδελφοποιήσεως με τους Τ/Κ και συνυπάρξεως σε μια δήθεν κοινή πατρίδα των Κυπρίων!».

    Η ελληνική ιμπεριαλιστική πολιτική που περιφρουρεί ο Ζαχαράκις εμφανίζεται σε προηγούμενο χωρίο. Περιγράφοντας την πικρία του για την υποδοχή που του επιφυλάχθηκε στην Κύπρο (1975) αναλαμβάνοντας καθήκοντα συμβούλου Πρεσβείας, αποκαλύπτει ότι ο πρέσβης Μ.Δοντάς δε μπόρεσε να τον υποδεχτεί επίσημα γιατί «εκείνη την ώρα συνεργαζόταν με τον Μακάριο για τη σύνθεση του νέου υπουργικού συμβουλίου, μετά την επιστροφή του Αρχιεπισκόπου από την τετράμηνη εξορία του».

    Έτσι φτάσαμε στο 1974. Ο Κάππος αποκαλύπτει: «το Φλεβάρη-Απρίλη 1974, με πρωτοβουλία του Ιωαννίδη συναντήθηκαν στον σπίτι του Ανδρουτσόπουλου οι Ιωαννίδης, Ανδρουτσόπουλος, Γκιζίκης, Μπονάνος και αποφάσισαν την ανατροπή Μακάριου, γιατί δήθεν προσπαθούσε να κόψει τους δεσμούς των Ελληνοκυπρίων με τον ελληνισμό».

    Με συμφωνία, συνεργία της ελληνικής στρατιωτικής ηγεσίας, ανοχή των ΗΠΑ, εκδηλώνεται το πραξικόπημα, εναρκτήριο λάκτισμα της εισβολής, διαμελισμού και ενταφιασμού της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Μακάριος και η πολιτική ανεξαρτησίας της Ελληνοκυπριακής αστικής τάξης έπρεπε να εξαφανιστούν. Ευθύνες επιμερίζονται σε ακροδεξιά, Νατοϊκή ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΟΒΙΑ, μυστικές υπηρεσίες ΚΥΠ-ΜΙΤ-CIA, εθνικιστική-αντιδραστική Εκκλησία, μουσουλμανικά κόμματα, Κίσινγκερ, επεκτατισμό του Ετσεβίτ. Ο βασικός ένοχος βρισκόταν στο Ελληνικό Πεντάγωνο, που συν τις άλλοις ήθελε να μοιραστεί με τους Τούρκους τα κέρδη από την εκμετάλλευση των πετρελαίων του Αιγαίου, λύνοντας έτσι το πρόβλημα. Μαζί τους ο αστικός κόσμος: Πάπας, Ποταμιάνος κλπ.

    Η απαίτηση Μακάριου για έλεγχο στην Εθνική Φρουρά που επανδρώνονταν από Ελλαδίτες αξιωματικούς αρεστούς στην Χούντα και συνέβαλαν αποφασιστικά στην ανατροπή του, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι των συνωμοτών. Προηγήθηκε δολοφονική απόπειρα κατά του Αρχιεπισκόπου (8-3-1970) ενταγμένη στο αθηναϊκό σχέδιο ΕΡΜΗΣ, προβλέποντας πραξικοπηματική ανατροπή Μακαρίου, διαχωρισμό Ε/Κ-Τ/Κ, διχοτόμηση της Κύπρου (Κ.Κάππος: ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ και Ν.Κρανιδιώτης: ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ).

    Τον σχεδιασμό-υλοποίηση ανέλαβαν Ελλαδίτες αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς (Ε.Φ.) και ΕΛΔΥΚ. Συγκλονιστικά όσα καταμαρτυρούνται στο βιβλίο του Ε.Σταμάτη, Αντιστράτηγου Ε.Α, ΚΥΡΙΟΙ ΠΑΤΕ ΓΙΑ ΥΠΝΟ. Ο αρχηγός ΓΕΕΦ, αντιστράτηγος Γ.Ντενίσης διώχνεται από την Κύπρο γιατί διαφωνεί. Τον αντικαθιστά ο ταξίαρχος Μ.Γεωργίτσης. Αφού εκκαθαρίζονται οι μονάδες από τα Μακαριακά στοιχεία, ο συνταγματάρχης Κ.Κομπόκης, διοικητής των Καταδρομέων, διέταξε: «Η ενέργεια θα είναι κανονική στρατιωτική επιχείρηση της Ε.Φ., διαταχθείσα υπό της στρατιωτικής ιεραρχίας. Επομένως, δεν τίθεται θέμα μυήσεως των στελεχών ή διλήμματος ως προς την συμμετοχή»!!!!

    Ο Κύπριος υπουργός Άμυνας Κ.Παπακώστας ξεκαθαρίζει: «Τους Τούρκους έφερε η Χούντα της Αθήνας και η ΕΟΚΑ Βʼ». Η τουρκική εισβολή αφέθηκε να εκδηλωθεί ανεμπόδιστη. Οι μονάδες μακριά από τις θέσεις άμυνας, προστάτευαν το πραξικόπημα, καταδίωκαν οπαδούς του Μακάριου-ΑΚΕΛ. Το ΓΕΣ-ΓΕΕΘΑ καθησύχαζε κάνοντας λόγο για «επίδειξη δύναμης» και ο Ταξίαρχος Γεωργίτσης παρότρυνε τους αξιωματικούς «Δεν υπάρχει πρόβλημα. Κύριοι, πάτε για ύπνο». Την επόμενη μέρα έγινε η εισβολή!

    Μοναδική έννοια των Στρατηγών να αποφύγουν τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, πρόταγμα και των ΗΠΑ. Γράφει ο Μ.Πιμπλής (ΒΙΒΛΙΟΔΡΟΜΙΟ, 28-29/3/09), παρουσιάζοντας το βιβλίο του Β.Γκουρογιάννη: «Ποιος καμαρώνει τέτοια μάνα; Αναρωτιέται ένας από τους ήρωες του Β.Γκουρογιάννη. Και εννοεί την Ελλάδα. Την Ελλάδα που έκανε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου το1974, την Ελλάδα που συμπεριφέρθηκε σαν ξέφραγο αμπέλι κατά την εισβολή που ακολούθησε, ταπεινώνοντας τα παιδιά της. Τους κληρωτούς που είχε να φυλάνε το μαντρί και που εν τέλει τους μετέτρεψε σε πρόβατα».

    Αναλώσιμοι. Επιστολή Αβέρωφ προς Καραμανλή (13/2/1975) εκτιμά μεταξύ άλλων σκοπών πραξικοπήματος: «εν περιπτώσει συγκρούσεως με την Τουρκίαν, νʼ απασχοληθούν τουρκικαί δυνάμεις εν Κύπρω ώστε νʼ ανακουφισθούν Έβρος και Νήσοι»!!!

    Θύματα; Περίπου 2000 Ελλαδίτες φαντάροι και αξιωματικοί συμμετείχαν στα γεγονότα. Σκοτώθηκαν 4119 Έλληνες, τραυματίστηκαν 10500, ξεριζώθηκαν 200000. Επίσης, σκοτώθηκαν 1193 Τούρκοι, τραυματίστηκαν 747, εκπατρίστηκαν 50000. Συνυπολογίζουμε τους κατεστραμμένους σωματικά-ψυχικά ΕΛΔΥΚάριους, τις βιασμένες υπάρξεις, συχνά και από τους απελευθερωτές Τούρκους που κατέστρεφαν, λεηλατούσαν τα πάντα, το ατελείωτο δράμα των συγγενών των Αγνοουμένων.

    Άμαχοι, αιχμάλωτοι και των δύο πλευρών που έπεσαν από τις σφαίρες θρασύδειλων ακροδεξιών Ε/Κ-Τ/Κ, αλλά κυρίως από Ε.Φ-ΕΛΔΥΚ-Τουρκικό στρατό. Το συγκλονιστικό έργο του Ρονί Αλασόρ, ΔΙΑΤΑΓΗ: ΕΚΤΕΛΕΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ αποτελεί απτή απόδειξη των τουρκικών βιαιοτήτων, πολύ πριν την κυνική ομολογία του Α.Ολγκάτς στην τουρκική τηλεόραση.

    Τα βιβλία ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ, ΟΙ ΑΓΝΟΗΘΕΝΤΕΣ 1974 (Π.Νεοκλέους) προσφέρουν αποδείξεις ελληνικών ωμοτήτων. Εγκλήματα πολέμου για τα οποία οι φαντάροι βασανίζονται από ενοχές. Ο Ε.Σταμάτης, αφήνοντας υπονοούμενα για την εν ψυχρώ εκτέλεση δεκάδων Τούρκων φαντάρων από τη μονάδα του (31 Μοίρα Καταδρομέων), στο ύψωμα Κοτζάκαγια και τη μετέπειτα παγίδευση των νεκρών με χειροβομβίδες (ανατινάζοντας αυτούς που φρόντισαν τους νεκρούς), πανηγυρίζει: «Παραβέλαξαν από τη νίλα τους. Οι νυχτομάχοι της 31 ΜΚ τιμώρησαν πολύ σκληρά και πετσόκοψαν αυτόν που μαγάριζε τον τόπο»!!!

    Το αίμα φέρνει αίμα. Υπερηφανεύεται «οι Τούρκοι σκυλιασμένοι και λυσσασμένοι από τον χαλασμό που έπαθαν, όταν έπιαναν αιχμάλωτο με στολή παραλλαγής, έστω και κυνηγό, ξεθύμαιναν την οργή τους επάνω του και τον σκότωναν επί τόπου, γιατί νόμιζαν ότι ήταν καταδρομέας».

    Μελετήσαμε την σταδιοδρομία του Ε.Σταμάτη. Το 1995, προήχθη σε υποστράτηγο και διετέλεσε διοικητής της ΙΙ Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού στην Έδεσσα. Το 1997 έγινε αντιστράτηγος και διοίκησε επί διετία το Βʼ Σώμα Στρατού στη Βέροια.

    Σκεφτόμαστε, ότι οι συγκεκριμένες μονάδες τροφοδότησαν τις ελληνικές «ειρηνευτικές αποστολές». Ο νοών νοείτω…..

    ΤΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΔΥΚ ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΥΣ

    ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ.

    Είναι ενδεικτικό του πώς η αστική δημοκρατία αντιμετώπισε τους Χουντικούς ότι εκτός των πρωταγωνιστών-πραξικοπηματιών που δικάστηκαν στη Δίκη της Χούντας, η υπόλοιπη χουντική στρατιωτική ηγεσία, άμεσα εμπλεκόμενη στο Κυπριακό δράμα και απούσα την ώρα του Αττίλα, επιβραβεύτηκε!!!

    Ο Παπανικολάου αποστρατεύτηκε με τίτλο επίτιμου αρχηγού Αεροπορίας. Ο Μπονάνος, αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, αποστρατεύτηκε όπως και ο αρχηγός στρατού Γαλατσάνος. Ο Αραπάκης, αρχηγός ναυτικού μέχρι 4-1-1975, τιμήθηκε ως επίτιμος αρχηγός Ναυτικού. Το μεγαλείο των ανδρών αποκαλύπτεται από τη δήλωση Μπονάνου: «η Τουρκία επιτίθεται στην Κύπρο. Η Κύπρος δεν είναι Ελλάδα»!!!

    Η δημοκρατική Ελλάδα κατέκρινε τους κληρωτούς της ΕΛΔΥΚ ως «χουνταίους, πραξικοπηματίες», ενώ πολλοί χουντικοί αξιωματικοί πήραν παράσημα και αναμνηστικά μετάλλια. Σταδιακά, ο ελληνικός στρατός άρχισε να εμπλέκεται ολοένα περισσότερο σε αποστολές εκτός συνόρων και πρώτο το ΠΑΣΟΚ (Α.Τσοχατζόπουλος, 1998) ψήφισε νόμο, με τον οποίο όσοι πολέμησαν στην Κύπρο θα έπρεπε να έχουν τα ίδια ευεργετήματα με τους προηγούμενους πολεμιστές.

    Μνημεία της ΕΛΔΥΚ, μουσεία και νεκροταφεία αφθονούν αλλά ο νόμος έμεινε ανεφάρμοστος. Προεδρικό διάταγμα (Κ.Στεφανόπουλου, 21-6-2002) προβλέπει απονομή ηθικών αμοιβών στους εξ Ελλάδος στρατιωτικούς που πολέμησαν στην Κύπρο (περίοδο 1963-67 και 1974). Μεταξύ των «τιμώμενων» βρίσκονται γνωστοί πραξικοπηματίες, δολοφόνοι Κυπρίων, άνθρωποι όπως ο Χ.Χίος που μαζί με το ταξίαρχο Γεωργίτση ετοίμασαν το σχέδιο ΗΦΑΙΣΤΟΣ (περιελάμβανε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις Τ/Κ). Αναφέρουμε ενδεικτικά: ταγματάρχης Α.Μανιάτης, Π.Παπαδάκης, Α.Σκλαβενίτης-αρχηγός της ΕΟΚΑ Βʼ στο τέλος, Κ.Κομπόκης, Α.Λιασκώνης, Θ.Ρόκας (ο Μ.Δρουσιώτης παρουσιάζει πλήρη κατάλογο στο βιβλίο 1974 ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ).

    Το πολυνομοσχέδιο των Ένοπλων Δυνάμεων του υπουργού Εθνικής Άμυνας Β.Μεϊμαράκη (ψήφισαν 162 βουλευτές Ν.Δ-ΛΑΟΣ), έχοντας ως αιχμή την ικανοποίηση αντιδραστικών γραμματίων του χθες, δικαιώνοντας τα εγκλήματα της ΕΛΔΥΚ που έλαβαν χώρα το 1964 στην Τυληρία-Λευκωσία, το 1967 στην Κοφίνου-Αγ. Θεοδώρους και το 1974, ουσιαστικά ετοίμασε το νομοθετικό πλαίσιο του νέου ελληνικού στρατού. Είναι πλήρως ενταγμένο στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς αυξημένης εμπλοκής στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Επιδιωκόμενοι στόχοι η περιχαράκωση των στελεχών, η αλίευση μισθοφόρων και η εξασφάλιση εθελοντικής εργασίας.

    Προβλέπεται η χορήγηση αδειών περιπτέρων σε άτομα με αναπηρία, σε πολύτεχνες οικογένειες και κατά προτεραιότητα, σε πολεμιστές της Κύπρου. Ακολουθεί πρόβλεψη προαγωγής για όσους αποβιώσουν «κατά την εκτέλεση διατεταγμένης αποστολής που συνεπάγεται επαυξημένο κίνδυνο», στον ανώτατο βαθμό που προβλέπεται για την ειδικότητα τους. Από το ακαδημαϊκό έτος 2008-2009 στα Ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα-Ανώτερες Στρατιωτικές Σχολές Υπαξιωματικών (ΑΣΕΙ-ΑΣΣΥ) εισάγονται μέχρι ποσοστού 35% τα τέκνα πολυτέκνων, οικογενειών με (3) παιδιά, τέκνα ή αδελφοί αναπήρων και τραυματισθέντων σε πολεμικές επιχειρήσεις ή ειρηνικής περιόδου με αναπηρία (67%), τέκνα μονίμων και εφέδρων που πολέμησαν στην Κύπρο (1963-1974).

    Μιλιταρισμός και προνόμια για την στρατιωτική κάστα πάνε μαζί, ενώ η κυβέρνηση «βολεύει» ολόκληρη την οικογένεια του στρατιωτικού. Για πρώτη φορά παρέχεται δικαίωμα μεταβίβασης αδειών περιπτέρου, λόγω διαδοχής και στις χήρες θυγατέρες αναπήρων πολέμου!!!

    Απάντηση σε όλους αυτούς είναι η στάση του ΔΙΚΤΥΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ που αρνούνται να πάνε στην ΕΛΔΥΚ, αρνούνται τη μετάθεση εκτός συνόρων. Αξιοπρεπής στάση σεβασμού του Κυπριακού λαού, αγωνιστική στάση απέναντι στον ελληνικό στρατό και τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που παράνομα πιέζουν τους στρατεύσιμους να αποδεχτούν τη μετάθεση στην Κύπρο.

    ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ

    ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

    ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437

    Diktiospartakos.blogspot.com

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 25/07/2009

  36. ο φακελος δεν ανοιγει γιατι το πραξικοπημα το προκαλεσε ο μακαριος σε συννενοηση με ελληνες πολιτικους και στρατιωτικους πλην του ιωαννιδη ηταν στοχος για επαναφορα δημοκρατιας….επιστολη στον γκιζικη αποσταλη πρωτα στον καραμανλη…….

    Σχόλιο από nikow | 26/07/2009

  37. 35 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡο:
    Πως η «μητέρα-Πατρίδα» βίασε τη «γαλανομάτα κόρη»

    Άρθρο του Σωτήρη Κοντογιάννη στην Εργατική Αλληλεγγύη #876

    «Σκέπασε, μάνα, σκέπασε γαλανομάτα κόρη, όπως εσκέπασες και εμάς και τ΄άλλα τα παιδιά σου» Έτσι έλεγε το εμβατήριο που τραγουδούσε (και τραγουδάει) ο ελληνικός στρατός για την Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση των στρατευμένων και όχι μόνο. Η Κύπρος βίωσε με τον πιο σκληρό τρόπο το σκέπασμα από το «Εθνικό Κέντρο».

    Κύπρος 24 Ιούλη 1974. Τα βέλη δείχνουν πώς η ΕΟΚΑ Β΄ πολεμούσε τους άμαχους τουρκοκύπριους.

    Αυτές τις μέρες κλείνουν 35 χρόνια από το πραξικόπημα της Χούντας και την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο και, όπως γίνεται κάθε χρόνο, οι εφημερίδες είναι για μια ακόμα φορά γεμάτες από λεπτομέρειες για τα δραματικά γεγονότα: το πραξικόπημα του Σαμψών στην Κύπρο, την ανατροπή του Μακάριου, τον Αττίλα, τους πρόσφυγες και τους αγνοούμενους, την κήρυξη του Ελληνο-Τουρκικού πολέμου αλλά και την «επιστράτευση της σαγιονάρας», την πτώση της Χούντας του Ιωαννίδη και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στις 23 Ιούλη του 1974 στην Ελλάδα.

    Η πάγια ερμηνεία, εδώ στην Ελλάδα, για τα γεγονότα αυτά που οδήγησαν τελικά στην διαίρεση της Κύπρου και την δημιουργία δύο χωριστών κρατών στο νησί (έστω και εάν η ελληνική και η ελληνοκυπριακή διπλωματία έχει καταφέρει να μην αναγνωριστεί το «ψευδο»κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου από καμιά, σχεδόν, κυβέρνηση του πλανήτη) ήταν πάντα η «τουρκική επιθετικότητα» που είχε, φυσικά, όχι μόνο την συγκατάθεση αλλά και την ενεργό βοήθεια των αμερικανικών και βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Η τρομοκρατική δράση της ΕΟΚΑ-Β’ και του Γεώργιου Γρίβα, του διαβόητου αρχηγού της φασιστικής οργάνωσης Χ της περιόδου της Αντίστασης εδώ στην Ελλάδα, ήταν πρακτικά ξεχασμένα. Όπως «ξεχασμένα» ήταν και τα στηρίγματα που διέθεταν όλοι αυτοί οι επίδοξοι πραξικοπηματίες στην Ελλάδα, όχι μόνο τον καιρό της Χούντας αλλά και νωρίτερα.

    Αρχεία

    Δυστυχώς για την εθνικιστική ιστοριογραφία -αλλά και τους πολιτικούς που πρωτοστάτησαν σε όλα αυτά τα γεγονότα- υπάρχουν τα αρχεία των αμερικανικών και των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Και η «κακή» τους συνήθεια να τα ανοίγουν -έστω και μερικά- μετά από τριάντα χρόνια.

    Την περασμένη βδομάδα η εφημερίδα «Τα Νέα» δημοσίευσε μια έκθεση γραμμένη από τον Ρίτσαρντ Μπάραμ, τον υπεύθυνο Ελληνικών Υποθέσεων της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Ελλάδα με ημερομηνία 28 Ιουνίου του 1965. Στην έκθεση ο Μπάραμ περιγράφει τις συναντήσεις που είχε την εποχή εκείνη στο σπίτι του Μητσοτάκη με μια ομάδα στενών του συνεργατών, των πρωτεργατών της Αποστασίας που ξέσπασε λίγες μέρες αργότερα: τον Πάνο Κόκκα, τον εκδότη της διαβόητης εφημερίδας «Ελευθερία», τον Γιάννη Τσουδερό, βουλευτή της Ένωσης Κέντρου και τον Νίκο Δεληπέτρο, ειδικό απεσταλμένο του Πρωθυπουργού λίγο πριν στην Κύπρο.

    Το καλοκαίρι του 1965, όπως αποκαλύπτει ο Μπάραμ, τα σχέδια του Μητσοτάκη -που καλούσε τον υπεύθυνο Ελληνικών Υποθέσεων της Αμερικανικής Πρεσβείας στις συναντήσεις του με τους συνωμότες για να πείσει την κυβέρνηση των ΗΠΑ ότι θα αποτελούσε καλύτερη λύση από ότι η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου- περιλάμβαναν και την ανατροπή του Μακάριου στην Κύπρο, εάν χρειαζόταν ακόμα και με πραξικόπημα.

    Στην πραγματικότητα ο Μητσοτάκης δεν ήταν μόνος. Η ανατροπή του Μακάριου και η προώθηση της υπόθεσης της «Ένωσης» της Κύπρου με την Ελλάδα -το σχέδιο που προσπάθησαν να βάλει μπροστά τον Ιούλη του 1974 ο Ιωαννίδης και ο Σαμψών -προετοιμαζόταν ήδη 10 χρόνια νωρίτερα.

    Τον Ιούλη του 1974 τα τουρκικά στρατεύματα μπήκαν τελικά στην Κύπρο. Ήταν η τρίτη φορά που το επιχειρούσαν. Και τις δυο προηγούμενες αυτό που είχε μεσολαβήσει ήταν οι προσπάθειες της «μητέρας πατρίδας» -της Ελλάδας- να επιβάλλει τα σχέδιά της με την βία. Το 1964 και το 1967 οι κρίσεις εκτονώθηκαν μέσα από την παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Το 1974 κατέληξε στον πόλεμο.

    Τον Αύγουστο του 1964 ο Τζόνσον, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, έστειλε στον Παπανδρέου, τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, ένα σχέδιο για την επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος. Το σχέδιο αυτό, που είχε την υπογραφή του Ντιν Ατσεσον, του υπουργού Εξωτερικών του Τζόνσον, ήταν προϊόν μυστικών διαβουλεύσεων ανάμεσα στην Ελλάδα, την Τουρκία και τις ΗΠΑ. Το σχέδιο προέβλεπε την παραχώρηση της Χερσονήσου της Καρπασίας (που αντιστοιχεί στο 4.6% του εδάφους της Κύπρου) στην Τουρκία και την ένωση του υπόλοιπου νησιού με την Ελλάδα. Η μόνη υποχρέωση που θα είχε η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να αυξήσει τους νομούς της Κύπρου από 5 σε 7 και να δεχτεί Τούρκους νομάρχες στις δυο από αυτές -που θα διορίζονταν φυσικά από την ίδια την ελληνική κυβέρνηση.

    Η άρχουσα τάξη στην Ελλάδα έτριβε τα χέρια της από ικανοποίηση για την «επιτυχία». Όπως απαντούσε χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Παπανδρέου στους εθνικιστές που επέκριναν τις «απαράδεκτες παραχωρήσεις» προς την Τουρκία «μας προσφέρουν μια πολυκατοικία έναντι αντιπαροχής ενός διαμερίσματος». Ένα μόνο πρόβλημα υπήρχε σε αυτό το σχέδιο: ο Μακάριος.

    Διαβουλεύσεις

    Η Κύπρος είχε ανακηρυχθεί από το 1960 ανεξάρτητο κράτος. Στις μυστικές διαβουλεύσεις για το σχέδιο Ατσεσον, που έγιναν στη Γενεύη, η κυβέρνηση της Κύπρου δεν είχε καν προσκληθεί. Ο Παπανδρέου είχε στείλει στην Κύπρο τον Δεληπέτρο -που ήταν διευθυντής του ιδιαιτέρου γραφείου του εκείνη την εποχή- για να τον πείσει. Ο Μακάριος τον πέταξε έξω με τις κλωτσιές. Στο βιβλίο που έγραψε χρόνια μετά ο Δεληπέτρος («Αποφάσισα να μιλήσω») λέει ότι τον έδιωξε με αυτά τα λόγια: «Μ΄ αυτόν τον Καλαμαρά εδώ θα… πάθωμε ένωση»!

    Μετά την αποπομπή του Δεληπέτρου η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου στράφηκε σε πιο δυναμικά μέτρα: τον Ιούνη του 1964 ο Παπανδρέου διορίζει αρχηγό της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοικήσεως Αμύνης Κύπρου τον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα. Και παράλληλα αρχίζει η αποστολή, με κάθε μυστικότητα, στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο, της διαβόητης «Μεραρχία Κύπρου», για να «θωρακίσει τα ελληνικά αμυντικά σχέδια».

    Ο πραγματικός στόχος, φυσικά, της αποστολής του Γρίβα και της Μεραρχίας του στην Κύπρο δεν ήταν η «άμυνα». «Ωστόσο, όπως αποκαλύπτεται σήμερα από έγγραφα των αμερικανικών κρατικών αρχείων» έγραφε πριν από δυο χρόνια ο Μακάριος Δρουσιώτης, «η κάθοδος του Γρίβα και της μεραρχίας στην Κύπρο είχε αποφασιστεί με την παρότρυνση των ΗΠΑ και την ανοχή της Τουρκίας. Κύρια αποστολή της μεραρχίας ήταν να αποτρέψει τον κίνδυνο κομμουνιστικοποίησης της Κύπρου. Ήταν η εποχή που προετοιμάζονταν οι συνομιλίες για λύση διπλής Ένωσης (σχέδιο ʼτσεσον), με τον Μακάριο να αντιδρά και να επιδιώκει συμμαχία με τη Σ. Ένωση και την Αίγυπτο…»

    Μπορεί ο Δρουσιώτης να θεωρεί ότι οι κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης είχαν την ανοχή της Τουρκίας. Ο Γρίβας, όμως, ήταν κόκκινο πανί για την τουρκική κοινότητα στην Κύπρο: την περίοδο του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στη Βρετανική αποικιοκρατία ο Γρίβας, ο αρχηγός τότε της ΕΟΚΑ, ήταν απασχολημένος, κύρια, με την «απώθηση» των «ερυθρών» -Τούρκων και Κομμουνιστών- παρά με τον πόλεμο ενάντια στις δυνάμεις κατοχής. Και μόλις πάτησε το πόδι του στην Κύπρο φρόντισε να θυμίσει σε όλους το «ένδοξο» παρελθόν του. Τον Αύγουστο του 1964 τουρκικά στρατιωτικά αεροσκάφη βομβάρδισαν ελληνικές στρατιωτικές θέσεις στην περιοχή της Τηλλυρίας και του κόλπου του Ξερού.

    Το σχέδιο Ατσεσον ήταν πλέον νεκρό. Ο Τζον Σωσσίδης, ο Μακιαβέλι της ελληνικής διπλωματίας που συμμετείχε στις διαβουλεύσεις της Γενεύης σαν απεσταλμένος της ελληνικής κυβέρνησης, σε μια συνέντευξή του στο Βήμα λίγα χρόνια πριν περιέγραφε με γλαφυρότητα την απότομη μεταστροφή της ελληνικής κυβέρνησης. «Ο Παπανδρέου την επομένη μου είπε να πάω, να επιστρέψω εις τη Γενεύη και να αποδεχθώ το σχέδιο. Πράγματι μετέβην αεροπορικώς. Το ίδιο απόγευμα απεδέχθην το σχέδιο… Σε μια ώρα με πήρε στο τηλέφωνο και μου είπε ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί το σχέδιο διότι ο Μακάριος αντιδρά και θα έχουμε αιματοχυσία εις την Κύπρο…»

    Ο Παπανδρέου, σύμφωνα με τον Σωσσίδη, άλλαξε γνώμη μέσα στις επόμενες μέρες. «Δεν ήταν η πρώτη φορά που άλλαζε γνώμη. Το συνήθιζε αυτό. Και είχαμε την κατάληξη που είχαμε…»

    Ανατροπή

    Όπως αποκαλύπτει ο Σωσσίδης η κυβέρνηση του Παπανδρέου άρχισε να μελετάει το ενδεχόμενο ανατροπής του Μακάριου. Αλλά είχε χάσει πια την εμπιστοσύνη των στελεχών του. Τον Ιούνη του 1965 ο Μητσοτάκης, σύμφωνα με την έκθεση του Μπάραμ κατηγορούσε τον Παπανδρέου για «δειλία». Η χώρα χρειαζόταν έναν πιο δυναμικό ηγέτη για να υλοποιήσει το «εθνικό μας όραμα» -την ανατροπή του Μακάριου και την πολυπόθητη Ένωση.

    Όπως φαίνεται από την έκθεση Μπάραμ, το Κυπριακό και το Σχέδιο Ατσεσον έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην πορεία προς την αποστασία. Ο Μητσοτάκης υπερασπίζεται, ακόμα και σήμερα, στην απάντησή του στα Νέα σθεναρά το αμερικανικό σχέδιο -μια συνήθεια που από ότι φάνηκε στην συνέχεια με τον Πόλεμο στον Κόλπο και τις στενές φιλίες με την οικογένεια Μπους δεν την έχασε ποτέ στη ζωή του. Στον μακρύ κατάλογο των στελεχών της Ένωσης Κέντρου που συντάχθηκαν στη μια ή την άλλη φάση με το Παλάτι και τις ‘λύσεις’ του περιλαμβάνονται τα ονόματα όλων των βασικών πρωταγωνιστών του σχεδίου Ατσεσον.

    Η χούντα άφησε φυσικά στη θέση του τον Γρίβα. Λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα στην Αθήνα, οι ελληνικές δυνάμεις στην Κύπρο εξαπέλυσαν επίθεση στο χωριό Κοφίνου -με επίσημο απολογισμό 24 Τουρκοκύπριους νεκρούς και πάνω από 1000 άστεγους! Λίγες μέρες αργότερα και κάτω από τις απειλές της Τουρκίας για επέμβαση, ο Γρίβας έφυγε για την Αθήνα ‘με εισιτήριο μονής διαδρομής’ όπως γράφει ο Δρουσιώτης.

    Φυσικά, όπως ξέρουμε, δεν ήταν πραγματικά μονής διαδρομής: το 1971 η Χούντα ξαναέστειλε πίσω τον Γρίβα στην Κύπρο, για να οργανώσει την ΕΟΚΑ-Β. Ο Γρίβας πέθανε τον Ιανουάριο του 1974 και δεν πρόλαβε να οργανώσει το πολυπόθητο πραξικόπημα. Το κενό προσπάθησε να το καλύψει άμεσα η ελληνική χούντα. Με τα γνωστά αποτελέσματα.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 27/07/2009

  38. ΑΚ175/2009

    20η Ιουλίου 1974
    35 χρόνια μετά
    Θυμούμαστε και προειδοποιούμε

    Δεν Ξεχνούμε. Δεν ξεχνούμε αυτούς που αδράξανε τις πύλες και τις ανοίξαν στον εχθρό. Δεν ξεχνούμε τους σκοτωμένους , το ξεσπιτωμό και την κατοχή.

    Στις 20 Ιουλίου 1974 με πρόσχημα την ανατροπή της Συνταγματικής τάξης από το πραξικόπημα σε βάρος της Κυβέρνησης Μακαρίου, που προηγήθηκε στις 15/7/1974, τέθηκε σε εφαρμογή η βασικότερη φάση της Βρεττανο Τουρκικής συνομωσίας σε βάρος της Κύπρου και του Λαού της με άξονα της την Τουρκική στρατιωτική εισβολή. Στόχος της Τουρκικής στρατιωτικής εισβολής δεν ήταν η αποκατάσταση της Συνταγματικής Νομιμότητας στην Κύπρο αλλά η υλοποίηση του σχεδίου διαχωρισμού της Κύπρου σε Τουρκικό και Ελληνικό μέρος, επιδίωξη την οποία απέτυχαν να υλοποιήσουν το 1960 που συζητείτο η αποαποικιοποίηση της Κύπρου. Ο τρόπος που θα επιτυγχάνετο ο στόχος ήταν να κατακτηθεί έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας από το οποίο να εκδιωχθεί ο γηγενής Ελληνοκυπριακός πληθυσμός, ο οποίος πλειοψηφούσε με ποσοστό πέραν του 85% , και εκεί να συγκεντρωθούν όλοι οι Τουρκοκύπριοι από όλα τα μέρη της Κύπρου. Με πρωτοφανή βιαιότητα έγινε το Εθνικό ξεκαθάρισμα των Ελληνοκυπρίων από τα κατεχόμενα με τη μέθοδο των δολοφονιών, απαγωγών, κακομεταχείρισης, βιασμών αιχμαλωσίας, φόρτωμα σε λεωφορεία και βίαιη μεταφορά στις ελεύθερες περιοχές . Ο τελικός απολογισμός ήταν 200.000 πρόσφυγες, 6.000 νεκροί, 1619 αιχμάλωτοι πολέμου και απαχθέντες πολίτες των οποίων η τύχη άρχισε μόλις πρόσφατα να αποκαλύπτεται μέσα από ομαδικούς τάφους.

    Το δεύτερο σκέλος , της συνομωσίας, που αφορούσε τη μεταφορά και συγκέντρωση όλων των Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα επιτεύχθηκε μετά από ωμό εκβιασμό της ΄Αγκυρας να προχωρήσει σε κατάληψη ολόκληρης της Κύπρου αν δεν επετρέπετο να συρθούν οι Τουρκοκύπριοι, έστω και παρά τη θέληση τους, όλοι στα κατεχόμενα. Αυτό έγινε με συμφωνία μέσω του ΟΗΕ να μεταφερθούν οι Τουρκοκύπριοι, τάχα για ανθρωπιστικούς λόγους, προσωρινά, για να επανενωθούν οι οικογένειες που είχαν χωρίσει ως αποτέλεσμα του πολέμου, με αντάλλαγμα να επιτραπεί στις 20.000 Ελληνοκύπριους που εξακολουθούσαν να ευρίσκονται στην Καρπασία να παραμείνουν εκεί. (Η συμφωνία της 3ης Βιέννης) Οι Τουρκοκύπριοι μεταφέρθησαν στα κατεχόμενα ενώ οι εγκλωβισμένοι στην Καρπασία έχουν μειωθεί στους 300 περίπου γέρους.

    Αμέσως μετά την εκεχειρία, και αφού ο Μακάριος δεν είχε σκοτωθεί , όπως είχε σχεδιασθεί, η Βρεττανική Διπλωματία μερίμνησε να τροχιοδρομηθεί πορεία μέσα από την οποία:

    (α) Θα εδίδετο χρόνος στην Τουρκία να εδραιώσει τα κατοχικά δεδομένα και να δημιουργήσει τις συνθήκες υλοποίησης της λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας , λειτουργώντας παράνομο Κράτος στα κατεχόμενα με υποτελή Τουρκοκυπριακή διοίκηση.
    (β) Μέσα σε αυτόν το χρόνο, το Κυπριακό να εκφυλίζεται συνεχώς και μεθοδικά από θέμα εισβολής, κατοχής και καταπάτησης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σε μια δικοινοτική διαφορά ποσοστών εδάφους που θα μείνει υπό Τουρκοκυπριακή Διοίκηση και διαμοιρασμού της εξουσίας στο νέο Ομόσπονδο Κυπριακό Κράτος.

    Οι Ηγέτες μας, διαχρονικά , είτε απέτυχαν να εκτιμήσουν τις επιδιώξεις της Βρεττανικής Διπλωματίας η οποία συνοδοιπορούσε με την Τουρκική Διπλωματία, είτε συνειδητά επέλεξαν να υπηρετήσουν τη Βρεττανο Τουρκική συνομωσία. Οποιοδήποτε και να συμβαίνει από τα δύο, η ουσία είναι ότι σήμερα 35 χρόνια μετά, με την πολιτική που ακολουθείται και το στόχο που επιδιώκεται για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, το Παράνομο Καθεστώς με τη συναίνεση και ανοχή της Κυπριακής Κυβέρνησης έχει εδραιωθεί, έχει εξασφαλίσει πολιτική αναβάθμιση και οικονομική στήριξη.

    Με τη δαιμονοποίηση της Πολιτικής Τάσσου Παπαδόπουλου και την υποψηφιότητα και εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι Βρεττανοί κατάφεραν να ανακόψουν μια δυνητική πορεία αλλαγής, καλλιεργώντας διεθνώς μια εικόνα ετοιμότητας του νέου Προέδρου, Δημήτρη Χριστόφια, να λύσει το Κυπριακό.
    Βέβαια οι Βρεττανοί ποτέ δεν προσβλέπουν σε λύση δίκαιη του Κυπριακού που να αποκαθιστά τη Διεθνή νομιμότητα στην Κύπρο. Μόνιμος στόχος της Βρεττανικής Διπλωματίας είναι η νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων την οποία προσπαθούν να εκμαιεύσουν από τον νέο Πρόεδρο με κολακείες , παγιδεύσεις και ψεύτικες υποσχέσεις.

    Γιαυτό , αφού μέσα από τις απευθείας διαπραγματεύσεις, στη βάση που διεξάγονται, έχουν εξασφαλίσει και άλλες υποχωρήσεις από μέρους μας, αφού αναβαθμίστηκε περαιτέρω το Παράνομο Καθεστώς, τόσο πολιτικά, όσο και οικονομικά, σε συνεργασία και συντονισμό με την Αμερική, την Τουρκία και την άβουλη Ευρώπη, κλιμακώνουν τις πιέσεις και τους εκβιασμούς για να οδηγηθούμε σε λύση μέχρι το τέλος του έτους.

    Το Διεθνές σκηνικό φαίνεται να απαιτεί όπως το Κυπριακό λυθεί τώρα, στη βάση των κατοχικών δεδομένων, ή τουλάχιστον να υπογραφεί μια συμφωνία αρχών. Να υπογραφεί ότι η λύση θα είναι Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία , με όλες τις άχρηστες «γαρνιτούρες» περί αρχών που πλασάρονται παράλληλα, για προπέτασμα.
    Επιδιώκεται δηλαδή με μια τέτοια καταρχήν συμφωνία να κατοχυρώσουν όλα όσα έχει εξασφαλίσει η Τουρκία, μέσα από τις συνομιλίες «θέατρο» και να δημιουργηθεί το άλλοθι στους Βρεττανούς Αμερικανούς και Ευρωπαίους να αναπτύξουν απευθείας δραστηριότητες με το Παράνομο Καθεστώς , ωσάν να είναι Κράτος, έστω και χωρίς ανταλλαγή Πρέσβεων.

    Εμάς οι Ηγέτες μας θα διαλαλούν ότι ο αγώνας συνεχίζεται και ότι διεκδικούν τα δίκαια μας …
    Οι Ηγέτες μας, όχι μόνο δεν ζήτησαν με Δημοψήφισμα από το 1977 να πάρουν την άποψη του Λαού κατά πόσον θα συμφωνούσε να τουρκέψει ένα μέρος της Κύπρου με λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας , αλλά και όταν ο λαός το 2004 απέρριψε τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία καταψηφίζοντας το απαράδεκτο Διζωνικό Δικοινοτικό Σχέδιο ΑΝΑΝ, προκλητικά πέταξαν στον κάλαθο των αχρήστων την ετυμηγορία του και σε συγχορδία με τους Βρεττανούς εξακολουθούν να επιχειρούν να του φορτώσουν τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, με το έτσι θέλω.

    Προειδοποιούμε ότι οι πρόσφυγες δεν θα δεσμεύονται με οποιαδήποτε μονομερή συμφωνία η οποία να τους απεμπολεί το αναφαίρετο δικαίωμα της επιστροφής και επανεγκατάστασης στις πατρογονικές εστίες, απελευθερωμένες από τον Τουρκικό στρατό, τους Τούρκους και άλλους ξένους έποικους και σφετεριστές, καθώς και τους Τουρκοκύπριους οι οποίοι πρέπει να επιστρέψουν και αυτοί στα δικά τους τα χωριά. Καλούμε τους αδελφούς πρόσφυγες να μην πέσουν θύμα της Βρεττανικής προβοκάτσιας που θέλει να μας χωρίσει σε πρόσφυγες επιστρέφοντες και μη. Η μοίρα μας είναι κοινή και η επίλυση του Κυπριακού πρέπει να είναι συνολική με την ταυτόχρονη δικαίωση όλων μας.
    Καλούμε τον υπόλοιπο Κυπριακό λαό, να λάβει σοβαρά υπόψη ότι με τη νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων και την εγκατάλειψη των κατεχομένων περιοχών στους Τούρκους θα ανοίξει ο δρόμος για την Τουρκία να αρχίσει να επιβουλεύεται την υπόλοιπη Κύπρο.
    Δεν σώζεται η Κύπρος με τη νομιμοποίηση της κατοχής και των κατοχικών δεδομένων. Αντίθετα, μόλις υπογραφεί η λύση θα μας γυρίσουν όλοι την πλάτη και θα μας αφήσουν στο έλεος των επεκτατικών ορέξεων της ΄Αγκυρας.

    Το μήνυμα μας σε αυτή την 35η χρονιά που η κατοχή συνεχίζεται είναι ξεκάθαρο:
    • Απορρίπτουμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας την άποψη ότι φταίξαμε ως Λαός το 1974 και πρέπει να πληρώσουμε τίμημα.
    • Απορρίπτουμε τον εμπαιγμό ότι με λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας θα επιστρέψουν πρόσφυγες στην υπό Τουρκοκυπριακή Διοίκηση ζώνη.
    • Απορρίπτουμε τον ύστατο εξευτελισμό που μας επιφυλάσσεται να απεμπολήσουμε το αναφαίρετό μας δικαίωμα στην επιστροφή και επανεγκατάσταση στα χωριά μας , στα σπίτια και τις περιουσίες μας για μερικά αργύρια.
    • Απορρίπτουμε τις επιλογές αποζημίωσης και ανταλλαγής περιουσίας για να μπορέσει να υλοποιηθεί το κατοχικό δεδομένο του γεωγραφικού διαχωρισμού Ελλήνων και Τούρκων της Κύπρου..
    • Πρέπει να σταματήσει η πορεία προς λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας τώρα και άμεσα, διαφορετικά, αν τελικά επιβληθεί, τα κατεχόμενα σε πρώτη φάση θα τουρκέψουν και θα υποθηκευθεί το μέλλον του Κυπριακού Ελληνισμού στην ελεύθερη Κύπρο στον Τουρκικό επεκτατισμό με ημερομηνία λήξης.
    • Πρέπει να αντέξουμε και να παλέψουμε για τη μόνη καθαρή λύση που είναι μόνο η απελευθέρωση και σε αυτή θα επιμείνουμε μέχρι τέλους.
    • Διεκδικούμε ότι απολαμβάνει ο κάθε άλλος Ευρωπαίος πολίτης.

    Μην παρασύρεσθε αδέλφια με τις ψεύτικες υποσχέσεις και τις κολακείες των Βρεττανών, Αμερικανών. Διψούν για την υπογραφή μας για να «κλήσει» το Κυπριακό κατά τρόπο που να διασφαλίζει τα δικά τους συμφέροντα, έστω και αν αυτό θα σημαίνει νομιμοποίηση του εγκλήματος που διεπράχθει σε βάρος μας. Αν τα καταφέρουν θα μας κάνουν περίγελο του κόσμου και της Ιστορίας.
    Μπορούμε και με τη βοήθεια και του θεού ο αγώνας μας θα είναι νικηφόρος.

    Για το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια
    Ιωάννης Σιεκέρσαββας
    Γραμματέας

    Σχόλιο από Αδούλωτη Κερύνεια | 27/07/2009

  39. Γιορτάζουμε γιατί χάθηκε άλλο ένα κομμάτι ελληνικό;

    ΟΤΑΝ έχεις χάσει ελληνικό έδαφος, πώς μπορείς να λες ότι γιορτάζεις την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Όταν αυτήν την αποκατάσταση την πλήρωσε η Κυρήνεια, η Μόρφου, ο Πενταδάκτυλος…

    Οταν οι μανάδες, τα αδέλφια και τα παιδιά ακόμη αναζητούν, ψάχνουν, δεν λένε να βγάλουν τα μαύρα για τους δικούς τους, τους 1.619, που εδώ και 35 χρόνια ακόμη αγνοούνται και κανείς δεν τους λέει έστω πού είναι θαμμένοι, να πάνε να ανάψουν ένα κερί…

    Οταν ο τύμβος της Μακεδονίτισσας είναι γεμάτος νεκρούς, ήρωες που έχασαν τη ζωή τους βάζοντας τα στήθη τους απέναντι στον «Αττίλα», που συνεχίζει να ζει και κρατάει δικά μας εδάφη…

    Οταν υπάρχουν χιλιάδες πρόσφυγες, που έχασαν τα σπίτια τους, το βιος τους…

    … εμείς εδώ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ! Τι; Άλλη μια χαμένη γη, ποτισμένη με αίμα ελληνικό…

    Κόστισε πολύ ακριβά η αποκατάσταση. Πληρώθηκε με ζωές, μάρτυρες, βιασμούς, λεηλασίες, βανδαλισμούς, ερείπια. Με τη μισή Κύπρο τουρκική. Κι εμείς πανηγυρίζουμε;

    Αντί να κλαίμε! Γιορτή, αντί ένα λιτό μνημόσυνο, γονατιστοί στην Κύπρο μας.

    Με την υπόσχεση, όχι απλώς ότι «δεν ξεχνάμε», αλλά ότι δεσμευόμαστε. Ότι βήμα πίσω δεν θα κάνουμε. Για αγώνα όλοι μαζί, μέχρι να ξαναδούμε την Κύπρο λεύτερη και ενωμένη. Χωρίς εποίκους και ξένα στρατεύματα κατοχής.

    Κατάργησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας την πασαρέλα στην οποία είχε… μετεξελιχθεί η «γιορτή» της 24ης Ιουλίου, αλλά πρέπει και να πάψει να λέγεται «Αποκατάσταση της Δημοκρατίας», τίτλο που εφηύραν για να κρυφτούν οι ευθύνες εκείνων που άφησαν αβοήθητη την Κύπρο, γιατί ήταν… μακράν…

    Του Μάκη Κουρή. Εφημερίδα Παρόν26/07/2009

    Η μόνη παρατήρηση μετά το εξαιρετικό ανωτέρω κείμενο:

    Πρέπει επιτέλους να αποκαλυφθούν όλα, για να επέλθει αφενός ηθική λύτρωση του Ελληνικού λαού και η δικαίωση όλων αυτών που παρόλον ότι προδόθηκαν αγωνίστηκαν εναντίον των εισβολέων και έδωσαν τη ζωή τους και αφετέρου να επέλθει η ηθική καταδίκη και ο ηθικός θάνατος αυτών που πρόδωσαν τον ελληνισμό.

    Με την ευκαιρία επαναλαμβάνω το ερώτημα: Τι εννούσε ο <> Καραμανλής όταν έλεγε (συνημμένο, που δεν το βρίσκω πλέον στο διαδίκτυο, google):

    1. ότι πρέπει να τους πείσεις για… Αν επρόκειτο για τήρηση της εκεχειρίας δεν υπήρχε ανάγκη να διαγραφεί η συνέχεια.

    2. Οι Τούρκοι θα παραβιάσουν… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Ισχύει η ίδια παρατήρηση ότι δεν πρόκειται για την εκεχειρία. Λέει θα παραβιάσουν (όχι παραβιάζουν ή παραβίασαν). Θα υπέθετα τη συμφωνία.

    3. Νομίζω ότι ξέρεις τί είναι… (ΔΙΑΓΡΑΜΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ). Which is the….. Δηλαδή τί είναι το , ή τί είναι η …. Θα υπέθετα σχέδιο ή συμφωνία.

    Κυκλοφορούν πληροφορίες ότι υπήρχε συμφωνία οι τούρκοι να αποβιβάζονταν ανατολικά, βόρεια της Αμμοχώστου και να καταλάμβαναν την προβλέπόμενη από το σχέδιο Άτσεσσον χερσόνησο της Καρπασίας. Όμως οι τούρκοι ενώ αρχικά έδειξαν ότι η απόβαση θα γινόταν εκεί εστράφησαν προς την Κερύνια και ακολούθησαν τα γνωστά πριν και μετά την 23/7/197. Δηλαδή ελευθερία των τούρκων να παραβιάζουν ανενόχλητοι την εκεχειρία ώστε να αποβιβάσουν 40.000 στρατιώτες και εκατοντάδες άρματα μάχης μέσω των οποίων κατέλαβαν το 40% της Κυπριακής γης.

    Όλα δείχνουν ότι η συμφωνία για την Καρπασία (με αντάλλαγμα την απόκατάσταση της Δημοκρατίας) ήταν γνωστή στην χουντική στρατιωτική ηγεσία καθώς και στην πολιτική ηγεσία που ακολούθησε.

    Ευριπίδης Μπίλλης

    Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ,

    Σχόλιο από Κύπριος | 28/07/2009

  40. Λοιπόν, μην αναρωτιέστε καθόλου για τους χουνταίους. Τούτοι ήσαν θλιβεροί αλήτες σε διατεταγμένη υπηρεσία δεδομένης προδοσίας στα πλαίσια του εβραιομασσωνισμού. Δεδομένο ότι αυτοί οι επίορκοι και διαβολάνθρωποι πήγαν στον πατέρα τους τον διάβολο κι αυτουνού το θέλημα έκαναν. Αναμενόμενο.
    ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ είναι οι μετέπειτα επί 35 χρόνια πωλητικοί αλήτες ΟΛΟΙ, σε Κύπρο και Ελλαδιστάν, ΓΙΑΤΙ κάλυψαν την προδωσία κι εννοώ τόσο τους κουμμουνιστές, τους δεξιούς και τους κεντρώους. Όλοι. Κατ’ εμέ είναι περισσότερο ένοχοι και τέλος το μεγαλλύτερο μερίδιο ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ έχει ο ίδιος ο απλός ΛΑΟΣ σε Κύπρο κι Ελλάδα που ξέχασε, αποσιώπησε, ανέχτηκε αυτή την συνεχιζόμενη αλητεία και Συνομωσία Σιωπής. Εφόσον ξεχνάμε, καλά παθαίνουμε. ΧΡΕΟΣ των πνευματικών ανθρώπων, όσο αναπνέουμε είναι να τους βγάλουμε τους πούστηδες αυτούς απ’ τους τάφους τους Καραμαναλήτες, Παπαδόπουλους, Παπανδρέηδες, Ιωαννίδηδες, Ντάβους, Μπονάνους, Αραπάκηδες, Γκιζίκηδες, Παπαρήγες, Φλωράκηδες, Σαμψώνηδες, Μακάριους, Γρίβες, Κληρίδηδες ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΣΟΥΜΕ με βάση την κατηγορία εγκλημάτων κατά φυσικών προσώπων, εθνική προδοσία και συγκάλυψη εγκλήματος κατά συρροήν. Άν δεν το κάνουμε αυτό άς είμαστε κι εμείς συνένοχοι των ανωτέρω αλητών.

    Σχόλιο από +ιΙερεύς Απόστολος Κ. Γάτσιας | 08/08/2009

  41. Αιχμαλωτος πολεμου του 1974 που καταλαβα τι σημενη τουρκος .Απο τοτε ψαχνω να βρω ενα προεδρο η ενα πολιτικο στη Κυπρο και την Ελλαδα που να εινε αντρας να το λεγη η καρδια του.Οιοπαδοι τους παντα τους ζιτοκραβγαζουν διοτι εινε του κομματος.Πολιτικους εχωμε πολλους (οι περισοτεροι δικηγοροι (επιτυχιμενοι διοτι το πρωτο που σπουδαζουν εινε το ψεμα)και καμποσοι ασχετοι που εινε τα πιονια των κομ ματων που δεν εχουν δικη του προτοβουλια κανουν οτι συμφερη στο κομμα δια να διατηρηθη η καρεκλα τοις εξουσιας και πως θα καλοπερασουν.Οτοι μας καμνουν οι τουρκοι στη Κυπρο στα Νησια και ολες τες ναυτικες και αεροπορικες παραβιασεις ειναι αποτελεσμα οτι ποτε δεν ειχαμε κυβερνησεις που να εχωμε προεδρο η προθυπουργο με {??????}ΝΑ ΕΙΝΑ ΑΝΤΡΑΣ ΜΕ ΜΠΕΣΙΑ,ΜΕ ΚΟΤΣΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΗ ΚΑΤΑΛΑΒΗ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ. ΤΕΡΜΑ ΟΙ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ ΠΛΕΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ.ΕΚΤΟΣ ΕΑΝ ΤΟ ΠΗΡΑΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΟΤΙ ΤΑ 400 ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΥΛΟΣΗ ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ.ΤΟΤΕ ΝΑ ΤΑ ΔΕΧΩΜΑΣΤΕ ΟΛΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΚΑΛΑ ΕΦΕΝΤΗ ΟΤΙ ΠΗΣ.ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΑΧΟΥΣ 2 ΛΟΓΙΑ ΜΟΝΟΝ -ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΜΝΟΥΝ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ-ΠΡΩΤΑ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΕΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ??ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟΝ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΕΝΟΜΕΝΑ ΕΘΝΗ. ΑΚΟΜΑ 2 ΛΟΓΙΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΡΙΠΟΥ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ 2000 ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΝΑΕΡΙΟΥ ΧΩΡΟΥ ΚΛΠ.ΕΣΕΙΣ ΕΑΝ ΣΑΣ ΤΟ ΕΚΑΜΝΕ ΜΙΑ ΣΥΜΑΧΟΣ ΧΩΡΑ ΤΙ ΘΑ ΕΚΑΜΝΕΤΕ?? ΛΟΙΠΟΝ ΚΥΡΙΟΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΔΕΝ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΑΠΙΝΩΣΕΙΣ= Η ΤΑΝ Ε ΕΠΙ ΤΑΣ- ΜΟΝΟΛΑΒΕ -ΑΕΡΑ.ΤΩΡΩ ΔΥΟ ΛΌΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ. Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΠΙΜΕΝΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΓΥΗΤΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ. ΜΕ ΤΑ ΜΙΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΚΑΙ ΜΗ ΕΧΩΝΤΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΛΙΜΝΑΖΟΥΣΑ ΝΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΝΙΞΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΤΟΥΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΣΑΣ ΑΔΕΛΦΙΑ.ΘΕΛΩ ΜΙΑ ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗ Κ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΔΗΜΟΣΙΑ. ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΓΓΥΗΤΡΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. ΝΑΙ Η ΟΧΙ.ΕΑΝ ΝΑΙ ΤΟΤΕ ΠΡΕΠΗ ΝΑ ΠΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ.ΕΓΩ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΙΝΘΥΚΗΣ ΕΓΓΥΗΣΕΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΓΓΥΗΘΩ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΘΗ Η ΝΑ ΔΙΑΛΙΘΗ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ {ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ ΧΑΓΗΣ Σ.ΑΣΦ.ΚΛΠ.}ΕΩΣ ΟΤΟΥ ΖΥΖΗΤΗΘΗ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΠΕΙΔΗ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΙΛΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΔΙΑ ΤΕΤΕΛΕΜΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΕΑ ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΗ ΝΑ ΕΧΩ ΜΟΝΙΜΑ ΝΑΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΔΙΟΤΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗ ΣΤΕΣ ΑΠΙΛΕΣ ΤΟΙΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΕ ΧΡΕΙΑΣΤΗ Η ΚΥΠΡΟΣ ΠΡΕΠΗ ΝΑ ΕΙΜΕ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΤΟ 1974 ΠΟΥ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΜΑΣ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΑ {ΚΙΣΙΝΚΕΡ ΚΑΙ ΚΛΠ}ΟΤΙ ΔΙΘΕΝ ΚΑΜΝΟΥΝ ΑΣΚΗΣΕΙΣ. ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΕΧΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ. ΠΟΥ ΕΑΝ ΤΟ 1974 ΟΤΑ ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΑ ΔΥΟ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΙΣΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟΝ ΔΕΝ ΕΚΤΕΛΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΑΤΑΓΗ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΒΥΘΙΣΟΥΝ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΠΛΕΙΑ.ΤΩΡΑ ΟΛΟΙ ΛΕΓΟΥΝ ΔΙΑ ΝΑ ΛΙΘΗ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΠΡΕΠΗ ΝΑ ΤΑ ΒΡΟΥΝ ΜΕΤΑΞΙ ΤΟΥΣ ΟΙ ΔΥΟ ΚΟΙΝΩΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΙΜΦΩΝΙΣΑΜΕ.Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΟΙΑ Η ΕΓΓΥΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΩΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟ ΔΕΚΤΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΥΝΑΜΟΙΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΑΘΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΕΙΝΕ ΟΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΘΟΥΝ ΟΙ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΖΥΡΙΧΗΣ ΠΟΥ ΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΧΩΡΕΣ ΕΣΙΝΕΛΑΒΑΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΙΣ ΚΥΠΡΟΥ.ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΑ ΛΕΓΗ ΘΑ ΦΕΡΗ 400.000 ΕΠΟΙΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΩΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΝΗ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΡΑΜΙΝΗ ΕΓΓΥΗΤΡΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΔΕΝ ΣΙΝΕΡΓΑΖΕΤΕ ΔΕΝ ΤΗΡΑ ΤΑ ΣΥΜΦΩΝΗΘΕΤΑ ΕΧΗ ΒΕΒΗΛΩΣΗ Η ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΗ ΠΕΡΑ ΤΩΝ 450 ΕΚΛΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΣΤΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΞΙΟΙ ΤΟΙΣ ΤΥΧΗΣ ΜΑΣ ΔΙΟΤΙ ΕΔΩ ΚΑΙ 35 ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΩΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΠΡΙΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΛΙΘΟΥΝ ΠΟΤΕ ΔΙΟΤΙ ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ.ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΠΛΕΚΟΜΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΩΝΤΑ ΤΟΥΡΚΙΑΣ -ΡΩΣΣΙΑΣ -ΑΜΕΡΙΚΗΣ Β.ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ΝΑΤΟ-ΙΣΡΑΗΛ.ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΘΑ ΛΙΘΗ ΜΟΝΟ ΕΑΝ ΣΥΖΙΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΛΕΚΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ ΚΑΙ ΓΝΩΜΟΝΑΜΑΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΕΙΝΕ ΟΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΟΜΟΙ-ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΕΩΜΑΤΑ-ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ-ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ.ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ ΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΑΡΕΣΕΙ Η ΟΧΙ.ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΤΡΕΛΑΝΗ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΚΟΥΩ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΠΡΕΠΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΔΥΝΗΡΕΣ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ.ΚΑΙ ΡΩΤΩ.ΕΜΕΙΣ ΕΚΑΜΑΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ,ΕΜΕΙΣ ΕΚΑΜΑΜΕ 200.000 ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ.ΕΜΕΙΣ ΕΚΑΤΑΣΤΡΕΨΑΜΕ ΚΑΙ ΒΕΒΙΛΩΣΑΜΕ ΕΚΛΗΣΙΕΣ.ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ,ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΕΣ,ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΔΙΑΛΑΚΤΟΙ.ΕΜΕΙΣ ΕΞΕΠΟΥΛΙΣΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥ ΞΕΝΟΥΣ,ΕΜΕΙΣ ΕΦΕΡΑΜΕ ΤΟΥΣ ΕΠΟΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΛΠ.ΚΑΙ ΠΕΣ ΟΤΙ ΕΚΑΜΕ ΤΕΣ ΥΠΟΧΩΡΩΣΕΙΣ? ΠΙΟ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΣΤΑΔΙΑΚΟΙ ΤΟΥΡΚΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΟΙΚΩΝ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΡΟΠΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΕΛΕΧΩΝΤΕ ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΙΩΝΟΤΗΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟΝ ΜΑΣ ΟΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑ…….

    Σχόλιο από ΣΩΤΟΣ | 24/08/2009

  42. Τουρκοκύπριος δήλωσε ότι σφαγιάστηκαν από Τούρκους στρατιώτες με λόγχες
    Μαρτυρία για εν ψυχρώ σφαγή 320 Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων

    Μία νέα συγκλονιστική μαρτυρία Τουρκοκυπρίου για εν ψυχρώ σφαγή 320 Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων κατά την εισβολή του 1974, δημοσίευσε χθες η τουρκοκυπριακή εφημερίδα Afrika.

    O Τουρκοκύπριος, ο οποίος ήταν ένας από τους συνοδούς των αιχμαλώτων που μεταφέρθηκαν με οκτώ λεωφορεία -40 αιχμάλωτοι στο κάθε λεωφορείο-, δήλωσε στην εφημερίδα ότι σφαγιάστηκαν από Τούρκους στρατιώτες με λόγχες και ξιφολόγχες. Είπε μάλιστα χαρακτηριστικά ότι η θάλασσα βάφτηκε κόκκινη από το αίμα των αιχμαλώτων.

    Οι Ελληνοκύπριοι μετέβησαν στο σημείο όπου είχε γίνει η απόβαση, δυτικά της Κερύνειας, προκειμένου να μεταφερθούν με πλοία σε φυλακές της Τουρκίας. Όταν έφθασαν εκεί είχε καταπλεύσει ένα πλοίο με Τούρκους στρατιώτες, οι οποίοι μόλις αποβιβάστηκαν και πληροφορήθηκαν ότι στα λεωφορεία βρίσκονταν Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι, τους επιτέθηκαν με ξιφολόγχες και τους σκότωσαν όλους με τρόπο άγριο.

    Δήλωσε επίσης ότι και ο ίδιος φοβήθηκε για τη ζωή του γιατί η μανία των Τούρκων στρατιωτών ήταν τόση που υπήρχε κίνδυνος να σφάξουν και τους Τουρκοκύπριους που συνόδευαν τους Ελληνοκύπριους αιχμάλωτους.

    Ο αυτόπτης μάρτυρας, που δεν θέλησε να αποκαλυφθεί το όνομά του, δήλωσε ότι οι 320 Ελληνοκύπριοι αιχμάλωτοι ίσως ετάφησαν σε κάποιο χώρο κοντά στο ξενοδοχείο Maremonte της Κερύνειας, το οποίο είχε λειτουργήσει λίγους μόνο μήνες πριν από την εισβολή.

    Στη μαρτυρία του ο Τουρκοκύπριος ανέφερε ότι η σφαγή έγινε στα τέλη Αυγούστου του 1974, δηλαδή λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής.

    Πρόκειται για το μεγαλύτερο αριθμό εν ψυχρώ δολοφονηθέντων Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων, που έχει καταγραφεί από μαρτυρία.

    http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/09/01/1708743.htm

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/09/2009

  43. Σύνδεσμος Επιζώντων Πολεμιστών 256 Τάγματος Πεζικού

    Ε Π Ι Κ Η Δ Ε Ι Ο Σ

    ΤΩΝ ΑΚΗΔΕΥΤΩΝ 35 ΧΡΟΝΙΑ

    ΜΑΡΤΥΡΙΚΩΝ ΟΣΤΩΝ

    ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΤΟΥ 256ΤΠ

    Μιχαλάκη Α. Αναστασίου

    Σάββατο 19η Δεκεμβρίου 2009, 11.00 Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου – Χαβούζας Λεμεσού.

    Ελληνίδες και Έλληνες,

    Βαθύτατα συγκλονισμένοι, υπό τους ιερούς θόλους,

    του προστάτη του στρατού μας Αγίου Γεωργίου,

    προσήλθαμε σήμερα για ένα ιερότατο καθήκον:

    Να κηδεύσουμε τα ακήδευτα, επί 35 χρόνια,

    μαρτυρικά οστά ενός από τους

    ηρωικότερους πολεμιστές μας του 1974.

    Του ήρωα συμπολεμιστή μας,

    του γενναίου Μίχαλου μας που το Βαρώσι.

    Του πιο ψηλού λεβέντη μαχητή

    του ηρωικού Δευτέρου Λόχου,

    του αποδεκατισμένου Δύο – Πενηνταέξη Τάγματος Πεζικού.

    Θυσιάστηκε μαχόμενος, ημέρα Τρίτη, 6η Αυγούστου 1974.

    Στην πολύνεκρη μάχη-μακελειό, Καραβά και Λαπήθου.

    Έπεσε, ανδρείως αγωνιζόμενος απέναντι στις ορδές του Αττίλα.

    Στις προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες του ‘74.

    Τον γάζωσαν τα πολυβόλα της τουρκικής ενέδρας

    στην Αϊρκώτισσα. Τη μαύρη Τρίτη της άλωσης των δύο ελληνίδων κωμοπόλεών μας.

    Ο Μ ι χ ά λ η ς Α ν α σ τ α σ ί ο υ,

    του Ανδρέα και της Κίκας, 22 χρόνων. Θ υ σ ι ά σ τ η κ ε :

    -Μαζί με 48 άλλους λεβέντες, αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και οπλίτες, πολεμιστές του Δύο Πενηνταέξη Τάγματος Πεζικού.

    – Μαζί με άλλους έξι, ηρωικούς συμπολεμιστές στη Λάπηθο, του Δύο – Ογδονταέξι Μηχανοκίνητου Τάγματος Πεζικού.

    – Μαζί με άλλα, τριάντα ένα παλικάρια, του Εβδομήντα Τάγματος Μηχανικού.

    Σύνολο: 86 λεβεντονιοί της Εθνικής Φρουράς,

    της μάχης Καραβά και Λαπήθου, της 6ης Αυγούστου 1974,

    στον μακρύ κατάλογο των Αγνοουμένων.

    Θυσιάστηκε ο Μίχαλός μας, στην ίδια περιοχή όπου θυσιάστηκε μαχόμενος και ο διοικητής του λόχου του,

    ο λεβέντης ανθυπολοχαγός από τα Χανιά της Κρήτης,

    ο Σταύρος ο Μπιτσάκης μας.

    Ήταν η τρίτη μάχη στην οποία πολέμησε ο κηδευόμενος ήρωας.

    Πολέμησε στη μάχη της Λεύκας, στον πρώτο Αττίλα.

    Για την εκπόρθηση των τουρκικών οχυρών της Τ.Μ.Τ.

    Όπου ο Αττίλας έστειλε, προς ενίσχυση,

    τα βομβαρδιστικά της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας,

    χωρίς όμως αποτέλεσμα.

    Στις μάχες Λεύκας, Ελιάς και Αγκολέμι,

    θυσιάστηκαν έξι πολεμιστές του τάγματός μας.

    Στις 31η Ιουλίου και 1η Αυγούστου 1974,

    ο ηρωικός Μιχάλης Αναστασίου

    έλαβε μέρος στη μάχη, για την απόκρουση του Αττίλα,

    στα ανατολικά υψώματα του χωρίου Αγριδάκι.

    Δύο συμπολεμιστές μας, του δευτέρου λόχου,

    θυσιάστηκαν εκεί, εκείνη τη μέρα.

    Τουρκικός όλμος κατέστρεψε το πολυβόλο «Γκρινόφ» του Μίχαλου, στο Αγριδάκι, χωρίς να πάθει τίποτε ο ίδιος.

    Στις τέσσερεις και τριάντα το πρωί

    της Τρίτης 6ης Αυγούστου 1974,

    εν καιρώ συμφωνημένης εκεχειρίας,

    η σιδηρόφρακτη 28η Μεραρχία του Αττίλα,

    εξαπέλυσε την επίθεσή της. Για την άλωση Καραβά και Λαπήθου. Κατέχοντας τα υψώματα του Πενταδακτύλου

    μέχρι και το Χίλια Είκοσι Τρία,

    καταπλέοντας και στις βόρειες θάλασσες,

    ο Αττίλας είχε τον Καραβά και τη Λάπηθο σε ένα ασφυκτικό «πι».

    Ο Δεύτερος Λόχος μας στον Καραβά με 56 άνδρες.

    Και ο Πρώτος Λόχος μας στη Λάπηθο με 54 άνδρες.

    Στάλθηκαν εκεί με αποστολή να τοποθετήσουν,

    περιμετρικά, τις Γαλανόλευκες Σημαίες μας,

    ώστε το ελικόπτερο των Ηνωμένων Εθνών να διαπιστώσει

    ότι ήσαν ακόμα υπό τον έλεγχο της Εθνικής Φρουράς

    οι δύο έρημες κωμοπόλεις.

    Οι πρώτες πρωινές πεζικές επιθέσεις των Τούρκων,

    αποκρούστηκαν από τους γενναίους συμπολεμιστές μας.

    Η πρώτη προέλαση των τουρκικών αρμάτων μάχης,

    ανακόπηκε με βολή δικού μας ΠΑΟ 106 χιλιοστών,

    στ΄ανατολικά κράσπεδα του Καραβά.

    Σαν λιοντάρια, με τα παμπάλαια στεν, τα μαρτίνια, τα μπρεν

    και τις χειροβομβίδες, καθήλωσαν τα στίφη του τουρκικού πεζικού, οι γενναίοι του Σταύρου Μπιτσάκη.

    Ανάμεσά τους κι ο ηρωικός μας Μίχαλος .

    Ακολούθησε η διαταγή του Αντισυνταγματάρχη διοικητή Ζαγορίτη

    για σύμπτυξη των δύο λόχων: Από Καραβά και Λάπηθο,

    στην αμυντική γραμμή Βασίλεια – Βαβυλάς.

    Στα νώτα των δύο λόχων μας, αθέατη,

    εγκαταστάθηκε στην περιοχή Αϊρκώτισσας τουρκική ενέδρα.

    Η οποία προκάλεσε φοβερές απώλειες

    στους συμπτυσσόμενους πολεμιστές,

    προτού εξουδετερωθεί αύτανδρη και η ίδια.

    Εκεί θυσιάστηκε, λίγο πριν το μεσημέρι της 6ης Αυγούστου 1974

    ο ήρωας Μιχαλάκης Αναστασίου.

    ΧΡΕΟΣ ύψιστο προς τους Αθάνατους συμπολεμιστές μας,

    χρέος και καθήκον προς τις επερχόμενες γενιές,

    οδήγησε τον Σύνδεσμό μας στην απόφαση,

    να ορθώσουμε Μνημείο Αιώνιας Ευγνωμοσύνης

    προς τους Ήρωές μας.

    Στην είσοδο της Ευρύχου.

    Στον λοφίσκο πλάϊ στην πύλη του στρατοπέδου,

    του Δύο Πενηνταέξη Τάγματος Πεζικού,

    που φέρει το όνομα του Ήρωα της ΕΟΚΑ Μάρκου Δράκου,

    στήσαμε περίβλεπτο μνημείο.

    Για τους Πενήντα Οκτώ θυσιασθέντες συμπολεμιστές μας.

    Τα ονόματά τους, μαζί και του Μίχαλού μας,

    ανεξίτηλα στο μεταλλικό τάλαντο

    της αιώνιας ελληνικής ανδρείας και αρετής.

    Τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου, τέλεσε τον Ιούλιο του 2004,

    ο αείμνηστος Πρόεδρός μας, ο Τάσσος Παπαδόπουλος,

    σε πάνδημη σεμνή τελετή.

    Ο Μιχαλάκης Αναστασίου γεννήθηκε στην Αμμόχωστό μας

    στις 8 Δεκεμβρίου 1952.

    Γιος του Ανδρέα και της Κίκας.

    Που έφυγαν από τη ζωή, με τον φρικτό πόνο του αγνοούμενου παλικαριού τους. Του Μ ί κ η τους. Έτσι τον έλεγαν.

    Μεγάλωσε σε μια πολυμελή, φτωχή αλλά συγκροτημένη οικογένεια.

    Με τ’ αδέλφια του, τον Τάσο, τον Κόκο και τη Στάλω.

    Όπου αναγιώθηκε, καλός και χρηστός χαρακτήρας.

    Νέος, πρόθυμος να μοιράζεται και να προσφέρει.

    Να αγαπά και να αγαπιέται.

    Τον χρυσό κι έμπιστο χαρακτήρα του

    Έζησαν, όσοι από εμάς υπηρετήσαμε μαζί του,

    στα δύο χρόνια της στρατιωτικής θητείας στην Εθνική Φρουρά.

    Είχε το ψηλότερο απ’ όλους ανάστημα.

    Δύο μέτρα και τέσσερα εκατοστά. Με παπούτσια νούμενο 52. Χρειαζόταν ειδική παραγγελία για στολή και άρβυλα ο Μιχάλης.

    Λόγω μεγέθους, οι συνάδελφοί του, Μίχαλο τον ξέραμε.

    Ο καλός και αγαπημένος μας γίγαντας.

    Ο δεξιοτέχνης στα ξυλουργικά.

    Που σχεδίαζε να σταθεί χρήσιμος στη δουλιά του πατέρα του.

    Στα φυλάκια του 2ου Λόχου,

    στο Στεφάνι, στο Περιστερωνάρι,

    στα Χαλάσματα της Πεντάγυιας,

    ο Μίχαλος περίμενε την 20η Ιουλίου 1974 για να απολυθεί.

    Αντί της απολύσεως ήρθε η χουντική προδοσία.

    Ήρθε ο Αττίλας.

    Ήρθε η Καταστροφή.

    Όπως το 480 προ Χριστού, στα Στενά των Θερμοπυλών.

    Χρειάστηκε η προδοσία του Εφιάλτη,

    που οδήγησε τις ορδές του Ξέρξη,

    στα νώτα των αμυνομένων επιτυχώς επί τριήμερο,

    ελληνικών δυνάμεων.

    Εκεί έπεσαν αγωνιζόμενοι μέχρι τέλους,

    φρικτά προδομένοι,

    οι Τριακόσιοι Λακεδαιμόνιοι του Λεωνίδα

    και οι Επτακόσιοι Θεσπιείς του Δημόφιλου.

    Κατά τον ίδιο φρικτό και χειρότερο τρόπο

    προδόθηκαν, το 1974 μετά Χριστόν,

    οι κυπριακές Θερμοπύλες.

    Γι’ αυτό και στο Μνημείο των Ηρώων μας

    του Δύο Πενηνταέξη Τάγματος Πεζικού στην Ευρύχου,

    γράψαμε με ανεξίτηλα γράμματα:

    «Ω ξειν αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι

    και εν Καραβά και εν Λαπήθω κείμεθα

    τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

    Την ατίμωση του 1974,

    την ατίμωση του Ελληνισμού στην Κύπρο,

    τη συνεχιζόμενη ατίμωση, τής επί 35 χρόνια

    τουρκικής κατοχής της πατρίδας μας,

    η δική μας γενιά δεν στάθηκε ικανή

    να την ανατρέψει και να τη ξεπλύνει ακόμα.

    Επί 35 χρόνια εκλιπαρούμε, ικέτες των Κατακτητών

    την καλή προαίρεση των Τούρκων,

    για να περισυλλέξουμε τ’ ακήδευτα λείψανα

    των ηρώων, άταφων νεκρών μας, του 1974.

    Αποχαιρετώντας σήμερα τα μαρτυρικά οστά

    του Ήρωά Μιχάλη Αναστασίου,

    προσευχόμαστε στον Θεό

    να φωτίσει επιτέλους το έθνος μας, για

    “να πάρει μιαν ανηφοριά,

    να πάρει μονοπάτια,

    να βρει τα σκαλοπάτια

    που παν’ στη λευτεριά”.

    Τότε και μόνον τότε,

    θα βρουν ανάπαυση κι οι Ήρωες Νεκροί μας.

    Όταν, στολισμένη με τις Γαλανόλευκες σημαίες μας,

    η Αμμόχωστός μας, ελεύθερη, θα υποδεχθεί

    για ταφή στα χώματά της, τα ηρωικά παιδιά της.

    Μαζί και τα οστά του Μίχαλού μας.

    Όταν στην απελευθερωμένη

    Λάπηθο και στον Καραβά μας,

    αντάξιο των Ηρώων μας θα ανεγείρουμε

    το οφειλόμενο Μνημείο της Θυσίας τους.

    Αιωνία θα είναι η μνήμη

    της ανδρείας και της αρετής σου

    Ήρωα συμπολεμιστή

    και αδελφέ μας Μίχαλε.

    Μιχαλάκης Πηλαβάκης

    Πρόεδρος Συνδέσμου Επιζώντων Πολεμιστών 256Τ.Π.

    Σχόλιο από Μ.Π. | 30/12/2009

  44. […] εις βάρος του Μικρασιατικού Ελληνισμού και της Κύπρου το 1974, πάει […]

    Πίνγκμπακ από -”Λάος” : το ακροδεξιό δεκανίκι της κ. Δραγώνα « Πόντος και Αριστερά | 04/01/2010

  45. […] -Kύπρος ‘74: Δεν Ξεχνώ (ούτε τους χουντι […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  46. […] -Kύπρος ’74: Δεν Ξεχνώ (ούτε τους χουντικούς πραξικοπημα… […]

    Πίνγκμπακ από -Πορεία στην τoύρκικη πρεσβεία! « Πόντος και Αριστερά | 13/05/2010

  47. Αμμόχωστος, Η νεκρή πόλη

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 21/05/2010

  48. […] -Kύπρος ’74: Δεν Ξεχνώ (ούτε τους χουντικούς πραξικοπημα… […]

    Πίνγκμπακ από -Κύπρος ’74: Aχρείοι ακροδεξιοί ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ! « Πόντος και Αριστερά | 22/09/2010

  49. Τούρκος στρατηγός: «Στην Κύπρο κάψαμε τζαμιά για προβοκάτσια»

    Του Νίκου Στέλγια

    Μια μικρή στιγμή αμηχανίας ήταν αρκετή για να έρθει στην επιφάνεια μια έκφανση της σύγχρονης τουρκικής ιστορίας η οποία μέχρι σήμερα αποσιωπήθηκε συστηματικά από την Άγκυρα. Ο Τούρκος στρατηγός εν αποστρατεία Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου, πρώην γενικός γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας και αρχηγός της Ειδικής Υπηρεσίας Πολέμου του στρατού, κατά την διάρκεια συνέντευξής του στο τουρκικό ειδησεογραφικό δίκτυο «Habertürk», σε μια στιγμή αμηχανίας, παραδέχθηκε ότι η υπηρεσία του φέρει την ευθύνη για την ανατίναξη και καταστροφή πολλών τεμενών στην Κύπρο κατά την θλιβερή περίοδο 1950-1970.
    «Με σκοπό να ενισχύσουμε την αντίσταση του τουρκοκυπριακού λαού προβήκαμε σε δολιοφθορές. Π.χ. κάψαμε τεμένη. Στην Κύπρο αυτό ήταν δικό μας έργο. Εμείς κάψαμε τα τεμένη», αυτά δήλωσε χαρακτηριστικά ο στρατηγός Γιρμιμπέσογλου.
    Ο Τούρκος στρατηγός επεξήγησε και την λογική πάνω στην οποία βασίστηκε η δράση της Επιτροπής Μελέτης Στρατιωτικής Κινητοποίησης η οποία ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας ’50 και αντικαταστάθηκε από την Ειδική Υπηρεσία Πολέμου το 1971. Σύμφωνα με τον στρατηγό, η συγκεκριμένη επιτροπή, η οποία προέβη στις δολιοφθορές στην Κύπρο και οργάνωσε το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955, στήριξε τη δράση της στην εξής στρατηγική: «Με σκοπό να κινητοποιηθεί ο λαός, η επιτροπή προχώρησε σε δολιοφθορές και στη συνέχεια επέρριψε τις ευθύνες στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Αυτός ήταν ο κανόνας διεξαγωγής των ειδικών επιχειρήσεων. Στην Κύπρο κάψαμε τεμένη».
    Ο στρατηγός Γιρμιμπέσογλου εξήγησε ότι η Επιτροπή Μελέτης Στρατιωτικής Κινητοποίησης ιδρύθηκε το 1953 στην Άγκυρα από τρεις αξιωματικούς του τουρκικού στρατού και ότι τροφοδότησε την τουρκοκυπριακή οργάνωση Volkan και στη συνέχεια την TMT με όπλα. Σύμφωνα με τον ίδιο, στόχος της επιτροπής ήταν η ένοπλη αντιμετώπιση της ΕΟΚΑ.

    Σχέδιο δολοφονίας του Οζάλ
    Ο στρατηγός Γιρμιμπέσογλου προέβη στις παραπάνω δηλώσεις λίγα εικοσιτετράωρα μετά τις δηλώσεις του υιού του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Τουργκούτ Οζάλ. Στις δηλώσεις του, ο Αχμέτ Οζάλ ισχυρίστηκε ότι η Ειδική Υπηρεσία Πολέμου είχε καταστρώσει σχέδια δολοφονίας του πατέρα του.
    Στις δηλώσεις του στο «Habertürk», ο στρατηγός Γιρμιμπέσογλου αρνήθηκε την ανάμειξή του στα σχέδια δολοφονίας του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας.
    Η τουρκική δικαιοσύνη έχει αρχίσει να ερευνά τους ισχυρισμούς περί σχεδίων δολοφονίας του Τουργκούτ Οζάλ.

    Σιωπή γεμάτη νόημα στην τουρκοκυπριακή πλευρά
    Ποια υπήρξε η αντίδραση της τουρκοκυπριακής πλευράς στις ιστορικές δηλώσεις του στρατηγού Γιρμιμπέσογλου; Σε επαφές της με την άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής, η http://www.kathimerini.com.cy διαπίστωσε ότι στην τουρκοκυπριακή κοινότητα επικρατεί σιωπή γεμάτη νόημα.
    Μια μικρή μερίδα της τουρκοκυπριακής κοινότητας επιθυμεί τη διεξοδική έρευνα για τη συμμετοχή τουρκικών και τουρκοκυπριακών παραγόντων στα εγκλήματα της περιόδου 1950-1970. Σε αντίθεση με αυτή τη μερίδα, η πλειοψηφία των προοδευτικών στοιχείων δεν επιθυμεί μετωπική σύγκρουση με τους εθνικιστικούς παράγοντες και προτιμά να σιωπήσει. Από την πλευρά τους, οι εθνικιστικοί παράγοντες εκφράζουν τον εκνευρισμό τους για τις δηλώσεις του στρατηγού Γιρμιμπέσογλου. Σύμφωνα με τους ίδιους, οι συγκεκριμένες δηλώσεις είναι «κρατικά μυστικά» της Τουρκίας και δεν θα έπρεπε να έρθουν στο προσκήνιο. Οι ίδιοι θεωρούν υπεύθυνες για τις συγκεκριμένες δηλώσεις τις τουρκικές κρατικές αρχές οι οποίες τις επέτρεψαν. Από την άλλη, οι ίδιοι επισημαίνουν ότι το έργο της Επιτροπής Μελέτης Στρατιωτικής Κινητοποίησης και της ΤΜΤ νομιμοποιείται στο όνομα των «εθνικών συμφερόντων» των Τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας.

    http://www.kathimerini.com.cy

    Σχόλιο από Kypraios | 13/10/2010

  50. O ΦΟΝΙΑΣ ΡΑΟΥΦ ΝΤΕΝΚΤΑΣ

    Εφ. Ταράφ 25-9-2010

    ΠΙΣΩ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ο ΝΤΕΝΚΤΑΣ- YILDIRAY OĞUR – Κωνσταντινούπολη 25-9-2010

    Η κόρη του δολοφονηθέντος στην Κύπρο Αϊχάν Χικμέτ δήλωσε πως ¨Είναι γνωστό πως πίσω από την δολοφονία κρύβεται ο Ντενκτάς¨

    Η εφημερίδα Ταράφ μετά την ομολογία του συνταξιούχου στρατηγοί Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου πως ¨Στην Κύπρο κάψαμε τζαμιά για να αυξήσουμε την δύναμη¨, έφτασε στους μάρτυρες σχετικά με τις βομβιστικές επιθέσεις του 1962 στα τζαμιά Μπαιρακτάρ και Ομερίγιε στην Λευκωσία και τις δολοφονίες δημοσιογράφων που ακολούθησαν.

    Η Χιφσιέ Χικμέτ, κόρη του δημοσιογράφου Αϊχάν Χικμέτ που δολοφονήθηκε στις 23-4-1962 όταν στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ που έβγαζε έγραψε πως θα ανακοίνωνε αυτούς που έβαλαν βόμβα στα τζαμιά, απάντησε στα ερωτήματα της εφημερίδα Ταράφ.

    Η Χιφσιέ Χικμέτ που ζει στην Νότια Κύπρο μαζί με τον αδερφό της Εμίν Χικμέτ ήταν τεσσάρων χρονών όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας τους.

    Η Χικμέτ απάντησε στο τηλέφωνο τις ερωτήσεις μας, με την ελπίδα πως μετά τις αποκαλύψεις του Γιρμιμπέσογλου –έστω και μετά από 48 χρόνια- αυξάνονται οι πιθανότητες διαλεύκανσης της δολοφονίας. Η Χικμέτ αναφέρει πως όλοι στην Κύπρο ήξεραν πως στην δολοφονία εμπλεκόταν ο Ντενκτάς αλλά δεν μπορούσε να το πει λόγω φόβου.

    Ποια είναι η νομική κατάσταση σχετικά με την δολοφονία του πατέρα σας ; Ο φάκελος της υπόθεσης που βρίσκεται ;

    Εγώ και ο αδερφός μου ψάξαμε παντού. Μπήκαμε στα αρχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης. Ο σχετικός με την δολοφονία του πατέρα μου φάκελος χάθηκε. Ο φάκελος αυτός δεν βρέθηκε σε κανένα δικαστήριο. Κάποιοι τον εξαφάνισαν τον φάκελο. Ποιος μπορεί να το έκανε αυτό ;

    Σχετικά με την δολοφονία έχουν κατηγορηθεί η ΤΜΤ και ο Ντενκτάς. Και εσείς έχετε κάνει ανάλογες δηλώσεις

    Λένε ότι δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Είναι γνωστό σε όλους ότι ο Ντενκτάς εμπλέκεται σε αυτή την ιστορία, αλλά κανένας δεν μπορεί να το πει λόγω φόβου.

    Εκείνη την εποχή είχε ιδρυθεί μια επιτροπή διερεύνησης των βομβιστικών επιθέσεων και δολοφονιών με επικεφαλής από την τουρκική πλευρά τον Ντενκτάς και από την ελληνική τον τότε υπουργό εσωτερικών Γεωρκάτζη –και μέλος του σχεδίου Ακρίτας- αλλά δεν έφτασαν σε κάποιο αποτέλεσμα.

    Μα πώς να φτάσουν όταν εμπλέκεται ο Ντενκτάς. Η επιτροπή εκείνη σκέπασε τις αλήθειες.

    Ο τότε Τούρκος πρέσβης στο νησί Εμίν Ντιρβανά σχετικά με τις δολοφονίες είχε κατηγορήσει το Τουρκικό μέτωπο.

    Ναι εκείνος ήξερε την αλήθεια. Για αυτό και τον μετέθεσαν.

    Η δολοφονία του πατέρα σας και του Αχμέτ Μουζαφέρ ήρθε πάλι στην επικαιρότητα μετά τις αποκαλύψεις του Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου μετά από 48 χρόνια. Σκέφτεστε να κινηθείτε νομικά ;

    Πρέπει ως κοινωνία να κάνουμε κάτι. Όλοι μαζί πρέπει να κάνουμε κάτι. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν εργαστεί για αυτήν την κοινότητα. Εμάς για πολλά χρόνια μας έλεγαν προδότες. Τραβήξαμε πολλά. 48 χρόνια μετά πρέπει να βγούνε οι αλήθειες.

    Όλοι το ξέρουν στο νησί

    Ο Σενέρ Λεβέντ ιδιοκτήτης της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας Αφρίκα που βγαίνει στο νησί αναφέρει τις ομολογίες του Γιρμιμπέσογλου ως ιστορικές. Ο Λεβέντ λέει πως οι βομβιστικές επιθέσεις στα τζαμιά και οι δολοφονίες που τις ακολούθησαν υπήρξαν σημεία καμπής στην διαίρεση του νησιού και ανέφερε : ¨Στην πραγματικότητα δεν ήταν κάτι που δεν το ξέραμε. Πολλές φορές γράψαμε στις εφημερίδες μας Αβρούπα και Αφρίκα πως τα τζαμιά στα 1962 τα ανατίναξε η ΤΜΤ (Οργάνωση Τουρκικής Αντίστασης)¨.H επιτροπή που ιδρύθηκε υπό την ηγεσία του Λεβέντ Ντενκτάς και του Γιωρκάτζη –αμφότεροι εθνικιστές και υπέρ του διαχωρισμού- για να ερευνήσει τις δολοφονίες, φέρεται να έχει παραχώσει το γεγονός.

    Και ο πρέσβης κατηγόρησε τον Ντενκτάς

    Δεν έχω έγγραφα στα χέρια μου, αλλά ο ισχυρισμός πως πίσω από αυτήν την ιστορία κρύβεται ο Ντενκτάς βασίζεται σε ένα ενδιαφέρον όνομα. Το όνομα αυτό είναι ο πρώτος πρεσβευτής της Τουρκίας στην Κύπρο Εμίν Ντιρβανά. Ο Ντιρβανά ήταν ένας Τουρκοκύπριος που τον έστειλαν στο νησί οι πραξικοπηματίες της 27 Μαΐου 1960 (λέγεται ότι τον επέλεξε ο ίδιος ο Τουρκές). Ο Ντιρβανά που κατέβαλλε προσπάθειες για να ζήσει η Κυπριακή Δημοκρατία, συναντιόταν συχνά με τους αργότερα δολοφονηθέντες δημοσιογράφους Γκιουρκάν και Χικμέτ. Αμέσως μετά την δολοφονία ειδοποιεί τον κόσμο να μην κατηγορούνε τους Έλληνες, ενώ στον κοντινό του περίγυρο σχετικά με τις βομβιστικές επιθέσεις και τις δολοφονίες δίνει το όνομα του Ραούφ Ντενκτάς. Αυτήν του την αντίδραση την δείχνει στέλνοντας και ένα τεράστιο στεφάνι στις κηδείες των δημοσιογράφων. Ο Ντιρβανά θα πληρώσει το τίμημα αυτής του της συμπεριφοράς. Λίγους μήνες μετά τις δολοφονίες και χωρίς να ολοκληρωθεί η θητεία του μετατίθεται και ανακαλείται στην Άγκυρα. Ο Σενέρ Λεβέντ λέει ότι ¨ο Ντιρβανά αφού γύρισε στην Τουρκία και μετά, είχε γράψει στη εφημερίδα Μιλλιέτ πως πίσω από την δολοφονία βρισκόταν ο Ντενκτάς¨.

    Ένας από τους δολοφόνους είναι ακόμη στην Κύπρο

    Ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας Αφρίκα Σενέρ Λεβέντ λέει πως οι δολοφόνοι των δημοσιογράφων Γκιουρκάν και Χικμέτ είναι δύο Τουρκοκύπριοι, πως ο ένας πέθανε αλλά ο άλλος ακόμη ζει στην Κύπρο, μάλιστα λέει πως ξέρει τα ονόματα τους. Μάλιστα πριν από λίγο καιρό ο γιός ενός από τα μέλη της ΤΜΤ που είχε εμπλακεί στις δολοφονίες είχε γράψει ένα αποκαλυπτικό γράμμα στον Σενέρ Λεβέντ, μέρος του οποίου δημοσίευσε στην στήλη του ο Λεβέντ.Στο γράμμα εξιστορείται η στιγμή που ο δολοφόνος της ΤΜΤ συναντά στο δρόμο την σύζυγο του Αϊχάν Χικμέτ που είχε δολοφονηθεί στο κρεβάτι. Γράφει σχετικά με τον πατέρα του : ¨Ο πατέρας μου ήταν που τράβηξε την σκανδάλη, όμως πραγματικοί δολοφόνοι ήταν αυτοί που έδωσαν την εντολή¨. Ο πατέρας του σηκωνόταν νωρίς το πρωί…Περνώντας από τα στενά δρομάκια πήγαινε στην Λευκωσία στο μικρό του μαγαζί. Ένα πρωί περπατώντας σε αυτά τα δρομάκια συνάντησε μια νέα γυναίκα. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματα τους δάκρυσε. Βλέποντας τον να κλαίει η γυναίκα γύρισε προς αυτόν…Και έφυγαν αυτά τα λόγια από τα χείλη της : Σε είδα που σκότωσες εκείνη την νύχτα τον άντρα μου, το ξέρω. Όμως μη κλαίς δεν είναι δικό σου το έγκλημα, αλλά αυτών που σε έβαλαν να το κάνεις….

    Σχόλιο από Kypraios | 13/10/2010

  51. http://cyprusactionnetwork.org/%CF%84%CE%B1_%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC_%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%88%CE%B5%CF%8D%CE%B4%CE%BF%CF%85%CE%BD_%CE%AC%CF%81%CE%B4%CE%B7%CE%BD_%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B5%CE%B4%CF%81%CE%BF_%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%86%CE%B9%CE%B1

    Τα βρετανικά Αρχεία διαψεύδουν άρδην τον πρόεδρο Χριστόφια

    Πρόσφατα δημοσιεύθηκε σε 5 συνέχειες στην εφημερίδα της Κύπρου Σημερινή μια εκ βάθους έρευνα για τις πραγματικές δραστηριότητες των Τουρκοκυπρίων κατά την διάρκεια των χρόνων 1955- 1962 στην Κύπρο για διχοτόμηση και ουσιαστική επανάκτηση της Κύπρου από την Τουρκία. Τα έγγραφα που χρησιμοποιήθηκαν είναι από τα Εθνικά Αρχεία της Βρετανίας και ήσαν αστυνομικές εκθέσεις του Σπέσιαλ Μπράντς στην Κύπρο τα χρόνια εκείνα.

    Οι Τουρκοκυπριακές δραστηριότητες εναντίον των Ελληνοκυπρίων κατά την διάρκεια του αγώνος της ΕΟΚΑ 1955-59 για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

    Τα έγγραφα διαψεύδουν και κονιορτοποιούν τις αναληθείς δηλώσεις του Προέδρου Χριστόφια για τάχατες «κοινούς αγώνες Ε/κ και Τ/κ για ανεξαρτησία».

    Καθώς οι Ελληνοκύπριοι πολεμούσαν τους Βρετανούς για ΄Ενωση με την Ελλάδα οι Τουρκοκύπριοι και η Τουρκία εξοπλίζονταν και απαιτούσαν διχοτόμηση ανατινάσσοντας τεμένη τους και δολοφονώντας τους συμπατριώτες των για να δείξουν και να κάνουν πιστευτό στην διεθνή κοινή γνώμη ότι δεν μπορούν πλέον να ζήσουν με τους Ελληνοκύπριους και έτσι να προωθήσουν τον άμεσο στόχο τους, εκείνου της επιστροφής της Κύπρου στην Τουρκία μέσω διχοτόμησης.

    Φανούλα Αργυρου, 29.11. 2010 – Λονδίνο.

    Σχόλιο από Ζ | 01/12/2010

  52. Η Μυστική Έκθεση του 1976 του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα τουρκικά εγκλήματα στην Κύπρο

    Το δίγλωσσο βιβλίο «Αιματηρή Αλήθεια» (Bloody Truth) ([ http://www.freedomjustice.com.cy/cmspages/getfile.aspx?guid=889edf54-77c3-4212-8761-2272ea65e4c6) αναφέρεται στις σελίδες 351 – 360 στο αγγλικό μέρος και στο αντίστοιχο ελληνικό στις σελίδες 175 – 190, στο δημοσίευμα της αγγλικής κυριακάτικης εφημερίδας « Κυριακάτικοι Τάιμς» 23 Ιανουαρίου 1977. Η εφημερίδα έχοντας εξασφαλίσει τότε αντίγραφο της μυστικής έκθεσης του Συμβουλίου της Ευρώπης (1976), που βρήκε την Τουρκία 7 φορές ένοχη για παραβιάσεις των άρθρων της Ευρωπαικής Συνθήκης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα προχώρησε στην αποκάλυψη.

    Με βάση την μυστική εκείνη απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης οι Κυριακάτικοι Τάιμς στις 23 Ιανουαρίου 1977 δημοσίευσαν πρωτοσέλιδα ένα καταπελτικό ειδησιογραφικό για την Άγκυρα, για δολοφονίες, βιασμούς, λεηλασίες που εκτελέστηκαν από τον Τουρκικό στρατό στην Κύπρο κατά και μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Το δημοσίευμα συνοδευόταν και από ένα δεύτερο τίτλο « Τουρκικά εγκλήματα: Τι φανερώνει μυστική έκθεση».

    Παρά τη μανιώδη αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης η εφημερίδα δημοσίευσε αποσπάσματα της μυστικής Έκθεσης, που τεκμηριώνουν της ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ και ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ πολιτών (ανδρών, γυναικών και παιδιών), ΤΟΥΣ ΚΑΤΕΠΑΝΆΛΗΨΗ ΒΙΑΣΜΟΥΣ γυναικών όλων των ηλικιών από 12 μέχρι 71 ετών, την ΚΑΤΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΠΟΡΝΕΙΑ γυναικών και κοριτσιών, τους ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΥΣ ανθρώπων (περιλαμβανομένων παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων) και ΤΙΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΕΣ ΛΕΗΛΑΣΙΕΣ των υπό τουρκική κατοχή περιουσίες, σπίτια και επιχειρήσεις των Ελληνοκυπρίων.

    Η Κίνηση για Ελευθερία και Δικαιοσύνη στην Κύπρο έχει εξασφαλίσει το πλήρες κείμενο της ΜΥΣΤΙΚΗΣ αυτής Έκθεσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα τουρκικά εγκλήματα στην Κύπρο, που θα έπρεπε να είχε (αυτή η απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης) μετατραπεί από το 1976 στο ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ όλων των κυβερνήσεων (Κύπρου και Ελλάδος) στις προσπάθειες μας εναντίον της Τουρκίας και των εγκλημάτων της … Το πλήρες κείμενο στα αγγλικά, θα το βρείτε αναρτημένο στην ιστοσελίδα της Κίνησης στον πιο κάτω σύνδεσμο:

    Here is the Report (in English):

    http://www.freedomjustice.com.cy/cmspages/getfile.aspx?guid=27fe323f-4ec5-49f6-a629-d648a6be4c23

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 26/09/2011

  53. Τουρκοκυπριακή εφημερίδα Αφρίκα 1-10-2011

    Σενέρ Ελτζίλ : Η συμφωνία για την υφαλοκρηπίδα σημαίνει ¨Διχοτόμηση¨

    Το Συνδικάτο Τουρκοκυπρίων Δασκάλων (KTÖS), ισχυρίστηκε πως η συμφωνία που αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και υπογράφτηκε πριν από μικρό διάστημα ανάμεσα στην Τουρκία και την ¨Τουρκική δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου¨ και θα τεθεί στην βουλή, εξυπηρετεί την πολιτική της ¨διχοτόμησης¨ και δηλώνει πως με περιέργεια αναμένει την στάση των πολιτικών κομμάτων σχετικά με αυτήν την συμφωνία.
    Χτες στην γραπτή ανακοίνωση που έκανε ο Γ.Γ. του KTÖS Σενέρ Ελτζίλ αναφέρει τα εξής : Για μέρες συνεχίζονται στην περιοχή μας οι συζητήσεις για το φυσικό αέριο και οι τεχνητή ένταση παρουσιάζει το γεγονός σαν να βγήκε ήδη το φυσικό αέριο.

    Η κυβέρνηση του ΑΚΠ που με κραυγές πολέμου έστειλε το πλοίο Πίρι Ρέις για να αυξήσει την ένταση στην περιοχή, ξαφνικά θυμήθηκε πως είναι εγγυήτρια δύναμη στην περιοχή. Από την μια βλέπει αυτήν την αλήθεια και από την άλλη τονίζει πως στην Κύπρο υπάρχουν δύο κράτη, δύο έθνη και δύο δημοκρατίες. Όταν από το 1974 χωρίς να υπολογίζεις διεθνές δίκαιο και ανθρώπινα δικαιώματα των Κυπρίων, ακολουθείς μια αποικιακή πολιτική αφομοίωσης και ένταξης, είναι μάταιο να προσπαθείς να τα σκεπάσεις αυτά με την ιδιότητα της εγγυήτριας χώρας. Με την από χρόνια επιβαλλόμενη στους Τουρκοκυπρίους πολιτική φτωχαίνει τους Τουρκοκυπρίους, τους εξαναγκάζει σε μετανάστευση χαρακτηρίζοντας τους και ¨ταϊσμένους¨, και τώρα ισχυρίζεται πως κάνει έρευνες εξ ονόματος των Τουρκοκυπρίων σε φυσικούς πόρους που ανήκουν σε Κυπρίους.

    Παράλληλα κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου επιβάλει την υπογραφή συμφωνίας για την υφαλοκρηπίδα. Ο βοράς του νησιού με βάση το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζεται ως τοπική αυτοδιοίκηση υπό τον έλεγχο της Τουρκίας. Και ενώ είναι φανερή αυτή η αλήθεια, η Τουρκική κυβέρνηση χωρίς καν να ρωτήσει τους Τουρκοκυπρίους και παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο, με αυτήν την συμφωνία που επέβαλε και η οποία δεν έχει καμμία νομική εγκυρότητα, επιδιώκει τον χωρισμό που έχει φέρει πάνω στο νησί να τον επεκτείνει και στην θάλασσα. Έτσι εξυπηρετεί την πολιτική της, την πολιτική της διχοτόμησης. ………………¨

    Σχόλιο από mr Ζ | 04/10/2011

  54. […] δεξιάς εθνοπροδοτικής πολιτικής στη Μικρά Ασία και στην Κύπρο […]

    Πίνγκμπακ από -Βελόπουλος και Λάος: Ζήλεψαν τη δόξα του Μανιαδάκη « Πόντος και Αριστερά | 09/10/2011

  55. Sent: Sunday, October 09, 2011 11:36 PM

    Subject: Fwd: Ψήφισμα κατά της Τουρκίας

    Σημαντικό ψήφισμα της Κοινοβουλ/κής Συνέλευσης του Συμβ.της Ευρώπης

    Ψήφισμα ΚΣΣΕ – Να μην αναγνωρίζουν το παράνομο καθεστώς της Τουρκίας στα κατεχόμενα δηλ. την υποτελή διοίκηση της Τουρκίας

    «Η Κοινοβουλευτική Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης ΚΣΣΕ, καλεί, μεταξύ άλλων, όλες τις χώρες-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης να μην αναγνωρίζουν ή στηρίζουν με οποιοδήποτε τρόπο τις de facto αρχές εδαφών, που είναι αποτέλεσμα παράνομης διαίρεσης και ειδικά εκείνων που στηρίζονται πάνω σε ξένες στρατιωτικές επεμβάσεις.»

    Η κατοχή ακυρώνει τη Συνθήκη Εγγυήσεων (των τριών χωρών: Αγγλίας, Ελλάδας και Τουρκίας) που συνόδευε την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Κύπρου το 1960, λέει το ΚΣΣΕ. Σύμφωνα με ειδικούς εμπειρογνώμονες, δημιουργείται σοβαρή αμφιβολία κατά πόσο η Συνθήκη Εγγυήσεων μπορεί να συνεχίσει να θεωρείται ως έγκυρη.
    Αρκούντως σημαντικό ψήφισμα, με θετικές αναφορές για την Κύπρο, υιοθετήθηκε, κατά συντριπτική πλειοψηφία, στη διάρκεια συνεδρίας της ολομέλειας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης τουΣυμβουλίου της Ευρώπης (ΚΣΣΕ), στο Στρασβούργο, στα πλαίσια του 4ου Μέρους της Συνόδου 2011 της Συνέλευσης. Ιδιαίτερα σημαντικές είναι οι αναφορές για το θέμα των εγγυήσεων.
    Το ψήφισμα της έκθεσης της εισηγήτριας, εκ μέρους της Επιτροπής Νομικών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της ΚΣΣΕ, Γερμανίδας βουλευτού, Μαρίνα Σούστερ, έχει τίτλο «Οι έννοιες της εθνικής κυριαρχίας και της κρατικής οντότητας, στα πλαίσια του σύγχρονου διεθνούς δικαίου, και η ανάγκη επαναπροσδιορισμού τους».
    Το θέμα αυτό είχε οδηγηθεί ενώπιον της Επιτροπής Νομικών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με πρωτοβουλία του Χρήστου Πουργουρίδη και άλλων μελών της Συνέλευσης.
    Η ΚΣΣΕ, καλεί, μεταξύ άλλων, όλες τις χώρες-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης να μην αναγνωρίζουν ή στηρίζουν με οποιοδήποτε τρόπο τις de facto αρχές εδαφών, που είναι αποτέλεσμα παράνομης διαίρεσης και ειδικά εκείνων που στηρίζονται πάνω σε ξένες στρατιωτικές επεμβάσεις.
    Το υιοθετηθέν ψήφισμα αναφέρει επίσης, μεταξύ άλλων, πως στρατιωτικές επεμβάσεις, όπως αυτή που διενήργησε η Τουρκία στην Κύπρο το 1974, οδήγησαν σε μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δεν έχουν επιφέρει, όπως διετείνοντο, μόνιμη επίλυση του προβλήματος. Αναφέρεται επίσης πως διμερείς εγγυήσεις, όπως αυτές που δόθηκαν στο πλαίσιο της ανεξαρτησίας της Κύπρου, δεν απέτρεψαν διενέξεις.Τουναντίον, συνεχίζει το ψήφισμα, στην περίπτωση της Κύπρου, οι εγγυήσεις αυτές, χρησιμοποιήθηκαν ως πρόφαση για μονομερή στρατιωτική επέμβαση, κατά παράβαση του Άρθρου 2 (4) του Καταστατικού των Ηνωμένων Εθνών και των σχετικών προνοιών τουδιεθνούς δικαίου, που απαγορεύει τη χρήση βίας.
    Αναφέρει επίσης, πως ακόμη και στην περίπτωση που το διεθνές δίκαιο θα αναγνώριζε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης εθνικών ή εθνοτικών μειονοτήτων, η Συνέλευση θεωρεί ότι αυτό δεν θα παρείχε το αυτόματο δικαίωμα σε ενέργειες που να καταλήγουν στη διαίρεση μιας χώρας. Εξάλλου, το επεξηγηματικό μνημόνιο της έκθεσης του ψηφίσματος, επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι σύμφωνα με ειδικούς εμπειρογνώμονες, δημιουργείται σοβαρή αμφιβολία κατά πόσο ηΣυνθήκη Εγγυήσεων μπορεί να συνεχίσει να θεωρείται ως έγκυρη, λόγω της αρχής που υπαγορεύει πως η εγκυρότητα της μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση, όταν οι λόγοι εγκαθίδρυσης μιας Συνθήκης παύουν πλέον να υφίστανται ή επειδή υπήρξε σοβαρή παραβίαση από ένα από τα συμβαλλόμενα μέρη στη Συνθήκη, όπως στην περίπτωση της Κύπρου με τη στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας. Το ενδεχόμενο αυτό, συνεχίζει το κείμενο, δημιουργεί παράλληλα ένα μεγάλο ερωτηματικό, σε ό,τι αφορά στη νομιμότητα της ύπαρξης των βρετανικών «κυρίαρχων στρατιωτικών βάσεων», η ύπαρξη των οποίων στηρίζεται και πάλι, όπως υπενθυμίζει η εισηγήτρια, στη
    Συνθήκη Εγκαθίδρυσης. Αναφέρεται επίσης πως η κυπριακή Ανεξαρτησία, η οποία ήταν συνδεδεμένη με μια πεπαλαιωμένη τριμερή Συμφωνία Εγγυήσεων, ήταν η τελευταία πράξη τερματισμού της αποικιοκρατίας στην Ευρώπη.
    Αντέδρασαν έντονα οι Τούρκοι
    Οι αναφορές προκάλεσαν την οργίλη αντίδραση, στη συζήτηση που ακολούθησε, τόσο μελών της τουρκικής αντιπροσωπείας στη Συνέλευση, όσο και του εκπροσώπου της τουρκοκυπριακής κοινότητας στη ΚΣΣΕ, οι οποίοι ισχυρίστηκαν, μεταξύ άλλων, πως τα όσα αναφέρονται είναι παραπλανητικά, κατά την έκφρασή τους.
    Η εισηγήτρια της έκθεσης, απέρριψε κατηγορηματικά τους πιο πάνω ισχυρισμούς, παραπέμποντάς τους, μεταξύ άλλων, στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για την Κύπρο.
    Η ευρωβουλευτής, Ελένη Θεοχάρους με αφορμή το ψήφισμα σημειώνει ότι είναι ευκαιρία ώστε η Κύπρος να προχωρήσει στην ολοκληρωτική άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και στην τεκμηριωμένη πολιτικά και νομικά διεκδίκηση της απαλλαγής της από τις ξένες εγγυήσεις και τις βρετανικές Βάσεις.
    ‘Φ’ 6.10.11

    Για το πλήρες κείμενο της απόφασης του Συμβουλίου της Ευρώπης στο σύνδεσμο πιο
    κάτω :
    http://www.assembly.coe.int/Documents/WorkingDocs/Doc11/EDOC12689.pdfand par. 35 :
    35.

    In order to guarantee the protection of human rights in the case of an unlawful
    secession, the European Court of Human Rights has developed a jurisprudence which
    holds the occupying power responsible for violations committed in the territory under
    its de facto control. The Court developed this case law in dealing with applications
    concerning the enforced disappearance of Greek Cypriots in the wake of the
    Turkish military intervention in 1974 and in cases concerning the property rights of
    displaced Greek Cypriots in view of the de facto control exercised by Turkey
    through the presence of a strong military contingent in this part of the
    Cypriot territory. It was also applied in the Ilascu case, where the Russian
    Federation, alongside the Republic of Moldova , was held responsible for the unlawful
    detention of a political opponent of the de facto authorities of Transnistria, due to
    the territorial control exercised by the Russian military in this breakaway region of
    Moldova . This case law of the Court is fully in line with the abovementioned
    development of a more human-rights oriented understanding of national sovereignty.

    Σχόλιο από assembly.coe.int | 11/10/2011

  56. »Στόχος όλων, η διάσπαση των Κυπρίων εργαζομένων. Η ελληνική πολιτική είχε συνέχεια. Διαμέσου αντιφάσεων-αμφιταλαντεύσεων οδηγήθηκε στη Μεταπολιτευτική τομή. Καραμανλής-Γ.Παπανδρέου-Συνταγματάρχες επέβαλαν επικυριαρχία, χρησιμοποίησαν την ΕΛΔΥΚ-Εθνική Φρουρά-ΕΟΚΑ Βʼ-Μεραρχία πρώτα και κύρια ενάντια στον εσωτερικό εχθρό. Δίπλα στις υπαρκτές αντιθέσεις Ε/Κ-Τ/Κ που λαμβάνουν πολεμικές διαστάσεις το 1963-1964, ωθώντας στην πρώτη Διχοτόμηση, «την υπέρμετρη βία» που ασκείται εναντίον των Τ/Κ από Γρίβα-ΕΛΔΥΚ (γεγονότα Κοφίνου, 1967)»

    Παιδιά,δεν μπορώ να διαβάζω ανακρίβειες που γράφονται με ύφος χιλίων καρδιναλίων.Η ΕΛΔΥΚ δεν συμμετείχε στην Κοφίνου ούτε και στις διακοινοτικές του 1963-1964.Νομίζω πως η μόνη της κίνηση το 1963 ήταν να κινηθεί προς την Ομορφίτα όταν είχαν τελειώσει οι συγκρούσεις.

    Σχόλιο από παύλος 1988 | 07/07/2012

  57. »δικαιώνοντας τα εγκλήματα της ΕΛΔΥΚ που έλαβαν χώρα το 1964 στην Τυληρία-Λευκωσία, το 1967 στην Κοφίνου-Αγ. Θεοδώρους και το 1974»

    Tα ίδια και εδώ,αλλά να μου πεις από το δίκτυο Σπάρτακος,τι να περιμένει κανείς.

    Σχόλιο από παύλος 1988 | 07/07/2012

  58. […] -Kύπρος ’74: Δεν Ξεχνώ (ούτε τους χουντικούς πραξικοπημα… […]

    Πίνγκμπακ από -Χουντική πρόκληση από τον ‘Εθνικό Κήρυκα” « Πόντος και Αριστερά | 21/04/2013

  59. […] Κωσταντινούπολη το 1955 και να εξοντώνουν τους άμαχους ελληνοκύπριους το 1974. Τους είδαμε να υπάρχουν μέχρι τις μέρες μας με τη […]

    Πίνγκμπακ από -Mπράβο Ταγίπ… « Πόντος και Αριστερά | 04/09/2013

  60. Σάββατο, 26 Απριλίου 2014 2:10 μμ –

    Εβδομήντα κηδείες σφραγίζουν την πιο φρικτή ομαδική δολοφονία Άσσια: Ένα χωριό σε Γολγοθά

    Άσσια: Ένα χωριό σε Γολγοθά

    Λευκωσία: Όσο κι αν η απόσταση του χρόνου επουλώνει τις πληγές, τίποτε δεν μπορεί να δικαιολογήσει το γεγονός ότι σήμερα, με 40 χρόνια καθυστέρηση, ένα χωριό, η Άσσια, αρχίζει να κηδεύει τους ανθρώπους της, θύματα μιας φρικτής μαζικής δολοφονίας, ανάλογη της οποίας στον σύγχρονο κόσμο είναι μόνο οι υποθέσεις Σερβίας – Κροατίας, που οδηγήθηκαν στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης. Αλλά, στη δική μας περίπτωση δεν ισχύουν οι κανόνες του διεθνούς δικαίου, παρότι μια ολόκληρη κοινότητα εισέρχεται από σήμερα σε μακρά περίοδο πένθους, στην προσφυγιά.

    Οι συγγενείς αγνοουμένων της Άσσιας, σχεδόν 40 χρόνια μετά την ομαδική δολοφονία 52 συγχωριανών τους και άλλων 18 από τα γύρω χωριά, θα αρχίσουν να θάβουν τους νεκρούς τους, οι οποίοι αναγνωρίστηκαν με τη μέθοδο DNA.

    Η πρώτη κηδεία τελέστηκε σήμερα από τον ιερό ναό Αποστόλου Ανδρέα στο Πλατύ και ο πρώτος νεκρός είναι ο Απόστολος Τόφας, ο οποίος βρέθηκε μαζί με άλλους δολοφονηθέντες σε ομαδικό τάφο στο χωριό Ορνίθι. Αγνοείτο από τις 14/8/1974 όταν συνελήφθη με δεκάδες άνδρες του χωριού και άλλους κατοίκους άλλων κοινοτήτων που μετέβησαν εκείνες τις μέρες στην Άσσια, θεωρώντας ότι εκεί υπήρχε περισσότερη ασφάλεια.

    Οι συγγενείς θα βρεθούν ενώπιον μιας τραγικής πραγματικότητας, αφού ελάχιστοι σκελετοί είναι πλήρεις. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ολοκληρωμένοι σκελετοί είναι επτά και σε πρώτη φάση θα ταφούν οι τρεις, στη συνέχεια οι τέσσερις και ακολούθως ό,τι απέμεινε από τα λείψανα των υπολοίπων περίπου 63 αγνοουμένων που συνελήφθησαν στην Άσσια.

    Σύμφωνα με πληροφορίες, σε κάποιες περιπτώσεις ταυτοποιήθηκαν πολύ μικρά τεμάχια οστών όπως δάκτυλα ή επιγονατίδες των αγνοουμένων.

    Το ότι δεν βρέθηκαν περισσότερα οστά οφείλεται στο ότι οι Τούρκοι είχαν μετακινήσει τα οστά στην προσπάθειά τους να μην εντοπιστούν και να εκτεθούν για την ομαδική δολοφονία περίπου 70 ανθρώπων.

    Όπως όλα δείχνουν κάποιοι από αυτούς που ερρίφθησαν πρώτοι στους λάκκους, καλύφθηκαν από λάσπη και όταν οι Τούρκοι επιχείρησαν αργότερα να τους ξεθάψουν για να τους μετακινήσουν στον νέο χώρο ταφής, δεν τους εντόπισαν, εξ ου και δεν τους μετακίνησαν. Εντοπίστηκαν μόνο κατά τις εκσκαφές, όταν οι τρεις λάκκοι στους οποίους ρίφθηκαν, ενώθηκαν σε ένα όταν η εκσκαφή προχώρησε σε βάθος.

    Το γεγονός ότι πολλοί από τους συγγενείς θα πάρουν ελάχιστα οστά προκάλεσε συζήτηση ανάμεσα στους Ασσιώτες, αφού κάποιοι εισηγήθηκαν πως δεν είναι σωστό να τελεστούν τόσες πολλές κηδείες κατά τις οποίες ουσιαστικά δεν θα θαφτούν ολοκληρωμένα λείψανα.

    Η πρόταση που υπεβλήθη προέβλεπε ομαδική ταφή όλων των λειψάνων σε συγκεκριμένο σημείο. Από την άλλη, υπάρχουν και αυτοί που επιθυμούν να θάψουν όσα οστά των συγγενών τους βρέθηκαν, σε έναν οικογενειακό τάφο, κοντά στον χώρο διαμονής της οικογένειας, ώστε να επισκέπτονται συχνά τον τάφο.

    Σύμφωνα με τις κατά καιρούς περιγραφές Ασσιωτών αλλά και σύμφωνα με πληροφορίες, που είναι αναρτημένες στην ιστοσελίδα του «Πολιτιστικού Συνδέσμου» των Ασσιωτών, η κοινότητα βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα και της βαρβαρότητας των τουρκικών στρατευμάτων τη 14η Αυγούστου 1974. Το χωριό δεν είχε τμήματα της εθνοφρουράς να το προστατεύουν και η φρούρησή του υποτυπώδης.

    Χωρίς καμία προειδοποίηση και χωρίς να σημειωθούν μάχες στην περιοχή, τα τουρκικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Άσσια στις 14 Αυγούστου 1974, ημέρα της δεύτερης εισβολής.

    Αρκετοί πρόλαβαν να διαφύγουν, όμως σημαντικός αριθμός Ασσιωτών, που υπολογίζεται σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις γύρω στους 1.300 (από σύνολο περίπου 2.700 κατοίκων) παρέμειναν εγκλωβισμένοι για να βιώσουν δύο εβδομάδες ωμής βίας, εκφοβισμού και ωμοτήτων.

    Δεκατέσσερις αθώοι πολίτες εκτελέστηκαν εν ψυχρώ τις πρώτες ώρες της κατάληψης του χωριού. Όλοι οι άνδρες και μεγάλος αριθμός εφήβων συνελήφθησαν και τελούσαν υπό τη φρούρηση του τουρκικού στρατού. Οι γυναίκες και τα παιδιά βίωσαν ανείπωτες κακουχίες, τον οργανωμένο και συστηματικό εκφοβισμό και εξευτελισμό, πείνα, δίψα και τη συστηματική λεηλασία της περιουσίας τους από τον τουρκικό στρατό και Τουρκοκυπρίους από γειτονικά χωριά.

    Μετά τη βίαιη εκδίωξη των κατοίκων μεταξύ της 24ης και 28ης Αυγούστου 1974 και την ολοκλήρωση της ανταλλαγής αιχμαλώτων τους επόμενους μήνες, 83 άνθρωποι δεν γύρισαν ποτέ.

    Όσοι συνελήφθησαν κρατήθηκαν για περίπου 7-8 μέρες και θεάθηκαν κυρίως σε καφενεία. Από εκεί, οι Τούρκοι τους οδήγησαν στο Γκαράζ Παυλίδη στη Λευκωσία, όπου αφέθησαν τα άτομα νεαρότερης ηλικίας και οι άνδρες ηλικίας άνω των 50 ετών οδηγήθηκαν πίσω στην Άσσια. Από εκεί τους οδήγησαν για δεύτερη φορά στο Γκαράζ Παυλίδη αλλά και πάλι τους επέστρεψαν πίσω στο χωριό.

    Οι εκτελέσεις διεπράχθησαν, σύμφωνα με πληροφορίες, από Τούρκο λοχαγό και δύο υπαξιωματικούς. Τα πρώτα λείψανα εντοπίστηκαν το 2009, αλλά στη συνέχεια οι εκταφές ανεστάλησαν και επαναλήφθηκαν στη συνέχεια.

    Βαρύς ο φόρος αίματος

    Με βάση στοιχεία που συγκέντρωσε ο Πολιτιστικός Σύνδεσμος Άσσιας, τους περισσότερους αγνοούμενους της τουρκικής εισβολής (με βάση τον τόπο καταγωγής) είχε η Λευκωσία με 90 αγνοούμενους, με την Άσσια να ακολουθεί στη δεύτερη θέση με 84 και την Αμμόχωστο στην τρίτη θέση με 75.

    Εξάλλου, όσον αφορά στον τόπο εξαφάνισης των αγνοουμένων, η Άσσια κατατάσσεται πρώτη με 105 ανθρώπους και ακολουθούν η Κερύνεια και η Λάπηθος με 94 και 90 αντίστοιχα.

    Σημειώνεται επίσης πως οκτώ από τα παιδιά κάτω των 18 ετών, των οποίων αγνοείται η τύχη, κατάγονται από την Άσσια.

    Από τους 316 πολίτες πέραν των 60 ετών που αγνοούνται, οι 21 είναι από την Άσσια, ενώ από τους 613 άμαχους πολίτες που αγνοούνται οι 70 προέρχονται από την Άσσια που αντιπροσωπεύουν το 11,4% του συνόλου.

    Στους 105 αγνοούμενους που περιλαμβάνονται στον κατάλογο όλων όσοι εξαφανίστηκαν στην Άσσια, περιλαμβάνονται και οι περίπου 70 του ομαδικού τάφου στο Ορνίθι καθώς και άλλοι που δολοφονήθηκαν και θάφτηκαν σε άλλα σημεία.

    Από τους 105 αγνοούμενους, οι 75 ήταν κάτοικοι της Άσσιας ενώ οι υπόλοιποι 30 προέρχονταν από άλλες περιοχές όπως η Αγκαστίνα, η Αφάνεια, η Βώνη, το Δίκωμο, η Κοντέα και ο Τράχωνας.

    Ο Ανδρέας Κασάπης από την Άσσια (17 χρόνων την περίοδο της εισβολής και Αμερικανός πολίτης) ήταν ο πρώτος αγνοούμενος της τουρκικής εισβολής, του οποίου τα λείψανα εντοπίστηκαν και ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο του DNA τον Μάρτιο του 1998.

    «Σεβαστές οι επιθυμίες της κάθε οικογένειας»

    Ο κοινοτάρχης Άσσιας, Γιώργος Ιωάννου, ερωτηθείς σχετικά ανέφερε στον «Φ» πως η κοινότητα δεν μπορεί να επέμβει ή να υποχρεώσει τους συγγενείς να δεχθούν να θάψουν όλα τα οστά σε έναν ομαδικό τάφο. Είναι σεβαστές οι επιθυμίες της κάθε οικογένειας, είπε ο κοινοτάρχης.

    Στο μεταξύ, κάποιοι συγγενείς συμβουλεύτηκαν δικηγόρους και εξετάζουν το ενδεχόμενο να προσφύγουν ενώπιον δικαστηρίων καταγγέλλοντας την Τουρκία, αφού, σύμφωνα με μαρτυρίες, τους αγνοούμενους της Άσσιας εκτέλεσαν τρεις αξιωματικοί και υπαξιωματικοί του τουρκικού στρατού και μάλιστα στο βιβλίο του Κώστα Τζιορζή από την Άσσια, υπάρχει λεπτομερής περιγραφή της εκτέλεσης και της ταφής των Ασσιωτών.

    Ο κοινοτάρχης, ερωτηθείς σχετικά, ανέφερε ότι τα πιθανά μέτρα που θα ληφθούν θα εξεταστούν όταν έρθει η ώρα. Αυτό που προέχει τώρα είναι να παραλάβει ο κάθε συγγενής τα οστά των δικών του, να τελέσει την ταφή και ακολούθως θα εξεταστούν όλες οι πιθανές ενέργειες, είπε.

    Ο εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής πλευράς στη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων ανέφερε στον «Φ» πως σε πρώτη φάση θα δοθούν προς ταφή τρία λείψανα και ακολούθως άλλα τέσσερα ενώ τα υπόλοιπα θα θαφτούν σε μεταγενέστερο στάδιο.

    Συγκλονιστική ιστορία ενός Ε/κ και ενός Τ/κ

    Λίγες ώρες πριν από την εκτέλεση των Ασσιωτών το 1974, ένας Τουρκοκύπριος αξιωματικός της «Αστυνομίας» και ένας Ελληνοκύπριος, ο Λαμπρής, αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν και ο πρώτος του ευχήθηκε να επιστρέψει σπίτι του σώος.

    Ο Λαμπρής, ο οποίος, όταν οι Τουρκοκύπριοι άρχισαν να εγκαταλείπουν την Άσσια περί το 1958, διέθεσε το φορτηγό του για να τους μεταφέρει τα πράγματα.

    Ο Λαμπρής, όταν άλλοι δεν έμπαιναν στα γύρω τουρκοκυπριακά χωριά, σε δίσεκτους καιρούς, μπαινόβγαινε και μάλιστα εξακολουθούσε να έχει φίλους. Του πρόσφεραν «τσιππόπιττα» και είχε εμπιστοσύνη να την τρώει και να προσφέρει και στην οικογένειά του, όταν άλλοι του έλεγαν ότι οι Τούρκοι θα τον δηλητηριάσουν. Όταν του έλεγαν γνωστοί και φίλοι ότι «εν να σε ψατζιέψουν», παρατηρούσε πως αν ήθελαν να του κάνουν κακό θα μπορούσαν οποιαδήποτε στιγμή να τον σκοτώσουν.

    Ο Λαμπρής Πιερή και πολλοί άλλοι έπεσαν θύματα των συνθηκών και των εντολών του τουρκικού στρατού. Εκτός από φορτηγό, ο Λαμπρής διέθετε και εκσκαφέα με τον οποίο βοήθησε στην ταφή Ελληνοκυπρίων, οι οποίοι δολοφονήθηκαν κατά την είσοδο του τουρκικού στρατού στην Άσσια.

    Από εκεί και πέρα ακούστηκαν διάφορα για τον θάνατό του καθώς και για τον θανάτο δεκάδων άλλων Ασσιωτών.

    Μία από τις πληροφορίες που διέρρευσε είναι ότι οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν τον Λαμπρή και στην ταφή συγχωριανών του οι οποίοι εκτελέστηκαν. Οι πληροφορίες φέρουν τον Λαμπρή να εκτελέστηκε όταν αρνήθηκε να σπρώξει στα πηγάδια συγχωριανούς του, οι οποίοι εξακολουθούσαν ακόμη να βρίσκονται εν ζωή και μετά που πυροβολήθηκαν από τους Τούρκους. Η πληροφορία προήλθε από Τουρκοκύπριο, ο οποίος διέμενε στο Λονδίνο.

    Οι ενήλικες Ασσιώτες, μεταξύ των οποίων και ο Λαμπρής, φορτώθηκαν σε φορτηγά και άρχισε η πορεία επιστροφής τους στο γκαράζ Παυλίδη αλλά για κάποιο λόγο πέρασαν από την Κερύνεια. Τα φορτηγά με τους συλληφθέντες σταμάτησαν έξω από τον Αστυνομικό Σταθμό.

    Τη στιγμή εκείνη βγήκε έξω ένας αξιωματικός της «Αστυνομίας», ο οποίος τελικά ήταν Τουρκοκύπριος. Ρώτησε τους συλληφθέντες από πού κατάγονταν και του απάντησαν από την Άσσια. «Ο Λαμπρής είναι μαζί σας;», ρώτησε ο αξιωματικός. Του απάντησαν «ναι» και τον φώναξε να κατεβεί κάτω. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες νεαρότερων που δεν εκτελέστηκαν, ο Τουρκοκύπριος αξιωματικός της «Αστυνομίας» και ο Λαμπρής αγκαλιάστηκαν και έκλαιγαν αγκαλιασμένοι. Ήταν ο γιος του Κουτσοχάσανου, όπως αποκαλείτο πατέρας του Τουρκοκυπρίου. «Μεν φοάσαι», του είπε ο Τουρκοκύπριος, «αφού σας εφέραν ώς εδώ δεν θα σας σκοτώσουν». Και όντως δεν τους σκότωσαν σε αυτή τη διαδρομή. Τους οδήγησαν στο Γκαράζ Παυλίδη, από όπου τους σήκωσαν ξανά και τους εκτέλεσαν καθοδόν προς την Άσσια.

    Γράφει: Βάσος Βασιλείου
    – See more at: http://www.philenews.com/el-gr/top-stories/885/196386/assia-ena-chorio-se-golgotha#sthash.VulTHAaU.dpuf

    Σχόλιο από Άσσια: Ένα χωριό σε Γολγοθά | 26/04/2014

  61. ΕΘΝΟΣ Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

    Με το πραξικόπημα η χούντα ετοίμασε την τουρκική κατοχή

    Ηταν Δευτέρα, 15 Ιουλίου 1974. Σαράντα ακριβώς χρόνια πριν. Νωρίς το πρωί ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επιστρέφει από τη θερινή του κατοικία στο όρος Τρόοδος στο προεδρικό μέγαρο. Λίγη ώρα νωρίτερα έχουν αποσυρθεί από τις κεντρικές οδικές αρτηρίες οι ένοπλοι εθελοντές της σοσιαλιστικής ΕΔΕΚ και του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ που εκτελούσαν κάθε νύχτα περιπολίες με αυτόματα καλάσνικοφ για να αποτρέψουν πραξικόπημα της ελλαδικής χούντας που εκτελεί εντολές των ΗΠΑ.

    Στις 8.30 το πρωί ο Μακάριος βρίσκεται στην αίθουσα υποδοχής του προεδρικού μεγάρου για να καλωσορίσει μια ομάδα παιδιών της Ελληνορθόδοξης Νεολαίας του Καΐρου, τα οποία φιλοξενεί η κυπριακή αρχιεπισκοπή. Πριν προλάβει να τα χαιρετήσει, ακούγονται οι πρώτοι πυροβολισμοί που ρίχνουν οι προδότες πραξικοπηματίες. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα αρχίζουν να πέφτουν ρουκέτες και όλμοι. Το προεδρικό μέγαρο φλέγεται. Μεγάλο μέρος του μετατρέπεται σε σωρό ερειπίων.

    Ο ραδιοφωνικός σταθμός της Λευκωσίας μεταδίδει την πρώτη ανακοίνωση της χούντας: «Σήμερον την πρωίαν η Εθνική Φρουρά επενέβη διά να σταματήση τον αδελφοκτόνον εμφύλιον πόλεμον. Η Εθνική Φρουρά είναι την στιγμήν αυτήν κυρία της καταστάσεως. Ο Μακάριος είναι νεκρός!». Το άκουσμα της δολοφονίας του Μακαρίου παγώνει τους Κύπριους και τον κόσμο ολόκληρο.
    Πάφος, 3 η ώρα μετά το μεσημέρι. Ενας ασήμαντος, τοπικός ιδιωτικός ραδιοσταθμός γίνεται πρωταγωνιστής των εξελίξεων, καθώς μεταδίδει ένα μήνυμα που αστραπιαία κάνει τον γύρο του κόσμου! «Ελληνικέ κυπριακέ λαέ! Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις ποίος σου ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος!… Δεν είμαι νεκρός, όπως η χούντα των Αθηνών και οι εδώ εκπρόσωποί της θα ήθελαν!… Η χούντα δεν πρέπει να περάσει και δεν θα περάσει! Νυν υπέρ πάντων ο αγών!»

    Η χούντα όμως περνάει. Ο οργανωτής του επιτόπιου κλάδου του πραξικοπήματος, ταξίαρχος Μιχαήλ Γεωργίτσης, τοποθετεί ως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας τον κατάπτυστο Νικόλαο Σαμψών. «Εν ονόματι Θεού και ανθρώπων και κατόπιν τιμητικής επιλογής μου υπό των Ενόπλων Δυνάμεων του λαού μας… με ιδιαιτέραν υπερηφάνειαν αναλαμβάνω σήμερον τα υψηλά μου καθήκοντα» αναφέρει στο πρώτο διάγγελμα τούτο το ακροδεξιό ανδρείκελο της χούντας του Ιωαννίδη.

    Ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Βρετανία, παρόλο που η τελευταία έχει κυβέρνηση των Εργατικών, καταδικάζουν το πραξικόπημα της χούντας της Αθήνας στην Κύπρο. Δύο μέρες αργότερα οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» αποκαλύπτουν ότι ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε εισήγηση, έστω και τυπικής καταδίκης του πραξικοπήματος για τα μάτια του κόσμου.

    Ο Βρετανός πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον φέρεται πιο έξυπνα. Υποδέχεται τον Μακάριο στο Λονδίνο ως νόμιμο εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού προηγουμένως τον φυγαδεύει από την Πάφο μέσω της βρετανικής βάσης προς τη Μάλτα και από εκεί προς την Αγγλία.

    Δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι αποθεώνουν τον Μακάριο μόλις αυτός φθάνει στη βρετανική πρωτεύουσα. Το σχέδιο των Αμερικανών όμως που εκτελούν οι προδότες αξιωματικοί της χούντας των Αθηνών έχει πετύχει. Απονομιμοποιώντας την κυβέρνηση της Λευκωσίας μέσω του πραξικοπήματος, τα πάντα είναι πλέον έτοιμα για να αναλάβει δράση η Τουρκία.

    Να εισβάλει δηλαδή στην Κύπρο και να κατακτήσει το 40% του νησιού όχι ως εισβολέας και κατακτητής, αλλά ως… «φορέας αποκατάστασης της δημοκρατικής ομαλότητας και της συνταγματικής νομιμότητας» που έχουν ανεπανόρθωτα τρωθεί από τους Ελληνες πραξικοπηματίες!!! Σε πέντε μέρες θα αρχίσει η τελική πράξη του δράματος, που συνεχίζεται ως τις μέρες μας, σαράντα χρόνια μετά…

    Το πραξικόπημα της προδοτικής χούντας στην Κύπρο δεν ήταν σε καμία περίπτωση κεραυνός εν αιθρία. Ολοι το περίμεναν. Ολοι τότε είχαν καταλάβει ότι μπαίνουμε στην κορύφωση της τραγωδίας όταν δημοσιοποιήθηκε η συγκλονιστική επιστολή του Μακαρίου προς τον στρατηγό Γκιζίκη, τον δήθεν «πρόεδρο» του χουντικού καθεστώτος.
    «Ουχί άπαξ μέχρι τούδε ησθάνθην, και είς τινας περιπτώσεις σχεδόν εψηλάφησα, εκτεινομένην αοράτως εξ Αθηνών χείρα αναζητούσαν προς αφανισμόν την ανθρωπίνην ύπαρξίν μου» αναφέρει το κορυφαίο, ανατριχιαστικό απόσπασμά της.
    «Δεν δύναμαι να είπω ότι τρέφω ιδιαιτέραν συμπάθειαν προς στρατιωτικά καθεστώτα και μάλιστα εις την Ελλάδα, την χώραν η οποία εγέννησε και ελίκνισεν την δημοκρατίαν» προανέφερε στην επιστολή του ο Μακάριος, την οποία έδωσε προς κοινοποίηση στον κυπριακό Τύπο. Η χούντα απάντησε με πραξικόπημα, το οποίο σηματοδότησε αφενός τον χαμό της μισής Κύπρου και αφετέρου το δικό της τέλος…

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=64037124

    Σχόλιο από Γ.Ξ. | 15/07/2014


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: