Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

(21-15)=6 ή… το αδιέξοδο της ατομικής τρομοκρατίας!

imgp2310__Καλώς ήρθες 1887 !

Στις 8 Μάρτη του 1887 εκτελέστηκε από όργανα του τσαρικού καθεστώτος ο Αλέξανδρος Ουλιάνοφ, οπαδός της ατομικής τρομοκρατίας και αδελφός του μετέπειτα αρχηγού των μπολσεβίκων Βλαδίμηρου Ίλιτς Λένιν. Αιτία υπήρξε η συμμετοχή του στην προετοιμασία δολοφονικής απόπειρας κατά του τσάρου Αλεξάνδρου του Γ’.

72fs06Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Εκτός από το χρόνο που πέρασε, άλλαξαν και οι ιεραρχήσεις. Ο θεσμικός ρόλος του τσάρου εξισώθηκε όπως φαίνεται με το θεσμικό ρόλο του πρώτου τυχαίου αστυνομικού που έτυχε να περιπολεί στα Εξάρχεια…

Έτσι ο ισολογισμός του αίματος πάει να έρθεi στα ίσα του.

15 χρονο σκότωσαν οι μπάτσοι… 20χρονο εμείς! Τι σημασία έχει το πρόσωπο και η μέθοδος; Αρκεί να είναι μέλος της ομάδας που βαρύνεται με τη συλλογική ευθύνη!

5647647654

Για την ιστορία:  Ο Αλέξανδρος Ουλιάνοφ ανήκε στους ναρότνικους, μια τάση αγροτιστών επαναστατών που θεωρούσαν ότι η ατομική τρομοκρατία αρκούσε για να  ανατραπεί το καθεστώς και να επιβληθεί ο σοσιαλισμός. Την άποψη αυτή αντιπάλεψε σκληρά ο Λένιν και επεξεργάστηκε  τη δικιά του θεωρία για την ταξική πάλη, που απέριπτε την ατομική τρομοκρατία και πρότεινε την οργανωμένη ταξική πάλη από τη μια και τη συγκρότηση της εργατικής πρωτοπορίας σ’ ένα Κόμμα Νέου Τύπου, που θα μπορούσε να αντιπαραταχθεί με αποτελεσματικότητα στους κρατικούς μηχανισμούς.

Βέβαια, ούτε κι αυτό το μοντέλο πήγε πολύ καλά στην ιστορία, γιατί το Κόμμα, αντί να επιτρέψει στην εργατική τάξη να ασκεί την εξουσία με τα εργατικά της συμβούλια (Σοβιέτ), κατέλαβε την εξουσία και δημιούργησε  μια νέα απάνθρωπη και εκμεταλλευτική γραφειοκρατική τάξη που βρήκε την αποθέωσή της στα Γκουλάγκ και στο πρόσωπο του Στάλιν, ενός νέου ιδιαιτέρως σκληρού τσάρου .

Για τη σύγκρουση του Λένιν με τη φιλοσοφία της ατομικής τρομοκρατίας και το ναροτνικισμό ας διαβάσουμε το παρακάτω απόσπασμα:

«Το έργο του Λένιν «Ποιοι είναι οι φίλοι του λαού και πώς καταπολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες», το 1894, αποτελεί σταθμό στη διάδοση του μαρξισμού στη Ρωσία και την ανάπτυξη της cf84cebfcebd-cebfcebacf84cf8eceb2cf81ceb7-cf84cebfcf85-1917-ceb1cf80ceb5cf85ceb8cf85cebdcf8ccebcceb5cebdcebfcf82-cf83cf84cebfcebd-ceb5επαναστατικής πάλης της εργατικής τάξης της Ρωσίας. Ταυτόχρονα, ρίχνει τη χαριστική βολή στο ναροντνικισμό. Ο Λένιν, πάντα, επιμένει στην προπαγάνδα και τη ζύμωση, εκλαϊκεύει το μαρξισμό στους εργάτες και ταυτόχρονα ο ίδιος δουλεύει για την ανάπτυξη του επιστημονικού σοσιαλισμού στη Ρωσία. Υπέβαλε σε κριτική την τακτική της ατομικής τρομοκρατίας, που είχε διαποτίσει τη θεωρία των ναρόντνικων. Ο Λένιν, τη θεωρούσε πολύ επιζήμια για το επαναστατικό κίνημα, διότι υποκαθιστούσε την οργανωμένη πάλη των μαζών με την πάλη των μεμονωμένων ηρώων. Επιπλέον, ήταν δείγμα έλλειψης πίστης απέναντι στο λαϊκό επαναστατικό κίνημα.

Επίσης, το έργο του «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία», θεμελιώνει το ρόλο και τις σχέσεις των τάξεων στη Ρωσία και αναδεικνύει τη δυνατότητα της μικρής, αλλά συγκεντρωμένης εργατικής τάξης, να ηγηθεί της επανάστασης. Επιπλέον, ανοίγει το δρόμο για τη συνένωση της επαναστατικής θεωρίας με το επαναστατικό κίνημα στη Ρωσία. Με αυτό το έργο, επίσης, ολοκληρώνει τη συντριβή των ναρόντνικων και των «οικονομιστών». Οι τελευταίοι, είναι η τάση εκείνη του εργατικού κινήματος που πίστευε πως η εργατική τάξη πρέπει να αγωνίζεται αποκλειστικά για την εκπλήρωση των οικονομικών και συνδικαλιστικών της αιτημάτων και να αφήνει παράμερα τον πολιτικό αγώνα.»   Από [ΕΔΩ]

M-π

5647647654

————————————————————————————–

H  eisagoγiki eikona proerxetai apo ena elektroniko paidiko paixnidi me titlo «Rome: Total War», pou nomizo oti tairiazei poli stin eikoniki kataskevi pou zoume

—————————————————————————————

5647647654

Τρομοκρατία και τρομοκράτες

Ενα φάντασμα στοιχειώνει την Ευρώπη…

«Κομμουνιστικό Μανιφέστο», Κ. Μαρξ – Φ. Ενγκελς

Για να μιλήσει κανείς για την τρομοκρατία πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσει τι σημαίνει. Και για να το κάνει πρέπει να δει ποιοι μιλούν γι’ αυτή και για ποιο λόγο.

Κάθε τρομοκράτης είναι τρομοκράτης κάποιου

Κάθε κράτος, κάθε οργανωμένη κοινωνία αντιμετωπίζει απειλές. Εχθρούς, εσωτερικούς ή εξωτερικούς. Επικίνδυνους ή ακίνδυνους. Κάποτε, κάποιοι αναγορεύονται σε δακτυλοδεικτούμενους εχθρούς του κοινωνικού συνόλου, όχι επειδή αποτελούν σημαντική απειλή, αλλά για να εκτονωθεί επάνω τους η όποια δυσαρέσκεια. Μερικές φορές, βέβαια, οι διωγμοί φέρνουν το αντίθετο αποτέλεσμα: οι χριστιανοί άργησαν ίσως, αλλά σε τριακόσια χρόνια κυρίευσαν από τα μέσα τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Συνήθως οι εχθροί αναφέρονται με το όνομά τους (είτε αυτό που χρησιμοποιούν οι ίδιοι για τον εαυτό τους είτε όχι): Ινδιάνοι (για τους λευκούς αποίκους), λευκοί (για τους Ινδιάνους), Μεσσήνιοι (για τους Σπαρτιάτες), Σπαρτιάτες (για τους Μεσσήνιους), αιρετικοί (για τους καθολικούς), παπικοί (για τους διαμαρτυρόμενους). Κομμουνιστές ή αναρχικοί για το αστικό καθεστώς.

Ολοι αυτοί αναγνώριζαν αν όχι το ίδιο όνομα, τουλάχιστον την ιδιότητά τους. Ακόμα κι όταν από φόβο κρύβονταν. Οι χριστιανοί ζωγράφιζαν ψάρια στο χώμα, κι οι αριστεροί, προδικτατορικά, έπαιρναν «Αυγή» από το περίπτερο, αλλά τη δίπλωναν μέσα σε άλλη εφημερίδα.

Μερικές φορές αυτό δεν συμβαίνει. Ο εχθρός δεν αναγνωρίζεται στο όνομα που του δίνεται. Πολύ αμφιβάλλω αν οι μάγισσες που έκαψε η Ιερά Εξέταση θεωρούσαν τον εαυτό τους μάγισσα. Και σίγουρα, κανέναν δεν έχω ακούσει να αυτοχαρακτηρίζεται τρομοκράτης. Τσετσένοι και Βάσκοι αυτονομιστές, Ερυθρές Ταξιαρχίες και Ορντινε Νουόβο, Χαμάς και Κου-Κλουξ-Κλαν, Αλ Κάιντα και Τίγρεις του Εϊλατ-Ταμίλ (Κεϋλάνης), και πολλοί άλλοι, έχουν χαρακτηριστεί τρομοκράτες. Αλλιώς όμως αποκαλούν τον εαυτό τους: Μάρτυρες του Αλλάχ, μαχητές της ελευθερίας, επαναστάτες εναντίον της (εθνικής ή ταξικής) καταπίεσης, υπερασπιστές των ιερών και οσίων, και άλλα πολλά, ανάλογα με την ιδεολογική τους τοποθέτηση. Το μόνο κοινό μεταξύ τους είναι η χρήση βίας, όλα τα άλλα ενδιαφέρουν. Τσουβαλιάζονται όμως στην ίδια ετικέτα, τρομοκράτες.(…)

(…) Βασική συνέπεια είναι ότι δεν υπάρχει αντικειμενικός ορισμός του τρομοκράτη. Η λέξη «τρομοκρατία» δεν έχει νόημα μόνη της, τουλάχιστον νόημα πολιτικό. Επειδή δεν έχει χρήση από μόνη της. Το νόημά της εξαρτάται άμεσα από αυτόν που τη χρησιμοποιεί. Εξαρτάται από τον ομιλητή. Παραποιώντας μια φράση του Ζαν-Πολ Σαρτρ περί Εβραίων, θα λέγαμε ότι τρομοκράτης είναι αυτός που οι αντίπαλοί του αποκαλούν τρομοκράτη.(…)

Η τρομοκρατία, συνώνυμη της βίας;

(…) Πολιτικά αόριστη, η λέξη τρομοκρατία δηλώνει πολιτική καταγγελία. Ας δούμε τι σηματοδοτεί νοηματικά.

– Τι σημαίνει τρομοκράτης; Αυτός που σκορπάει τρόμο.

– Πώς; Χρησιμοποιώντας βία.

Η βία είναι μέσα στη ζωή μας. Ολοι χρησιμοποιούμε βία, όταν σπάμε αβγά ή καρύδια, όταν σπρώχνουμε στην ουρά, όταν κουρδίζουμε το ξυπνητήρι για να μας ξυπνήσει πριν χορτάσουμε ύπνο, όταν με το ζόρι παίρνουμε το παιδί που παίζει να το λούσουμε. Περί βίας πρόκειται, αλλά θεωρείται βία αποδεκτή, ίσως και μη βία επειδή θεωρείται αποδεκτή, φυσιολογική (αν αυτό σημαίνει κάτι). Αρα η απάντηση γίνεται:

-Πώς; Χρησιμοποιώντας υπέρμετρη βία.

Προϋποθέτουμε, δηλαδή, ότι υπάρχει ένα όριο ανοχής στη βία. Οταν αυτό ξεπεραστεί, υπάρχει αντικοινωνική συμπεριφορά, η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί τρομοκρατική. (…)

(…) Οταν ο ομιλητής ασκεί εξουσία, συνήθως θεωρεί γνωστό το αποδεκτό όριο βίας. Μερικές φορές το καθορίζει, άλλες όχι: Αφήνοντας φλου τον ορισμό της αξιόποινης πράξης (και μάλιστα της τρομοκρατικής ενέργειας) απειλεί τους υποψήφιους παραβάτες. Απειλεί να εξασκήσει εναντίον τους βία, και μάλιστα νόμιμη βία, ακόμη κι όταν θεωρούν οι ίδιοι ότι δεν ξεπερνούν το κοινά αποδεκτό όριο. Είναι άραγε τρομοκρατία από πλευράς διαδηλωτών η σύγκρουση με τα όργανα της τάξης; Οι νομικοί μπορεί να αποφαίνονται ότι όχι, αλλά οι συλληφθέντες «τρομοκράτες» διαδηλωτές περνούν ώρες, μέρες ή και μήνες στα κρατητήρια μέχρις ότου το «όχι» κατακυρωθεί. (…)

(…) Φτάνουμε λοιπόν στο εξής παράδοξο: τρομοκράτης είναι όποιος καταφεύγει στην αθέμιτη βία, εάν είναι αντίπαλος. Οχι δικός μας. Ο δικός μας, βέβαια, είναι τρομοκράτης για τον αντίπαλο. Τρομοκράτης λοιπόν ο Σαντάμ για τον Μπους, αλλά κι ο Μπους για τον Σαντάμ. Τρομοκράτης η «17 Νοέμβρη» για την ελληνική έννομη τάξη και τους προστάτες της χώρας, αλλά τρομοκράτης για τη «17 Νοέμβρη» ο Σόντερς λόγω της συμμετοχής του στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας.

Βεβαίως, η Ιστορία συνήθως επικυρώνει την εκδοχή του νικητή: εγκληματίες πολέμου οι χιτλερικοί για το Αουσβιτς, όχι όμως οι Αμερικανοί για τη Χιροσίμα. Αλλά εάν ακολουθήσει κανείς αυτή την τακτική, κάθε άλλη διερεύνηση περισσεύει: Αρκεί να ταχθεί με το νικητή, να δεχτεί ότι τρομοκράτες είναι οι κακοί κι ότι οι κακοί είναι τρομοκράτες, και να στρατευθεί στον αγώνα εναντίον τους.

Οποιος όμως θέλει να καταλάβει κάτι παραπάνω, πρέπει να εγκαταλείψει τον φορτισμένο όρο «τρομοκρατία», και να μπει στην ουσία: να μιλήσει για τη βία, τις μορφές της, τα αποτελέσματά της και τις παρενέργειές της.

Βία και συναίνεση στην πολιτική

Θα ξεκινήσουμε από κάποιες κοινοτοπίες. Ξεχασμένες ίσως, αλλά κοινοτοπίες. Οπως ότι σε κάθε οργανωμένη κοινωνία οι άνθρωποι είναι άνισοι. Κι ότι η κοινωνία προσφεύγει στη βία και στη συναίνεση για να συνεχίσει να υπάρχει, και για να διατηρήσει τις συστατικές της ανισότητες.

Η αναλογία ανάμεσα στη βία και τη συναίνεση ποικίλλει. Σε προγενέστερες κοινωνίες με άκαμπτες ανισότητες, όταν η γέννηση σφράγιζε την κοινωνική θέση και τη μοίρα των ανθρώπων, και το μόνο που μπορούσε να προσμένει ένα φτωχός ήταν να γίνει υπηρέτης του άρχοντα αντί ζευγάς, η βία ήταν ο καθοριστικός παράγοντας. Η συναίνεση των απόκληρων ήταν άχρηστη, ο φόβος της βίας εξασφάλιζε την υποταγή τους. Κι όταν η ανισότητα γίνεται αδικαιολόγητη (όταν δεν υπάρχουν βάρβαροι επιδρομείς στον ορίζοντα ή όταν έχουν πια φύγει αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια, και οι άρχοντες στάθηκαν ανίκανοι να τους αναχαιτίσουν) αλλά και δυσβάσταχτη, η απάντηση στη βία είναι πάλι βία, βία ανατρεπτική. Σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο: ληστρικές συμμορίες, αγροτικές εξεγέρσεις, θρησκευτικοί πόλεμοι. Η παγκόσμια ιστορία είναι μια αλυσίδα βίας: Η βία είναι η μαμή της Ιστορίας.

Στη σημερινή κοινωνία, οι ανισότητες δεν είναι ανυπέρβλητες. Η γέννηση δεν καθορίζει απόλυτα το μέλλον. Σε ατομικό επίπεδο υπάρχει η δυνατότητα κοινωνικής ανόδου, και η ύπαρξη αυτοδημιούργητων επιφανών συμπολιτών μας έρχεται κάθε τόσο να μας το υπενθυμίσει. Πράγμα που βέβαια δεν μειώνει τις ανισότητες σε γενικό επίπεδο: αντίθετα, τις συντηρεί και τις αναπαράγει· αν πολλοί ελπίζουν στην κοινωνική άνοδο, ελάχιστοι την πραγματοποιούν στο ορατό μέλλον. Ετσι, η κοινωνική ανισότητα, στο μέτρο που τροφοδοτεί την ελπίδα, μετατρέπεται από παράγοντα ανατροπής σε παράγοντα κοινωνικής συνοχής.

Επομένως, η συναίνεση έχει το προβάδισμα απέναντι στη βία. Που δεν σημαίνει βέβαια ότι η θεσμική βία της κοινωνίας εξαλείφεται. Ακόμα και στις «ομαλότερες» καταστάσεις (ό,τι κι αν αυτό σημαίνει) υπάρχει ένα επίπεδο βίας και καταναγκασμού ανάμεσα στο κράτος και τους πολίτες, που θεωρείται «φυσιολογικό», ιδίως όταν αυτή εξασκείται πάνω σε «στιγματισμένες» ομάδες (φυλακισμένοι, μειονότητες κ.ά.). Δεν υπάρχει είδηση για βίαιη συμπεριφορά αν δεν ξεπεραστούν κάποια όρια. Ορια απολύτως ασαφή και οπωσδήποτε όχι ανεξάρτητα από την ιδιότητα του παθόντος: άλλη έκταση παίρνει η κακομεταχείριση ενός μετανάστη και άλλη μιας παράνομης βίλας στο Λαγονήσι.

Εκτός όμως από αυτή την ενδημική μορφή βίας, που διατηρείται ακόμα και στις λαμπρότερεςς στιγμές συναίνεσης, υπάρχει και η συστηματική καλλιέργεια της βίας σε μορφή αποθηκευμένη. Για το μη τυχόν, και όχι μόνο. Οπλα, αέρια, συστήματα ανίχνευσης και παρακολούθησης, μηχανήματα και ζώα, σκύλοι και δελφίνια εξοπλίζουν στρατούς και αστυνομίες σ’ όλες τις αναπτυγμένες χώρες. Κι όταν παλιώσουν και αντικατασταθούν, πουλιούνται (ή και χαρίζονται) σε τριτοκοσμικούς. Κι άμα λάχει, αν προκύψει (ή αν προκληθεί) κρίση, χρησιμοποιούνται κιόλας. Ωστε να μην αμφισβητείται η υπεροχή των πολιτισμένων πάνω στους απολίτιστους. ‘Η, αν χρειαστεί, πάνω στους πολιτισμένους ανταγωνιστές. Οπως είχε πει κι ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός, «αν θες ειρήνη προετοίμαζε τον πόλεμο».

Καταλήγουμε δηλαδή πάλι σε παράδοξο: ενώ η συναίνεση είναι γενικά επικρατέστερη απέναντι στη βία (τουλάχιστον στο εσωτερικό μιας κοινωνίας, αλλά όχι μόνον: η εξαγορά συνεργατών και η συντήρηση υποτελών συμμάχων εξασφαλίζουν ευρύτερες συναινέσεις) η βία μπορεί να φτάσει σε επίπεδα αποκαλυπτικής καταστροφής. Τα σύγχρονα όπλα μπορούν να αφανίσουν για αιώνες κάθε θηλαστικό του πλανήτη (για τις κατσαρίδες ή τις πεταλίδες δεν ξέρω), πράγμα που κανένας Ταμερλάνος ή Καλιγούλας δεν ήταν σε θέση να ονειρευτεί καν. Κι όμως η συναίνεση είναι πιο απαραίτητη παρά ποτέ για την επιβίωση του συστήματος. Και γι’ αυτό το λόγο η εξουσία δεν αρκείται να δείξει τον εχθρό της, της χρειάζεται να τον σπιλώσει επιπλέον. Δεν αρκείται στο «φανατικοί μουσουλμάνοι», τόσο γιατί θελει και μουσουλμάνους συμμάχους, αλλά κι επειδή τη βολεύει να τσουβαλιάσει όλους τους εχθρούς της, μουσουλμάνους ή όχι, ως τρομοκράτες (έστω κι ως δυνάμει τρομοκράτες, ως εχθρούς της κοινωνίας στο σύνολό της.(…)

(…) Ομως, μπορούμε να διατυπώσουμε τον γενικό κανόνα: η ελπίδα και ο φόβος είναι ανασχετικοί παράγοντες για την εκδήλωση (ανατρεπτικής) βίας. Εξέγερση, σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο, εμφανίζεται όταν η οργή ή η απελπισία ξεπεράσουν τον φόβο.

Ελλάδα: εξάρθρωση της τρομοκρατίας και επικοινωνιακά κουκουλώματα

Καιρός να έρθουμε στα δικά μας. Εξετάζοντας αυτό που ονομάστηκε τρομοκρατία στην Ελλάδα, οφείλουμε να επισημάνουμε πρώτα απ’ όλα μερικά προφανή γεγονότα που συνήθως αποσιωπούνται. Και πρώτα απ’ όλα το ότι δεν υπάρχει καμιά σύγκριση του «εδώ» με το «έξω», ούτε στην έκταση ούτε στις μεθόδους ούτε στο επιδιωκόμενο πολιτικό αποτέλεσμα. Πράγματι, ο αριθμός των νεκρών από το 1975 ώς σήμερα (ή ώς το 2002 που έγιναν οι συλλήψεις) με το ζόρι αγγίζει τους 30, ενώ συχνότατα ένα χτύπημα Τσετσένων, Βάσκων ή ισλαμιστών ξεπερνάει αυτό τον αριθμό. Επειτα, οι ανθρωποκτονίες αφορούν επιλεγμένους στόχους με συμβολικό χαρακτήρα και όχι μαζικούς στόχους τυφλών χτυπημάτων. Τρίτον, οι ενέργειες των μεν εντάσσονται σε μια στρατηγική φθοράς του αντιπάλου, στην εμπροσθοφυλακή ή στα μετόπισθεν, με πολιτική επιδίωξη την απόσυρσή του, άρα την απελευθέρωση της πατρίδας ή των ιερών τόπων· ενώ στα καθ’ ημάς τέτοιο θέμα δεν υπάρχει: οι ενέργειες έχουν κυρίως συμβολικό-επικοινωνιακό χαρακτήρα.

Επόμενη διαπίστωση είναι ότι το κράτος εξάρθρωσε την «τρομοκρατία» όταν αυτή είχε ήδη ηττηθεί πολιτικά. Οι περισσότερες οργανώσεις ένοπλης βίας υπήρξαν εφήμερες. Απ’ αυτές που είχαν διαχρονική παρουσία, ο ΕΛΑ είχε δηλώσει ότι σταματάει τη δράση του το 1995 έχοντας ήδη μειωμένη δραστηριότητα από καιρό. Και η Ε.Ο. 17Ν είχε σαφώς μειωμένη δράση τα τελευταία χρόνια, όπως δείχνουν και οι αριθμοί: ενώ η οργάνωση διέπραξε 23 ανθρωποκτονίες σε 27 χρόνια, δηλαδή σχεδόν μία το χρόνο, οι τελευταίες απέχουν τρία χρόνια μεταξύ τους (1994-1997-2000).(…)

(…)Η «τρομοκρατία», δηλαδή, είχε ήδη ηττηθεί πολιτικά όταν εξαρθρώθηκε το 2002 (φυσικά κανείς δεν ξέρει, και δεν μπορεί βάσιμα να επιχειρηματολογήσει, για το πόσο θα είχε ακόμα διαρκέσει -και ποια θα ήταν- η δράση της 17Ν αν δεν είχε σκάσει η μπόμπα στα χέρια του Ξηρού· το ότι το οπλόστασιό της ήταν ανέπαφο δεν σημαίνει ότι θα είχαμε έξαρση, γιατί ανέπαφο ήταν ήδη, κι όμως είχαμε κάθετη μείωση της δραστηριότητάς της για μια δεκαετία, και πλήρη έλλειψη ανθρωποκτονιών μετά τις συλλήψεις): ο εχθρός ήταν στο έδαφος και δεν απειλούσε το καθεστώς. (…)

Με αυτά υπόψη, οι θριαμβευτικοί διθύραμβοι για την εξάρθρωση της 17Ν φαίνονται σκέτες μεγαλοστομίες. Ενώ για τον ΕΛΑ δεν είναι παρά γελοιότητες, γελοιότητες τραγικές: άνθρωποι καταδικάστηκαν σε εξοντωτικές ποινές χωρίς στοιχεία, για λόγους σκοπιμότητας, για να χτυπηθεί μια οργάνωση που αποτελούσε ιστορικό παρελθόν: «πάει ο νεκρός στον πόλεμο, να ξανασκοτωθεί»…

(…) Συνέπεια των προηγούμενων είναι ότι η «εξάρθρωση της τρομοκρατίας» δεν ήταν μια πολιτική νίκη επί της «τρομοκρατίας», αλλά μια μάχη που δόθηκε σε επικοινωνιακό επίπεδο, με διπλό στόχο: προς τους εξωτερικούς μας προστάτες για να τους πείσει ότι είμαστε αξιόπιστοι σύμμαχοι, και προς τον ελληνικό λαό για να τον συσπειρώσει στο πλαίσιο της έννομης τάξης. Οι μεθοδεύσεις και οι τυμπανοκρουσίες είχαν και σαν παράπλευρο (ή μήπως επιδιωκόμενο;) αποτέλεσμα την αποσιώπηση κάθε ουσιαστικού (δηλαδή μη σεναριολογικού) προβληματισμού γύρω από την τρομοκρατία (δηλαδή τη βία εντός κοινωνίας). Διότι όταν η εξουσία δημιουργεί προκατασκευασμένους ενόχους και καταρρακώνει η ίδια τη νομιμότητα του πολιτεύματος, τα υπόλοιπα φαντάζουν ψιλά γράμματα(…)

(…) Μετά τη Μεταπολίτευση η ενδημική βία διατηρήθηκε· αυξήθηκε μάλιστα καθώς νομιμοποιήθηκαν οι διαδηλώσεις, ενώ τα πρόσωπα δεν άλλαξαν στους μηχανισμούς καταστολής. Λίγες εβδομάδες μετά την πτώση της χούντας ξανάγινε λόγος για βασανιστήρια από την Αστυνομία (στο Αλιβέρι). Χημικά και δακρυγόνα, συλλήψεις και κακοποιήσεις διαδηλωτών ξαναμπήκαν στην ημερήσια διάταξη. Υπήρξαν μέχρι και νεκροί σε διαδηλώσεις (Κουμής, Κανελλοπούλου), σε επιδρομές της Αστυνομίας σε σπίτι (Τσιρώνης), σε εκπυρσοκροτήσεις αστυνομικού όπλου (Καλτεζάς, ετών 17). Και πίσω απ’ όλα, ορατή η απειλή νέας δικτατορίας -άσχετο αν δεν πραγματοποιήθηκε.

Σε αυτό το σκηνικό υπήρχαν δυνάμεις που είχαν ενεργοποιηθεί και ριζοσπαστικοποιηθεί από την εποχή της δικτατορίας, μέσα στο φοιτητικό κίνημα. Ατομα που είχαν ιστορικά δικαιωθεί, σύμφωνα με την επίσημη φρασεολογία, αλλά που αισθάνονταν βαθιά ανικανοποίητα γιατί η αλλαγή που ήθελαν δεν ήταν αυτή που ήρθε. Ανθρωποι που έγιναν αριστεροί επειδή θέλησαν να αλλάξουν τη μοίρα τους, και που δεν εντάχθηκαν στη συντεταγμένη Αριστερά. Γιατί αυτοί δεν θέλησαν ή γιατί αυτή δεν μπόρεσε. (…)

Πράγματι, η συντεταγμένη Αριστερά είχε από καιρό παραιτηθεί από το όραμα μιας άλλης κοινωνίας, όραμα που να καθορίζει τις πολιτικές της επιλογές, στρατηγικές ή τακτικές. Η βασική πολιτική της επιδίωξη ήταν να αναγνωριστούν οι αριστεροί σαν ισότιμοι πολίτες, κι αυτό είχε αρχίσει να υλοποιείται.

(…) Ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής, αυτό το δυναμικό κατακερματίστηκε σε μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες, ενώ άλλοι έμειναν ανένταχτοι. Κάποιοι πρέπει να σχημάτισαν τις οργανώσεις ένοπλης βίας, τις λεγόμενες τρομοκρατικές, ως απάντηση στη θεσμική βία. Αυτή τουλάχιστον είναι η δική μου εκτίμηση.

Το ποιοι έκαναν αυτό το βήμα είναι θέμα ψυχολογίας, όχι πολιτικής. Διότι το πέρασμα στην πράξη έχει μια τελείως προσωπική διάσταση. Οσο κι αν επαναλαμβάνουν οι θεωρίες ότι η βία φέρνει βία, δεν μπορούν να προβλέψουν με ακρίβεια τη στιγμή που γίνεται αυτό. Διότι είναι θέμα απόφασης, και οι παράγοντες που την καθορίζουν αστάθμητοι. (…)

Πολιτική αποτίμηση των οργανώσεων ένοπλης βίας

(…) Μένει να εξετάσουμε την πολιτική διάσταση αυτών των οργανώσεων, το τι ήθελαν και τι κατάφεραν. Τόσο οι αναλύσεις της κοινωνίας όσο και οι οραματικοί πολιτικοί στόχοι δεν τις διαφοροποιούν αισθητά μέσα στο φάσμα της μαρξιστικής Αριστεράς. Αυτό που τις ξεχωρίζει, παρά τις μεταξύ τους διαφορές, είναι η πρακτική τους, δηλαδή η χρήση της βίας. Και ο ρόλος που αποδίδουν σ’ αυτή.

Η λογική τους είναι η λογική της παραδειγματικής πράξης: δείχνουμε στο λαό ότι ο εχθρός δεν είναι άτρωτος, ότι οι λαϊκές δυνάμεις μπορούν να οργανωθούν και να του καταφέρουν χτυπήματα και όταν αυτό γενικευθεί τότε μπορεί να γίνει η επανάσταση. Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η άποψή τους: ένοπλη προπαγάνδα, όχι μόνο των όσων λένε, αλλά και των όσων κάνουν. Προφανώς θεωρούν ανέφικτη την ειρηνική μετάβαση στο σοσιαλισμό. Θεωρούν τον εαυτό τους κάτι σαν προκεχωρημένο φυλάκιο κάποιου μελλοντικού επαναστατικού στρατού που κάποτε θα δημιουργηθεί, χωρίς όμως να δηλώνουν ότι αποτελούν πρωτοπορία. Διεξάγουν έναν πόλεμο φθοράς στο σύστημα, αλλά η φθορά αυτή είναι αμελητέα (με αυτούς τους ρυθμούς θα χρειάζονταν χιλιάδες χρόνια για να σκοτώσουν όλους τους «κακούς»). Προσμένουν λοιπόν να αγκαλιαστούν κάποτε από το λαϊκό κίνημα, φροντίζουν οι ενέργειές τους να μην έρχονται σε αντιπαράθεση με τους μαζικούς αγώνες, έχοντας συχνές αναφορές σ’ αυτούς, φροντίζουν το επίπεδο βίας που χρησιμοποιούν να μην ξεπερνάει κάποια όρια (κατά τη δική τους εκτίμηση), και δεν παραλείπουν να παρουσιάζουν απόψεις πάνω σε πολλά θέματα. Μ’ άλλα λόγια, ασκούν πολιτική.

Οπως όμως είδαμε, η προσδοκία τους διαψεύστηκε. Επειτα από κάποια φάση πολλαπλασιασμού των οργανώσεων και των ενεργειών, ακολούθησε ύφεση και σχεδόν σιωπή. Μια ατυχία (η έκρηξη του Πειραιά) ήταν αρκετή για να εξαλείψει την τελευταία δραστήρια οργάνωση: ο Κουφοντίνας παραδόθηκε στις αρχές αναγνωρίζοντας την ήττα της 17Ν. Το παράδειγμά τους δεν γενικεύτηκε, ο λαός δεν τους ακολούθησε, η επανάσταση δεν έγινε. Το στοίχημα που είχαν βάλει με την Ιστορία το έχασαν.

Παρόλο όμως που έχασαν, το ίχνος τους στην Ιστορία το άφησαν. Ας δούμε ποιο ήταν αυτό, πέρα από τον πόνο στις οικογένειες των θυμάτων, τον πονοκέφαλο (αλλά και τις ευκαιρίες για μπίζνες ή για καριέρα) των διωκτικών αρχών, το τρίξιμο των δοντιών των Προστάτιδων Δυνάμεων και την πολιτική αμηχανία της επίσημης Αριστεράς. Πέρα από το αυτονόητο ότι χρησιμοποιήθηκαν ως πρόσχημα για την ενίσχυση των κατασταλτικών δυνάμεων και θεσμών (αυτονόητο, αλλά ισχνό: τόσο η 21η Απριλίου όσο και ο πόλεμος του Ιράκ δείχνουν ότι σε κρίσιμες περιστάσεις τα προσχήματα είναι άχρηστα).

Το κύριο χαρακτηριστικό ήταν ότι απέκτησαν όχι μιμητές, αλλά οπαδούς. Οι παραδειγματικές πράξεις δεν αποτέλεσαν τελικά παράδειγμα, αλλά θέαμα που κόλλαγε σε αρχέτυπα: Τσακιτζής, Ζορό, Ρομπέν των Δασών. Ανεξάρτητα από τις επαναστατικές τους προθέσεις, η κοινωνία του θεάματος τους τοποθέτησε στο ρόλο του τιμωρού εκδικητή που τους ταίριαζε γάντι. Εφ’ όσον η πρακτική τους δεν γενικεύθηκε, μυθοποιήθηκαν. Κι ο τηλεθεατής λαός ήταν καταχαρούμενος που κάποιοι σκότωναν τους κακούς χωρίς να χρειαστεί ο ίδιος να βάψει τα χέρια του με αίμα, ούτε καν να σηκωθεί από την πολυθρόνα του. Μέσα στο πλαίσιο της κοινωνίας του αδύναμου ατόμου απέναντι στο παντοδύναμο κράτος, φαινόταν ανακουφιστικό κάποιοι ασύλληπτοι να καταρρακώνουν αυτή την παντοδυναμία και να γίνονται φρένο στους ισχυρούς. Και ο μύθος λειτούργησε και προς την αντίπερα όχθη: ενώ, με έναν νεκρό το χρόνο, ο κίνδυνος να χτυπηθεί κανείς από τους «τρομοκράτες» ήταν απειροελάχιστος σε σχέση με τον κίνδυνο τροχαίου, η απειλή έγινε αισθητή, μέχρι σημείου να υπάρξουν και επιτήδειοι «ασφαλιστές» για πρόληψη τρομοκρατικού χτυπήματος.

Γι’ αυτό, εξάλλου, ήταν τόσο σημαντική η επικοινωνιακή πλευρά της εγχώριας αντιτρομοκρατικής σταυροφορίας. Επρεπε να χτυπηθεί ένας μύθος, κι ο μύθος μόνο με μύθο χτυπιέται: όπως οι εκπεσόντες άγγελοι έγιναν διάβολοι, έτσι και η κοινωνία του θεάματος έδωσε στους τιμωρούς άλλο ρόλο, αυτόν του στυγερού δολοφόνου. Και σε γενικές γραμμές, πάλι χάρηκε ο τηλεθεατής λαός. Γιατί ο τηλεθεατής λαός δεν έχει υπερβολικές απαιτήσεις. Αρκεί η παράσταση να συνεχίζεται.

Εληξε λοιπόν η «τρομοκρατία» στην Ελλάδα; Προφανώς ναι, με τη μορφή που μέχρι τώρα ξέραμε. Ισως επειδή η Ελλάδα πλούτισε -ή μάλλον οι άλλοι φτώχυναν- κι αντί να εξάγει μετανάστες τώρα εισάγει. Βέβαια κανείς δεν εγγυάται τι θα γίνει αν η ενδημική θεσμική βία ξεπεράσει κάποια όρια. Κι αυτά τα όρια δεν τα καθορίζει κανένας αναλυτής, κανένας διανοούμενος, παρά μόνον το πετσί αυτών που υφίστανται τη βία.

Και δεν χρειάζεται βέβαια να θριαμβολογούμε για τη νίκη της κοινωνίας μας επί της τρομοκρατίας. Κανένα πρόβλημα δεν έλυσε αυτή η «νίκη», και προβλήματα υπάρχουν μπόλικα. Ούτε δικαιώθηκε η επίσημη Αριστερά επειδή επιβίωσε οργανωτικά, ενώ οι οργανώσεις ένοπλης βίας έσβησαν: γιατί σκοπός της Αριστεράς δεν είναι η επιβίωσή της, αλλά η αλλαγή της κοινωνίας. Ή μήπως όχι πια;

ΒΕΝΙΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
ang@math.ntua.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 30/07/2005

————————————————————-

Εκτός από την Ελλάδα, που ο δείκτης του χρόνου φαίνεται ότι έχει κολλήσει στο ’75, ο υπόλοιπος κόσμος αντιμετωπίζει διαφορετικές μορφές τρομοκρατίας με κύριο φορέα το μεσαιωνικό ισλάμ. Για το φαινόμενο της σύγχρονης ισλαμικής τρομοκρατίας  [EΔΩ]. Για τη συνομωσιολογία και την καταστροφολογία, που ανθεί αυτές τις μέρες στη φαιδρά χώρα μας, δείτε την ανάρτηση «Το Ράϊχσταγ καίγεται;«  στις Θεαμαπάτες…. Εννοείται βέβαια, ότι σκληρότερη μορφή τρομοκρατίας είναι αυτή που ασκείται από βίαια κράτη, όπως το Ισραήλ (ενάντια στους Παλαιστίνιους), η Τουρκία (ενάντια στους Κούρδους, στις θρησκευτικές μειονότητες, στην Αριστερά), οι ΗΠΑ (παλιότερα με τη δημιουργία μπανανιών και σήμερα με την πολιτική τους στην Εγγύς Ανατολή και την Κεντρική Ασία), η Ρωσία (στην Τσετσενία), το Σουδάν (εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών του Νταρφούρ)….

————————————————————-

5647647654

Advertisements

05/01/2009 - Posted by | -παράνοια, -Ανόητοι, -Αναρχία, -Διάφορα, -Ιδεολογικά, -Κομμουνισμός, Αναρχικοί

17 Σχόλια »

  1. […] (20-15)=5 � �� �������� ��� ���������������������!���� �� https://pontosandaristera.wordpress.com […]

    Πίνγκμπακ από από το syriza-vyrona.pblogs.gr | 05/01/2009

  2. Στις 8 Μάρτη του 1887 εκτελέστηκε από όργανα του τσαρικού καθεστώτος ο Αλέξανδρος Ουλιάνοφ, οπαδός της ατομικής τρομοκρατίας και αδελφός του μετέπειτα αρχηγού των μπολσεβίκων Βλαδίμηρου Ίλιτς Λένιν. Αιτία υπήρξε η συμμετοχή του στην προετοιμασία δολοφονικής απόπειρας κατά του τσάρου Αλεξάνδρου του Γ’.

    Υπάρχει ένα παλιό κρύο ανέκδοτο των Λενινιστών για τον αδερφό του Λένιν και τον Λένιν.

    Λέει, πιάνουν τον Αλέξανδρο Ουλιάνοφ και τον πάνε μπροστά στον Τσάρο (που έχει όμως διαβάσει ιστορία).
    Τους ρωτάει τι έκανε.
    Του απαντούν οτι έβαζε βόμβες και κάνει γενικά πράξεις ατομικής τρομοκρατίας.
    Τότε ο Τσάρος τους λέει : «Αφήστε αυτόν. Πιάστε τον αδερφό του».

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 06/01/2009

  3. Δεν πρόλαβα ακόμα να διαβάσω το κείμενο -αλλά ποστάρω μόνο και μόνο για να χαιρετίσω θερμά τους θιασώτες του Rome: total war!!!
    (αν κι εγώ έχω κολλήσει με το Medieval: total war II)..

    Σχόλιο από regimientocinqo | 06/01/2009

  4. Όπως και η ιστορία μας έχει διδάξει, το οφθαλμών αντί οφθαλμού, ήταν πάντα ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι!

    Σχόλιο από N.Ago | 06/01/2009

  5. Και ακόμα πιο ενδιαφέρον θα είναι να βρούμε το ποιός έβγαλε τον δεύτερο οφθαλμό…

    Σχόλιο από planitas | 07/01/2009

  6. Μόλις που κλείνει ένας μήνας από την δολοφονία του Αλέξη στις 6 του Δεκέμβρη και τις επόμενες ημέρες-ώρες θα διαβάσουμε την προκήρυξη αυτών που αναλαμβάνουν την ευθύνη για την επίθεση με καλάσνικωφ ενάντια στα ΜΑΤ μπροστά στο υπουργείο πολιτισμού.
    Ελπίζω να μην είναι σαν εκείνη την «μούφα» που έβγαλε στον αέρα ο «Δημοσιογράφος» μετά την επίθεση στο λεωφορείο των ΜΑΤ στο Γουδί έτσι ώστε να βγάλουμε κανένα συμπέρασμα περί τίνος πρόκειται.
    Μπορούμε ίσως να βγάλουμε κάποια πρώτα συμπεράσματα σχετικά με τα αποτελέσματα αυτής της ενέργειας. Τώρα και στο μέλλον..

    Ποιος χάνει από αυτήν την ενέργεια ?

    Ο νεαρός αστυνομικός, μπάτσος αν προτιμάτε. Εύχομαι να μην συμβεί το απευκταίο και το χάσιμο του να περιοριστεί στην τρομάρα που πήρε αυτός και οι δικοί του άνθρωποι.
    Πέραν αυτού τι ? Μήπως το χτύπημα αφορούσε ανώτατο αξιωματικό της αστυνομίας υπεύθυνο για τις φασιστο καουμπόικες νοοτροπίες στην αστυνομία ? Μήπως σκιάχτηκαν οι ανώτεροί του ? Μήπως η πολιτική ηγεσία της αστυνομίας τρομοκρατημένη αποφάσισε να αφοπλίσει τα ΜΑΤ ? Τίποτε απ’ όλα αυτά.

    Το κίνημα. Αυτό που όμοιό του δεν ξαναείδαμε, αυτό «.. που για να το συνειδητοποιήσεις έπρεπε πρώτα να χτυπηθείς, μετά να υποψιαστείς και στο τέλος να καταλάβεις..»,
    αυτό που μας έκανε στα μάτια των παιδιών «.. να δούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν..».
    Αυτό που ταρακούνησε δεκάδες πόλεις και χωριά στην χώρα αλλά και συγκίνησε πολλούς έξω από αυτήν.
    Αυτό για το οποίο κάποιοι είπανε : «..Εξεγερμένη Ελλάδα… δέξου τον σεβασμό μας..».
    Αυτό που την πιο όμορφη λέξη δεν την έχει πεί ακόμα.
    Το τραγούδι της φωτιάς και του ήλιου.

    Ποιοι κερδίζουν, ποιοι χαίρονται ?
    Όλοι αυτοί που τρομάξανε τον Δεκέμβρη.
    Αυτόν τον Δεκέμβρη που δεν τον είχανε προβλέψει. .
    Οργανώσεις , κόμματα, και άτομα….θλιβερά που όλον αυτόν τον καιρό δεν ξέραν άλλο να πούνε από κουκούλες, κωλόπαιδα και κωλοπαιδισμούς.
    Τους σπάσανε την «τζαμαρία», σε άλλους πέταξαν κι ένα τζάμι από καθρέφτη…..τρόμαξαν με τον εαυτό τους…..όταν βγάζουν την κουκούλα βλέπουν την φάτσα λυσσασμένου σκυλιού ,της ύαινας και του γύπα…μερικοί δε του τσαλαπετεινού και της κότας…..
    Αυτοί χαίρονται, (φοβούμαι και πως κερδίζουν…κι ας το απεύχομαι..) θα έχουν να πουν άλλα τόσα…… έμποροι της πατρίδας, αξιολύπητα δεκανίκια, πρόστυχοι υποθηκοφύλακες του αύριο, φτηνιάρηδες μμέδες, άθλιοι χειριστές πληκτρολογίων……
    Κουκούλες , κωλόπαιδα, κωλοπαιδισμοί…. κι αλλοίμονο σε όποιον σηκώσει κεφάλι…
    Για αυτούς έστρωσε χαλί το καλάσνικωφ….γι’ αυτούς που τώρα θα σημαδέψουνε στο μυαλό…. γι’ αυτούς που μίσησαν τον Δεκέμβρη…και κάθε Δεκέμβρη..

    Δεν γνωρίζω τι θα λέει η «ανάληψη ευθύνης».
    Πάντως αν δεν είναι βαλτοί είναι σίγουρα ηλίθιοι…

    Σχόλιο από bocek | 07/01/2009

  7. «Επαναστατικός Αγώνας»: Η νέα τρομοκρατική μυθολογία

    Οι καθεστωτικοί μηχανισμοί και οι μυστικές υπηρεσίες αναβιώνουν ένα νέο τρομοκρατικό μύθο, στα πρότυπα της «17Ν»:Τον «Επαναστατικό Αγώνα»!!!

    Μόνο που αυτή την απάτη της «αριστερής», «ατομικής τρομοκρατίας», δεν μπορούν να την περάσουν, σήμερα, εύκολα στον ελληνικό λαό. Οι πλούσιες εμπειρίες και τα φιάσκα των κατασκευασμένων οργανώσεων (17Ν-ΕΛΑ) έχουν οξύνει το πολιτικό κριτήριο.

    Ο ελληνικός λαός πλέον γνωρίζει, έστω και αν δεν μπορεί να το τεκμηριώσει θεωρητικά, αυτό που δεν μπορούν να αντιληφθούν κάποιοι αλλοτριωμένοι διανοούμενοι αριστερίζοντες: ότι η τρομοκρατία αποτελεί σήμερα ένα από τα πλέον προνομιούχα μέσα άσκησης πολιτικής των μηχανισμών της καπιταλιστικής εξουσίας, ιδιαίτερα της πλανητικής εξουσίας των ΗΠΑ και των μυστικών της υπηρεσιών.

    Όσοι μιλούν σήμερα με την παλιά συνταγή της «ατομικής τρομοκρατίας» είναι ή βαθιά νυχτωμένοι ή παπαγαλάκια του καθεστώτος και «εγκάθετοι» ιμάντες των μυστικών υπηρεσιών.

    «Ατομική τρομοκρατία», στη συνταγή της παλιάς «αριστερής τρομοκρατίας» δεν μπορεί, σήμερα να υπάρξει, ούτε αντικειμενικά, ούτε υποκειμενικά.

    Αντικειμενικά γιατί απουσιάζουν εκείνες οι προϋποθέσεις που οι αριστεροί αγωνιστές, κάτω από σκληρούς όρους παρανομίας (δικτατορίες κ.λπ) οδηγούνται σε συνωμοτική δράση.

    Υποκειμενικά, γιατί οι πράξεις μιας «κλειστής» συνωμοτικής ομάδας καθορίζονται από τους πραγματικούς πολιτικούς όρους του λαϊκού κινήματος και δεν έχουν μεγάλη διάρκεια: Ή εξαρθρώνονται τάχιστα, ή διαλύονται εσωτερικά, ή, και το πιθανότερο, περνάνε κάτω από την καθοδήγηση των μυστικών υπηρεσιών.

    Αυτή η παλιά συνταγή της «ατομικής τρομοκρατίας», σήμερα χρησιμοποιείται σαν άλλοθι για την κατασκευή τρομοκρατικών ομάδων από τις μυστικές υπηρεσίες: «αριστερό» φύλλο συκής και «αριστερή» υπογραφή ομάδων των μυστικών υπηρεσιών.

    Όποιος, σήμερα, δεν ξεσκεπάζει αυτή την απάτη της αριστερής δήθεν «ατομικής τρομοκρατίας» συμβάλλει, συνειδητά ή ασυνείδητα, στην προώθηση των καθεστωτικών σκευωριών. Γίνεται το ιδεολογικό και πολιτικό άλλοθι των παρακρατικών σχεδιασμών των μυστικών υπηρεσιών.

    Αγνοεί, ηθελημένα (καθεστωτικό γρανάζι) ή από ηλιθιότητα ότι η ιμπεριαλιστική Νέα Τάξη, χρησιμοποιώντας «αριστερά» ιδεολογικά και πολιτικά κλισέ, κατασκευάζει διαβόλους-προβοκάτορες. Τοπικούς διαβόλους και διαβόλους καθολικούς για να επιβάλει την βαρβαρότητα της δικής της πλανητικής τρομοκρατίας.

    Η αμερικάνικη αυτοκρατορία είναι αυτή που κατασκευάζει πλανητικά σκιάχτρα, «τρομοκρατικούς» δαίμονες της υφηλίου, για να υποδουλώνει και κατασπαράσσει λαούς, να κτυπά τα απελευθερωτικά κινήματα (Μέση Ανατολή»), τα κοινωνικά κινήματα σε κάθε χώρα και να επιβάλει τη δικτατορία της σε κάθε χώρα…

    Είναι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ που κατασκευάζουν και τους τοπικούς δαίμονες: Οργανώσεις τρομοκρατίας με «αριστερές» υπογραφές: «17Ν», «ΕΛΑ» και σήμερα τον «Επαναστατικό Αγώνα».

    Με τέτοιες τρομοκρατικές οργανώσεις προωθεί η ιμπεριαλιστική αυτοκρατορία τα ποικίλα σχέδιά της σε κάθε χώρα. Τα «εγχειρίδια» της CIA πάνω σε αυτά τα ζητήματα είναι πλέον γνωστά και δημοσιευμένα: στο ΡΕΣΑΛΤΟ πολλές φορές…

    Μια τέτοια οργάνωση είναι και ο «Επαναστατικός Αγώνας». Ένα τρομοκρατικό εργαλείο των μυστικών υπηρεσιών για την προώθηση των πολυεδρικών σχεδίων της αυτοκρατορίας εναντίον της χώρας μας και κυρίως: Εργαλείο που θα χρησιμοποιηθεί εναντίον των αυθεντικών αριστερών ιδεών και εναντίον των εκρηκτικών λαϊκών κινημάτων που κυοφορούνται.

    Αυτή η νέα τρομοκρατική μυθολογία και απάτη πρέπει να ξεσκεπαστεί…

    Πηγή:

    http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=19452#19452

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 07/01/2009

  8. Παίδες, εξαιρετικό το άρθρο του Αγγελόπουλου που αναρτήσατε, ειδικά αναφορικά με τα λεγόμενά του για την βία και της εκφάνσεις της.

    Θα ήθελα παρόλα αυτά, να ασχοληθώ με πιο πρακτικά ζητήματα, τα οποία αφορούν άμεσα την περίπτωση της απόπειρας δολοφονίας των τριών αστυνομικών. Πρώτα απ’ όλα οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν έχει αποδειχτεί ακόμη πως το συγκεκριμένο χτύπημα είναι δουλειά της οργάνωσης Επαναστατικοί Αγώνες, από τη στιγμή που δεν έχει σταλεί προκήρυξη. Δεύτερον, σενάρια συνωμοσίας και προβοκάτσιας έτσι όπως διατυπώθηκαν από πολλούς δημοσιογράφους, αλλά και από την Κανέλη και το ΚΚΕ, δεν είναι καθόλου χρήσιμα από τη στιγμή που δεν μπορεί κανείς εύκολα να αποδείξει την εμπλοκή των εγχώριων και αλλοδαπών μυστικών υπηρεσιών και κέντρων στη δράση όχι μόνο του ΕΑ, αλλά και της 17Ν και του ΕΛΑ. Έτσι τα λεγόμενα τους αποτελούν εικασίες, αν όχι προχειρολογίες.
    Υπάρχουν παρόλα αυτά ορισμένες ενδείξεις που μας δείχνουν ότι το αποτέλεσμα της επίθεσης εναντίον των αστυνομικών ήταν πέρα για πέρα αρνητικό, κάτι που εμένα προσωπικά με καθιστά ακόμη αρκετά επιφυλακτικό για δράση κάποιας συγκεκριμένης ΕΟ, η οποία έχει ανιδιοτελή κίνητρα. Αυτές είναι οι εξής:

    Α) Το χτύπημα έγινε στα Εξάρχεια, αντί για οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Αθήνας. Αυτό οδήγησε στον αποκλεισμό της περιοχής των Εξαρχείων, στην τρομοκράτηση των κατοίκων και στη σύλληψη συμπολιτών μας, οι οποίοι ανήκουν στον αντεξουσιαστικό χώρο. Η απόπειρα δολοφονίας των αστυνομικών λειτούργησε ουσιαστικά σαν άλλοθι στην εφαρμογή ισχυρών μέτρων καταστολής στην περιοχή.
    Β) Το χτύπημα προκάλεσε λαϊκή δυσαρέσκεια, καθώς ο συγκινησιακός παράγοντας, που αναβαθμίζεται από το γεγονός ότι ο αστυνομικός ήταν 20-21 ετών, λειτουργεί στον Έλληνα πιο εντυπωσιακά από συνθήματα τύπου «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Για το μέσο Έλληνα πόσο «γουρούνι» θα μπορούσε να είναι ένας ανυπεράσπιστος νεαρός αστυνομικός, ο οποίος δέχτηκε τα πυρά αγνώστων;
    Γ) Το χτύπημα δίνει το άλλοθι στην ίδια την αστυνομία να εξιλεωθεί και να σταματήσει να βρίσκεται σε θέση απολογητή των μπάτσων οι οποίοι αυθαιρετούσαν χρόνια ατιμώρητοι σε βάρος πολιτών.
    Δ) Το χτύπημα εξαγριώνει την αστυνομία, καθιστώντας πιο συγκρουσιακή τη σχέση της όχι μόνο με τους αντεξουσιαστές και τα «κωλόπαιδα», αλλά και με οποιονδήποτε απλό πολίτη, ο οποίος τους επιτίθεται είτε φραστικά είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.
    Ε) Το χτύπημα απογοητεύει όλους τους αγανακτισμένους Έλληνες, οι οποίοι θα χειροκροτούσαν μια επίθεση εναντίον κάποιου κεφαλιού της ΕΛΑΣ, παρά ενός τυχαίου μπάτσου.
    ΣΤ) Το χτύπημα «χτυπά» το ίδιο το κίνημα, το οποίο δεν έχει παρά να χάσει το δίκιο του μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη, αγωνιζόμενο ακόμα για την απελευθέρωση των συλληφθέντων, για την κατάργηση του τρομονόμου, για μια δυναμική απάντηση στους τραμπούκους της ΟΙΚΟΜΕΤ. Θυμίζουμε ότι στο «κίνημα» ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν χρόνο να συμμετέχουν γιατί ασχολούνται με ζητήματα πιο σημαντικά, όπως το ποιος θα πάρει από τον άλλο 1 με 2% των ψήφων στις ερχόμενες εκλογές.

    Όλα αυτά αποτελούν πιθανές ενδείξεις, και όχι δεδομένο, ότι το γεγονός μπορεί και να ήτανε στημένο. Υπάρχει πάντως και η περίπτωση, όλες οι παραπάνω ενδείξεις να μη σημαίνουν και τίποτα και όντως ο Επαναστατικός Αγώνας να αναλάβει την ευθύνη για την ενέργεια, εξηγώντας βέβαια σε όλους εμάς τη σκοπιμότητά της. Θα δείξει η αυτοψία…

    Σχόλιο από Δημήτρης | 07/01/2009

  9. ενάντια σε αιματοβαμμένες επαναστάσεις

    στίχοι ενός τραγουδιού των crass για σκέψη ή κριτική. Από τις αρχές του 80, με αφορμή τις συζητήσεις που ανοίξαν για τους πυροβολισμούς στο υπ.πο

    Μαζί με τα κείμενα που αναδημοσιεύονται, γιατί όχι και οι στίχοι κι ενός τραγουδιού των crass για σκέψη ή κριτική. Από τις αρχές του 80, με αφορμή τις συζητήσεις που ανοίξαν για τους πυροβολισμούς στο υπ.πο ίσως τα όπλα των εξεγέρσεων να είναι οι αξίες που συγκρούονται στους δρόμους CRASS BLOODY REVOLUTIONS You talk about your revolution, well, that’s fine But what are you going to be doing come the time? Are you going to be the big man with the tommy-gun? Will you talk of freedom when the blood begins to run? Well, freedom has no value if violence is the price Don’t want your revolution, I want anarchy and peace You talk of overthrowing power with violence as your tool You speak of liberation and when the people rule Well ain’t it people rule right now, what difference would there be? Just another set of bigots with their rifle-sights on me But what about those people who don’t want your new restrictions? Those that disagree with you and have their own convictions? You say they’ve got it wrong because they don’t agree with you So when the revolution comes you’ll have to run them through You say that revolution will bring freedom for us all Well freedom just ain’t freedom when your back’s against the wall You talk of overthrowing power with violence as your tool You speak of liberation and when the people rule Well ain’t it people rule right now, what difference would there be? Just another set of bigots with their rifle-sights on me Will you indoctrinate the masses to serve your new regime? And simply do away with those whose views are too extreme? Transportation details could be left to British rail Where Zyklon B succeeded, North Sea Gas will fail It’s just the same old story of man destroying man We’ve got to look for other answers to the problems of this land You talk of overthrowing power with violence as your tool You speak of liberation and when the people rule Well ain’t it people rule right now, what difference would there be? Just another set of bigots with their rifle-sights on me Vive la revolution, people of the world unite Stand up men of courage, it’s your job to fight It all seems very easy, this revolution game But when you start to really play things won’t be quite the same Your intellectual theories on how it’s going to be Don’t seem to take into account the true reality Cos the truth of what you’re saying, as you sit there sipping beer Is pain and death and suffering, but of course you wouldn’t care You’re far too much of a man for that, if Mao did it so can you What’s the freedom of us all against the suffering of the few? That’s the kind of self-deception that killed ten million jews Just the same false logic that all power-mongers use So don’t think you can fool me with your political tricks Political right, political left, you can keep your politics Government is government and all government is force Left or right, right or left, it takes the same old course Oppression and restriction, regulation, rule and law The seizure of that power is all your revolution’s for You romanticise your heroes, quote from Marx and Mao Well their ideas of freedom are just oppression now Nothing changed for all the death, that their ideas created It’s just the same fascistic games, but the rules aren’t clearly stated Nothing’s really different cos all government’s the same They can call it freedom, but slavery is the game Nothing changed for all the death, that their ideas created It’s just the same fascistic games, but the rules aren’t clearly stated Nothing’s really different cos all government’s the same They can call it freedom, but slavery is the game There’s nothing that you offer but a dream of last years hero The truth of revolution, brother………………. is year zero.

    oι στίχοι

    You talk about your revolution, well, that’s fine
    But what are you going to be doing come the time?
    Are you going to be the big man with the tommy-gun?
    Will you talk of freedom when the blood begins to run?
    Well, freedom has no value if violence is the price
    Don’t want your revolution, I want anarchy and peace

    You talk of overthrowing power with violence as your tool
    You speak of liberation and when the people rule
    Well ain’t it people rule right now, what difference would there be?
    Just another set of bigots with their rifle-sights on me

    But what about those people who don’t want your new restrictions?
    Those that disagree with you and have their own convictions?
    You say they’ve got it wrong because they don’t agree with you
    So when the revolution comes you’ll have to run them through
    You say that revolution will bring freedom for us all
    Well freedom just ain’t freedom when your back’s against the wall

    You talk of overthrowing power with violence as your tool
    You speak of liberation and when the people rule
    Well ain’t it people rule right now, what difference would there be?
    Just another set of bigots with their rifle-sights on me

    Will you indoctrinate the masses to serve your new regime?
    And simply do away with those whose views are too extreme?
    Transportation details could be left to British rail
    Where Zyklon B succeeded, North Sea Gas will fail
    It’s just the same old story of man destroying man
    We’ve got to look for other answers to the problems of this land

    You talk of overthrowing power with violence as your tool
    You speak of liberation and when the people rule
    Well ain’t it people rule right now, what difference would there be?
    Just another set of bigots with their rifle-sights on me

    Vive la revolution, people of the world unite
    Stand up men of courage, it’s your job to fight

    It all seems very easy, this revolution game
    But when you start to really play things won’t be quite the same
    Your intellectual theories on how it’s going to be
    Don’t seem to take into account the true reality
    Cos the truth of what you’re saying, as you sit there sipping beer
    Is pain and death and suffering, but of course you wouldn’t care

    You’re far too much of a man for that, if Mao did it so can you
    What’s the freedom of us all against the suffering of the few?
    That’s the kind of self-deception that killed ten million jews
    Just the same false logic that all power-mongers use
    So don’t think you can fool me with your political tricks
    Political right, political left, you can keep your politics
    Government is government and all government is force
    Left or right, right or left, it takes the same old course
    Oppression and restriction, regulation, rule and law
    The seizure of that power is all your revolution’s for
    You romanticise your heroes, quote from Marx and Mao
    Well their ideas of freedom are just oppression now

    Nothing changed for all the death, that their ideas created
    It’s just the same fascistic games, but the rules aren’t clearly stated
    Nothing’s really different cos all government’s the same
    They can call it freedom, but slavery is the game

    Nothing changed for all the death, that their ideas created
    It’s just the same fascistic games, but the rules aren’t clearly stated
    Nothing’s really different cos all government’s the same
    They can call it freedom, but slavery is the game
    There’s nothing that you offer but a dream of last years hero
    The truth of revolution, brother………………. is year zero.

    Σχόλιο από Ζαχαριάδης | 08/01/2009

  10. Για το σκάκι, επάνω δεξιά….

    «ΜΑΤ» Σε δύο (2) κινήσεις.
    (Παίζουν τα λευκά και κάνουν «ΜΑΤ» σε δύο κινήσεις)

    Π(F8 ) Ρουά – Ρεν
    β(F8 ) (έξω ο λευκός πύργος)
    Π(F8 ) (έξω μαύρη βασίλισσα) και έχουμε ΜΑΤ

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 09/01/2009

  11. Μπράβο Καναλιώτη.

    Στο επόμενο αχτιφ της κολεχτίβας μας θα προτείνω να αναλάβεις εσύ ανώτατος στρατιωτικός διοικητής, γιατί οι δύο προηγούμενοι (Μάρκος Βαφειάδης και Νίκος Ζαχαριάδης) τα έκαναν σκατά 8)

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/01/2009

  12. Μπράβο Καναλιώτη. Κέρδισες την παρτίδα. Σε παραδέχομαι, είσαι ο συστηματικότερος από τους σχολιαστές του μπλογκ.

    Δεν ξέρω τι θα αποφασίσει η «κολεχτίβα των αριστεροποντίων», όμως εγώ θα πρότεινα να εκπροσωπείς εσύ συνδικαλιστικά τους εδώ σχολιαστές.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 09/01/2009

  13. Αγαπητοί φίλοι, στο Φόρουμ γίνεται μια συζήτση που σας αφορά:

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=143048&start=15

    Δεν πηγαίνετε μια βόλτα από κει να δείτε τι γίνεται.

    Προς το παρόν όμως κρατάμε καλά εμείς, παρότι αμυνόμαστε ακόμη έπί του πατρίου εδάφους….

    Σχόλιο από Κιλκισιώτης | 22/01/2009

  14. Ωρέ Κιλκισιώτη
    Γι αυτό είχες χαθεί τόσον καιρό ?
    Που πας και μπλέκεις βρε..

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/01/2009

  15. Τι να κάνω ρε μουμούλ;

    Να σας αφήσω στα νύχια του ταξικού εχθρού;

    …επειδή εσείς βαριέστε!

    Δεν στέλνετε από κει αυτούς που μαλώνουν για τους μωμόγερους, μήπως δείτε και σεις μια άσπρη μέρα και απαλλαγώ και ‘γω από το διεθνιστικό μου καθήκον 8)

    Σχόλιο από Κιλκισιώτης | 22/01/2009

  16. Καλή η ιδέα σου κιλκισιώτη
    να μπουκάρανε εκεί οι δυό τους με μια κουστωδία μωμόγερους αλλά βλέπω την ενεργητικότητά τους για άλλα πράματα την έχουν προορίσει..

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/01/2009

  17. mumul

    πολύ εσωστρέφεια βλέπω στο χώρο σας.

    Γιατί άραγε;

    Σας αρέσει να είστε μόνοι; Να βράζετε στο ζουμί σας; Να πιστεύετε ότι εσείς είστε όλος ο κόσμος;

    Ποιός θα μου λύσει την απορία;

    Σχόλιο από Κιλκισιώτης | 22/01/2009


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: