Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Φθινοπωρινός πόνος

pains_of_autumnΗ προβολή της ταινίας «Φθινοπωρινός Πόνος»  (Güz Sancısı)  στην Τουρκία, προκάλεσε αντιφατικές αντιδράσεις. Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιλμάζ Καράκογιουνλου που έχει εκδοθεί προ ετών. Η υπόθεση του έχει ως σημείο αναφοράς τους ανθελληνικούς – αντιμειονοτικούς διωγμούς στις 6/7 Σεπτεμβρίου 1955, στην Πόλη… και την Σμύρνη.

Ένα σημαντικό ποσοστό θεατών (κυρίως οι νεότεροι) έβγαινε εμφανώς ταραγμένο από τις αίθουσες που προβαλλόταν η ταινία, αδυνατώντας να πιστέψει ότι στη χώρα τους, συνέβησαν τέτοια γεγονότα.

Πηγή: Εφημερίδα Ανατολή

Η ταινία, έδωσε την αφορμή στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης να παρουσιάσουν και να δημοσιεύσουν πολυάριθμες εκπομπές, άρθρα, έρευνες, συνεντεύξεις κ.α. σε σχέση με τα Σεπτεμβριανά.

Η πολυήμερη και πολύπλευρη ενασχόληση των τουρκικών μέσων ενημέρωσης με τα Σεπτεμβριανά, ήταν από τα πιο θετικά αποτελέσματα της προβολής αυτής της ταινίας.

Να σημειώσουμε βέβαια ότι τα Σεπτεμβριανά, εξαιτίας της διαρκούς δράσης των παρακρατικών μηχανισμών στην Τουρκία, αποτελεί μόνιμο σημείο αναφοράς στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης (ως παράδειγμα παρακρατικής δράσης, προς αποφυγή).TURKEY-GREECE/FILM

Η δημόσια συζήτηση για τα Σεπτεμβριανά με αφορμή την ταινία, αποτέλεσε το νέο «επεισόδιο» στον κύκλο που άνοιξε τους τελευταίους πέντε μήνες στην Τουρκία. Στο διάστημα αυτό με διάφορες αφορμές βρέθηκαν πολύ ψηλά στην επικαιρότητα οι αντιμειονοτικές διώξεις του παρελθόντος. Ο κύκλος αυτός ξεκίνησε με τις δηλώσεις του Υπ. Άμυνας Βεζντί Γκιονούλ, στις αρχές Νοεμβρίου 2008, που είπε «εάν δεν είχε γίνει η ανταλλαγή των Ελλήνων και ζούσαν Έλληνες και Αρμένιοι στην Ανατολή, δεν θα μπορούσε να οικοδομηθεί το έθνος – κράτος».

Οι δηλώσεις του Υπουργού προκάλεσαν πολλές αντιδράσεις και επικρίθηκαν από διάφορες πλευρές. Τόσο από αυτούς που κατηγόρησαν τον Υπουργό, επειδή με τις δηλώσεις του ομολόγησε την εθνοκάθαρση των Χριστιανικών λαών της Ανατολής. Όσο και απ’ αυτούς που υποστήριξαν ότι η Τουρκία έγινε φτωχότερη με την φυγή των Ελλήνων και Αρμενίων.

Αυτή την διάσταση απόψεων θα την παρουσιάσουμε σε κάποιο προσεχές τεύχος, επειδή παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Ελληνισμό της καθ’ ημάς Ανατολής.

Στη συνέχεια ξεκίνησε η εκστρατεία μερίδας διανοουμένων για συλλογή υπογραφών σε κείμενο με τίτλο: «Ζητούμε συγνώμη από τους Αρμένιους». Η εκστρατεία αυτή, παρά την λυσσαλέα αντίδραση των υποστηρικτών του συστήματος, κατάφερε να συγκεντρώσει δεκάδες χιλιάδες υπογραφές. Το σημαντικότερο όμως επανέφερε στην επικαιρότητα το Αρμενικό ζήτημα.

Τώρα, έρχεται η προβολή της ταινίας και οι συζητήσεις που προκάλεσε για να προστεθούν στην διαδικασία απομυθοποίησης της επίσημης ιστορίας.

Από την άποψη αυτή η ταινία μπορεί να έχει κάποια θετική επίδραση στην τουρκική κοινωνία, όμως το γεγονός αυτό δεν αλλάζει την ουσία, ότι τόσο το μυθιστόρημα όσο και η ταινία αποτελούν μία προσπάθεια «ωραιοποίησης» του συστήματος.

Οι αναφορές των δύο έργων (μυθιστόρημα και ταινία) στις μειονότητες (ειδικά στους Ρωμιούς) αναπαράγουν στερεότυπα και είναι προσβλητικές για τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης.

Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, η ταινία μπορεί να έχει κάποια θετική λειτουργία στην τουρκική κοινωνία. Όμως αυτό το κάνει με τρόπο που προσβάλλει την ιστορική πραγματικότητα και τις μειονότητες.

Τα γεγονότα με τα μάτια του κράτους

GS2Ο συγγραφέας του μυθιστορήματος «Φθινοπωρινός Πόνος» Γιλμάζ Καράκογιουνλου, είναι ένας απολογητής του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Άλλωστε δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό από έναν άνθρωπο που υπηρέτησε από διάφορες θέσεις το κρατικό σύστημα. Υπήρξε στέλεχος του Οργανισμού Κρατικού Σχεδιασμού, εκλέχτηκε με το κόμμα της Μητέρας Πατρίδας το 1995 και το 1999 βουλευτής. Διετέλεσε υπουργός προεδρίας, αρμόδιος για την κρατική ραδιοτηλεόραση, τα μέσα ενημέρωσης και τον οργανισμό αποκρατικοποίησης.

Τα μυθιστορήματα του είναι γραμμένα με ανάλογο πνεύμα και έχουν ως σημείο αναφοράς μεγάλα ιστορικά γεγονότα της Τουρκίας. Το μυθιστόρημα του «Οι ρώγες της Σαλκίμ χανίμ» με αναφορά στον Φόρο Περιουσίας, επίσης έγινε ταινία από την σκηνοθέτιδα του «Φθινοπωρινού Πόνου» κα Τομρίς Γκιριτλίογλου.

Σε συνέντευξη του στον Ιχσάν Γιλμάζ (Χουριέτ 24-1-2009) ο Γ. Καράκογιουνλου αναπαράγει την επίσημη επιχειρηματολογία.

Στο ερώτημα «Τα μυθιστορήματα «Οι ρώγες της Σαλκίμ χανίμ» και «Ο φθινοπωρινός πόνος» αφορούσαν την εθνικοποίηση της οικονομίας;» απαντά:

«Αφορούν μία κατάσταση πέρα από την εθνικοποίηση. Επρόκειτο για επιβολή της κρατικής πειθαρχίας στην οικονομία. Τις προάλλες ένας οικονομολόγος στην ομιλία του είπε, το χρήμα σε όποιον βρίσκεται, από αυτόν εισπράττεται ο φόρος. Το χρήμα τότε βρισκόταν στα χέρια των μειονοτήτων, οπότε από αυτούς εισπράχθηκε ο φόρος…»

Βέβαια η πραγματικότητα είναι ότι κατά την εφαρμογή του Φόρου Περιουσίας (1942) οι πολίτες διαχωρίστηκαν με βάση την εθνικότητα τους. Οι μη μουσλουμάνοι φορολογήθηκαν με ποσά που στις περισσότερες περιπτώσεις υπερέβαιναν την αντικειμενική αξία της περιουσίας τους. Επίσης οι μη μουσλουμάνοι ήταν αυτοί που εστάλησαν σε καταναγκαστικά έργα στο αφιλόξενο Άσκαλε.

Στη συνέχεια της συνέντευξης ο Καράκογιουνλου αποδίδει τα Σεπτεμβριανά στη καταστροφική μανία των μαζών, όπως ακριβώς ισχυρίζεται η επίσημη κρατική επιχειρηματολογία, αποκρύπτοντας την αντιμειονοτική πολιτική του κράτους.

Στην ερώτηση «Πώς ερμηνεύεται τα Σεπτεμβριανά;» απαντά:

«Εδώ έχουμε μία διαφορετική κατάσταση σε σχέση με τον Φόρο Περιουσίας. Δεν πρόκειται για μεταφορά κεφαλαίου σε άλλη κοινωνική τάξη, αλλά μία πράξη καταστροφής…»

Ένα από τα πρόσωπα που άσκησαν δημόσια κριτική στο έργο του Καράκογιουνλου και την ταινία της Γκιριτλίογλου, ήταν και η Ντιλέκ Γκιουβέν.

dsc_3969 H δρ. Ντιλέκ Γκιουβέν είναι μία από τις πιο γνωστές ερευνήτριες των Σεπτεμβριανών. Το 2005 εξέδωσε το διδακτορικό της που είχε ως θέμα «τα Σεπτεμβριανά στο πλαίσιο της αντιμειονοτικής πολιτικής του κράτους». Επίσης με την δική της ερευνητική εργασία εκδόθηκαν τ’ αρχεία του στρατιωτικού δικαστή Φαχρί Τσόκερ, προέδρου του δικαστηρίου που συγκροτήθηκε το 1955 για να δικάσει τους λιγοστούς δράστες που συλλήφθηκαν για τα προσχήματα, την νύκτα των καταστροφών.

Στο άρθρο της που δημοσιεύτηκε (6/2/09) στην εφημερίδα Taraf, με το χαρακτηριστικό τίτλο «Τα Σεπετεμβριανά με τα μάτια του κράτους» επικρίνει την ταινία και τον τρόπο προβολής της από ορισμένα μέσα ενημέρωσης.

Αναφέρεται σε μία τηλεοπτική εκπομπή (του γνωστού εθνικιστή «δημοσιογράφου» Φατίχ Αλταϊλή) όπου οι προσκεκλημένοι αναφέρονταν ειρωνικά στις βιαιότητες και με προσβλητικό τρόπο στα θύματα εκείνης της νύκτας. Η Guven σημειώνει «…Παρακολουθώντας αυτή την αθλιότητα ένιωσα ντροπή. Ντράπηκα από τους Ρωμιούς, Αρμένιους και Εβραίους συμπολίτες μας, που ακόμη ζουν μαζί μας σε αυτή τη χώρα, αλλά και από αυτούς που αναγκάστηκαν να φύγουν εξ αιτίας παρόμοιων γεγονότων…»

eylul1955DGΗ Ντιλέκ Γκιουβέν καταγράφει στα θετικά της ταινίας, ότι έδωσε την ευκαιρία να συζητηθεί εκ νέου «μία σκοτεινή σελίδα της ιστορίας μας».

Η Γκιουβέν υπενθυμίζει ότι η σκηνοθέτης είχε θέσει στους στόχους της ταινίας, την αντιμετώπιση της ιστορικής πραγματικότητας από την κοινωνία. Και γράφει:

«Εφόσον τα «Σεπτεμβριανά» δεν αποτελούν το ντεκόρ σε μία υπόθεση έρωτα, θα έπρεπε να αποφευχθούν τα λάθη που θα παραθέσω. Κάποιος που δεν κατέχει το θέμα, είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβει το ιστορικό υπόβαθρο των γεγονότων… Στον «Φθινοπωρινό Πόνο» για την αιτία των γεγονότων προτείνεται το Κυπριακό. Αυτή άλλωστε είναι και η επίσημη δικαιολογία του κράτους. Εφόσον ο σκοπός είναι η αντιμετώπιση της ιστορικής πραγματικότητας, πιστεύω ότι θα ήταν πιο σωστό να αφηγηθούμε τα Σεπτεμβριανά ως μέρος της στρατηγικής για την εθνική ομογενοποίηση της Τουρκίας… Η τελευταία μου κριτική αφορά τον χαρακτήρα της Ρωμιάς ιερόδουλης που αποδίδεται στην κεντρική ηρωίδα. Έχω ακούσει πολύ συχνά από τους Ρωμιούς και Αρμένιους συμπολίτες μας, την ενόχληση τους επειδή οι γυναίκες τους παρουσιάζονται στις ταινίες ως ιερόδουλες ή ως «μαμά» των οίκων ανοχής.

Η ακαδημαϊκή εργασία του Ηρακλή Μύλλα επιβεβαιώνει αυτή την διαπίστωση:

«Η Ελληνίδα/Ρωμιά είναι ή κακιά και ανήθικη, ενώ η κάπως καλύτερη ερωτεύεται έναν Τούρκο»… Δυστυχώς (στην ταινία) δεν ανατρέπονται τα στερεότυπα. Στην ταινία η Ρωμιά (ιερόδουλη) ερωτεύεται τον Τούρκο (Μπεχτσέτ). Ενώ εάν ανατρέξουμε στο μυθιστόρημα που αποτέλεσε την βάση του σενάριου της ταινίας συναντούμε μία άλλη βασική ηρωίδα, την μαντάμ Αθηνά που λειτουργεί τον οίκο ανοχής. Πόσο ορθό είναι να «κτίζεται» η ταινία πάνω στον χαρακτήρα της Ρωμιάς πόρνης, σε μία κοινωνία που παράγει ρήσεις όπως ‘Με την Τουρκάλα θα κυκλοφορείς στους δρόμους, την Αρμένισσα θα την βάλεις στην κουζίνα και με την Ρωμιά θα πλαγιάσεις’…;»

Προσπάθεια ωραιοποίησης της αντιμειονοτικής πολιτικής

Ο κ. Ηρακλής Μύλλας κατά καιρούς έχει επικριθεί για τον τρόπο που αντιμετωπίζει την Ρωμέϊκη μειονότητα της Πόλης και για τις άνισες συγκρίσεις που κάνει μεταξύ τουρκικού και ελλαδικού εθνικισμού.

GUZSANΑυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος που αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ζαμάν. Ο κ. Μύλλας με το άρθρο του αυτό κονιορτοποιεί με επιχειρήματα το μυθιστόρημα και την ταινία.

«Ανέκαθεν δεν μου άρεσε το μυθιστόρημα «Φθινοπωρινός Πόνος». Στην κριτική που δημοσίευσα το 1994 είχα επικρίνει την προσέγγιση του μυθιστορήματος που επιδιώκει να μην τραυματίσει το εθνικό γόητρο και στην πραγματικότητα το «χαϊδεύει». Σύμφωνα με το μυθιστόρημα αυτό, όλα στην χώρα ήταν πολύ ωραία! Άνθρωποι διαφορετικής εθνικότητας ζούσαν αρμονικά μαζί. Και οι γυναίκες των μειονοτήτων απλόχερα προσέφεραν την θηλυκότητα τους στους ιδανικούς Τούρκους. Αυτό ονομαζόταν έρωτας. Πολλές από αυτές τις γυναίκες ήταν ιερόδουλες. Για παράδειγμα η Ρωμιά «μαμά» έφερνε λυγερές Ρωμιές από τα Ταταύλα και προέβαλλε στους πελάτες τα εξαιρετικά φυλετικά χαρίσματα τους. Στο μυθιστόρημα συναντούμε έναν πονηρό Ρωμιό μανάβη και την κα Ρέα που ερωτεύεται τρελά τον Καμίλ εφέντη. Και όταν ξέσπασαν οι ταραχές των Σεπτεμβριανών, δίπλα σε κάθε μειονοτικό πολίτη υπήρχαν Τούρκοι προστάτες άγγελοι. Και γι’ αυτή τη συμπαράσταση οι μειονοτικοί τρέφουν αισθήματα ευγνωμοσύνης. Ίσως να βγαίνουν και χρεώστες στο τέλος, διότι όταν εγκαταλείπουν την χώρα η σκέψη τους έμεινε προσκολλημένη σ’ αυτούς τους «ωραίους ανθρώπους». Είναι ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε ποιοι είναι οι βάνδαλοι. Λες και ήρθαν από το υπερπέραν. Δεν είναι φανεροί ούτε οι στόχοι τους, ούτε τα πιστεύω τους. Το μόνο που μένει στο μυαλό μας διαβάζοντας το μυθιστόρημα, είναι αυτοί οι προστάτες άγγελοι και οι ελαφρών ηθών γυναίκες που τους ερωτεύονται.

Προφανώς ο συγγραφέας που ήταν αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων, αυτά είδε μόνο. Ούτε την εχθρότητα που τροφοδοτήθηκε επί χρόνια, ούτε τα σχέδια εξόντωσης των μειονοτήτων και την εφαρμογή τους, ούτε τις προκαταλήψεις, ούτε τις προκλήσεις που προηγήθηκαν των γεγονότων είδε ο συγγραφέας. Ούτε τον πανικό των μειονοτήτων, ούτε την απουσία του κράτους εκείνη την νύκτα, ούτε τα οικονομικά προβλήματα που έζησαν μετά τα γεγονότα και την ανασφάλεια τους αντιλήφθηκε. Ούτε την απουσία έστω μίας επικριτικής φωνής της διανόησης, εκείνα τα χρόνια. Το γεγονός ότι αντιλήφθηκαν τόσο λίγα όσοι παρέμειναν θεατές των γεγονότων, πολλαπλασιάζει τον φθινοπωρινό πόνο όσων έζησαν τα γεγονότα.

Η ταινία σε μεγάλο βαθμό διατηρεί αυτές τις ελλείψεις. Έγιναν φοβερά γεγονότα, όμως μόνο σ’ ένα δρόμο. Την καταστροφική δραστηριότητα που απλώθηκε σε όλη την Πόλη, ακόμη σε εκκλησίες και σε σχολεία δεν τα βλέπει ο θεατής. Ούτε τα χαρούμενα πρόσωπα των καταστροφέων. Παρακολουθούμε τα κατορθώματα μίας κακής, μικρής ομάδας. Η πολιτική διάσταση περιορίζεται στο Κυπριακό. Τα στερεότυπα για τις γυναίκες των μειονοτήτων σε φαντασία ξεπερνά και το μυθιστόρημα. Αυτή τη φορά είναι η γιαγιά της Ρωμιάς πόρνης, που πουλά στους πελάτες τα φυλετικά χαρίσματα της εγγονής…

Είναι δικαίωμα του καλλιτέχνη να μην μεταφέρει τα γεγονότα στην οθόνη σαν ντοκυμαντέρ. Όμως όταν γίνονται τέτοιες επιλογές τότε ο κριτικός δικαιούται να επισημάνει την απόσταση μεταξύ των ιστορικών γεγονότων που έχουμε βιώσει και την ταινία. Η ταινία δεν αφηγείται τα Σεπτεμβριανά, αλλά μεταφέρει στην οθόνη την πολύ ιδιαίτερη αντίληψη της σκηνοθέτιδας. Για παράδειγμα η σύγκρουση που υποδηλώνει η ταινία μεταξύ εθνικιστικών/ρατσιστικών και αντιεθνικιστικών (ή αριστερών) δυνάμεων και η παρουσίαση ενός παράνομου σκοτεινού μορφώματος που σχετίζεται με το κράτος, είναι αναχρονισμοί. Θυμίζουν την σημερινή Τουρκία. Στα γεγονότα του 1955 δεν υπήρξε τέτοια σύγκρουση, στο πλαίσιο αυτό δεν βρέθηκαν αντιμέτωποι οι κακοί με τους καλούς…

Η ταινία με την επιλογή των Σεπτεμβριανών και την ερμηνεία τους, εμμέσως παίρνει θέση στην σημερινή κοινωνική σύγκρουση.

Εάν κοιτάξουμε την ταινία από αυτή την άποψη θα εντοπίζαμε τις θετικές πλευρές της ταινίας. Η σημερινή κοινωνία σε γενικές γραμμές δεν επιθυμεί τέτοιες συγκρούσεις και απορρίψεις. Επιθυμεί την αποδοχή του διαφορετικού, την κοινωνία που αποδέχεται τον πολυπολιτισμό. Ο Φθινοπωρινός Πόνος είναι η παρωδία αυτής της επιθυμίας. Από τη μία αποδέχεται μία εντελώς άνοστη ξενοφοβία, όμως από την άλλη δεν μπορεί να αποδεχτεί τα πραγματικά γεγονότα. Η ταινία εκφράζει την κατά βάθος επιθυμία το παρελθόν να είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Η σημερινή επιθυμία να ήταν διαφορετικό το παρελθόν, θα μπορούσε να θεωρηθεί μία κριτική προσέγγιση. Όμως το γεγονός ότι δεν μπορούμε να αποδεχτούμε το παρελθόν με όλες τις ελλείψεις του και η επιδίωξη μας να το «ωραιοποιήσουμε» δείχνει ότι αυτή η κριτική είναι περιορισμένη…»

Πηγή: Εφημερίδα Ανατολή

==============================

Σημείωση Π&Α :

Ίσως αυτήν την «σημερινή επιθυμία να ήταν διαφορετικό το παρελθόν» εκφράζει και το «δυνατό»  τέλος της ταινίας με το γνωστό ποντιακό τραγούδι του Bahattin Camurali «Su Garsidan Asaga..» με γυναικεία (ποντιακά) και ανδρική (τούρκικα) φωνή.

http://www.youtube.com/watch?v=5Sj6D7A9r2g 

Την πατρίδα μ’ έχασα,
έκλαψα και πόνεσα.
Λύουμαι κι’ αροθυμώ, όι-όι
ν’ ανασπάλω ‘κι επορώ…..

===================================

 

ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ – Ο άγριος Σεπτέμβρης του 1955

Μεταφορά από τον Στράτο Κερσανίδη

Ξανά στην Κωνσταντινούπολη. Την περασμένη εβδομάδα με αφορμή το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου, σήμερα με αφορμή την πολυσυζητημένη ταινία της Τομρίς Γκιριτλίογλου «Πληγές του Φθινοπώρου». Πολυσυζητημένη και πολυαναμενόμενη εξαιτίας του θέματός του, ένα θέμα ταμπού για τη γειτονική χώρα, αλλά και στην καθ΄ ημάς αριστερά η οποία φοβάται να αγγίξει τέτοια θέματα μην και κατηγορηθεί για εθνικισμό.
Λοιπόν, εάν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, δεν πρέπει να φοβόμαστε να λέμε μερικά πράγματα με το όνομά τους. Και όπως είναι λάθος –κατά την άποψή μου- να αναφερόμαστε σε Βόρεια Κύπρο τη στιγμή που κάτι τέτοιο δεν υφίσταται αλλά υπάρχει εκεί κάτω στρατός κατοχής, έτσι δεν πρέπει να φοβόμαστε να μιλάμε και για τα εγκλήματα εναντίον των ελλήνων της Κωσταντινούπολης.
Στο κάτω – κάτω η ακροδεξιά της γειτονικής χώρας ευθύνεται γι’ αυτό, εκείνη υποκίνησε τον όχλο. Η τουρκική αριστερά ήταν εναντίον του εθνικιστικού παραληρήματος. Κάτι τύποι σαν του Γκρίζους Λύκους ή σαν τους «δικούς» μας Χρυσαυγίτες ήταν εκείνοι που ξεκίνησαν το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Πόλης.

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια

Εντάξει δεν πρόκειται ακριβώς για κολόνια. Μάλλον για μια δύσοσμη ιστορία πρόκειται. Αλλά είναι καλό ως σχήμα λόγου. Η κολόνια, λοιπόν, είναι η Κύπρος και από αυτήν ξεκίνησε ο καυγάς. Ερήμην βεβαίως ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, αλλά ποιος τους ρώτησε ποτέ αυτούς;

Το 1954, λοιπόν, ο στρατάρχης Παπάγος –ξέρουμε σε ποια παράταξη ανήκε, έτσι;- ανακίνησε το Κυπριακό ζήτημα. Μαζί με ελληνοκυπριακούς εθνικιστικούς κύκλους έθεσε ζήτημα ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Ε, άλλο που δεν ήθελε η τουρκική κυβέρνηση υπό τον Αντνάν Μεντερές, εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και κάνοντας «το τόσο, τόσο» που λέμε, άρχισε να μιλά για σχεδιασμό σφαγών από τους ελληνοκύπριους εναντίον των τουρκοκυπρίων. Και τότε στήθηκε η προβοκάτσια. Εμείς της αριστερά, γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό, έχουμε πέσει πολλάκις θύματα παρόμοιων πρακτικών.
 Σκάει που λέτε μια βόμβα στο τουρκικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη και ιδού η αφορμή. Βέβαια, ουδεμία βόμβα υπήρξε, τουλάχιστον ισχύος που να δικαιολογεί το όνομά της ως τέτοια. Ένας αυτοσχέδιος μηχανισμός ήταν, ο οποίος επί πλέον, τοποθετήθηκε από κάποιον Οκτάι Εγκίν από την Κομοτηνή. Ο τυπάκος αυτός μετά από μερικά χρόνια ανταμείφθηκε από τα αφεντικά του και διορίστηκε νομάρχης ή κάτι τέτοιο σε κάποια περιοχή της Τουρκίας.

Το σχέδιο έπιασε. Οι διάφορες «εθνικές» οργανώσεις οι οποίες βρισκόταν σε απευθείας σύνδεση με την κυβέρνηση, με κυριότερη την οργάνωση «Η Κύπρος είναι τουρκική», έβαλαν σε ενέργεια το σχέδιό τους. Ο σύνθημα δόθηκε και τη νύχτα της 6ης προς 7 Σεπτεμβρίου 1955, ο μαινόμενος όχλος ξεχύθηκε στους δρόμους. Είχαν φροντίσει από την προηγούμενη νύχτα να σημαδέψουν με ένα σταυρό τα σπίτια και τα καταστήματα των Ελλήνων για να ξέρουν τι καταστρέφουν! Η μανία του όχλου ήταν τόσο μεγάλη ώστε η κατάσταση ξέφυγε από τους αρχικούς σχεδιασμούς και τελικά η κυβέρνηση αναγκάστηκε να επέμβει και να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο.

Μέσα σε μερικές ώρες σκοτώθηκαν 16 (κατ’ άλλους πάνω από 30) Έλληνες, και εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Βιάστηκαν πολλές γυναίκες αλλά και άνδρες, και πολλοί ιερείς, όπως αναφέρει ο συγγραφέας Αζίζ Νεσίν, αναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή! 4.348 καταστήματα και 1.004 σπίτια καταστράφηκαν Την ίδια τύχη είχαν 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, 3 εφημερίδες, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 73 εκκλησίες ενώ συλήθηκαν πολλοί τάφοι σε δύο κοιμητήρια καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στη Μονή Μπαλουκλί.

Στις 12 Αυγούστου 2008 η εφημερίδα «Ραντικάλ» έγραψε πως τα γεγονότα είχαν οργανωθεί από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου, μηχανισμό που είχε στηθεί από το ΝΑΤΟ, για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου! Πάντα η ίδια ιστορία… Ο ίδιος ο Μεντερές ισχυρίστηκε σε δηλώσεις του πως το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης ήταν έργο –μαντέψτε, μπράβο το βρήκατε- των κομμουνιστών!!!

Το 1961 ήρθαν στο φως πολλές λεπτομέρειες για τα τραγικά γεγονότα κατά τη διάρκεια δίκης για εσχάτη προδοσία στην οποία οδηγήθηκε ο ανατραπείς από το στρατό Μεντερές. Ο πρώην πρωθυπουργός καταδικάστηκε σε θάνατο και πέθανε στην αγχόνη. Κάπως έτσι έκλεισε η υπόθεση και οι 100 χιλιάδες έλληνες της πολυεθνικής το 1955 Κωνσταντινούπολης, αριθμούν σήμερα περί τις 2 χιλιάδες μόνον.

Βιβλίο και ταινία

Η Τομρίς Γκιριτλίογλου, με τις «Πληγές του φθινοπώρου», φέρνει τους συμπατριώτες της μπροστά σε γεγονότα που οι νεότεροι αγνοούσαν και οι μεγαλύτεροι είχαν θάψει βαθιά μέσα τους. Φυσικά η επίσημη ιστορία της γείτονος κάνει την πάπια, όπως και οι περισσότερες επίσημες κρατικές ιστορίες, της δικής μας περιλαμβανομένης. Και έρχεται μία σκηνοθέτιδα για να ταράξει ντα νερά και οι γείτονές μας παθαίνουν της ψυχής τους τον τάραχο καθώς έρχονται αντιμέτωποι με τα Σεπτεμβριανά. Η ταινία σημειώνει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και πολλοί θεατές ομολογούν πως δεν ήξεραν τίποτε. Και μόνον αυτό το γεγονός εάν πάρουμε υπόψη μας δικαιώνει τη σκηνοθέτιδα για την επιλογή της να γυρίσει αυτήν τη συγκεκριμένη ταινία. Κεντρικός ήρωας είναι ο Μπεχτσέτ, ένας νεαρός εθνικιστής, γιος του Καμίλ Εφέντι, ενός πλούσιου με διασυνδέσεις στον κρατικό μηχανισμό. Αρραβωνιασμένος με την Νεμίκα, ερωτεύεται μια κοπέλα που μένει απέναντί του, μια ελληνίδα πόρνη, την Έλενα. Ο Μπεχτσέτ είναι μπλεγμένος με μια εθνικιστική οργάνωση και ο αγαπημένος του φίλος, ο Σουάτ, που είναι αριστερός, προσπαθεί να τον απομακρύνει. Όμως οι σύντροφοι του Μπεχτσέτ, οι οποίοι δεν γουστάρουν τη φιλία του με τον Σουάτ αλλά ούτε τη σχέση του με την ελληνίδα, ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου τον πρώτο και τον συμβουλεύουν να διακόψει με την κοπέλα. Όλα συμβαίνουν ενώ προετοιμάζεται το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης. Και καθώς ο έρωτας μεταξύ της Ελένης και του Μπεχτσέτ δυναμώνει ξεσπά η βία. Τα σπίτια λεηλατούνται, άνθρωποι ξυλοκοπούνται και βιάζονται, κάποιοι σκοτώνονται. Και μέσα σε όλα αυτά ένας έρωτας ο οποίος αγωνίζεται να επιβιώσει.

Ακαδημαϊκή σκηνοθεσία, αλλά εξαιρετική αναπαράσταση της εποχής και ρεαλιστική αναπαράσταση των γεγονότων με στερεή αφηγηματική δομή. Η προσέγγιση της Γκιριτλίογλου ε/ίναι νηφάλια, προσεγμένη και γίνεται με εντιμότητα. Και φυσικά παίρνει ξεκάθαρη θέση εναντίον του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας, τοποθετώντας τους ήρωές της μέσα στα γεγονότα και επικεντρώνοντας σε αυτά. Εδώ ξεφεύγει από το βιβλίο «Φθινοπωρινός πόνος» του Γιλμάς Καρακογιουνλού, ο οποίος δίνει έμφαση στην ερωτική ιστορία και τοποθετεί τους ήρωές τους απλά μέσα στα γεγονότα. Άλλωστε η ηρωίδα του Καρακογκιουνλού δεν είναι ελληνίδα αλλά Εβραία και ονομάζεται Εστέρ. Η Γκιριτλίογλου κάνει την Εστέρ, Ελένη επειδή αυτό εξυπηρετεί την ιστορία της. Κι ακόμη «εφευρίσκει» και τον Σουάτ, τον κομμουνιστή φίλο του Μπεχτσέτ, ο οποίος δεν υπάρχει στο βιβλίο. Με όλα αυτά η ταινία είναι κάτι διαφορετικό από το βιβλίο. Είναι μια ταινία πολιτική, με ξεκάθαρη άποψη και σαφείς διαθέσεις και προσανατολισμό, ενώ το βιβλίο περιορίζεται σε μία περισσότερο κοινωνιολογική προσέγγιση με μεγάλη δόση μελοδράματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο συγγραφέας, περνά τα γεγονότα εξ απαλών ονύχων κάτι που δικαιολογείται και από την ιδιότητα του βουλευτή του Κόμματος της Μητέρας πατρίδας. Από την άλλη η σκηνοθέτιδα παίρνει το βιβλίο ως βάση και το «βλέπει» με τι δική της οπτική. Μια οπτική που μοιάζει με τι δική μας και δεν είναι εκείνη που ασπάζεται το τουρκικό κατεστημένο. Άλλωστε εμείς είμαστε με τους τούρκους και όχι με το κατεστημένο.

Ας μην προσπεράσουμε την ταινία. Αξίζει να μας απασχολήσει περισσότερο από το χρόνο που χαλαλίσατε για να διαβάσετε μια σελίδα εφημερίδας.

Η ΕΠΟΧΗ  3 Μαϊου 2009

13/05/2009 - Posted by | -Εικαστικά, -Ιστορικά

18 Σχόλια »

  1. Παρατηρω οτι ακομα και με επωδυνο τροπο το ζητημα των μεινοτητων που χαθηκαν τιθεται και συζητιεται στην Τουρκια. Στην σχετικα πιο φιλελευθερη και δημοκρατικη Ελλαδα, το θεμα της τυχης των ελλαδιτων Σλαβομακεδονων, Εβραιων και Τουρκων (σε μικροτερο βαθμο, πχ Τουρκοκρητικοι ή δωδεκανησιοι Τουρκοι) παραμενει αναλογα την περιπτωση περισσοτερο ή λιγοτερο ταμπου.

    Σχόλιο από plagal | 13/05/2009

  2. τι εννοει ο ποιητης εδω? τι παθανε οι»σλαβομακεδονες¨»? αν εξαιρεσουμε δηλ την προσπαθεια βουλγαροριζων εξαρχικων να αποσπασουν την μακεδονια συνεργια του κκε τι αλλο δηλ? οσο για τους εβραιους,αυτοι κυνηγηθηκαν απο τους χιτλερικους παντως οχι περισσοτερο απο τα ελληνικα ολοκαυτωματα «διστομου,καλαβρυτων,πυργων κλπ». τουρκων? τι επαθαν οι τουρκοι στη ελλαδα δηλ? εφυγαν σαν κυριοι το 1923.υπαρχει κατι ακομα που ο ποιητης θα θελε να μας διαφωτισει? γιατι πολυ εξισορροπηση του ………… παιζει δω μεσα..

    Σχόλιο από γεωργιαδης γεωργιος | 13/05/2009

  3. Αληθεια plagal θα ηθελα και εγω να μαθω τι εννοεις……………..

    Σχόλιο από tasos | 14/05/2009

  4. Ο Ελλαδικος χωρος δεν ηταν εθνικα ομοιογενης, εγινε. Αυτο εννοω. Πού πηγαν και πώς οι Σλαβομακεδονες, οι Τσαμηδες, οι Εβραιοι, ααντε και οι Τουρκοι? Τι απεγιναν οι γλωσσικες μειονοτητες, τα αρβανιτικα, τα τσακωνικα, τα βλαχικα?

    Καποιοι το εχουν λυμενο: ηταν προδοτες, φταιγανε μονο οι Ναζι, φυγανε σαν κυριοι. Ακριβως οπως λυμενα τα εχουν και οι Τουρκοι κεμαλικοι: ηταν το θεμα της Κυπρου για τους Ελληνες το ’56, ηταν ρωσοφιλοι προδοτες για τους Αρμενιους και παει λεγοντας.

    Δε λεω οτι στην Ελλαδα εγιναν εγκληματα ισοδυναμα με αυτα που εγιναν στην Τουρκια, δεν με νοιαζει να «εξισορροπησω». Αλλα καποτε υπηρχαν στην Ελλαδα μη-Ελληνικες κοινοτητες που τωρα ειτε δεν υπαρχουν ειτε εχουν μαραζωσει σε βαθμο εξαφανισης. Πώς, γιατι, με ποια διαδικασια, απο ποιους, και ποιες ειναι οι ευθυνες του κρατους σημερα. Απλες ερωτησεις που αν κρινω απο τις αντιδρασεις σας και τα «υποψιασμενα» αποσιωπητικα επιβεβαιωνουν ακριβως αυτο που εγραψα οτι παραμενουν σε ενα βαθμο ταμπου.

    Παω τωρα να βυζαξω απο το αριστερο βυζι του Σορος. Καληνυχτα σας.

    Σχόλιο από plagal | 14/05/2009

  5. plagal η προσέγγισή σου θέτει κάποια καίρια ζητήματα, που φαίνεται ότι ακόμα αποτελούν ταμπού.

    Κάποιες παρατηρήσεις μόνο:

    -Τα μεγέθη, μεταξύ των καταπιεσμένων εθνικών μειονοτήτων της Ελλάδας και των εξοντωμένων κοινοτήτων στην Τουρκία δεν είναι συγκρίσιμα και χαίρομαι που το επισημαίνεις. Επί πλέον στην περίπτωση της Τουρκίας υπήρξε ένα οργανωμένο παρακρατικό σχέδιο που υλοποιήθηκε συστηματικά και συνειδητά από το 1913 έως και το 1955 και η εμπειρία αυτή οδήγησε στην εθνική εκκαθάριση της κατεχόμενης περιοχής της Κύπρου.

    -Το εθνικό κράτος και εθνικισμός εμπεριέχει το στοιχείο της καταπίεσης των διαφορετικών, στην προσπάθεια ομογενοποίησης του χώρου του.

    -Ο σύγχρονος ελληνισμός αποτελεί μετεξέλιξη της παλιάς ρωμιοσύνης και η ελληνογλωσσία δε φαίνεται να υπήρξε απαραίτητη συνθήκη για τη συμμετοχή στη διαδικασία αυτή. Εξ ου και πρωτεργάτες υπήρξαν και Βλάχοι και Αρβανίτες και Σλαβόφωνοι και Τουρκόφωνοι Ρωμιοί.

    -Το ελληνικό κράτος επίσης δεν είχε ενιαία, συνεχή και συνεπή πολιτική πάνω στην πολιτιστική ομογενοποίηση του εδάφους που ήλεγχε. Η επικράτηση της ελληνικής γλώσσας υπήρξε κοινή απόφαση όλων όσων ίδρυσαν το κράτος αυτό μετά την επανάσταση. Διαφορετικές συγκροτημένες πολιτικές ή προτάσεις ενδογενώς δεν υπήρξαν, ούτε και από τους μη ελληνόφωνους, παρά μόνο στην περίπτωση εμπλοκής άλλων εθνικισμών, όπως του ρουμανικού κράτους στην περίπτωση των Βλάχων μετά το ’14.

    -Μετά το 1922 στο στόχαστρο του ελληνικού κράτους θα βρεθούν κυρίως οι Έλληνες πρόσφυγες και όχι οι εθνικές μειονότητες.

    -Η παραγνώριση των συμφερόντων των προσφύγων θα εκφραστεί με πολλούς τρόπους, όπως με την αντικανονική εξαίρεση από την Ανταλλαγή των πληθυσμών των μουσουλμάνων Τσάμηδων κατόπιν αιτήματος της μουσολινικής Ιταλίας. Έτσι στέρησε από τους πρόσφυγες πολύτιμα εδάφη για την αποκατάστασή τους τη στιγμή που ατιστοιχούσαν 4 πρόσφυγες Ρωμιοί Έλληνες σ’ έναν Ανταλλάξιμο Μουσουλμάνο. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι ηθικά είναι αποδεκτή η συνολική εκδίωξή τους από τον Ζέρβα το ’44, χωρίς να γίνει διάκριση μεταξύ δωσίλογων ή μη.

    -ποτέ η ελληνική Δεξιά, ούτε και ο Μεταξάς, δεν εξέφρασαν αντισημιτισμό και δεν πήραν αντιεβραϊκά μέτρα. Αντίθετα σε συζητήσεις στη Βουλή για την αποκατάσταση των προσφύγων βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος απευθυνόμενος σε πρόσφυγες βουλευτές θα τους πει: «Οι Εβραίοι είναι περισσότερο Ρωμιοί από σας». Το μοναδικό πογκρόμ που έγινε στο Κάμπελ, σε μια αποσαρθρωμένη κοινωνικά Θεσσαλονίκη, υπήρξε μια περιθωριακή λούμπεν έκφραση μιας φασιστικής οργάνωσης.

    -Η καταπίεση των Σλαβομακεδόνων (καθώς και των υπόλοιπων σλαβόφωνων ελληνικής συνείδησης), οι οποίοι ήταν κυρίως φιλομοναρχικοί, θα άρχίσει μόνο την εποχή της δικτατορίας του Μεταξά. Σε επίπεδο όμως οικονομικής πολιτικής, οι ντόπιοι (σλαβόφωνοι, ελληνόφωνοι, βλαχόφωνοι, αλβανόφωνοι) της Μακεδονίας και της Ηπείρου θα ευνοηθούν εις βάρος των προσφύγων, εφόσον θα μοιραστεί εξίσου η Ανταλλάξιμη Περιουσία [δηλαδή ή ακίνητη περιουσία που ανήκε στους μουσουλμάνους που απελάθηκαν], η οποία με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923) αλλά και της Άγκυρας (1930) ανήκε εξ ολοκλήρου στους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής.

    -Οι Τούρκοι της ελληνικής Θράκης υπέστησαν πίεση κατά τα σκληρά χρόνια, αλλά ποτέ αντεκδικήσεις που να αντιστοιχούν στις αντιμειονοτικές πράξεις της Τουρκίας. Παρότι η Συνθήκη της Λωζάννης θα επέτρεπε μια ερμηνεία ανταπόδοσης με απελάσεις, εφόσον η διατήρηση των δύο μειονοτήτων (ελληνική και μουσουλμανική) ένθεν κακείθεν υπήρξε για να αλληλο-προστατεύονται. Ουσιαστικά, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης, η κάθε μειονότητα ήταν όμηρος στα χέρια του κράτους, για να διαφυλαχθεί η καλή μεταχείρηση της αντίπερα μειονότητας.

    -Ουσιαστική καταπίεση υπέστησαν οι Πομάκοι και οι μουσουλμάνοι Τσιγγάνοι, οι οποίοι υποχρεώθηκαν από το ελληνικό κράτος να εκτουρκιστούν.

    -Οι Τουρκοκρητικοί ανήκουν σε διαφορετική ιστορική κατηγορία από τους δωδεκαννήσιους Τούρκους. Οι πρώτοι συμπεριελήφθησαν στη Συνθήκη της Λωζάννης, ενώ οι δεύτεροι εντάχθηκαν στην Ελλάδα το ’45, όταν συνέβη η Ένωση με την Ελλάδα. Οι Τουρκοκρητικοί, όπως και οι υπόλοιποι 350.000 μουσουλμάνοι που «ανταλλάχθηκαν» στην πραγματικότητα με 200.000 Ρωμιούς που είχαν απομείνει στη Μικρά Ασία (οι υπόλοιποι περισσότεροι από ένα εκατομ. είχαν ήδη εκδιωχθεί), έφυγαν ειρηνικά μεταφέροντας όλη την κινητή τους περιουσία.

    -Η γλωσσική πολιτική της Ελλάδας στόχευε στην εξαφάνιση κάθε διαφορετικής γλωσσικής μορφής, πλην της επίσημης κρατικής [είτε αυτή ήταν η καθαρεύσουσα, είτε η δημοτική].

    -Στη διαδικασία αυτή γλωσσικής ομογενοποίησης εξοντώθηκαν εκτός από τις μη ελληνικές και πολύτιμες ελληνικές διάλεκτοι: τσακώνικα, καππαδοκικά (μιστιώτικα), ποντιακά.
    Δηλαδή το κράτος δεν έκανε καμιά διάκριση μεταξύ ελληνικού και ξένου, αλλά μεταξύ κυρίαρχης μορφής και άλλης.

    -Το πρόβλημα που προκύπτει με την κρατική επιλογή για εξαφάνιση των ελληνικών διαλέκτων είναι πολύ μεγαλύτερο. Γιατί είναι μοναδικές γλωσσικές μορφές που δεν μιλιούνται πουθενά αλλού. Η εξαφάνισή τους στην Ελλάδα σημαίνει και οριστική απώλεια για τον παγκόσμιο πολιτισμό.

    Φυσικά σήμερα η συζήτηση για όλα αυτά θα πρέπει να ξεκινήσει και οι γλωσσικές αυτές μορφές (είτε ελληνικές, είτε μη) θα πρέπει να ζήσουν. Και δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά! Νομίζω ότι αυτή είναι η απαίτηση των καιρών και εκφράζεται παντού όπου επιβιώνουν τέτοιες γλώσσες, διάλεκτοι και ιδιώματα.

    Το ότι είμαστε ασυνήθιστοι στην Ελλάδα να βλέπουμε και τη δική μας πολυμορφία είναι γεγονός. Όπως είμαστε επίσης ασυνήθιστοι να βλέπουμε να εκφράζεται ευαισθησία για τα ζητήματα που θέτουν στην Ελλάδα εδώ και μια 20ετία οι προσφυγικές οργανώσεις.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/05/2009

  6. Μ-π, ηξερα οτι θα εγραφες μια εντελως σοβαρη, ψυχραιμη και συγκροτημενη απαντηση, απο την οποια θα μαθαινα και πραγματα που δεν ηξερα (πχ οτι ο μοναρχισμος κυριαρχουσε στους Σλαβομακεδονες). Σε οσα γραφεις συμφωνω μεχρι κεραιας. Δεν γραφω οπως και συ απο κανεναν «ρεβανσισμο», απλα θα’θελα να δω και στην Ελλαδα αυτον τον διαλογο να ξεφευγει απο τα ταμπου και τις κραυγες. Ειναι πλουτος αυτα τα πραγματα, και καποιοι τουλαχιστον Τουρκοι φαινεται να αρχιζουν να το καταλαβαινουν, ενω εδω οι κραυγες και τα ταμπου κυριαρχουν. Οπως γραφεις και συ, πρεπει να γινει προσπαθεια διατηρησης διαλεκτων και ντοπιολαλιων (οχι μονο ελληνικων) και πρεπει να γινει αμεσα, γιατι οι παππουδες και οι γιαγιαδες σιγα σιγα φευγουν…

    Σχόλιο από plagal | 14/05/2009

  7. Ρε σεις πείτε και ένα καλώς όρισες στα πάτρια εδάφη τον άνθρωπο..
    αμέσως τον αρπάξατε από την μούρη 🙂

    Σχόλιο από sarantamilakokkina | 14/05/2009

  8. plagal »Απλες ερωτησεις που αν κρινω απο τις αντιδρασεις σας και τα “υποψιασμενα” αποσιωπητικα επιβεβαιωνουν ακριβως αυτο που εγραψα οτι παραμενουν σε ενα βαθμο ταμπου.
    Παω τωρα να βυζαξω απο το αριστερο βυζι του Σορος. Καληνυχτα σας».

    Δυστυχώς με παρεξήγησες………μόνο »φαν του ταμπού» δεν είμαι …….τα ταμπού μόνο »σκοταδισμό» δημιουργούν και τίποτα άλλο ( για έμενα τουλάχιστον )…….

    Όταν διάβασα αυτά που γράφεις μου δημιουργήθηκαν η εξής απορίες : τι θέλει να πει ?….. Δεν ξέρει ότι εδώ στην Ελλάδα τα πάντα ,σχεδόν, που »πειράζουν» την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας επιδιώκουν »κάποιοι» να είναι ταμπού?……..Μήπως όντος κάτι άλλο θέλει να περάσει ?………

    Δηλαδή , ήθελα να μάθω που »οδηγεί» το σχόλιο σου ……δυστυχώς δεν φάνηκε για ερωτήση , δεν βλέπω ούτε ένα ερωτηματικό στο προηγούμενο σχόλιο σου ( αναφέρομαι στο 1 ) , και έτσι το πήρα ( τολμώ να ομολογήσω ) »διαφορετικά»……..και εννοώ ότι πίστεψα ότι πας να κάνεις ένα είδος προπαγάνδας…

    Bλέπεις οι περισσότεροι που πάνε να μιλήσουν γι’αυτα τα ταμπού μόνο συζήτηση δεν θέλουν να κάνουν , θέλουν απλά να παραπλανήσουν , και γενικά να εξυπηρετήσουν άλλους σκοπούς……..βέβαια εννοείται ότι τελικά λάθος κατάλαβα……

    Υ.Σ.
    Όχι ότι εγώ είμαι καλύτερος από εσένα συντακτικά ή γραμματικά ( προς θεού ) , κάνω τεράστια λάθη , απλά το ερωτηματικό που σου διάφυγε με έκανε να σκεφτώ , δυστυχώς ή ευτυχώς , »περίεργα» ( όπως προανέφερα ποιο πάνω )…..και έτσι ήθελα να μάθω τι εννοείς…….με υπερκάλυψες όμως με το σχόλιο-4 και -7………

    Α! και ούτε »αστυνόμος» ήθελα να το παίξω , απλά είναι καλό (πιστεύω) μερικά πράγματα που μας δημιουργούν απορίες να τα ρωτάμε και να τα συζητάμε, χωρίς να αντιμετωπίζουμε τον άλλο εχθρικά ……μόνο έτσι δεν ήθελα να σε »αντιμετωπίσω»……ήμουν απλά επιφυλακτικός απέναντι σου.

    Σχόλιο από tasos | 14/05/2009

  9. Κάποιο link για να βρούμε διαδικτυακά την ενδιαφέρουσα τούτη ταινία δε θα ήταν άσχημο να δωθεί στο κοινό του Π&Α!

    Σχόλιο από Δημήτρης | 15/05/2009

  10. Είναι ενδιαφέρουσα και η πρωταγωνίστρια απ’ότι βλέπω και στην αφίσα…(τερπνόν μετά ωφελίμου!)

    Σχόλιο από Δημήτρης | 15/05/2009

  11. Μ’αρέσει ο πλουραλισμός της προσέγγισής του Δημήτρη

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2009

  12. Γκιουλ-τιούμπ μπακλαβά Τουρκές παρλαπίπ….

    Σχόλιο από omadeon | 15/05/2009

  13. ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ – Ο άγριος Σεπτέμβρης του 1955

    Μεταφορά από τον Στράτο Κερσανίδη

    Ξανά στην Κωνσταντινούπολη. Την περασμένη εβδομάδα με αφορμή το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου, σήμερα με αφορμή την πολυσυζητημένη ταινία της Τομρίς Γκιριτλίογλου «Πληγές του Φθινοπώρου». Πολυσυζητημένη και πολυαναμενόμενη εξαιτίας του θέματός του, ένα θέμα ταμπού για τη γειτονική χώρα, αλλά και στην καθ΄ ημάς αριστερά η οποία φοβάται να αγγίξει τέτοια θέματα μην και κατηγορηθεί για εθνικισμό.
    Λοιπόν, εάν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, δεν πρέπει να φοβόμαστε να λέμε μερικά πράγματα με το όνομά τους. Και όπως είναι λάθος –κατά την άποψή μου- να αναφερόμαστε σε Βόρεια Κύπρο τη στιγμή που κάτι τέτοιο δεν υφίσταται αλλά υπάρχει εκεί κάτω στρατός κατοχής, έτσι δεν πρέπει να φοβόμαστε να μιλάμε και για τα εγκλήματα εναντίον των ελλήνων της Κωσταντινούπολης.
    Στο κάτω – κάτω η ακροδεξιά της γειτονικής χώρας ευθύνεται γι’ αυτό, εκείνη υποκίνησε τον όχλο. Η τουρκική αριστερά ήταν εναντίον του εθνικιστικού παραληρήματος. Κάτι τύποι σαν του Γκρίζους Λύκους ή σαν τους «δικούς» μας Χρυσαυγίτες ήταν εκείνοι που ξεκίνησαν το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Πόλης.

    Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια

    Εντάξει δεν πρόκειται ακριβώς για κολόνια. Μάλλον για μια δύσοσμη ιστορία πρόκειται. Αλλά είναι καλό ως σχήμα λόγου. Η κολόνια, λοιπόν, είναι η Κύπρος και από αυτήν ξεκίνησε ο καυγάς. Ερήμην βεβαίως ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, αλλά ποιος τους ρώτησε ποτέ αυτούς;

    Το 1954, λοιπόν, ο στρατάρχης Παπάγος –ξέρουμε σε ποια παράταξη ανήκε, έτσι;- ανακίνησε το Κυπριακό ζήτημα. Μαζί με ελληνοκυπριακούς εθνικιστικούς κύκλους έθεσε ζήτημα ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Ε, άλλο που δεν ήθελε η τουρκική κυβέρνηση υπό τον Αντνάν Μεντερές, εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και κάνοντας «το τόσο, τόσο» που λέμε, άρχισε να μιλά για σχεδιασμό σφαγών από τους ελληνοκύπριους εναντίον των τουρκοκυπρίων. Και τότε στήθηκε η προβοκάτσια. Εμείς της αριστερά, γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό, έχουμε πέσει πολλάκις θύματα παρόμοιων πρακτικών.
    Σκάει που λέτε μια βόμβα στο τουρκικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη και ιδού η αφορμή. Βέβαια, ουδεμία βόμβα υπήρξε, τουλάχιστον ισχύος που να δικαιολογεί το όνομά της ως τέτοια. Ένας αυτοσχέδιος μηχανισμός ήταν, ο οποίος επί πλέον, τοποθετήθηκε από κάποιον Οκτάι Εγκίν από την Κομοτηνή. Ο τυπάκος αυτός μετά από μερικά χρόνια ανταμείφθηκε από τα αφεντικά του και διορίστηκε νομάρχης ή κάτι τέτοιο σε κάποια περιοχή της Τουρκίας.

    Το σχέδιο έπιασε. Οι διάφορες «εθνικές» οργανώσεις οι οποίες βρισκόταν σε απευθείας σύνδεση με την κυβέρνηση, με κυριότερη την οργάνωση «Η Κύπρος είναι τουρκική», έβαλαν σε ενέργεια το σχέδιό τους. Ο σύνθημα δόθηκε και τη νύχτα της 6ης προς 7 Σεπτεμβρίου 1955, ο μαινόμενος όχλος ξεχύθηκε στους δρόμους. Είχαν φροντίσει από την προηγούμενη νύχτα να σημαδέψουν με ένα σταυρό τα σπίτια και τα καταστήματα των Ελλήνων για να ξέρουν τι καταστρέφουν! Η μανία του όχλου ήταν τόσο μεγάλη ώστε η κατάσταση ξέφυγε από τους αρχικούς σχεδιασμούς και τελικά η κυβέρνηση αναγκάστηκε να επέμβει και να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο.

    Μέσα σε μερικές ώρες σκοτώθηκαν 16 (κατ’ άλλους πάνω από 30) Έλληνες, και εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Βιάστηκαν πολλές γυναίκες αλλά και άνδρες, και πολλοί ιερείς, όπως αναφέρει ο συγγραφέας Αζίζ Νεσίν, αναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή! 4.348 καταστήματα και 1.004 σπίτια καταστράφηκαν Την ίδια τύχη είχαν 27 φαρμακεία, 26 σχολεία, 5 πολιτιστικοί σύλλογοι, 3 εφημερίδες, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 73 εκκλησίες ενώ συλήθηκαν πολλοί τάφοι σε δύο κοιμητήρια καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στη Μονή Μπαλουκλί.

    Στις 12 Αυγούστου 2008 η εφημερίδα «Ραντικάλ» έγραψε πως τα γεγονότα είχαν οργανωθεί από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου, μηχανισμό που είχε στηθεί από το ΝΑΤΟ, για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου! Πάντα η ίδια ιστορία… Ο ίδιος ο Μεντερές ισχυρίστηκε σε δηλώσεις του πως το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης ήταν έργο –μαντέψτε, μπράβο το βρήκατε- των κομμουνιστών!!!

    Το 1961 ήρθαν στο φως πολλές λεπτομέρειες για τα τραγικά γεγονότα κατά τη διάρκεια δίκης για εσχάτη προδοσία στην οποία οδηγήθηκε ο ανατραπείς από το στρατό Μεντερές. Ο πρώην πρωθυπουργός καταδικάστηκε σε θάνατο και πέθανε στην αγχόνη. Κάπως έτσι έκλεισε η υπόθεση και οι 100 χιλιάδες έλληνες της πολυεθνικής το 1955 Κωνσταντινούπολης, αριθμούν σήμερα περί τις 2 χιλιάδες μόνον.

    Βιβλίο και ταινία

    Η Τομρίς Γκιριτλίογλου, με τις «Πληγές του φθινοπώρου», φέρνει τους συμπατριώτες της μπροστά σε γεγονότα που οι νεότεροι αγνοούσαν και οι μεγαλύτεροι είχαν θάψει βαθιά μέσα τους. Φυσικά η επίσημη ιστορία της γείτονος κάνει την πάπια, όπως και οι περισσότερες επίσημες κρατικές ιστορίες, της δικής μας περιλαμβανομένης. Και έρχεται μία σκηνοθέτιδα για να ταράξει ντα νερά και οι γείτονές μας παθαίνουν της ψυχής τους τον τάραχο καθώς έρχονται αντιμέτωποι με τα Σεπτεμβριανά. Η ταινία σημειώνει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και πολλοί θεατές ομολογούν πως δεν ήξεραν τίποτε. Και μόνον αυτό το γεγονός εάν πάρουμε υπόψη μας δικαιώνει τη σκηνοθέτιδα για την επιλογή της να γυρίσει αυτήν τη συγκεκριμένη ταινία. Κεντρικός ήρωας είναι ο Μπεχτσέτ, ένας νεαρός εθνικιστής, γιος του Καμίλ Εφέντι, ενός πλούσιου με διασυνδέσεις στον κρατικό μηχανισμό. Αρραβωνιασμένος με την Νεμίκα, ερωτεύεται μια κοπέλα που μένει απέναντί του, μια ελληνίδα πόρνη, την Έλενα. Ο Μπεχτσέτ είναι μπλεγμένος με μια εθνικιστική οργάνωση και ο αγαπημένος του φίλος, ο Σουάτ, που είναι αριστερός, προσπαθεί να τον απομακρύνει. Όμως οι σύντροφοι του Μπεχτσέτ, οι οποίοι δεν γουστάρουν τη φιλία του με τον Σουάτ αλλά ούτε τη σχέση του με την ελληνίδα, ξυλοκοπούν μέχρι θανάτου τον πρώτο και τον συμβουλεύουν να διακόψει με την κοπέλα. Όλα συμβαίνουν ενώ προετοιμάζεται το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης. Και καθώς ο έρωτας μεταξύ της Ελένης και του Μπεχτσέτ δυναμώνει ξεσπά η βία. Τα σπίτια λεηλατούνται, άνθρωποι ξυλοκοπούνται και βιάζονται, κάποιοι σκοτώνονται. Και μέσα σε όλα αυτά ένας έρωτας ο οποίος αγωνίζεται να επιβιώσει.

    Ακαδημαϊκή σκηνοθεσία, αλλά εξαιρετική αναπαράσταση της εποχής και ρεαλιστική αναπαράσταση των γεγονότων με στερεή αφηγηματική δομή. Η προσέγγιση της Γκιριτλίογλου ε/ίναι νηφάλια, προσεγμένη και γίνεται με εντιμότητα. Και φυσικά παίρνει ξεκάθαρη θέση εναντίον του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας, τοποθετώντας τους ήρωές της μέσα στα γεγονότα και επικεντρώνοντας σε αυτά. Εδώ ξεφεύγει από το βιβλίο «Φθινοπωρινός πόνος» του Γιλμάς Καρακογιουνλού, ο οποίος δίνει έμφαση στην ερωτική ιστορία και τοποθετεί τους ήρωές τους απλά μέσα στα γεγονότα. Άλλωστε η ηρωίδα του Καρακογκιουνλού δεν είναι ελληνίδα αλλά Εβραία και ονομάζεται Εστέρ. Η Γκιριτλίογλου κάνει την Εστέρ, Ελένη επειδή αυτό εξυπηρετεί την ιστορία της. Κι ακόμη «εφευρίσκει» και τον Σουάτ, τον κομμουνιστή φίλο του Μπεχτσέτ, ο οποίος δεν υπάρχει στο βιβλίο. Με όλα αυτά η ταινία είναι κάτι διαφορετικό από το βιβλίο. Είναι μια ταινία πολιτική, με ξεκάθαρη άποψη και σαφείς διαθέσεις και προσανατολισμό, ενώ το βιβλίο περιορίζεται σε μία περισσότερο κοινωνιολογική προσέγγιση με μεγάλη δόση μελοδράματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο συγγραφέας, περνά τα γεγονότα εξ απαλών ονύχων κάτι που δικαιολογείται και από την ιδιότητα του βουλευτή του Κόμματος της Μητέρας πατρίδας. Από την άλλη η σκηνοθέτιδα παίρνει το βιβλίο ως βάση και το «βλέπει» με τι δική της οπτική. Μια οπτική που μοιάζει με τι δική μας και δεν είναι εκείνη που ασπάζεται το τουρκικό κατεστημένο. Άλλωστε εμείς είμαστε με τους τούρκους και όχι με το κατεστημένο.

    Ας μην προσπεράσουμε την ταινία. Αξίζει να μας απασχολήσει περισσότερο από το χρόνο που χαλαλίσατε για να διαβάσετε μια σελίδα εφημερίδας.

    Η ΕΠΟΧΗ 3 Μαϊου 2009

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/05/2009

  14. Εγώ που πήγα και την είδα την ταινία την προτείνω ανεπιφύλακτα. Δεν είναι μόνο η περιγραφή των γεγονότων, αλλά και οι σκηνοθετικές και σεναριακές αρετές του φιλμ, που το κάνουν πολύ δυνατό.
    Στην αρχή είχα την εντύπωση ότι θα δω μια αντιτουρκική ταινία, αλλά ευτυχώς διαψεύστηκα. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κρίνω ότι είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε τον τρόπο με τον οποίο έρχεται σε αντίθεση το πατριωτικό φρόνημα με τις πραγματικές ανάγκες ενός ανθρώπου. Βλέπουμε έναν άνθρωπο (τον πρωταγωνιστή), ο οποίος παλέυει μέσα του να ιεραρχήσει τις εθνικιστικές του καταβολές, ως αποτέλεσμα πολλαπλών ετεροχρονισμένων εμπειριών, με την πραγματικότητα της συναδελφικότητας και της αλληλεγγύης. Αυτό, σε συνδυασμό με τα ιστορικά στοιχεία της ταινίας είναι και το ζουμί της, κατά την άποψή μου πάντα. Εγώ το είδα σαν μια απάντηση σ’αυτούς που τοποθετούν τον αρρωστημένο πατριωτισμό – εθνικισμό πάνω από την ανάγκη του ανθρώπου για πραγματική ελευθερία.

    ΥΓ: Ένας ακόμη λόγος που πρέπει να δείτε την ταινία είναι η πιτσιρικα που παίζει. Η σκηνοθέτις, πολύ κακώς απέφυγε γυμνά πλάνα, γιατί χωρούσαν στην ταινία…τη συγχωρούμε!

    Σχόλιο από Δημήτρης | 22/05/2009

  15. Ο Γερμανός περιηγητής του Μεσαίωνα Γιόχαν Σίλτμπεργκερ, 25 χρόνια πριν την Άλωση της Πόλης και 5 χρόνια πριν τη γέννηση του Μωάμεβ του 2ου, γράφει

    «Constantinopel hayssen die Istimpoli und die Thuechen hassende Stamboul” δηλαδή: Την Κωνσταντινούπολη οι Έλληνες την αποκλαούν Ειστηνπόλη και απ’ αυτούς οι Τούρκοι χρησιμοποιούν το Σταμπούλ.

    Το αναφέρει στη σελίδα 11 ο Φραντζ Μπάμπιγκεν στο βιβλιο του «Μωάμεθ ο Κατατκτητής και η εποχή τους» που εκδόθηκε από τις Πανεπεστημιακές Εκδόσεις του Πρίνστον το 1992.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/06/2009

  16. ΣΦΑΓΗ ΣΤΟΝ ΣΥΣΚΛΗΠΟ ΚΥΠΡΟΥ

    Μαρτυρία σοκ για τη σφαγή στον Σύσκληπο

    Επισκεφθήκαμε μαζί το σπίτι όπου δολοφονήθηκαν οι Ελληνοκύπριοι στον Σύσκληπο. Ήταν ένα μακάβριο θέαμα. Τους εκτέλεσαν στο καθιστικό του σπιτιού, που βρισκόταν κοντά σε μια φάρμα με κότες, πυροβολώντας τους από την είσοδο τους σπιτιού. Ήταν καθισμένοι σε 8 πολυθρόνες και καρέκλες, μέσα σε λίμνη αίματος, με διάτρητα στήθη και κεφάλια. Ανάμεσά τους ήταν πέντε άτομα, άντρες και γυναίκες, αγκαλιασμένοι μεταξύ τους και μέσα στα αίματα. Ένα άτομο, καθισμένο σε μια καρέκλα κοντά στην

    είσοδο του σπιτιού ήταν χωρίς κεφάλι και κάτασπρο».«Είχαν ασελγήσει σε μικρό κορίτσι 11-12 χρονών, της οποίας είχαν φορέσει μια χλαίνη Ελληνοκυπρίων στρατιωτών. Την είδαμε που την έβαλαν να ετοιμάσει πρόγευμα για τους στρατιώτες μας σε ένα κοτέτσι στον Σύσκληπο και όταν μας είδε μάς καλημέρισε χαμογελώντας».

    Μαρτυρία από Σύσκληπο ΤΑ ΟΣΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ περιλαμβάνονται στα αρχεία του τουρκικού στρατού, καταδεικνύει για ακόμα μια φορά η νέα μαρτυρία Τουρκοκύπριου, για ύπαρξη ομαδικού τάφου στα κατεχόμενα. Σε δημοσίευμα γίνεται αναφορά στην εκτέλεση αμάχων σε σπίτι στο Σύσκληπο. Μαρτυρία, η οποία επιβεβαιώνεται και στο βιβλίο του Ερόλ Μουντερτζιμλέρ, απόσπασμα του οποίου δημοσίευσε στις 2 Φεβρουαρίου ο “Φ”.

    Δημοσίευμα της Γενί Ντουζέν αναφέρεται σε πιθανό ομαδικό τάφο αγνοουμένων
    Μια νέα μαρτυρία, αποδεικτικό στοιχείο, για τις εκτελέσεις Ελληνοκύπριων αιχμαλώτων και αμάχων κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, και ταυτόχρονα μια ακόμη απόδειξη για τα όσα σημαντικά σχετικά με την τύχη των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας βρίσκονται καταχωνιασμένα αρχεία του τουρκικού στρατού, έρχεται να προστεθεί στον κατάλογο των όσων έχουν δει το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό. Δημοσίευμα της τουρκοκυπριακής εφημερίδας Γενί Ντουζέν, την περασμένη Τετάρτη 23 Σεπτεμβριου, έρχεται να επιβεβαιώσει τα όσα αναφέρονται και στο βιβλίο του Ερόλ Μουτερτζιμλέρ με τίτλο «Ξεπουλιέται η Νήσος Κύπρος», αποσπάσματα του οποίου δημοσίευσε ο «Φ» στις 2 περασμένου Φεβρουαρίου. Στο βιβλίο, το οποίο δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, περιλαμβάνονται μαρτυρίες Τούρκων αξιωματικών που έλαβαν μέρος στην τουρκική εισβολή στις οποίες γίνεται αναφορά σε συγκεκριμένες περιπτώσεις Ελληνοκυπρίων.

    Συγκεκριμένα, γίνεται χαρακτηριστική αναφορά, για την περίπτωση αγνοούμενων αμάχων από τον Σύσκληπο, οι οποίο εκτελέστηκαν εν ψυχρώ, όπως προκύπτει από τη μαρτυρία και καμία επίσημη μέχρι στιγμής αναφορά για τάφο στη συγκεκριμένη περιοχή δεν υπάρχει, σύμφωνα με πληροφορίες. Τα όσα αναφέρονται, είναι σοκαριστηκά και καταγράφουν το μέγεθος της βαρβαρότητας, αλλά και τις ευθύνες της Τουρκίας στο θέμα, για τα όσα διαπράχθηκαν από μέρους του τουρκικού στρατού. Όλα αυτά, είναι στοιχεία τα οποία βρίσκονται στα αρχεία του τουρκικού στρατού, όπως προκύπτει μέσα από τα γεγονότα και τις μαρτυρίες, αφού όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, για το συγκεκριμένο περιστατικό είχαν ληφθεί καταθέσεις από Τούρκους στρατιώτες και Τουρκοκύπριους που έλαβαν μέρος στο περιστατικό.

    Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα της Τουρκοκύπριας δημοσιογράφου Σεβγκιούλ Ουλουντάγ στη Γενί Ντουζέν, ένας Τουρκοκύπριος αναγνώστης της εφημερίδας, υπέδειξε κάποιο σημείο στο οποίο υποστήριξε ότι βρίσκονται θαμμένοι Ελληνοκύπριοι.
    «Κατά τη διαδρομή μας, σταματήσαμε σε ένα σημείο του δρόμου που οδηγεί στο χωριό Κρινί. Εκεί μού έδειξε ένα σημείο στα βουνά που βρίσκονταν απέναντι. Η περιοχή ήταν γεμάτη βράχους», αναφέρεται στο δημοσίευμα της Γενί Ντουζέν. Στη συνέχεια, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, πήγαν να δουν το σημείο που υπέδειξε ο αναγνώστης από ψηλά και εκεί άρχισε να εξιστορεί την ιστορία. «Το 1974 ήμουν γύρω στα 12-13, όταν μια μέρα είδα να φέρνουν σε αυτό το σημείο πτώματα, τα οποία μετά μετέφεραν στο σημείο που βρίσκονται οι βράχοι». Η δημοσιογράφος, αναφέρει ότι άργησε να διερωτάται από πού να είχαν μεταφερθεί αυτά τα πτώματα και αν επρόκειτο για την περίπτωση των 18 αγνοουμένων από το χωριό Σύσκληπος. Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, υπάρχουν δύο ομάδες αγνοουμένων από τον Σύσκληπο, όμως εκτιμάται, ότι πρόκειται για την πρώτη ομάδα αγνοουμένων, αυτών που χάθηκαν μεταξύ 26ης Ιουλίου και 3ης Αυγούστου.
    Όπως αναφέρεται, όταν οι Τούρκοι στρατιώτες μπήκαν στον Σύσκληπο, οι κάτοικοι του χωριού ήταν κρυμμένοι στα χωράφια και στο χωριό βρισκόταν μόνο μια ομάδα ηλικιωμένων. Όμως, μετά από λίγες μέρες, πολλοί που ήταν κρυμμένοι στα χωράφια, αποφάσισαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. «Την επόμενη μέρα, ορισμένοι κάτοικοι του χωριού, μαζεύτηκαν στο σπίτι του … (αναφέρει το όνομα του Ελληνοκύπριου ιδιοκτήτη του σπιτιού)», αποκαλύπτει χαρακτηριστικά στο δημοσίευμα. «Εκεί έμειναν τρεις μέρες, όπου ένας Τουρκοκύπριος και δύο Τούρκοι στρατιώτες τους επισκέφθηκαν για επιθεώρηση και τους είπαν να μείνουν στο σπίτι. Κάθε μέρα, ο Ελληνοκύπριος που είχε το σπίτι κερνούσε καφέ και φρούτα σε αυτούς τους στρατιώτες που τους επισκέπτονταν καθημερινώς. Στις 3 Αυγούστου τους επισκέφθηκε ο Τουρκοκύπριος στρατιώτης, από αυτούς που τους επισκέπτονταν καθημερινώς, και του έδωσε φαγητό και στη συνέχεια έφυγε. Το βράδυ της ίδιας μέρας, πήγε στο σπίτι μια άλλη ομάδα στρατιωτών, η οποία αποτελείτο από δύο Τουρκοκύπριους και πέντε Τούρκους στρατιώτες, καθώς και έναν λοχία. Χώρισαν τους άντρες από τις γυναίκες, βάζοντας τους πρώτους σε ένα δωμάτιο και τις γυναίκες στο μπάνιο. Αφού πρώτα τις βίασαν, αργότερα τις σκότωσαν. Τους άντρες τους μετέφεραν σε ένα αγρόκτημα που βρισκόταν κοντά στο χωριό και το οποίο είχα μετατρέψει σε στρατόπεδο».

    Η μαρτυρία του Γκιουλεργιούζ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ,στο δημοσίευμα γίνεται αναφορά στο απόσπασμα του βιβλίου του Ερόλ Μουτερτζιμλέρ και συγκεκριμένα στα απομνημονεύματα του συνταγματάρχη πεζικού του τουρκικού αρχηγείου της ταξιαρχίας των κομμάτων, Σαλίχ Γκιουλεργιούζ. Το συγκεκριμένο απόσπασμα δημοσίευσε ο «Φ» στις 2 Φεβρουαρίου 2009. Συγκεκριμένα αναφέρει ο Γκιουλεργιούζ ότι στις 3 Αυγούστου 1974, «μάθαμε ότι το βράδυ δολοφονήθηκαν σε ένα σπίτι 14 Ελληνοκύπριοι που είχαν μείνει στο χωριό Σύσκληπο.

    Το επεισόδιο, επιβεβαίωσαν ένας υπαξιωματικός του πυροβολικού, δύο άντρες κομάντο και δύο αγωνιστές (προφανώς Τουρκοκύπριοι). Μέχρι αργά το βράδυ, λήφθηκαν καταθέσεις από αυτούς». Την επομένη, όπως αναφέρει, στις 4 Αυγούστου, «νωρίς το πρωί ήρθε ο πρόεδρος του επιτελείου σώματος στρατού, συνταγματάρχης Μαχμούντ Μπογούσλου. Επισκεφθήκαμε μαζί το σπίτι όπου δολοφονήθηκαν οι Ελληνοκύπριοι στον Σύσκληπο. Ήταν ένα μακάβριο θέαμα. Τους εκτέλεσαν στο καθιστικό του σπιτιού, που βρισκόταν κοντά σε μια φάρμα με κότες, πυροβολώντας τους από την είσοδο τους σπιτιού. Ήταν καθισμένοι σε 8 πολυθρόνες και καρέκλες, μέσα σε λίμνη αίματος, με διάτρητα στήθη και κεφάλια. Ανάμεσά τους ήταν πέντε άτομα, άντρες και γυναίκες, αγκαλιασμένοι μεταξύ τους και μέσα στα αίματα. Ένα άτομο, καθισμένο σε μια καρέκλα κοντά στην είσοδο του σπιτιού ήταν χωρίς κεφάλι και κάτασπρο» Πιο κάτω αναφέρει, «είχαν ασελγήσει σε μικρό κορίτσι 11-12 χρονών, της οποίας είχαν φορέσει μια χλαίνη Ελληνοκυπρίων στρατιωτών. Την είδαμε που την έβαλαν να ετοιμάσει πρόγευμα για τους στρατιώτες μας σε ένα κοτέτσι στον Σύσκληπο και όταν μας είδε μάς καλημέρισε χαμογελώντας».

    ΠΕΡΗΦΑΝΕΥΟΤΑΝ ΓΙΑ ΤΑ «ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ» ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ, η δημοσιογράφος αναφέρεται στην περίπτωση ενός Τουρκοκύπριου Κερυνειώτη, του Κ., ο οποίος ήταν αναμεμειγμένος στα όσα διαδραματίστηκαν στο χωριό Σύσκληπος, ο οποίος όπως αναφέρει, εξιστορώντας τα γεγονότα συχνά, περηφανευόταν γι’ αυτά. Όσον αφορά το μικρό κορίτσι, όπως αναφέρει η δημοσιογράφος στο ρεπορτάζ της, έμαθε ότι πέρασε μεγάλος μέρος της ζωής της στο νοσοκομείο και ότι αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Στη συνέχεια, η δημοσιογράφος, αναφέρεται στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με Ελληνοκύπριο, του οποίου ο παππούς του είναι από τον Σύσκληπο και ο οποίος δίνει συνέντευξη στην εφημερίδα. Η συνέντευξή του δημοσιεύτηκε σε δύο μέρη, χθες και προχθές και όπως αναφέρει, από τις πληροφορίες που και ο ίδιος είχε ακούσει, επιβεβαιώνει τα γεγονότα αυτά.

    ΤΟΥ ΦΡΙΞΟΥ ΔΑΛΙΤΗ
    ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 28/09/2009

  17. Λειτουργία στο Ναό του Αγίου Νικολάου στην περιοχή της Αττάλειας.

    Ο Ναός αυτός βρίσκεται στα Μύρα της Λυκία, Σώζεται η Λαρνακα του Αγ.Νικολάου.

    http://webtv.hurriyet.com.tr/category.aspx?cid=2&vid=2232&bid=1

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/12/2009


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: