Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Ρόζα Λούξεμπουργκ: αντί μνημοσύνου

208710-497px-rosa_luxemburgΗ θριαμβευτική πορεία της βαρβαρότητας θα βρει το τέρμα της. Ο Αχέρων θα ξαναμπεί σε κίνηση. Από το πνεύμα της Ρόζας θα γεννηθούν νικητές.

Πάουλ Έρλιχ

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ υπήρξε ένα σπάνιο μυαλό, μια διανοούμενη που σφράγισε τον 20ο αιώνα. Τα κείμενά της και η κριτική που άσκησε στα κακώς κείμενα (ακόμα και στη λενινιστική αντίληψη, που πρόκρινε τις  κομματικές οργανώσεις απ’ τα σοβιέτ), χαρακτηρίζονταν από μια εκπληκτική διορατικότητα. Ακόμα και αυτά που μας αφορούν (τις συνθήκες στην περιοχή μας στις αρχές του 20ου αιώνα), τα περιγράφει με μοναδικό τρόπο .

Δολοφονήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1919.

 

 

Ρόζα Λούξεμπουργκ

Μπλουζάκι χίπικο και παντελόνι τζιν
και στη καρδιά ζωγραφισμένος ο Γκεβάρα
Στα πορνοστάσια με ουίσκι και με τζιν
παίζουν αλέγκρο τη καρδιά μου σε κιθάρα

rosalux_in06_bΑϊ Ρόζα Λούξεμπουργκ τι σου ‘χω φυλαγμένα
Πάνω στο κάρο σ’ είδα το εννιακόσια επτά
Εγώ τότε κοιμόμουνα στο φως του εικοσιένα
Κι εξήντα χρόνια αργότερα σε βρήκα στα χαρτιά

Φυλλάδες κίτρινες και πράσινη χολή
τα νιάτα σου, τα νιάτα μου κι οι εμπόροι
Χρυσό πουλάκι δίχως το κλουβί
για σένα κάνουν τον αγώνα οι τζογαδόροι

Αϊ Ρόζα Λούξεμπουργκ τι σου ‘χω φυλαγμένα
Πάνω στο κάρο σ’ είδα το εννιακόσια επτά
Εγώ τότε κοιμόμουνα στο φως του εικοσιένα
Κι εξήντα χρόνια αργότερα σε βρήκα στα χαρτιά

(Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος, Ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη, Δίσκος: «Τροπάρια για Φονιάδες», 1977)

 

Δείτε: Η Λούξεμπουργκ, ο Πόντος και το εθνικό ζήτημα 

 

 rosalux_in03_b

ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ  Ή  ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ;
(Οργανωτικά ζητήματα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας)

της ΡΟΖΑΣ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ

»Ένα καθήκον άνευ προηγουμένου στην ιστορία του σοσιαλιστικού κινήματος έχει πέσει στους ώμους της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας. Είναι το να αποφασίσει για το ποια είναι η καλύτερη σοσιαλιστική πολιτική τακτική σε μια χώρα όπου κυριαρχεί η απόλυτη μοναρχία. Θα ήταν λάθος να τραβήξουμε μια αυστηρή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της κατάστασης στη Ρωσία και αυτής της Γερμανίας στην περίοδο 1879-90, kitapόπου ίσχυαν οι αντισοσιαλιστικοί νόμοι του Βίσμαρκ. Οι δυο καταστάσεις έχουν ένα κοινό- την αστυνομοκρατία. Αλλιώς δεν θα ήταν σε καμιά περίπτωση συγκρίσιμες.

Τα εμπόδια που παρουσιάστηκαν στο δρόμο της σοσιαλδημοκρατίας από την απουσία δημοκρατικών ελευθεριών είναι σχετικά δευτερεύουσας σημασίας. Ακόμη και στη Ρωσία, το λαϊκό κίνημα πέτυχε να ξεπεράσει τα εμπόδια που έθεσε το κράτος. Ο λαός κέρδισε ένα (έστω και επισφαλές) σύνταγμα μέσα από τις ταραχές στους δρόμους. Μένοντας στην πορεία αυτή, ο λαός της Ρωσίας θα πετύχει με τον καιρό ολική νίκη ενάντια στον αυταρχισμό.
Η βασική δυσκολία που αντιμετωπίζει η σοσιαλιστική δράση στη Ρωσία απορρέει από το γεγονός ότι στη χώρα αυτή η κυριαρχία της μπουρζουαζίας είναι καλυμμένη από το πέπλο της απολυταρχίας. Η κατάσταση αυτή δίνει στην σοσιαλιστική προπαγάνδα έναν αφηρημένο χαρακτήρα, ενώ η άμεση πολιτική δράση παίρνει ένα δημοκρατικό-επαναστατικό χαρακτήρα.

Οι αντισοσιαλιστικοι νόμοι του Βισμαρκ έθεσαν το κίνημα μας εκτός συνταγματικών ορίων και αυτό σε μια υψηλά αναπτυγμένη αστική κοινωνία, όπου οι ταξικοί ανταγωνισμοί είχαν ήδη φτάσει σε πλήρη άνθηση στον κοινοβουλευτικό ανταγωνισμό (εδώ, παρεμπιπτόντως, φαίνεται και ο παραλογισμός της τακτικής του Βισμαρκ). Η κατάσταση είναι διαφορετική στη Ρωσία. Το πρόβλημα είναι το πώς θα δημιουργήσουμε ένα σοσιαλδημοκρατικό κίνημα σε μια περίοδο που το κράτος δεν έχει έρθει ακόμη στα χέρια της μπουρζουαζίας.

Η κατάσταση αυτή έχει αντίκτυπο στην δράση μας, με την έννοια ότι πρέπει να μπολιάσουμε το ρωσικό έδαφος με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Επίσης, με έναν περίεργο και άμεσο τρόπο, μας φέρνει μπροστά στο ζήτημα της οργάνωσης του κόμματος.
rosalux_in02_bΚάτω από συνηθισμένες συνθήκες, όπου δηλαδή η πολιτική ηγεμονία της αστικής τάξης έχει προηγηθεί της εμφάνισης του σοσιαλιστικού κινήματος, η ίδια η μπουρζουαζία ενσταλάζει στην εργατική τάξη τα πρώτα ίχνη πολιτικής αλληλεγγύης. Στο σημείο αυτό, διαβάζουμε στο κομμουνιστικό μανιφέστο, η ενοποίηση της εργατικής τάξης δεν προέρχεται ακόμη από την δικιά της λαχτάρα για ενότητα, αλλά έρχεται σαν αποτέλεσμα της δραστηριότητας της μπουρζουαζίας, «…η οποία προκειμένου να επιτύχει τους πολιτικούς της στόχους, είναι υποχρεωμένη να βάλει σε κίνηση το προλεταριάτο…»

Παρ’ όλα αυτά στη Ρωσία η σοσιαλδημοκρατία με τις δικές της προσπάθειες πρέπει να καλύψει μια ολόκληρη ιστορική περίοδο. Πρέπει να οδηγήσει τους ρώσους προλετάριους από την τωρινή «εξατομικοποιημενη» κατάσταση, την οποία παρατείνει το αυταρχικό καθεστώς, σε μια ταξική οργάνωση που θα τους βοηθήσει να συνειδητοποιήσουν τους ιστορικούς τους στόχους και θα τους προετοιμάσει στον αγώνα για την επίτευξη τους.

Οι ρώσοι σοσιαλιστές είναι υποχρεωμένοι να αναλάβουν το χτίσιμο μιας τέτοιας οργάνωσης χωρίς να έχουν τα οφέλη από μια τέτοια οργάνωση, χωρίς να έχουν τα οφέλη των τυπικών εγγυήσεων που συνήθως βρίσκονται μέσα στο αστικό-δημοκρατικό σκηνικό. Δεν διαθέτουν την πολιτική πρώτη ύλη, η οποία στις άλλες χώρες παρέχεται από την ίδια την αστική κοινωνία. Σαν να λέμε ότι σαν τον παντοδύναμο θεό πρέπει να δημιουργήσουν μια τέτοια οργάνωση από το κενό.

Πως θα επιτύχουμε την μετάβαση από τον τύπο οργάνωσης τον χαρακτηριστικό για το προπαρασκευαστικό στάδιο του σοσιαλιστικού κινήματος- συνήθως μη συνδεμένες τοπικές ομάδες και όμιλοι με κύρια δράση την προπαγάνδα- στην ενότητα ενός μεγάλου, πανεθνικού σώματος, κατάλληλου για συγκεντρωμένη πολιτική δράση σε όλη την έκταση του ρωσικού κράτους; αυτό είναι το συγκεκριμένο πρόβλημα που η ρωσική σοσιαλδημοκρατία αντιμετωπίζει εδώ και κάποιο καιρό.

Η αυτονομία και η απομόνωση είναι τα πιο πολυειπωμένα χαρακτηριστικά του παλιού τύπου οργάνωσης. Είναι λοιπόν κατανοητό το γιατί το σύνθημα όλων όσων θέλουν να δούνε μια περιεκτική πανεθνική οργάνωση θα έπρεπε να είναι «Συγκεντρωτισμός!».

Στο συνέδριο του κόμματος έγινε προφανές ότι ο όρος «συγκεντρωτισμός» δεν καλύπτει πλήρως το ζήτημα της οργάνωσης της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας. Για μια ακόμη φορά μάθαμε ότι καμιά αυστηρή φόρμουλα δεν μπορεί να μας εφοδιάσει με την λύση για οποιοδήποτε πρόβλημα του κοινωνικού κινήματος.

Το «ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω» του Λένιν, ενός έξοχου μέλους της ceb2cebbceaccebdcf84ceb9cebcceb9cf81-ceafcebbceb9cf84cf82-cebfcf85cebbceb9ceaccebdcf89cf86ομάδας της Ισκρα, είναι μια μεθοδική έκθεση των ιδεών της υπέρ-συγκεντρωτικής τάσης στο ρωσικό κίνημα. Τα επιχειρήματα που στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται με ασύγκριτη δύναμη και λογική, είναι αυτά του ανελέητου συγκεντρωτισμού. Σαν αρχή παρουσιάζεται η αναγκαιότητα της επιλογής και της συγκρότησης ως ξεχωριστό σώμα, όλων των ενεργών επαναστατών, σε διάκριση με την ανοργάνωτη, αν και επαναστατική , μάζα που πλαισιώνει αυτή την ελίτ.
Η άποψη του Λένιν είναι ότι η κεντρική επιτροπή του κόμματος θα πρέπει να έχει το προνόμιο να συγκροτεί όλες τις τοπικές επιτροπές του κόμματος. Θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να διορίζει τα αποτελεσματικά όργανα όλων των τοπικών σωμάτων από τη Γενεύη ως τη Λιέγη και από το Τομσκ ως το Ιρκουτσκ. Πρέπει επίσης να έχει το δικαίωμα να επιβάλλει σε όλες τις επιτροπές τους δικούς της έτοιμους κανόνες διοίκησης του κόμματος. Πρέπει να έχει το δικαίωμα να καθορίζει χωρίς αμφισβήτηση ζητήματα όπως η διάλυση και η επανασύσταση των τοπικών οργανώσεων. Με τον τρόπο αυτό, η κεντρική επιτροπή θα μπορεί να καθορίζει, όπως την βολεύει, την σύνθεση των υψηλότερων οργάνων του κόμματος. Η κεντρική επιτροπή θα είναι το μόνο σκεπτόμενο στοιχείο στο κόμμα. Οι υπόλοιποι κομματικοί σχηματισμοί θα είναι απλά τα εκτελεστικά άκρα της.

Ο Λένιν ισχυρίζεται ότι ο συνδυασμός του μαζικού σοσιαλιστικού κινήματος με έναν τόσο ισχυρά συγκεντρωτικό τύπο οργάνωσης είναι μια συγκεκριμένη αρχή του επαναστατικού μαρξισμού. Προκειμένου να στηρίξει την άποψη αυτή αναπτύσσει μια σειρά επιχειρημάτων, με τα οποία θα ασχοληθούμε στη συνέχεια.
Μιλώντας γενικά, είναι αναμφισβήτητο το ότι κάποια ισχυρή τάση προς την συγκεντροποίηση είναι έμφυτη στο σοσιαλδημοκρατικό κίνημα. Η τάση αυτή πηγάζει από το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού που είναι βασικά ένας συγκεντρωτικός παράγοντας. Το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα αναπτύσσει την δραστηριότητα του μέσα στο μεγάλο αστικό κέντρο. Η αποστολή του είναι να εκπροσωπήσει, μέσα στα όρια του εθνικού κράτους, τα ταξικά συμφέροντα του προλεταριάτου και να αντιπαραθέτει αυτά τα κοινά συμφέροντα με όλα τα τοπικά και συλλογικά συμφέροντα.

Έτσι η σοσιαλδημοκρατία είναι κατά κανόνα εχθρική σε κάθε εκδήλωση που προωθεί τον τοπικό ή ομοσπονδιακό χαρακτήρα. Παλεύει για την ένωση όλων των εργατών και των εργατικών οργανώσεων σε ένα κόμμα ανεξαρτήτως εθνικών, θρησκευτικών ή επαγγελματικών διαφορών. Η σοσιαλδημοκρατία εγκαταλείπει την αρχή αυτή και υποχωρεί στον φεντεραλισμό μόνο κάτω από ειδικές συνθήκες, όπως στην περίπτωση της Αυστρο-Ουγγρικής αυτοκρατορίας.

Είναι ξεκάθαρο το ότι η ρωσική σοσιαλδημοκρατία δεν θα έπρεπε να οργανωθεί σαν ένα ομοσπονδιακό μόρφωμα πολλών εθνικών ομάδων. Πρέπει να γίνει ένα ενιαίο κόμμα για ολόκληρη την αυτοκρατορία. Παρ΄ όλα αυτά δεν είναι αυτό το ζήτημα που αντιμετωπίζουμε εδώ. Αυτό που μας απασχολεί είναι το σε ποιο βαθμό είναι απαραίτητος ο συγκεντρωτισμός σ΄ αυτό το ενοποιημένο ρωσικό κόμμα από την άποψη των ιδιαίτερων συνθηκών μέσα στις οποίες το κόμμα αυτό πρέπει να λειτουργήσει.

Κοιτάζοντας το ζήτημα από τη σκοπιά των τυπικών καθηκόντων της σοσιαλδημοκρατίας, της δυναμικής του ως κόμμα του ταξικού αγώνα, φαίνεται κατ αρχήν ότι η δύναμη και η ενέργεια του κόμματος είναι χαρακτηριστικά ευθέως εξαρτημένα από την πιθανότητα να συγκεντροποιηθεί το κόμμα. Παρ΄ όλα αυτά, αυτά τα τυπικά καθήκοντα απαντώνται σε όλα τα ενεργά κόμματα. Στην περίπτωση της σοσιαλδημοκρατίας είναι λιγότερα σημαντικά από την επιρροή των ιστορικών συνθηκών.

Η σοσιαλδημοκρατία είναι το πρώτο κίνημα στην ιστορία των ταξικών κοινωνιών που βασίζεται, σε όλες τις φάσεις και την πορεία του, στην οργάνωση και στην άμεση, ανεξάρτητη δράση των μαζών.
Εξ αιτίας αυτού η σοσιαλδημοκρατία δημιουργεί έναν οργανωτικό τύπο που είναι τελείως διαφορετικός από τους κοινούς ανάμεσα στα προηγούμενα επαναστατικά κινήματα, όπως των Γιακοβινων και των υποστηρικτών του Μπλανκί.

Ο Λένιν φαίνεται να παραμερίζει το γεγονός αυτό όταν παρουσιάζει στο βιβλίο του την άποψη ότι ο επαναστάτης σοσιαλδημοκράτης δεν είναι τίποτε άλλο από «Γιακωβινος ακατάλυτα δεμένος στην οργάνωση του ταξικά συνειδητοποιημένου προλεταριάτου».

Για τον Λένιν, η διαφορά μεταξύ της σοσιαλδημοκρατίας και του μπλανκισμου ανάγεται στην παρατήρηση ότι στη θέση μιας χούφτας συνωμοτών έχουμε το ταξικά-συνειδητό προλεταριάτο. Ξεχνά ότι η διάφορα αυτή επιβάλλει την ολική αναθεώρηση των ιδεών μας για την οργάνωση και συνεπώς μια τελείως διαφορετική αντίληψη του συγκεντρωτισμού και των σχέσεων μεταξύ του κόμματος και του αγώνα.

Ο μπλανκισμός δεν βασιζόταν στην άμεση δράση της εργατικής τάξης. Έτσι δεν χρειαζόταν να οργανώσει τον κόσμο για την επανάσταση. Ο κόσμος θα έπαιζε το ρόλο του μόνο εκείνη τη στιγμή της επανάστασης. Η προετοιμασία για την επανάσταση αφορούσε μόνο το μικρό τμήμα εκείνων των επαναστατών των οπλισμένων για το πραξικόπημα. Μάλιστα, για να διασφαλιστεί η επιτυχία της επαναστατικής συνωμοσίας, θεωρούνταν συνετό να κρατούνται οι μάζες σε κάποια απόσταση από τους συνωμότες. Μια τέτοια σχέση θα μπορούσαν να τη συλλάβουν μόνο οι μπλανκιστές, αφού η συνωμοτική δραστηριότητα της οργάνωσης τους δεν είχε σχέση με τον καθημερινό αγώνα των λαϊκών μαζών.

Η τακτική και τα καθήκοντα των μπλανκιστών επαναστατών μόνο μικρή σχέση είχε με τον στοιχειώδη ταξικό αγώνα. Έτσι ήταν σχεδιασμένα ελεύθερα. Μπορούσαν να αποφασίζονται εκ των προτέρων και να παίρνουν τη μορφή ενός σχεδίου προς εκτέλεση. Σαν συνέπεια αυτού, τα απλά μέλη της οργάνωσης ήταν απλά εκτελεστικά όργανα, εκτελώντας τις εντολές ενός σχεδίου έξω από τη δικιά τους σφαίρα δραστηριοτήτων. Ήταν τα όργανα της κεντρικής επιτροπής. Εδώ συναντάμε ένα δεύτερο παράδοξο του συνωμοτικού συγκεντρωτισμού: την απόλυτη και τυφλή υποταγή όλων των κομματικών σχημάτων στην θέληση του κέντρου και την επέκταση της εξουσίας αυτής σε όλα τα μέρη της οργάνωσης.

Όμως η σοσιαλδημοκρατική δραστηριότητα διεξάγεται κάτω από ριζικά διαφορετικές συνθήκες. Προκύπτει ιστορικά από τον στοιχειώδη ταξικό russianrevolutionαγώνα. Εξαπλώνεται και αναπτύσσεται σύμφωνα με την ακόλουθη διαλεκτική αντίφαση. Ο προλεταριακός στρατός στελεχώνεται και συνειδητοποιεί τους στόχους του στην πορεία του αγώνα. Η δραστηριότητα της οργάνωσης του κόμματος, η ανάπτυξη της συνειδητοποίησης των στόχων του αγώνα μέσα στους προλετάριους και ο ίδιος ο αγώνας δεν είναι πράγματα που χωρίζονται χρονολογικά και μηχανικά. Είναι μόνο διαφορετικές όψεις του ίδιου αγώνα και έτσι για την σοσιαλδημοκρατία δεν υπάρχουν λεπτομερή σχήματα τακτικής με τα οποία η κεντρική επιτροπή μπορεί να εκπαιδεύσει τα μέλη με τον ίδιο τρόπο που εκπαιδεύονται οι στρατιώτες στα στρατόπεδα. Ακόμη, το εύρος της επιρροής του σοσιαλιστικού κόμματος συνεχώς παρουσιάζει διακυμάνσεις ανάλογες μ’ αυτές του αγώνα μέσα στον οποίο η οργάνωση δημιουργείται και αναπτύσσεται.

Για το λόγο αυτό ο συγκεντρωτισμός της σοσιαλδημοκρατίας δεν μπορεί να βασιστεί στη μηχανική καθυπόταξη και την τυφλή υπακοή των μελών στο κέντρο του κόμματος. Για τον λόγο αυτό το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα δεν μπορεί να επιτρέψει τον αεροστεγή διαχωρισμό μεταξύ του ταξικά συνειδητού πυρήνα του προλεταριάτου που βρίσκεται μέσα στο κόμμα και του άμεσου λαϊκού περιβάλλοντος του, των μη κομματικών τμημάτων του προλεταριάτου.

Έτσι οι δυο αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται ο συγκεντρωτισμός του Λένιν είναι ακριβώς αυτές:
1. Η τυφλή καθυπόταξη, και στην πιο μικρή λεπτομέρεια, όλων των οργάνων του κόμματος στο κέντρο του κόμματος που μόνο αυτό σκέφτεται, καθοδηγεί και αποφασίζει για όλα.
2. Ο αποφασιστικός διαχωρισμός του οργανωμένου πυρήνα των επαναστατών από το κοινωνικό-επαναστατικό περιβάλλον τους.

Αυτός ο συγκεντρωτισμός είναι μια μηχανική μετάθεση των οργανωτικών αρχών του μπλανκισμού στο μαζικό κίνημα των σοσιαλιστών εργατών.
Σε συμφωνία με τη λογική ο Λένιν ορίζει τον επαναστάτη σοσιαλδημοκράτη «Γιακωβίνο δεμένο στην οργάνωση του ταξικά συνειδητοποιημένου προλεταριάτου».

Το γεγονός είναι ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι δεμένη με την οργάνωση του προλεταριάτου. Είναι η ίδια προλεταριάτο. Και εξ αιτίας αυτού, ο σοσιαλδημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι βασικά διαφορετικός από τον μπλανκικό συγκεντρωτισμό. Μπορεί να είναι μόνο η συγκεντρωμένη θέληση των ατόμων και των ομάδων των αντιπροσωπευτικών της εργατικής τάξης. Είναι σαν να λέμε ο «αυτο-συγκεντρωτισμός» των προχωρημένων τμημάτων του προλεταριάτου. Είναι ο κανόνας της πλειοψηφίας μέσα στο κόμμα του.

Οι απαράβατοι όροι για την πραγμάτωση του σοσιαλδημοκρατικού συγκεντρωτισμού είναι:
1. Η ύπαρξη ενός μεγάλου αντιπροσωπευτικού τμήματος της εργατικής τάξης, εκπαιδευμένου στην ταξική πάλη.
2. Η δυνατότητα για τους εργάτες να αναπτύσσουν τη δικιά τους πολιτική δραστηριότητα μασά από την άμεση επιρροή στην δημόσια ζωή, στον κομματικό τύπο, στις δημόσιες συγκεντρώσεις κ.λ.π.

Οι συνθήκες αυτές δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί πλήρως στη Ρωσία. Η πρώτη- μια προλεταριακή εμπροσθοφυλακή με συνείδηση των ταξικών συμφερόντων και ικανή να αυτοδιευθύνεται στην πολιτική δραστηριότητα- μόλις τώρα εμφανίζεται στη Ρωσία. Όλες οι προσπάθειες για σοσιαλιστική δράση και οργάνωση θα πρέπει να στοχεύουν στο να επιταχύνουν το σχηματισμό μιας τέτοιας εμπροσθοφυλακής. Η δεύτερη συνθήκη μπορεί να υπάρξει μόνο κάτω από καθεστώς πολιτικών ελευθεριών.

Με τα συμπεράσματα αυτά ο Λένιν διαφωνεί έντονα. Είναι πεισμένος ότι όλες οι αναγκαίες συνθήκες για το σχηματισμό ενός τέτοιου ισχυρού και συγκεντρωτικού κόμματος, υπάρχουν ήδη στη Ρωσία. Διακηρύσσει ότι: «δεν είναι πια οι προλετάριοι, αλλά συγκεκριμένοι διανοούμενοι στο κόμμα μας που χρειάζονται εκπαίδευση στα θέματα της οργάνωσης και της πειθαρχίας». Μεγαλοποιεί την εκπαιδευτική επιρροή του εργοστασίου, το οποίο λέει ότι μαθαίνει στο προλεταριάτο «πειθαρχία και οργάνωση».

151px-emblema_kgb_svgΜε το να λέει όλα αυτά, ο Λένιν δείχνει ξανά ότι η αντίληψη του για τη σοσιαλιστική οργάνωση είναι αρκετά μηχανιστική. Η πειθαρχία, που ο Λένιν έχει στο μυαλό του, δεν εμφυτεύεται στην εργατική τάξη μόνο από το εργοστάσιο αλλά και από το στρατό και την κρατική γραφειοκρατία, δηλαδή από ολόκληρο τον μηχανισμό του συγκεντρωτικού αστικού κράτους.

Κακοποιούμε τις λέξεις και αυταπατόμαστε όταν χρησιμοποιούμε τον ίδιο όρο – την πειθαρχία – σε τόσο διαφορετικές καταστάσεις όπως: α) η απουσία σκέψης και θέλησης σε ένα σώμα με χιλιάδες αυτόματα κινούμενα πόδια και χέρια, και β) ο αυθόρμητος συνδυασμός της συνειδητής πολιτικής πράξης σε ένα σώμα ανθρώπων. Ποιο είναι το κοινό μεταξύ της συστηματικής υποταγής μιας καταπιεσμένης τάξης και την αυτό-πειθάρχηση και οργάνωση μιας τάξης που αγωνίζεται για την χειραφέτηση της;

Η αυτό-πειθάρχηση της σοσιαλδημοκρατίας δεν είναι καθόλου η αντικατάσταση της εξουσίας των αστών από την εξουσία της σοσιαλιστικής κεντρικής επιτροπής. Η εργατική τάξη θα επιζητήσει την αίσθηση μιας νέας πειθαρχίας, την ελεύθερα επιλεγμένη αυτό-πειθάρχηση της σοσιαλδημοκρατίας, όχι σαν αποτέλεσμα της πειθαρχίας που επιβάλλεται από το αστικό κράτος, αλλά με το να ξεριζώσει μέχρι την τελευταία ρίζα τις παλιές της συνήθειες της υπακοής και της δουλοπρέπειας.
Ο συγκεντρωτισμός, με τη σοσιαλιστική έννοια, δεν είναι κάτι απόλυτο που βρίσκει εφαρμογή σε κάθε φάση του εργατικού κινήματος. Είναι μια τάση που πραγματώνεται σε αναλογία με την ανάπτυξη και την πολιτική εκπαίδευση που οι εργαζόμενες μάζες κατακτούν στην πορεία του αγώνα τους.
Χωρίς αμφιβολία, η απουσία των αναγκαίων συνθηκών για την ολοκληρωτική πραγματοποίηση αυτού του είδους συγκεντρωτισμού στο ρωσικό κίνημα, είναι ένα τρομερό εμπόδιο.

Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι είναι δυνατό να αντικαταστήσουμε «προσωρινά» με την απόλυτη εξουσία μιας κεντρικής επιτροπής (που ενεργεί σαν «άτυπη εκπροσώπηση») τον ακόμη απραγματοποίητο ρόλο της πλειοψηφίας των συνειδητών εργατών μέσα στο κόμμα και μ’ αυτό τον τρόπο να αντικαταστήσουμε τον ανοιχτό έλεγχο των εργαζόμενων μαζών πάνω στα όργανα του κόμματος με τον αντίστροφο έλεγχο της κεντρικής επιτροπής πάνω στο επαναστατικό προλεταριάτο.

Η ιστορία του ρωσικού εργατικού κινήματος μας δείχνει την αναμφισβήτητη άξια ενός τέτοιου συγκεντρωτισμού. Ένα παντοδύναμο κέντρο με κύρος, όπως αυτό που θα είχε ο Λένιν, με το απεριόριστο δικαίωμα να ελέγχει και να παρεμβαίνει, θα ήταν ένας παραλογισμός εάν αυτή η εξουσία εφαρμοζόταν μόνο σε τεχνικά ζητήματα, όπως η διαχείριση των οικονομικών, η κατανομή καθηκόντων στους οργανωτές και τους προπαγανδιστές ή η μεταφορά και κυκλοφορία των έντυπων υλικών. Ένα όργανο με τέτοιες μεγάλες εξουσίες θα είχε πολιτικό λόγο ύπαρξης μόνο εάν αυτές οι εξουσίες εφαρμοζόταν για την επεξεργασία κοινού σχεδίου δράσης, εάν το κεντρικό όργανο αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για την πλατιά επαναστατική δράση.
Ποια ήταν όμως η εμπειρία του ρωσικού σοσιαλιστικού κινήματος μέχρι τώρα; Οι πιο σημαντικές και καρποφόρες αλλαγές στην τακτική πολιτική του κατά τα τελευταία δέκα χρόνια δεν ήταν επινοήσεις των πολλών ηγετών και πολύ περισσότερο ούτε κανενός κεντρικού οργανωτικού οργάνου. Ήταν πάντα το αυθόρμητο προϊόν του κινήματος σε κατάσταση βρασμού. Έτσι ήταν τα πράγματα για την πρώτη φάση ανάπτυξης του προλεταριακού κινήματος, το οποίο ξεκίνησε με την αυθόρμητη γενική απεργία στην Αγ. Πετρούπολη το 1896, ένα γεγονός που σηματοδοτεί την έναρξη μιας εποχής οικονομικού αγώνα από τον εργαζόμενο λαό της Ρωσίας. Έτσι ήταν επίσης και στην επόμενη περίοδο που ξεκίνησε με τις αυθόρμητες διαδηλώσεις των φοιτητών της Αγ. Πετρούπολης τον Μάρτη του 1901. Η γενική απεργία στο Ρόστοβ του Ντον ,το 1903, που σηματοδοτεί την επόμενη μεγάλη τακτική στροφή του ρωσικού προλεταριακού κινήματος, ήταν επίσης αυθόρμητη ενέργεια. «Από μόνη της» η απεργία επεκτάθηκε σε πολιτικές διαδηλώσεις, ζύμωση στους δρόμους και μεγάλες ανοιχτές συγκεντρώσεις που και ο πιο αισιόδοξος επαναστάτης δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί μερικά χρόνια πριν.

Η υπόθεση μας κέρδισε πολλά με τα γεγονότα εκείνα. Παρ’ όλα αυτά η πρωτοβουλιακή και συνειδητή ηγεσία των σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων έπαιξε έναν ασήμαντο ρόλο στην ανάπτυξη αυτή. Είναι αλήθεια ότι οι οργανώσεις αυτές δεν ήταν προετοιμασμένες για γεγονότα seorileninσαν κι αυτά. Όμως ο ασήμαντος ρόλος που έπαιξαν οι επαναστάτες δεν μπορεί να εξηγηθεί έτσι. Ούτε μπορεί να αποδοθεί στην έλλειψη αυτού του παντοδύναμου κομματικού κέντρου σαν κι αυτό που ζητάει ο Λένιν. Η ύπαρξη ενός τέτοιου καθοδηγητικού κέντρου πιθανώς θα αύξανε την αταξία των τοπικών επιτροπών με το να τονίζει τη διαφορά μεταξύ της σφοδρής επίθεσης των μαζών και τη συνετή θέση της σοσιαλδημοκρατίας. Το ίδιο φαινόμενο – ο ασήμαντος ρόλος που η πρωτοβουλία των κεντρικών κομματικών οργάνων έπαιξε στην επεξεργασία τακτικής πολιτικής- μπορεί να παρατηρηθεί σήμερα και στη Γερμανία και άλλες χώρες. Γενικά, η τακτική πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας δεν είναι κάτι που μπορεί να «εφευρεθεί». Είναι το προϊόν μιας σειράς μεγάλων δημιουργικών πράξεων του συχνά αυθόρμητου ταξικού αγώνα που αναζητά τον δρόμο του.

Το ασυνείδητο έρχεται πριν από το συνειδητό. Η λογική του ιστορικού προτσές έρχεται πριν την υποκειμενική λογική των ανθρώπων που συμμετέχουν στο ιστορικό αυτό προτσές. Η τάση των διοικητικών οργάνων του σοσιαλιστικού κόμματος είναι να παίζουν έναν συντηρητικό ρόλο. Η εμπειρία δείχνει ότι κάθε φορά που το εργατικό κίνημα κερδίζει νέο έδαφος, τα όργανα αυτά το εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Την ίδια στιγμή το μεταμορφώνουν σε ένα οχυρό, που καθυστερεί την προώθηση σε πλατύτερη κλίμακα.
Η τωρινή τακτική πολιτική της Γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας έχει κερδίσει καθολική εκτίμηση διότι είναι ευέλικτη αλλά και σταθερή. Αυτό είναι σημάδι της καλής προσαρμογής του κόμματος, στην παραμικρή λεπτομέρεια της καθημερινής του δραστηριότητας, στις συνθήκες του κοινοβουλευτικού καθεστώτος. Το κόμμα έχει κάνει μια μεθοδική μελέτη όλων των πόρων που διαθέτει το έδαφος αυτό. Ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει τους πόρους αυτούς χωρίς να τροποποιήσει της αρχές του.

Όμως αυτή η τέλεια προσαρμογή έχει αρχίσει ήδη να κλείνει τους ορίζοντες για το κόμμα μας. Υπάρχει μια τάση στο κόμμα να θεωρείται η κοινοβουλευτική τακτική σαν η αμετάβλητη και συγκεκριμένη τακτική της σοσιαλιστικής δραστηριότητας. Αρνούνται, για παράδειγμα, να θεωρήσουν την πιθανότητα (που τίθεται από τον Πάρβους) να αλλάξουμε την τακτική πολιτική μας σε περίπτωση κατάργησης των γενικών εκλογών στη Γερμανία, μια πιθανότητα που δεν αποκλείεται συνολικά από την γερμανική σοσιαλδημοκρατία.
Η αδράνεια αυτή οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, στο γεγονός ότι είναι πολύ άβολο το να καθορίσει κανείς, μέσα στο κενό των αφηρημένων υποθέσεων, τις γραμμές και τις μορφές πολιτικών καταστάσεων που δεν υπάρχουν ακόμη. Προφανώς, το σημαντικό για τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία δεν είναι η προετοιμασία ενός σχήματος οδηγιών για μελλοντικές πολιτικές.

Είναι σημαντικό: α) να προωθήσουμε μια σωστή ιστορική εκτίμηση των μορφών αγώνα που αντιστοιχούν σε δεδομένες συνθήκες και β) να διατηρήσουμε την κατανόηση της σχέσης της τρέχουσας φάσης και της αναπόφευκτης ανόδου των επαναστατικών τάσεων καθώς πλησιάζουμε στον τελικό στόχο της ταξικής πάλης.

Με το να παραχωρούμε, όπως θέλει ο Λένιν, τέτοιες απόλυτες εξουσίες αρνητικού χαρακτήρα στα ανώτερα όργανα του κόμματος, ενδυναμώνουμε σε επικίνδυνο βαθμό, τον συντηρητισμό που είναι έμφυτος σε τέτοια όργανα. Αν η τακτική ενός σοσιαλιστικού κόμματος δεν αποσκοπεί στη δημιουργία μιας κεντρικής επιτροπής αλλά ενός dsc04418_ολόκληρου κόμματος ή ακόμη καλύτερα ενός ολόκληρου εργατικού κινήματος, τότε είναι ξεκάθαρο ότι οι κομματικές οργανώσεις και οι ομοσπονδίες χρειάζονται την ελευθέρια στη δράση που μόνο αυτή μπορεί να τους επιτρέψει να αναπτύξουν την επαναστατική τους πρωτοβουλία και να εκμεταλλευτούν όλες τις δυνατότητες της κατάστασης. Ο υπέρ-συγκεντρωτισμός που ζητάει ο Λένιν είναι γεμάτος από το αποστειρωμένο πνεύμα του επιστάτη. Το πνεύμα αυτό δεν είναι ούτε θετικό, ούτε δημιουργικό. Η αγωνία του Λένιν δεν είναι το πώς θα κάνει την δραστηριότητα του κόμματος πιο καρποφόρα, αλλά το πώς θα ελέγξει το κόμμα- το να περιορίσει το κίνημα αντί να το αναπτύξει, να το δέσει παρά να το ενώσει.

Στην παρούσα κατάσταση, ένα τέτοιο πείραμα θα ήταν διπλά επικίνδυνο για τη ρωσική σοσιαλδημοκρατία. Στέκεται στην παραμονή των αποφασιστικών μαχών ενάντια στο τσαρισμό. Πρόκειται να μπει ή ήδη έχει μπει σε μια περίοδο εντατικής δημιουργικής δραστηριότητας, μέσα στην οποία θα πλατύνει (καθώς είναι συνηθισμένο σε μια επαναστατική περίοδο) την σφαίρα επιρροής της και θα προωθηθεί αυθόρμητα μέσα από άλματα κι αναπηδήσεις. Το να επιχειρήσουμε να δέσουμε την πρωτοβουλία του κόμματος αυτή τη στιγμή, να το περικυκλώσουμε με συρματόπλεγμα, σημαίνει να το καταστήσουμε ανίκανο να εκπληρώσει το τρομερό καθήκον της στιγμής.

Οι γενικές ιδέες που παρουσιάσαμε στο ζήτημα του σοσιαλιστικού συγκεντρωτισμού δεν είναι από μόνες τους ικανές για το σχηματισμό ενός θεσμικού σχεδίου που να ταιριάζει στο ρωσικό κόμμα. Τελικά, ένας τέτοιος θεσμός μπορεί να καθοριστεί μόνο από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδηλώνεται η δραστηριότητα της οργάνωσης σε μια δεδομένη εποχή. Το ζήτημα της στιγμής στη Ρωσία είναι το πώς θα καταφέρουμε να βάλουμε σε κίνηση μια μεγάλη προλεταριακή οργάνωση. Κανένα θεσμικό σχέδιο δεν μπορεί να αξιώσει το αλάνθαστο. Πρέπει μέσα στη φωτιά να αποδειχθεί σωστό.

Όμως από τη γενική μας αντίληψη για τη φύση της σοσιαλδημοκρατικής οργάνωσης, αισθανόμαστε δικαιολογημένοι να συμπεράνουμε ότι το πνεύμα αυτό απαιτεί – ιδίως στα πρώτα βήματα ενός μαζικού κόμματος- τον συντονισμό και την ενοποίηση του κινήματος και όχι την αυστηρή υποταγή σε ένα σύστημα κανονισμών. Αν το κόμμα είχε το χάρισμα της πολιτικής κινητικότητας, συμπληρωμένο με την ακλόνητη πίστη σε αρχές και με ενδιαφέρον για την ενότητα, μπορούμε όλοι να είμαστε βέβαιοι ότι κάθε ελάττωμα στη θεσμική οργάνωση του κόμματος θα διορθωθεί στην πράξη. Για μας δεν είναι το γράμμα, αλλά το ζωντανό πνεύμα που έρχεται στην οργάνωση από μέλη που αποφασίζουν για την αξία της μιας ή της άλλης οργανωτικής μορφής.
Μέχρι εδώ εξετάσαμε το πρόβλημα του συγκεντρωτισμού από τη σκοπιά των γενικών αρχών της σοσιαλδημοκρατίας, και σε ένα βαθμό, κάτω από το φως των ιδιαίτερων συνθηκών της Ρωσίας. Όμως ο στρατιωτικός υπέρ-συγκεντρωτισμός που αποζητά ο Λένιν και οι φίλοι του δεν είναι απλά προϊόν τυχαίων διαφορών στις απόψεις. Λενε ότι σχετίζεται με μια εκστρατεία ενάντια στον οπορτουνισμό που ο Λένιν εξαπολύει μέχρι και την παραμικρή οργανωτική λεπτομέρεια.

cccp2«Είναι σημαντικό» λεει ο Λένιν, «να σφυρηλατήσουμε ένα περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικό όπλο ενάντια στον οπορτουνισμό». Πιστεύει ότι ο οπορτουνισμός πηγάζει συγκεκριμένα από την χαρακτηριστική στήριξη των διανοούμενων στην αποκέντρωση και την αποδιοργάνωση, από την αποστροφή τους απέναντι στην αυστηρή πειθαρχία και την «γραφειοκρατία» που είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του κόμματος.
Ο Λένιν λεει ότι οι διανοούμενοι παραμένουν ατομικιστές και τείνουν στον αναρχισμό ακόμα και αν έχουν ενταχθεί στο σοσιαλιστικό κίνημα. Σύμφωνα μ’ αυτόν, μόνο μεταξύ των διανοούμενων μπορούμε να συναντήσουμε την απέχθεια για την απόλυτη εξουσία μιας κεντρικής επιτροπής. Ο αυθεντικός προλετάριος, ισχυρίζεται ο Λένιν, καταλαβαίνει εξ αιτίας του ταξικού του ενστίκτου ένα είδος ηδονής στο να εγκαταλείψει τον εαυτό του στη μέγγενη μιας αυστηρής ηγεσίας και της ανελέητης πειθαρχίας. «

Το να αντιπαραθέτουμε την γραφειοκρατία με την δημοκρατία» γράφει ο Λένιν, «σημαίνει το να αντιπαραθέτουμε τις οργανωτικές αρχές της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας στις μεθόδους της οπορτουνιστικής οργάνωσης»

Ισχυρίζεται ότι μια παρόμοια σύγκρουση μεταξύ των συγκεντρωτικών και των αυτονομιστικών τάσεων συμβαίνει σε όλες τις χώρες όπου ο ρεφορμισμός και ο επαναστατικός σοσιαλισμός έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο. Επικεντρώνεται στην πρόσφατη διαμάχη μέσα στη γερμανική σοσιαλδημοκρατία πάνω στο ζήτημα του βαθμού ελευθερίας που πρέπει να παραχωρείται στους σοσιαλιστές εκπροσώπους του κόμματος στις νομοθετικές επιτροπές.

Ας εξετάσουμε τις διαχωριστικές γραμμές που τραβάει ο Λένιν.
Πρώτα απ’ όλα πρέπει να τονίσουμε ότι η μεγαλοποίηση της υποτιθέμενης ιδιοφυΐας των προλετάριων στο ζήτημα της οργάνωσης και η γενική δυσπιστία απέναντι στους διανοούμενους δεν είναι τα πιο βασικά σημάδια της «επαναστατικής μαρξιστικής» νοοτροπίας. Είναι πολύ εύκολο να καταδείξουμε ότι τα επιχειρήματα αυτά είναι τα ίδια έκφραση οπορτουνισμού.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των καθαρών προλεταριακών στοιχείων και των μη-προλεταριακών διανοούμενων μέσα στο εργατικό κίνημα τίθεται ως ιδεολογικό ζήτημα από τις ακόλουθες τάσεις: τον μισοαναρχισμό των γάλλων συνδικαλικων, των οποίων το σύνθημα είναι «φυλάξου από τον πολιτικό!», τον αγγλικό τρειντ-γιουνιονισμο που διακατέχεται από δυσπιστία απέναντι στους «οραματιστές σοσιαλιστές» και αν οι πληροφορίες μας είναι σωστές ο «αγνός οικονομισμός» που παρουσιάστηκε πρόσφατα μέσα στη ρωσική σοσιαλδημοκρατία από την ραμποτσαγια μισλ, που τυπώθηκε μυστικά στην Αγ. Πετρούπολη.
Στα περισσότερα σοσιαλιστικά κόμματα της δυτικής Ευρώπης υπάρχει αναμφισβήτητα μια σύνδεση μεταξύ του οπορτουνισμού και των «διανοούμενων», όπως και μεταξύ του οπορτουνισμού και των αποκεντρωτικών τάσεων μέσα στο εργατικό κίνημα.

Τίποτε όμως δεν είναι περισσότερο αντίθετο στην ιστορική-διαλεκτική μέθοδο της μαρξιστικής σκέψης από το να διαχωρίσουμε τα κοινωνικά φαινόμενα από το ιστορικό τους έδαφος και να παρουσιάζουμε τα φαινόμενα αυτά σαν αφηρημένες φόρμουλες που έχουν απόλυτη και γενική εφαρμογή.

Προσπαθώντας να εξηγήσουμε, μπορούμε να πούμε ότι ο «διανοούμενος», ένα κοινωνικό στοιχείο που ξεπηδά από την μπουρζουαζία και άρα ξένο προς το προλεταριάτο, εντάσσεται στο σοσιαλιστικό κίνημα όχι από την φυσική ταξική του κλίση, αλλά αντίθετα σ’ αυτή. Για το λόγο αυτό, είναι περισσότερο επιρρεπής στις οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις απ’ ότι ο προλετάριος. Ο δεύτερος μπορούμε να περιμένουμε ότι θα βρει ένα ορισμένο σημείο στήριξης των ταξικών του συμφερόντων, αν δεν εγκαταλείψει το αυθεντικό του περιβάλλον, την εργαζόμενη μάζα. Η απόλυτη φόρμα όμως που εξάγεται από την τάση αυτή των διανοούμενων προς τον οπορτουνισμό και , πάνω απ’ όλα, ο τρόπος με τον οποίο η τάση αυτή εκδηλώνεται στα οργανωτικά θέματα εξαρτώνται κάθε φορά από το δεδομένο κοινωνικό περιβάλλον.

Ο αστικός κοινοβουλευτισμός είναι εκείνη η κοινωνική βάση του φαινομένου που παρατηρεί ο Λένιν στο γερμανικό, το γαλλικό και το ιταλικό σοσιαλιστικό κίνημα. Αυτός ο κοινοβουλευτισμός είναι ο τόπος της ανάπτυξης όλων των οπορτουνιστικών τάσεων που υπάρχουν σήμερα στη δυτική σοσιαλδημοκρατία.
Αυτός ο τύπος κοινοβουλευτισμού που σήμερα έχουμε στη Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία παρέχει το έδαφος για τις αυταπάτες του σημερινού οπορτουνισμού, όπως η υπερεκτίμηση των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, της ταξικής και κομματικής συνεργασίας της ελπίδας για μια ειρηνική ανάπτυξη προς το σοσιαλισμό κ.λ.π. Και το κάνει αυτό με το να βάζει τους διανοούμενους να ενεργούν για τους κοινοβουλευτικούς, πάνω από το προλεταριάτο και με το να χωρίζει τους διανοούμενους από τους προλετάριους μέσα στο ίδιο το σοσιαλιστικό κίνημα. Μαζί με την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, ο κοινοβουλευτισμός γίνεται ο βατήρας για τους πολιτικούς καριερίστες. Έτσι εξηγείται το ότι τόσοι φιλόδοξοι αποτυχημένοι της μπουρζουαζίας έρχονται κάτω από τα λάβαρα των σοσιαλιστικών κομμάτων. Άλλη μια πηγή του σύγχρονου οπορτουνισμού είναι και τα σημαντικά υλικά μέσα καθώς και η επιρροή των μεγάλων σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων.
Το κόμμα λειτουργεί σαν κυματοθραύστης που προστατεύει το ταξικό κίνημα από τις παρεκκλίσεις προς τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Για να νικήσουν οι τάσεις αυτές πρέπει να καταστρέψουν τον κυματοθραύστη. Έτσι, πρέπει να διαλύσουν το ενεργό, ταξικά συνειδητοποιημένο τμήμα του προλεταριάτου μέσα στην άμορφη μάζα των «εκλεκτόρων».

Έτσι προέκυψαν οι «αυτονομιστικές» και αποκεντρωτικές τάσεις μέσα στα σοσιαλδημοκρατικά μας κόμματα. Τονίσαμε ότι οι τάσεις αυτές ταιριάζουν σε ορισμένους πολιτικούς στόχους. Δεν μπορούν να εξηγηθούν, όπως ο Λένιν προσπαθεί, με το να αναφερόμαστε στην ψυχολογία του διανοούμενου, στην υποτιθέμενη έμφυτη αστάθεια του χαρακτήρα του. Μπορούν να εξηγηθούν μόνο με το να λαμβάνουμε υπ’ όψη τις ανάγκες του αστού κοινοβουλευτικού, της οπορτουνιστικής πολιτικής.

38_bigΗ κατάσταση είναι κάπως διαφορετική στην τσαρική Ρωσία. Ο οπορτουνισμός στο ρωσικό εργατικό κίνημα δεν είναι, γενικά μιλώντας, το παραπροϊόν της δύναμης της σοσιαλδημοκρατίας ή της αποσύνθεσης της μπουρζουαζίας. Είναι το κύριο προϊόν της καθυστερημένης πολιτικής κατάστασης στην ρώσικη κοινωνία.
Το περιβάλλον μέσα στο οποίο οι διανοούμενοι στρατεύονται στο σοσιαλισμό στη Ρωσία είναι πολύ πιο υποβαθμισμένο και κατά πολύ λιγότερο αστικό απ’ ότι στη δυτική Ευρώπη. Μαζί με την ανωριμότητα του ρωσικού προλεταριάτου, η κατάσταση αυτή προωθεί την πλατιά θεωρητική περιπλάνηση, η οποία κυμαίνεται από την ολική άρνηση της πολιτικής οπτικής του εργατικού κινήματος μέχρι την ανεπιφύλακτη πίστη στις απομονωμένες τρομοκρατικές ενέργειες ή ακόμη και το ολικά πολιτικά αδιάφορο ψάξιμο μέσα στους βαλτούς του φιλελευθερισμού και του καντιανού ιδεαλισμού.
Όμως ο διανοούμενος μέσα στο ρωσικό σοσιαλδημοκρατικό κίνημα μπορεί μόνο να τραβηχτεί σε αποδιοργανωτική δράση. Αυτό είναι αντίθετο με το γενικό ύφος του περιβάλλοντος του ρώσου διανοούμενου. Δεν υπάρχει αστικό κοινοβούλιο στη Ρωσία για να ευνοήσει την τάση αυτή.

Ο δυτικός διανοούμενος που σήμερα πρεσβεύει τη «λατρεία του Εγώ» και χρωματίζει ακόμη και τα σοσιαλιστικά του σκιρτήματα με μια αριστοκρατική ηθική, δεν είναι χαρακτηριστικός της αστικής διανόησης «γενικά». Αντιπροσωπεύει μόνο μια συγκεκριμένη φάση της κοινωνικής ανάπτυξης. Είναι το προϊών της αστικής παρακμής.

Οι Ναροντνικοι του 1875 ανάγκασαν τη ρωσική διανόηση να χαθεί μέσα στην μάζα των χωρικών. Οι υπέρ-πολιτισμένοι οπαδοί του Τολστόι μιλάνε σήμερα για την διαφυγή προς τη ζωή του «απλού λαού». Παρόμοια, οι παρτιζάνοι του «καθαρού οικονομισμού» στη ρωσική σοσιαλδημοκρατία μας καλούνε να γονατίσουμε μπροστά στα «ροζιασμένα χέρια» των εργατών.

Εάν αντί να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε μηχανικά στη Ρωσία τις φόρμουλες που επεξεργαστήκαμε στη δυτική Ευρώπη, προσεγγίσουμε το ζήτημα της οργάνωσης από τη σκοπιά των δεδομένων ρωσικών συνθηκών, φτάνουμε σε συμπεράσματα διαμετρικά αντίθετα από εκείνα του Λένιν.

Το να αποδίδουμε στον οπορτουνισμό μια σταθερή προτίμηση προς μια συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης, την αποκεντρωτική, σημαίνει το να χάνουμε την πραγματική ουσία του οπορτουνισμού.
Στο ζήτημα της οργάνωσης, όπως και σε κάθε άλλο ζήτημα, ο οπορτουνισμός γνωρίζει μόνο μια αρχή: την απουσία αρχών. Ο οπορτουνισμός διαλέγει τα μέσα δράσης του με σκοπό να ταιριάξει πιο καλά σε ορισμένες συνθήκες, με την προϋπόθεση ότι τα μέσα αυτά φαίνεται να οδηγούν στην εκπλήρωση του αρχικού στόχου.

Εάν, σαν το Λένιν, ορίσουμε τον οπορτουνισμό σαν την τάση εκείνη που παραλύει το ανεξάρτητο επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης και το μετατρέπει σε ένα εργαλείο των φιλόδοξων αστών διανοούμενων, πρέπει επίσης να παραδεχτούμε ότι στο αρχικό στάδιο του εργατικού κινήματος, ο σκοπός αυτός εξυπηρετείται καλύτερα με τον συγκεντρωτισμό παρά με την αποκέντρωση. Είναι εξ αιτίας του υπέρμετρου συγκεντρωτισμού που ένα νεαρό, ανεκπαίδευτο προλεταριακό κίνημα μπορεί να χειραγωγηθεί από τους διανοούμενους ηγέτες που στελεχώνουν μια κεντρική επιτροπή.
Στη Γερμανία, στην απαρχή του σοσιαλδημοκρατικού κινήματος, και πριν την εμφάνιση ενός συμπαγούς πυρήνα συνειδητών προλεταρίων και τακτικής πολιτικής βασισμένης στην εμπειρία, οι παρτιζάνοι των δυο τύπων οργάνωσης βρισκόταν σε διαμάχη επίσης. Η «γενική ένωση των γερμανών εργατών» που ιδρύθηκε από τον Λασσαλ, υποστήριζε τον πλήρη συγκεντρωτισμό. Η αρχή της αυτονομίας υποστηριζόταν από το κόμμα που οργάνωσε το συνέδριο του Άισεναχ με τη συνεργασία του Β. Λιμπνεχτ και του Α. Μπεμπελ.

Η τακτική πολιτική των δεύτερων ήταν αρκετά μπερδεμένη. Όμως η συνεισφορά τους στο ξύπνημα της ταξικής συνείδησης των μαζών της Γερμανίας ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη από εκείνη των λασσαλικων. Από την αρχή οι εργάτες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο κόμμα αυτό (γεγονός που φαίνεται και από τον αριθμό των εργατικών εκδόσεων στις επαρχίες) και υπήρξε ταχεία ανάπτυξη του βεληνεκούς του κινήματος. Την ίδια στιγμή, οι λασσαλικοι, παρά τα πειράματα τους με τους «δικτάτορες» οδηγούσαν τους οπαδούς τους από τη μια αναποδιά στην άλλη.

Γενικά οι οπορτουνιστές διανοούμενοι προτιμούνε τον ανελέητο, δεσποτικό συγκεντρωτισμό σε περιόδους που τα επαναστατικά στοιχεία μέσα στους εργάτες δεν έχουν ακόμη συνοχή και το κίνημα ψάχνει το δρόμο του, όπως σήμερα στη Ρωσία. Σε μια επόμενη φάση, κάτω από ένα κοινοβουλευτικό καθεστώς και σε συνδυασμό με ένα δυνατό εργατικό κόμμα, οι οπορτουνιστικές τάσεις των διανοούμενων εκφράζονται με την κλίση προς την «αποκέντρωση».

Αν δεχθούμε την άποψη που ο Λένιν αποδίδει στον εαυτό του και φοβηθούμε την επιρροή των διανοούμενων πάνω στο προλεταριακό κίνημα, τότε δεν μπορούμε να φανταστούμε μεγαλύτερο κίνδυνο για το ρωσικό κόμμα από το σχέδιο του Λένιν για την οργάνωση. Τίποτε δεν θα εγκλωβίσει σιγουρότερα ένα νεαρό εργατικό κίνημα στην ελίτ της διανόησης της πεινασμένης για εξουσία, από αυτόν το γραφειοκρατικό ζουρλομανδύα, που θα ακινητοποιήσει τον κίνημα και θα το μετατρέψει σε ένα αυτόματο που θα το χειρίζεται η κεντρική επιτροπή. Από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει καμιά μεγαλύτερη εγγύηση ενάντια στην οπορτουνιστική ίντριγκα και προσωπική φιλοδοξία, από την ανεξάρτητη επαναστατική δράση του προλεταριάτου, σαν αποτέλεσμα της οποίας οι εργάτες θα αποκτήσουν την αίσθηση της πολιτικής υπευθυνότητας και της αυτοδυναμίας τους.
Αυτό που σήμερα είναι μόνο ένα φάντασμα που στοιχειώνει τη φαντασία του Λένιν, αύριο μπορεί να είναι πραγματικότητα.

rosaΑς μην ξεχνάμε ότι η επανάσταση που σύντομα θα ξεσπάσει στη Ρωσία θα είναι αστική και όχι προλεταριακή. Αυτό τροποποιεί ριζικά όλες τις συνθήκες της σοσιαλιστικής πάλης. Οι ρώσοι διανοούμενοι, επίσης, γρήγορα θα διαποτιστούν από την αστική ιδεολογία. Η σοσιαλδημοκρατία είναι, προς το παρόν, ο μόνος οδηγός του ρωσικού προλεταριάτου. Όμως από την επόμενη μέρα της επανάστασης, η μπουρζουαζία και κυρίως οι αστικές μάζες θα είναι η γέφυρα προς την κυριαρχία τους.
Το παιχνίδι των αστών δημαγωγών στην παρούσα φάση θα γίνει ευκολότερο, αν η αυθόρμητη δράση, πρωτοβουλία και πολιτική αίσθηση των προχωρημένων τμημάτων της εργατικής τάξης εμποδιστούν στην ανάπτυξη τους και περιοριστούν από το προτεκτοράτο της αυταρχικής κεντρικής επιτροπής.
Πολύ πιο σημαντικό είναι το θεμελιακό λάθος της ιδέας που διέπει τον ανεπιφύλακτο συγκεντρωτισμό, ότι δηλαδή ο δρόμος του οπορτουνισμού μπορεί να εμποδιστεί με τις παραγράφους του κομματικού καταστατικού.
Εντυπωσιασμένοι από τα πρόσφατα γεγονότα στα σοσιαλιστικά κόμματα της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Γερμανίας, οι ρώσοι σοσιαλδημοκράτες τείνουν να θεωρούν τον οπορτουνισμό σαν ένα ξένο συστατικό, που έρχεται στο εργατικό κίνημα από τους αντιπροσώπους της αστικής δημοκρατίας. Αν ήταν έτσι, καμία ποινή προβλεπόμενη από το καταστατικό δεν θα μπορούσε να σταματήσει την εισβολή αυτή. Αυτή η εισροή μη προλετάριων στο κόμμα του προλεταριάτου είναι το αποτέλεσμα βαθιών κοινωνικών αιτιών, όπως η οικονομική κατάρρευση των μικροαστών, η χρεοκοπία του αστικού φιλελευθερισμού και ο εκφυλισμός της αστικής δημοκρατίας. Είναι αφελές το να ελπίζουμε να σταματήσουμε το ρεύμα αυτό με τα μέσα που παρέχει κάποια φόρμουλα γραμμένη στο καταστατικό.

Ένα εγχειρίδιο κανονισμών μπορεί να καθορίσει τη ζωή μιας σέκτας ή ενός ιδιωτικού κύκλου. Ένα ιστορικό ρεύμα, όμως, θα περάσει ακόμη κι από το κόσκινο της πιο προσεκτικά διατυπωμένης παραγράφου. Είναι επίσης λάθος το ότι να απωθούμε τα στοιχεία που σπρώχνονται στο σοσιαλιστικό κίνημα από την αποσύνθεση της αστικής κοινωνίας σημαίνει ότι υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα του προλεταριάτου. Η σοσιαλδημοκρατία πάντα περηφανευόταν ότι δεν εκφράζει μόνο τα συμφέροντα του προλεταριάτου, αλλά όλους τους προοδευτικούς πόθους του συνόλου της σύγχρονης κοινωνίας. Ότι εκφράζει τα συμφέροντα όλων εκείνων που καταπιέζονται από την αστική ηγεμονία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι όλα αυτά τα συμφέροντα ενσωματώνονται ιδανικά στο σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Στη δυναμική της σαν πολιτικό κόμμα, η σοσιαλδημοκρατία, γίνεται το λιμάνι όλων των δυσαρεστημένων στοιχείων της κοινωνίας μας και έτσι ολόκληρου του κόσμου, σε αντιπαράθεση με την μικρή μειοψηφία των καπιταλιστών ηγεμόνων.

Οι σοσιαλιστές, όμως, πρέπει να ξέρουν πώς να καθυποτάσσουν την αγωνιά, το μίσος και την ελπίδα αυτού του ετερογενούς αθροίσματος στον τελικό στόχο της εργατικής τάξης. Η σοσιαλδημοκρατία πρέπει να περιορίσει την οργή των μη προλετάριων, των δυσαρεστημένων από την υπάρχουσα κοινωνία, μέσα στην επαναστατική δράση του προλεταριάτου. Πρέπει να αφομοιώνει τα στοιχεία που προσχωρούν σ’ αυτή.
Αυτό είναι πιθανό μόνο αν η σοσιαλδημοκρατία περιέχει ήδη ένα δυνατό, πολιτικά εκπαιδευμένο προλεταριακό πυρήνα τόσο ταξικά συνειδητοποιημένο που να μπορεί να τραβήξει πίσω του τα υποβαθμισμένα και τα μικροαστικά στοιχεία που εντάσσονται στο κόμμα. Στην περίπτωση αυτή, η μεγαλύτερη αυστηρότητα στην εφαρμογή της αρχής του συγκεντρωτισμού και η πιο σοβαρή πειθαρχία, μορφοποιημένη συγκεκριμένα στους εσωτερικούς κανόνες του κόμματος, μπορεί να είναι μια αποτελεσματική ασφάλεια απέναντι στον οπορτουνιστικό κίνδυνο. Ακριβώς έτσι, το επαναστατικό σοσιαλιστικό κίνημα στη Γαλλία υπερασπίσθηκε τον εαυτό του ενάντια στη ζωρεσικη σύγχυση. Η τροποποίηση του καταστατικού της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας προς την κατεύθυνση αυτή θα ήταν ένα πολύ επίκαιρο μέτρο.

Αλλά ακόμη και εδώ, δεν θα πρέπει να θεωρούμε το κομματικό καταστατικό σαν ένα όπλο, αρκετό από μόνο του. Μπορεί να είναι το πολύ ένα εργαλείο καταναγκασμού που θα επιβάλλει την θέληση της προλεταριακής πλειοψηφίας του κόμματος. Στην περίπτωση που η πλειοψηφία αυτή είναι απούσα, ακόμη και τα πιο τρομερά θεσπίσματα πάνω στο χαρτί δεν θα έχουν κανένα όφελος.
Όμως η εισροή αστικών στοιχείων μέσα στο κόμμα απέχει από το να είναι η μόνη αιτία για τις οπορτουνιστικές τάσεις που τώρα αρχίζουν να σηκώνουν κεφάλι στη σοσιαλδημοκρατία. Μια άλλη αιτία είναι η ίδια η φύση της σοσιαλιστικής δραστηριότητας και οι έμφυτες αντιφάσεις της.
Η διεθνής κίνηση του προλεταριάτου προς την ολική χειραφέτηση του είναι μια περίεργη διαδικασία από την ακόλουθη άποψη. Για πρώτη φορά στην ιστορία του πολιτισμού, οι άνθρωποι εκφράζουν τη θέληση τους συνειδητά και σε αντιπαράθεση με όλες τις άρχουσες τάξεις. Η θέληση αυτή όμως μπορεί να πραγματωθεί μόνο πέρα από τα όρια του υπάρχοντος συστήματος.

Σήμερα οι μάζες μπορούν να αποκτήσουν και να δυναμώσουν τη θέληση αυτή μέσα στην πορεία του καθημερινού αγώνα ενάντια στην υπάρχουσα κοινωνική τάξη, μέσα όμως στα όρια της καπιταλιστικής κοινωνίας.
Από τη μια μεριά έχουμε τις μάζες. Από την άλλη τον ιστορικό τους στόχο που εντοπίζεται πέρα από τα όρια αυτής της κοινωνίας. Από τη μια μεριά έχουμε τον καθημερινό αγώνα και από την άλλη την κοινωνική επανάσταση. Αυτοί είναι οι όροι της διαλεκτικής αντίφασης μέσα από την οποία πορεύεται το σοσιαλιστικό κίνημα.
Συμπεραίνουμε ότι το κίνημα αυτό, μπορεί καλύτερα να προχωρήσει με το να ελίσσεται ανάμεσα από τους δυο κινδύνους που συνεχώς το απειλούν. Δηλαδή από την απώλεια του μαζικού χαρακτήρα και την εγκατάλειψη του τελικού στόχου. Ο πρώτος είναι ο κίνδυνος της επιστροφής στο χαρακτήρα της σέκτας, ο δεύτερος είναι αυτός του να καταντήσουμε ένα κίνημα αστικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων.

Αυτός είναι ο λόγος που είναι αυταπάτη και αντίθετο στην ιστορική εμπειρία το να ελπίζουμε να θέσουμε μια και καλή τις κατευθύνσεις της επαναστατικής σοσιαλιστικής πάλης με τη βοήθεια τυπικών μέσων, που θα διασφαλίσουν το εργατικό κίνημα ενάντια σε κάθε πιθανότητα οπορτουνιστικής παρέκκλισης.
Η μαρξιστική θεωρία μας προσφέρει ένα αξιόπιστο εργαλείο που μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε και να πολεμάμε τις εκδηλώσεις του οπορτουνισμού. Το σοσιαλιστικό κίνημα, όμως, είναι ένα μαζικό κίνημα. Οι κίνδυνοι του δεν είναι προϊόν κάποιων ύπουλων μηχανορραφιών ατόμων ή ομάδων. Γεννιούνται από τις κοινωνικές συνθήκες. Δεν μπορούμε να προφυλαχθούμε εκ των προτέρων απέναντι σε κάθε πιθανότητα οπορτουνιστικής παρέκκλισης. Τέτοιοι κίνδυνοι μπορούν να υπερνικηθούν μόνο από το ίδιο το κίνημα -ασφαλώς με τη βοήθεια της μαρξιστικής θεωρίας- αλλά μόνο αφότου οι κίνδυνοι αυτοί πάρουν χειροπιαστή μορφή στην πράξη.
Από αυτή την άποψη ο οπορτουνισμός φαίνεται να είναι ένα προϊόν και μια αναπόφευκτη φάση στην ιστορική ανάπτυξη του εργατικού κινήματος.

Η ρωσική σοσιαλδημοκρατία έχει εμφανιστεί εδώ και λίγο καιρό. Οι πολιτικές συνθήκες κάτω από τις οποίες το προλεταριακό κίνημα αναπτύσσεται στη Ρωσία είναι κάπως ανώμαλες. Στη χώρα αυτή, ο οπορτουνισμός είναι σε 37_bigένα μεγάλο βαθμό ένα παραπροϊόν της αναζήτησης και των πειραματισμών της σοσιαλιστικής δραστηριότητας που ψάχνει τον τρόπο να προωθηθεί σε ένα έδαφος που όμοιο του δεν υπάρχει στην Ευρώπη.
Από την άποψη αυτή, είναι εκπληκτικό το να ισχυριζόμαστε ότι είναι πιθανό να αποφύγουμε κάθε πιθανότητα εμφάνισης του οπορτουνισμού στο ρωσικό κίνημα με το να γράφουμε κάποιες λέξεις αντί για κάποιες άλλες στο καταστατικό του κόμματος. Η προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε τον οπορτουνισμό με ένα κομμάτι χαρτί μπορεί να είναι εξαιρετικά επικίνδυνη -όχι για τον οπορτουνισμό αλλά για το εργατικό κίνημα.
Εάν σταματήσεις τους φυσικούς παλμούς ενός ζωντανού οργανισμού, τον αποδυναμώνεις και μειώνεις την αντίσταση και το μαχητικό του πνεύμα -στην περίπτωση αυτή όχι μόνο απέναντι στον οπορτουνισμό, αλλά επίσης (και αυτό είναι το σημαντικό) απέναντι στην υπάρχουσα κοινωνική τάξη. Τα μέσα που προτείνονται στρέφονται ενάντια στο σκοπό που υποτίθεται ότι υπηρετούν.
Στην αγχωτική επιθυμία του Λένιν να θεμελιώσει τη φύλαξη μιας παντοδύναμης κεντρικής επιτροπής που ξέρει τα πάντα, με σκοπό να προφυλάξει με προοπτικές ένα εργατικό κίνημα απέναντι σε κάθε παραπάτημα, αναγνωρίζουμε τα συμπτώματα του ίδιου υποκειμενισμού που ήδη έχει κάνει αρκετά κόλπα στη σοσιαλιστική σκέψη στη Ρωσία.

Είναι διασκεδαστικό το να τονίσουμε τα περίεργα άλματα που το σεβαστό ανθρώπινο «Εγώ» ήταν αναγκασμένο να κάνει στην πρόσφατη ρωσική ιστορία. Ριγμένο στο έδαφος, σχεδόν ένα με τη σκόνη, από τη ρωσική απολυταρχία, το «Εγώ» παίρνει την εκδίκηση του με το να μετατρέπεται σε επαναστατική δραστηριότητα. Στο σχήμα μιας επιτροπής συνωμοτών, στο όνομα μιας ανύπαρκτης Θέλησης του Λαού, κάθεται σε κάποιο είδος θρόνου και διακηρύσσει την παντοδυναμία του. Το «αντικείμενο» όμως αποδεικνύεται δυνατότερο. Το μαστίγιο θριαμβεύει και ο τσαρισμός φαίνεται να είναι η «νόμιμη» έκφραση της ιστορίας.
Κάποια στιγμή βλέπουμε να μπαίνει στο προσκήνιο ένα πιο «νόμιμο» παιδί της ιστορίας- το ρωσικό εργατικό κίνημα. Για πρώτη φορά στο ρωσικό έδαφος εμφανίζονται οι βάσεις για το σχηματισμό μιας πραγματικής «λαϊκής θέλησης».

Εδώ όμως εμφανίζεται ξανά το «Εγώ» του ρώσου επαναστάτη! Κάνοντας πιρουέτες πάνω στο κεφάλι του, για μια φορά ακόμη ανακηρύσσει τον εαυτό του στον παντοδύναμο διευθυντή της ιστορίας- αυτή τη φορά με τον τίτλο της Αυτού Εξοχότητας της Κεντρικής Επιτροπής του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.
Ο σβέλτος ακροβάτης αποτυγχάνει να αντιληφθεί ότι το μόνο «υποκείμενο» που αξίζει τον ρόλο του διευθυντή, είναι το συλλογικό «Εγώ» της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη απαιτεί το δικαίωμα να κάνει τα λάθη της και να μάθει τη διαλεκτική της ιστορίας.

Ας μιλήσουμε ανοιχτά. Ιστορικά, τα λάθη που διαπράττονται από ένα πραγματικά επαναστατικό κίνημα είναι απείρως περισσότερο καρποφόρα από το οποιοδήποτε αλάθητο της πιο έξυπνης κεντρικής επιτροπής

από το  »ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ», Δημοσιεύτηκε στην  κατηγορία:  ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ.

rosalux_in04_b

 

Στο νυχτερινό άσυλο , της Ροζας Λουξεμπουργκ  

Η γιορτινή ατμόσφαιρα που βασίλευε στην πρωτεύουσα του Ράιχ ταράχθηκε απότομα. Οι τρόφιμοι ενός δημοτικού νυχτερινού ασύλου έπεσαν θύματα μαζικής δηλητηρίασης: ο εμποροϋπάλληλος Γιόζεφ Γκάιχε, 21 ετών· ο εργάτης Καρλ Μέλχιορ, 47 ετών· ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, 65 ετών. Κάθε μέρα ο κατάλογος μεγάλωνε. Ο θάνατος τους βρήκε παντού: στο άσυλο, στη φυλακή, απλώς πεσμένους στον δρόμο ή κουβαριασμένους σε κάποια αποθήκη. Πριν προλάβουν οι κωδωνοκρουσίες να αναγγείλουν την είσοδο του νέου έτους, 150 άστεγοι ξεψυχούσαν, 70 είχαν ήδη εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο.

Ποια ήταν λοιπόν η αιτία αυτών των μαζικών δηλητηριάσεων; Επρόκειτο για επιδημία ή για δηλητηρίαση που προεκλήθη από την κατανάλωση χαλασμένων τροφών; Η αστυνομία έσπευσε να καθησυχάσει τους πολίτες: δεν getimageεπρόκειτο για μεταδοτική ασθένεια. Οι καθώς πρέπει άνθρωποι δεν διέτρεχαν ουδένα κίνδυνο. Αυτή η εκατόμβη δεν ξεπερνούσε τον κύκλο των «συνήθων τροφίμων του νυχτερινού ασύλου», χτυπούσε μόνον εκείνους που είχαν αγοράσει για τα Χριστούγεννα φτηνές παστές ρέγκες ή νοθευμένη ρακή. Αλλά από πού τις πήραν αυτοί οι άνθρωποι τις σάπιες ρέγκες; Τις είχαν αγοράσει από κάποιον παράνομο έμπορο ή τις μάζεψαν στην κεντρική αγορά, απ’ τα σκουπίδια; Αυτή η υπόθεση απορρίφθηκε εξαιτίας ενός αναντίρρητου λόγου: στην Δημόσια Κεντρική Αγορά τα κατάλοιπα δεν αποτελούν επουδενί, όπως φαντάζονται τα επιφανειακά πνεύματα που στερούνται οικονομικής παιδείας, ένα εγκαταλελειμμένο αγαθό, που ο πρώτος τυχών άστεγος μπορεί να ιδιοποιηθεί. Αυτά τα απορρίμματα συγκεντρώνονται και πωλούνται σε μεγάλες επιχειρήσεις εκτροφής χοίρων. Οι επαγρυπνούσες υπηρεσίες της Αγορανομίας καταβάλλουν προσπάθειες ώστε να μην μπορεί οποιοσδήποτε αλήτης να υπεξαιρέσει παρανόμως από τα γουρούνια την τροφή τους για να την καταβροχθίσει. Επομένως, η Αστυνομία αναζητεί τον «παράνομο ιχθυοπώλη» ή τον κάπελα που πούλησε στους αστέγους τη δηλητηριασμένη ρακή.

Όσο ήταν ζωντανοί ο Γιόζεφ Γκάιχε, ο Καρλ Μελχιόρ ή ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, οι ταπεινές υπάρξεις τους δεν είχαν αποτελέσει ποτέ αντικείμενο τέτοιας προσοχής. Τώρα, ιατρικές κορυφές εντρυφούν στα σπλάχνα τους. Το περιεχόμενο του στομαχιού τους, για το οποίο ο κόσμος αδιαφορούσε παντελώς μέχρι σήμερα, το εξετάζουν προσεκτικά και το συζητούν στις εφημερίδες. Δέκα επιστήμονες εργάζονται για να απομονώσουν τον βάκιλο που ευθύνεται για τον θάνατό τους. Ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι έγινε ξαφνικά μια σημαντική προσωπικότητα: σίγουρα θα φούσκωνε από ματαιοδοξία αν δεν κείτονταν, αηδιαστικό πτώμα, στο τραπέζι του νεκροτομείου. Ως κι ο Κάιζερ ενημερώθηκε, ενώ η ευγενής σύζυγός του ζήτησε να εκφράσουν τα συλλυπητήριά της στον Δήμαρχο, ο οποίος χαίρει άκρας υγείας, αλλά, τέλος πάντων, σε ποιον θέλετε να διατυπωθούν τα συλλυπητήρια, αφού κανείς δεν γνωρίζει τις πενθούσες οικογένειες; Πώς να τις ψάξουμε στα καταγώγια, στα ορφανοτροφεία, στα εργοστάσια ή στα ορυχεία; […]

Όλη αυτή η υπόθεση αποτέλεσε μια εξόφθαλμη παραφωνία. Συνήθως η κοινωνία μας δείχνει να σέβεται την ευπρέπεια: κηρύσσει την αξιοπρέπεια, την τάξη και τα χρηστά ήθη. Ασφαλώς, δεν είναι όλα τέλεια στην λειτουργία του κράτους, αλλά κι ο ήλιος ακόμα έχει κηλίδες! Οι ίδιοι οι εργάτες –ειδικώς αυτοί που παίρνουν τους υψηλότερους μισθούς, rosalux_in03_bπου αποτελούν μέλη μιας οργάνωσης– πιστεύουν πως, σε τελική ανάλυση, τόσο η ύπαρξη όσο και ο αγώνας του προλεταριάτου εξελίσσονται μέσα στον σεβασμό των κανόνων της αξιοπρέπειας και της ορθότητας. Κανείς δεν αγνοεί πως υπάρχουν άσυλα, ζητιάνοι, πόρνες, μυστική Αστυνομία, εγκληματίες και άνθρωποι που προτιμούν το σκοτάδι από το φως. […] Αλλά ανάμεσα στους τίμιους εργάτες και αυτούς τους αποκλεισμένους ορθώνεται ένα τείχος, και σπάνια σκέφτεται κανείς την αθλιότητα που σέρνεται στη λάσπη από την άλλη μεριά. Και ξαφνικά συμβαίνει ένα γεγονός που αναστατώνει τα πάντα. Ξαφνικά, το τρομαχτικό φάντασμα της αθλιότητας τραβάει από το πρόσωπο της κοινωνίας μας την μάσκα της αξιοπρέπειας και αποκαλύπτει πως αυτή η ψευτοαξιοπρέπεια δεν είναι παρά το κοκκινάδι μιας πουτάνας. Ξαφνικά, κάτω από τα επιπόλαια και μεθυστικές προσχήματα του πολιτισμού μας ανακαλύπτουμε τη χαίνουσα άβυσσο της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας. Ανθρώπινα πλάσματα ψάχνουν τους σκουπιδοντενεκέδες, κουλουριάζονται από τους πόνους ψυχορραγώντας, ξεψυχούν αφήνοντας την τελευταία μολυσμένη πνοή τους.

Ποιοι είναι αυτοί οι τρόφιμοι του ασύλου, τα θύματα της χαλασμένης ρέγκας; Ένας υπάλληλος, ένας οικοδόμος, ένας μηχανικός: εργάτες, εργάτες, μόνον εργάτες. Δεν υπάρχει εργάτης ασφαλής απέναντι στο ενδεχόμενο του ασύλου, της χαλασμένης ρέγκας, της νοθευμένης ρακής. 

Έτσι κλείνει ο κύκλος της ύπαρξης του προλετάριου μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Ο προλετάριος είναι αρχικά ένας εργάτης ικανός και ευσυνείδητος, που, από τα παιδικά του χρόνια, κοπιάζει υπομονετικά για να καταβάλλει την καθημερινή του συνεισφορά στο κεφάλαιο. Οι εργάτες, γκρίζα, σιωπηλή, σκοτεινή μάζα, βγαίνουν κάθε βράδυ από τα εργοστάσια όπως ακριβώς μπήκαν το χάραμα: αιωνίως άθλιοι, κουβαλώντας αιωνίως κάθε πρωί στην αγορά το μόνο αγαθό που κατέχουν: το σώμα τους.

Πότε-πότε ένα ατύχημα, μια έκρηξη, τους θερίζει ανά δεκάδες ή εκατοντάδες στα βάθη ενός ορυχείου — ένα άρθρο στις εφημερίδες, ένα αριθμός που δηλώνει την καταστροφή. Σε λίγες μέρες έχουν ξεχαστεί, σε λίγες μέρες δεκάδες ή εκατοντάδες εργάτες έχουν πάρει τη θέση τους κάτω από τον ζυγό του κεφαλαίου.

Πότε-πότε έρχεται μια κρίση: βδομάδες και μήνες ανεργίας, απελπισμένου αγώνα ενάντια στην πείνα. Κι ύστερα, ο εργάτης καταφέρνει να ξαναχωθεί στα γρανάζια, ευτυχισμένος που μπορεί πάλι να τεντώσει τους μυς και τα νεύρα του για το κεφάλαιο.

Αλλά σιγά-σιγά οι δυνάμεις του τον προδίδουν. Μια μεγαλύτερη περίοδος ανεργίας, ένα ατύχημα, τα γεράματα — κι αναγκάζεται να αρπάξει όποια δουλειά του τύχει. Η ύπαρξη του προλετάριου εξαρτάται πια από την τύχη. Ο αυτοσεβασμός του φθίνει — και να τον μπροστά στην πόρτα του νυχτερινού ασύλου ή της φυλακής.

Έτσι, κάθε χρόνο, χιλιάδες υπάρξεις γλιστράνε έξω από τις κανονικές συνθήκες ζωής του προλεταριάτου για να πέσουν στη νύχτα της αθλιότητας. Πέφτουν σιωπηλά, σαν λάσπη που κατακάθεται στα βάθη της κοινωνίας: στοιχεία φθαρμένα, άχρηστα, από τα οποία το κεφάλαιο δεν έχει πια ούτε σταγόνα να στραγγίξει, ανθρώπινα απορρίματα που τα σαρώνει μια σιδερένια σκούπα.

«Τόσο οι άνεργοι όσο και οι εργαζόμενοι εργάτες», λέει ο Καρλ Μαρξ στο Κεφάλαιο, «είναι εξίσου απαραίτητοι, αυτές οι δύο κατηγορίες ρυθμίζουν την ύπαρξη της καπιταλιστικής παραγωγής και την ανάπτυξη του πλούτου. […] Αλλά όσο περισσότερο αυτό το απόθεμα των ανέργων αυξάνεται συγκριτικά με τον ενεργό στρατό της εργασίας τόσο αυξάνεται ο υπερπληθυσμός των φτωχών. Να ο γενικός απόλυτος νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης».

Ο Λούσιαν Στσυπτιερόβσκι, που τελείωσε τη ζωή του στον δρόμο, δηλητηριασμένος από μια σάπια ρέγκα, είναι μέρος του προλεταριάτου ακριβώς όπως και οποιοσδήποτε ειδικευμένος εργάτης που αμείβεται τόσο καλά ώστε να αγοράζει ευχετήριες κάρτες για τη νέα χρονιά και μία επίχρυση αλυσίδα για το ρολόι του. Το νυχτερινό άσυλο για τους άστεγους και οι έλεγχοι της αστυνομίας είναι στύλοι της σημερινής κοινωνίας, όπως ακριβώς η Καγκελαρία του Ράιχ και η Ντόυτσε Μπανκ. Οι κύριοι ιατρικοί σύμβουλοι μπορούν να ψάχνουν όσο θέλουν στο μικροσκόπιο το θανατηφόρο μικρόβιο μέσα στα σπλάχνα των δηλητηριασμένων: ο πραγματικός βάκιλος που προκάλεσε τον θάνατο των τροφίμων του βερολινέζικου ασύλου είναι η καπιταλιστική κοινωνική τάξη.

Κάθε μέρα, άστεγοι καταρρέουν, νικημένοι από την πείνα και το κρύο. Κανείς δεν συγκινείται, το μόνο που τους μνημονεύει είναι το βιβλίο συμβάντων της Αστυνομίας. Αυτό που έκανε αίσθηση τούτη τη φορά στο Βερολίνο ήταν ο μαζικός χαρακτήρας του φαινομένου. Ο προλετάριος δεν μπορεί να τραβήξει πάνω του την προσοχή της κοινωνίας παρά ως μάζα που σέρνει το βάρος της αθλιότητάς της.

Την επομένη των οδοφραγμάτων της 18ης Μαρτίου 1848, οι βερολινέζοι εργάτες σήκωσαν τα πτώματα των νεκρών της εξέγερσης και τα μετέφεραν μπροστά στα Ανάκτορα, εξαναγκάζοντας τον δεσποτισμό να δείξει τον σεβασμό του στα θύματα. Σήμερα πρέπει να υψώσουμε τα δηλητηριασμένα πτώματα των άστεγων του Βερολίνου, που είναι σάρκα από τη σάρκα και αίμα από το αίμα μας, πάνω σε χιλιάδες χέρια προλεταρίων, και τα μεταφέρουμε σ’ αυτή την νέα χρονιά αγώνων φωνάζοντας: Κάτω το αισχρό κοινωνικό καθεστώς που γεννά τέτοια φρίκη!

μετάφραση: Έλενα Πατρικίου

1918 G2

 

Advertisements

04/02/2009 - Posted by | -Αντίσταση, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Κίνημα, -Μνήμες |

103 Σχόλια »

  1. Καιρός να ξαναθυμηθούμε τη Ρόζα Λούξεμπουργκ

    Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης

    Στις αρχές του περασμένου αιώνα, κυρίως μεταξύ των Ρώσων επαναστατών, πολιτικών προσφύγων στη Δυτική Ευρώπη, κυκλοφορούσε το εξής, ευφυές και χαριτωμένο ανέκδοτο για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Βλαδίμηρο Λένιν. Πολύ πιο γνωστή τότε η πρώτη από τον δεύτερο…

    Η Ρόζα είχε, λέει, μια χαριτωμένη και έξυπνη γάτα, όπως μόνο οι γάτες ξέρουν να είναι. Την αγαπούσε πολύ και της είχε τυφλή εμπιστοσύνη. Οποιον επισκέπτη του σπιτιού της συμπαθούσε η γάτα της, τον συμπαθούσε και η ίδια. Τη μόνη φορά που η γάτα της έκανε λάθος ήταν όταν ο Λένιν την επισκέφθηκε στο Βερολίνο. Παραδόξως, τον συμπάθησε.

    Πράγματι, ο τραγικός θάνατος της Ρόζας από τους προδρόμους των ναζί, τον Ιανουάριο του 1919 (ενενηκοστή επέτειος από τότε) εμπόδισε ή μάλλον διέκοψε την ανάπτυξη ευρείας πολεμικής με τον Λένιν, ώστε σήμερα να έχουμε σαφή εικόνα των μεταξύ τους ιδεολογικών διαφορών. Το νεοσυσταθέν τότε σοβιετικό καθεστώς ζούσε στον αέρα του θριάμβου που ορθά αποδίδονταν στον Λένιν και αντιμετώπιζε τη νεκρή πλέον Ρόζα Λούξεμπουργκ με υπεροπτική συγκατάβαση. Δεν μπορούσε να αρνηθεί την τραγική θυσία της. Τη δολοφόνησαν μαζί με τον Καρλ Λίμπκνεχτ, ηγέτες και οι δύο των «Σπαρτακιστών» και του επαναστατικού κινήματος στη Γερμανία. Την πέταξαν σε ένα κανάλι του Βερολίνου και τη βρήκαν ύστερα από μέρες, φρικτά κακοποιημένη. Αυτή ήταν η θυσία στην Επανάσταση που σεβάστηκαν. Χωρίς καμιά αναφορά στη σκέψη της και κυρίως στην κριτική της για τον ίδιο τον Λένιν και το επιχειρούμενο τότε επαναστατικό πείραμα. Ολοι άλλωστε πίστευαν ότι ζούσαν τις μέρες που θα άλλαζαν τον κόσμο…

    Η σκέψη της Λούξεμπουργκ βρισκόταν ακριβώς στον αντίποδα του Λένιν και της πρακτικής που ακολουθούσε η επανάσταση των μπολσεβίκων. Παραθέτω το γνωστό απόσπασμα από τα γραπτά της, το δανείστηκα από άρθρο του Ανδρέα Παππά στο «Βήμα» της περασμένης Τρίτης.

    «Είναι φανερό ότι ο σοσιαλισμός, από την ίδια του τη φύση, δεν μπορεί να παραχωρηθεί, δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί με ουκάζια […]. Πνίγοντας την πολιτική ζωή σε όλη τη χώρα, είναι μοιραίο να παραλύει ολοένα περισσότερο η ζωή σε αυτά τα ίδια τα σοβιέτ. Χωρίς γενικές εκλογές, απεριόριστη ελευθερία του Τύπου και των συγκεντρώσεων, ελεύθερη πάλη των ιδεών, η ζωή ξεψυχάει σε όλους τους δημόσιους θεσμούς, γίνεται μια ζωή επιφανειακή, όπου η γραφειοκρατία μένει το μόνο ενεργό στοιχείο […]».

    «Η ελευθερία μόνο για τους οπαδούς της κυβέρνησης και μόνο για τα μέλη του κόμματος –όσο πολυάριθμα κι αν είναι αυτά– δεν είναι ελευθερία. Η ελευθερία νοείται πάντοτε ως ελευθερία γι’ αυτόν που σκέφτεται διαφορετικά».

    Από όσα γνωρίζουμε σήμερα για τα έργα και τις ημέρες του σοβιετικού καθεστώτος στα εβδομήντα και πλέον χρόνια της ζωής του, μας εντυπωσιάζει η ακρίβεια των προβλέψεων της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Πράγματι, η Επανάσταση δεν συντελείται με ουκάζια, με διατάγματα. Είναι μια αδιάπτωτη και απρόβλεπτη διαδικασία πολιτικών συγκρούσεων με επίσης απρόβλεπτα αποτελέσματα. Ο Ανατόλ Φρανς, εμβριθής μελετητής της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης, αλλά και διακεκριμένος λογοτέχνης, έλεγε ότι κανείς ποτέ δεν σχεδίασε μια επανάσταση και κανείς δεν προδιέγραψε το αποτέλεσμά της. Ο Λένιν και τη «σχεδίασε» και προδιέγραψε το αποτέλεσμά της, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Γι’ αυτό ίσως μέχρι σήμερα συζητάμε αν ήταν επανάσταση ή πραξικόπημα και τι τελικά είναι ο σοσιαλισμός, αφού δεν είναι αυτός ο βιασμός της κοινωνίας που γνωρίσαμε στη Σοβιετική Ενωση.

    Το πρώτο μέλημα του Λένιν και των διαδόχων του ήταν να «πνίξουν την πολιτική ζωή», καταργώντας την κίνηση των ιδεών, τις πολιτικές διαφορές, την ελευθερία του Τύπου και των συγκεντρώσεων, τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών, καταργώντας εν τέλει τη Δημοκρατία. Πώς να αναπτυχθεί και πώς να ολοκληρωθεί μια επανάσταση και πώς να φτάσει στο έτσι ή αλλιώς απρόβλεπτο αποτέλεσμά της χωρίς δημοκρατία και ελευθερία. Επνιξαν την πολιτική ζωή και εκείνο που τελικά απέμεινε ως «πολιτικό όργανο» ήταν η παραλυτική γραφειοκρατία και η αυθαίρετη και καταπιεστική αστυνομία.

    Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, Πολωνίδα εβραϊκής καταγωγής, αν κρίνουμε από την τολμηρότητα των ιδεών της, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ανήκε στην άκρα Αριστερά της εποχής της. Παρά ταύτα, ο Ανδρέας Παππάς γράφει στο «Βήμα» ότι ήταν πολύ διστακτική για την ένοπλη εξέγερση του προλεταριάτου του Βερολίνου το 1919, που κατέληξε στην αιματηρή συντριβή του, δημιουργώντας ταυτόχρονα τις πρώτες προϋποθέσεις της μετέπειτα ναζιστικής πλημμυρίδας. Προσπάθησε να μεταπείσει τον παρορμητικό και ενθουσιώδη Καρλ Λίμπκνεχτ, αλλά μάταια. Τον ακολούθησε ώς τη συντριβή και τον θάνατο.

    Το πρόβλημα της Δημοκρατίας, αυτής της «τυπικής» «αστικής» Δημοκρατίας ταλαιπωρεί πολλές δεκαετίες τη εγχώρια Αριστερά, σε ολόκληρη τη ζωή της. Την ταλαιπωρεί και σήμερα, γι’ αυτό και τόσο συχνά μικρές οργανωμένες μειοψηφίες προχωρούν σε θορυβώδη επίδειξη αυθαίρετων βιαιοτήτων, ακόμη και εναντίον της περιουσίας και της ζωής των πολιτών. Τα λόγια της Ρόζας Λούξεμπουργκ δεν είναι μόνο προφητικά. Είναι και διδακτικά. Καμιά επανάσταση, καμιά εξέγερση, κανένα όραμα δεν έχουν νόημα και προοπτική όταν ξεκινούν από την καταπάτηση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων, από την κατάργηση της Δημοκρατίας. Αυτής της Δημοκρατίας (δεν υπάρχει άλλη) που θεμελίωσε ο Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση και διαμόρφωσαν δύο αιματηροί παγκόσμιοι πόλεμοι.

    Η τόλμη των ιδεών ποτέ δεν έβλαψε. Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός εν ονόματί τους, συνήθως οδηγεί στην καταστροφή.

    Η «αστική», η «τυπική» Δημοκρατία, οι ελευθερίες και τα πολιτικά δικαιώματα, αξίες πάνω στις οποίες αναπτύσσεται η δημοκρατική νομιμότητα, αποτελούν λαϊκές κατακτήσεις εσαεί, βάση και προϋπόθεση κάθε μελλοντικής κοινωνικής κατάκτησης. Ολα τα άλλα είναι ψευτοεπαναστατισμός και ψευτοαριστεροσύνη, όταν δεν είναι απροκάλυπτος πολιτικός τυχοδιωκτισμός.

    Καθημερινή 1-2-2009

    Σχόλιο από Ξενέρωτος | 05/02/2009

  2. Ε αφού το είπε ο Παπάς του Βήματος, εγώ τι να πώ!Ευτυχώς πάντως που τα έχουμε σε έντυπη μορφή τα γραπτά της και έτσι δε μας βγήκαν τα μάτια διαβάζοντας το τεραστίων διαστάσεων πόστ σας!!!
    Πάντως, επειδή της απάντησε ο Λένιν-(καλό θα ήταν να παραθέτατε και την απάντηση του Λένιν, έτσι για τα ματια του κόσμου) δε θεωρώ σκόπιμο να σχολιάσω την άποψη της καλής μας της Ρόζας. Ήταν πολύ φοβερή προσωπικότητα, χωρίς αμφιβολία και δίκαια βρίσκεται στο πάνθεον των ηρώων της εργατικής ταξης και του επαναστατικού κινηματος!

    Σχόλιο από partizana | 05/02/2009

  3. Τελικά όμως η ιστορία δικαίωσε τη Λούξεμπουργκ και όχι τον Λένιν. Λες και περιγράφει σ’ αυτό το κείμενο το σοβιετικό μέλλον. Εκπληκτικό κείμενο!

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 05/02/2009

  4. Partizana, ελπίζω να μου συγχωρήσεις που θα συμφωνήσω με τον Ζωνιανίτη, αλλά υπάρχει και η ιστορική εμπειρία της λενινιστικής εκδοχής με την Οκτωβριανή Επανάσταση και τη δημιουργία της ΕΣΣΔ.

    Ίσως και ο Λένιν να αντιλήφθηκε προς το τέλος και να το διατύπωσε στη Διαθήκη του με τον τρόπο του, το αδιέξοδο της οργανωτικής του αντίληψης όταν η εξουσία άρχισε να συγκεντρωνεται σ’ έναν ανεξέλεγχτο και σκληρό άνθρωπο, ενώ ήδη εδώ και χρόνια (από το ’18 νομίζω και ας με διορθώσει ο Δημήτρης ή ο Μ-π) είχαν καταργηθεί και τα σοβιέτ.

    Δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι αυτή η ανάλυση της Λούξεμπουργκ δεν επιβεβαιώθηκε από την ίδια τη ζωή.

    Ομέρ… μεταξύ Ρόζας και Παρτιζάνας

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/02/2009

  5. Λυπάμαι που θα σας στεναχωρήσω αλλά η οικοδόμηση του σοσιαλισμού (αλλά και όποιου άλλου κοινωνικοπολιτικού σχηματισμού-αλλά ακόμα πιο δύσκολα του σοσιαλισμού) δεν μπορεί να γινει με λελουδα και χαδάκια. Αλλά για να μην τα βάψετε μαύρα θα σας πω και το εξής: επειδή στην καθυστερημένη Ρωσία του 1917-μιλάμε για τρελλή καθυστέρηση- δυσκόλευε αντικειμενικά το εγχείρημα, ο κόσμος του 21ου αιώνα είναι απείρως πιο εύκολος για την επόμενη έφοδο στον ουρανό, ακόμα πιο εύκολος όχι μόνο για να σπάσει ο πάγος και να χαραχτεί ο δρόμος αλλά και για να είναι αυτός ο δρόμος χωρίς πισωγύρισμα. Σε αυτό βοηθάει και η εμπειρία του σοσιαλισμου που γνωρίσαμε, και η Ρόζα και ο Μπέλα Κουν και τα λοιπά και τα λοιπά. Μην είστε μίζεροι!!!Κοιτάτε το μέλλον,με τη γνώση του παρελθόντος, αισιόδοξα και επαναστατικά!

    Σχόλιο από partizana | 05/02/2009

  6. Ναιαιαιαι!

    Αλλά για να πάμε καλύτερα καλή μου Παρτιζάνα, δεν αρκεί μόνο να πάψουμε να είμαστε μίζεροι, αλλά και να κατανοήσουμε τι πήγε στραβά στο παρελθόν από τις υποκειμενικές επιλογές, και όχι να κρυβόμαστε πίσω από το ότι έφταιγε η φύση και η τρελη καθυστέρηση για να δικαιολογήσουμε εν τέλει την πιο τρελή διαστρέβλωση του σοσιαλισμού. Ξέρεις τι εννοώ ε; Τον… Σήφη! 8)

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/02/2009

  7. Α!οχι εγω δεν συμφωνώ με τον Ρούση, που πιστεύει οτι όλα έγιναν νωρίς!Όι επιλογές δεν είναι υποκειμενικές και αυθαίρετες,όλες εξηγούνται.Διοτι αγαπητέ μου αν πιστέψω ότι ο Σήφης έκανε ό,τι του κατέβαινε και γιατί έτσι γούσταρε, τότε σε τι θα διαφέρω από τους μισητούς μεταμοντέρνους?!Εσυ κοιτάς να δεις τι έκανε ο Σήφης, εγώ κοιτάω να δω ΓΙΑΤΙ και σε ποιές συνθήκες πάρθηκαν οι αποφάσεις για το ένα ή το άλλο θέμα, όχι μόνο από το Σήφη αλλά και από όλους. Δεν ειναι προσωπικό το θέμα, ούτε αποτέλεσμα κάποιου βίτσιου. Και τωρα θα μου επιτρέψετε, εχω να διαβάσω για το συνδικαλιστικό κίνημα στο Βασιλείο Σέρβων, κροατών και Σλοβένων τον Μάρτη του 1920..Δέχομαι μηνυματα συμπαράστασης στο μειλ μου!

    Σχόλιο από partizana | 05/02/2009

  8. «вся власть — Советам»

    Αυτό ήταν ένα από τα κύρια συνθήματα του Λένιν την εποχή της προσωρινής κυβέρνησης του Κερένσκι. Σημαίνει: «όλη η εξουσία στα Σοβιέτ». Έχει δίκιο η Παρτιζάνα όταν μιλάει για μια καθυστερημένη Ρωσία, στην οποία από το 1918-1921 υπήρχε εμφύλιος σπαραγμός και εχθροί στα σύνορα. Αν είχαμε πραγματικά ελεύθερα σοβιέτ στη Ρωσία και μετέπειτα στην ΕΣΣΔ, τότε θα μιλόυσαμε για το δημοκρατικότερο πολίτευμα του κόσμου, μπροστά στο οποίο η «αθηναϊκή δημοκρατία» θα αποτελούσε ένα συθέμελα ολοκληρωτικό καθεστώς.
    Η συγκέντρωση εξουσίας ήταν αναγκαίο κακό την εποχή εκείνη, όπως και η Κροστάνδη. Η απόλυτα ελεγχόμενη και συγκεντρωτική εξουσία των επόμενων δεκαετιών όμως, θα αναδείξει όχι μόνο τον αρνητικό ρόλο της γραφειοκρατίας, αλλά και την απουσία μιας κοινωνίας των πολιτών. Η ύπαρξη μιας πανίσχυρης κρατικής εξουσίας θεσμίστηκε πάνω στη βάση κατασταλτικών μηχανισμών, φανταστικών εχθρών και υπερασπιστών της τάξης.
    Αναφορικά με τα Σοβιέτ, και ως απάντηση προς τον Ομέρ, αυτά υπήρχαν ως θεσμός και πριν το 1917 και δεν καταργήθηκαν (ως θεσμός) παρά μόνο με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 06/02/2009

  9. Δημήτρη,

    Σοβιέτ σημαίνει εργατικό συμβούλιο έτσι; Φαντάζομαι ότι τα κομματικά σοβιέτ δεν είχαν και πολύ σχέση με τα εργατικά συμβούλια.

    Εξάλλου τα συνθήματα «Όλη η εξουσία στα σοβιέτ» , όπως και «η γη στους αγρότες» ήταν απλά προπαγανδιστικά τεχνάσματα για να πάρουν με το μέρος τους τις μάζες. Απλά το επέβαλαν οι συνθήκες για να πείσουν το λαό ότι πρέπει να ανατρέψει την αστικοδημοκρατική κυβέρνηση. Και για να τον πείσουν έπρεπε να του αντιπροτείνουν κάτι ελκυστικότερο, κάτι το καλύτερο.. Και τι ελκυστικότερα απ’ τα συνθήματα αυτά; Όμως στο οργανωτικό μοντέλο του Λένιν δεν χωρούσαν τέτοιες εκδοχές!

    Γι αυτό και το ’18 κομματικοποίησαν το σοβιέτ και απαγόρευσαν τη λειτουργία των άλλων αριστερών κομμάτων, και το ’28 ξαναπήραν πίσω τη γή που είχαν μοιράσει στους αγρότες.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/02/2009

  10. Ομέρ,
    Σοβιέτ σημαίνει γενικά «συμβούλιο». Στην ΕΣΣΔ τα σοβιέτ ήταν δοικητικές μονάδες, οι οποίες ξεκινούσαν από πολύ χαμηλά (selsovet- το αγροτικό σοβιέτ, που υπαγόταν διοικητικά στα districts και στα okrougs) και έφταναν μέχρι και πολύ ψηλά (το Ανώτατο Σοβιέτ ήταν τυπικά η ανώτατη εξουσία στην ΕΣΣΔ). Στη Ρωσία το πρώτο Σοβιέτ νομίζω ιδρύθηκε το 1905 στην Πετρούπολη και ήταν εργατικό συμβούλιο, απέχει δηλαδή αρκετά με την έννοια την οποία είχαν τα σοβιέτ 20 χρόνια αργότερα.
    Κομματικά σοβιέτ, έτσι όπως τα αναφέρεις, δεν υπάρχουν (με την έννοια του σοβιέτ ως διοικητικής μονάδας), από τη στιγμή που για να εκλεγεί στα σοβιέτ μπορούσε να βάλει υποψηφιότητα όποιος το επιθυμούσε. Απλά, έχω την εντύπωση ότι ο πρόεδρος του τοπικού σοβιέτ πρέπει να ήταν διορισμένος από το κράτος. Η κομματικοποίηση των σοβιέτ δεν συνίσταται στην απαγόρευση στους πολίτες της ΕΣΣΔ, τα οποία δεν ήταν μέλη του ΚΚΣΕ, να εκλεγούν ως στελέχη στα σοβιέτ, αλλά η επικράτηση των μελών του κόμματος και της νεολέας στη στελέχωσή τους, με μηχανισμούς τρομοκρατίας.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 06/02/2009

  11. Κι όμως Δημήτρη. Στο Δυτικό κόσμο, ειδικά σε πολιτικούς χώρους τροτσκιστικούς ή αναρχοκομμουνιστικούς, ο όρος «σοβιέτ» ταυτίζεται με το «εργατικό συμβούλιο» και όχι με τις κρατικές επιτροπές ανα κλάδο ή περιοχή, που ονόμασαν «σοβιετ’ οι … σοβιετικοί.

    Να ένα απόσπασμα:

    «…Στη Pωσία του 1917 οι εργάτες και οι εργάτριες μετέτρεψαν τη συλλογικότητά τους σε όργανα εξουσίας. Eτσι γεννήθηκαν τα σοβιέτ, τα εργατικά συμβούλια. Oι εργάτες και οι εργάτριες μαζεύονταν όλοι μαζί εκεί στο χώρο που δούλευαν, συζητούσαν -τι έχει προτεραιότητα, τι νομίζουν για τον πόλεμο, τι πιστεύουν για τα μέτρα της κυβέρνησης. Aπό τους χώρους δουλιάς τα σοβιέτ απλώθηκαν στις γειτονιές, στα στρατόπεδα, στην ύπαιθρο -παντού. Mια εκλεγμένη και άμεσα ανακλητή αντιπροσωπία αναλάμβανε, ύστερα, να μεταφέρει τις αποφάσεις τους στα ανώτερα σοβιέτ, τα σοβιέτ των αντιπροσώπων της περιοχής, της πόλης ή της χώρας ολόκληρης. Tα εργατικά συμβούλια έχουν γίνει από τότε μόνιμος “θεσμός” σε κάθε νικηφόρα εργατική επανάσταση.

    Tο σύστημα των σοβιέτ είναι άπειρα ανώτερο από τις τυφλές δυνάμεις του ανταγωνισμού και του κέρδους. “Aλυτα” προβλήματα, όπως η πείνα στον ΄Γ Kόσμο ή η έλλειψη φαρμάκων μπορούν να λυθούν κυριολεκτικά στο λεπτό αν φύγει από τη μέση ο παραμορφωτικός φακός της αγοράς. Στην Eυρώπη, στις HΠA, στην Iαπωνία χιλιάδες εργοστάσια υπολειτουργούν και εκατομμύρια εργάτες είναι άνεργοι. Tα αγροτικά προϊόντα καταλήγουν στις χωματερές. Tα ορυχεία κλείνουν. Γιατί να μην παράγουν τρόφιμα και φάρμακα για την Aφρική; Oι καπιταλιστές δεν μπορούν να διανοηθούν να παράγουν χωρίς αντάλλαγμα. Για τα εργατικά συμβούλια, όμως, δεν υπάρχει τέτοιο δίλημμα. Tο κριτήριο είναι οι ανάγκες μας και όχι το κέρδος.

    O μηχανισμός μέσα από τον οποίο παίρνουν τις αποφάσεις τα αφεντικά στον καπιταλισμό είναι πράγματι “πολύπλοκος”. Ποιός ξέρει τι θα γίνεται στην αγορά των αυτοκινήτων σε πέντε χρόνια; Ποιός μπορεί από τώρα να υπολογίσει τη ζήτηση; Ποιός μπορεί να φανταστεί τι θα έχουν κάνει μέχρι τότε οι ανταγωνιστές; Oι φιλολογίες των καπιταλιστών ντύνουν τα “πετυχυμένα” αφεντικά σαν “ήρωες”, σαν τους καπετάνιους που ξέρουν τα μυστικά της πλεύσης στην φουρτουνιασμένη θάλασσα της αγοράς. Mπορεί ένας απλός σερβιτόρος ή μια καθαρίστρια να πετύχει εκεί που δοκιμάστηκε ένας Mπιλ Γκέιτς ή ένας Aνιέλι;...»

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/02/2009

  12. Μην παιδεύεστε. Σύνταγμα 1936: βάση της άμεσης αντιπροσώπευσης γίναν τα εδαφικά και όχι τα εργατικά σοβιέτ, όπως ίσχυε μέχρι τότε. Αλλά αυτό είναι γνωστό.(όπως γνωστό είναι και τι είναι τα σοβιετ). Εσείς οι γνωστοί σοβιετολόγοι να μου πείτε χωρίς μεταφυσικές αφετηρίες ΓΙΑΤΙ αλλαξε αυτη η πολιτική. Θέλω περιγραφή συνθηκών, οικονομικής κατάστασης κτλ κτλ.

    Σχόλιο από παρτιζανα | 06/02/2009

  13. David Harris, American Jewish Committee
    To Prime Minister Erdogan
    February 1, 2009

    Dear Prime Minister Erdogan,
    I write as a friend of Turkey.
    ………..
    I have long admired Turkey. Like all countries, it’s not perfect, but there is much to appreciate.
    As an American, I have valued Turkey’s strategic partnership with the US and the close ties that have linked our two countries.
    As a Jew, I have always remembered the Ottoman Empire’s warm welcome to Jews fleeing the Spanish Inquisition and the rich history of the Jewish presence in Turkey.
    As a democrat, I have appreciated Turkey’s commitment to many values I cherish, including its participation with the Allied nations in the Korean War and its front-line role in NATO.
    As a friend of Israel, I have witnessed the strengthening of bilateral links between Ankara and Jerusalem over the years, serving the vital interests of both nations, as many Turks and Israelis have learned to appreciate.
    As a peace-seeker, I have been grateful for the role of Turkish peacekeeping forces, including in southern Lebanon, not to mention the facilitation of indirect talks between Israel and Syria.
    In that spirit, I have acted on the assumption that friends help friends.
    When Ankara has needed assistance in Washington, or even in European capitals, Turkish officials have often turned to American-Jewish groups, ours among them. Whenever we could, as you know, we have been there to help.
    When Turkey was struck by a major earthquake in 1999, we were there to build a school in the devastated region of Adapazari as a gesture of solidarity and friendship.
    ……….
    Which brings us to the present.
    Mr. Prime Minister, you have described Israeli policy in Gaza as a «massacre» and a «crime against humanity» that would bring about Israel’s «self-destruction» through divine punishment. These words are inflammatory, and they are wrong.
    You seem to believe that Israel had other ways to deal with the relentless barrage of missiles and mortars fired at its civilians, even though months of restraint accomplished nothing.
    You contend that Hamas is a reasonable negotiating partner. You even invited its leaders to Ankara, though it had not met the Quartet’s demands to recognize Israel, renounce violence, and abide by previous agreements. It still has not done so, and it still seeks Israel’s destruction with weapons imported from your neighbor, Iran.
    You have accused Israel of deliberately seeking to kill civilians. In reality, as British Colonel Richard Kemp told the BBC, «I don’t think there has ever been a time in the history of warfare when any army has made more efforts to reduce civilian casualties. … Hamas has been trained extensively by Iran and by Hizbullah to use the civilian population in Gaza as a human shield.»
    ………………
    Yet, in your remarks, you essentially called him a child-killer. And, inexplicably, you quoted an obscure ex-Israeli who has turned into a rabid anti-Semite.
    And then you left, claiming that the moderator had been unfair. We hope the conciliatory phone call between you and President Peres helped to repair the breach, but, make no mistake, damage has been done. By storming off the stage, you not only insulted him, but you harmed the image of Turkey. Maybe you gained popularity in the Turkish street, where anger against Israel and Jews has been stoked in recent weeks, but you did your country no service by your unstatesmanlike behavior.
    …………………..
    Turkey knows something about terrorism. The PKK has targeted your country for years, initially seeking an independent Kurdish state that included part of Turkey. Now it claims to seek greater autonomy for the millions of Kurds living in Turkey. Even as the PKK has apparently lowered its demands, has Turkey pursued talks with that murderous group?
    Absolutely not.
    ………………..
    And wasn’t it Turkey, objecting to Armenian policy toward Azerbaijan, that chose to close its border with landlocked Armenia from 1993 to today? Yet you now accuse Israel of creating «an open-air prison» by sealing its own frontier with a hostile territory.
    ……………………..
    Mr. Prime Minister, only you know how far you want to take your belligerent posture. It has already resulted in damage to your country’s reputation in the United States, concern for the well-being of the Turkish Jewish community, and, no doubt, joy in Iran and Hamas’ radical circles.
    The Turkey I know and admire would recoil from partners like Iran and Hamas. Their central beliefs are antithetical to everything that modern, democratic Turkey ought to stand for.
    And so, even as I worry, wonder, and despair, I’ll be watching, waiting, and, yes, hoping.

    http://cgis.jpost.com/Blogs/harris/entry/dear_prime_minister_erdogan_posted

    Σχόλιο από theo | 06/02/2009

  14. Δεν παιδευόμαστε ρε παρτιζάνα, αλλά το sel’sovet (αγροτικό σοβιέτ), διοικητικά αντικατέστησε το περίφημο mir, ενώ υπήρχε καθόλη τη διάρκεια των δεκαετιών 1920-1930, ως μονάδα διοίκησης. Τα σοβιέτ ΔΕΝ ήταν μόνο εργατικά, αλλά και αγροτικά.
    Για την αλλαγή στην οποία αναφέρεσαι δεν μπορώ να δώσω εγώ προσωπικά σαφή ερμηνεία, διότι αν τα ξέραμε όλα θα γράφαμε βιβλίο, όπως ο Τσελεμεντές. Εντούτοις, το σύνταγμα του 1936 αναδυκνείει μεγάλες αλλαγές και στην οικονομία και στη διοίκηση και στην οικογένεια (με την απαγόρευση των εκτρώσεων). Θα μπορούσα να ερμηνεύσω τις ρυθμίσεις του 1936 ως μία προσπάθεια συγκέντρωσης εξουσιών και επιβολής μέτρων, με σκοπό την προετοιμασία της ΕΣΣΔ για έναν ενδεχόμενο πόλεμο.
    Θα ήταν πραγματικά ωφέλιμο να παρέθετες κι εσύ την ερμηνεία σου για τις συνταγματικές αλλαγές του 1936. Θα μας διαφώτιζες αρκετά.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 06/02/2009

  15. Οι Τούρκοι τεντώνουν το σχοινί των σχέσεων με τους Ισραηλινούς..

    ξεκινούν έρευνες για εγκλήματα πολέμου εναντίον του Ισραηλινού πρωθυπουργού,προέδρου,υπ.εξωτερικών!

    Επίδειξη πυγμής της Κυβέρνησης Ερντογάν;
    “Ο γεν.Εισαγγελέας της Άγκυρας ξεκίνησε έρευνα εναντίον Ισραηλινών αξιωματούχων συμπεριλαμβάνοντας τον Πρόεδρο,τον Πρωθυπουργό και την υπουργό Εξωτερικών με τις κατηγορίες της διάπραξης γενοκτονίας και εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας”(!!) όπως αναφέρει δημοσίευμα που αναρτήθηκε πριν μερικά λεπτά στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Hurriyet!
    Η έρευνα βασίζεται στο άρθρο 13 του Τουρκικού Ποινικού Κώδικα το οποίο επιτρέπει έρευνες και σε χώρες του εξωτερικού όταν υπάρχουν προυποθέσεις για τις παραπάνω κατηγορίες.
    Η διαδικασία ξεκίνησε μετά από μετά από μήνυση που κατέθεσε εναντίον πολλών ανωτέρων Ισραηλινών αξιωματούχων μια μη κυβερνητική Τουρκική Οργάνωση και είναι η πρώτην φορά που οι Τουρκικές αρχές ξεκινούν έρευνες τέτοιου τύπου σε άλλη περιοχή του Κόσμου εκτός Τουρκίας

    Σχόλιο από theo | 06/02/2009

  16. theo

    ΠΟΛΎ ΕΝΔΙΑΦΈΡΟΝΤΑ ΌΛΑ ΑΥΤΆ…. ΑΛΛΑ ΒΑΖΕ ΤΑ ΣΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ !

    ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/02/2009

  17. δείτε στου δόκτορος για το μεγάλο λιμό που προκάλεσε η βίαιη κολεχτιβοποίηση σε περιοχές της Ουκρανίας και της Νότιας Ρωσίας.

    http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2009/01/1932-1933.html

    Είναι το σημείο που δικαιώνεται η Λούξεμπουργκ όταν γράφει για το συγκεκριμένο οργανωτικό μοντέλο :
    «…τίποτε δεν θα εγκλωβίσει σιγουρότερα ένα νεαρό εργατικό κίνημα στην ελίτ της διανόησης της πεινασμένης για εξουσία, από αυτόν το γραφειοκρατικό ζουρλομανδύα, που θα ακινητοποιήσει τον κίνημα και θα το μετατρέψει σε ένα αυτόματο που θα το χειρίζεται η κεντρική επιτροπή. «

    Είναι η στιγμή που το «πνεύμα του επιστάτη» αντικαταστάθηκε από το «πνεύμα του δολοφόνου δεσμοφύλακα»

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/02/2009

  18. Δημητράκη άμα ήξερα δε θα ρωτούσα και θα σας έλεγα!!Με έχουν φάει βλέπεις οι Γιούγκοι και για τους σοβιετικούς δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ. Πάντως αμα θέτε μπορώ να σας πω για τη ρήξη τιτο-στάλιν!
    Ουφ πια με το λιμό!κανά νέο επιχείρημα έχετε να μας πείτε ή θα ασχολούμαστε με τα επιχειρήματα του 1950?

    Σχόλιο από partizana | 06/02/2009

  19. «… ή θα ασχολούμαστε με τα επιχειρήματα του 1950? «

    Όχι μόνο ως επιχειρήματα, αλλά και ως ανθρώπινες απώλειες λόγω αυτής της εργαλειακής αντιμετώπισης του λαού και των παραγωγικών τάξεων από τους …. «επιστάτες» !

    Εκτός εάν ο σοσιαλισμός δεν υπήρξε για τους ανθρώπους αλλά για τις ιδέες, οπότε τύφλα νάχει ο Πλάτων 8)

    Ομέρ, ο «επιστάτης» τούτου ‘δω του Σοβιέτ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/02/2009

  20. Καλησπέρα,
    πλάκα στην πλάκα…
    χωρίς το ιντερνέτι, γιόκ και το σοβιέτι

    σοβιέτ χωρίς ιντερνέτ
    είναι σκέτο Νιέτ
    και Τετέλεστετ
    🙂 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 07/02/2009

  21. Και η Ρόζα γεννήθηκε νωρίς
    πριν γεννηθεί ο υπολογιστής

    Σχόλιο από omadeon | 07/02/2009

  22. Αγαπητέ Ομέρ, επιστάτη τούτου δω του σοβιέτ,
    Ευτυχώς τα σοβιέτ δεν ήταν λέσχες συζητήσεων αλλά όργανα της επανάστασης και του επαναστατικού σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, είχαν να φέρουν εις πέρας ένα τιτανιαίο έργο, να πάνε τους λαούς της σοβιετικής πατρίδας μπροστά και το κατάφεραν μέσα σε πολύ λίγο χρόνο, αποδεικνύοντας ότι ο σοσιαλισμός απελευθερώνει τις τεράστιες δυνατότητες του ανθρώπου. Δυστυχώς, πιθανά τα σοβιέτ να μετατράπηκαν σε λέσχες συζήτησεων και αυτό να ήταν ένας από τους λόγους που το πράγμα πήρε άσχημη τροπή με τα γνωστά αποτελέσματα-μιλώ για την ανατροπή. Αλλά και αυτό εξηγείται, αν το μελετήσει κανείς. Όλα εξηγούνται αγαπητέ μου, ακόμα και οι απώλειες- αν και έχω μάθει να μην βασίζομαι στους Κουρτουάδες του μάταιου τούτου καπιταλιστικού κόσμου- αλλά αν τις αφαιρέσεις από το πλαίσιο τότε όχι απλά θα κάνεις λάθος αλλά θα διαπράξεις και επιστημονικό λάθος.
    Όσο για το ίντερνετ και τους υπολογιστές, έχω να πω ότι ο Γκλουσκώφ το πρότινε να βάλουν τους υπολογιστές στην παραγωγή και το σχεδιασμό-πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματ όντως!- πρόταση που (βλακωδώς) απορρίφθηκε.

    Σχόλιο από partizana | 07/02/2009

  23. «Δυστυχώς, πιθανά τα σοβιέτ να μετατράπηκαν σε λέσχες συζήτησεων»
    Σεβαστή μου Παρτιζάνα, η κακοδαιμονία τών Σοβιέτ δέν ήταν καθόλου τό ότι μετατράπηκαν σέ λέσχες συζητήσεων.
    Ηταν, ότι από τον φόβο μήν πέσει σέ δυσμένεια, δέν μιλούσε κανείς πιά ελέυθερα, όλοι μυρίκαζαν τήν φωνή τής κομματικής-κρατικής εξουσίας, πίστευαν ότι καλύτερα ήταν να μην μιλήσουν παρά να κατηγορηθούν γιά Τροσκιστές καί πράκτορες, πίστευαν πώς αντί να φανούν σιωπηροί νομιμόφρονες, καλύτερα θά ήταν να καρφώσουν τόν διπλανό τους πού τούς στραβοκοίταξε, ως σαμποτέρ τών Ιμπεριαλιστών καί Τροτσκιστικό απολειφάδι..
    Τό πρόβλημα μέ τα Σοβιέτ ήταν «ότι τάσκιαζε η φοβέρα, καί τα πλάκωνε η σκλαβιά»
    Ο Ρωσσικός λαός, μαθημένος στόν εξευτελισμό καί την δουλεία από τόν Τσάρο καί τούς φεουδάρχες, μήν έχοντας γνωρίσει ποτέ του ελευθερία, ξαναέσκηψε τό κεφάλι..
    Ευτυχώς πού στην Ελλάδα, δέν νίκησε ο Δ.Σ.
    Μέ τόν καπιταλισμό μπορούμε να τα βάλουμε..
    Μέ τόν Σταλινικό φασισμό, μάλλον δυσκολότερα…
    Τώρα, πέσετε όλοι να μέ φάτε, αλλά έχω τό θάρρος νά πώ αυτό πού όλοι σκέφτεστε καί δεν τολμάτε να το πείτε.
    ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΝΙΚΗΣΕ Ο ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ.
    ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ Η ΔΟΣΙΛΟΓΙΚΗ ΔΕΞΙΑ ,

    Αλλά ποιόν θά προτιμούσατε; (όχι τότε πού δέν ξέραμε, αλλά τώρα, εκ των υστέρων)
    Από την σκύλλα θά βγαίναμε ισοπεδωμένοι, ταπεινωμένοι, ξεφτιλισμένοι..
    Από την Χάρυβδη βγήκαμε μασσημένοι, αλλα τουλάχιστον ζωντανοί καί περισσότερο ελεύθεροι καί ευημερούντες..

    Σχόλιο από vripol | 07/02/2009

  24. Παρτιζανοπούλα μου γλυκειά, εννοείς σίγουρα ότι η «ανατροπή» του σοσιαλισμού έγινε με την καταραμένη περεστρόϊκα, όταν οι πράκτορες του ταξικού εχθρού άλωσαν το Κόμμα απ’ τα μέσα, και για αυτό φταίει ο Πατερούλης που πέθανε νωρίς και δεν εξόντωνε ακόμα κι αυτούς που μελλοντικά θα ανδρωνόταν και θα έπαιζαν το ρόλο τούτο:

    «Δυστυχώς, πιθανά τα σοβιέτ να μετατράπηκαν σε λέσχες συζήτησεων και αυτό να ήταν ένας από τους λόγους που το πράγμα πήρε άσχημη τροπή με τα γνωστά αποτελέσματα-μιλώ για την ανατροπή.»

    Και οι κομματικές δομές συντρόφισα;

    Που με την ίδια ευκολία επέτρεπαν όποιον Στάλιν και όποιον Γιέλτσιν να πράξει ότι γούσταρε ερήμην του λαού!

    Ψιλά γράμματα θα μου πεις!

    Όμως αυτή η άτιμη η Ρόζα το είχε περιγράψει το φαινόμενο με μια διορατικότητα που μας καθηλώνει σήμερα που είναι και ζητούμενο στο Κόμμα που ονειρεύεται να ηγηθεί της σοσιαλιστικής επανάστασης του 21ου, εμπνεόμενο όμως μόνο απ’ το Μεσοπόλεμο! Ατυχώς και για μας και γι αυτό!

    Ομέρ ο απαισιόδοξος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/02/2009

  25. Πολύ ωραία συζητάτε και διαφωνείται αλλά η ιστορία μίλησε σε όσους έχουν ανοιχτά τα αυτιά και τα μάτια.

    Η κριτική αυτή της Λούξεμπουργκ στη συγκεντρωτική λενινιστική αντίληψη, που γράφτηκε πριν από την Φεβρουαρινή Επανάσταση και πριν και από την Οκτωβριανή, θα έπρεπε να είναι οδηγός σε κάθε επαναστάτη.

    Θέσεις όπως οι παρακάτω:

    «Η ελευθερία μόνο για τους οπαδούς της κυβέρνησης και μόνο για τα μέλη του κόμματος –όσο πολυάριθμα κι αν είναι αυτά– δεν είναι ελευθερία. Η ελευθερία νοείται πάντοτε ως ελευθερία γι’ αυτόν που σκέφτεται διαφορετικά».

    «Είναι φανερό ότι ο σοσιαλισμός, από την ίδια του τη φύση, δεν μπορεί να παραχωρηθεί, δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί με διατάγματα …. Πνίγοντας την πολιτική ζωή σε όλη τη χώρα, είναι μοιραίο να παραλύει ολοένα περισσότερο η ζωή σε αυτά τα ίδια τα σοβιέτ. Χωρίς γενικές εκλογές, απεριόριστη ελευθερία του Τύπου και των συγκεντρώσεων, ελεύθερη πάλη των ιδεών, η ζωή ξεψυχάει σε όλους τους δημόσιους θεσμούς, γίνεται μια ζωή επιφανειακή, όπου η γραφειοκρατία μένει το μόνο ενεργό στοιχείο …».

    παραμένουν αιώνια συμπεράσματα, δικαιωμένα απ΄τη ζωή και τη σοβιετική εμπειρία. Η λενινιστική αντίληψη οδήγησε στο σταλινισμό και μετέτρεψε το σοσιαλιστικό εγχείρημα σε μια τεράστια αντιλαϊκή φρίκη

    Σχόλιο από Κομμουνιστής | 07/02/2009

  26. @Κομμουνιστή και @Vripol

    Με ενδιαφέρον διαβάζω όλα όσα λέτε, κι έχετε δίκιο.

    Μερικές σημειώσεις μόνο.
    1) Συνήθως η «επιλογή» που μας προσφέρουν είτε «ορθόδοξοι κομμουνιστές» είτε αντίπαλοί τους, είναι μεταξύ λενινισμού και μαρξισμού-χωρίς-λενινισμό», με τον τελευταίο αναπηρωμένο λόγω της απουσίας του λενινισμού και συνήθως ταυτισμένου με τη σοσιαλδημοκρατία. Στην πραγματικότητα, όπως είπε κι ο κομμουνιστής, η λενινιστική αντίληψη οδήγησε στο σταλινισμό, σαν λογική συνέπεια (θάλεγα), ενώ η Ρόζα Λούξεμπουργκ προσφέρει μια εναλλακτική εκδοχή που έχει σχεδόν ξεχαστεί, επειδή ίσως δεν συνδέθηκε και με κάποιο υπαρκτό κράτος ή νικηφόρο κίνημα (αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία της Ρόζας – όπως φαίνεται).

    2) Η προσπάθεια «εξωραϊσμού του παρελθόντος» είναι κοινό φαινόμενο εθελοτυφλίας. Τελευταία έχω αγανακτήσει πολύ με την σχεδόν καθολική επικράτηση αυτού του μηχανισμού στον τρόπο σκέψης πολλών ανθρώπων, από Σταλινικούς και σοβιετο-απολογητές (που ωραιοποιούν την ΕΣΣΔ ξαναγράφοντας την Ιστορία) μέχρι αναθεωρητές άλλων ειδών και… Κωστόπουλους. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πάσχοντες από τέτοιες τάσεις μου είναι πάντα αντιπαθείς βέβαια, αλλά σημαίνει ότι από αναθεωρητισμό… ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ, μπουχτίσαμε. Κάποτε θα πρέπει να διδαχτεί στα σχολεία όχι η Ιστορία η ίδια, αλλά η… σωστή μεθοδολογία για την αντιμετώπιση της Ιστορίας, καθώς και η ψυχική υγεία της ΜΗ-άρνησης γεγονότων. Διότι…

    3) Η άρνηση/παραποίηση γεγονότων βασίζεται στο λεγόνεμο (αγγλιστί) «Denial», που είναι γνωστός αμυντικός μηχανισμός του εγώ στην Ψυχολογία. Θεωρείται μάλιστα και… (νόμιμη) άμυνα του εγώ (ενώ είναι μάααλλον παθολογικός μηχανισμός). Αναρρωτιέμαικατά πόσον η κατεστημένη ψυχολογία (που θέλει να δικαιώσει τη «σιωπηλή πλειοψηφία» σαν ΔΗΘΕΝ «υγιή») έχει ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙ με αυτό το να θεωρεί το Denial φυσιολογικό, εθελοτυφλώντας η ΙΔΙΑ (διαπράττοντας Denial) στο γεγοιός ότι ζούμε σε ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΨΥΧΟΠΑΘΩΝ, δηλαδή ότι οι ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΕΣ ΝΟΣΟΥΝ, έτσι κι αλλιώς!

    4) Μερικές φορές μούρχεται να βλαστημήσω και το σημερινό ορθόδοξο κομμουνισμό όταν διαβάζω πράματα όπως η ιστορία του διωγμένου, βασανισμένου κάποτε και εξορισμένου στη Σιβηρία από την ΕΣΣΔ, μεγάλου θεωρητικού φυσικού Γιούρι Ορλώφ.

    5) Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να λειτουργήσουν δημοκρατικά τα Σοβιέτ, με τον τρόπο που εξελίχτηκαν τα πράματα από την αρχή στην ΕΣΣΔ, λίαν ατυχώς για την Παρτιζάνα, η οποία ίσως νομίζει έχουν οι αιτίες (και οι ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ) την ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΣΗΜΑΣΙΑ γι’ αυτό το γεγονός. Και λοιπόν τι? Χέστηκα, σόρθ. Με Denial βαριέμαι να ασχολούμαι, μην… αρρωστήσω κι εγώ από… Κωστοπουλίτιδα!
    🙂

    Σχόλιο από omadeon | 07/02/2009

  27. Υ.Γ. Ομέρ… κόλλα ένα.
    Συγνώμη για τα λάθη πληκτρολόγησης, αλλά… μου ξεφεύγουν ΚΑΙ στη δεύτερη ανάγνωση διότι πάντα βιάζομαι, συνήθως γιατί σε άλλο παράθυρο κάνω άλλη δουλειά. Ενυγουαίη, όπως κατάλαβες, «σόρθ» είναι λάθος, «σόρυ» το σωστό. «λεγόνεμος» είναι λάθος, «λεγόμενος» είναι σωστό. Θα εγκαταστήσω Ελληνικό ορθογράφο στo Firefox γιατί δεν πάει άλλο.

    Ε, μια και πολυλόγησα πάλι, ας συμπληρώσω με ένα λινκ και μια σημείωση περί αντιφρονούντων της ΕΣΣΔ, Γιούρι Ορλώφ πιο συγκεκριμμένα:
    http://en.wikipedia.org/wiki/Yuri_Feodorovich_Orlov
    Είδα και το γράμμα του άλλου μεγάλου επιστήμονα Eddie Oshins στο περιοδικό «Freedom at Issue» το 1986, όπου περιέγραφε τη δίωξη του Ορλώφ από την ΕΣΣΔ, αλλά επίσης και το τεράστιας αξίας επιστημονικό έργο του, μεταξύ άλλων στην «Κβαντική Ψυχολογία» (ειδικότητα και του ίδιου του Oshins). Ολα αυτά τα έμαθα μελετώντας τη δουλειά του Oshins στη Λογική, BTW.

    Μια λεπτομέρεια όμως, προκύπτει ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ, Ομέρ. Το «Human Rights Watch», γνωστό και ως «Helsinki Watch», ασχέτως με τις μετέπειτα μεροληψίες του, ή το βαθμό που ιδρύθηκε την εποχή του Ψυχρού πολέμου για να υπονομεύσει και την ΕΣΣΔ (μεταξύ άλλων στόχων που στη βάση τους ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ, δηλαδή υπεράσπιση ανθρώπινων δικαιωμάτων)… Δείχνει τον τρόπο που η Μανιχαϊστική Λογική τύπου «καλοί» και «κακοί» ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ στην πράξη. Σήμερα έχουμε συνηθίσε να διαβάζουμε περισσότερο επιθέσεις κατά του Ελσίνκι, μέχρι και ειδικά ελληνικά μπλογκ ιδρύθηκαν για να το βρίζουν και να το σατιρίζουν. Ομως, όπως είπα, βασιζόταν ΚΑΙ σε σωστά πράματα, σωστές αρχές. Επειδή όμως ο Νους του Ανθρώπου αισθάνεται άβολα όταν αντιμετωπίζει την αλήθεια χωρίς παρωπίδες, επεκράτησε η μανιχαϊστική λογική καθώς ο μηχανισμός του Denial, που λειτουργεί σαν «γύψος» για να κλείνει τις ενοχλητικές τρύπες στο οικοδόμημα της εκάστοτε αντίληψης (ή ιδεολογίας) παραποιώντας γεγονότα έτσι ώστε να ταιριάξουν.

    Επομένως… πολύ καλά κάνετε και ασχολείστε με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, χωρίς παρωπίδες.

    Σχόλιο από omadeon | 07/02/2009

  28. χοχοχοχοχοοχ!Είστε όλοι πολύ αποκαλυπτικοί!!!!Ο ένας χαίρεται που έχασε ο ΔΣΕ, ο άλλος υπερασπίζεται το Ελσίνκι…
    Όντως αγαπητέ Βριπολίδη, δε μας τρομάζει ο φασισμός!Είμαστε εδώ το 2009 και δυναμώνουμε!Την άλλη φορά πες τους να προσπαθήσουν περισσότερο γιατί μάλλον δεν είναι εύκολο να ξεμπερδεψεις με το κομμουνιστικό κίνημα!
    Αγαπητέ Ομαντεόν, ο καπιταλισμός και οι μηχανισμοί του δεν έχουν δικαίωμα να ομιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα. Να μην εξηγήσω γιατί, είναι σαφές πιστεύω. Και μάθε τη διαφορά μεταξύ ΕΞΗΓΗΣΗΣ και ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑΣ, για να μπορούμε να συννενοηθούμε.
    Την φάση της άρνησης την περνάτε εσείς μάλλον. Αν την περνούσα εγώ, δε θα συζητούσα, ούτε θα έψαχνα να βρω τι έγινε εκει πέρα, θα έβαζα ένα τεράστιο χι, όπως εσείς καλή ώρα και θα έφτυνα τον κόρφο μου που έχασε ο ΔΣΕ!

    Σχόλιο από partizana | 07/02/2009

  29. Παρτιζάνα, ΦΑΟΥΛ.

    Ακόμη δεν άρχισες να μιλάς κι έπιασες τη ΛΑΣΠΗ στο στόμα σου.

    Είπες «χοχοχοχοχοοχ!Είστε όλοι πολύ αποκαλυπτικοί!!!!Ο ένας χαίρεται που έχασε ο ΔΣΕ, ο άλλος υπερασπίζεται το Ελσίνκι…,»

    ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΚΑΛΑ. Ειλικρινώς ΧΕΣΤΗΚΑ για το Ελσίνκι, όπως χέστηκα ΚΑΙ για το ότι έχασε ο ΔΣΕ, όπως χέστηκα και για τη δική σου διαδικασία ΑΡΝΗΣΗΣ, που έκανα τον κόπο να εξηγήσω πάρα πολύ καλά και μάλλον έχασα τα λόγια μου.

    Δεν «υπερασπίζομαι το Ελσίνκι» περισσότερο από όσα είπα «υπέρ» του… Τάσου Κωστόπουλου.

    ΕΣΥ υπερασπίζεσαι την πολυαγαπημένη σου Σοβιετική εξουσία, και αυτό δημιουργεί ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ… θύματα, όπως… εγώ ο ίδιος. Θα μου πεις «μικρό το κακό». Ε, όχι, μεγάλο το κακό. ΠΟΛΥ μεγάλο στην περίπτωσή σου, εν προκειμένω.

    Από την αρχή που μπήκες στη συζήτηση έβαλες την ιδεολογία σου ΠΑΝΩ από το σεβασμό της αλήθειας.

    Και φυσικά για τα βασανιστήρια που υπέστη ο Ορλώφ ΔΕΝ ΕΙΠΕΣ ΤΙΠΟΤΑ. Γιατί άλλωστε να νιαστείς? Το ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΝΑΝΑΙ ΚΑΛΑ.

    Σχόλιο από omadeon | 07/02/2009

  30. Έιλικρινά ΔΕΝ με ενδιαφέρει η «σωστή άποψη» της Ιστορίας. Την Ιστορία τη μελετώ σαν μαθητής, όχι σαν… δογματικός που θέλει εκ των προτέρων να αποδείξει αυτό που συμφέρει κάποια ιδεολογία.

    Δεν πιστεύω σε ιδεολογία, όπως δεν πιστεύω στην… πίστη. Πιστεύω στη δημιουργική ικανότητα των ανθρώπων (έστω λίγων, προς το παρόν) να ΧΤΙΣΟΥΝ, πιστεύω στο μέλλον.
    Το παρελθόν το έχω απολύτως και εντελώς χεσμένο, πιστεύω ότι οι πρόγονοι ΟΛΩΝ μας ήταν ελάχιστα παραπάνω από πίθηκοι, κι εμείς επίσης απλώς είμαστε ελάχιστα παραπάνω από δαύτους. Και πιστεύω στον κομμουνισμό σαν ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ του μέλλοντος, όχι σαν ιδεολογία. Τις ιδεολογίες τις τρώω για… μπρέκφαστ.

    Σήμερα εγκαινίασα ένα νέο μπλογκ. ΕΝΤΕΛΩΣ συμπτωματικά διαπίστωσα κάποια σχέση ανάμεσα στο θέμα του σημερινού νέου ποστ, με το θέμα της Αρνησης του παρελθόντος, διότι έτυχε να πέσω πάνω στις ΙΔΕΕΣ του εξόριστου (κάποτε) Ορλώφ:

    http://lawsofform.wordpress.com/2009/02/07/what-is-quantum-psychology-by-eddie-oshins/

    Σχόλιο από omadeon | 07/02/2009

  31. Αγαπητέ Ομαντεόν γιατί ταράζεσαι?όλοι εδώ μέσα ξέρουν ότι δεν έχω πρόσθεση να τσατίσω, ούτε να προσβάλλω κανέναν!Αλλά μιας και ΧΕΣΤΗΚΕΣ-αντιγράφω:Το παρελθόν το έχω απολύτως και εντελώς χεσμένο- για το παρελθόν, τοτε γιατί συζητάς?!(άραγε κι ο Ορλώφ στο παρελθόν δεν ανήκει?!)Κοίτα μπροστά και άμα ανακαλύψεις τον τροχό, ειδοποία!
    Και ποιά είναι η αλήθεια φίλε μου?!Οι αναφορές του Ελσίνκι, τα γραπτά του Κωστόπουλου, αυτά που λες εσύ, αυτα που λέω εγώ?
    Ιδεολογία έχουν όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και συ. Είναι το σύστημα με το οποίο αντιλαμβάνεσαι τη σχέση σου τα πράγματα γύρω σου.
    Οπότε μιας και ΧΕΣΤΗΚΕΣ για το παρελθόν, ας τελείωσουμε την κουβέντα για το παρελθόν εδώ.
    Α!Η άρνηση της άρνησης πού οδηγεί?!

    Σχόλιο από partizana | 07/02/2009

  32. Αγαπητέ Ομαντεόν γιατί ταράζεσαι?όλοι εδώ μέσα ξέρουν ότι δεν έχω πρόσθεση να τσατίσω, ούτε να προσβάλλω κανέναν!Αλλά μιας και ΧΕΣΤΗΚΕΣ-αντιγράφω:Το παρελθόν το έχω απολύτως και εντελώς χεσμένο- για το παρελθόν, τοτε γιατί συζητάς?!

    Απλούστατα γιατί μου την έχει δώσει η συνεχής ενασχόληση του κάθε… ΔΟΓΜΑΤΙΛΑ, με το να φέρει το παρελθόν στα ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΜΕΤΡΑ.

    Η άρνηση της άρνησης πού οδηγεί?!

    Σε αυτά που λες εσύ, ΤΩΡΑ. Το μόνο πρόσωπο που διαπράττει άρνηση της άρνησης που κάνει είσαι εσύ.

    Με ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ να αποφευχθούν τα βασανιστήρια και τα εγκλήματα του παρελθόντος στο ΜΕΛΛΟΝ, όχι να πιαστώ από κάποια εκδοχή του για να τα… αρνηθώ ή να τα δικαιολογήσω.

    Πάρτε κι ένα… σοβιετικού τύπου βάσανο ενός ανθρώπου ΣΗΜΕΡΑ (αν και με το μπλογκ όπου το βρήκα δεν πολυ-συμφωνώ σε ιδέες, εν τούτοις το θέμα είναι σοβαρό και πέραν διαφωνίας):
    http://sxizofrenia.blogspot.com/2009/02/blog-post_05.html

    Σχόλιο από omadeon | 07/02/2009

  33. «Ο ένας χαίρεται που έχασε ο ΔΣΕ, ο άλλος υπερασπίζεται το Ελσίνκι…
    Όντως αγαπητέ Βριπολίδη, δε μας τρομάζει ο φασισμός!Είμαστε εδώ το 2009 και δυναμώνουμε!Την άλλη φορά πες τους να προσπαθήσουν περισσότερο γιατί μάλλον δεν είναι εύκολο να ξεμπερδεψεις με το κομμουνιστικό κίνημα!»

    Δέν χαίρομαι πού έχασε ο Δημοκρατικός Στρατός, αγαπητη Παρτιζάνα.
    Θά υπέφερα εάν είχε κερδίσει, όσο υποφέρει από την έλειψη ελευθερίας ακόμα καί ένα ζώο.
    Αν ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι υποφέρει πού τού περιορίζεις τόν ζωτικό χώρο, καί τού στερείς την δυνατότητα να τρέξει καί να εκφραστεί, ποσο μάλλον υποφέρει ένας μή ελέυθερος άνθρωπός…
    Γεννήθηκες καί μεγάλωσες μέσα σέ Δημοκρατικό καθεστώς, παρτιζάνα.
    Δέν ένοιωσες τί θά πεί έλειψη ελευθερίας.
    Καί η δική μου γενιά, ευτυχώς δέν βίωσε εμφύλιο, αλλά πήρε μιά καλή γεύση από την ανελευθερία τής Δικτατορίας.
    Ετσι είχαμε μέτρο σύγκρισης, καί παρ όλα αυτά μας τύφλωνε η αριστερή μας ιδεολογία πού παραμόρφωνε τήν ιστορία.
    Από κάπου έπρεπε να πιαστούμε απέναντι στην Δεξιά, κι αυτό ήταν η εξωρραϊσμένη ιστορία τής Αντίστασης, τού Εμφύλιου καί τών Δημοκρατικών Αγώνων 1961-1967.
    Δέσμιοι τών παραμορφωτικών γυαλιών τής Ιδεολογίας, ανελεύθεροι μέσα από την στράτευση σέ κομματικά προτάγματα, ζήσαμε σέ έναν εξωπραγματικό κόσμο, τόν κόσμο τού εξιδανικευμένου αγώνα, τόν κόσμο τού άσπρου-μαύρου, τόν κόσμο τού εξωβελισμού της διαφωνίας στό όνομα τού αραγούς μετώπου της στράτευσής μας κι άς μιλούσαμε συνεχώς γιά αυτοκριτική, μόνο πού την ανεχόμασταν μέχρι τού σημείου πού δέν θα έθιγε τα θέσφατα.
    Πάντα, η σοφή ηγεσία κάτι παραπάνω θά ήξερε από εμάς… Ακόμα κι όταν οι μπαρούφες της έρχονταν σέ σύγκρουση μέ τήν κοινή λογική….

    Αγαπητή Παρτιζάνα, όσα τρωτά καί αν έχει η αστική Δημοκρατία, ενσωματώνει τίς μεγαλειώδεις κατακτήσεις τού Διαφωτισμού: Ατομικά καί πολιτικά δικαιώματα, διάκριση τών εξουσιών, ελευθερία έκφρασης.
    Οι άνθρωποι στην Αστική Δημοκρατία, μπορεί να είναι ανισοβαρείς καί να στερούνται ίσων ευκαιριών, αλλά τουλάχιστον τυπικά είναι ισότιμοι.
    Αυτές οι κατακτήσεις, τών δικαιωμάτων τού πολίτη, είναι κατακτήσεις τού ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.Οτι πάει πίσω απ αυτές, μάς ξανακατρακυλά στην βαρβαρότητα..
    Οτι πιό πρωοθημένο παρήγαγε στίς ατομικές καί πολιτικές ελευθερίες η αστική Δημοκρατία, τό καθεστώς τών ελέυθερων παραγωγών πρέπει να τό προωθήσει ακόμα περισσότερο, γιά να είναι πραγματικά ελεύθεροι καί αυτοδιαχειριζόμενοι οι παραγωγοί.
    Δέν νοείται ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟ σοσιαλιστικό καθεστώς.
    Αν συγχέουμε τόν Σταλινικό Δεσποτισμό, μέ την αυτοδιαχείρηση καί την Δημοκρατία τών παραγωγών αν έτει 2009, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας.

    Ναί, Παρτιζάνα. Ηταν τέτοια η κατάντια τού Σταλινισμού, πού οι βασανισμοί τής Δικτατορίας τών Συνταγματαρχών ήταν χάδια μπροστά στην αγριότητα τών βασανιστών τού Δημοκρατικού Στρατού απέναντι στούς διαφωνούντες αντάρτες.
    Ηταν τέτοια η ανελευθερία τού σταλινικού καθεστώτος, πού ο φόβος στην δικτατορία ήταν ψύχουλα μπροστά στον τρόμο καί την ανασφάλεια τού σοβιετικού πολίτη..
    Ο καπετάν Μαύρος, τού 26ου συντάγματος τού ΕΛΑΣ στην Καβάλα, μία από τίς πιό αγωνιστικές καί πιό ανιδιοτελείς μορφές τών λαϊκών αγώνων από τό 1942 έως τό 1949, πού είδε την αδελφή του αποκεφαλισμένη απο τούς Βουλγάρους φασίστες καί έπλυνε καί έθαψε ευλαβικά τό κεφάλι της, αποτύπωσε τά βασανιστήρια πού γίνονταν στήν εδρα τής Μεραρχίας τού ΔΣ, στά Ελληνοβουλγαρικά σύνορα, στην Χαϊντού τής Ξάνθης.
    Καί ποιούς βασάνιζαν, ξέρεις; Τούς ίδιους τούς πολύπαθους αγωνιστές τού ΔΣ πού είχαν τό θάρρος να εκφράσουν τίς αντιρρήσεις τους γιά την καταστροφική στρατιωτική τακτική της ανίκανης στρατιωτικής ηγεσίας της Μεραρχίας.
    Παρακαλώ τόν mumul να παραθέσει αποσπάσματα από τήν εξιστόρηση τών αποτρόπεων βασανιστηρίων, οπου ο δήμιος έκαιγε τά κάτω άκρα τού βασανιζόμενου, γιατί τό δικό μου αντίτυπο τό άφησα στην Καβάλα.
    Δέν αντέχω άλλα ψέμματα και εξωραϊσμους, Παρτιζάνα.
    Δέν αντέχω άλλη εκμετάλευση τής κοινωνικής μου ευαισθησίας, από ιδεολογικά μπετοναρισμένους ανθρώπους, πού κανουν τό ασπρο μαύρο γιά να εξασφαλίσουν λίγη ιδεολογικη σιγουριά..

    Ο φασισμός τών Μοναρχοφασιστών νίκησε τόν φασισμό τού Στάλιν, τό 1949
    Δέν χαίρομαι γιά την νίκη ή την ήττα κανενός.
    Λυπούμαι γιά τούς νέους φαντάρους, τόν ανθό τής μετακατοχικής Ελλάδας πού χάθηκαν καί απο τις δύο μεριές.
    Λυπούμαι για τό δράμα τών αριστερών αγωνιστών πού εκτελέστηκαν απο την ιδια τους την ηγεσία.
    Λυπούμαι γιά τό δράμα τών παλιών ΕΛΑΣιτών πού στρατεύτηκαν από τόν κρατικό στρατό, κι έπρεπε να πολεμήσουν τούς χθεσινούς τους συντρόφους.
    Λυπούμαι για τό δράμα τών προσφύγων στίς Ανατολικές χώρες πού ενώ πάλευαν γιά Ελευθερία γνώρισαν τήν κομματική δικτατορία.
    Λυπούμαι γιά τά παιδιά τού Πόντου, πού χρειάσθηκε να ξανασφαγούν στην νέα τους Πατρίδα, λές καί δέν τούς έφθανε η πρώτη σφαγή καί η προσφυγιά..

    Αλλά, η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ λέει, πώς τό καθεστώς πού θα εγκαθίδρυε σέ περίπτωση νίκης ο Δημοκρατικός Στρατός, θά ηταν πιό ανελέυθερο καί πιό καταπιεστικό γιά ΟΛΕΣ τίς τάξεις καί οι άνθρωποι σ αυτό θα ζούσαν μέ λιγότερη αξιοπρέπεια, απ ότι στό μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς, πού στό κατω-κατω μετατράπηκε σε αστική δημοκρατία μετα την Χούντα..
    Η ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ λέει πώς η ζωή στην Ελλάδα, ήταν απλώς καλύτερη, ακόμα καί για τόν φτωχό άμθρωπο, απ ότι στην Βουλγαρία, τήν Ρουμανία, τήν Αλβανία, τήν ΕΣΣΔ.
    Διαφωνεί κανείς;

    Σχόλιο από vripol | 07/02/2009

  34. Προσυπογράφω, αγαπητέ Βριπολίδη.

    Αν «τα πήρα» (προς στιγμήν) λιγάκι, αυτό οφείλεται στο ότι σήμερα πολλοί ΔΕΝ σκέφτονται τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ανθρώπινα δικαιώματα που παραβιάζονται συχνά, ακόμη και σήμερα, και νιάζονται μόνο να τσουβαλιάζουν όσους… νιάζονται με π.χ. το Ελίνκι Ουώτς.

    Επειδή όμως οφείλω και μια νηφαλιότερη εξήγηση, ορίστε την, σε δύο σκέλη:
    1)
    -Με το «χέστηκα για το παρελθόν» εννοώ το εξής απλό: Εννοώ ότι ειλικρινά ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ να _εξωραϊσω_ τίποτε, ΔΕΝ έχω καν προγόνους να που θεωρώ «καλούς», είτε βιολογικούς είτε ιδεολογικούς προγόνους. Αρα, το αν ή όχι ο Τάδε και ο Δείνα διέπραξαν το Α ή Β, ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΜΕΡΟΛΗΠΤΗΣΩ υπέρ ή κατά. Αυτό δεν σημαίνει όμως, ότι δεν με ενδιαφέρει ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΓΙΝΕ. Ισα-ίσα, από αυτή την άποψη το παρελθόν με ενδιαφέρει ώστε να αποφευχθούν τα θλιβερά του γεγονότα στο μέλλον. Με ενδιαφέρει από την άποψη του παρόντος και του μέλλοντος. ΟΛΑ όσα μας εξιστόρησε ο Βριπολίδης έχουν ΑΞΙΑ για το παρόν και το μέλλον, στο προηγούμενο σχόλιο.

    2)
    Ειλικρινά, έτσι και μούλεγε κανείς ότι είμαι «υποστηρικτής» ανθρωπων ή οργανώσεων που ΔΕΝ υποστηρίζω, έξω από το ιντερνέτ, θα έτρωγε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ βρισίδι, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΓΡΙΟ. Παρόλ’ αυτά, και παρόλο που ΞΕΡΩ τις μεροληψίες του Ελσίνκι Ουώτς (είναι τεκμηριωμένες διεθνώς π.χ. όταν έτεινε να συγκαλύπτει Αμερικανικά εγκλήματα ενώ για ορισμένα άλλα τα υπερ-τόνιζε)… βρίσκω κατάπτυστη τη στάση όσων έχουν το νου τους ΜΟΝΟ στην καταδίκη του Ελσίνκι και δεν έχουν μπει στις σελίδες του να διαβάσουν ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ του. Οσες καταγγελίες παραβιάσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων έχει κάνει υπήρξαν σωστές, γι’ αυτό δεν υπάρχει πολλή αμφιβολία. Οσες τέτοιες παραβιάσεις όμως ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ, εκεί υπάρχει ισχυρό το ενδεχόμενο να μεροληπτεί.

    Εν κατακλείδι, κοιτάξτε… Ο αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι σαν το ψωμί. Οποια χώρα δεν παράγει ΔΙΚΟ ΤΗΣ φωμί, στο τέλος θα αναγκαστεί να φάει… εισαγόμενο. Πιθανότατα ΚΑΙ κατώτερης ποιότητας. Το ότι ο φούρναρης είναι διεφθαρμένος δεν έχει και τόση σημασία. Το θέμα είναι να τρώει ο κόσμος ΠΡΩΤΑ ψωμί, και… μετά τα βάζει με τη διαφθορά του φούρναρη.

    Μια ελεεινή χώρα, που ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΙ πια, σχεδόν τίποτα δικό της, έχει καταντήσει η Ελλάδα. Η φροντίδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ΚΑΙ αυτή, μια κοινωνική υπηρεσία, ένα αγαθό, σαν το ψωμί. Επομένως, ακόμη κι ο πιο τελευταίος (ή ο πιο ΕΞΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟΣ) γραφειοκράτης, μιας ΜΚΟ (που κάνει ΚΑΙ σωστή δουλειά στον τομέα των ανθρώπινων δικαιωμάτων) είναι ΠΟΛΥ καλύτερος από όσα φασιστόμουτρα βρίζουν την οργάνωσή του, αλλά… δεν νιάζονται ΚΑΘΟΛΟΥ για ανθρώπινα δικαιώματα.

    Η Παρτιζάνα αγνόησε τελείως τις λεπτομέρεις όσων είπα και επικεντρώθηκε στη ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ότι «υπερασπίζομαι το Ελσίνκι ουώτς». Ε, ντάξει, αυτό οφείλεται σε… Χαλασμένο Λογισμικό!
    🙂
    Δεν σας αρέσει το Ελσίνκι? Κι εγώ μαζί σας, ΕΑΝ ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ βρείτε ΑΛΛΟΝ τρόπο να παρασχεθούν οι (όποιες) υπηρεσίες του! Αν δεν ενδιαφέρεστε ΚΑΝ για τις υπηρεσίες αυτές, ΜΗΝ έρχεστε εδώ να με… τσουβαλιάσετε μαζί του. Αμάν πια…

    Σχόλιο από omadeon | 07/02/2009

  35. Υπάρχει μια λαϊκή παροιμία που λέει «Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα».

    Είναι λίγο άτοπο να κρίνουμε εκ των υστέρων το αποτέλεσμα της τότε σύγκρουσης και να καταλήγουμε σε συμπεράσματα τύπου» Ευτυχώς που νικηθήκαμε». Αυτό κι αν είναι ιδεαλισμός.

    Η ουσία είναι ότι τότε ότι καλύτερο είχε ο λαός πήγε στην Αριστερά, με τα μύρια όσα λάθη, και ότι ταγματασφαλίτικο, συντηρητικό, ξενόδουλο πήγε στην εθνικόφρονα παράταξη.

    Το παρελθόν λοιπόν μας ενδιαφέρει μόνο ως παράδειγμα γι αυτά που θα ‘πρεπε να αποφευχθούν και όχι ως μέσο αυτομαστιγώματος.

    Κατά συνέπεια…. συμφωνώ με την προσέγγιση της Παρτιζάνας.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/02/2009

  36. Η αδυναμία τών τότε αριστερών διανοούμενων να κρίνουν τα κρίματα τού Σταλινισμού, είναι πρόβλημά τους καί βαρειά η ευθύνη τους.
    Δέν τούς φταίει σέ τίποτα ο κοσμάκης άν τούς τύφλωνε καί τούς λούκιαζε ο Στάλιν καί τούς έκανε να ανέχονται εγκλήματα στό όνομα της Επανάστασης.
    Ο δρόμος γιά την κόλαση είναι στρωμένος μέ τίς μεγαλύτερες ευαισθησίες..
    Ομέρ, άσε τα διπλωματικά καί πές πού ηταν καλύτερη καί πιό ελέυθερη η ζωή;
    Στήν Βουλγαρία ή στην Ελλάδα;
    Πού θα προτιμούσες να ζείς;

    vripolίδης ο ερωτών κατά τού omer τού ελισσομένου

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  37. Δεν υπάρχει περίπτωση να αρχίσω να υπερασπίζομαι τον ΔΣΕ και το σοσιαλισμό σε σχέση με τις ορδές των Χιτών και τον φασισμό. Αγαπητέ Βριπολίδη διαπράττεις ένα σφάλμα:στηρίζεις την άποψή σου σε μια υπόθεση. Εχασε ο ΔΣΕ άρα αυτό που μπορείς να πεις είναι για πράγματα που έγιναν, όχι για πράγματα που δεν έγιναν!Μπορώ και γω να σας βρω άπειρες ιστορίες εκατομμυρίων ανθρώπων που θα λένε ακριβώς το αντίθετο από αυτά που λένε οι ιστορίες του Βριπολίδη.

    καταρχήν, από όσα γράφετε, μάλλον σας λείπει ένα τεράστιο κομμάτι της ΕΣΣΔ και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών. Αν εσείς θεωρείτε ότι είναι απλό να έχει όλος ο κόσμος δουλειά, τζάμπα σπίτι, μεταφορές φθηνές, πληρωμένες διακοπές, δωρέαν σύστημα εκπαίδευσης, νοσοκομιακής περίθαλψης κτλ κτλ,(ανθρώπινα δικαιώματα είναι αυτά-και για αυτά παλεύουμε αγαπητέ Ομαντεόν) όπως είχαν στην ΕΣΣΔ, τότε θα σας ρωτήσω γιατί το σύστημα στο οποίο ζούμε δεν κατάφερε να τα προσφέρει ποτέ όλα αυτά στον κόσμο. Μην βάζετε χι. Ο σοσιαλισμός πέρα από τα κακά του είχε και τα καλά του.Ή μήπως είμαι δογματική?!Ήμαρτον!!

    Αγαπητέ Ομαντεόν, ξέρω ότι δεν γουστάρεις το Ελσίνκι. Αλλά ρε φίλε μου λες ότι όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα στην ΕΣΣΔ καλά έκανε, ενώ πριν ο ίδιος έιπες ότι στόχος του είναι να υπονομεύσει την ΕΣΣΔ!Αν αυτός είναι ο στόχος του, γιατί να πιστέψω τις αναφορές του?!Εσύ το επικαλέστηκες και σε αυτ΄ατα πλαίσια είπε οτι το υπερασπίζεσαι.

    Αν υποθέσουμε ότι όλους εδώ μεσα μας εδιαφέρει ο κομμουνισμός ως πραχτική του μέλλοντος, τότε έιμαστε υποχρεωμένοι να μελετήσουμε σοβαρά τη σοσιαλιστική εμπειρία, να διαβάσουμε τους κλασικούς και να λάβουμε υπόψην μας όλη την εμπειρία οικοδόμησης του σοσιαλισμού, ακόμα και τους σοσιαλδημοκρατικούς τρίτους δρόμους προς το σοσιαλισμό, έτσι ώστε να βγάλουμε σωστά συμπεράσματα για να μπορούμε την επόμενη φορά να οικοδομήσουμε τη νέα κοινωνία καλύτερα.
    Συμφωνώ ότι τα σοβιετ απώλεσαν το ρόλο που θα έπρεπε να έχουν, πιθανά να μετατράπηκαν σε λέσχες επικύρωσης της κομματικής γραμμής (η οποια επίσης πιθανά να ήταν λανθασμένη, γιατί αν ήταν σωστή ακόμα θα υπήρχε ΕΣΣΔ!), πιθανά επίσης επειδή φοβόντουσαν να πουν κάτι άλλο (λέω πιθανά διότι γνωρίζουμε ότι υπήρχαν αντιπαραθέσεις, οπότε ίσως ο λόγος να μην ήταν ο φόβος αλλά κάτι άλλο, το οποίο πρέπει να βρούμε). Μόνο ο Δημήτρης έδωσε μια λογική απάντηση σε αυτό: είπε ότι ενόψει της προετοιμασίας για την αναμέτρηση με το φασισμό, έπρεπε η φάση στην ΕΣΣΔ να γίνει πιο συγκεντρωτική. Μου φαίνεται αρκετά καλή εξήγηση, που πατάει στην πραγματικότητα και τις συνθήκες της εποχής. Αυτό είναι μια εξήγηση και δεν είναι δικαιολογία.Τα φαινόμενα πρέπει να τα ερμηνεύεις, βασιζόμενος σε έγκυρα στοιχεία και με σωστά μεθοδολογικά εργαλεία (πχ. απορρίπτεται ο μεταμοντερνισμός από τώρα!).

    Η άρνηση της άρνησης οδηγεί σε μία κατάφαση Ομαντεόν!

    Σχόλιο από partizana | 08/02/2009

  38. Η σωστή τοποθέτηση, νομίζω ότι είναι η εξής:

    «Η ουσία είναι ότι τότε ότι καλύτερο είχε ο λαός πήγε στην Αριστερά, με τα μύρια όσα λάθη, και ότι ταγματασφαλίτικο, συντηρητικό, ξενόδουλο πήγε στην εθνικόφρονα παράταξη.»

    Αλλά, (επειδή χωρίς τότε να μπορούμε να τό καταλάβουμε), η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι ότι εάν νικούσαμε, θα εγκαθιδρύαμε στην Ελλάδα Σταλινικό καθεστώς, ευτυχώς πού νικηθήκαμε, διότι έτσι στην χώρα καί στόν λαό της προκλήθηκαν μεταπολεμικά λιγότερα δεινά.

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  39. Αγαπητή παρτιζάνα, δέν χρειάζεται πολύ μυαλό γιά να καταλάβεις ότι εάν νικούσε ο ΔΣ, η Ελλάδα δέν είχε μεγάλη πιθανότητα νά μην γίνει Βουλγαρία..
    Τώρα εάν σού άρεσε τό επίπεδο διαβίωσης στην ΕΣΣΔ, μέ τό πανάρχαιο επίπεδο δωρεάν υγείας, όπου ούτε 1 καινούργιο φάρμακο δέν ανακαλύφθηκε επί 70 χρόνια, μέ μια φύση ρυπασμένη καί μολυσμένη στό ονομα της «αναπτυξης», καί μέ ανθρώπους φοβισμένους καί ανελέυθερους, έ τότε τί να πώ..Τό μόνο πού έμεινε είναιτα δωρεάν μπάνια στα ραδιενεργα ποτάμια.
    Δέν λέω.. Τά ραδιενεργά νερά μάλλον εξαλείφουν τα ρευματικά (μαζί μέ τόν άρρωστο βέβαια)
    Ρώτα καί κανέναν πολίτικό πρόσφυγα γιά να σού πεί γιά τά ωραία της Σοβιετικής ζωής..(όχι από τούς απαράτσνικους)

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  40. Συνεχίζεις στην ίδια λανθασμένη υπόθεση και λες και ό,τι να ναι!Αν δεν είχε ανακαλυφθεί ούτε ένα καινούργιο φάρμακο 70 χρόνια τότε θα είχαν πεθάνει όλοι από φυματίωση!!Μα τα θες και τα λες παιδί μου?!
    Τι μου λες?!Τα ραδιενεργά νερά κάνουν καλό στους ρευματισμούς?!Να βρω ένα να πάω τότε, μπας και γίνω καλά!
    Εσύ ρώτα κανάν πολιτικό πρόσφυγα που να μην ήταν ξεπουλημένος να σου πει για την ΕΣΣΔ. Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό!Γιατί ρε φίλε όσοι ξέρω εγώ αν ήταν απαράτσνικοι και όσοι ξέρεις εσύ να ήταν καλόί και άγιοι?!Μιλας λες και απευθύνεσαι σε κανά 15χρονο!29 είμαι (αγκάζομαι και αποκαλύπτομαι-και όχι 23 Ομέρ!)!

    Σχόλιο από partizana | 08/02/2009

  41. Παρτιζάνα, τα ραδιενεργα λουτρά της Ικαρίας θεωρειται οτι ειναι Ιαματικά για την πάθησή σου (Τά ρευματικά ενοώ) :
    Στην ΕΣΣΔ δέν ανακαλύφθηκε ΚΑΝΕΝΑ καινούργιο φάρμακο. Την ινσουλίνη, την στρεπτομυκίνη, την πενικιλλίνη δέν τίς ανακάλυψαν στήν ΕΣΣΔ.
    Ανακαλύφθηκαν στην καπιταλιστική δύση, καί φυσικα μετα παρήχθησαν καί στην ΕΣΣΔ.

    «Εσύ ρώτα κανάν πολιτικό πρόσφυγα που να μην ήταν ξεπουλημένος να σου πει για την ΕΣΣΔ»

    Αρα , κατ εσέ, όποιος κάνει κριτική καί λέει πράγματα πού δέν αρέσουν πρέπει κατ αρχήν νά αντιμετωπίζεται ως ξεπουλημένος..
    Αυτό γινόταν καί στην ΕΣΣΔ. Πρώτα σέ έστελναν στόν αγύριστο ή στην καλύτερη περίπτωση στον ημιαγύριστο(γκούλαγκ), καί μετά θάνατο μπορεί καί να σέ αποκαθιστούσαν.

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  42. Βρέ σύ πέρισυ δέν έλεγες ότι είσαι 27;

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  43. Με δουλεύεις έτσι?!Εσύ δεν μου είπες να μιλήσω με καναν πολιτικό πρόσφυγα που να μην είναι απαράτσνικος?!Ε και γω σου απάντησα αναλόγως!!Και όποιος λέει πράγματα υπερ της ΕΣΣΔ είναι του μηχανισμού ή του μοναστηριού ή δογματικός ή σχιζοφρενής (κατά Ομαντεόν!). Με έχεις κουράσει τη ρευματοπαθή!
    Α ωστε και στην καπιταλιστική Ελλάδα υπάρχουν ραδιενεργά λουτρά!!!!Το ξέρω για την Ικαρία και τα λουτρά της, μάλλον στο νερό που πίνουν οφείλεται και η τρέλλα τους, αλλιώς δεν μπορώ να το εξηγήσω!
    και ποτέ δεν είπα ψέματα για την ηλικία μου!είμαι εδώ και μερικές μέρες 29, άσχετα αν φαίνομαι για 23!Τι να κάνω, μου φέρεται καλά ο χρόνος!

    Σχόλιο από partizana | 08/02/2009

  44. Παρτιζάνα έχεις ακούσει γιά τόν βιολόγο Λισένκο;
    Πού πίστευε ότι οι επίκτητες ιδιότητες τών οργανισμών κληρονομούνται, καί επειδή είχε την κομματική εύνοια, φίμωνε κάθε αντίθετη επιστημονική φωνή,καί οδήγησε σέ τεράστιες αποτυχίες στην αγροτική παραγωγή;

    http://azer.com/aiweb/categories/magazine/ai131_folder/131_articles/131_genetics_stalin.html

    Αυτό φυσικα μόνο σέ ενα ανελέυθερο καθεστώς μπορούσε να συμβεί..
    Εχεις ακούσει τίποτε γιά την Σοβιετική ψυχιατρική πού ονόμαζε ψυχική πάθηση την διαφωνία καί κατέστειλε μέ βαρεια ψυχοφάρμακα τούς πολιτικα διαφωνούντες, μέσα σέ μεσαιωνικά ψυχιατρεία τύπου Λέρου;

    http://en.wikipedia.org/wiki/Punitive_psychiatry_in_the_Soviet_Union

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  45. Ω θεε μου!!!!Πόσα λινκς του γουκιπίντια να αντέξω?!Καμιά πιο σοβαρή πηγή δεν έχεις να μου δώσεις?! Κάτσε να πάω σπίτι να σου στείλω καμιά σοβαρή βιβλιογραφία γιατί με έχεις κουράσει!Πες μου για τη μαλακία την εκτατική αγροτική παραγωγή να σου απαντήσω, αλλά μη με φορτώνεις με ιντερνετικές κουλαμάρες πλιζ!!!!!!!!!!
    Και αφού είσαι των λινκς στειλε μας καμια λίστα με ιαματικά λουτρα που να κάνουν δουλεία στην Β. Ελλάδα μπας και σε συγχωρήσω!

    Σχόλιο από partizana | 08/02/2009

  46. Διάλεξε λουτρό, αλλά «νήψον ανομήματα μη μοναν όψιν» 🙂

    http://www.apn.gr/?p=631

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  47. χχοοχοχο!Ευχαριστω γιατρέ μου!

    Σχόλιο από partizana | 08/02/2009

  48. Λοιπόν, διάβασα όσα γράψατε έστω και καθυστερημένα από Βρίπολ, Παρτιζάνα και Omadeon και έχω να κάνω τα εξής σχόλια, στα οποία ελπίζω να συμφωνήσετε:

    «Δεν πιστεύω σε ιδεολογία, όπως δεν πιστεύω στην… πίστη. Πιστεύω στη δημιουργική ικανότητα των ανθρώπων (έστω λίγων, προς το παρόν) να ΧΤΙΣΟΥΝ, πιστεύω στο μέλλον.»,
    είπες Omadeon και πραγματικά μπράβο σου! Αυτή τη δημιουργική ικανότητα χρειαζόμαστε ώστε να αποκτήσουμε αρχικά αντίληψη και εμπειρία και μετά να χαράξουμε το μέλλον. Έχω να συμπληρώσω: ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΝΑ ΩΡΙΜΑΣΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ. ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΑΡΚΕΤΑ. ΚΙ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΕΧΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ.

    Vripol,

    Δεν θα αντιμετωπίσεις τα επιχειρήματα της Παρτιζάνας με επιχειρήματα τύπου «γεννήθηκα και μεγάλωσα σε ένα δημοκρατικό καθεστώς», «όσα τρωτά και αν έχει η αστική Δημοκρατία, ενσωματώνει τις μεγαλειώδεις κατακτήσεις τού Διαφωτισμού: Ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, διάκριση των εξουσιών, ελευθερία έκφρασης». Το δημοκρατικό καθεστώς που μεγάλωσα εγώ vripol, δολοφονεί πολίτες, Έλληνες και αλλοδαπούς, δηλητηριάζει, δικαιώνει φονιάδες, κατακεραυνώνει έμμεσα κάθε ατομική ελευθερία, καλουπώνει τις ζωές μας σε καταναλωτικά όνειρα, καθορίζει τις τάσεις, καθοδηγεί τις μάζες, παρακολουθεί τους πολίτες. Ένα τέτοιο καθεστώς είναι ένα κατ’ επίφαση δημοκρατικό, χειρότερο και πιο επικίνδυνο από την ΕΣΣΔ. Τουλάχιστο εκεί είχανε συνείδηση του τι συνέβαινε. Εδώ μάλλον δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι ακόμα.

    Παρτιζάνα,

    ‘Εχεις απόλυτο δίκιο για τις υπηρεσίες που προσέφερε η ΕΣΣΔ στους πολίτες. Τεράστιο δίκιο. Μακάρι να λέγαμε εδώ στη χώρα μας, ότι το κράτος θα μας έβρισκε δουλειά και δεν θα είχαμε το άγχος της ανεργίας. Εκεί που έχεις νομίζω άδικο είναι αναφορικά με το ζήτημα των ατομικών ελευθεριών, σχεδόν (και δυστυχώς) ανύπαρκτων στην πρώην ΕΣΣΔ. Γιατί αν υπήρχαν, ίσως και να βρισκόμασταν στη Μόσχα τώρα και να τα συζητούσαμε στα ρώσικα σε κάποιο παρεμφερές μπλόγκ!!!
    Εγώ όμως θέλω ΚΑΙ δουλειά ΚΑΙ δημόσια και δωρεάν ασφάλεια ΚΑΙ δωρεάν μετακινήσεις ΚΑΙ ατομικές ελευθερίες ΚΑΙ δικαίωμα στην αυτοοργάνωση!

    Πείτε μου, δεν θέλετε κι εσείς τα ίδια; Θέλετε κάτι διαφορετικό; Δεν πρέπει να βάλουμε στην άκρη τους δογματισμούς, να αφήσουμε όλοι τη φαντασία μας να λειτουργήσει με σκοπό να ενώσουμε τις ετερότητές μας;

    Σχόλιο από Δημήτρης | 08/02/2009

  49. vripol κατ’ αρχάς δεν ελίσσομαι. Διαφωνώ και μαζί σου και με τον Δημήτρη. Λάθος η λογική σας! Θεωρώ ότι όλες οι προσεγγίσεις είναι μεταφυσικές και αντιδιαλεκτικές.

    Γράφεις:

    «Η αδυναμία τών τότε αριστερών διανοούμενων να κρίνουν τα κρίματα τού Σταλινισμού, είναι πρόβλημά τους καί βαρειά η ευθύνη τους.
    Δέν τούς φταίει σέ τίποτα ο κοσμάκης άν τούς τύφλωνε καί τούς λούκιαζε ο Στάλιν καί τούς έκανε να ανέχονται εγκλήματα στό όνομα της Επανάστασης.»

    Κατ’ αρχάς οι αριστεροί διανοούμενοι εκείνης της εποχής βρισκόταν είτε στα ξερονήσια, είτε αυτεξόριστοι στην ΕΣΣΔ.

    Οι πρώτοι με τις περιορισμένες πληροφορίες και τη δομή που καταγγέλει η Λούξεμπουργκ θα δημιουργήσουν τον τύπο του αγωνιστή που θα έπρεπε να αποφύγεις όπως ο διάολος το λιβάνι. Οι δεύτεροι θα πεθάνουν στα σταλινικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

    Στη Κατοχή, το μεγαλειώδες αντιστασιακό κίνημα δεν ήταν ούτε υποκινούμενο από ξένους πρακτορες, ούτε ονειρευόταν για την Ελλάδα ένα μέλλον σαν κι αυτό που περιγράφεις. Και αυτό φάνηκε από τον τρόπο που πορεύτηκε, άσχετα αν δεν μπόρεσε τελικά να κατανοήσει την αγγλοσαξονική προνηριά και έπεσε στις παγίδες που το έστησαν κι αυτοί και οι λακέδες τους (σαν τον «γέρο της Δημοκρατίας» !!!!).

    Η άποψή σου είναι καταστροφολογική, όπως είναι και η άποψη του Δημήτρη παρακάτω, που εγκωμιάζει ένα γραφειοκρατικό σύστημα-φυλακή για τους λαούς και τους εργάτες. Ένα σύστημα που στη θέση των ελεύθερων ανθρώπων που ονειρευόταν ο μαρξισμός τους έκανε άβουλα γρανάζια στην τεράστια μηχανή που έλεγχε εν λευκώ το Π.Γ. και μέσω του μηχανισμού Ασφάλειας ο Γ.Γ. Ένα σύστημα που μετέτρεψε τον εργάτη σε γουρούνι, που η μόνη του ανάγκη ήταν να τρώει, να αφοδεύει και να διασκεδάζει μ’ ότι σκουπίδι παρήγαγε ο «σοσιαλιστικός ρεαλισμός».

    Προσωπικά εάν ζούσα εκείνη την εποχή θα πήγαινα στον Δ.Σ.Ε. έστω και αν ήξερα το τέλος. Όμως θα αγωνιζόμουν μέχρι την τελευταία στιγμή γι αυτά που θα πίστευα και για την πραγμάτωση της εργατικής δημοκρατίας ενάντια σε καπιταλιστές και γραφειοκράτες.

    Προσωπικά θεωρώ ότι είμαι στη δυσκολότερη θέση απ’ όλους σας που καταθέτετε τις βεβαιότητές σας. Αν ζούσα στην ΕΣΣΔ θα ήμουν έγκλειστος σε γκουλάγκ και αν ζούσα στην καπιταλιστική Ελλάδα θα ήμουν σε ξερονήσι ή σε φυλακές ως πολιτικός κρατούμενος.

    Δηλαδη…. χέσε μέσα!

    Ομέρ ο καντέμης

    —————————–

    Παρτιζάνα, σε πάω κι ας μεγάλωσες 8)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/02/2009

  50. Κατ’ αρχήν όποιος βρίζει ή απορρίπτει εξ ολοκλήρου τη Βικιπαίδεια κάνει ΠΟΛΥ μεγάλο λάθος, ιδίως σήμερα που η αξιοπιστία της έχει αυξηθεί πολύ, μέχρι του σημείου να ξεπερνάει εγκυκλοπαίδειες παραδοσιακές και σοβαρές.

    Δεύτερον, όποιος το κάνει αυτό, αν είναι άντρας και άνω των 29 ετών, υφίσταται ΕΞΩ από το ιντερνέτ εντονώτατο βρισίδι από την αφεντομουτσουνάρα μου, με ειρωνεία και καυστικό χαβαλέ. Τονίζω, ανήρ άνω των 29 ετών και ο… νοών νοείτω! 😉

    Περιέχει βέβαια, η Βικιπαίδεια ΚΑΙ μερικά λάθη, όπως είναι φυσικό σε έργο που το φτιάχνουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ και όχι θεοί (ή γενικοί γραμματείς κομμάτων, βασιλείς, και άλλοι V.I.P.).

    …Αυτό όμως δεν εμποδίζει να εκτιμήσουμε ΚΑΠΟΤΕ το απλό γεγονός, ότι η Βικιπαίδεια είναι η κοδωνίδα της Συλλογικής Γνώσης σήμερα. Δημιουργείται από τη συλλογική νοημοσύνη και την απίστευτη συνεργασία αμέτρητων ανθρώπων, και μάλιστα τώρα τελευταία μεταφράζονται τα λήμματά της και σε Λογική Πρώτου Βαθμού. Δείτε το στο http://www.dbpedia.org

    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια Δημήτρη, και με σένα συμφωνώ σε πολλά (όσα διάβασα και συγκράτησα γιατί κάνω κι άλλη δουλειά, κι είμαι… κομήτης, εδώ απόψε).

    Και -τέλος- δεν ξέρω για τους άλλους, εγώ δεν μίλησα (ούτε επικαλέστηκα) καμμία μεταφυσική… 🙂

    Ομέρ, βλέπω ότι στο… ίδιο Γκουλάγκ θα καταλήγαμε!

    Σχόλιο από omadeon | 08/02/2009

  51. Υ.Γ. φτουουουου… ξέχασα να εγκαταστήσω τον ορθογράφο για Firefox. Ως και τούτου βάρεσε η… κοδωνίδα (αντί κορωνίδα).

    Σχόλιο από omadeon | 08/02/2009

  52. «Το δημοκρατικό καθεστώς που μεγάλωσα εγώ vripol, δολοφονεί πολίτες, Έλληνες και αλλοδαπούς, δηλητηριάζει, δικαιώνει φονιάδες, κατακεραυνώνει έμμεσα κάθε ατομική ελευθερία, καλουπώνει τις ζωές μας σε καταναλωτικά όνειρα, καθορίζει τις τάσεις, καθοδηγεί τις μάζες, παρακολουθεί τους πολίτες. Ένα τέτοιο καθεστώς είναι ένα κατ’ επίφαση δημοκρατικό, χειρότερο και πιο επικίνδυνο από την ΕΣΣΔ. Τουλάχιστο εκεί είχανε συνείδηση του τι συνέβαινε. Εδώ μάλλον δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι ακόμα.»

    Αγαπητέ Δημήτρη, νομίζω ότι έχουμε χάσει τό μέτρο…

    Αν διογκώσω καί γενικεύσω τίς αντιδημοκρατικές τάσεις τού Αστικού Δημοκρατικού Καθεστώτος (πού είναι σύμφυτες με κάθε είδους κράτος) καί αν εξωραΐσω τό κυριολεκτικά Οργουελιανό κράτος της ΕΣΣΔ (γιά εκείνο γράφτηκε τό 1984), τότε voila η εικόνα τής αστικής Δημοκρατίας ως χειρότερης από εκείνην τής ΕΣΣΔ..
    Σ΄αυτό τό κράτος πού εσύ γνώρισες, υπάρχουν αυτά πού λές, αλλά υπάρχουν καί τά αντίδοτά τους.
    Υπάρχουν νόμοι πού προστατεύουν τά δικαιώματα πού οι κρατικοί μηχανισμοί μπορεί να επιβουλέυονται.
    Καί υπάρχει ελευθερία δρασης κοινωνικών δυνάμεων γιά να τά στηρίξουν αυτά τα δικαιώματα.
    Τά πάντα είναι μαχητά αγαπητέ Δημήτρη..
    Αυτό δέν ίσχυε καθόλου μα καθόλου στην ΕΣΣΔ.
    Εκεί αμα σέ κάρφωνε ο γείτονας, κανένας δικηγόρος δέν θα σέ υπερασπιζόταν. Αν επεφτες στην δυσμένεια των κρατικών μηχανισμών, κανένας νόμος, κανένα κόμμα, καμία οργάνωση, κανένα μέσο δέν θα σέ υπερασπιζόταν. Κανένα βιβλίο δέν θα γραφόταν γιά σένα..
    Καλά έλεγε η μάνα μου αμα δέν τρωγαμε τό φαΐ μας..
    «Μιά κατοχή σάς χρειάζεται» για να μάθετε να εκτιμάτε καί να υπερασπίζετε αυτό πού έχετε….

    Οσο γιά σένα «καντέμη«, δέν μίλησα γιά την Εθνική αντίσταση, μήν τα μπερδεύεις.
    Λές:
    «Στη Κατοχή, το μεγαλειώδες αντιστασιακό κίνημα δεν ήταν ούτε υποκινούμενο από ξένους πρακτορες, ούτε ονειρευόταν για την Ελλάδα ένα μέλλον σαν κι αυτό που περιγράφεις.»

    Τό ξέρω πολύ καλά Ομέρ, κι αυτό διότι προσπαθούσε να είναι πλατύ καί όχι στενά ΚΚΕδικο.
    Ενας Σβώλος κι ένας Σαράφης, πιθανόν κι ο Αρης καί πολλοί άλλοι, δέν θα ανέχονταν Σταλινιές..
    Οταν ηλθε όμως ο Ζαχαριάδης, καί όταν (με κύρια ευθύνη τών Αγγλων καί τών μοναρχοδοσίλογων, συμβάλλοντος καίρια καί τού Παπανδρέου) ωθήθηκαν τά πράγματα στόν Εμφύλιο, τότε την εξουσία τήν είχε ο Σταλινικός-Ζαχαριαδικός πυρήνας, κι αλλοίμονο στούς διαφωνούντες..

    «Προσωπικά εάν ζούσα εκείνη την εποχή θα πήγαινα στον Δ.Σ.Ε. έστω και αν ήξερα το τέλος. Όμως θα αγωνιζόμουν μέχρι την τελευταία στιγμή γι αυτά που θα πίστευα και για την πραγμάτωση της εργατικής δημοκρατίας ενάντια σε καπιταλιστές και γραφειοκράτες.»

    Καί ποιός σού είπε ότι θα προλάβαινες; 🙂

    Ξέρεις φίλε μου πού τούς ξαπέστειλε η ΟΠΛΑ αυτούς πού έλεγαν λόγια σάν καί τά δικά σου;
    Αυτό κι άν είναι μεταφυσικο: Μεσούντος τού εμφυλίου, θά σέ άφηναν νά λές τέτοια πράγματα;

    Μά πού ζείς, χρυσό μου 🙂

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  53. Τί σχιζοφρένεια κι αυτή πού βιώνω.. Τό θυμικό μου να είναι στόν Δ.Σ καί η λογική μου να ανακουφίζεται από την ήττα του..
    Καί ιδού πού οδήγησε η διάσταση νοός καί συναισθήματος:
    Ειδα στόν ύπνο μου πώς φιλούσα στό στόμα την …..Φρειδερίκη
    ΧΧΧκ, φτού, φτού παναθεμά λερώθηκε ο στόμας μου….

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  54. Βρέ Ομέρ, βαρέθηκα τό παραμύθι περί «μεταφυσικής» καί ιδεαλισμού..
    Είναι μεταφυσική να πώ ότι τό πιό πιθανόν να μου συμβεί αν ξαπλώσω στόν σιδηρόδρομο είναι να με πατήσει τό τραίνο;
    Δέν είναι αγνωστικισμός να λέω ότι δέν ξέρουμε τί θα γινότανε, τα πράγματα στην Ελλάδα μπορεί να εξελίσσονταν αλλοιώς, κλπ κλπ ;
    Σοβιετία τού κερατα θα ήταν η Ελλάδα, καί κάνεις λάθος αν νομίζεις ότι θά γλύτωνες, Ομέρ, λέγοντας στον Ζαχαριάδη ότι είσαι ο γιός τού χαμένου αδελφού του :). Θέ σέ έτρωγε σάν τα κρίματα του..

    vripolίδης ο Ασπαρταμικός

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  55. vripolίδη Ασπαρταμικέ

    νομίζεις ότι η ασπαρτάμη είναι αθώα;

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 08/02/2009

  56. Χαχαχαχαχαχαχα βριπολίδη!!!

    Είδες που σε κατήντησε το μένος σου για τον ΔΣΕ!!!!!!!!!!!!!!!

    Παρτιζάνα,η μεθοτρεξάτη, γυναικα δηλητήριο ΚΑΙ σκληρό αντράκι 29 χρονών και 15 εβδομάδων- και ο νοών νοείτω!

    Σχόλιο από partizana | 08/02/2009

  57. Παρτιζανούλα μου, αν τα πράγματα είναι έτσι όπως νοώ, πρέπει να σού βρώ οπωσδήποτε τό καλύτερο λουτρό τής επικρατειας..

    vripolίδης αντιρευματοειδής

    Σχόλιο από vripol | 08/02/2009

  58. «Είναι μεταφυσική να πώ ότι τό πιό πιθανόν να μου συμβεί αν ξαπλώσω στόν σιδηρόδρομο είναι να με πατήσει τό τραίνο;»

    Ναι! Αν το πεις πριν ακόμα οι μηχανικοί αποφασίσουν από που θα περάσει η γραμμή του τρένου…

    Αν το πείς αργότερα, αφού ήδη λειτουργεί η γραμμή, ισχύει το «στερνή μου γνώση…».

    Δηλαδή απ’ όποια πλευρά και να πιάσεις τη μέθοδό σου… μπάζει!

    Ομέρ ο μπήχτης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/02/2009

  59. Βρίπολ,
    Eίδες εσύ πουθενά να εφαρμόζονται οι νόμοι και να μπαίνουνε μέσα αυτοί που λυμαίνονται δημόσιο χρήμα, αποτελώντας τα «γρανάζια» της κρατικής μηχανής; Ναι, τυπικά σου δίνεται αυτό το δικαίωμα, αλλά στην ουσία του δεν εφαρμόζεται. Μπορώ να πάω εγώ και να τα βάλω δικαστικά με έναν πολιτικό ή έναν μπάτσο; Υπάρχουν οι νόμοι βέβαια, το ζήτημα είναι τι να τους κάνω από τη στιγμή που δεν μου χρησιμεύουν για να λύσω δομικά προβλήματα του σαθρού συστήματος διοίκησης. Η μάλλον θα σου πω καλύτερα τι να τους κάνω αφού δεν είναι χρήσιμοι. Τους καταργώ ή τους αλλάζω γιατί περιχαρακώνουν τις αξίες μου. Όσο για την ελευθερία δράσης των διάφορων κοινωνικών ομάδων, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί σου. Παρά το γεγονός ότι οι σύγχρονες «δημοκρατίες» δείχνουν τα δόντια τους όταν διάφορες κοινωνικές ομάδες εξεγείρονται, τουλάχιστο αυτές οι τελευταίες έχουν το δικαίωμα να δράσουν. Άσχετα βέβαια αν εκπρόσωποι τους μπορεί να βρεθούν δηλητηριασμένοι (βλ. Κούνεβα), ή δολοφονημένοι (βλ. Πολιτκόφσκαγια στη Ρωσία).
    Οι δημοκρατικές αξίες στις οποίες επίσης αναφέρεσαι, ζούνε βαλσαμωμένες. Αυτό που δεν υπάρχει είναι η βούληση να τεθούν σε εφαρμογή, κάτι το οποίο καθιστά, κατά την άποψή μου, την Ελλάδα σαν μια χώρα με μια κατ’ επίφαση δημοκρατία.
    Δεύτερο και σημαντικότερο, η σύγκριση μεταξύ της μετεμφυλιακής Ελλάδας και της ΕΣΣΔ είναι παντελώς άκυρη, από τη στιγμή που μιλάμε για ένα εντελώς διαφορετικό σύστημα διοίκησης και θέσμισης των κοινωνικών αξιών. Δεν μπορούμε να βάζουμε στην ίδια ζυγαριά τον ολοκληρωτισμό στην ΕΣΣΔ, με τα ολοκληρωτικά στοιχεία που διέπουν την ελληνική δημοκρατία. Δεν μπορούμε ούτε καν να συγκρίνουμε την ΕΣΣΔ, ως ολοκληρωτικό καθεστώς, με την ελληνική επταετία.
    Συμφωνώ εντέλει μαζί σου (και με τη μητέρα σου φυσικά!), για το γεγονός, ότι σε σχέση με άλλες εποχές έχουμε υψηλότερο βιωτικό επίπεδο και πρέπει να εκτιμούμε αυτά που μας έχουν παραχωρηθεί (κάτι τέτοιο άφησες να υπονοηθεί τουλάχιστο). Η άποψή μου είναι σαφής: δεν επιθυμούμε απλά να διατηρήσουμε αυτά που έχουμε (και μάλιστα εις βάρος άλλων), αλλά να αποκτήσουμε επιτέλους όλα όσα μας ανήκουν. Αν πήγαινες στην Μόσχα επί ΕΣΣΔ, θα μπορούσες να βρεις αντίστοιχα πολίτες, οι οποίοι να σου λένε «μια χαρά είμαι. Το οχτάωρό μου, το σπιτάκι μου (15 τετρ.), τον ελεύθερό μου χρόνο, τις διακοπούλες μου κτλ.». Εκτιμούσε αυτό που είχε γιατί ένοιωθε ότι τόσα μπορεί να έχει. Το ίδιο θα σου πει κι ένας Έλληνας σήμερα. Και σου θέτω εγώ το ερώτημα: Συμβιβαζόμαστε με αυτά που έχουμε (τα οποία κι αυτά σιγά σιγά μας τα παίρνουν πίσω), η δεν αρκούμαστε σε αυτά και πολεμάμε για όλα όσα μας ανήκουν;

    Ομέρ, συμφωνώ ότι η προσέγγισή μου είναι αντι-διαλεκτική (με δόσεις σουρεαλιστικού λόγου – έτσι για να ξεφεύγουμε λίγο!), με προσβάλλεις όμως όταν μου λές ότι είναι και μεταφυσική! Δεν μίλησα για Βριλ, ούτε για Νεφελίμ…

    Σχόλιο από Δημήτρης | 09/02/2009

  60. ποιός έλληνας θα σου πει ότι είναι ευχαριστημένος με το 8ωρό του (πού το θυμήθηκες?), με τις διακοπές του(οι οποίες έχουν γίνει άπιαστο όνειρο), με τον ελεύθερο χρόνο του (πάει αυτός πέθανε0 και με το σπιτάκι του (100 τετραγωνικά αλλά με ένα δάνειο μέχρι το 2080)?!!Το πρόβλημα έιναι πλέον ότι ο άλλος μπορεί να δουλεύει 30 ωρες τη μέρα, να παίνρει 500 ευρώ και να λέει «πάλι καλά!» Εδω έχουμε φτάσει!Οπότε εγώ δε θα υποτίμουσα αν κάποιος τα είχε όλα αυτά, διότι δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα, όσο εμείς πιστεύουμε.
    Επίσης, ποιός δεν έχει τη βούληση να εφαρμόσει τους νόμους (οι οποίοι φτιάχτηκαν για να υπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα και οχι τα δικά μας. πχ νόμος του κράτους είναι η λειτουργία των ΚΕΣ, ο τρομονόμος)?Το να λεει ο καθενας ο,τι του κατεβει αλλά να μην παίρ΄νει πρέφα τι του γίνεται, δε μου φαίνεται και πολύ δημοκρατικο στην ουσία του, είναι περισσότερο μια επίφαση όπως λες.
    Κατα τα άλλα εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιός είναι ο κακός>Οι Νεφελίμ ή οι ελοχίμ?Ο Βριλ ποιός είναι?
    Δημητρη πήρες ΚΟΜΕΠ να σε καμαρώσεις?!

    Σχόλιο από partizana | 09/02/2009

  61. Σταματήστε να διαφωνείτε και διαβάστε το σημερινό(9-2-2009) άρθρο του Γιώργου του Βότση στην «Ελευθεροτυπία». Ο τίτλος είναι «ΚΚΕ-Στάλιν: Η μεγάλη ανατριχίλα».

    Μεταξυ άλλων αναφέρει και μια δήλωση της Παπαρήγα: » Άγιναν ακρότητες. Αυτό θα μας μείνει από κεινη την περίοδο; Και στο κάτω κάτω, ας τα πουν οι ίδιοι οι Σοβιετικοί. Είμαστε εμείς μέσα στην ΕΣΣΔ το ’30 και το ’40 να ξέρουμε;»

    Ωραία! Γιατί δεν φων άζετε τους Σοβιετικούς πόντιους να σας τα πουν, οι οποίοι ήταν » μέσα στην ΕΣΣΔ το ’30 και το ’40»;

    Αυτοί καλύπτουν τα κριτήρια της Πάπαρήγα, οπότε σωπάστε κι ακαούστε τους!

    Τι λες Παρτιζάνα;

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 09/02/2009

  62. Ομέρ, διόρθωσε σε παρακαλώ τα λάθη μου. Τα οποία είναι πολύ μικρότερα από της Παπαρήγα.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 09/02/2009

  63. Ε αφού το είπε η ελευθεροτυπία έτσι θα είναι!Σταλιν ΚΚΕ ανατριχίλα! Αγαπητέ Ζωνιανίτη, μην ανησυχείς. Το επισκέπτομαι καθημερινά το μπλογκ αυτό και μαθαίνω την άποψη που καταθέτουν οι φίλοι μας εδώ!!! Αλλά αυτό δε σημαίνει οτι θα συμφωνήσουμε σε όλα μαζί τους. Ξανά λέω, οτι δε θεωρώ σωστό να μετράμε τις προσωπικές μαρτυρίες του ενός και του άλλου γιατί πίστεψέ με μπορώ να σου βρω πολλαπλάσιους από όσους μπορείς εσύ και να διαβαιώσουν το αντίθετο από αυτό που θα πουν ενδεχόμενα οι δικοί σου. ΚΑΙ?

    Και θα σε παροτρύνω να διαβάσεις τις θέσεις του ΚΚΕ για το συνέδριο από μόνος σου και όχι μέσω ελευθεροτυπίας. Και αν το κάνεις αυτό, ελπίζω να μπορείς να μου πεις την άποψη σου για τα συνολικότερα ζητήματα που τίθονται εκεί περα, πέρα από τα γνωστά «Σταλιν κακέ, σταλιν δολοφόνε,σταλιν έπινες το αίμα των παιδιών. σταλιν εγδερνες τους διαφωνούντες, στάλιν ξυπνούσες το πρωι και έλεγες πόσους θα παλουκώσω σήμερα, κακή ΕΣΣΔ, φτου κακά και φτου στον κόρφο μας κτλ κτλ». Γιατί μπαίνουν πολύ σοβαρά ζητήματ τα οποία κακώς τα υποτιμάτε. χωρίς το πλαίσιο στο οποίο συνέβαιναν τα πράγματα δε θα μπορέσεις να έχεις ποτέ σωστή εικόνα. Το θέμα είναι να απαντήσεις στο ΓΙΑΤΙ έγιναν τα πράγματα,(και πιθανά να χρειάζεται να ξκαθαρίσεις και ποιά είναι τα πράγματα)

    Σχόλιο από partizana | 09/02/2009

  64. Παρτιζάνα,

    Σύμφωνα με μια εκπομπή του Χαρδαβέλα πριν κάποια χρόνια, πληροφορήθηκα ότι τα Βριλ είναι πλάσματα (σαν τα γκρέμλινς περίπου) και είναι δύο κατηγοριών: εσωγήινα και εξωγήινα. Μια από τις δύο κατηγορίες Βριλ (δε θυμάμαι ποια), βγαίνουν μέσα από κάδους σκουπιδιών και υπονόμους τις νύχτες, αναστατώνοντας φιλήσυχους πολίτες στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να χάνουν τον πολιτικό τους προσανατολισμό, ο οποίος στη συγκεκριμένη περιοχή της πόλης είναι είτε φιλοκομμουνιστικός είτε φιλοαναρχικός.
    Το αποτέλεσμα είναι ότι ένα κομμάτι αυτών των ανθρώπων τρομοκρατείται από την παρουσία των Βριλ τις νύχτες και αρχίζει και αποκτά μεταφυσικές ανησυχίες και οδηγείται στις τοπικές εκκλησίες (Αγ. Ανάργυροι κτλ.). Αλλάζει ταυτόχρονα και η πολιτική του ταυτότητα με αποτέλεσμα να αποκτά ακραίες τάσεις συμπάθειας στη ΝΔ ή το ΛΑΟΣ. Αλλά επειδή τους έχει μέινει κατάλοιπο ότι η ΝΔ και το ΛΑΟΣ αντιπροσωπεύουν την παραδοσιακή (κακή) δεξιά, δεν ψηφίζουν ΝΔ, προτιμώντας το δρόμο του ουτοπικού σοσιαλισμού, φηφίζοντας εντέλει ΠΑΣΟΚ.

    Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, νομίζω ότι τα Βριλ είναι επιζήμια για την αριστερά και τον αναρχικό χώρο και πρέπει να βρεθούν τρόποι εξολόθρευσής τους έτσι ώστε να μην ξαναβγεί το (Μ)ΠΑ(τ)ΣΟΚ στην εξουσία και δούμε τον Τζουμάκα να μιλάει στην TV για το σύγχρονο μαρξισμό (τέτοια βασανιστήρια, ούτε η Χούντα δεν μπορέσε να εμπνευστεί).

    Πιστεύω να σε κάλυψα με την απάντησή μου.
    Και αγόρασα φυσικά ΚΟΜΕΠ όχι για να με καμαρώσω, αλλά για να στηρίξω το Κόμμα παρά τις διαφωνίες μου με αυτό. Ελπίζω να ανέβει στο διαδίκτυο έτσι ώστε να μπορέσω να το στείλω σε γνωστούς και συγγενείς με ιμέιλ.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 09/02/2009

  65. χαχαχαχχαχα δημήτρη!Ε αφού τριγυρναν στη γειτονία μου οι καλικάντζαροι, να έχω το νου μου!!Θα ηταν όντως τραγικό να ζήσουμε τέτοια μαρτύρια!

    Σχόλιο από partizana | 09/02/2009

  66. Τι έχει βρε παιδιά η ΚΟΜΕΠ που πρέπει να διαβάσουμε; Έχει τέτιους προβληματισμούς που κατατίθενται εδώ; Εάν ναι θα την πάρω και γω επειγόντως και σας υπόσχομαι ότι θα διαβάσω τα ενδιαφέροντα «με καθαρό το κεφάλι».

    Παρτιζάνα, μπορείς να δώσεις ένα λινκ για τις θέσεις του ΚΚΕ για το συνέδριο;

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 09/02/2009

  67. Καιρό είχα να μπω στη σελίδα σας, αλλά μ’ έπιασε ψυχοπλάκωμα. Όχι εξαιτίας, αλλά από ‘δώ πάω αλλού κ.λπ. Διάβασα για τις πηγες πληροφοριών του ΚΚΕ και ομολογώ ότι ψιλοανατρίχιασα :

    «Ένας Ρώσος Λιακόπουλος πηγή των Σταλινικών για το Κατύν (ΚΚΕ κ.α.)

    Δεν θα ασχοληθώ με το γεγονός του Κατύν αυτό καθεαυτό ούτε με τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς.

    Απλώς θα παρουσιάσω μια πτυχή του όλου ζητήματος που ο Ριζοσπάστης και όλοι οι σταλινικοί είναι κάπως απρόθυμοι να παρουσιάσουν ή δεν γνωρίζουν.

    Ο λόγος για την αξιοπιστία και το ποιόν της κύριας πηγής των ισχυρισμών τους :

    Η κύρια πηγή για τους ισχυρισμούς των σταλινικών (ΚΚΕ και λοιπών) είναι ένας Ρώσος δημοσιογράφος, πλέον και πολιτικός(κάθε άλλο παρά ιστορικός), με το όνομα Μουχιν.

    Αν δείτε όλα τα άρθρα του Ριζοσπάστη αναφέρονται στον Μούχιν ή στον σταλινικό (σε βαθμό πώρωσης) καθηγητή Grover Furr που με τη σειρά του παραθέτει τον πρώτο.

    Ο Mukhin είναι μεταλλειολόγος μηχανικός και δουλεύει πλέον ως κύριος εκδότης μιας εφημερίδας (Duel http://www.duel.ru/ ). Η εφημερίδα του αναφέρεται σαν ιδιαίτερα δημοφιλής σε εθνικιστές και αντισημίτες αν και δεν λείπουν και άρθρα για τον Στάλιν. Ο ίδιος δεν είναι φυσικά μαρξιστής αλλά είναι φιλοσταλινικός.

    Έγινε γνωστός όταν εξέδωσε το βιβλίο “Катынский детектив” το 1995 στο οποίο ισχυριζόταν ότι η σφαγή του Κατύν δεν ήταν έργο των Σοβιετικών και ότι τα ντοκουμέντα μετά την περεστρόϊκα ήταν πειραγμένα. Έχει γράψει και νέα βιβλία πάνω στο θέμα.

    Μεταξύ των άλλων επιτευγμάτων του ήταν (διευκρινίζω ότι δεν κάνω πλάκα):

    -Μια συλλογή άρθρων που ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ ήταν το μεγαλύτερο στρατιωτικό μυαλό που υπήρξε ποτέ και έχασε στον πόλεμο γιατί αντιμετώπισε τον Στάλιν που ήταν ακόμα μεγαλύτερο μυαλό απ’ αυτόν.
    -Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι οι Αμερικάνοι αστροναύτες δεν προσγειώθηκαν στο φεγγάρι και όλα τα ευρήματα τους από τη σελήνη ήταν πλαστά.
    -Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι οι θεωρίες του Λυσένκο ήταν σωστές
    -Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Μπόρις Γέλτσιν πέθανε το 1996 και αντικαταστάθηκε με το δίδυμο του αδερφό.
    -Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Στάλιν δολοφονήθηκε το 1953 ως αποτέλεσμα μιας εβραϊκής συνωμοσίας της οποίας ηγούνταν ο Χρουτσώφ.
    Δεν παραλείπει επίσης να εγείρει ερωτήματα για το ολοκαύτωμα των Εβραίων. Προφανώς από τις ενδελεχείς έρευνες του δεν έμεινε παραπονεμένη (πως θα μπορούσε άλλωστε ; ) και η 9/11.

    Να αναφερθεί ότι η εφημερίδα του υπέστη δίωξη βάσει του νόμου περί εξτρεμισμού (τέτοιου είδους διώξεις δεν είναι σπάνιες στη Ρωσία, και φυσικά δεν έχουν θύματα μόνο γελοίες περιπτώσεις σαν τον Mukhin) όταν το 2007 έγραψε ότι η Ρωσία κυβερνιέται από Εβραίους (χρησιμοποίησε ένα ρώσικο ιδιωματισμό που είναι υποτιμητικός) που σκοπό έχουν να συνεχίσουν την κυριαρχία τους στους Ρώσους σκλάβους. Τελικώς αθώωθηκε το Φλεβάρη του 2008.

    Αν ρωτήσετε τον ίδιο τον σταλινικό καθηγητή (που έβγαλε και πρόσφατα βιβλίο στα Ρωσικά για το 20ο συνέδριο και τις ψευδείς κατ’ αυτόν κατηγορίες) θα σας πληροφορήσει ότι όντως ο Mukhin, έχει μερικές τρελές ιδέες και έχει βγάλει ανοησίες αλλά έχει και μερική καλή έρευνα. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Τον Furr θα τον βρείτε στο internet πολύ εύκολα, είναι ιδιαίτερος φαν του μέσου. Ο ίδιος δήλωσε ότι όταν ο εκδότης του είδε τις αναφορές στον Mukhin του είπε , ανεπιτυχώς όμως, να τις αφαιρέσει γιατί θα δεχτεί κριτική μόνο και μόνο που αναφέρει το όνομα του. Ακόμα και Ρώσοι φιλοσταλινικοί θεωρούν τον Mukhin μπουρδολόγο….

    http://allotriosi.wordpress.com/2009/02/05/mukhin/

    ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ;

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 09/02/2009

  68. Ξύπνησε κι ο Βότσης ρε,

    Που ήσουνα εσύ ρε Βότση στα Δεκεμβριανά για να κρίνεις το ΚΚΕ για τη στάση του; Τουλάχιστο το ΚΚΕ κατέβηκε στους δρόμους (έστω και καθυστερημένα). Η συμμετοχή σου φαίνεται από το γεγονός ότι κρίνεις τις εξεγέρσεις ως μαθητικές. Γίναμε όλοι μαθητούδια και δεν το ξέρουμε;

    Σχόλιο από Δημήτρης | 09/02/2009

  69. στο http://www1.rizospastis.gr/static.do?page=/campaigns/18congress/18congress.jsp&publDate=8/2/2009&id=10581 θα βρεις τις θεσεις αλλά και όλον τον προσυνεδριακό μέχρι σημερα (εκτος από τον προσυνεδριακό που δημοσιεύτηκε στην ΚΟΜΕΠ και δεν υπάρχει ακόμα σε ηλεκτρονική πηγή).
    καλά, ας πιστεψουμε τον Γκαίμπελς τότε. Δε βαριέσαι, δρυός πεσούσης….

    Σχόλιο από partizana | 09/02/2009

  70. Σ’ εμένα δεν απαντησατε! Εκτός αυτό με τον Γκέμπελς πηγαίνει στα του Μουχίν, Μαρτένς

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 10/02/2009

  71. Δημήτρη, ο Βότσης, στίς 9-12-08, ήταν στην συγκέντρωση καί στην πορεία στά Προπύλαια. Λίγη σεμνότητα καί λιγότερη οίηση δέν θα έβλαπτε…

    Σχόλιο από vripol | 10/02/2009

  72. Ζητώ συγνώμη vripol, πραγματικά δεν το γνώριζα.
    Θα ήθελα όμως να μου σχολιάσεις κι από την πλευρά σου πως ένας διανοούμενος όπως ο Βότσης, που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις, πως χαρακτηρίζει τις εξεγέρσεις ως μαθητικές, ευτελίζοντάς τες.
    Εσύ συμφωνείς με την άποψη του Βότση;
    Επίσης είναι προφανές ότι δεν έχει διαβάσει τις θέσεις του ΚΚΕ, παρά μόνο το άρθρο του Ρούση (ο οποίος Ρούσης έχει άποψη, κι αυτό γιατί τις μελέτησε) και αναλώνεται σε μπουρδολογίες, τύπου «σταλινικές θηριωδίες», «μεγάλες ανατριχίλες» και παρεμφερείς σαχλαμάρες. Αν θέλεις κ. Βότση να κάνεις κριτική στην ΕΣΣΔ και στο ΚΚΕ άνοιξε κάνενα βιβλίο και άσε τις π…….για τα μαρούλια στις λαϊκές.
    Επίσης, δεν ξέρω αν το έχεις παρατηρήσει Βρίπολ, η Ελευθεροτυπία και το Βήμα, φιλοξενώντας αρκετά τέτοιου είδους άρθρα τον τελευταίο καιρό, έχουν ανακηρυχθεί ως τα πιο δημοφιλή αντικομμουνιστικά φύλλα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, ο Γιωργάκης έρχεται, οι δημοσιογράφοι πρέπει να το στηρίξουν. Ο Βότσης δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βοηθάει το (μ)ΠΑ(τ)ΣΟΚ. Αν είναι αυτός αντεξουσιαστής, εγώ είμαι ο Σούπερμαν. Το άρθρο του μας προκαλεί ανατριχίλες.
    Σέβομαι την ιστορία του συγκεκριμένου ανθρώπου, αλλά την κριτική μας πρέπει να του την ασκήσουμε.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 10/02/2009

  73. Φίλε Δημήτρη
    Ο Δεκέμβρης ήταν μια ακραία (με την έννοια της σπανιότητας) στιγμή της ελληνικής κοινωνίας, ταρακούνησε πράγματα και καταστάσεις,ίσως όχι μόνο εντός Ελλάδας.
    Δεν άφησε κανέναν αδιάφορο ,είχαμε την ευκαιρία και την τύχη να ακούσουμε ειδών ειδών απόψεις, να κρίνουμε , να σταθμίσουμε ανθρώπους και πολιτικές.
    Μια από αυτές είναι το «μαθητική εξέγερση» του Βότση. Δεν γνωρίζω εάν κάπου αλλού εκφράστηκε διαφορετικά για αυτό το «πράμα». Τον Δεκέμβρη.
    Έχω την εντύπωση πάντως ότι ακούστηκαν πράγματα τα οποία ευτελίζουν πολύ περισσότερο τον Δεκέμβρη από αυτήν την φράση του Βότση (άν την ευτελίζει).

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/02/2009

  74. Είδα ότι ο Αγτζίδης ανέβασε κάτι μεγάλο για τις σταλινικές διώξεις. Κάντε μια βόλτα από κει. Είναι μάλλον επίκαιρο

    http://kars1918.wordpress.com/2009/02/10/10-2-2009/

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 10/02/2009

  75. Ματσουκάτε, θενκς για την ειδοποίηση. Θα το έβλεπα έτσι κι αλλιώς. Είναι μια πολύ καλή ακτινογραφία του σταλινισμού. Απορώ πώς το ΚΚΕ πάει να ξαναδικάσει τον Τουχατσέφσκι και να φτύσει στη μούρη των χιλιάδων πολιτών που προέρχονται από τους καταδιωγμένους πληθυσμούς και είναι εν δυνάμει ψηφοφόροι του.

    Τα διάβασα προσεκτικά τα νοκουμέντα και μόνο μια ερώτηση θα ήθελα να κάνω σε όσους δεν διαφωνούν πλήρως με την ανάλυση αυτή: Πού διαφέρει απ’ τις παλιές θέσεις των μαοϊκών και των Μ-Λ κομμάτων και γιατί το ΚΚΕ άργησε τόσο πολύ να υιοθετήσει τις απόψεις τους.

    Να ξεκαθαρίσω ότι δυστυχώς λόγω ηλικίας δεν πρόλαβα την οργανωτική ακμή των μαοϊκών, όμως τα κείμενά τους και την ιστορία τους την έμαθα… λόγω του ότι οι παλιότεροι του Π&Α χρησιμοποιούν συχνά το (μ-λ) τιμητικά σε διάφορες περιπτώσεις [ΠΙΤΥΟΚΑΜΠΤΗΣ(μ-λ), ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗΣ(μ-λ), Παρτιζάνα(μ-λ) κ.λπ.] ως ανάμνηση της ηρωϊκής εκείνης εποχής!

    Ομέρ (μ-λ)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/02/2009

  76. Το άρθρο του Αγτζίδη για τις διώξεις έχει σαφή εθνοκεντρικά χαρακτηριστικά και δυστυχώς, και αυτός πέφτει στην ίδια παγίδα που πέφτει κι ο Γκίκας. Αποτυπώνει τα μισά από όσα έγιναν, με αποτέλεσμα να χάνεται το στοιχείο της αντικειμενικότητας στο χάος των πληροφοριών. Επίσης δεν χρησιμοποιεί καθόλου αρχειακό υλικό και οι προφορικές μαρτυρίες, (σύμφωνα με τις νέες τάσεις της προφορικής ιστορίας) έχουν έντονο το στοιχείο της υποκειμενικότητας, εξάλλου χρησιμοποιούνται πλέον κατά κύριο λόγο για αποτυπώσουν τη συλλογική μνήμη και το αίσθημα των ανθρώπων κι όχι για να κατασκευάσουν ιστορικά γεγονότα (όπως πράττει ο Αγτζίδης). Εκτός των άλλων νομίζω ότι υπερβάλλει αρκετά σε διάφορα ζητήματα και γίνεται πολλές φορές αφοριστικός. Για παράδειγμα, αναφέρει:

    «Με την έναρξη των διώξεων, ολόκληρη η ελληνική ηγεσία και μαζί της και η πλειονότητα των ενηλίκων Ελλήνων συνελήφθη και εξοντώθηκε.»

    Αν σύμφωνα με την προσέγγισή του, ότι ζούσαν πάνω από 400.000 Έλληνες στην ΕΣΣΔ την περίοδο των διώξεων, τότε αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είχαμε τουλάχιστο 100-200.000 νεκρούς (αφού η πλειονότητα των ενηλίκων Ελλήνων συνελήφθη και εξοντώθηκε). Νούμερο υπερβολικό κατά την ταπεινή μου γνώμη και από τη στιγμή που λείπει σχετική παραπομπή δεν θα έπρεπε καν να το αναφέρει.

    Στο ίδιο μοτίβο χρήσης αφορισμών αναφέρει ότι: «Οι διώξεις κατά των Ελλήνων του Πόντου πραγματοποιήθηκαν με εθνικά κριτήρια.»
    Αφού οι διώξεις έγιναν με εθνικά κριτήρια (κι όχι με ταξικά), ας μας εξηγήσει γιατί την γλίτωσαν οι Μαριοπουλίτες και γιατί δεν διώχτηκαν όλοι και από παντού (π.χ. οι Έλληνες της Τσάλκας, οι Έλληνες της Μόσχας που δεν εκτοπίστηκαν κτλ.)

    Αναφερόμενος αργότερα στις ελληνικές εκκλησίες, αποφεύγει να πει ότι νομικά, το κλείσιμο μιας εκκλησίας και η μετατροπή του σε αποθήκη σιτηρών, έπρεπε να έχει την απόφαση του selskii skhod (συμβούλιο του χωριού), στο οποίο μπορούσαν να συμμετέχουν και να ψηφίσουν όλοι οι κάτοικοι του χωριού. Σε πολλά ελληνικά χωριά το κλείσιμο των εκκλησιών έγινε με τη συναίνεση του τοπικού πληθυσμού. Φυσικά δεν έλειψαν και οι υπερβολές και οι ακρότητες, αλλά αυτές δεν ορίζουν τον κανόνα.

    Σε γενικές γραμμές ο Αγτζίδης υιοθετεί ένα λόγο, ο οποίος παρουσιάζει τον ελληνικό πληθυσμό ως άμεμπτο, θύμα ενός βάρβαρου καθεστώτος. Δε διαφωνεί κανένας ότι η σοβιετική διοίκηση εκείνη την εποχή υπήρξε κάτι παραπάνω από σκληρή με τους ανθρώπους, αλλά ΔΕΝ ξεχνούμε ότι οι Έλληνες της ΕΣΣΔ βαρύνονται με τις εξής κατηγορίες (οι οποίες για αποφυγή παρεξηγήσεων ΔΕΝ δικαιολογούν μέτρα μαζικών διώξεων): χορήγηση παράνομων βιζών για την Ελλάδα στην «άτυπη» ελληνική πρεσβεία στο Σουχούμι, όχι μόνο σε Έλληνες, αλλά και σε Αρμένιους, ευρεία κατοχή παράνομου συναλλάγματος από αρκετούς Έλληνες, αδίκημα πρωτοκλασσάτο για την εποχή, σθεναρή αντίσταση στην κολεκτιβοποίηση από πλούσιους Έλληνες χωρικούς, εμπορική συνεργασία των Ελλήνων της Κριμαίας με τους Γερμανούς στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κάτι που παραδέχονται πλέον όλοι, και άλλα πολλά τα οποία ,ακόμη ΔΕΝ γνωρίζουμε.

    Θα ήταν καλό να ξεκινήσει πλέον ένας ευρύτερος διάλογος (μην τα λέμε μεταξύ μας) για ζητήματα τα οποία δημιουργούν ακόμη έριδες.

    Ζωνιανίτη δε σε ξεχνάω, μελετάω ακόμη τις παραπομπές που ανήρτησες για το Κατύν!

    Σχόλιο από Δημήτρης | 11/02/2009

  77. Δίχως να θέλω να μπω στα χωράφια των ειδικών -που καλό θα ήταν κάποτε να τα συζητήσετε δημόσια σ’ ένα επιστημονικό συμπόσιο- οι διώξεις με εθνικά κριτήρια έγιναν κατά όλων
    των ελληνικών υποομάδων. Το ’37 δεν εξαιρέθηκαν ούτε οι Μαριουπολίτες, ούτε οι τσαλκαλήδες, ούτε οι μοσχοβίτες, ούτε οδησινοί, ούτε οι κεντροασιάτες Έλληνες. Μου φαίνεται ότι άλλα κριτήρια επρυτάνευσαν κατά τις διώξεις του ’49 με τις μαζικές εκτοπίσεις, και άλλα κατά τη δεκαετία του ’30.

    Δε μου κάθονται καλά τα επιχειρήματα που χρησιμοποιείς ω Δημήτρη, ειδικά για το Σοχούμι. Εντάξει, υπήρχαν παράνομες πράξεις. Φαντάζομαι από πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους. Τι φταίει το σύνολο του λαού; Οι διώξεις όμως πήραν χαρακτήρα συλλογικής τιμωρίας.

    Και για την πολιτιστική γενοκτονία τι λες; Δεν απαγόρευσαν την αναπαραγωγή του ελληνικού πολιτισμού σε κάθε μορφή και σε κάθε διάλεκτο; Δεν έκλεισαν τις κομματικές ελληνικές εφημερίδες μόνο και μόνο γιατί ήταν ελληνικές; Εδώ μου φαίνεται ότι ελοχεύει η αντίληψη της συλλογικής ευθύνης. Εάν δεν είναι έτσι, δεν θα έπρεπε να κάνεις αυτές τις διακρίσεις;

    Ομέρ (μ-λ)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/02/2009

  78. Είδα και αυτό που γράφεις για την Κριμαία, όπου είναι το πιο λαμπρό παράδειγμα παρτιζανικής δράσης των Ελλήνων. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η εκτόπιση του ελληνικού πληθυσμού το ’44 με τέτοια επιχειρήματα. Τότε γιατί δεν εκτόπισαν και τους Ρώσους και τους Ουκρανούς, ενώ είναι γνωστό ότι η κύρια δύναμη των στρατευμάτων του Βλασόφ αποτελούνταν από Ρώσους και Ουκρανούς.

    Νομίζω ότι η μεγαλύτερη παγίδα είναι η επίκληση της συλλογικής ευθύνης.

    Δηλαδή επειδή στην Ελλάδα υπήρχαν ταγματασφαλήτες στην Κατοχή -στην Κριμαία δεν υπήρχαν τέτοιοι- σε (υποθετική) περίπτωση κατάληψης της Ελλάδας από τους Σοβιετικούς μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα έπρεπε να στείλουν σούμπιτους τους Ελλαδίτες στην Κεντρική Ασία.

    Ομέρ (μ-λ)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/02/2009

  79. ΜΠΛΑΝΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
    Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε τον Ιούνιο του 1906, δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο Ελληνικό Διαδίκτυο, και αποτελεί μια πολεμική εναντίον του «πατέρα του Ρωσικού Μαρξισμού», του Γκεόργκι Πλεχάνωφ και εκείνη την εποχή Μενσεβίκο ηγέτη. Η πολεμική αυτή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Σοσιαλδημοκρατίας στο τότε βασίλειο της Πολωνίας και Λιθουανίας, Czerwony Sztandar. Αποτελεί ίσως μια από τις σημαντικότερες πολεμικές της Λούξεμπουργκ υπέρ των Μπολσεβίκων, ειδικά μετά την Επανάσταση του 1905.
    ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ

    [Συμπληρώθηκαν φέτος, στις 15 Ιανουαρίου, 90 χρόνια από τη δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λήμπκνεχτ και χιλιάδων γερμανών κομμουνιστών επαναστατών. Οι ηγέτες του διεθνούς προλεταριακού κινήματος δολοφονήθηκαν από τους γερμανούς γιούνκερ υπό τη διεύθυνση της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης στη διάρκεια της εξέγερσης των Σπαρτακιστών.

    Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε τον Ιούνιο του 1906 και αποτελεί μια πολεμική εναντίον του «πατέρα του Ρωσικού Μαρξισμού», του Γκεόργκι Πλεχάνωφ και εκείνη την εποχή Μενσεβίκο ηγέτη. Η πολεμική αυτή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Σοσιαλδημοκρατίας στο τότε βασίλειο της Πολωνίας και Λιθουανίας, Czerwony Sztandar. Αποτελεί ίσως μια από τις σημαντικότερες πολεμικές της Λούξεμπουργκ υπέρ των Μπολσεβίκων, ειδικά μετά την Επανάσταση του 1905.

    Το κείμενο αυτό δείχνει ότι όποιες διαφορές και αν είχαν οι επαναστάτες Μαρξιστές μεταξύ τους, πάντα έγραφαν και μιλούσαν ως σύντροφοι. Η εικόνα είναι αντίθετη από αυτή που έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες, όπου ελευθεριακοί, ανανεωτικοί, πρώην ευρωκομουνιστές, αλλά και σταλινικοί προσπαθούν να μας πείσουν για τις «ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις» και την «έχθρα» μεταξύ Μπολσεβίκων και Λούξεμπουργκ. Οι διαφορές ήταν γνωστές και ποτέ δεν κρύφθηκαν, το αντίθετο μάλιστα. Από την άλλη και ο Λένιν υπεράσπισε πολλές φορές τη Ρόζα Λούξεμπουργκ αλλά και άλλους Μαρξιστές, όπως οι Πάνεκουκ, Γκορτέρ και άλλοι. Μάλιστα, ο Λένιν σ’ ένα από τα γράμματά του είχε προτείνει στον Γκόρκι ως ένα σημαντικό κείμενο την «Ταξική Πάλη και Έθνος», παρά τις διαφωνίες πάνω στο ζήτημα της αυτοδιάθεσης αλλά και το Πόλεμος Ιμπεριαλισμός και Σοσιαλδημοκρατία, που μιλούσε για την κατάρρευση της Δεύτερης Διεθνούς το 1914, έργα που ελπίζουμε κάποια στιγμή να μεταφραστούν και στα ελληνικά. Τέλος, το κείμενο της Λούξεμπουργκ μας δείχνει πόσο «αγεφύρωτες» ήταν τελικά οι διαφορές μεταξύ των Μπολσεβίκων και της επαναστατικής πτέρυγας που είχε συσπειρωθεί γύρω από τη Λούξεμπουργκ.]

    Ο Σύντροφος Πλεχάνωφ έχει γράψει ένα εκτεταμένο άρθρο στον Κούριερ με τίτλο «πόσο μακριά βαδίζει η δεξιά;», όπου κατηγορεί τους Μπολσεβίκους για Μπλανκισμό. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπίσουμε τους Ρώσους συντρόφους εναντίον των οποίων στρέφεται η ευρυμάθεια και η διαλεκτική του. Είναι απόλυτα ικανοί να υπερασπίσουν τον εαυτό τους. Αξίζει όμως να κάνουμε ορισμένες παρατηρήσεις τις οποίες οι αναγνώστες μας θα βρουν ενδιαφέρουσες. Γι’ αυτό ακριβώς αφιερώνουμε κάποιο χώρο σ’ αυτές. Για να ορίσει τον Μπλανκισμό, ο σύντροφος Πλεχάνωφ παραθέτει τον Ένγκελς, ο οποίος μιλά για τον Μπλανκί, ένα Γάλλο επαναστάτη της δεκαετίας του 1840, του οποίου το όνομα χρησιμοποιείται για να περιγραφεί αυτή η τάση.

    Ο Ένγκελς αναφέρει: Στην πολιτική του δραστηριότητα ήταν κυρίως ένας «άνθρωπος δράσης», που πίστευε ότι μια μικρή και καλά οργανωμένη μειονότητα, που θα πραγματοποιούσε ένα πολιτικό χτύπημα βίας την κατάλληλη στιγμή, θα μπορούσε να κερδίσει τις λαϊκές μάζες με μερικές επιτυχίες στην αρχή και έτσι θα οδηγούμασταν σε μια νικηφόρο επανάσταση…

    Από τη σκέψη του Μπλανκί ότι κάθε επανάσταση μπορεί να πραγματοποιηθεί με το ξέσπασμα μια μικρής επαναστατικής μειοψηφίας, απορρέει η αναγκαιότητα της ίδιας της δικτατορίας μετά την επιτυχία του εγχειρήματος. Αυτή βέβαια, είναι η δικτατορία όχι ολόκληρης της επαναστατικής τάξης, του προλεταριάτου αλλά της μικρής μειοψηφίας που έχει κάνει την επανάσταση και η οποία είχε οργανωθεί νωρίτερα υπό τη δικτατορία ορισμένων ατόμων» (Φ. Ένγκελς: «Το Πρόγραμμα των Μπλανκιστών προσφύγων από την Κομμούνα», 1873).

    Ο Φρειδερίκος Ένγκελς, ο σύντροφος και φίλος του Μαρξ, αναμφίβολα έχει μεγάλο κύρος. Ωστόσο, το αν αυτός ο χαρακτηρισμός του Μπλανκί είναι απόλυτα δικαιολογημένος είναι κάτι για το οποίο μπορούμε να συζητήσουμε. Άλλωστε, το 1848 ο Μπλανκί καθόλου δεν προέβλεπε η ομάδα του να αποτελεί μια «μικρή μειοψηφία». Το αντίθετο μάλιστα, σε μια περίοδο πανίσχυρης επαναστατικής ανόδου και αναταραχής, ήταν βέβαιος ότι με το κάλεσμά του, ολόκληρος ο εργατικός λαός αν όχι στη Γαλλία τουλάχιστον στο Παρίσι θα εξεγειρόταν για να πολεμήσει τις ατιμωτικές και εγκληματικές πολιτικές της αστικής κυβέρνησης, που προσπαθούσε να «κλέψει τη νίκη από το λαό».

    Παρόλα αυτά, αυτό δεν είναι το βασικό ζήτημα. Αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ είναι αν, όπως ο σύντροφος Πλεχάνωφ προσπαθεί να αποδείξει, η περιγραφή του Ένγκελς για τον Μπλανκί μπορεί να ισχύει για τους Μπολσεβίκους (τους οποίους επιπλέον ο σύντροφος Πλεχάνωφ χαρακτηρίζει «μειοψηφία» επειδή βρέθηκαν στη μειοψηφία στο συνέδριο επανενοποίησης).

    Αναφέρει ακριβώς: «Όλη αυτή η περιγραφή ισχύει ολοκληρωτικά για τη σημερινή μειοψηφία μας». Και δικαιολογεί αυτή την πρόταση πάνω στην ακόλουθη βάση: «Η σχέση των Μπλανκιστών με τις λαϊκές μάζες ήταν ουτοπική από την άποψη ότι δεν είχαν κατανοήσει τη σημασία της επαναστατικής αυτονομίας των μαζών. Σύμφωνα με το σχήμα τους, μόνο οι συνωμότες ήταν δραστήριοι, ενώ οι μάζες ήταν ικανοποιημένες με το να τους υποστηρίζουν, καθοδηγούμενες από μια καλά οργανωμένη μειοψηφία».

    Ο σύντροφος Πλεχάνωφ επιβεβαιώνει ότι αυτό είναι το «προπατορικό αμάρτημα του Μπλανκισμού», στο οποίο οι Ρώσοι Μπολσεβίκοι σύντροφοι (προτιμούμε να κρατήσουμε αυτή τη συνηθισμένη ονομασία) υπέκυψαν. Κατά την άποψη μας, αυτή η κατηγορία δεν τεκμηριώνεται από τον σύντροφο Πλεχάνωφ. Η σύγκριση με τα μέλη της Ναρόντναγια Βόλια που ήταν πραγματικά Μπλανκιστές, δεν αποδεικνύει τίποτα και η κακόβουλη παρατήρηση ότι ο Ζελιάμπωφ, ο ήρωας και ηγέτης της Ναρόντναγια Βόλια, ήταν προικισμένος με ένα πολύ πιο οξύ πολιτικό ένστικτο από αυτό του Μπολσεβίκου ηγέτη Λένιν, είναι ιδιαίτερα κακόγουστη για να ασχοληθούμε μαζί της. Για τα υπόλοιπα, όπως είπαμε, δεν είναι καθήκον μας να τρέξουμε με τα όπλα προτεταμένα προς υπεράσπιση των Μπολσεβίκων και του συντρόφου Λένιν: άλλωστε οι ίδιοι οι Μπολσεβίκοι δεν τα έχουν χάσει απ’ αυτή την επίθεση. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να πάμε στην ουσία του ζητήματος και να αναρωτηθούμε: στη σημερινή Ρωσική Επανάσταση είναι εφικτός ο Μπλανκισμός; Αν μια τέτοια τάση μπορούσε να υπάρξει, θα μπορούσε να ασκήσει κάποιου είδους επιρροή;

    Πιστεύουμε ότι όποιος είναι έστω και λίγο εξοικειωμένος με τη σημερινή επανάσταση, όποιος έχει κάποια άμεση επαφή μαζί της, θα απαντούσε σε αυτό το ερώτημα αρνητικά. Η διαφορά μεταξύ της κατάστασης στη Γαλλία του 1848 και της σημερινής κατάστασης στη Ρωσική Αυτοκρατορία έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι η σχέση μεταξύ της οργανωμένης μειοψηφίας δηλαδή του προλεταριακού κόμματος- και των μαζών είναι ουσιαστικά διαφορετική. Το 1848, οι επαναστάτες, εφόσον ήταν σοσιαλιστές, πραγματοποιούσαν απελπισμένες προσπάθειες να φέρουν τις σοσιαλιστικές ιδέες στις μάζες, για να τις αποτρέψουν να υποστηρίξουν τις κενές ιδέες του αστικού φιλελευθερισμού. Αυτού του είδους ο σοσιαλισμός ήταν ουτοπικός και μικροαστικός.

    Σήμερα, στη Ρωσία, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ούτε οι παλιοί τσαγκοί pedejca ούτε η οργάνωση των Καντέτ, των συνταγματικών Τσαρικών της Ρωσίας, ούτε οποιοδήποτε άλλο «προοδευτικό» εθνικό αστικό κόμμα δεν έχει μπορέσει να κερδίσει τις πλατιές εργατικές μάζες. Σήμερα αυτές οι μάζες έχουν συσπειρωθεί κάτω από το λάβαρο του σοσιαλισμού: όταν η επανάσταση ξέσπασε, συσπειρώθηκαν με δική τους πρωτοβουλία, σχεδόν αυθόρμητα, πίσω από την κόκκινη σημαία. Και αυτή είναι η καλύτερη πρόταση για το κόμμα μας. Δεν πρόκειται να κρύψουμε το γεγονός ότι το 1903 ήμασταν ακόμη μια χούφτα και με όρους κόμματος, με την πιο στενή σημασία της λέξης, με όρους ουσιαστικά οργανωμένων συντρόφων, είχαμε στην καλύτερη περίπτωση αρκετές εκατοντάδες. Όταν βγαίναμε να διαδηλώσουμε, μόνο μια μικρή ομάδα εργατών συμμετείχε μαζί μας. Σήμερα είμαστε κόμμα δεκάδων χιλιάδων.

    Που οφείλεται η διαφορά; Μήπως γιατί έχουμε στο κόμμα μας εμπνευσμένους ηγέτες; Ίσως επειδή είμαστε τόσο γνωστοί συνωμότες; Καθόλου. Κανένας από τους ηγέτες μας δηλαδή κανένας απ’ αυτούς στους οποίους το κόμμα έχει εμπιστευτεί υπεύθυνες θέσεις δεν θα επιθυμούσε να ριψοκινδυνεύσει να γελοιοποιηθεί προκαλώντας μια σύγκριση με τον Μπλανκί, αυτό το λιοντάρι προηγούμενων επαναστάσεων. Λίγοι από τους αγωνιστές μας θα μπορούσαν να συγκριθούν με τους παλιούς συνωμότες των Μπλανκιστικών ομάδων, αναφορικά με την προσωπική ακτινοβολία και ικανότητα στην οργάνωση.

    Πώς να εξηγήσουμε την επιτυχία μας και την αποτυχία των Μπλανκιστών; Αρκετά απλά από το γεγονός ότι οι περιβόητες «μάζες» δεν είναι πλέον ίδιες. Σήμερα αποτελούνται από εργατικά στρατεύματα που πολεμούν τον Τσαρισμό, ανθρώπους που έγιναν σοσιαλιστές μέσα από την ίδια τη ζωή, ανθρώπους που ανατράφηκαν να μισούν την καθεστηκυία τάξη, ανθρώπους που αναγκάστηκαν να σκέφτονται με Μαρξιστικούς όρους. Αυτή είναι η διαφορά. Δεν είναι ούτε οι ηγέτες ούτε καν οι ιδέες που παράγουν αλλά οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που αποκλείουν την κοινή ταξική μάχη προλεταριάτου και μπουρζουαζίας.

    Έτσι, καθώς οι μάζες είναι διαφορετικές, καθώς το προλεταριάτο είναι διαφορετικό, δεν μπορούμε να μιλάμε σήμερα για συνωμοτικές Μπλανκιστικές τακτικές. Ο Μπλανκί και οι ηρωικοί σύντροφοί του έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες να καθοδηγήσουν τις μάζες προς την ταξική πάλη. Δεν πέτυχαν καθόλου επειδή ήταν αντιμέτωποι με εργάτες που δεν είχαν σπάσει ακόμα από το συντεχνιακό σύστημα, που ήταν ακόμα εμποτισμένοι με την μικροαστική ιδεολογία.

    Εμείς οι σοσιαλδημοκράτες έχουμε ένα πολύ πιο απλό και εύκολο καθήκον: σήμερα χρειάζεται να εργαστούμε για να καθοδηγήσουμε την ταξική πάλη που έχει οξυνθεί σε πρωτόγνωρο βαθμό. Οι Μπλανκιστές προσπάθησαν να σύρουν τις μάζες από πίσω τους ενώ εμείς οι σοσιαλδημοκράτες σήμερα ωθούμαστε από τις μάζες. Η διαφορά είναι μεγάλη τόσο μεγάλη όπως αυτή μεταξύ ενός ναύτη που αγωνίζεται να ευθυγραμμίσει το ρεύμα με το πλοίο του και αυτού του οποίου το καθήκον είναι να κρατήσει σε ευθεία γραμμή το πλοίο που μεταφέρεται από το ρεύμα. Ο πρώτος ποτέ δεν θα έχει αρκετή δύναμη και θα αποτύχει στον στόχο του, ενώ ο δεύτερος πρέπει απλά να διασφαλίσει ότι το πλοίο δεν παρεκκλίνει από την πορεία του, δεν θα χτυπήσει σε ύφαλο και δεν θα ανοίξει από αμμώδη ύφαλο.

    Απ’ αυτή την άποψη ο σύντροφος Πλεχάνωφ δεν θα έπρεπε να ανησυχεί για την «επαναστατική αυτονομία» των μαζών. Αυτή η αυτονομία υπάρχει τίποτα δεν θα την συγκρατήσει και όλα τα λόγια κηρύγματα για την αναγκαιότητά της (συγχωρέστε μας αυτή την έκφραση αλλά δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάποια άλλη) θα κάνουν αυτούς που δουλεύουν με τις μάζες να γελούν.

    Αμφισβητούμε την κατηγορία του συντρόφου Πλεχάνωφ προς τους Ρώσους συντρόφους του σημερινού «πλειοψηφικού» ρεύματος ότι έχουν διαπράξει Μπλανκιστικά λάθη κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Είναι πιθανόν να υπήρχαν υπόνοιες για κάτι τέτοιο στο οργανωτικό σχέδιο που συνέταξε ο σύντροφος Λένιν το 1902 αλλά αυτά ανήκουν στο παρελθόν σ’ ένα απόμακρο παρελθόν καθώς σήμερα η ζωή προχωρά με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τα λάθη αυτά έχουν διορθωθεί από την ίδια τη ζωή και δεν υπάρχει κίνδυνος να επαναληφθούν. Και τέλος, δεν θα πρέπει να φοβόμαστε το φάντασμα του Μπλανκισμού καθώς δεν μπορεί να αναγεννηθεί αυτή την εποχή.

    Το αντίθετο μάλιστα, υπάρχει ο κίνδυνος ο σύντροφος Πλεχάνωφ και οι αγωνιστές της «μειοψηφίας» που φοβούνται τον Μπλανκισμό τόσο πολύ να φτάσουν στο ακριβώς αντίθετο άκρο και να ρίξουν το πλοίο πάνω σε αμμώδη ύφαλο. Βλέπουμε αυτό το ακριβώς αντίθετο άκρο στο γεγονός ότι αυτοί οι σύντροφοι φοβούνται πάνω απ’ όλα να παραμείνουν στην μειοψηφία και υπολογίζουν στις μάζες έξω από το προλεταριάτο. Από εκεί προέρχεται και η σκέψη που μιλά υπέρ της συμμετοχής στη Δούμα. Από εκεί προέρχονται και οι λανθασμένες κραυγές συσπείρωσης στις οδηγίες της κεντρικής επιτροπής προς υποστήριξη των κυρίων Καντέτων, η προσπάθεια για αναβίωση του συνθήματος «Κάτω η γραφειοκρατική κυβέρνηση!» και άλλα παρόμοια λάθη.

    Δεν υπάρχει κίνδυνος να παραμείνει το πλοίο στον αμμώδη ύφαλο: τα τρομακτικά γεγονότα της επανάστασης θα ωθήσουν μπροστά το προλεταριακό πλοίο. Θα ήταν όμως λάθος να παρεκτραπούμε απ? αυτά τα λάθη, ακόμα και για μια στιγμή.

    Με τον ίδιο τρόπο, η έννοια της «δικτατορίας του προλεταριάτου» έχει αποκτήσει διαφορετική σημασία απ’ αυτήν που είχε παλιότερα. Ο Φρίντριχ Ένγκελς, ορθά τονίζει ότι οι Μπλανκιστές δεν ονειρεύονταν μια δικτατορία για «ολόκληρη την επαναστατική τάξη, το προλεταριάτο αλλά για τη μικρή μειοψηφία που είχε κάνει την επανάσταση». Σήμερα τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Δεν μιλάμε για μια οργάνωση συνωμοτών που «έκαναν την επανάσταση», οι οποίοι μπορούν να σχεδιάζουν την δικτατορία τους. Ακόμα και οι άνθρωποι της Ναρόντναγια Βόλια και αυτοί που υποστηρίζουν ότι είναι οι συνεχιστές της, οι Σοσιαλεπαναστάτες της Ρωσίας, έχουν εδώ και καιρό παύσει να ονειρεύονται κάτι τέτοιο.

    Αν σήμερα οι Μπολσεβίκοι σύντροφοι μιλούν για τη δικτατορία του προλεταριάτου, δεν της έχουν αποδώσει παρόλα αυτά την παλιά Μπλανκιστική σημασία, ούτε επίσης έχουν κάνει το λάθος της Ναρόντναγια Βόλια, που ονειρευόταν να καταλάβει την εξουσία «για τον ίδιο της τον εαυτό» (zachvat vlasti).

    Το αντίθετο μάλιστα, υποστηρίζουν ότι η σημερινή επανάσταση θα πετύχει όταν το προλεταριάτο όλη η επαναστατική τάξη καταλάβει την κρατική μηχανή. Το προλεταριάτο, ως το πιο επαναστατικό στοιχείο, θα αναλάβει το ρόλο του «διαλυτή» του παλιού καθεστώτος «καταλαμβάνοντας την εξουσία για τον ίδιο του τον εαυτό», για να νικήσει την αντεπανάσταση και να εμποδίσει η επανάσταση να παραπλανηθεί από μια μπουρζουαζία που είναι αντιδραστική από την ίδια της τη φύση. Καμιά δικτατορία δεν μπορεί να πετύχει πέρα από τη δικτατορία μιας τάξης και υπάρχουν ήδη όλα τα σημάδια ότι το προλεταριάτο μπορεί να μετατραπεί σε αυτόν τον «διαλυτή» σήμερα.

    Προφανώς, κανένας σοσιαλδημοκράτης δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι το προλεταριάτο είναι ικανό να διατηρηθεί από μόνο του στην εξουσία. Αν μπορούσε, θα οδηγούνταν στην κυριαρχία των ιδεών της εργατικής τάξης και θα πραγμάτωνε τον σοσιαλισμό. Δεν είναι όμως αρκετά ισχυρή αυτή τη στιγμή, καθώς το προλεταριάτο, με την στενή έννοια της λέξης, αποτελεί μια μειοψηφία στη Ρωσική αυτοκρατορία. Η επίτευξη του σοσιαλισμού από μια μειοψηφία αποκλείεται ανεπιφύλακτα καθώς η ίδια η ιδέα του σοσιαλισμού αποκλείει την κυριαρχία μιας μειοψηφίας. Έτσι, την ημέρα της πολιτικής νίκης του προλεταριάτου πάνω στον τσαρισμό, η πλειοψηφία θα διεκδικήσει την εξουσία που το προλεταριάτο έχει κερδίσει.

    Πιο συγκεκριμένα, μετά την πτώση του Τσαρισμού, η εξουσία θα περάσει στα χέρια του πιο επαναστατικού τμήματος της κοινωνίας, του προλεταριάτου καθώς το προλεταριάτο θα καταλάβει όλες τις θέσεις και θα τις ελέγχει έως ότου η εξουσία περάσει στα χέρια αυτών που θα τους έχει ζητηθεί νόμιμα να την κρατήσουν στα χέρια της νέας κυβέρνησης, την οποία η Συντακτική Συνέλευση, ως το νομοθετικό όργανο που θα έχει εκλεγεί από ολόκληρο τον πληθυσμό, θα καθορίσει. Τώρα, είναι γνωστό ότι το προλεταριάτο δεν είναι αυτό που αποτελεί την πλειοψηφία στην κοινωνία αλλά η μικροαστική τάξη και η αγροτιά και έτσι, συνεπακόλουθα, δεν θα είναι οι σοσιαλδημοκράτες αυτοί που θα έχουν την πλειοψηφία στη Συντακτική αλλά οι δημοκράτες αγρότες και οι μικροαστοί. Μπορεί να μην μας αρέσει αυτή η κατάσταση αλλά δεν μπορούμε να την αλλάξουμε.

    Γενικά μιλώντας, αυτή είναι η κατάσταση όπως την κατανοούν οι Μπολσεβίκοι και όλες οι σοσιαλδημοκρατικές οργανώσεις και κόμματα έξω από την Ρωσία έχουν την ίδια άποψη. Το που εμφανίζεται ο Μπλανκισμός είναι δύσκολο να κατανοήσουμε.

    Για να δικαιολογήσει την τελευταία κατηγορία, ακόμα και επιφανειακά, ο σύντροφος Πλεχάνωφ είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει τα λόγια του Λένιν και των συντρόφων του εκτός περιεχομένου.

    Αν από τη μεριά μας, επιθυμούσαμε να κάνουμε το ίδιο, θα μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι οι «Μενσεβίκοι» έχουν πρόσφατα δράσει ως Μπλανκιστές, ξεκινώντας με τον σύντροφο Πάρβους και τελειώνοντας με τον σύντροφο Πλεχάνωφ! Αυτό όμως σημαίνει ότι θα παίζαμε σ’ ένα στείρο σχολαστικό παιχνίδι. Το άρθρο του συντρόφου Πλεχάνωφ είναι πικρό ως προς τον τόνο του το οποίο είναι πολύ κακό: «Όταν ο Δίας εξαγριώνεται, αυτό συμβαίνει επειδή ο Δίας είναι λάθος».

    Ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με αυτόν τον σχολαστικισμό και όλη αυτή τη φασαρία για το ποιος είναι «Μπλανκιστής» και ποιος «ορθόδοξος Μαρξιστής». Μάλλον πρέπει να ξέρουμε αν η τακτική που προτείνει ο σύντροφος Πλεχάνωφ και οι Μενσεβίκοι σύντροφοι του, που σκοπεύουν να δουλέψουν μέσω της Δούμας όσο το δυνατόν περισσότερο, είναι ορθή σήμερα ή αν από την άλλη, η τακτική που εφαρμόζουμε, όπως και οι Μπολσεβίκοι σύντροφοί μας είναι ορθή η τακτική δηλαδή που βασίζεται στην αρχή ότι το κέντρο βαρύτητας βρίσκεται έξω από τη Δούμα, με την ενεργό εμφάνιση των λαϊκών επαναστατικών μαζών.

    Οι Μενσεβίκοι σύντροφοι δεν έχουν μπορέσει μέχρι στιγμής να πείσουν για την ορθότητα των απόψεων τους και κανένας δεν θα πεισθεί περισσότερο αν προσαρτήσουν την Μπλανκιστική κατηγορία στους αντιπάλους τους.

    Μετάφραση Αρ. Μα.

    http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=6286

    Σχόλιο από ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ | 11/02/2009

  80. Ευαριστώ Δημήτρη. Περιμένω. Εάν είναι έτσι όπως τα διαβάζω, η πολιτική του Στάλιν ήταν ακριβώς ίδια με την πολιτική του Κεμάλ. Και οι δύο καταπίεζαν, δολοφονούναν και εκτόπιζαν με τη λογική ότι ο κάθε οποιοσδήποτε ανήκων σε μια ανεπιθύμητη ομάδα, είναι κληρονομικά φορέας μιας αντιδραστικής φύσης που θα έπρεπε να εξοντωθεί.

    Διάβασα παράπλευρα ότι μια τέτοια ομάδα ήταν οι Κορεάτες. Ποιές άλλες μειονότητες υπήστησαν τα ίδια με τους Έλληνες;

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 11/02/2009

  81. Εξαιρετικό το κείμενο της Λούξεμπουργκ «Μπλακισμός και σοσιαλδημοκρατία». Ολοκληρώνει έτσι την εικόνα μας για το σύνολο της πολιτικής σκέψης της. Θενκς!

    Δημήτρη, επίσης για το γεγονός της βίαιης κολεχτιβοποίησης, που το αναφέρεις ως θετική προϋπόθεση, πιστεύω ότι απ’ αυτά που εχω διαβάσει, αποτελούσε μια από τις πλέον έντονες στιγμές του ταξικού πολέμου που εξαπόλυσε η νέα κρατική γραφειοκρατία -που καλοκάθησε με την αστυνομική τρομοκρατία στο σβέρκο του λαού- ενάντια στην αγροτιά.

    Διάβασε το εξαιρετικό αφιέρωμα του doctor-ος για το μεγάλο λιμό που προκάλεσαν οι γραφειοκράτες με την βίαιη κολεχτιβοποίηση:

    http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2009/01/1932-1933.html

    Ζωνιανίτη, υπάρχουν βασικές διαφορές των δύο προσώπων. Ο Κεμάλ θεωρούσε ότι μερικοί λαοί θα έπρεπε να εξοντωθούν ή να εκδιωχθούν γιατί δεν ήταν αφομοιώσιμοι. Αντιθετα ο Στάλιν τους θεωρούσε όλους αφομοιώσιμους και εξόντωνε μόνο τους διανοούμενούς τους σε μια κατεύθυνση κατασκευής μιας νέας πληθυσμιακής οντότητας, του ρωσόφωνου Χόμο Σοβιέτικους. Για το ποιές ήταν οι άλλες ομάδες ας απαντήσουν οι …..ειδικοί!

    Ομέρ ο… κολχόζνικος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/02/2009

  82. Ομέρ,
    συμφωνώ με όσα λες και ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ: ΔΕΝ δικαιολογούν όλα τα οποία ανέφερα τις διώξεις που υπέστησαν οι Έλληνες (οι οποίες όπως φυσικά λες δεν υπήρξαν οι ίδιες- ακόμη πιο σωστή προσέγγιση και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου). Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Αυτό που θέλω να δείξω, και σε αυτό θέλω την κατανόησή σου, είναι ότι ένα νόμισμα έχει δύο πλευρές, τις οποίες πρέπει να καταδεικνύουμε.
    Αναφορικά με τους Μαριοπουλίτες και τους Τσαλκαλήδες ρώτησα γιατί ΔΕΝ εκτοπίστηκαν (δεν είπα ποτέ ότι δεν υπέστησαν διώξεις). Είναι εντελώς ξεχωριστές περιπτώσεις και θα πρέπει η ιστοριά να αναλυθεί με βάση τις διαφορετικές ελληνικές κοινότητες και να βρεθούν τα ξεχωριστά αίτια των εκάστοτε διώξεων. Είμαι εναντίον της οποιασδήποτε τσουβαλοποίησης.
    Επίσης συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για την κολεκτιβοποίηση. Μην ξεχνιόμαστε όμως: υπήρχανε όντως ομάδες αγροτών που πήραν τα όπλα εναντίον της σοβιετικής εξουσίας και δικαιολογημένα συνελήφθησαν. Δεν ξέρω αν ανάμεσα σε αυτούς υπήρξαν και Έλληνες.

    Τέλος δεν κατηγορώ τον Αγτζίδη, ίσα ίσα τον θεωρώ τον μεγαλύτερο ίσως Έλληνα ιστορικό που έχει ασχοληθεί με τις διώξεις, και δεν συγκρίνονται οι γνώσεις του με τις δικές μας ίσως. Αλλά έχω δικαίωμα, όπως και ο οποιοσδήποτε να κάνω κριτική στις θέσεις και στον τρόπο γραφής του. Χωρίς κριτική και ανοιχτό διάλογο δεν γίνεται τίποτα.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 11/02/2009

  83. Ζωνιανίτη με φρίκαρες: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟ http://www.duel.ru/? Πω πω, μπροστά σε αυτούς, οι τύποι από το ΟΑΚΕ δεν μετράνε μία…

    Σχόλιο από Δημήτρης | 11/02/2009

  84. Δηήτρη τι σε φρίκαρε. Πες τα και σε μας που δεν εγροικούμε την ρωσικήν.

    Να σας θυμήσω τη Διαθήκη του Λένιν γιατί σίγουρα αρκετοί την έχουν ξεχάσει:

    Νικολάϊ Λένιν
    Γράμμα προς το συνέδριο
    (Η Διαθήκη)

    [23/12/1922]

    Θα πρότεινα να γίνουν μία σειρά αλλαγές στην πολιτική μας δομή σε αυτό το συνέδριο

    Θέλω να σας μιλήσω για τα θέματα στα οποία δίνω την μεγαλύτερη σημασία.

    Στην κορφή της λίστας βάζω μία αύξηση του αριθμού των μελών της Κεντρικής Επιτροπής σε μερικές δωδεκάδες, η ακόμη και εκατό. Η γνώμη μου είναι ότι χωρίς αυτή τη μεταρρύθμιση η Κεντρική μας Επιτροπή θα διέτρεχε μεγάλο κίνδυνο αν η πορεία των γεγονότων δεν είναι ευνοϊκή για μάς (και αυτό είναι κάτι στο οποίο δεν μπορούμε να βασιζόμαστε)

    Ύστερα, σκοπεύω να προτείνω το συνέδριο να δώσει σε μερικές από της αποφάσεις της Κρατικής Επιτροπής Σχεδίου νομοθετική ισχύ, συμφωνώντας από αυτή την άποψη τις επιθυμίες του σύντροφου Τρότσκυ – ως ένα βαθμό και υπό ορισμένες συνθήκες

    Όσο αφορά το πρώτο σημείο, δηλ. την αύξηση του αριθμού των μελών της Κ.Ε., πιστεύω ότι πρέπει να γίνει για να αυξήσει το κύρος της Κεντρικής Επιτροπής, να γίνει μία σε βάθος δουλειά βελτίωσης του διοικητικού μας μηχανισμού και να εμποδίσει να αποκτήσουν υπερβολική σημασία για το μέλλον του Κόμματος συγκρούσεις ανάμεσα σε μικρές ομάδες της Κεντρικής Επιτροπής.

    Μου φαίνεται ότι το Κόμμα μας έχει κάθε δικαίωμα να ζητήσει από την εργατική τάξη 50 με 100 μέλη της Κ.Ε. και ότι μπορεί να της τα πάρει χωρίς να κάνει κατάχρηση των πόρων της τάξης αυτής.

    Μία τέτοια μεταρρύθμιση θα αύξανε σημαντικά τη σταθερότητα του Κόμματός μας και θα βοηθούσε τον αγώνα του ενάντια στην περικύκλωση από εχθρικά κράτη ο οποίος κατά την γνώμη μου πρέπει, και κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται, να ενταθεί σημαντικά στα αμέσως επερχόμενα χρόνια. Πιστεύω ότι η σταθερότητα του Κόμματός μας θα γινόταν χίλιες φορές μεγαλύτερη από ένα τέτοιο μέτρο.

    II
    [24/12/1922]

    Όταν λέω σταθερότητα της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, εννοώ οτι πρέπει να πάρουμε μέτρα για να αποφύγουμε ένα σχίσμα, όσο είναι δυνατό να παρθούνε τέτοια μέτρα. Είχε, φυσικά, πολύ δίκιο ο αντεπαναστάτης αρθρογράφος της «Ρούσκαγια Μίσλ» – φαντάζομαι οτι είναι ο Σ. Ε. Όλντενμπουργκ – όταν στον πόλεμό του ενάντια στη Σοβιετική κυβέρνηση έβαζε τις ελπίδες του πρώτα πρώτα σε ένα σχίσμα του Κόμματός μας, και ύστερα κερδοσκοπούσε επάνω σε σοβαρές διχογνωμίες μέσα στο Κόμμα μας για να σπρώξει σε σχίσμα. Το Κόμμα μας στηρίζεται σε δύο τάξεις. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι δυνατό να κλονιστεί η σταθερότητά του και, αν δεν μπορέσει να υπάρξει καμιά συμφωνία ανάμεσα στις δύο αυτές τάξεις, η κατάρρευση του Κόμματος είναι αναπότρεπτη. Σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν άσκοπο να πάρουμε οποιαδήποτε μέτρα ή καν να εξετάσουμε γενικά τη σταθερότητα της Κεντρικής Επιτροπής μας. Σε μια τέτοια περίπτωση κανένα μέτρο δεν θα ήταν ικανό να μας προφυλάξει από ένα σχίσμα. Ελπίζω όμως σταθερά πως τούτο είναι τόσο πολύ μακρινό ενδεχόμενο, πως είναι τόσο απίθανο να συμβεί, ώστε να μην είναι ανάγκη να κάνουμε λόγο γι’ αυτό. Εκείνο που με απασχολεί είναι η σταθερότητα σαν μια εγγύηση από ένα σχίσμα στο κοντινό μέλλον και επιθυμώ να εκθέσω εδώ μερικές παρατηρήσεις που έχουνε καθαρά προσωπικό χαρακτήρα.

    Πιστεύω οτι ένας βασικός συντελεστής στο ζήτημα της σταθερότητας από την άποψη αυτή είναι η προσωπικότητα δύο μελών της Κεντρικής Επιτροπής, του Στάλιν και του Τρότσκι. Οι σχέσεις ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο ισοδυναμούν κατά τη γνώμη μου με κάτι παραπάνω από το μισό του κινδύνου ενός σχίσματος, ο οποίος είναι δυνατό να αποτραπεί. Φρονώ οτι θα μπορούσαν να αυξηθούν οι πιθανότητες αποφυγής του σχίσματος, αν ο αριθμός των μελών της Κεντρικής Επιτροπής αυξηθεί από 50 σε 100. Από τότε που ο Στάλιν έγινε Γενικός Γραμματέας του Κόμματος, συγκέντρωσε στα χέρια μία τεράστια δύναμη. Δεν είμαι εντελώς βέβαιος πως κατορθώνει πάντοτε να χρησιμοποιεί τη δύναμη αυτή με αρκετή σύνεση. Από το άλλο μέρος ο Τρότσκι, όπως το απόδειξε στον αγώνα του ενάντια στην Κεντρική Επιτροπή απ’ αφορμή του ζητήματος του Επιτροπάτου της Συγκοινωνίας, διακρίνεται όχι μόνο για τις εξαιρετικές ικανότητές του – ως πρόσωπο είναι το δίχως άλλο ο πιο ικανός σύντροφος μέσα στη σημερινή Κεντρική Επιτροπή – αλλά διακρίνεται επίσης και για την πάρα πολύ μεγάλη αυτοπεποίθησή του καθώς και για την τάση του να τραβιέται πολύ από τη διοικητική όψη των ζητημάτων. Οι ιδιότητες αυτές των δύο ικανότερων μελών της σημερινής Κεντρικής Επιτροπής θα μπορούσε, χωρίς αυτοί να φταίνε, να οδηγήσουνε σε σχίσμα, και, αν το Κόμμα μας δεν πάρει κανένα μέτρο για να αποφύγει το σχίσμα, αυτό θα μπορούσε να επέλθει αναπάντεχα. Δεν θέλω να χαρακτηρίσω τις προσωπικές ιδιότητες και των άλλων μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Υπενθυμίζω μόνο ότι το επεισόδιο Ζηνόβιεφ-Κάμενεφ τον Οκτώβρη δεν ήτανε τυχαίο. Δεν έπρεπε όμως να γίνει εκμετάλλευση του επεισοδίου εκείνου ενάντια στους δύο αυτούς, παρόμοια όπως δεν πρέπει να γίνει ενάντια στον Τρότσκι εκμετάλλευση του μη μπολσεβικισμού του (δηλαδή του γεγονότος ότι ο Τρότσκι ίσαμε το καλοκαίρι του 1917 βρισκότανε έξω από το Μπολσεβίκικο Κόμμα – σ.τ.μ)

    Από τα πιο νέα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής, θα ήθελα να πω λίγα λόγια για τον Μπουχάριν και τον Πιατάκωφ. Κατά τη γνώμη μου είναι οι πιο ικανοί ανάμεσα στους νέους, και σχετικά με αυτούς πρέπει να έχουμε υπόψη οτι ο Μπουχάριν όχι μόνο είναι ο πολυτιμότατος και σημαντικότατος θεωρητικός του Κόμματος, αλλά και σωστά μπορεί να θεωρείται σαν το αγαπημένο παιδί όλου του Κόμματος. Μολοντούτο οι αντιλήψεις του με πολύ μεγάλες αμφιβολίες μπορούνε να χαρακτηριστούν ως εντελώς μαρξιστικές. Έχει κάτι το σχολαστικό επάνω του, δεν έμαθε ποτέ την διαλεκτική και ακόμη πιστεύω ότι ποτέ δεν την κατάλαβε εντελώς.

    [Συνέχεια, 25/12/22]

    Ο Πιατάκωφ δίχως αμφιβολία διακρίνεται για τη δύναμη της θέλησής του, και για την ικανότητά του, αποκλίνει όμως πάρα πολύ στη διοικητική όψη των πραγμάτων, ώστε να μη μπορεί κανείς να τον εμπιστεύεται σ’ ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα. Τις παρατηρήσεις αυτές τις κάνω με την προϋπόθεση πως οι προαναφερόμενοι ικανοί και πιστοί σύντροφοι μπορούνε να βρούνε την ευκαιρία να συμπληρώσουνε τις γνώσεις τους και να διορθώσουνε τις μονομέρειές τους.

    [προσθήκη, 4/1/1923]

    Ο Στάλιν είναι πολύ απότομος και το ελάττωμα αυτό, που είναι εντελώς ανεκτό στις προσωπικές σχέσεις κομμουνιστών αναμεταξύ τους, δεν είναι ανεκτό για εκείνον που κατέχει τη θέση του Γενικού Γραμματέα. Γι’ αυτό, προτείνω στους συντρόφους να βρουν ένα μέσο να βάλουν στη θέση του κάποιον άλλο, ο οποίος σχετικά με τον Στάλιν να έχει τούτο το χαρακτηριστικό, να είναι πιό υπομονετικός, πιο ανοιχτόκαρδος [1] και πιο ευγενικός απέναντι στους συντρόφους και να είναι λιγότερο δύστροπος. Το ζήτημα αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μικρολογία. Μα πιστεύω πως άμα το ιδούμε από την άποψη της αποφυγής ενός σχίσματος και από την άποψη των σχέσεων Στάλιν και Τρότσκι, δεν είναι καθόλου μικρό, ή καλύτερα είναι ένα τέτοιας λογής μικρό πράγμα που αργότερα μπορεί να έχει αποφασιστική σπουδαιότητα.

    III
    [Συνέχεια, 26/12/1922]

    Η αύξηση των μελών της Κ. Ε. στα 50 ή ακόμη και τα 100 πρέπει κατά τη γνώμη μου να εξυπηρετήσει διπλό ή και τριπλό σκοπό: Όσο περισσότερα μέλη έχει η Κ.Ε. τόσο περισσότεροι θα εκπαιδευτούν στη δουλειά της και τόσο θα ελαττωθεί ο κίνδυνος σχίσματος εξαιτίας κάποιας αδιακρισίας. Η ένταξη πολλών εργατών στην Κ.Ε. θα βοηθήσει τους εργάτες να βελτιώσουν τον διοικητικό μας μηχανισμό, που είναι πολύ κακός. Στην ουσία τον κληρονομήσαμε από το παλιό καθεστώς, γιατί ήταν απολύτως αδύνατον να τον αναδιοργανώσουμε σε τόσο μικρό διάστημα, ειδικά σε συνθήκες πολέμου, λιμού κλπ. Γι αυτό σε αυτούς τους «κριτικούς» που δείχνουν τα ελαττώματα του διοικητικού μας μηχανισμού ειρωνικά ή με κακοήθεια, μπορούμε με ηρεμία να απαντήσουμε οτι δεν καταλαβαίνουν γρυ από τις σημερινές συνθήκες της επανάστασης. Είναι παντελώς αδύνατο μέσα σε πέντε χρόνια να αναδιοργανωθεί κατάλληλα ο μηχανισμός, ειδικά κάτω από τις συνθήκες που έγινε η επανάστασή μας. Είναι αρκετό ότι μέσα σε πέντε χρόνια δημιουργήσαμε έναν νέο τύπο κράτους, στον οποίο οι εργάτες ηγούνται των αγροτών ενάντια στην αστική τάξη. Και σ’ ένα εχθρικό διεθνές περιβάλλον, αυτό από μόνο του είναι ένα γιγαντιαίο κατόρθωμα. Αλλά η γνώση αυτού σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να μας τυφλώνει στο γεγονός ότι, στην πραγματικότητα πήραμε τον παλιό κρατικό μηχανισμό από τον τσάρο και την αστική τάξη και ότι τώρα, με την έλευση της ειρήνης και την ικανοποίηση των στοιχειωδών αναγκών απέναντι στο λιμό, όλη μας η ενέργεια πρέπει να στραφεί στην βελτίωση του διοικητικού μηχανισμού.

    Πιστεύω ότι μερικές δωδεκάδες εργατών, όντας μέλη της Κεντρικής Επιτροπής μας, μπορούν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο να αναλάβουν το έργο του ελέγχου, της βελτίωσης και της αναδιοργάνωσης του κρατικού μας μηχανισμού. Η εργατοαγροτική επιθεώρηση, στην οποία ανατέθηκε αρχικά αυτή η λειτουργία, αποδείχτηκε ανίκανη να την φέρει σε πέρας, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνον σαν «παράρτημα» ή, κάτω από ορισμένες συνθήκες, σαν βοηθός αυτών των μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Κατά τη γνώμη μου, οι εργάτες που θα γίνουν δεκτοί στην Κ.Ε. θα πρέπει να προέρχονται κατά προτίμηση, όχι από αυτούς που έχουν μακρά θητεία στα όργανα των σοβιέτ, (σ΄ αυτό το κομμάτι του γράμματός μου, όπου λέω εργάτες συμπεριλαμβάνω και τους αγρότες), γιατί αυτοί οι εργάτες έχουν ήδη αποκτήσει τις παραδόσεις και τις προκαταλήψεις αυτές, ενάντια ακριβώς στις οποίες είναι επιθυμητό να παλέψουμε.

    Τα μέλη της Κ.Ε. που προέρχονται από την εργατική τάξη, πρέπει να προέρχονται κυρίως από ένα στρώμα κατώτερο από αυτό που στην τελευταία πενταετία έχει προαχθεί στην δουλειά στα όργανα των σοβιέτ. Πρέπει να είναι πιο κοντά στους εργάτες και τους αγρότες της βάσης, που όμως να μην πέφτουν στην κατηγορία των έμμεσων ή άμεσων εκμεταλλευτών. Πιστεύω ότι παρακολουθώντας όλες τις συνεδριάσεις της Κ.Ε. και του Πολιτικού Γραφείου, και διαβάζοντας όλα τα ντοκουμέντα της Κ.Ε., τέτοιοι εργάτες μπορούν να αποτελέσουν ένα επιτελείο αφοσιωμένων οπαδών του σοβιετικού συστήματος, ικανό πρώτον, να δώσει σταθερότητα στην ίδια την Κ.Ε. και, δεύτερον, να δουλέψει αποτελεσματικά για την ανανέωση και τη βελτίωση του κρατικού μηχανισμού

    VII
    [Συνέχεια, 29/12/1922]

    Αυξάνοντας τον αριθμό των μελών της Κ.Ε. πιστεύω ότι πρέπει επίσης, ή ίσως κυρίως, να αφιερώσουμε την προσοχή μας στο πώς θα ελέγξουμε και θα βελτιώσουμε τον διοικητικό μας μηχανισμό, ο οποίος δεν αξίζει τίποτα. Γι΄ αυτό πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις υπηρεσίες καλά καταρτισμένων ειδικών, και το καθήκον της ανεύρεσης αυτών των ειδικών πρέπει να ανατεθεί στην εργατοαγροτική επιθεώρηση.

    Πώς θα συνδυάσουμε αυτούς τους ειδικούς, άνθρωπους με κατάλληλη μόρφωση, με τα νέα μέλη της Κ.Ε.; Αυτό το πρόβλημα θα πρέπει να λυθεί στην πράξη. Μου φαίνεται ότι η εργατοαγροτική επιθεώρηση, (σαν αποτέλεσμα της εξέλιξής της και της έκπληξής μας για την εξέλιξή της), οδήγησε γενικά στην κατάσταση που βλέπουμε τώρα, δηλαδή σε μία μεσοβέζικη κατάσταση ανάμεσα σε ένα ξεχωριστό επιτροπάτο και μία ειδική λειτουργία των μελών της Κ.Ε., ανάμεσα σε ένα όργανο που εποπτεύει τα πάντα και ένα ολιγάριθμο σώμα πρώτης τάξεως ελεγκτών, που πρέπει να είναι καλοπληρωμένοι (αυτό είναι ιδιαίτερα απαραίτητο στην εποχή μας που το κάθε τι πρέπει να πληρώνεται και οι ελεγκτές απασχολούνται άμεσα στα όργανα όπου πληρώνονται καλύτερα).

    Αν ο αριθμός των μελών της Κ.Ε. αυξηθεί με τον κατάλληλο τρόπο, και αν περάσουν από εκπαίδευση στην κρατική διοίκηση, χρόνο μετά τον χρόνο, με την βοήθεια ειδικών με υψηλό επίπεδο κατάρτισης και μελών της εργατοαγροτικής επιθεώρησης με μεγάλο κύρος σε κάθε τομέα, τότε πιστεύω ότι θα μπορέσουμε να λύσουμε με επιτυχία αυτό το πρόβλημα, πράγμα που δεν έχουμε μπορέσει να κάνουμε για τόσο μεγάλο διάστημα.

    Για να συνοψίσω, το πολύ 100 μέλη της Κ.Ε. και όχι πάνω από 400-500 βοηθοί, μέλη της εργατοαγροτικής επιθεώρησης, με καθήκον να επιθεωρούν κάτω από τη διεύθυνσή τους.

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    [1] Στις μεταφράσεις του Σπάρτακου και της Σύγχρονης Εποχής χρησιμοποιείται εδώ η λεξη «ανοιχτόκαρδος». Η μετάφραση του Β. Σακκάτου του ’56 χρησιμοποιεί τον όρο «ειλικρινής» που είναι πιο κοντά στο πρωτότυπο. Στην αγγλική μετάφραση χρησιμοποιείται ο όρος «loyal» που σημαίνει πιστός, αφοσιωμένος

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 11/02/2009

  85. Να σας καταθέσω και μερικά ανέκδοτα (δεν είναι όλα ίδια ποιότητας) και να σας καληνυχτήσω γιατί σήμερα το παράκανα.

    ——————————-

    ΑΝΕΚΔΟΤΟ 1)

    Ο πατέρας, μεγάλος φαν της ακροαριστεράς, κομμουνιστής μέχρι κόκκαλο. Αραχτός, βλέπει στην τηλεόραση την Καννέλη με το τσιγάρο στο χέρι να βριζει τους πάντες και τα πάντα.Ο πιτσιρίκος του τον πλησιάζει με ένα βλέμμα απορίας.
    – Μπαμπά, πετάει ο ελέφαντας;
    – Τι μαλακίες ρωτάς ρε; Χάζεψες; Κάνεις παρέα με τίποτα δεξιούς στο σχολείο και σε ποτίζουν τίποτα;
    – Ρε μπαμπά, μια ερώτηση σου κάνω, πετάει ο ελέφαντας;
    – Καλά, χαζό είσαι; Είναι δυνατόν να πετάει ο ελέφαντας;
    – Μα ρε μπαμπά, εγώ διάβασα ότι πετάει!
    – Στο σχολείο στις μαθαίνουν αυτές τις μαλακίες; Που διάβασες εσύ ότι πετάει ο ελέφαντας;
    – Στον Ριζοσπάστη!
    – Καλά τωρα… Πετάει… Που λέει ο λόγος πετάει, δέκα μέτρα πάει και μετά πέφτει…

    ——————————-

    ΑΝΕΚΔΟΤΟ 2)
    Αφού έφερε εις πέρας τη Ρωσική Επανάσταση, κατάργησε τις ταξικές διακρίσεις και αφιέρωσε όλη τη ζωή του στον κομμουνισμό, ο Λένιν τελικά πεθαίνει.
    Επειδή είναι άθεος και είχε καταδιώξει τους θρησκευόμενους, καταδικάζεται να πάει στην Κόλαση.

    Φθάνοντας εκεί διαπιστώνει ότι η κατάσταση είναι χειρότερη κι από τη Γη: οι καταδικασμένοι υποβάλλονται σε απίστευτα βασανιστήρια, τα τρόφιμα δεν επαρκούν για όλους, οι δαίμονες δεν είναι οργανωμένοι, ο Σατανάς συμπεριφέρεται ως απολυταρχικός μονάρχης ­ χωρίς να δείχνει τον παραμικρό σεβασμό για τους υπαλλήλους του ή για τις ψυχές που υποφέρουν το αιώνιο μαρτύριο.

    Αγανακτισμένος ο Λένιν παίρνει την κατάσταση στα χέρια του:
    διοργανώνει πορείες και συλλαλητήρια, δημιουργεί συνδικάτα με δυσαρεστημένους δαίμονες, υποκινεί εξεγέρσεις.

    Σύντομα η Κόλαση είναι άνω-κάτω: κανείς δεν σέβεται πια το κύρος του Σατανά, οι δαίμονες απαιτούν αύξηση μισθού, οι αίθουσες βασανιστηρίων αδειάζουν, οι αρμόδιοι να συντηρούν τα καμίνια απεργούν. Ο Σατανάς δεν ξέρει πια τι να κάνει: πώς να κυβερνήσει άλλο το βασίλειό του αν ο επαναστάτης αυτός ανατρέπει όλους τους νόμους;

    Επιδιώκει μια συνάντηση μαζί του, ο Λένιν όμως, με το πρόσχημα ότι δεν συνομιλεί με καταπιεστές, του διαμηνύει με μια λαϊκή επιτροπή ότι δεν αναγνωρίζει την εξουσία του Ανώτατου Αρχοντα του Σκότους.

    Απελπισμένος ο Σατανάς πηγαίνει στον Παράδεισο για να μιλήσει με τον Αγιο Πέτρο.

    – Θυμάστε εκείνον τον τύπο που έκανε τη Ρωσική Επανάσταση; λέει ο Σατανάς.
    – Θυμόμαστε πολύ καλά, απαντά ο Αγιος Πέτρος. Κομμουνιστής. Μισούσε τη θρησκεία.
    – Καλός άνθρωπος, επιμένει ο Σατανάς. Παρ’ όλες τις αμαρτίες του, δεν του αξίζει η Κόλαση· στο κάτω κάτω, προσπάθησε να πολεμήσει για έναν πιο δίκαιο κόσμο. Σύμφωνα με τη γνώμη μου, θα έπρεπε να βρίσκεται στον Παράδεισο.

    Ο Αγιος Πέτρος μένει για λίγο σκεπτικός.
    – Νομίζω ότι έχεις δίκαιο, λέει τελικά. Όλοι έχουμε τις αμαρτίες μας, εγώ ο ίδιος απαρνήθηκα τον Χριστό τρεις φορές. Στείλε μου τον εδώ.

    Τρελός από τη χαρά του ο Σατανάς γυρίζει σπίτι και στέλνει τον Λένιν κατευθείαν στον Παράδεισο. Στη συνέχεια, με ανένδοτο και κάπως βίαιο τρόπο κλείνει τα συνδικάτα των δαιμόνων, διαλύει τις επιτροπές δυσαρεστημένων ψυχών, απαγορεύει τις συνελεύσεις και τα συλλαλητήρια καταδικασμένων. Η Κόλαση ξαναγίνεται το γνωστό μέρος των βασανιστηρίων που πάντα τρόμαζε τον άνθρωπο.

    Περιχαρής ο Σατανάς φαντάζεται τι θα γίνεται στο μεταξύ στον Παράδεισο.
    ‘Όπου να είναι, ο Αγιος Πέτρος θα μας χτυπήσει την πόρτα ικετεύοντας να μας επιστρέψει τον Λένιν’ κρυφογελά. ‘Εκείνος ο κομμουνιστής θα έχει μετατρέψει τον Παράδεισο σε ανυπόφορο μέρος’.

    Περνά ο πρώτος μήνας, ένας ολόκληρος χρόνος, κανένα νέο απ’ τον Παράδεισο. Με ασυγκράτητη περιέργεια ο Σατανάς αποφασίζει να πάει προς τα εκεί για να δει τι συμβαίνει.

    Στην πόρτα του Παραδείσου συναντά τον Αγιο Πέτρο.
    – Λοιπόν, πώς πάνε τα πράγματα εδώ; ρωτά.
    ­- Πολύ καλά! απαντά ο Αγιος Πέτρος.
    – Μα, είναι στ’ αλήθεια όλα καλά;
    ­- Φυσικά! Γιατί όχι;
    ‘Αυτός ο μάγκας κάνει πως δεν καταλαβαίνει’, σκέφτεται ο Σατανάς. ‘Πάει να μου φορτώσει πίσω τον Λένιν’.
    – Ακου, Αγιε Πέτρο, εκείνος ο κομμουνιστής που σου έστειλα συμπεριφέρεται καλά;
    – Πολύ καλά!
    – Καμιά αναρχία;
    – Ίσα ίσα. Οι άγγελοι είναι πιο ελεύθεροι από ποτέ, οι ψυχές κάνουν ό,τι θέλουν, οι Αγιοι μπορούν και μπαινοβγαίνουν χωρίς χρονικούς περιορισμούς.
    – Και ο Θεός δεν διαμαρτύρεται γι’ αυτήν την υπερβολική ελευθερία;
    Ο Αγιος Πέτρος κοιτά λυπημένα τον κακόμοιρο δαίμονα που έχει μπροστά του.

    – Ο Θεός; Σύντροφε … δεν υπάρχει Θεός !

    ——————————-

    ΑΝΕΚΔΟΤΟ 3)

    Τις παλιές καλές μέρες στην κομμουνιστική Ρωσία επί Στάλιν, ο Στάλιν είχε μια πανέμορφη γλυκιά ρωσίδα για φιλενάδα. Κάποιο βράδυ, ένιωσε τόσο βαθιά ερωτευμένος, που της έταξε ότι θα της πραγματοποιούσε όποια επιθυμία είχε.
    Του ζήτησε λοιπόν αυτή να αφήσει για ένα βράδυ τα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης ανοιχτά.
    Της απαντάει τότε ο σύντροφος Στάλιν:
    – Πονηρούλα! Θέλεις να μείνουμε τα δυο μας!

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 11/02/2009

  86. Γενικά αυτοί οι τύποι στο Ντουέλ: http://www.duel.ru/, τα έχουνε λίγο χαμένα ιδεολογικά. Αυτό το Ντουέλ είναι μια εφημερίδα στην οποία γράφουν διάφοροι περίεργοι τύποι, όπως αυτός ο μάστορας ο Mukhin. Σε μια προσπάθεια παράθεσης ενδεικτικής βιβλιογραφίας που μπορεί κάποιος να κατεβάσει δεν λείπουν βιβλία από αρνητές του ολοκαυτώματος, μαζί με βιβλία του Στάλιν, του γιού του Μπέρια (!!!), της Σ. Αλιλούγιεβα και διάφορα κείμενα του ίδιου του Μούχιν. Το ιδεολογικό περίβλημα της εφημερίδας είναι καθαρά εθνικιστικό, ενώ ταυτόχρονα υμνεί το Στάλιν για το καλό που προσέφερε στη μητέρα Ρωσία.
    Επίσης αυτός ο τύπος ο Μούχιν σχετίζεται και με μια οργάνωση, η οποία λέγεται «Ο Στρατός της Λαϊκής Βούλησης», στοιχεία για την οποία μπορείτε να βρείτε στα αγγλικά εδώ:
    http://avn.armiavn.com/foreign.html
    Αυτός είναι και ο εισηγητής της ιδέας της delokratia, αντί για demokratia, οπου delo στα ρωσικά σημαίνει «υπόθεση/εργασία».
    Επίσης, έχει πει ότι σιωνιστικοί κύκλοι είχαν συνεργαστεί με τον Χίτλερ.
    Γενικά οι απόψεις του μου φαίνονται αρκετά επισφαλείς, έως και παρανοϊκές.
    Θα είμαι αρκετά επιεικής με το ΚΚΕ, λέγοντας απλά ότι πρέπει να προσέχει τις πηγές του και τους ανθρώπους την άποψη των οποίων επικαλείται.

    Ζωνιανίτη δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω- πάνω κάτω αυτά τα οποία ανέφερες είναι σωστά και αντιπροσωπεύουν τις απόψεις αυτών των τύπων στη Ντουέλ…Αναφορικά με το Κατύν, τα έγγραφα της NKVD τα οποία είναι ανηρτημένα στο wikipedia, καταμαρτυρούν την εκτέλεση 21.000 περίπου Πολωνών αξιωματικών στα δάση του Κατύν από τους σοβιετικούς. Τώρα αυτό που μας μένει είναι να μάθουμε ΓΙΑΤΙ έγινε αυτό…

    Σχόλιο από Δημήτρης | 11/02/2009

  87. Ο Ζωνιανίτης σας πρότεινε το άρθρο του Γιώργου του Βότση στην “Ελευθεροτυπία” με τίτλο είναι “ΚΚΕ-Στάλιν: Η μεγάλη ανατριχίλα”… και ξινίσατε!

    Για να δούμε τι θα κάνετε τώρα που σας προτείνω το άρθρο του Γιώργου Ρούση στη σημερινή «Ελευθεροτυπία» (12 Φεβρουαρίου) με τίτλο «Το φάντασμα του Στάλιν και η αντμετώπιση της συντροφικής κριτικής σαν εχθρικής ενέργειας».

    Ομέρ ο σύντροφος που κριτικάρει

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/02/2009

  88. Ωραίο το άρθρο του Ρούση, όπως και σχεδόν κάθε δημοσίευσή του.
    Και δεν έχει σχέση με τις ανοησίες του Βότση. Ο ένας μιλάει με ντοκουμέντα και ο άλλος για λαχανικά και μαγειρίτσες.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 12/02/2009

  89. Να σας δώσω και μερικά λινκ για θέματα σχετικά και ενδιαφέροντα:

    -Για την Κροστάνδη

    http://www.anarkismo.net/article/758

    -Μαχνοβτσίνα και θέατρο

    http://www.anarkismo.net/article/657?userlanguage=it&save_prefs=true

    -Ιστορία του μαχνοβίτικου κινήματος

    http://www.nestormakhno.info/greek/makhnovites.htm

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 12/02/2009

  90. Να βάλω και κάποια χρήσιμα λινκ:

    -Στη μνήμη της Κροστάνδης

    http://www.anarkismo.net/article/758

    -Η ιστορία του Μαχνοβίτικου Κινήματος

    http://www.nestormakhno.info/greek/makhnovites.htm

    -Να θυμόμαστε πάντα την Κροστάνδη

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/11/21/21-11-2007/

    Και να σας θυμίσω ένα προφητικό απόσπασμα από την επαναστατική επιτροπή της Κροστάνδης: «…η εξουσία της αστυνομικής μοναρχίας περνά στα χέρια των σφετεριστών, των κομμουνιστών, που αντί ν’ αφήσουν την ελευθερία στο λαό, κράτησαν γι’ αυτόν τον φόβο των κάτεργων της Τσέκα…η εξουσία επέτρεψε στη νέα γραφειοκρατία στους κομισσάριους και στους κομμουνιστές υπαλλήλους να εξασφαλίσουν μια ζωή ήσυχη και ξέγνοιαστοι…αυτοί, με τη βοήθεια των κρατικοποιημένων συνδικάτων έδεσαν τον εργάτη στη μηχανή και μεταμόρφωσαν τη δουλειά σε μια νέα σκλαβιά…τώρα γίνεται φανερό, πως το κομμουνιστικό κόμμα δεν είναι όπως καμωνόταν πως είναι ο υπερασπιστής των εργαζομένων. Του είναι ξένα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Αφού πέτυχε να κατακτήσει την εξουσία, έχει μόνο μια έγνοια: να μην την χάσει.»

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 12/02/2009

  91. Ευχαριστούμε Ματσουκάτε για αυτό:

    «Να σας θυμίσω ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από προκήρυξη της Επαναστατικής Επιτροπής της Κροστάνδης :

    «…η εξουσία της αστυνομικής μοναρχίας περνά στα χέρια των σφετεριστών, των κομμουνιστών, που αντί ν’ αφήσουν την ελευθερία στο λαό, κράτησαν γι’ αυτόν τον φόβο των κάτεργων της Τσέκα…

    …η εξουσία επέτρεψε στη νέα γραφειοκρατία στους κομισσάριους και στους κομμουνιστές υπαλλήλους να εξασφαλίσουν μια ζωή ήσυχη και ξέγνοιαστοι…αυτοί, με τη βοήθεια των κρατικοποιημένων συνδικάτων έδεσαν τον εργάτη στη μηχανή και μεταμόρφωσαν τη δουλειά σε μια νέα σκλαβιά…τώρα γίνεται φανερό, πως το κομμουνιστικό κόμμα δεν είναι όπως καμωνόταν πως είναι ο υπερασπιστής των εργαζομένων. Του είναι ξένα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

    Αφού πέτυχε να κατακτήσει την εξουσία, έχει μόνο μια έγνοια: να μην την χάσει.»</em>

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 12/02/2009

  92. Τη στιγμή που το ΚΚΕ αντιγράφει με καθυστέρηση 50 ετών τα αντιρεβιζιονιστικά κινήματα και προσπαθεί να αντικαταστήσει την 6η Ολομέλεια που το γέννησε με την 5η, τολμάει να συκοφαντεί αυτούς που ποτέ δεν έκρυψαν, ούτε και ξεπούλησαν, τις απόψεις τους.

    Δείτε την επαίσχυντη καταγγελία των κολιγιαννικών ψευτο-σταλινικών:

    http://koukou.wordpress.com/2009/02/11/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%af%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%bf%ce%b5-%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b3%ce%ba%ce%b1%ce%af%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bb%cf%82-%ce%b3%ce%b9/

    Σχόλιο από Κοϊτης | 13/02/2009

  93. Όλα καλά βρε «Κοϊτη»
    Αυτό το «ψευτο-σταλινικών» τι το ήθελες !!!

    Σχόλιο από thrax | 13/02/2009

  94. Ο υπερβάλλων ζήλος της παλιάς άκρας Αριστεράς!!! 8)

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/02/2009

  95. Εξαιρετικό αφιέρωμα, σε εποχές που ζουν υπό το άγος της ολικής ανατροπής και που επιβάλουν ένα ξεσκόνισμα της ιστορίας με τέτοιους σημαντικους πρωταγωνιστές.

    Σχόλιο από ritsmas | 14/02/2009

  96. Εξαιρετικό αφιέρωμα πραγματι (καπου εχω κιενα τραγουδι για τη Ροζα ..Θα το ψαξω και θα σας το φερω )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/02/2009

  97. Συγχαρητηρια, ειστε το πιο αξιολογο μπλοκ του ειδους. Η μονη παρατηρηση ειναι να ασχολησθε και με νεωτερους μελετητες που βιωσαν νεωτερες συνθηκες και θεωρουν το Μαρξισμο δαρβινικο και οχι του……. Λυσενκο

    Σχόλιο από Mike | 20/02/2009

  98. Mike εννοείς ότι η κριτική της Λούξεμπουργκ στο οργανωτικό μοντέλο του Λένιν είναι ξεπερασμένη;

    Σχόλιο από Αριστερός | 20/02/2009

  99. Καθε αλλο , αλλα οπως η ιστορια της ανθρωποτητας δεν τελειωνει με τον καπιταλισμο , ετσι και ο Μαρξισμος στις συγχρονες συνθηκες δεν μπορει να περιοριζεται μονο σε ανθρωπους που δεν ετυχε να ζησουν τις καταιγιστικες εξελιξεις απο το ’20 και μετα. Σκεψου και να ζουσε τι θα ελεγε…. Ο Μαρξισμος της καθε εποχης εχει τοσες ιδιαιτεροτητες και τοσο πλουτο ιδεων , που αξιζει περαιτερω αναλυσης. Στην ηλεκτρονικη εποχη μας π.χ. το »ιση δουλεια για ιση αμοιβη» του σοσιαλισμου εκεινης της περιοδου φανταζει απο τρελλο εως γλαφυρο

    Σχόλιο από Mike | 22/02/2009

  100. Ρόζα Λούξεμπουργκ – Βία και Νομιμότητα

    Die Neue Zeit, 14 Μαΐου 1902.

    Παρά πολλά ειπώθηκαν, τον τελευταίο καιρό, για την οριστική πια αδυναμία μας να χρησιμοποιήσουμε «επα­ναστατικά μέσα παλιού τύπου». Μα ποτέ δε μας είπαν τι εννοούν μ’ αυτά τα μέσα, ούτε και με τι θα αντικαταστήσουν. Έτσι, με την ευκαιρία της βελγικής μας ήττας

    [1]

    , φέρνουν σε αντίθεση προς τα «επαναστατικά μέσα» – και πρώτα απ’ όλα, προς τη βίαιη επανάσταση, προς τις μάχες των δρόμων -την καθημερινή οργάνωση και μόρφωση των μαζών.

    Αλλά είναι παράλογο να θέτουμε έτσι το’ ζήτημα, για τον απλούστατο λόγο ότι η οργάνωση και η μόρφωση από μόνες τους δεν είναι ακόμη αγώνας, παρά είναι απλά προπαρα­σκευαστικά μέσα για τον αγώνα, και σαν τέτοια, είναι απαραίτητα τόσο στην επανάσταση, όσο και σε κάθε άλλη μορφή του εργατικού αγώνα. Η οργάνωση και η μόρφωση, αυτές καθαυτές, δεν κάνουν περιττή την πολιτική πάλη, παρόμοια όπως η δημιουργία συνδικάτων και η είσπραξη των συνδρομών των μελών δεν κάνουν περιττούς τους αγώνες για το μεροκάματο ή τις απεργίες … …

    Στην απόφαση που πήραν μερικοί ν’ αντικαταστήσουν μόνο με την κοινοβουλευτική δράση κάθε χρησιμοποίηση βίας στην προλεταριακή πάλη, το πιο παράξενο είναι η ιδέα ότι τάχα η επανάσταση μπορεί να γίνει αυθαίρετα. Ξεκι­νώντας από την αντίληψη αυτή, πιστεύουν ότι μπορούμε να κηρύξουμε ή να μην κηρύξουμε τις επαναστάσεις, να τις ετοιμάσουμε ή να τις αναβάλουμε, φθάνει μόνο να τις θεωρούμε ωφέλιμες ή περιττές ή βλαβερές, ότι αν θα γίνουν ή δε θα γίνουν επαναστάσεις στις καπιταλιστικές χώρες, εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από την πεποίθηση που θα επικρατεί στη σοσιαλδημοκρατία.

    Όσο περισσότερο η νομιμόφρον θεωρία του σοσιαλισμού υποτιμάει τη δύναμη του εργατικού κόμματος σε άλλα ζητήματα, άλλο τόσο την υπερτιμάει σε τούτο το σημείο. Η ιστορία όλων των επαναστάσεων που έγιναν στα περασμένα μας δείχνει ότι τα μεγάλα λαϊκά κινήματα δεν είναι καθόλου ένα αυθαίρετο και ενσυνείδητο δημιούργημα των λεγόμενων «αρχηγών» ή των «κομμάτων», καθώς φαντάζονται οι αστυνομικοί και οι επίσημοι αστοί ιστο­ριογράφοι, αλλά είναι αυθόρμητα κοινωνικά φαινόμενα, γεννημένα από μια δύναμη φυσική που πηγάζουν από τον ταξικό χαρακτήρα της σύγχρονης κοινωνίας. Η ανάπτυξη της σοσιαλδημοκρατίας σε τίποτε δεν άλλαξε τα πράγματα, και ο δικός της ρόλος δεν είναι να χαράζει νόμους στην ιστορική εξέλιξη της πάλης των τάξεων, αλλά αντίθετα να μπαίνει στην υπηρεσία αυτών των νόμων, χρησιμοποιώντας τους για τους σοσιαλιστικούς σκοπούς.

    Αν η σοσιαλδημοκρατία αντιστε­κόταν στις επαναστάσεις, που παρουσιάζονται σαν ιστορική ανάγκη, το μόνο αποτέλεσμα θα ήταν να μετατραπεί από εμπροσθοφυλακή σε οπισθοφυλακή, εμπόδιο ανίσχυρο στην πάλη των τάξεων. Μα η πάλη των τάξεων στο τέλος θα θριάμβευε είτε έτσι είτε αλλιώς, χωρίς τη σοσιαλδημοκρατία και, αν χρειαζόταν, ενάντια της.

    Φτάνει να καταλάβουμε τα απλά αυτά πράγματα για να δούμε ότι το ζήτημα: επανάσταση ή νόμιμο πέρασμα στο σοσιαλισμό είναι καθαρά και κατά κύριο λόγο ζήτημα όχι σοσιαλδημοκρατικής τακτικής, αλλά ιστορικής εξέλιξης. Μ’ άλλα λόγια, βγάζοντας την επανάσταση έξω απ’ την ταξική πάλη του προλεταριάτου, οι οπορτουνιστές μας ισχυρίζονται, ούτε λίγο, ούτε πολύ, ότι η βία έπαψε να είναι ένας συντελεστής της νεώτερης ιστορίας. Αυτό είναι το θεωρητικό βάθος του ζητήματος. Φτάνει να διατυπώσουμε μόνο την ιδέα αυτή, για να γίνει ολοφάνερος ο παραλογισμός της.

    Η βία, από τότε που εμφανίστηκε η «αστική νομιμότητα», ο κοινοβουλευτισμός, όχι μονάχα δεν έπαψε να παίζει έναν ιστορικό ρόλο, αλλά είναι και σήμερα επίσης, όπως και σε όλες τις προηγούμενες εποχές, η βάση της κυρίαρχης πολιτικής τάξης. Το καπιταλιστικό κράτος στο σύνολο του βασίζεται στη βία. Η στρατιωτική του οργάνωση είναι αυτή καθεαυτή μια χειροπιαστή απόδειξη. Ο οπορτουνιστικός δογματισμός πρέπει πραγματικά να έχει θαυματουργά χαρίσματα για να μην το βλέπει αυτό. Μα είναι οι ίδιες ακόμη οι εκδηλώσεις της «νομιμότη­τας» που δίνουν αρκετές αποδείξεις γιʼ αυτό.

    Ή καλύτερα: τι άλλο παρά βία είναι στην ουσία της η αστική νομιμότητα; Όταν έναν «ελεύθερο πολίτη», παρά τη θέληση του, με τον εξαναγκασμό, τον κλείνει ένας άλλος πολίτης σ’ ένα μέρος στενό και ακατοίκητο, κι όταν τον κρατάν εκεί πέρα κάμποσο καιρό – όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που η ενέργεια αυτή θα γίνει δυνάμει ενός ενιαίου βιβλίου, που λέγεται Ποινικός Νόμος, και το μέρος αυτό ονομαστεί «Πρωσική Βασιλική Φυλα­κή», μετατρέπεται αμέσως σε πράξη ειρηνικής νομιμότητας. Αν ένας άνθρωπος εξαναγκαστεί από ένα άλλο, παρά τη θέληση του, να σκοτώνει συστηματικά τους συνανθρώπους του, αυτό είναι πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτό θα ονομαστεί «στρατιωτική υπηρεσία», ο καλός πολίτης φαντάζεται ότι αναπνέει τον αέρα της ειρήνης και της νομιμότητας. Αν ένα πρόσωπο παρά τη θέληση του το στερήσουν άλλοι από ένα μέρος της ιδιοκτησίας του και του εισοδήματος του, κανένας δε θα διστάσει να πει ότι αυτό είναι μια πράξη βίας. Μα από τη στιγμή που αυτή η ληστεία θα ονομαστεί «είσπραξη άμεσων φόρων», πρόκειται μονάχα για εφαρμογή του νόμου.

    Κοντολογής, ό,τι παρουσιάζεται στα μάτια μας για αστική νομιμότητα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η βία της κυρίαρχης τάξης ανυψωμένη εκ των προτέρων σ’ επιτακτικό κανόνα. Από τη στιγμή που οι διάφορες πράξεις βίας καθορίστηκαν σαν υποχρεωτικός κανόνας, το πράγμα αντικαθρεπτίζεται από την ανάποδη στο κεφάλι των αστών νομομαθών, καθώς και στο κεφάλι των οπορτουνιστών σοσιαλιστών: η «έννομος» τάξη παρουσιάζεται σαν ένα ανεξάρτητο δημιούργημα της «δικαιοσύνης» και η βία του κράτους σα μια απλή της συνεπεία, σα μια «κύρωση» των νόμων.

    Στην πραγματικότητα η αστική νομιμότητα (και ο κοινοβουλευτισμός σα νομιμότητα εν τω γίγνεσθαι) είναι ίσα-ίσα μια ορισμένη μορφή, που παίρνει η πολιτική βία της αστικής τάξης, της βίας που πάλι φυτρώνει πάνω στο οικονομικό έδαφος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Έτσι λοιπόν βλέπουμε πως όλη η θεωρία του νομιμόφρονος σοσιαλισμού είναι καθαρή φαντασιοκοπία.

    Ενώ οι άρχουσες τάξεις στηρίζονται σε κάθε τους ενέργεια στη βία, μόνο το προλεταριάτο θα έπρεπε να αρνηθεί από την αρχή και για πάντα τη χρησιμοποίηση της βίας στην πάλη του εναντίον αυτών των τάξεων. Ποιο λοιπόν τρομερό σπαθί θα χρησιμοποιήσει για να ανατρέψει τη βία που κυβερνάει; Την ίδια εκείνη νομιμότητα που δίνει στη βία της αστικής τάξης τη σφραγίδα του επιτακτικού και παντοδύναμου κοινωνικού κανόνα. Το πεδίο της αστικής νομιμότητας, του κοινοβουλευ­τισμού είναι όχι μόνον πεδίο κυριαρχίας της καπιταλιστι­κής τάξης, μα και πεδίο μάχης που διασταυρώνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ προλεταριάτου και αστών. Μα όπως η «έννομος τάξις» δεν είναι για την αστική τάξη τίποτε άλλο παρά η έκφραση της δικής της βίας, έτσι και η κοινοβου­λευτική πάλη για το προλεταριάτο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η τάση του να ανεβάσει στην εξουσία τη δική του βία. Αν πίσω από τη νόμιμη και κοινοβουλευτική μας δράση δεν υπάρχει η βία της εργατικής τάξης, έτοιμη να μπει σ’ ενέργεια μόλις χρειαστεί, η κοινοβουλευτική δράση της σοσιαλδημοκρατίας καταντάει παιχνίδι τόσο έξυπνο, όσο και το κουβάλημα νερού με το κόσκινο.

    Οι ερασιτέχνες του ρεαλισμού που δεν κουράζονται να φωνάζουν για τις «θετικές επιτυχίες» της κοινοβουλευτικής δράσης της σοσιαλδημοκρατίας, για να τις χρησιμοποιήσουν ως όπλα κατά της αναγκαιότητας και σκοπιμότητας της βίας στον εργατικό αγώνα, δε βλέπουν καθόλου ότι οι επιτυχίες αυτές και οι πιο ασήμαντες, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αόρατης και λανθάνουσας δράσης της βίας. Το ότι η βία πάντα βρίσκεται στη βάση της αστικής νομιμότητας, το βλέπουμε στις περιπέτειες της ίδιας της ιστορίας του κοινοβουλευτισμού.

    Η πρακτική πείρα απο­δεικνύει ολοφάνερα πως: όταν οι κυρίαρχες τάξεις πεισθούν ότι οι βουλευτές μας δεν υποστηρίζονται από πλατιές λαϊκές μάζες, έτοιμες να δράσουν όταν χρειαστεί, ότι οι επαναστα­τικές κεφαλές και επαναστατικές γλώσσες δεν είναι ικανές ή δε θεωρούν καλό να βάλουν σε κίνηση, μόλις χρειαστεί, τις επαναστατικές γροθιές – τότε και ο ίδιος ο κοινοβουλευ­τισμός και όλη η περίφημη νομιμότητα θα εξαφανισθούν, αργά ή γρήγορα, ως βάση του πολιτικού αγώνα.

    Ύστερα, η νομιμότητα αποδεικνύεται ότι είναι προϊόν του συσχετισμού των δυνάμεων των διαφόρων τάξεων που συγκρούονται, και ότι πάντα ταλαντεύεται. Η Βαυαρία, η Σαξονία, το Βέλγιο και η Γερμανία μας δίνουν αρκετά πρόσφατα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι οι κοινο­βουλευτικές συνθήκες της πολιτικής πάλης παραχωρούνται ή αφαιρούνται από την κυρίαρχη τάξη, διατηρούνται ή αίρονται, ανάλογα με το βαθμό που οι θεσμοί αυτοί διασφαλίζουν τα ταξικά της συμφέροντα, ανάλογα με την επίδραση που ασκεί η υπόκωφη βία των λαϊκών μαζών, επιθετική ή αμυντική.

    Και πραγματικά, όπως σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις δεν είναι δυνατό να αποφύγουμε τη βία σα μέσο άμυνας των κοινοβουλευτικών δικαιωμάτων, έτσι επίσης σε ορισμένες άλλες περιπτώσεις, η βία είναι μέσο επίθεσης αναντικατάστατο, εκεί οπού ακόμη πρόκειται ακόμη να κατακτήσουμε το νόμιμο πεδίο της πάλης των τάξεων … …

    Οι οπορτουνιστές μας δηλώνουν πως ο σοσιαλισμός μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με τη δημοκρατία του αστικού κράτους. Δε βλέπουν ότι λέγοντας αυτό, απλώς επαναλαμβάνουν, με άλλα λόγια, τις παλιές θεωρίες που δίδασκαν ότι η αστική νομιμότητα και η αστική δημοκρατία είναι προορισμένες να πραγματοποιήσουν τη γενική ελευ­θερία, ισότητα και ευτυχία – όχι τις θεωρίες της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης, που τα συνθήματα της στάθηκαν μια αφελής πίστη, πριν από τη μεγάλη τους ιστορική δοκιμασία, αλλά τις θεωρίες των λογίων και φλύαρων δικηγόρων του 1848, των Οντιλόν Μπαρό, των Λαμαρτί-νων, των Γκαρνιέ Παζές, που ορκίζονταν να πραγματοποι­ήσουν όλες της επαγγελίες της Μεγάλης Επανάστασης με κοινοβουλευτικές φλυαρίες.

    Οι θεωρίες αυτές σημείωσαν καθημερινά αποτυχίες στη διάρκεια ενός ολόκληρου αιώνα, και η σοσιαλδημοκρατία τις έθαψε τόσο βαθιά, που χάθηκε ολότελα» η μνήμη τους. Ύστερα απ’ όλα αυτά έρχονται σήμερα να τις αναστήσουν και να μας τις παρουσιάσουν για ιδέες ολωσδιόλου καινούργιες, ικανές να μας οδηγήσουν στην πραγματοποίηση των σκοπών της σοσιαλδημοκρα­τίας. Ώστε λοιπόν βάση της διδασκαλίας των οπορτουνιστών δεν είναι, όπως πολλοί φαντάζονται, η θεωρία της εξέλιξης, αλλά η θεωρία των περιοδικών επαναλήψεων της ιστορίας που η κάθε νέα τους έκδοση είναι πιο ανιαρή και πιο αηδιαστική από την προηγούμενη.

    Η γερμανική σοσιαλδημοκρατία εδώ και 15 χρόνια πραγματοποίησε, χωρίς αμφιβολία, μια εξαιρετικά σπουδαία αναθεώρηση της σοσιαλιστικής τακτικής και γι αυτό προσέφερε μια μεγάλη υπηρεσία στο διεθνές προλεταριάτο. Η αναθεώρηση αυτή συνίσταται στην καταστροφή της παλιάς πίστης στη βίαιη επανάσταση ως τη μοναδική μέθοδο της ταξικής πάλης, ως το μέσο που θα μπορούσε να εφαρμοστεί ανά πασά στιγμή, για να εγκαθιδρυθεί το σοσιαλιστικό καθεστώς.

    Σήμερα η επικρατούσα αντίληψη, διατυπωμένη ξανά από τον Κάουτσκι στο συνέδριο του Παρισιού, δέχεται ότι η κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη θα πραγματοποιηθεί ύστερα από μία πολύ ή λίγο μακρόχρονη περίοδο κανονικής και καθημερινής κοινωνικής πάλης, στην οποία η προσπάθεια για τον προοδευτικό εκδημοκρατισμό του κράτους και του κοινο­βουλευτισμού, είναι ένα μέσο εξαιρετικά αποτελεσματικό, για την ιδεολογική και, ως ένα μέρος, για την υλική εξύψωση της εργατικής τάξης. Αυτά η γερμανική σοσιαλδημοκρατία τα απέδειξε στην πράξη.

    Ωστόσο αυτά καθόλου δε σημαίνουν ότι η βία παραμερίστηκε μια για πάντα, ούτε ότι οι βίαιες επαναστά­σεις αποκηρύχθηκαν ως μέσο πάλης του προλεταριάτου και ότι ο κοινοβουλευτισμός ανακηρύχθηκε μοναδική μέθοδος πάλης των τάξεων. Ίσα-ίσα το αντίθετο, η βία είναι και μένει το ύστατο μέσο της εργατικής τάξης, ο υπέρτατος νόμος της πάλης των τάξεων, άλλοτε λανθάνων, άλλοτε εμφανής.

    Αν με την κοινοβουλευτική μας δράση και με όλη μας την εργασία «επαναστατούμε» τα μυαλά, αυτό το κάνουμε για να κατέβει όταν χρειαστεί η επανάσταση από τα κεφάλια στις γροθιές. Δεν είναι η αγάπη προς τη βία ή ο επαναστατικός ρομαντισμός, αλλά σκληρή ιστορική ανάγκη, εκείνο που υποχρεώνει τα σοσιαλιστικά κόμματα να προετοιμάζονται για βίαιες συγκρούσεις αργά ή γρήγορα με την αστική κοινωνία, στην περίπτωση που οι προσπάθειες μας σκοντά­ψουν σε ζωτικά συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων.

    Το να θεωρούμε τον κοινοβουλευτισμό ως αποκλειστικό μέσο πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης, δεν είναι λιγότερο φαντασιοκοπικό και, κατά βάθος, λιγότερο αντιδραστικό, από το να δεχόμαστε τη γενική απεργία ή τα οδοφράγματα, ως αποκλειστικά μέσα πάλης. Η βίαιη επανάσταση, στις σημερινές περιστάσεις, είναι δίχως άλλο δίκοπο μαχαίρι και δυσκολομεταχείριστο.

    Πιστεύω ότι το προλεταριάτο δε θα καταφύγει σ’ αυτό το μέσο παρά μόνον όταν αυτό θα είναι η μόνη διέξοδος που θα του απομένει, με την απαραίτητη πάντα προϋπόθεση ότι η πολιτική κατάσταση και ο συσχετισμός των δυνάμεων εξασφαλίζουν λιγότερο ή περισσότερο την πιθανότητα της επιτυχίας. Μα η σαφέστατη κατανόηση της ανάγκης να χρησιμοποιηθεί η βία τόσο στα διάφορα επεισόδια της πάλης των τάξεων, όσο και για την τελική κατάκτηση της εξουσίας, είναι εκ των προτέρων απαραίτητη, γιατί ίσα-ίσα η κατανόηση αυτή είναι που δίνει ορμή και αποφασιστικότητα στην ειρηνική και νόμιμη δράση μας. Αν η σοσιαλδημοκρατία παρασυρόταν από τους οπορτουνιστές και αποφάσιζε να παραιτηθεί εκ των προτέρων και δια παντός από τη χρησιμοποίηση της βίας, αν αποφάσιζε να υποχρεώσει τις εργατικές μάζες να σεβαστούν την αστική νομιμότητα, τότε όλοι οι πολιτικοί της αγώνες, κοινοβουλευτικοί και άλλοι, θα χρεοκοπούσαν αξιοθρήνητα, αργά ή γρήγορα, για να δώσουν τη θέση τους στην αχαλίνωτη κυριαρχία της αντιδραστικής βίας.

    Σημείωση

    [1]

    Ύστερα από τη γενική απεργία των βέλγων εργατών του 1902 που απάνθρωπα χτυπήθηκε από τις στρατιωτικές δυνάμεις της καθολι­κής κυβέρνησης και στην αποκορύφωση της λύθηκε από το οπορτουνιστικό Γενικό Συμβούλιο του Βελγικού Εργατικού Κόμματος (Βάντερβελντε), στη Διεθνή ξέσπασε μια μεγάλη ιδεολογική διαμάχη γύρω από την τακτική της σοσιαλδημοκρατίας.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/03/2009

  101. […] -Ρόζα Λούξεμπουργκ: αντί μνημοσύνου […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  102. […] σφοδρή κριτική η Ρόζα Λούξεμπουργκ με το κείμενό της «Μαρξισμός ή λενινισμός», όπου ουσιαστικά θα προβλέψει με εξαιρετική οξύνοια […]

    Πίνγκμπακ από Είναι επίκαιρος ο Καρλ Μαρξ; | Und ich dachte immer | 25/02/2015

  103. του Δημήτρη Α. Κατσορίδα 1. Το ζήτημα της κομματικής οικοδόμησης Το περίφημο βιβλίο του Λένιν Τι να κάνουμε;, το οποίο προκάλεσε –και εξακολουθεί να προκαλεί– τόσο πολλές συζητήσεις στο εσωτερικό της Αριστεράς, πιστεύεται ότι αποτέλεσε τη θεωρητική και πολιτική βάση για την οικοδόμηση του μπολσεβίκικου κόμματος. Τι ήταν, τελικά, αυτό το περίφημο βιβλίο που, ακόμη και σήμερα, οδηγεί σε τόσο πολλές συζητήσεις, αντιπαλότητες και διαφωνίες; Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Από τις αρχές του 20ού αιώνα στο εσωτερικό του ρωσικού μαρξισμού έκαναν την εμφάνισή τους δύο ιδεολογικά ρεύματα, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο της διάσπασης της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας. Οι Ρώσοι μαρξιστές υπό την πίεση της κοινωνικής και πολιτικής συγκυρίας καλούνταν να απαντήσουν στο εξής ερώτημα: ποιος τύπος κομματικής οργάνωσης θα ήταν ο προσφορότερος στις συνθήκες της τσαρικής Ρωσίας, ο οποίος θα μπορούσε όχι μόνο να επιφέρει τα καλύτερα αποτελέσματα στην πάλη που διεξήγαγε η εργατική τάξη, αλλά θα μπορούσε ταυτόχρονα να συντονίσει και να καθοδηγήσει πολιτικά με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την εργατική τάξη στον αγώνα της για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας; Στο δεύτερο συνέδριο του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος (ΡΣΔΕΚ), το 1903, η απάντηση που δόθηκε σ’ αυτό το ζήτημα, από κάθε πλευρά, χώρισε τα μέλη του κόμματος σε μπολσεβίκους (πλειοψηφία) και σε μενσεβίκους (μειοψηφία). Εκφραστής της πρώτης φράξιας ήταν ο Λένιν και της δεύτερης ο Μάρτοφ. Η διάσπαση μεταξύ τους έγινε οριστική το 1912. Εντωμεταξύ είχαν γίνει αρκετές ενοποιήσεις, αλλά και συγκρούσεις των δύο φραξιών. Όμως, η βασικότερη διαφορά που χώριζε τις δύο πλευρές, δηλαδή για το ποια ήταν η πιο κατάλληλη οργάνωση και τακτική ενός επαναστατικού κόμματος σε συνθήκες παρανομίας εξακολουθούσε να υπάρχει και να βαθαίνει. Οι μπολσεβίκοι πίστευαν ότι στις συνθήκες απολυταρχίας που λειτουργούσε, το ΡΣΔΕΚ θα έπρεπε πιο πολύ να δρα ως κόμμα στελεχών αποτελούμενο από επαγγελματίες επαναστάτες αφοσιωμένους στην επανάσταση και με συνωμοτικούς κανόνες συμπεριφοράς, προκειμένου να αντέξουν στις επιθέσεις του τσαρικού καθεστώτος. Αντίθετα, οι μενσεβίκοι, χωρίς να αρνούνται τις παράνομες δραστηριότητες, πίστευαν ότι επειδή ο σκοπός του κόμματος ήταν η νόμιμη οργάνωση της εργατικής τάξης, κατά συνέπεια μέλη του θα έπρεπε να είναι όλες οι εργατικές ενώσεις. Όπως φάνηκε, βέβαια, από την πορεία των γεγονότων, οι μπολσεβίκοι ήταν πιο κοντά στη ρωσική πραγματικότητα, η οποία υπαγόρευε τον συνωμοτικό χαρακτήρα της οργάνωσης και χαρακτήριζε όλες τις προηγούμενες επαναστατικές οργανώσεις, ενώ η στάση των μενσεβίκων συγγένευε πιο πολύ με τις παραδόσεις των σοσιαλιστικών κομμάτων της Δυτικής Ευρώπης, οι οποίες για τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε στη Ρωσία ήταν ανέφικτο να εφαρμοστούν.2 Το ζήτημα της κομματικής οικοδόμησης αποτέλεσε αντικείμενο ενός από τα σημαντικότερα έργα του Λένιν, το οποίο γράφτηκε το 1901-02, με τον τίτλο Τι να κάνουμε;. Η βασική του θέση, η οποία έγινε και η οργανωτική αρχή των μπολσεβίκων είναι η εξής: «…η οργάνωση των επαναστατών πρέπει ν’ αγκαλιάζει πριν απ’ όλα και κυρίως ανθρώπους, που έχουν για επάγγελμα την επαναστατική δράση (γι’ αυτό άλλωστε μιλώ για οργάνωση επαναστατών, έχοντας υπόψη τους επαναστάτες σοσιαλδημοκράτες). Μπροστά σ’ αυτό το κοινό γνώρισμα των μελών μιας τέτοιας οργάνωσης πρέπει να σβήνει τελείως κάθε διάκριση ανάμεσα στους εργάτες και στους διανοούμενους… Η οργάνωση αυτή κατ’ ανάγκην δεν πρέπει να είναι πολύ πλατιά και πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο συνωμοτική» (σ. 126). Σε άλλη παράγραφο περιγράφει παραστατικά τη διάρθρωση του κόμματος των εξ επαγγέλματος επαναστατών: «Ένας μικρός, συμπαγής πυρήνας από τους πιο σίγουρους, έμπειρους και ατσαλωμένους εργάτες, που έχει έμπιστους ανθρώπους στα κυριότερα διαμερίσματα και που συνδέεται σύμφωνα με όλους τους κανόνες της πιο αυστηρής συνωμοτικότητας με την οργάνωση των επαναστατών, θα μπορέσει να εκπληρώσει ολοκληρωτικά, με την πιο πλατιά βοήθεια της μάζας και χωρίς να πάρει μια ορισμένη μορφή, όλες τις λειτουργίες μιας συνδικαλιστικής οργάνωσης και, μάλιστα, θα τις εκπληρώσει ακριβώς έτσι, όπως το επιθυμεί η σοσιαλδημοκρατία. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούμε να πετύχουμε, στο πείσμα όλων των χωροφυλάκων, το στέριωμα και την ανάπτυξη του σοσιαλδημοκρατικού συνδικαλιστικού κινήματος» (σ. 133). 2. Αυθόρμητο και συνειδητό Μια άλλη αντίληψη που προώθησε ο Λένιν στο εν λόγω έργο του είναι ότι οι εργάτες δεν γίνονται αυθόρμητα σοσιαλιστές, αλλά ρέπουν πιο πολύ προς τον συνδικαλισμό. Υπό αυτή την έννοια η σοσιαλιστική συνείδηση προσφέρεται στην εργατική τάξη απέξω, από τους επαναστάτες διανοούμενους οι οποίοι μάλιστα ξεπηδούν μέσα από την αστική διανόηση. Η άποψη αυτή, την οποία ουσιαστικά ο Λένιν δανείστηκε από τον Κάουτσκι,3 εκφράζεται χαρακτηριστικά από τις ακόλουθες παραγράφους: «Είπαμε ότι οι εργάτες δεν είχαν και δεν μπορούσαν να έχουν σοσιαλδημοκρατική συνείδηση. Αυτή μπορούσε να τους έρθει μόνο από τα έξω. Η ιστορία όλων των χωρών δείχνει ότι η εργατική τάξη με τις δικές της αποκλειστικά δυνάμεις είναι σε θέση να επεξεργαστεί μόνο μια τρεϊντγιουνιονιστική συνείδηση, δηλαδή την πεποίθηση ότι είναι ανάγκη να συνενωθεί σε ενώσεις, να κάνει αγώνα ενάντια στους εργοδότες, να πετυχαίνει από την κυβέρνηση την έκδοση τούτων ή εκείνων των νόμων, που είναι απαραίτητοι για τους εργάτες κ.λπ. Η διδασκαλία όμως του σοσιαλισμού γεννήθηκε από κείνες τις φιλοσοφικές, ιστορικές και οικονομικές θεωρίες, που τις επεξεργάστηκαν οι μορφωμένοι εκπρόσωποι των ιδιοχτητριών τάξεων, η διανόηση. Οι θεμελιωτές του σύγχρονου επιστημονικού σοσιαλισμού, ο Μαρξ και ο Ένγκελς, ανήκαν σύμφωνα με την κοινωνική τους θέση, στην αστική διανόηση. Το ίδιο ακριβώς και στη Ρωσία η θεωρητική διδασκαλία της σοσιαλδημοκρατίας παρουσιάστηκε τελείως ανεξάρτητα από την αυθόρμητη ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, ξεπήδησε σαν το φυσικό και αναπόφευκτο αποτέλεσμα της σκέψης της επαναστατικής σοσιαλιστικής διανόησης» (σ. 35-36). Η προαναφερθείσα αντίληψη του Λένιν πήγαζε από την αντιδιαστολή που έκανε μεταξύ αυθόρμητου και συνειδητού. Θεωρούσε ότι η αυθόρμητη ικανότητα της εργατικής τάξης, ενώ ήταν μια απαραίτητη δύναμη χωρίς την οποία καμιά επαναστατική αλλαγή δεν μπορούσε να επιτευχθεί, εντούτοις από μόνη της δεν μπορούσε να αναπτύξει μια επαναστατική ιδεολογία και γι’ αυτό υπήρχε ο κίνδυνος να περιπέσει στην αστική επιρροή. Έτσι, εκτιμούσε ότι ο παράγοντας που θα απέτρεπε μια τέτοια εξέλιξη ήταν το επαναστατικό κόμμα, το οποίο θα πρέπει να ενσαρκώνει το συνειδητό, δηλαδή να έχει την ικανότητα να φέρει τη σοσιαλιστική ιδεολογία στις εργατικές-λαϊκές μάζες, να μπορεί να οργανώσει και να προγραμματίζει τις κινήσεις του σύμφωνα με τις γενικές τάσεις της κοινωνικής αλλαγής, να εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες, να προβλέπει τις κινήσεις του αντιπάλου και γενικά να αποτελεί το πιο προωθημένο τμήμα της εργατικής τάξης, το οποίο γι’ αυτό θα πρέπει να διαθέτει μια πνευματική και ηθική υπεροχή.4 Βέβαια, με τα παραπάνω ο Λένιν δεν υποστήριζε ότι το επαναστατικό κόμμα αποτελεί την αφρόκρεμα ή την ελίτ του προλεταριάτου και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν επιδίωκε να δημιουργήσει μια εργατική αριστοκρατία ή κάτι τέτοιο. Αντίθετα, θεωρούσε ότι αν και ο ρόλος του κόμματος είναι ιδιαίτερος, δεν μπορούσε να είναι ξεχωριστός από την εργατική τάξη, την οποία επιδίωκε να εκπροσωπήσει: «…η πρώτιστη, η πιο επιταχτική υποχρέωσή μας είναι να βοηθούμε να εξελιχθούν οι επαναστάτες εργάτες, που στα ζητήματα της κομματικής δράσης, να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με τους διανοούμενους-επαναστάτες… Γι’ αυτό η κύρια προσοχή μας πρέπει να στρέφεται στο ν’ ανεβάζουμε τους εργάτες στο επίπεδο των επαναστατών και σε καμιά περίπτωση στο να κατεβαίνουμε οπωσδήποτε εμείς οι ίδιοι ως το επίπεδο της “εργατικής μάζας”, όπως θέλουν οι οικονομιστές, και οπωσδήποτε ως το επίπεδο του “μέσου εργάτη”, όπως θέλει η “Σβομπόντα”…» (σ. 146). 3. Τάξη και κόμμα Ο Λένιν πάνω από όλα ήταν πολιτικός, ταυτισμένος με τα συμφέροντα του προλεταριάτου και γι’ αυτό σκεφτόταν πολιτικά. Η πολιτική για τον Λένιν είναι η τέχνη του δυνατού. Η θεωρία γι’ αυτόν δεν είναι μια αφηρημένη ενασχόληση, αλλά πρέπει να εντάσσεται στο πλαίσιο του πολιτικού αγώνα της εργατικής τάξης. Η κριτική που προβαίνει στους διανοούμενους σχετικά μ’ αυτό είναι καταπέλτης. Εγκαλώντας τους, τους προτρέπει να μην επαναλαμβάνουν αυτά τα οποία ξέρουμε, αλλά «…να μας δίνουν περισσότερα από κείνα που ακόμα δεν ξέρουμε, από κείνα που ποτέ δεν θα μπορέσουμε να τα μάθουμε μόνοι μας με την εργοστασιακή και την “οικονομική” μας πείρα, δηλαδή: πολιτικές γνώσεις. Αυτές τις γνώσεις μπορείτε να τις αποχτήσετε εσείς οι διανοούμενοι και έχετε υποχρέωση να μας τις μεταδίδετε εκατό και χίλιες φορές περισσότερο, απ’ όσο το κάνατε ως τα τώρα και μάλιστα να μας τις μεταδίδετε όχι μονάχα με συλλογισμούς, βιβλιαράκια και άρθρα (που πολλές φορές είναι –με συγχωρείτε για την ειλικρίνεια!– βαρετά), αλλά οπωσδήποτε με ζωντανές αποκαλύψεις για κείνα ακριβώς που κάνουν στη δοσμένη στιγμή η κυβέρνησή μας και οι διευθύνουσες τάξεις μας σε όλους τους τομείς της ζωής» (σσ. 84-85). Βέβαια, θα ήταν λάθος, διαβάζοντας τα παραπάνω, να εξαγάγουμε το συμπέρασμα ότι ο Λένιν υποτιμούσε τη θεωρία. Κάθε άλλο. Οι θεωρητικές του επεξεργασίες πάνω στα ζητήματα της ανάπτυξης του ρωσικού καπιταλισμού, του εθνικού ζητήματος, του διαλεκτικού υλισμού, του ιμπεριαλισμού και του κράτους επιβεβαιώνουν το αντίθετο. Απλώς, ο μαρξισμός του Λένιν ήταν άμεσα συνδεμένος με το πολιτικό ζητούμενο, αποτελούσε μια συνεχή συλλογή στοιχείων και ιδεών, μέσω των οποίων προσπαθούσε να επεξεργασθεί θεωρητικά και να αναλύσει κάθε φορά τη συγκεκριμένη κατάσταση, να εκτιμήσει τις δυνατότητες και να καταλήξει σε αποτελεσματικό τρόπο δράσης. Ο μαρξισμός του Λένιν είναι εξαιρετικά ευέλικτος και όχι δογματικός, επειδή ακριβώς έπρεπε να αντιμετωπίσει τη συγκεκριμένη ρωσική πραγματικότητα. Γι’ αυτό στα μάτια των συμβατικών μαρξιστών οι πράξεις του ήταν ανορθόδοξες. Εν κατακλείδι από το Τι να κάνουμε; του Λένιν, διαφαίνονται δύο βασικές ιδέες, όπως επισημαίνει ο Daniel Bensaid. Η πρώτη έχει να κάνει με τη διάκριση μεταξύ του κόμματος και της εργατικής τάξης. Η δεύτερη σχετίζεται με ένα από τα πιο αμφισβητήσιμα χαρακτηριστικά του λενινισμού: τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Όσον αφορά την πρώτη διάκριση, μεταξύ του κόμματος και της τάξης, ο Λένιν αρνείται να ταυτίσει το κόμμα με την τάξη, διότι αντιλαμβάνεται την ιδιαιτερότητα του πολιτικού πεδίου, το οποίο διαθέτει τη δική του σχετική αυτονομία, τις δικές του σχέσεις δυνάμεων και τις δικές του έννοιες.5 Κατά συνέπεια, το πολιτικό πεδίο, και πιο συγκεκριμένα το κόμμα, δεν αποτελεί απλά και μόνο μια αντανάκλαση του κοινωνικού συσχετισμού δυνάμεων, αλλά «εκφράζει τον μετασχηματισμό των κοινωνικών σχέσεων (και της ταξικής πάλης) σε πολιτικούς όρους, με τις δικές του –όπως λένε οι ψυχαναλυτές– μεταθέσεις και συμπυκνώσεις» (D. Bensaid, 2002). Για τον Λένιν το κόμμα δεν είναι το υποκατάστατο της εργατικής τάξης, ούτε η ηγεσία του είναι το υποκατάστατο του ίδιου του κόμματος, σύμφωνα με τις κριτικές που του ασκούσαν ο Τρότσκι και η Ρόζα Λούξεμπουργκ, για υποκαταστατισμό, όπως θα δούμε παρακάτω. Αλλά, όπως λέει ο Ν. Μουσούρος (1979, σσ. 38-39): «Το κόμμα [σύμφωνα με τον Λένιν] είναι η οργανωμένη πρωτοπορία της εργατικής τάξης, ο καθοδηγητικός-υποβοηθητικός μοχλός της σχέσης μάζες-επανάσταση. Ούτε υποκαθιστά την εργατική τάξη, ούτε την ακολουθεί, ούτε συγχέεται μ’ αυτήν. Ξεχωρίζει απ’ αυτήν και γιατί είναι αυτόνομη οργάνωση και γιατί πολιτικοϊδεολογικά είναι ο πιο συνειδητός εκφραστής των αντικειμενικών ταξικών συμφερόντων της τάξης αυτής. Είναι η οργανωμένη και συνειδητή πρωτοπορία της εργατικής τάξης». Αυτή η διάκριση μεταξύ πολιτικού και κοινωνικού, μεταξύ κόμματος και τάξης, μας δίνει να καταλάβουμε αυτό που αναφέραμε προηγουμένως: Ότι εφόσον το επαναστατικό κόμμα δεν αντανακλά το σύνολο της εργατικής τάξης –και δεν θα μπορούσε άλλωστε να συμβαίνει κάτι τέτοιο, διότι η τάξη δεν είναι ενιαία– τότε μπορεί να γίνει κατανοητό γιατί η εργατική τάξη μπορεί να εκπροσωπηθεί από πολλά κόμματα, και άρα προκύπτει η αναγκαιότητα του ενιαίου εργατικού μετώπου δράσης. Ο Τρότσκι σχετικά μ’ αυτό έγραφε τα εξής: «Η εξέλιξη της τάξης προς την αυτοσυνείδησή της, δηλαδή η οικοδόμηση ενός επαναστατικού κόμματος που έλκει πίσω του το προλεταριάτο, είναι ένα αντιφατικό και σύνθετο προτσές. Η τάξη δεν είναι ομοιογενής. Τα διάφορα τμήματά της αποκτούν συνείδηση από διαφορετικούς δρόμους και σε διαφορετικές χρόνους. Η μπουρζουαζία συμμετέχει ενεργητικά σ’ αυτό το προτσές. Δημιουργεί τα όργανά της μέσα στην εργατική τάξη ή χρησιμοποιεί τα όργανα που υπάρχουν, αντιτάσσοντας ορισμένα στρώματα εργατών σε άλλα. Στους κόλπους του προλεταριάτου δρουν ταυτόχρονα διαφορετικά κόμματα. Γι’ αυτό παραμένει πολιτικά διασπασμένο κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της ιστορικής του πορείας. Από δω απορρέει –σε μερικές περιόδους με εξαιρετική οξύτητα– το πρόβλημα του ενιαίου μετώπου. Το κομμουνιστικό κόμμα –με μιαν ορθή πολιτική– εκφράζει τα ιστορικά συμφέροντα του προλεταριάτου. Καθήκον του είναι να κατακτήσει την πλειοψηφία του προλεταριάτου: μόνον έτσι η σοσιαλιστική επανάσταση είναι δυνατή. …Για την πάλη του το προλεταριάτο έχει ανάγκη από την ενότητα των γραμμών του. Κι αυτή η ενότητα χρειάζεται τόσο για τους μερικούς οικονομικούς αγώνες, στην περιοχή μιας επιχείρησης, όσο και για τους “εθνικούς” πολιτικούς αγώνες, όπως η άμυνα εναντίον του φασισμού. Η τακτική του ενιαίου μετώπου δεν είναι, συνεπώς, κάτι το συμπτωματικό και το τεχνητό, δεν είναι μια οποιαδήποτε δόλια μανούβρα – όχι, βγαίνει ολοκληρωτικά από τις αντικειμενικές συνθήκες της εξέλιξης του προλεταριάτου».6 Στην προκειμένη περίπτωση, το διακυβευόμενο για το επαναστατικό κόμμα είναι να βρει τους τρόπους, μέσω της ανάδειξης του πολιτικού στοιχείου, να κατακτήσει την ηγεμονία, προσπαθώντας να εκπροσωπήσει τα συνολικά συμφέροντα της εργατικής τάξης. Έτσι, το ότι η σοσιαλιστική συνείδηση προσφέρεται στην εργατική τάξη «απέξω», δεν σημαίνει ότι αυτές οι ιδέες βρίσκονται έξω από την πραγματική κοινωνική ζωή και τους όρους ύπαρξης της εργατικής τάξης, αλλά, όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Λένιν, στο Τι να κάνουμε;, σημαίνει «…έξω από τον οικονομικό αγώνα, έξω από τη σφαίρα των σχέσεων των εργατών με τους εργοδότες. Ο μοναδικός τομέας απ’ όπου μπορούμε ν’ αντλήσουμε αυτή τη γνώση είναι ο τομέας των σχέσεων όλων των τάξεων και των στρωμάτων προς το κράτος, προς την κυβέρνηση, ο τομέας των αμοιβαίων σχέσεων όλων των τάξεων» (σ. 90). Μια παρόμοια κριτική προς τον οικονομισμό, δηλαδή την αντίληψη ότι η οικονομική πάλη οδηγεί στην προλεταριακή πολιτική, διατύπωσε και ο Τρότσκι, στην περίφημη μπροσούρα του «Τα Πολιτικά μας Καθήκοντα». Εκεί, αφού αντιπαρατίθεται στην αντίληψη ότι η συνείδηση της εργατικής τάξης αναπτύσσεται αυθόρμητα μέσα από τις σχέσεις μεταξύ εργοδοσίας-κεφαλαίου, υποστηρίζει ότι «…οι συνθήκες που ωθούν το προλεταριάτο σε μια συλλογική πάλη δεν βρίσκονται απλώς στο εργοστάσιο αλλά κυρίως στους γενικούς όρους της ύπαρξής του».7 Η ουσιώδης διαφωνία του Λένιν με τον Τρότσκι, το 1904, βρίσκεται στον πολιτικό συμφιλιωτισμό του δεύτερου με τους μενσεβίκους και στην επιμονή του πρώτου να δημιουργήσει ένα κόμμα, το οποίο θα αναπτύσσει τη συνείδηση της εργατικής τάξης, θα της εξασφαλίζει την πολιτική της ανεξαρτησία από την κυρίαρχη αστική ιδεολογία και τις πολιτικές της εκπροσωπήσεις, κόβοντας «…όλα τα νήματα που διαρκώς πλέκει η αστική τάξη ανάμεσα στο προλεταριάτο, …και την αστική “κοινή γνώμη”» (Σ. Μιχαήλ),8 και θα την καθιστά ηγεμονική δύναμη όλων των καταπιεσμένων. Βέβαια, παρά την προσχώρησή του, το 1917, στον μπολσεβικισμό και την παραδοχή του ότι όσον αφορά τη συγκρότηση του επαναστατικού κόμματος το δίκιο ήταν με το μέρος του Λένιν, εντούτοις όπως λέει ο Σ. Μιχαήλ, «…ο Τρότσκυ συνέχιζε να προβληματίζεται με την έμφαση που είχε δοθεί στο “Τι να κάνουμε;” στη “συνείδηση που μπαίνει από τα έξω”. Ακόμα και στα Τετράδια του 1933-1935 τη συγκαταλέγει στα “λάθη” που έκανε ο Λένιν… Ο προβληματισμός του Τρότσκι είχε να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την καουτσκική καταγωγή της έννοιας. Στον Κάουτσκι η αντίληψη ότι “ο σοσιαλισμός αναπτύσσεται από την αστική διανόηση που έρχεται σε ρήξη με την τάξη της και μπαίνει από τα έξω στο εργατικό κίνημα” δενόταν με την πατερναλιστική στάση της πνευματικής ελίτ της σοσιαλδημοκρατίας, που ολοένα αποξενωνόταν από την εργατική τάξη και κάλυπτε ιδεολογικά τις ιεραρχικές σχέσεις της διογκούμενης ρεφορμιστικής γραφειοκρατίας. …Η κοινωνιολογική ερμηνεία, που βλέπει το θέμα απλώς μέσα από τη σχέση διανόησης – εργατικής τάξης, καταλήγει να θέτει το πρόβλημα με όρους εξωτερικούς τον έναν στον άλλο και με μηχανική συσχέτιση μεταξύ τους. Πολιτικά μπορεί να οδηγήσει είτε στον διανοουμενίστικο ελιτισμό και τον πολιτικό “υποκαταστατισμό” είτε στον αντιδιανοουμενισμό και τον οικονομίστικο εργατισμό, είτε στον συνδυασμό και των δύο, όπως έγινε στην περίπτωση των σταλινικών Κομμάτων. Μέσα από αυτή την οπτική θα παραμείνει γρίφος και η θέση του ίδιου του Λένιν στο “Τι να κάνουμε;” ότι μέσα στο επαναστατικό Κόμμα η διάκριση διανοουμένων – εργατών εξαλείφεται».9 4. Το ζήτημα της κομματικής οικοδόμησης. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός 4.1. Η λενινιστική αντίληψη της θεωρίας του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού Σ’ αυτό το σημείο είναι αναγκαίο να επισημάνουμε ότι απ’ όλες τις συμβολές του Λένιν στη μαρξιστική σκέψη, η θεωρία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού είναι εκείνη που έχει δεχθεί την πιο ισχυρή αμφισβήτηση και την πιο δριμεία κριτική στο εσωτερικό της Αριστεράς. Πολλοί έχουν συνδέσει την αντίληψη του Λένιν για την κομματική οικοδόμηση με τον γραφειοκρατικό συγκεντρωτισμό και τις διοικητικές-κατασταλτικές μεθόδους της σταλινικής περιόδου, θεωρώντας ότι περιέχει στη βάση της τον σκληρό πυρήνα της γραφειοκρατικής λογικής.10 Όμως, κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από πουθενά. Απεναντίας, ο Λένιν λειτουργούσε με απόλυτα δημοκρατικό τρόπο και δεν χρησιμοποιούσε καμία οργανωτική φόρμα για να καταπνίξει τις διαφωνίες στο εσωτερικό του κόμματος. Μάλιστα, το 1903, έγραφε ότι είναι απαραίτητο να ανοίξουμε «…φιλόξενα τις στήλες του κομματικού οργάνου σε ανταλλαγή γνωμών…», εξασφαλίζοντας τη δυνατότητα σε ομάδες μέσα στο κόμμα που έχουν διαφορετικές απόψεις να τις εκθέτουν συστηματικά. Και για να γίνει αυτό θεωρούσε ότι το σύνολο του κόμματος είναι αναγκαίο να έχει στη διάθεσή του «…απολύτως όλο το υλικό για την αξιοποίηση των κάθε λογής διαφωνιών, των επιστροφών στον αναθεωρητισμό, των παραβάσεων της πειθαρχίας κ.λπ.». Τονίζει δε, αμέσως παρακάτω, ότι εκείνο που δεν πρέπει να κάνουμε ώστε να μην προκληθεί διάσπαση είναι να έχουμε «περισσότερη εμπιστοσύνη στην αυτοτελή κρίση όλης της μάζας των κομματικών στελεχών: αυτά και μόνο αυτά είναι ικανά να μετριάσουν την υπερβολική έξαψη των ομάδων που έχουν την τάση προς τη διάσπαση… …να μην κρύβουμε από το κόμμα τις αφορμές της διάσπασης που εμφανίζονται και μεγαλώνουν, να μην κρύβουμε τίποτε από τα περιστατικά και τα γεγονότα που αποτελούν αυτές τις αφορμές. Κάτι περισσότερο, να μην τα κρύβουμε όχι μόνο από το κόμμα, αλλά, όσο είναι δυνατόν, και από το κοινό που είναι ξένο προς αυτά… Πλατιά δημοσιότητα – να το πιο σωστό και μοναδικά ασφαλές μέσο για να αποφευχθούν όσες διασπάσεις μπορούν ν’ αποφευχθούν, για να περιοριστεί στο minimum η ζημιά από τις διασπάσεις εκείνες που έχουν γίνει αναπόφευκτες. …Οι εργάτες θα πάψουν να μας καταλαβαίνουν και θα μας εγκαταλείψουν σαν επιτελείο χωρίς στρατό, σε περίπτωση διασπάσεων για ασήμαντες διαφωνίες… Και για να μην μπορούν οι εργάτες να πάψουν να μας καταλαβαίνουν, για να διδαχτούμε κάτι κι εμείς, οι “καθοδηγητές”, από την πείρα που αυτοί απόχτησαν μέσα στην πάλη και από το προλεταριακό τους αισθητήριο – για όλα αυτά είναι ανάγκη οι οργανωμένοι εργάτες να μαθαίνουν να παρακολουθούν τις εμφανιζόμενες αφορμές της διάσπασης…».11 Βέβαια, παρ’ ότι η θεωρία του κόμματος νέου τύπου δεν ταυτίζεται με τη θεωρία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, εντούτοις η θεωρία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού αποτελεί μέρος της θεωρίας του κόμματος νέου τύπου. Επιπρόσθετα, είναι αναγκαίο να επισημάνουμε ότι ο Λένιν δεν έχει γράψει καμία θεωρητική μελέτη για το ζήτημα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, αλλά η αντίληψή του αυτή βρίσκεται διάσπαρτη μέσα σε διάφορα κείμενά του, τα οποία όμως θα πρέπει να τα λαμβάνουμε υπόψη, κάθε φορά, με βάση την ιστορική συγκυρία κατά την οποία διατυπώθηκαν. Σε γενικές γραμμές η αντίληψη του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού έχει δύο σκέλη: το δημοκρατικό, όπου αφορά το δικαίωμα του κάθε μέλους να συζητά, να αμφισβητεί και να ασκεί κριτική στην πολιτική γραμμή της ηγεσίας ή του κόμματος και το συγκεντρωτικό, όπου η μειοψηφία θα πρέπει να πειθαρχεί στις αποφάσεις της πλειοψηφίας, εφόσον αυτές έχουν ληφθεί κατόπιν δημοκρατικής συζήτησης, ώστε να επιτευχθεί η μέγιστη δυνατή συγκέντρωση δυνάμεων στη δράση. Εντούτοις, η μόνη συνοπτική αναφορά του Λένιν σχετικά με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό είναι το κεφάλαιο με τίτλο «Οι οργανωτικές βάσεις του κόμματος», το οποίο περιέχεται στο άρθρο «Η πλατφόρμα τακτικής για το ενωτικό Συνέδριο του ΣΔΕΚΡ»,12 όπου για πρώτη φορά έμπαινε στο καταστατικό του ενωμένου κόμματος η μπολσεβίκικη διατύπωση για τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Σύμφωνα με την άποψη του Ν. Μουσούρου, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός ως οργανωτικό σχήμα εμφανίζεται μετά την επανάσταση του 1905, παρ’ ότι η σταλινική αντίληψη του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού έχει παρουσιάσει τα βιβλία του Λένιν, Τι να κάνουμε;, καθώς επίσης το Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω, ως τα αποκλειστικά κείμενά του σχετικά μ’ αυτό το θέμα. Όμως, σ’ αυτά τα δύο βιβλία το ζήτημα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού δεν τίθεται καθόλου. Απεναντίας, αν κάτι καινούριο εγκαινιάζει ο Λένιν σ’ αυτά είναι η αντίληψή του για το κόμμα νέου τύπου. Ο λόγος που το ζήτημα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού δεν είχε τεθεί πριν από την επανάσταση του 1905 είναι, όπως πάλι επισημαίνει ο Μουσούρος, επειδή ο Λένιν δεν είχε ξεφύγει από την αντίληψη της μικρής ομάδας, της σχετικά αποκομμένης από τις μάζες, ένδειξη του ότι «…η αναγκαιότητα και ο ρόλος του μαζικού επαναστατικού κόμματος, ο ρόλος των μαζών, δεν έχει ακόμη συνειδητοποιηθεί από τον Λένιν. Η αφορμή για τη συνειδητοποίηση αυτή ήταν η επανάσταση του 1905, κατά τη διάρκεια της οποίας το ρωσικό κόμμα αύξησε φοβερά τη στρατολογία και επιρροή του και δέθηκε στενά με τις μάζες».13 Αν δεχτούμε τα προαναφερθέντα, τότε είναι δυνατό να συμπεράνουμε ότι αν για κάποιο λόγο θα μπορούσαμε, σήμερα, να επικαλεστούμε το οργανωτικό σχήμα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, θα ήταν με την προϋπόθεση να υπάρχει ένα μαζικό επαναστατικό κόμμα στενά δεμένο με τις μάζες. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι η επίκληση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ως εσωτερικού οργανωτικού καθεστώτος, από τις μικρές και αποκομμένες από την εργατική τάξη οργανώσεις της Αριστεράς, μόνο ως φάρσα μπορεί ιδωθεί. Διότι απλά αποκαλύπτεται ότι δεν έχουν καταλάβει τον ρόλο και τον λόγο της ύπαρξής τους, ο οποίος δεν είναι παρά προπαρασκευαστικός με σκοπό τη διαφώτιση, τη συζήτηση, την προπαγάνδα και την ταξική ενότητα και αλληλεγγύη. Όσον αφορά δε το Τι να κάνουμε;, ο ίδιος ο Λένιν στο κείμενό του με τίτλο «Πρόλογος στη συλλογή Μέσα σε 12 χρόνια»14 έλεγε ότι δεν είχε ποτέ την πρόθεση να αναγάγει τις διατυπώσεις αυτού του βιβλίου σε ένα είδος προγράμματος που να συνοψίζει ιδιαίτερες αρχές.15 Συγκεκριμένα, ο Λένιν, στον εν λόγω Πρόλογο αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «Το βασικό λάθος εκείνων που κάνουν σήμερα πολεμική ενάντια στο “Τι να κάνουμε;” είναι ότι αποσπούν τελείως αυτό το έργο από τη σύνδεσή του με μια συγκεκριμένη ιστορική κατάσταση, από τη σύνδεσή του με μια ορισμένη περίοδο ανάπτυξης του κόμματός μας, που τώρα από καιρό πέρασε στο παρελθόν» (σ. 107). Γι’ αυτό παρακάτω αναφέρει χαρακτηριστικά πως χρησιμοποίησε την έκφραση «…παραλυγίσαμε τη βέργα». Για να συμπληρώσει αμέσως μετά ότι «Στο “Τι να κάνουμε;” ισιώνεται η βέργα που τη στράβωσαν οι “οικονομιστές”,… και γι’ αυτό δεν είναι σωστό να εξετάζει κανείς το περιεχόμενο της μπροσούρας έξω από το καθήκον αυτό» (σ. 114). Κατά τον M. Lowy, ο Λένιν το 1921 θεωρούσε «ανεπιθύμητη» τη μετάφραση του εν λόγω βιβλίου σε ξένες γλώσσες, απαιτώντας η κάθε μετάφραση να συνοδεύεται τουλάχιστον από «ένα καλό σχόλιο ώστε να αποφευχθούν οι λαθεμένες εφαρμογές» (αναφέρεται στο Ν. Μουσούρου, 1979, σ. 47, στην υποσημείωση). 4.2. Η κριτική της λενινιστικής θεωρίας της κομματικής οικοδόμησης από τον Τρότσκι και ιδιαίτερα από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ Η πιο σκληρή κριτική στη λενινιστική οργανωτική φόρμα προήλθε από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, αλλά και από τον ίδιο τον Τρότσκι, ο οποίος συμπύκνωσε την πολεμική του προς τον Λένιν, λέγοντας ότι οι μέθοδοί του «…οδηγούν στο εξής: η οργάνωση του κόμματος υποκαθιστά το κόμμα, η κεντρική επιτροπή υποκαθιστά την οργάνωση του κόμματος και τελικά ένας “δικτάτορας” υποκαθιστά την κεντρική επιτροπή…».16 Η εν λόγω άποψη του Τρότσκι πήγαζε, όπως λέει ο D. Hallas, επειδή ήταν καχύποπτος απέναντι στο συντηρητισμό του κόμματος, ενώ αντίθετα πίστευε στην αυθόρμητη δράση της εργατικής τάξης. Θεωρούσε δε ότι αυτό το αυθόρμητο σάρωμα της επανάστασης είναι η μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη που μπορεί να σκοτώσει την κομματική ρουτίνα και να καταστρέψει το συντηρητισμό του κόμματος.17 Όσον αφορά την κριτική της Ρόζας Λούξεμπουργκ, η οποία ουσιαστικά πρωτοδιατυπώθηκε το 1904 στο κείμενό της «Συγκεντρωτισμός και Δημοκρατία ή Οργανωτικά ζητήματα της ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας», ξεκίνησε κάνοντας κριτική στο βιβλίο του Λένιν, Ένα βήμα Εμπρός, Δύο Βήματα Πίσω. Η Λούξεμπουργκ εκτιμούσε ότι ο Λένιν ήθελε να φέρει τις οργανωτικές μορφές των ιακωβίνων και των μπλανκιστών στο σοσιαλιστικό κίνημα. «Το σοσιαλιστικό κίνημα είναι το πρώτο, στην ιστορία των κοινωνιών που θεμελιώνονται στον ταξικό ανταγωνισμό, το οποίο βασίζεται στην οργάνωση και στην άμεση και αυτόνομη δράση των μαζών σε όλες τις φάσεις και σε όλη την πορεία του. Στη βάση αυτής της σχέσης η σοσιαλιστική δημοκρατία δημιουργεί έναν εντελώς διαφορετικό τύπο οργάνωσης από εκείνον των προγενέστερων σοσιαλιστικών κινημάτων, π.χ. των κινημάτων ιακωβινο-μπλανκικού τύπου. Ο Λένιν φαίνεται πως υποτιμά αυτό το ιστορικό γεγονός…»18. Βέβαια, η Λούξεμπουργκ δεν αμφισβητεί το γεγονός πως «…σε γενικές γραμμές υπάρχει μια συναφής προς τη σοσιαλδημοκρατία τάση συγκεντρωτισμού». Αλλά, όπως εξηγεί αυτό είναι απόρροια του καπιταλισμού, ο οποίος είναι συγκεντρωτικός από την ουσία του και γι’ αυτό η σοσιαλδημοκρατία «…έχοντας να αγωνισθεί εντός των πλαισίων της μεγάλης συγκεντροποιημένης αστικής πόλης είναι κατά βάθος εχθρική σε κάθε εκδήλωση ατομικισμού ή εθνικού φεντεραλισμού. Με αποστολή την έκφραση, στο χώρο ενός κράτους, των κοινών συμφερόντων του προλεταριάτου, ως τάξη, και την αντιπαράθεση αυτών των γενικών συμφερόντων σε όλα τα ιδιαίτερα ή ομαδικά συμφέροντα, η σοσιαλδημοκρατία έχει τη φυσική τάση να συνενώσει σε ένα μοναδικό κόμμα όλες τις ομαδοποιήσεις εργατών παρά τις υφιστάμενες διαφορές εθνικής, θρησκευτικής ή επαγγελματικής φύσης μεταξύ των μελών της ίδιας τάξης. …Τίθεται όμως ένα διαφορετικό ζήτημα, εκείνο του βαθμού του συγκεντρωτισμού που είναι κατάλληλος, λαμβάνοντας υπόψη τις συγκεκριμένες συνθήκες, για την εσωτερική λειτουργία της μοναδικής και ενοποιημένης ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας» (σσ. 39-40).19 Από τα προαναφερθέντα φαίνεται ότι η Λούξεμπουργκ ερμηνεύει διαφορετικά τον συγκεντρωτισμό απ’ ό,τι ο Λένιν, τον οποίο κατηγορεί ότι ο δικός του συγκεντρωτισμός είναι «…η απόλυτη και τυφλή υποταγή των τμημάτων του κόμματος στο κεντρικό όργανο και η επέκταση της εξουσίας του ως την εξώτερη περιφέρεια της οργάνωσης» (σ. 41). Ο σοσιαλδημοκρατικός συγκεντρωτισμός, υποστηρίζει η Λούξεμπουργκ, «…δεν θα έπρεπε να βασίζεται ούτε στην τυφλή υπακοή, ούτε σε μια μηχανική υπακοή των αγωνιστών προς το κέντρο του κόμματος. Άλλωστε, δεν είναι δυνατή η ύπαρξη στεγανών διαχωριστικών μεταξύ του συνειδητού προλεταριακού πυρήνα, σταθερά ενταγμένου στο κόμμα, και των περικείμενων στρωμάτων του προλεταριάτου… …Στην πραγματικότητα η σοσιαλδημοκρατία δεν συνδέεται με την οργάνωση της εργατικής τάξης. Είναι το ίδιο το κίνημα της εργατικής τάξης. Άρα, ο συγκεντρωτισμός της σοσιαλδημοκρατίας πρέπει να είναι ουσιαστικά διαφορετικής φύσης από τον συγκεντρωτισμό των μπλανκιστών. Δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό από την επιτακτική συγκεντροποίηση της θέλησης της συνειδητής και μαχητικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης σε σχέση με τα άτομα και τις ομάδες της. Είναι, τρόπος του λέγειν, ένας “αντισυγκεντρωτισμός” του διευθύνοντος στρώματος του προλεταριάτου, είναι η βασιλεία της πλειοψηφίας στο εσωτερικό του δικού του κόμματος» (σ. 43).20 Όμως, η Λούξεμπουργκ δεν κατηγορεί τον Λένιν μόνο για τον υπερσυγκεντρωτισμό που θέλει να επιβάλει στο κόμμα, αλλά και για «…τη μηχανική του αντίληψη για τη σοσιαλιστική οργάνωση». Αυτή η κατηγορία της Λούξεμπουργκ στηρίζεται στην αντίληψη ότι ο Λένιν εκθειάζει την παιδαγωγική επιρροή του εργοστασίου, που συνηθίζει το προλεταριάτο στην πειθαρχία και την οργάνωση. Η Λούξεμπουργκ θεωρεί ότι η εργατική τάξη δεν μπορεί να οργανωθεί κατά τα πρότυπα της συγκεντρωτικής και ιεραρχικής αστικής κοινωνίας, ούτε η απελευθερωτική δράση της μπορεί να στηρίζεται στην τυφλή πειθαρχία της βάσης προς την ηγεσία. Διότι μια τέτοια λειτουργία ουσιαστικά αναπαράγει την ήδη υπάρχουσα ταξική υποταγή του προλεταριάτου στο κεφάλαιο και δεν διαφέρει σε τίποτα από το πλαίσιο που καθορίζει η αστική εξουσία. Όπως παρατηρεί με πολύ καυστικό τρόπο η Λούξεμπουργκ, «Η πειθαρχία, όπως την αντιλαμβάνεται ο Λένιν, εντυπώνεται στο προλεταριάτο όχι μόνο μέσα από το εργοστάσιο, αλλά και από το στρατόπεδο και το σύγχρονο γραφειοκρατισμό, εν συντομία, από όλον τον μηχανισμό του συγκεντρωτικού αστικού κράτους. …Τι κοινό μπορεί να υπάρχει μεταξύ της καλορυθμισμένης ευπείθειας μιας καταπιεζόμενης τάξης και της οργανωμένης εξέγερσης μιας τάξης αγωνιζόμενης για την ολοκληρωτική της χειραφέτηση; Η εργατική τάξη δεν θα μπορέσει να αποκτήσει την αντίληψη μιας νέας πειθαρχίας, της αυτοπειθαρχίας ελεύθερης αποδοχής της σοσιαλδημοκρατίας, αν ξεκινήσει από την επιβαλλόμενη από το καπιταλιστικό κράτος πειθαρχία στο προλεταριάτο (υποκαθιστώντας απλώς την αυθεντία της αστικής τάξης με εκείνη μιας σοσιαλιστικής κεντρικής επιτροπής). Θα το κατορθώσει μόνον αν ξεριζώσει και την τελευταία ρίζα αυτών των συνηθειών υπακοής και δουλοπρέπειας. Από τα προηγούμενα, άλλωστε, συνάγεται ότι ο συγκεντρωτισμός με τη σοσιαλιστική σημασία, δεν θα μπορούσε να είναι απόλυτη έννοια, εφαρμοσμένη σε οποιαδήποτε φάση του εργατικού κινήματος. Θα πρέπει μάλλον να θεωρείται ως τάση, που γίνεται πραγματικότητα στο μέτρο και στο βαθμό της ανάπτυξης και της πολιτικής διαπαιδαγώγησης των εργατικών μαζών κατά τη διάρκεια του αγώνα τους» (σ. 44-45).21 Αυτή η διεισδυτική ανάλυση της Λούξεμπουργκ, όταν προσεγγίζει Τα οργανωτικά ζητήματα της ρώσικης σοσιαλδημοκρατίας, καταλήγει στην εξίσου διεισδυτική θέση που αφορά όχι μόνο τον συντηρητισμό και το «αλάθητο» των ηγεσιών, αλλά και το δικαίωμα που έχει η εργατική τάξη να δρα και να μαθαίνει μέσα από τα λάθη της: «Σ’ αυτή την προερχόμενη από φόβο επιθυμία εγκαθίδρυσης της κηδεμονίας μιας παντογνώστριας και παντοδύναμης κεντρικής επιτροπής, για την προφύλαξη ενός ακμαιότατου και πλήρους υποσχέσεων εργατικού κινήματος από μερικά σφάλματα, πιστεύουμε πως διακρίνονται τα συμπτώματα του ίδιου εκείνου υποκειμενισμού, που εμφανίστηκε αρκετές φορές στη σοσιαλιστική σκέψη της Ρωσίας. … Αλλά να που το Εγώ του Ρώσου επαναστάτη δεν καθυστερεί να κάνει πιρουέτες πάνω στο κεφάλι του και για μια ακόμη φορά αυτοανακηρύσσεται σε πανίσχυρο ιθύνοντα της ιστορίας και αυτή τη φορά στο πρόσωπο αυτής της υψηλότητας της κεντρικής επιτροπής του σοσιαλδημοκρατικού εργατικού κινήματος. Ο επιδέξιος ακροβάτης δεν αντιλαμβάνεται επίσης ότι το μόνο “υποκείμενο” στο οποίο ανήκει ο ρόλος του ηγέτη είναι το συλλογικό “εγώ” της εργατικής τάξης, που διεκδικεί αποφασιστικά για τον εαυτό της το δικαίωμα να υποπίπτει σε σφάλματα και να μαθαίνει τη διαλεκτική της ιστορίας. Και τέλος, ας το πούμε χωρίς περιστροφές: Τα σφάλματα που διαπράχθηκαν από ένα αληθινά επαναστατικό κίνημα είναι ιστορικά απείρως γονιμότερα και πολυτιμότερα από το αλάθητο της καλύτερης “κεντρικής επιτροπής”» (σσ. 63-64).22 4.3. Ποιο είναι το διακύβευμα σχετικά με τη θεωρία του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού Το ερώτημα, όμως, που τίθεται σχετικά με την αποδοχή ή όχι ενός δημοκρατικοσυγκεντρωτικού συστήματος λειτουργίας, είναι το εξής: τι γίνεται στην περίπτωση που υπάρχουν σοβαρές πολιτικές διαφωνίες και έχει ξεσπάσει κρίση στις γραμμές του κόμματος; Πάντως, η μέχρι τώρα εμπειρία έχει δείξει ότι καμία επίκληση της αρχής του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, όσο σαφής κι αν είναι διατυπωμένος στα καταστατικά των διαφόρων πολιτικών μορφωμάτων της Αριστεράς, δεν σώζει τα κόμματα και τις οργανώσεις από διασπάσεις και αποχωρήσεις, παρά μόνο η ανοχή στη διαφορετική άποψη, η οποία μπορεί να εκφραστεί μέσω ιδεολογικών τάσεων και φραξιών. Επιπλέον, η πίστωση χρόνου ούτως ώστε να φανεί στην πράξη ποια πλευρά έχει δίκιο ή άδικο και η θέληση να συζητηθούν δημοκρατικά οι διαφωνίες, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις προκειμένου να μείνει μια οργάνωση ενωμένη. Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες αστικής δημοκρατίας, η έμφαση στη δημοκρατική πλευρά των πραγμάτων είναι θεμελιώδης. «Αν, μετά από ελεύθερη συζήτηση, δεν υφίσταται συλλογική προσπάθεια και αμοιβαία εμπλοκή στο να βάλουμε όλες τις αποφάσεις στη δοκιμασία της πράξης, η δημοκρατία μιας οργάνωσης παραμένει τυπική “κοινοβουλευτική”. Περιορίζεται σε μια ανταλλαγή γνωμών χωρίς πραγματικές συνέπειες όπου ο καθένας συμμετέχει με τις πεποιθήσεις του χωρίς μια κοινή πρακτική δοκιμασίας της εγκυρότητας ενός πολιτικού προσανατολισμού» (D. Bensaid 2002). Λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα μπορούμε να πούμε ότι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν είναι πανάκεια και δεν προσφέρει καμιά έτοιμη λύση για τα πολιτικά και οργανωτικά προβλήματα, καθώς επίσης και για τα ζητήματα τακτικής που προκύπτουν κάθε φορά. Όπως πάλι λέει ο Ν. Μουσούρος (1979) «…ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός εξασφαλίζει το μάξιμουμ της αποτελεσματικότητας χάρη στο ότι προβλέπει την ενιαία δράση του κόμματος ως αποτέλεσμα της ιδεολογικής διαπάλης που διεξάγεται αέναα ανάμεσα στα ρεύματα, τις αποχρώσεις και τις αντιλήψεις που νομοτελειακά ενυπάρχουν σ’ ένα κόμμα μαζών. Ενιαία δράση ως αποτέλεσμα ιδεολογικής διαπάλης σημαίνει επίτευξη του μάξιμουμ συνειδητής δράσης. Ενιαία δράση ως αποτέλεσμα ιδεολογικής διαπάλης σημαίνει όμως επίσης την εξασφάλιση (από οργανωτικής πλευράς) της εγγύησης ότι η άποψη που πλειοψήφησε, και τελικά εφαρμόζεται στην πράξη από όλους, είναι και η άποψη η πιο σωστή, η πιο κοντά στα προβλήματα και τις επιθυμίες των μαζών. …το ρωσικό κόμμα επί Λένιν είναι κόμμα ζωντανό. Για τον Λένιν είναι σαφές ότι ένα κόμμα που θέλει να εκφράζει την εργατική τάξη και αποτελείται το ίδιο από χιλιάδες μέλη (αντίθετα με το μύθο που μιλάει για “μια φούχτα μπολσεβίκους που έκαναν την επανάσταση του 1917”, πρέπει να ειπωθεί ότι ο αριθμός των μελών του ρωσικού κόμματος απ’ το 1905 μέχρι το 1917, παρ’ όλη την παρανομία και τις διασπάσεις του, ποτέ δεν κατέβηκε κάτω απ’ τις 10.000) θα έχει αναπόφευκτα στο εσωτερικό του τάσεις και ρεύματα. Θα έχει, επομένως, διαρκώς προβλήματα. Προβλήματα που για να μην προξενήσουν τη διάλυση ή το μαρασμό επιβάλλουν την ύπαρξη στην κορυφή του κόμματος μιας ηγεσίας. Ηγεσίας ικανής να παίξει τον ρόλο όχι αστυνομικής ή διοικητικής αρχής αλλά ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗΣ» (σ. 132). «…Η τήρηση του καταστατικού απαιτεί μέλη συνειδητά, απαιτεί στην κορυφή του κόμματος καθοδήγηση επαναστατικού κόμματος και όχι μόνιμους υπαλλήλους, απαιτεί κόμμα αυτόνομο και όχι εξαρτημένο» (σ. 136). ……………………… http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=880&Itemid=29

    Σχόλιο από Θεσεις-2005 | 09/03/2015


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: