Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Ένα δώρο στα προσυνεδριακά του ΚΚΕ

Μια εκδήλωση στην Καλλιθέα

Το ΚΚΕ βρίσκεται σε μια περίοδο προσυνεδριακής συζήτησης, εν όψει του 18ου συνεδρίου του, που θα πραγματοποιηθεί τον Φεβρουάριο. ‘Ενα από τα θέματα που συζητιέται, σχετίζεται με το ορθόν ή μη των σταλινικών διώξεων κατά των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης το 1937-1938. Μέχρι τώρα φαίνεται ότι η κυρίαρχη προσέγγιση είναι ιδεαλιστική και παραδοσιακή. Δε λαμβάνει υπόψη τα πραγματικά δεδομένα, ούτε καν τα σοβιετικά αρχεία. Ούτε βρίσκεται σε συμφωνία με την κομματική ιστορία. Με τον ίδιο τρόπο που δείχνει να αγνοεί την εξόντωση των μελών του ΚΚΕ, που είχαν καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση μετά το 1928, με τον ίδιο τρόπο παρακάμπτει και αιτιολογεί  την πλήρη απαγόρευση του σοβιετικού ελληνικού πολιτισμού και την εξόντωση των ντόπιων Ελλήνων (Ποντίων και Μαριουπολιτών) κομμουνιστών, μαζί φυσικά με πλήθος απλών πολιτών.

Ανεξάρτητα από το ποιό μονοπάτι θα επιλέξει να ακολουθήσει τελικά το ΚΚΕ στο συνέδριό του, καλό θα ήταν όσοι διατηρούν το ανήσυχο πνεύμα και έχουν τη διάθεση να βρουν τι πραγματικά έγινε τότε εκεί, να έχουν πρόσβαση στις ερευνητικές προσπάθειες που γίνονται, καθώς και στην ποικιλία των απόψεων που υπάρχει για το ζήτημα αυτό.

Έτσι, την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2008 (8.00 μ.μ.), στο Σύλλογο Ποντίων Αργοναύτες-Κομνηνοί στην Καλλιθέα Αττικής (Δοϊράνης και Δαβάκη, τηλ. 210.9569518)   θα παρουσιαστεί το έργο του Έλληνα ερευνητή από τη Ρωσία Ιβάν Τζουχά. Ο Τζουχά έχει συγγράψει το βιβλίο «Gretsiski Operatsia» (Ελληνική Επιχείρηση), που βασίζεται στη μελέτη των σοβιετικών αρχείων.

Θα τον παρουσιάσουν οι:

Βλάσης Αγτζίδης (ιστορικός) και

Τάσος Τέλογλου (δημοσιογράφος).

Επίσης και ο Ιβάν Τζουχά θα μιλήσει για την ερευνητική του εμπειρία στα αρχεία των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Τα σχετικά κείμενα που έχουμε «ανεβάσει» για τους προβληματισμούς και τις συγκρούσεις για το ζήτημα των σταλινικών διώξεων μπορείτε να δείτε πατώντας [ΕΔΩ]

  Επίσης, τις θέσεις της Κ.Ε. του ΚΚΕ για το 18ο Συνέδριο μπορείτε να τις δείτε [ΕΔΩ]

(Ο πινακας της αρχής είναι του Βάλια Σεμερτζίδη)

(Το χαρακτικό με την προσωπογραφία του Λένιν, από την κομματική εφημερίδα Κόκινος Καπνάς, που εκδιδόταν στο Σοχούμι του Καυκάσου και έκλεισε την περίοδο των μεγάλων εθνικών εκκαθαρίσεων)

Advertisements

22/10/2008 - Posted by | -Ιδεολογικά, -Σταλινικές Διώξεις, -Σοβιετικός Μεσοπόλεμος

71 Σχόλια »

  1. καθίστε γραψτε ενα κειμενο για τον προσυνεδριακο διάλογο, να μπει στο ριζοσπάστη και να συμβάλλετε και εσεις στην επεξεργασία!

    Σχόλιο από partizana | 22/10/2008

  2. Ίσως και νάχεις δίκιο βρε Παρτιζάνα. Όμως εδώ φαίνεται ότι συνετελέσθη πλήρως η στροφή του ΚΚΕ. Τι έννοια έχει η προσυνεδριακή συζήτηση όταν κάποια πράγματα είναι δεδομένα ; Ειλικρινά, σε τι διαφέρουν οι συγκεκριμένες θέσεις της Κ.Ε. από τις αντίστοιχες του ΚΚΕ(Μ-Λ); Ποιός είχε άδικο τις προηγούμενες 4 δεκαετίες; Αφού όλα δούλευαν ρολόι πριν το 20ο Συνέδριο, τι χρείαν έχει το ΚΚΕ ενός ουσιαστικού διαλόγου;

    Τα πάντα είναι πλέον καθαρά:

    «H οπορτουνιστική στροφή που συντελέστηκε στο 20ό Συνέδριο του KKΣE (1956) και η μετέπειτα σταδιακή απώλεια των επαναστατικών χαρακτηριστικών του κόμματος….»

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/10/2008

  3. Όσο δίαβασα τα δυο κείμενα δεν είδα πουθενά να αναφέρεται ως ζήτημα «το ορθόν ή μη των σταλινικών διώξεων κατά των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης το 1937-1938».
    Θα ήταν εύκολο να αναφέρεις σε ποια θέση ποιανού απο τα δυο κείμενα αναφέρεται;

    Επίσης επειδή ειναι κείμενα συζήτησης λέγονται «Θέσεις»
    Όποιος έχει κάτι διαφορετικό να καταθέσει μπορεί να το κάνει και να λάβει δημοσιότητα απο τα επισημα κομματικά όργανα.
    http://tinyurl.com/anakoinosi-prosynedriakos

    Σχόλιο από Μικροαστός | 22/10/2008

  4. «Mετά το B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η σοσιαλιστική οικοδόμηση μπήκε σε νέα φάση. Tο Kόμμα βρέθηκε αντιμέτωπο με νέες απαιτήσεις και προκλήσεις ως προς την ανάπτυξη του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.

    Ως σημείο στροφής ξεχωρίζει το 20ό Συνέδριο του KKΣE (1956), επειδή σε αυτό υιοθετήθηκαν μια σειρά οπορτουνιστικές θέσεις για τα ζητήματα της οικονομίας, της στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος και των διεθνών σχέσεων. H διαπάλη που διεξαγόταν πριν από το συνέδριο συνεχίστηκε και μετά παγιώθηκε με στροφή υπέρ των αναθεωρητικών – οπορτουνιστικών θέσεων, με αποτέλεσμα το Kόμμα σταδιακά να χάνει τα επαναστατικά του χαρακτηριστικά.

    Στη δεκαετία του 1980 ο οπορτουνισμός με την περεστρόικα ολοκληρώθηκε σε προδοτική, αντεπαναστατική δύναμη. Oι συνεπείς κομμουνιστικές δυνάμεις που αντέδρασαν στην τελευταία φάση της προδοσίας, στο 28ο Συνέδριο του KKΣE, δεν κατόρθωσαν έγκαιρα να την αποκαλύψουν και να οργανώσουν την επαναστατική αντίδραση της εργατικής τάξης. «

    Σχόλιο από Λαυρέντιος Μπεριάτος | 22/10/2008

  5. Μικροαστέ,

    η έκφραση “το ορθόν ή μη των σταλινικών διώξεων κατά των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης το 1937-1938″, αναφέρεται σε μια ευρύτερη συζήτηση που ξεκίνησε αρκετά πριν ο Γκίκας γράψει το κείμενό του στην ΚΟΜΕΠ.

    Πιστεύεις ότι έχει σημασία η κατάθεση μιας διαφορετικής άποψης στο προσυνεδριακό διάλογο για τέτοια θέματα, που η πλάστιγγα φαίνεται ότι έχει γύρει κατά ‘κει που την πήγαινει το «Τμήμα Ιστορίας» ;

    Λαυρέντιε Μπεριάτε,
    έξυπνη η επιλογή ψευδωνύμου. Εάν είναι δε και το αληθινό σου όνομα, τότε από μας θα έχεις μια πλήρη σπάνια σειρά των Απάντων του Στάλιν, έκδοση 1953, Τασκένδη !

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/10/2008

  6. Νομίζω ότι θα έπρεπε να κάνετε μια προσπάθεια να συμμετάσχετε στον προσυνεδριακό διάλογο, εφόσον φαίνεται να σας ενδιαφέρουν οι θέσεις του ΚΚΕ. Μόνο μετά την προσπάθεια θα μπορέσετε να πείτε και σεις και μεις ότι ήταν μάταιη.

    Φαίνεται όμως ότι το ΚΚΕ σκληραίνει ιδεολογικά στρογγυλλεύοντας παράλληλα τις ενοχλητικές γωνίες της ιστορίας του. Νομιζω ότι βρίσκεται σε μια καμπή της ιστορίας του που δεν την έχει ξανααντιμετωπίσει. Παλιότερα υπήρχαν οι βεβαιότητες που δημιουργούσε το μητρικό ιδρυτικό κόμμα, είτε η Κομιντέρν παλιότερα, είτε το ΚΚΣΕ. Τώρα για πρώτη φορά το ΚΚΕ έμεινε μόνο του και έχει γίνει το ίδιο μητρικό κόμμα. Δεν είναι και εύκολο να σου συμβεί αυτό το γεγονός. Άρα πρέπει να δημιουργήσει μια ενιαία, σκληρή και αποφασιστική ιδεολογική βάση για να μπορέσει να σταθεί μόνο του.

    Πιθανότατα σ’ αυτό να οφείλεται το γεγονός που εντοπίζετε και σεις, ότι δηλαδή ακυρώνει μια πορεία 52 χρόνια (από το 1956) και επιστρέφει στην προηγούμενη σκληρή εποχή, όπου η απόλυτη εξουσία του Στάλιν δημιουργούσε αναγκαστικά -και με την εξαφάνιση κάθε διαφορετικής φωνής- τις πλέον καθαρές εικόνες. Όμως σήμερα το ΚΚΕ φαίνεται να έχει ανάγκη μόνο από σαφείς εικόνες και σίγουρες παραδοχές αγνοώντας τις ενοχλητικές στιγμές.

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 23/10/2008

  7. Πόσο ήθελα να πάω αλλά δεν γίνεται! Πάω να σκάσω από το κακό μου. Για όλα φταίει ο Ομέρ (το εξιλαστήριο θύμα).

    Καλημέρες

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 23/10/2008

  8. Βρέ παιδιά συνέλθετε, πού θέλετε να αλλάξουν γνώμη γιά τον ζωτικό τους μύθο, ανθρωποι 60, 70, καί 80 ετών..Ως ιατρός (συγνώμη doctor), σας λέγω ότι αυτό όχι μόνον είναι ελλάχιστα πιθανόν να συμβεί αλλά ΑΝΤΕΝΔΕΙΚΝΥΤΑΙ ως ΑΝΗΘΙΚΟΝ, διότι μπορεί να τους ρίπσει στην κατάθλιψιν ή την αυτοκτονίαν. Διά όνομα του θεού, θέλετε να γεμίσετε τά ψυχιατρία ΚΟΒες του ΚΚΕ;
    Σας πληροφορώ ότι δεν μπορώ να πέισω τους ασθενείς παπούδες του ΚΚΕ να παίρνουν καθημερινά το αντιυπερτασικό τους, γιατί αυτοί πιστεύουν οτι πρέπει να το παίρνουν μόνον όταν «αισθάνονται» ότι έχουν πίεση καί σείς πάτε να τους αλλάξετε, υποτίθεται, την άποψή τους γιά το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ; Θα μού πείτε, ο Paul Ehrlich ανακάλυψε ότι η σαλβαρσάνη σκοτώνει το μικρόβιο της σύφιλης στήν 606η δοκιμή ουσίας. Εμείς να μην δοκιμάσουμε ούτε μία φορά; Όχι να μην δοκιμάσετε
    1ον διότι τέτοια πειράματα σε ζωντανούς ανθρώπους απαγορεύονται
    2ον Η ιδεοσύφιλη είναι ΑΝΙΑΤΗ

    Οσον δι εσέ, Παρτιζάνα, αγαπητό μου παιδί, έχεις όλες τις προδιαγραφές των ανήσυχων πνευμάτων πού αφού περνούσαν κάποιο καιρό από το ΚΚΕ, στό τέλος έφευγαν γιατί δεν δέχονταν το ιδεολογικό φορμάρισμα του ιερατείου. Μιλάω τώρα για δεκαετία 70..Κατ εμέ είναι ζητημα χρόνου..:) 🙂

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 23/10/2008

  9. Ο ανανεωτικός Στάλιν

    Του
    Περικλή Κοροβέση, αναδημοσίευση από την “Εποχή”

    Στα καλά καθούμενα, όλοι εμείς που αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας ως ΣΥΡΙΖΑ, βρεθήκαμε στις αρχές αυτού του αιώνα στην δεκαετία του ΄30 στην ΕΣΣΔ. Ο Στάλιν μαζί με τους ασήμαντους γραφειοκράτες της δεύτερης γενιάς, έχει επικρατήσει ολοσχερώς στους μηχανισμούς του κόμματος και του κράτους, και εμπεδώνει την ολοκληρωτική πολιτική του κόμματος-κράτους, με τέτοιους διωγμούς που ουδέποτε αποτόλμησε κάποιο τσαρικό καθεστώς. Περίπου ένα 70% έως 80% του στελεχικού δυναμικού των μπολσεβίκων εκτελέστηκε ή εξορίστηκε. Ακόμα και σήμερα ο ακριβής αριθμός των θυμάτων μας είναι άγνωστος. Αυτό που ξέρουμε με ακρίβεια είναι ο αριθμός των φυλακισθέντων και εξορισθέντων που γύρισαν σπίτια τους μετά το θάνατο του Στάλιν. Ήταν είκοσι εκατομμύρια. Το σίγουρο είναι πως ο Στάλιν σκότωσε τόσους πολλούς κομμουνιστές όσους όλοι οι φασίστες μαζί.
    Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, άνοιξαν και τα απόρρητα αρχεία. Μελετητές από όλο τον κόσμο, όχι αναγκαστικά αντικομμουνιστές, ενέσκηψαν σε αυτό το υλικό και μας έδωσαν μια καινούργια γνώση. Ενδεικτικά αναφέρω την έρευνα των αδελφών Μεντβέντιεφ, «Ο Άγνωστος Στάλιν» (Εκδόσεις Καστανιώτη) που πρωτοκυκλοφόρησε το 2003 και το θεωρώ μια από τις πληρέστερες μελέτες του Σταλινικού φαινομένου. Δεν έχει καμία σχέση με τροτσκιστικά ή αναρχικά πονήματα, που όσο δίκιο και αν είχαν στην καταγγελία τους, είχαν μια ιδεολογική επιβάρυνση που νόθευε την επιστημονική τους έρευνα.
    Όσοι δεν ανήκουμε στο ΚΚΕ, ένα κόμμα γνήσιο Λενινιστικό-Σταλινικό, και αποτελεί ένα πολύτιμο αντικείμενο μελέτης για το πώς ήταν ο μπολσεβικισμός και η ιστορική του συνέχεια ο σταλινισμός, που εκεί μαθητεύσαμε όλοι, οφείλουμε να μην πεθάνουμε ηλίθιοι. Το δεν «ήξερα», το δεν είχα την «κατάλληλη πληροφόρηση» είναι άλλοθι για την επαναφορά του Στάλιν στις γραμμές μας. Και είναι αυτό που έκανε ο ΣΥΝ με την απόφαση να στείλει επίσημη αντιπροσωπία και μάλιστα με βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ στην Κίνα. Κατά την προσωπική μου άποψη είναι ένα μείζον πολιτικό πρόβλημα για το ΣΥΡΙΖΑ και ένας απόλυτος ανανεωτικός σταλινισμός από το ΣΥΝ.
    Όλοι όσοι αναγνωριζόμαστε στο ΣΥΡΙΖΑ, μικροί και μεγάλοι, συνιστώσες ή ανένταχτοι, έχουμε ένα πλαίσιο πολιτικής δεοντολογίας που σε κάποια σημεία του είναι διατυπωμένο, αλλά σε άλλα δεν είναι. Πράγμα που σημαίνει πως όλοι έχουμε ένα «ιδεατό» ΣΥΡΙΖΑ στο μυαλό μας, που να χωράει όλους τους υπόλοιπους. Και ας υποθέσουμε πως ο ΣΥΝ είναι υπέρ της θανατικής ποινής στην Κίνα, εγκρίνει τις περίπου 68 περιπτώσεις που επιφέρουν θανατική ποινή στην Κίνα, ακόμα και για μη βίαια εγκλήματα ή είναι υπέρ της ανασφάλιστης εργασίας και θεωρεί το ωρομίσθιο των 0,30 ευρώ ικανοποιητικό, εγώ θα έλεγα δικαίωμά του. Ας βγει και ας τα υπερασπισθεί. Αλλά όχι στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί επιλέγοντας να στείλει ως αντιπρόσωπό του στην Κίνα μια βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, το χρεωνόμαστε όλοι.
    Υπήρξαν αρκετές αντιδράσεις γι΄ αυτήν την πρωτοβουλία της ηγεσίας του ΣΥΝ και από τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΝ. Κάποια αρθρογραφία ήταν ιδιαίτερη εύστοχη και έντονη. Αισιόδοξο σημάδι. Η αλήθεια δεν βγαίνει πια από το ιερατείο, αλλά από αγωνιστές με σκέψη. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει δοθεί καμία επίσημη απάντηση. Είδαμε μόνο ένα κείμενο της σ. Άννας Φιλίνη στην «Αυγή» με τις προσωπικές της σημειώσεις και ένα ανακοινωθέν του σ. Μπίσκι, που ούτε εκτελέσεις είδε, ούτε υπερεκμετάλλευση, ούτε εγκληματικό καπιταλισμό. Και εδώ έχουμε την πρώτη σοβαρή κρίση του ΣΥΡΙΖΑ. Αν ο ΣΥΝ δεν δώσει μια επίσημη και πειστική απάντηση και το θεωρήσει σαν μια πράξη ρουτίνας, τότε, κατά τη δικιά μου την άποψη, το όλο εγχείρημα του «ΣΥΡΙΖΑ» πρέπει να ξαναζητηθεί.
    Είναι εποχή να τραβάμε τα πράγματα στα άκρα; Λάθος ερώτημα. Δεν είναι αυτός που διαπιστώνει μια ακραία κατάσταση που πρέπει να χαρακτηρίζεται ως ακραίος και όχι αυτός που κάνει μια ακραία πράξη. Το αριστερό δημοκρατικό κίνημα ανά τους αιώνες δεν έχασε από τις καταγγελίες του, αλλά από τις σιωπές του. Ήδη μετά το θάνατο του Λένιν είχε φανεί πού πήγαινε η ΕΣΣΔ. Οι εγκάθετοι των ΚΚ ανά τον κόσμο συμπαραστάθηκαν στο Στάλιν. Και τον νομιμοποίησαν με αποτέλεσμα ο ολοκληρωτισμός να γίνει το ιδανικό των εξεγερμένων κομμουνιστών. Αν και βέβαια αλλιώτικα λειτούργησε ο κομμουνισμός σαν εξέγερση και αλλιώτικα ως κράτος. Όπως και να έχει, αυτή η Αριστερά που θέλουμε να φτιάξουμε, θα είναι μια τέτοια δημοκρατία που η ανθρωπότητα δεν θα έχει ξαναδεί και θα βγαίνει μέσα από τα επιτεύγματα της ιστορίας, χωρίς μεσσιανισμούς και προφήτες.

    Εποχή 19/10/08

    (το εντοπίσαμε στου Πάνου)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/10/2008

  10. Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Σ.Ε. 1953-90 (μ’ αφορμή το κείμενο της ΚΕ του «Κ»ΚΕ) από Κίνηση για Ανασύνταξη του ΚΚΕ 1918-55 Μʼ αφορμή το αντιμαρξιστικό «Κείμενο της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για το Σοσιαλισμό», Απρίλης 2008 ——————————————————————– Η ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (1953-1990) Η αντισταλινική ηγεσία του «Κ»ΚΕ – σταθερά και με συνέπεια στον αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό δρόμο του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού και η ταυτόχρονη (!)«θριαμβευτική» της «επιστροφή στον Ιωσήφ Στάλιν…» ελέω μεγαλοαστικού «Βήματος» . Στη συνέντευξη τύπου (9/10/2008) του σοσιαλδημοκρατικού «Κ»ΚΕ ανακοινώθηκε ότι «στις 19 του μήνα θα δημοσιευτούν οι Θέσεις του δεύτερου θέματος του Συνεδρίου, για το Σοσιαλισμό» («Ρ» 10/10/2008) δηλ. θα δοθεί στη δημοσιότητα το «Κείμενο για το Σοσιαλισμό»(Απρίλης 2008) που ως τώρα διακινείται ακόμα μόνο εσωκομματικά. Όμως ένα μήνα πριν τη δημοσίευση, η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία του «Κ»ΚΕ φρόντισε η ίδια, απʼ ότι φαίνεται, να διαρρεύσει το «Κείμενο» στον αστικό τύπο και συγκεκριμένα στο «Βήμα», με τη ρητή δέσμευση η εφημερίδα να το πλασάρει στην εργατική τάξη και το λαό ως επαναστατικό «κείμενο», πράγμα που έπραξε ο δημοσιογράφος Λ. Σταυρόπουλος σε εκτεταμένο άρθρο του στις 8 Σεπτέμβρη, προβάλλοντας-παρουσιάζοντάς το με τον παραπλανητικό και ελκυστικό, για πολιτικά αφελείς αγωνιστές, τίτλο: «Επιστροφή στον Ιωσήφ Στάλιν…» («Βήμα», 8/9/2008). Γιʼ αυτόν ακριβώς το λόγο δεν υπήρξε καμιά αντίδραση στο άρθρο του «Βήματος» εκ μέρους των κατά τʼ άλλα λαλίστατων δημοσιογραφίσκων του «Ριζοσπάστη», αλλά και της αντισταλινικής ηγεσίας. Το ολωσδιόλου αντιμαρξιστικό αυτό «κείμενο», παρά την όχι τυχαία διαφήμισή του απʼ τη μεγαλοαστική εφημερίδα, καθόλου δεν αποτελεί «επιστροφή στον Ιωσήφ Στάλιν…», απεναντίας, από πλευράς περιεχομένου, στα ζητήματα του σοσιαλισμου-κομμουνισμού και της οικοδόμησής του, κινείται σταθερά και με συνέπεια στο αστικό σοσιαλδημοκρατικό έδαφος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, επειδή, ανάμεσα στʼ άλλα, εξακολουθεί να διατηρεί-υπερασπίζει τη γνωστή βασική αντιμαρξιστική θέση του διεθνούς χρουτσοφικού ρεβιζιονισμού, ότι και μετά το ΄53-΄56 ως το 1989-1991 οικοδομούνταν ο σοσιαλισμός στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες ή αλλιώς συνεχίζουν να χαρακτηρίζουν «τις εξελίξεις 1989-1991 ως νίκη της αντεπανάστασης, ως ανατροπή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ως κοινωνική οπισθοδρόμηση» («Κείμενο», σελ. 8). Μια αντιμαρξιστική και ολωσδιόλου αστήρικτη θέση που βασίζεται στο γνωστό χρουστσοφικό μύθο, συμφωνα με τον οποίο «συνεχίστηκε» τάχα η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και μετά το 1953-56, κιʼ αυτό όχι μόνο χωρίς Διχτατορία του Προλεταριάτου και επαναστατικό κόμμα, άλλα και στη βάση της «επέκτασης και πλήρους εκμετάλλευσης των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων», της μετατροπής «των μέσων παραγωγής σε εμπορεύματα» και της «επέκτασης της σφαίρας δράσης του νόμου της Αξίας» – μια θέση-μύθος που δεν έχει καμία σχέση με την, μετά το ΄53, ιστορική πραγματικότητα της σοβιετικής οικονομίας και διαψεύστηκε παταγωδώς απʼ την πορεία της Σοβιετικής Ένωσης προς τον καπιταλισμό (1953-1990) και τη διάλυσή της (1991), όπως θα φανεί απʼ την παρακάτω ανάλυση της εξέλιξης της Σοβιετικής Ένωσης απʼ το ΄53 και ύστερα, σε πολιτικό, ιδεολογικό και οικονομικό επίπεδο. Σʼ αντίθεση με τα παμπάλαια, γερασμένα και πλήρως χρεοκοπημένα αντιμαρξιστικά αυτά μυθεύματα των αντικομμουνιστών προδοτών σοσιαλδημοκρατών ηγετών του «Κ»ΚΕ, για τους επαναστάτες μαρξιστές δηλ. τους λενινιστές-σταλινιστές, η νίκη της αντεπανάστασης στη Σοβιετική Ένωση σημειώθηκε, μετά το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ, αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50, με την ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου απʼ την αποστάτρια προδοτική σοσιαλδημοκρατική ομάδα των Χρουστσοφ-Μικογιαν-Μπρεζνιεφ-Σουσλοφ, κλπ. Το «κείμενο» της αντισταλινικής-αντιζαχαριαδικής σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του «Κ»ΚΕ δεν συνιστά μαρξιστική ανάλυση της ιστορικής περιόδου 1917-1990 της Σοβιετικής Ένωσης, αντίθετα αποτελεί μια αναφορά σʼ αυτή από αστικο-ρεβιζιονιστική χρουστσοφική σκοπιά. Περιορίζεται σε μια απατηλή και εντελώς επιφανειακού χαρακτήρα ψευτο“κριτική” της περιόδου 1953-1990 με πρωταρχική επιδίωξη τον ιδεολογικο-πολιτικό αποπροσανατολισμό του εργατικου-κομμουνιστικού κινήματος και τη συγκαλυμμένη ενσωμάτωση-εγκλωβισμό του στο αστικό αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας) – προορίζεται για εξαπάτηση των εντός και εκτός «Κ»ΚΕ κομμουνιστών. Το σύνολο της τωρινής ψευτο“κριτικής” της ηγεσίας του «Κ»ΚΕ, που δεν είναι καθόλου νέα και άγνωστη, έχει ως στόχους τη διάσωση, διατήρηση και υπεράσπιση: πρώτο, της αντιμαρξιστικής κεντρικής θέσης του διεθνούς χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού ότι στη Σοβιετική Ένωση υπήρχε τάχα και οικοδομούνταν, και μετά το ΄53-΄56, σοσιαλισμός, χωρίς επαναστατικό Κομμουνιστικό κόμμα και Διχτατορία του Προλεταριάτου, δηλ. ως τα τέλη της δεκαετίας του ΄80 (1989-91) – εκτίμηση-θέση που συγκροτεί συνάμα και μια αστικο-ρεβιζιονιστική αντίληψη του σοσιαλισμου-κομμουνισμού, επειδή προπαγανδίζει ως «σοσιαλισμό» το λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό» των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, δηλ. τον παλινορθωμένο καπιταλισμό εκείνης της περιόδου – παρόλο που σʼ αυτή, απʼ το ΄53 και μετά, είχαν αρχίσει να εξαλείφονται οι σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής και να αντικαθίστανται από τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, πισωδρομικό προτσές που ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 με την πλήρη εμφάνιση-διαμόρφωση στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης ενός κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού ιδιαίτερου τύπου, δεύτερο, διάσωση, διατήρηση και υπεράσπιση όλων των αντιμαρξιστικών απόψεων, όπως αυτές διατυπώθηκαν στα 20ο–21ο–22ο κλπ. συνέδρια που αφορούσαν: 1. ζητήματα οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, 2. ζητήματα προλεταριακής επανάστασης, 3. Διχτατορία του Προλεταριάτου-«παλλαϊκό κράτος», 4. κομμουνιστικό κόμμα-«κόμμα όλου του λαού», 5. «ειρηνική συνύπαρξη», 6. ιμπεριαλισμός-αναπόφευκτο πολέμων. τρίτο, προπαγάνδιση στην εργατική τάξη και στο λαό του, μετά το ΄53, παλινορθωμένου καπιταλισμού ως «υπαρκτού σοσιαλισμού», τέταρτο, διάσωση, διατήρηση και υπεράσπιση του αντεπαναστατικού χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού γενικά. Στο σημείωμα αυτό επιχειρείται, σʼ αντιπαράθεση με το χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και όλα τʼ άλλα οπορτουνιστικά ρεύματα, να καταδειχθεί-τεκμηριωθεί η διακοπή, απ΄ τις αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50, της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβιετική Ένωση και η έναρξη του πισωδρομικού προτσές της παλινόρθωση του καπιταλισμού σʼ αυτή – αποτελεί απʼ τα κεντρικότερα ζητήματα της αντιπαράθεσης μεταξύ των επαναστατών μαρξιστών και των σοσιαλδημοκρατών χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών για πάνω από μισό αιώνα, απʼ τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 ως τα σήμερα, επειδή αυτό, ως γνωστόν, συνδέεται άμεσα με το πιο σπουδαίο ζήτημα της μαρξιστικής θεωρίας και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος: εκείνο του ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ. Η ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου – απαρχή της κατεδάφισης-εξάλειψης του σοσιαλισμού και έναρξη της σταδιακής παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση Η όξυνση της ταξικής πάλης, μετά το θάνατο-δολοφονία του ΣΤΑΛΙΝ, κορυφώνεται με ήττα των επαναστατικών δυνάμεων στο ΚΚΣΕ. Κατέληξε σε νίκη και επικράτηση της ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης με εκπρόσωπο-ηγέτη την αποστάτρια προδοτική σοσιαλδημοκρατική ομάδα των Χρουστσοφ-Μικογιαν-Μπρεζνιεφ-Σουσλοφ, κλπ. η οποία ανέτρεψε τη Διχτατορία του Προλεταριάτου, προετοίμασε το κακόφημο 20ο ρεβιζιονιστικό συνέδριο (Φλεβάρης 1956) που ψήφισε-υιοθέτησε ως γραμμή τις γνωστές αντιμαρξιστικές σοσιαλδημοκρατικές θέσεις που εκφράζουν-έκφρασαν και επικύρωσαν επίσημα και ανοιχτά πλέον τη νίκη των αντεπαναστατικών δυνάμεων στη Σοβιετική Ένωση – αντεπαναστατικές απόψεις που συνάμα επιβεβαιώνουν και την ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, και δείχνουν επιπλέον ότι η οικονομία αυτής της χώρας μπήκε σε τροχιά κατεδάφισης-εξάλειψης του σοσιαλισμου-κομμουνισμού και παλινόρθωσης του καπιταλισμού με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα στις μετέπειτα δεκαετίες ως τη διάλυση και της ίδιας της καπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης επί Γκορμπατσόφ. Όμως, παρά τη νίκη και επικράτηση της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, την ανατροπή της Διχτατορία του Προλεταριάτου και την απουσία επαναστατικού κομμουνιστικού κόμματος της εργατικής τάξης, και παρά την εφαρμογή, μετά το ΄53, καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων που οδήγησαν στην παλινόρθωση του καπιταλισμού, οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές (μαζί τους και η ηγεσία του «Κ»ΚΕ) και άλλα αντιμαρξιστικά ρεύματα, αρνούνται, ακόμα και σήμερα, να παραδεχθούν ότι στη Σοβιετική Ένωση μετά το ΄53 δηλ. την περίοδο των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ είχε παλινορθωθεί ο καπιταλισμός και ισχυρίζονται ότι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού «συνεχίστηκε» και μετά το ΄53 και μόλις το 1989-90 εξαλείφθηκε – θέση που είναι σε πλήρη ρήξη-αντίθεση με την αντικειμενική πραγματικότητα της οικονομίας εκείνης της περιόδου στη Σοβ. Ένωση και φυσικά δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το μαρξισμό, απλά επιδιώκει να συγκαλύψει το πισωδρομικό προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού και να παρουσιάσει το διαβόητο «υπαρκτό σοσιαλισμό», που δεν ήταν παρά υπαρκτός καπιταλισμός, ως «σοσιαλισμό». Στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα μόνο οι επαναστάτες μαρξιστές δηλ. οι λενινιστές-σταλινιστές ήταν εκείνοι που πρώτοι έθεσαν ζήτημα παλινόρθωσης του καπιταλισμού μετά την επικράτηση, αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50, της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης, αποκάλυψαν και ξεσκέπασαν τον καπιταλιστικό χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων της περιόδου των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ-Γκόρμπατσοφ – επαναστατική στάση που τους έφερε σε μόνιμη, σκληρή και οξύτατη πολιτικο-ιδεολογική αντιπαράθεση σε διεθνές αλλά και σε τοπικό επίπεδο με τους προδότες χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές στα θέματα οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και εξακολουθεί να τους κρατά στην ίδια θέση, ακόμα και σήμερα, γιατί όπως δείχνει το αντιμαρξιστικό «κείμενο της κεντρικής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για το Σοσιαλισμό» (Απρίλης 2008), αυτοί εμμένουν σταθερά στις ίδιες αστικο-ρεβιζιονιστικές θέσεις, όπως αυτές διατυπώθηκαν απʼ τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές εδώ και πάνω από μισό αιώνα απʼ τις αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50, παρόλο που αυτές διαψεύστηκαν από την αντεπαναστατική πορεία της Σοβιετικής Ένωσης ως το 1989-90. Αντίθετα οι μαρξιστικές θέσεις και αναλύσεις των λενινιστών-σταλινιστών επιβεβαιώθηκαν και δικαιώθηκαν ιστορικά. Πέρα απʼ το κεντρικό και πολύ σπουδαίο ζήτημα της χρονικής έναρξης του πισωδρομικού προτσές της καπιταλιστικής παλινόρθωσης (για τους επαναστάτες μαρξιστές μετά το 1953 – για το διεθνή χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό και την ηγεσία του «Κ»ΚΕ το 1989-1991), η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση δεν άρχισε απʼ τη σφαίρα της οικονομικής βάσης, όπως υπονοούν στο «κείμενό» τους οι αντισταλινικοί σοσιαλδημοκράτες ηγέτες (αντιμαρξιστική προσέγγιση για την περίοδο Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ) αλλά εντελώς αντίθετα: άρχισε απ΄ τη σφαίρα του εποικοδομήματος δηλ. απʼ την πολιτική εξουσία με την ανατροπή, μετά το 1953, της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, που άνοιξε το δρόμο στις αντιμαρξιστικές αποφάσεις του 20ο συνεδρίου και στην μετέπειτα εφαρμογή στον τομέα της οικονομίας καπιταλιστικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων. Την ίδια ρεβιζιονιστική άποψη εκπροσωπεί και η Νίνα Αντρέγιεβα: « οι παραμορφώσεις του σοσιαλισμού άρχισαν πρώτα από τη σφαίρα της οικονομίας» (ΚΟΜΕΠ, 1/1998, σελ. 84) και πως τάχα αργότερα «σταδιακά παρακμάζει το πολιτικό εποικοδόμημα της κοινωνίας», ότι «το κράτος σταδιακά έχανε τη λειτουργία του οργανωτή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης», ότι τάχα «στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 το προλεταριακό κράτος μεταμορφώθηκε σε “παλλαϊκό κράτος”» (σελ.92). Αυτό, όμως, που έγινε στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 δεν ήταν η «μεταμόρφωση» του προλεταριακού κράτους σε «παλλαϊκό κράτος» – γιατί το προλεταριακό κράτος, όσο υπάρχει, δε «μεταμορφώνεται» σε οτιδήποτε άλλο, αυτό μελλοντικά απονεκρώνεται όταν ωριμάζουν οι συνθήκες – αυτό που τότε συνέβηκε είναι ότι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές παραδέχτηκαν πλέον ανοιχτά ότι στη Σοβ. Ένωση δεν υπήρχε πια Διχτατορία του Προλεταριάτου (ήδη αυτή είχε ανατραπεί πριν το 20ο Συνέδριο, Φλεβάρης 1956) και ότι είχε αντικατασταθεί απʼ το λεγόμενο «κράτος όλου του λαού» δηλ. τη διχτατορία της νέας μπουρζουαζίας. Και αφού δεν υπήρχε οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές υποχρεώθηκαν, μετά από τόσα χρόνια, να εγκαταλείψουν και σε θεωρητικό επίπεδο την έννοια «Διχτατορία του Προλεταριάτου» και να την αντικαταστήσουν με την αστική έννοια «κράτος όλου του λαού». Είναι φανερό, πως, όπως είναι εντελώς αδύνατη η κατάργηση της ατομικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας σε μια χώρα και η εφαρμογή επαναστατικών σοσιαλιστικών οικονομικών μέτρων για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού χωρίς να προηγηθεί η νικηφόρα προλεταριακή επανάσταση, δηλ. να ανατραπεί η διχτατορία της αστικής τάξης και να καταλάβει την πολιτική εξουσία η εργατική τάξη, εγκαθιδρύοντας, μετά τη συντριβή της αστικής κρατικής μηχανής, τη Διχτατορία του Προλεταριάτου, άλλο τόσο είναι αδύνατη και η εφαρμογή καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων όσο υπάρχει η Διχτατορία του Προλεταριάτου (ακριβώς γιʼ αυτό δεν είχαμε τέτοιο φαινόμενο την εποχή των ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ στη Σοβ. Ένωση). Επομένως πρώτη και εντελώς απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή των, μετά το ΄53, καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της Σοβ. Ένωσης ήταν η νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης και η ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου. ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ. Το πισωδρομικό προτσές στη Σοβιετική Ένωση άρχισε απ΄ τη σφαίρα του εποικοδομήματος δηλ. απʼ το επίπεδο της πολιτικής εξουσίας με την νίκη και κυριαρχία του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού στο ΚΚΣΕ και την πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου απʼ την προδοτική σοσιαλδημοκρατική ομάδα των Χρουστσοφ-Μικογιαν-Μπρεζνιεφ-Σουσλοφ, κλπ. – ανατροπή που οδήγησε σε απώλεια της πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης. Στη Σοβιετική Ένωση, μετά το ΄53-΄56, δεν υπήρχε πια ούτε Κομμουνιστικό Κόμμα ούτε Διχτατορία του Προλεταριάτου και επομένως χωρίς αυτά δεν υπήρχε σʼ αυτή μα ούτε μπορούσε να υπάρξει Σοσιαλισμός: Α. ΚΚΣΕ: απʼ το επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης στο αντεπαναστατικό σοσιαλδημοκρατικό «κόμμα ολόκληρου του λαού». Στη Σοβ. Ένωση δεν υπήρχε πια επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, επειδή: α) το κομμουνιστικό κόμμα άλλαξε χαρακτήρα με τη νέα σοσιαλδημοκρατική γραμμή του 20ου συνεδρίου απʼ την οποία πλέον καθοδηγείται (ζητήματα επανάστασης-σοσιαλισμού) και έτσι από επαναστατικό που ήταν, μετατράπηκε σʼ ένα αστικό σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα, στη δράση του (και σε κανένα επίπεδο) δεν καθοδηγούνταν πλέον απʼ τον επαναστατικό μαρξισμό δηλ. το λενινισμό-σταλινισμό, αλλά απʼ το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, β) οι ίδιοι οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές (και ο διεθνής χρουστσοφικός ρεβιζιονισμός) αναγκάζονται να παραδεχθούν (και μάλιστα μόλις 5 χρόνια αργότερα) στο 22ο συνέδριο (1961) ότι το μαρξιστικό-λενινιστικό κόμμα έχει αντικατασταθεί από το λεγόμενο «κόμμα όλου του λαού»: «το μαρξιστικό-λενινιστικό μας κόμμα, που γεννήθηκε σαν κόμμα της εργατικής τάξης, έγινε το κόμμα ολόκληρου του λαού» («Το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ», σελ. 250, Αθήνα 1961). Όμως οι κομμουνιστές γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν κόμματα «υπεράνω τάξεων» δηλ. κόμματα «ολόκληρου του λαού» αλλά μόνο κόμματα συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων. Επομένως, το τότε σοβιετικό κόμμα που «γεννήθηκε» μεν «σαν κόμμα της εργατικής τάξης» δεν ήταν πλέον κόμμα της εργατικής τάξης: είχε ήδη μετατραπεί σε κόμμα της νέας, υπό διαμόρφωση-συγκρότηση, αστικής τάξης της σοβιετικής κοινωνίας. Β. Απʼ τη Διχτατορία του Προλεταριάτου στο «παλλαϊκό κράτος» δηλ. στη διχτατορία της νέας αστικής τάξης. Στη Σοβιετική Ένωση δεν υπήρχε πια Διχτατορία του Προλεταριάτου γιατί: α) αυτή είχε ήδη ανατραπεί την περίοδο ΄53-΄56 απʼ τη ρεβιζιονιστική ομάδα των Χρουστσοφ-Μικογιαν-Μπρεζνιεφ-Σουσλοφ, κλπ. – ανατροπή που αποτέλεσε την πρώτη μα και εντελώς αναγκαία προϋπόθεση για τη σύγκληση του αντεπαναστατικού ρεβιζιονιστικού σοσιαλδημοκρατικού 20ου συνεδρίου (Φλεβάρης 1956) αλλά και την έναρξη της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβ. Ένωση, β) αυτή αντικαταστάθηκε, όπως παραδέχτηκαν-ομολόγησαν και οι ίδιοι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές, απʼ το διαβόητο «κράτος όλου του λαού» ή αλλιώς στην περίοδο αυτή σημειώνεται «το πρόβλημα της ανάπτυξης του κράτους της δικτατορίας της εργατικής τάξης σε παλλαϊκό κράτος» και ότι το «παλλαϊκό κράτος είναι το καινούριο στάδιο στην εξέλιξη του σοσιαλιστικού κράτους» («Το 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ», σελ. 205, Αθήνα 1961). Αργότερα η αντικατάσταση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου απʼ το «κράτος όλου του λαού» κατοχυρώθηκε και στο νέο Σύνταγμα. Στο άρθρο 1 του «Σοβιετικού» Συντάγματος της Μπρεζνιεφικής περιόδου (1977) αναφέρεται: «η Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών είναι σοσιαλιστικό παλλαϊκό κράτος» («Το Σύνταγμα της ΕΣΣΔ», σελ. 42, 1977). Για το μαρξισμό «κράτος όλου του λαού» δεν υπάρχει (γιατί απλούστατα δεν υπάρχει κράτος υπεράνω τάξεων) και αφού το νέο κράτος των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών δεν είναι κράτος (όπως παραδέχονται-διαβεβαιώνουν ακόμα και οι ίδιοι) της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, τότε αυτό δεν μπορεί παρά να είναι – στην ιστορική εποχή της σύγκρουσης καπιταλισμού-σοσιαλισμού – κράτος της νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας. Ορθότατα σημειώνει ο διάσημος άγγλος μαρξιστής George Thomson: «ο μαρξισμός διδάσκει, ότι η μόνη εναλλακτική λύση στη Διχτατορία του Προλεταριάτου στη σύγχρονη κοινωνία είναι η διχτατορία της μπουρζουαζίας. Ακριβώς αυτό είναι στην πραγματικότητα το «κράτος όλου του λαού» του Χρουστσόφ… το «κράτος όλου του λαού» είναι στην πραγματικότητα μια διχτατορία της μπουρζουαζίας» (G.Thomson, 1971). Η παραπάνω άποψη των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, δεν έχει καμιά σχέση με το μαρξισμό γιατί η Διχτατορία του Προλεταριάτου πρώτο, δεν μετατρέπεται σʼ οτιδήποτε άλλο κατά τη διάρκεια της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και δεύτερο, παραμένει ως την οικοδόμηση της ολοκληρωμένης κομμουνιστικής κοινωνίας: «ανάμεσα στην καπιταλιστική και στην κομμουνιστική κοινωνία βρίσκεται η περίοδος της επαναστατικής μετατροπής της μιας στη άλλη. Και σʼ αυτή την περίοδο αντιστοιχεί μια πολιτική μεταβατική περίοδος, που το κράτος της δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά η ε π α ν α σ τ α τ ι κ ή δ ι χ τ α τ ο ρ ί α τ ο υ π ρ ο λ ε τ α ρ ι ά τ ο υ» (ΜΑΡΞ). Αργότερα όταν υπάρξουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις το κράτος απονεκρώνεται. Η ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και η αντικατάστασή της απʼ το διαβόητο «κράτος όλου του λαού» σημαίνει, ότι η εργατική τάξη στη Σοβιετική Ένωση έχασε οριστικά την πολιτική της εξουσία προς όφελος της νέας μπουρζουαζίας, που τα ταξικά της συμφέροντα εκφράζονταν-εκπροσωπούνταν απʼ το νέο αστικό κράτος δηλ. το «παλλαϊκό κράτος». Οι αντεπαναστατικές απόψεις των 20ου-22ου, κλπ. συνεδρίων που βρίσκονται σε ανοιχτή ρήξη με το μαρξισμό, εκφράζουν πρώτο, την πλήρη εγκατάλειψή του σʼ όλα γενικά τα ζητήματα, και δεύτερο, την απώλεια της εξουσίας της εργατικής τάξης, ειδικότερα η εφαρμογή αυτών των απόψεων στα ζητήματα οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, σήμαινε: 1) διακοπή υποχρεωτικά της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, 2) οριστική εγκατάλειψη του δρόμου του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και συνάμα 3) έναρξη του πισωδρομικού προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού. Σε μια χώρα που δεν υπάρχουν πλέον ούτε επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα ούτε Διχτατορία του Προλεταριάτου δεν μπορεί να συνεχιστεί η οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Επομένως η παραπέρα οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού στη Σοβ. Ένωση κατέστη όχι μόνο αδύνατη αλλά και συνάμα διακόπηκε οριστικά, ενώ η χώρα μπήκε επιπλέον στον αντεπαναστατικό δρόμο της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, βαδίζοντας έτσι οριστικά και αμετάκλητα το δρόμο της τότε Τιτοϊκής καπιταλιστικής Γιουγκοσλαβίας (γιʼ αυτό βαφτίστηκε απʼ την ομάδα των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ η Γιουγκοσλαβία «σοσιαλιστική» χώρα) – παλινόρθωση που επιβεβαιώθηκε απʼ τη μετά το ΄53 ιστορική πορεία της Σοβ. Ένωσης της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ και τη διάλυσή της επί Γκορμπατσόφ. Απʼ τα παραπάνω γίνεται φανερό και βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι σε πολιτικό επίπεδο στη Σοβιετική Ένωση της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ δεν υπήρχε ούτε κομμουνιστικό κόμμα ούτε Διχτατορία του Προλεταριάτου – πράγμα που ομολογούν, όπως διαπιστώθηκε, και οι ίδιοι οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές. Και είναι πασίγνωστο, σύμφωνα με το μαρξισμό, ότι σε μια χώρα που δεν υπάρχει Διχτατορία του Προλεταριάτου, δηλ. δεν υπάρχει εξουσία της εργατικής τάξης, η χώρα αυτή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σοσιαλιστική. Επομένως σε πολιτικό επίπεδο στη Σοβιετική Ένωση, όπου, μετά το 1953-1956, δεν υπήρχε Διχτατορία του Προλεταριάτου και δεν ήταν δυνατό – ακριβώς γιʼ αυτό – να υπάρχει μα ούτε υπήρχε σοσιαλισμός. Το εκεί κράτος – σύμφωνα και με τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές – δεν ήταν πλέον Διχτατορία του Προλεταριάτου, αλλά είχε αντικατασταθεί από το «κράτος όλου του λαού», που δεν ήταν παρά διχτατορία της νέας «σοβιετικής» μπουρζουαζίας. Το καθεστώς της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ (1953-1990) ήταν ένα αντιδραστικό αστικό μονοκομματικό πολιτικό, φασιστικού τύπου, καθεστώς, στο οποίο απαγορεύονταν η ύπαρξη και δράση επαναστατικών κομμουνιστικών λενινιστικών-σταλινικών Κομμάτων και Οργανώσεων, ένα καθεστώς που είχε κάψει a la Χίτλερ και πολτοποιήσει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες τόμων, αν όχι εκατομμύρια, διαφόρων έργων του μεγάλου επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη και κλασικού του μαρξισμού ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, που διέκοψε και απαγόρεψε την έκδοση οποιουδήποτε έργου του για περίπου 40 ολόκληρα χρόνια δηλ. καθόλη τη διάρκεια της κυριαρχίας του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (1953-1990), απαγόρεψε την αναφορά στους 4 κλασικούς ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ και επέβαλλε φασιστική λογοκρισία ακόμα και στις επανεκδόσεις έργων όλων των επαναστατών στα σημεία που αναφέρονταν το όνομα του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, μεταξύ των οποίων και σʼ εκείνα του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη και πιστού μαθητή του Στάλιν, Georgi Dimitroff (φασιστική λογοκρισία στα έργα του είχε επιβληθεί και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες, μεταξύ των οποίων και στην πατρίδα του τη Βουλγαρία απʼ τη φασιστική κλίκα του Ζίβκοφ). Σχεδόν σ΄ όλα τα έργα του Dimitroff έχει απαλειφθεί το όνομα του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ, αλλά και ολόκληρα κομμάτια και προπαντός στα έργα του «Η Δίκη για τον εμπρησμό του Ράϊχσταγκ» και η «Εισήγηση στο 7ο Συνέδριο της ΚΔ». Ας αναφερθεί με την ευκαιρία μόνο ένα σημείο: «είμαι πραγματικά ένας ε ν θ ο υ σ ι ώ δ η ς ο π α δ ό ς κ α ι θ α υ μ α σ τ ή ς τ ο υ σ ο β ι ε τ ο ρ ο ύ σ ι κ ο υ Κ ο μ μ ο υ ν ι σ τ ι κ ο ύ Κ ό μ μ α τ ο ς, γιατί αυτό το κόμμα κυβερνάει τη πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, το ένα έκτο της γης, και με επικεφαλής το Μεγάλο μας ηγέτη Σ τ ά λ ι ν, οικοδομεί τόσο ηρωϊκά και με επιτυχία το σοσιαλισμό» (G.Dimitroff: «Η Δίκη για τον εμπρησμό του Ράϊχσταγκ», σελ. 57, Μόσχα 1942), ενώ στις μετά το 1956 ανατολικογερμανικές εκδόσεις διαβάζουμε: σημεία «είμαι πραγματικά ένας ε ν θ ο υ σ ι ώ δ η ς ο π α δ ό ς κ α ι θ α υ μ α σ τ ή ς τ ο υ σ ο β ι ε τ ι κ ο ύ Κ ο μ μ ο υ ν ι σ τ ι κ ο ύ Κ ό μ μ α τ ο ς, γιατί αυτό το κόμμα κυβερνάει τη πιο μεγάλη χώρα του κόσμου, το ένα έκτο της γης, και οικοδομεί τόσο ηρωϊκά και με επιτυχία το σοσιαλισμό» (G.Dimitroff: «Η Δίκη για τον εμπρησμό του Ράϊχσταγκ, σελ. 72, Βερολίνο(DDR) 1972 και 1978). Η προδοτική φασιστική κλίκα των Χρουστσοφ-Μπρέζνιεφ για να εξαφανίσει από προσώπου γης το όνομα του ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ δεν απαγόρεψε μόνο τα βιβλία του αλλά γκρέμισε και όλα τα αγάλματα και ότι θύμιζε το όνομά του (ονόματα δρόμων, πλατιών, πόλεων, κλπ.) φτάνοντας ως το πρωτοφανές αίσχος να μετονομάσει το παγκόσμιο Σύμβολο της μεγάλης Αντιφασιστικής ΝΙΚΗΣ των λαών – το ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ – σε Βολγογκράντ (για να ικανοποιήσει και χαροποιήσει τους ανά τον κόσμο χιτλερικούς ναζιφασίστες), μια τόσο επαίσχυντη και προκλητική πράξη που δεν τόλμησαν ούτε οι γάλλοι ιμπεριαλιστές που διατηρούν ακόμα και σήμερα τη στάση «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» στο μετρό του Παρισιού. Η εργατική τάξη στη χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφική Σοβιετική Ένωση γνώρισε άγρια καταπίεση και εκμετάλλευση και οι επαναστάτες άγριες φασιστικές διώξεις, μαζί τους και οι επαναστάτες κομμουνιστές αντάρτες των ΕΛΑΣ-ΔΣΕ με τις συλλήψεις, φυλακίσεις, τις φασιστικές Δίκες (Φλεβάρη 1956) των χρουστσοφικών σε βάρος των γενναίων και ακατάβλητων ηρωϊκων ανταρτών του ΔΣΕ, τις πολύχρονες εξορίες πολλών δεκάδων κομμουνιστών στη Σιβηρία με πρώτο το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη Αρχηγό του ΚΚΕ ΝΙΚΟ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ που η αποστάτρια σοσιαλδημοκρατική κλίκα των ΜΠΡΕΖΝΙΕΦ-ΦΛΩΡΑΚΗ δολοφόνησε στη Σιβηρία τον Αύγουστο του ΄73 μετά από 17 χρόνια εξορία, αλλά και τον εγκλεισμό αγωνιστών, για πολιτικούς λόγους, σε ψυχιατρεία, όπως το αντισυνταγματάρχη του ΔΣΕ Κώστα Κυργιάννη-Λακαρέα, πολιτικού επιτρόπου της 159 επίλεκτης ταξιαρχίας του Σουλίου, επειδή δεν δέχονταν να αποκηρύξει την επαναστατική γραμμή των ΣΤΑΛΙΝ-ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ. ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ. Στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες μετά την πραξικοπηματική ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου και τη νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης – νίκη που επισφραγίστηκε ανοιχτά και επίσημα με το 20ο αντεπαναστατικό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) –κυρίαρχη ιδεολογία δεν ήταν πλέον ο επαναστατικός μαρξισμός δηλ. λενινισμός-σταλινισμός αλλά το αντεπαναστατικό ρεύμα του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (= παραλλαγή της αστικής ιδεολογίας). Ο επαναστατικός μαρξισμός όχι μόνο έπαψε να είναι κυρίαρχη ιδεολογία, αλλά αντίθετα: πρώτο, τέθηκε αμέσως υπό διαρκή διωγμό με απαρχή την πολτοποίηση αλλά και τη φασιστική απαγόρευση των έργων του Στάλιν, και δεύτερο, δέχτηκε σφοδρότατη επίθεση στις επαναστατικές του Αρχές με πρόσχημα τη διαβόητη «πάλη κατά της προσωπολατρίας» και του «δογματισμού», στα πλαίσια της νέας γραμμής της αποσταλινοποίησης-απομαρξιστικοποίησης. Με την ευκαιρία ας σημειωθεί ότι η έννοια της «π ρ ο σ ω π ο λ α τ ρ ί α ς» των χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών είναι: α) αντιεπιστημονική, β) αστική, γ) επιφανειακή, δ) αντιμαρξιστική και τέλος στ) συνιστά ιδεαλιστική αντίληψη της ιστορίας. Ακόμη και διάφοροι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές θεωρούν την «προσωπολατρία» ιδεαλιστική αντίληψη, ανάμεσα στους οποίους ο αυστριακός Theodor Prager, ο οποίος απαντώντας στον ανατολικογερμανό ρεβιζιονιστή Otto Reinhold κατά τη διάρκεια συζήτησης (Σεπτέμβρης 1967) για τα 100 χρόνια του «κεφαλαίου» του Μαρξ είχε πει: «τη θεωρώ μια πέρα για πέρα ιδεαλιστική αντίληψη»! Στα πρώτα, μετά το ΄53-56, χρόνια της μεγάλης αντεπαναστατικής ρεβιζιονιστικής στροφής, οι χρουστσο-μπρεζνιεφικοί ρεβιζιονιστές υποκατέστησαν, εμμέσως πλην σαφώς, το διαλεκτικό-ιστορικό υλισμό με ιδεαλιστικές αντιλήψεις και αστικές θεωρίες με πρόσχημα τη «συμπλήρωση» και τη «δημιουργική ανάπτυξη» του μαρξισμού «στις νέες συνθήκες». Αν στην εποχή του μπερνσταϊνικο-καουτσκικού ρεβιζιονισμού κυριαρχούσε το αντιδραστικό σύνθημα «επιστροφή στον Καντ», στην εποχή της κυριαρχίας του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού κυριάρχησαν τα αντιδραστικά συνθήματα «επιστροφή στο νέο Μαρξ» («αλλοτρίωση», «άνθρωπος», κλπ.) και «επιστροφή στο Χέγκελ». Σ΄ αυτή την περίοδο – πέρα απʼ την πλήρη αναθεώρηση του μαρξισμού – απορρίφθηκαν, μεταξύ άλλων, και οι μαρξιστικές εκτιμήσεις της εποχής του ΣΤΑΛΙΝ για το χαρακτήρα της γερμανικής κλασικής φιλοσοφίας και το Hegel, επιπλέον αποκαταστάθηκαν και άρχισαν να προπαγανδίζονται οι πιο αντιδραστικές πλευρές-απόψεις της φιλοσοφίας του (όπως «το γερμανικό πνεύμα ενσαρκώνει την απόλυτη αλήθεια και την ελευθερία», εθνικισμό, κλπ.) που προωθήθηκαν-διαδόθηκαν, εκτός των άλλων, απʼ την ελεγχόμενη απʼ τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές «Hegelgesellschaft» με πρόεδρο το Wilhelm Raimund Beyer. Έτσι αμέσως μετά το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φλεβάρης 1956) σοβιετικοί ρεβιζιονιστές θεωρητικοί P.A. Piontkowski (Αύγουστος 1956), J.Ch. Ljabitsch («Kommunist», Ιούλης 1956), P.N. Galansa (Σεπτέμβρης 1956), κλπ. αφού μας πληροφορούν ότι «στη σοβιετική φιλοσοφική βιβλιογραφία κατά την περίοδο της προσωπολατρίας του Στάλιν, η διατύπωση, η φιλοσοφία των Καντ, Φίχτε και Χέγκελ αποτελεί «μια αριστοκρατική αντίδραση στη γαλλική αστική επανάσταση και το γαλλικό υλισμό» είχε το χαρακτήρα μιας αναμφισβήτητης θέσης», καταλήγουν: «η εκτίμηση της φιλοσοφίας του Χέγκελ σαν αριστοκρατική αντίδραση δεν ανταποκρίνεται λοιπόν στην πραγματικότητα» (P.Α. Piontkowski 1956), ενώ λίγα χρόνια αργότερα και μετά το ΧΧΙΙ Συνέδριο (1961), το 1962: «αντίθετα με τα γεγονότα, αντίθετα με το πραγματικό περιεχόμενο της χεγκελιανής φιλοσοφίας, σʼ αντίθεση με την εκτίμησή της απʼ τους θεμελιωτές του μαρξισμού, αυτή χαρακτηρίστηκε από το Στάλιν σαν «αριστοκρατική αντίδραση στη γαλλική επανάσταση και στο γαλλικό υλισμό»» (Mitin, 1962). Η σοσιαλδημοκρατική ρεβιζιονιστική περίοδος χαρακτηρίζονταν, ως γνωστόν, από την κ α ν τ ι α ν ο π ο ί η σ η του μαρξισμού (με σύνθημα «πίσω στο Καντ») ως κυρίαρχο ρεύμα, ενώ η περίοδος του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού (απʼ τις αρχές-μέσα της δεκαετίας του ʼ50) χαρακτηρίζεται κυρίως απʼ τη χ ε γ κ ε λ ι α ν ο π ο ί η σ η του μαρξισμού σʼ όλες τις ρεβιζιονιστικές χώρες (μετά το ʼ56) – χεγκελιανοποίηση που βρήκε την επίσημη έκφρασή της στην «Internationale Hegelgesellschaft» που ελέγχονταν απʼ τους χρουστσοφικούς ρεβιζιονιστές και εκφράστηκε, ανάμεσα στʼ άλλα, σε μια προγραμματικού χαρακτήρα επιγραμματική φράση-θέση (μʼ αφορμή τα 125 χρόνια από το θάνατο του Χέγκελ) του τότε προέδρου της W.R.Beyer, ο οποίος, αφού στο έργο του Χέγκελ είχε ήδη απʼ το 1964 «ανακαλύψει»(!) όχι μόνο «πολιτικές προοδευτικές απόψεις» αλλά και «μερικά χαρακτηριστικά υλισμού» (=γελοία αντιδραστική επινόηση) διακήρυσσε: «η πάλη μεταξύ ιδεαλισμού και υλισμού διεξάγεται σήμερα στο σημαντικό της μέρος στο «έδαφος του Χέγκελ», όπως αποδεικνύουν όλα τα διεθνή για το Χέγκελ συνέδρια»(!), και όχι στο έδαφος του υλισμού του ΜΑΡΞ, δηλ. άρνηση και «ξεπέρασμα»-εξάλειψη της αντίθεσης ι δ ε α λ ι σ μ ο ύ – υ λ ι σ μ ο ύ και παραποίηση του μαρξισμού στην κατεύθυνση του αντικειμενικού ιδεαλισμού του Χέγκελ, μετατροπή του μαρξισμού σε μια a la Hegel ιδεαλιστική διδασκαλία. Όταν αργότερα (τέλη Αυγούστου 1974) πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα (Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ) το οργανωμένο απʼ τη «Hegelgesselschaft», 10ο «Διεθνές Συνέδριο για το Χέγκελ» με θέμα «Η διαλεκτική του Χέγκελ», το περιεχόμενο των απόψεων που εκεί αναπτύχθηκε έδωσε δικαιολογημένα την αφορμή σε αστό συμμετέχοντα στο συνέδριο (M. Haller) να γράψει: «φωτίζοντας το μαρξισμό ιδεαλιστικά» και να μιλήσει για «νέο φως στο πρόβλημα της διαλεκτικής στο Χέγκελ και στο Μαρξ»!!! Η χεγκελιανοποίηση του μαρξισμού και η αποκατάσταση της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας του Χέγκελ πήγαινε χέρι-χέρι και υπηρετούσε την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες ρεβιζιονιστικές χώρες (εσωτερική καταπίεση-εξωτερικές επεμβάσεις και φιλοπόλεμη πολιτική), ανταποκρίνονταν στα συμφέροντα της νέας αστικής τάξης στη Σοβιετική Ένωση, αφού ο Χέγκελ, ως γνωστόν, στην εποχή του συμφιλίωνε τις ταξικές αντιθέσεις μεταξύ φεουδαρχών-μπουρζουαζίας προς όφελος των ταξικών συμφερόντων των Πρώσων φεουδαρχών – σήμερα τις συμφιλιώνει προς όφελος του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Έτσι η ιδεαλιστική φιλοσοφία του Χέγκελ με τη στραμμένη στο παρελθόν διαλεκτική της, που στην εποχή της δικαιολόγησε την ταξική κυριαρχία της φεουδαρχικής αριστοκρατίας και της υποταγμένης σʼ αυτή μπουρζουαζίας, έρχεται τώρα να υπηρετήσει τη νέα σοβιετική μπουρζουαζία, γίνεται «η φιλοσοφική ευλογία στο δεσποτισμό, το αστυνομικό κράτος, τη λογοκρισία» στο εσωτερικό των ρεβιζιονιστικών χωρών και στην εξωτερική πολιτική σηκώνει ψηλά τη σημαία του εθνικισμού-σοβινισμού, του πολέμου και των στρατιωτικών επεμβάσεων σʼ άλλες χώρες, ενώ στις καπιταλιστές χώρες υπηρετεί τη συμφιλίωση των ανταγωνιστικών αντιθέσεων μεταξύ μπουρζουαζίας-προλεταριάτου, και κατά συνέπεια την υποταγή των συμφερόντων του σε κείνα της αντιδραστικής αστικής τάξης. Αν ο Κ. Κάουτσκι ισχυρίζονταν ότι «ο διαλεκτικός υλισμός είναι μόνο μια μέθοδος που μπορεί να συνδεθεί με κάθε κοσμοθεωρία που να φέρει το όνομα ρεαλισμός ή μονισμός, θετικισμός ή αισθησιαρχία, εμπειρισμός ή εμπειριοκριτικισμός» (K. Kautsky, 1927) και ο M. Adler, ότι «αν πρέπει να απορρίψουμε τη σύνδεση του μαρξισμού ως θεωρία της κοινωνίας με κάποια κοσμοθεωρία, ειδικά εκείνη με το φιλοσοφικό υλισμό…» (M. Adler1922), οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές σύνδεσαν το μαρξισμό, ακριβέστερα τον υποκατέστησαν, με ολόκληρη στρατιά φιλοσοφικών ιδεαλιστικών ρευμάτων. Στη καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση της χρουστσο-μπρεζνιεφο-γκορμπατσοφικής περιόδου αλλά και σʼ όλες τις ρεβιζιονιστικές χώρες του παλινορθωμένου καπιταλισμού αναβίωσαν ο θρησκευτικός σκοταδισμός και ο ανορθολογισμός. Στον τομέα της φιλοσοφίας, μετά το ΄56, άνθισαν σχεδόν όλα τα αντιδραστικά αστικά ιδεαλιστικά φιλοσοφικά ρεύματα απʼ τον πραγματισμό, υπαρξισμό, στρουκτουραλισμό, φροϋδισμό, νεοθετικισμό, οντολογία, φαινομενολογία, φιλοσοφική ανθρωπολογία, κλπ. φθάνοντας ως το όπιο της θρησκείας αλλά και τα υπεραντιδραστικά ρεύματα του νιτσεϊσμού και του γερμανικού ρομαντισμού,. Αυτά δεν τα αμφισβητούν ούτε οι χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές. Ο πολωνός οικονομολόγος W. Brus σημειώνει το 1974 σχετικά: «Η μετά τον Στάλιν περίοδος έφερε, στον τομέα της ιδεολογίας μια στροφή προς τον πραγματισμό…» (W. Brus, 1975), ενώ ακόμα και ο αμετανόητος δυτικογερμανός χρουστσοφικός ρεβιζιονιστής θεωρητικός του «D»KP Robert Steigerwald ομολογεί το 1989, έστω και «κατόπιν εορτής», ότι στη Σοβιετική Ένωση «ορισμένοι φιλόσοφοι αυτομόλησαν προς την πλευρά των Heidegger, Popper, Gadamer (ορισμένοι μάλιστα προς το Nietzsche!) ή άλλοι περιόριζαν τη θεωρία σε κοινωνιολογική και θετικιστική ανάλυση γεγονότων» (R. Steigerwald,1991). Η σταδιακή παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβ, Ένωση και η ολοκλήρωσή της στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 με την εφαρμογή των πιο ολοκληρωμένων ως τότε καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων του ΄65 (μεταρρύθμιση Μπρέζνιεφ-Κοσσύγκιν Οκτώβρης 1965) και οι αναπόφευκτες αλλαγές στις κοινωνικο-ταξικές σχέσεις δηλ. η νέα αυτή πραγματικότητα προκάλεσε – παράλληλα με τη διατήρηση της δημαγωγικής αναφοράς των ρεβιζιονιστών στο «μαρξισμό» τους – πέρα απʼ την άνθιση στις ρεβιζιονιστικές-καπιταλιστικές χώρες όλων σχεδόν των αντιδραστικών φιλοσοφικών ιδεαλιστικών ρευμάτων, το ανοιχτό πέρασμα ακόμα και στις πιο ακραίες αντιδραστικές φιλοσοφικές απόψεις και αντιλήψεις με την αποκατάστασή τους καταρχήν, την υιοθέτησή τους στη συνέχεια και τέλος την προπαγάνδισή τους με πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις τις αντιδραστικές φεουδαρχικές απόψεις του γερμανικού ρομαντισμού που γοητεύονται απʼ το μεσαίωνα και την επιστροφή σʼ αυτόν (τους πρώσους ρομαντικούς ο Ενγκελς τους αποκαλούσε «θεωρητικούς της φεουδαρχίας») αλλά και τις υπεραντιδραστικές απόψεις του Friedrich Nietzsche (είδωλο των Μουσολίνι-Χίτλερ) αλλά και του νιτσεϊσμού (Spengler, Heidegger,κλπ.) που και τα δύο αυτά ρεύματα συνέβαλλαν τα μέγιστα στη διαμόρφωση των ναζιστικών απόψεων της χιτλερικής Γερμανίας και αξιοποιήθηκαν στο μέγιστο δυνατό βαθμό από τους ναζι-φασίστες. Έτσι σ΄ αυτή την περίπτωση το χρουστσο-μπρεζνιεφικό ρεβιζιονιστικό ρεύμα εγκατέλειψε καταρχήν: 1) το μαρξισμό, 2) τη μαρξιστική εκτίμηση αυτών των αντιδραστικών αντιλήψεων, αλλά έπραξε ακόμα και κάτι χειρότερο: 3) εγκατέλειψε επιπλέον την αντιφασιστική σκοπιά και τις αντιφασιστικές θέσεις, 4) ανέλαβε την προπαγάνδιση αυτών των υπεραντιδραστικών απόψεων, εμφανίζοντάς τες ως «δημοκρατικές» 5) μπόλιασε ιδεολογικά το εργατικό κίνημα όχι μόνο με αστικές «δημοκρατικές» απόψεις αλλά και με ανοιχτά εθνικιστικές και φασιστικές. Μάλιστα οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές μαζί με τους Ulbricht-Honneker έφτασαν στο σημείο, αρχές της δεκαετίας του ΄60, να επιτρέψουν το άνοιγμα των Αρχείων του Nietzsche στη Weimar(DDR) σε δυο ιταλούς ομοϊδεάτες τους (M.Montinari-G.Colli) για να προετοιμάσουν μια «αποναζιστικοποιημένη» έκδοση των έργων του, που εκδόθηκαν αργότερα. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ. Είναι απαραίτητο να υ

    Σχόλιο από Ανασύνταξη | 23/10/2008

  11. SYNEXEIA

    Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Σ.Ε. 1953-90 (μ’ αφορμή το κείμενο της ΚΕ του «Κ»ΚΕ)

    ———————–

    ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ. Είναι απαραίτητο να υπογραμμιστεί ευθύς εξαρχής, πως πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα, ότι οι παρακάτω απόψεις και θέσεις, παρά την όποια αντιφατικότητα και ασάφεια, των ρεβιζιονιστών οικονομολόγων – με εξαίρεση του δημαγωγικού τους σκέλους για δήθεν οικοδόμηση του σοσιαλισμου-κομμουνισμού – απʼ τη μια επιτίθενται και απορρίπτουν τις μαρξιστικές απόψεις του ΣΤΑΛΙΝ σχετικά με τα ζητήματα της οικοδόμησης του κομμουνισμού, ενώ ταυτόχρονα απʼ την άλλη δίνουν τον αστικό προσανατολισμό αλλά και την εφαρμογή των απαραίτητων μέτρων για να κινηθεί η οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων ρεβιζιονιστικών χωρών σʼ αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση δηλ. αποτελούν έμμεση-άμεση ομολογία του καπιταλιστικού χαρακτήρα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων σʼ αυτές τις χώρες, αντανακλούν τα τεκταινόμενα στην ανάπτυξη της σοβιετικής οικονομίας δηλ. την πορεία του πισωδρομικού προτσές της καπιταλιστικής παλινόρθωσης. (η παράθεση αυτών των αντιμαρξιστικών απόψεων-θέσεων δεν γίνεται για να υποκατασταθεί η ανάλυση του προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, αλλά αντίθετα, ως άμεση-έμμεση ομολογία-επιβεβαίωση και απʼ την αντίπαλη ρεβιζιονιστική πλευρά αυτής της αντεπαναστατικής πορείας της Σοβ. Ένωσης).
    Ως τις αρχές του 1953 η οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης κινούνταν στην κατεύθυνση της παραπέρα οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και βρίσκονταν σε μια φάση ανάπτυξης στην οποία: α. τα μέσα παραγωγής δεν ήταν εμπορεύματα δηλ. δεν πουλιούνται-αγοράζονται μεταξύ των κρατικών επιχειρήσεων, αλλά κατανέμονταν κεντρικά στη βάση του Σχεδίου ανάλογα με τις ανάγκες ανάπτυξης της οικονομίας, β. η εργατική δύναμη δεν ήταν εμπόρευμα, αφού η εργατική τάξη κατείχε και έλεγχε τα μέσα παραγωγής συλλογικά ως τάξη μέσω του κράτους της Διχτατορίας του Προλεταριάτου, γ. ο νόμος της Αξίας είχε περιορισμένη δράση και δεν ρύθμιζε πλέον την παραγωγή, όπως συμβαίνει στον καπιταλισμό, δ. Οι εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις (=Ware-Geld-Beziehungen) περιορίζονταν συνεχώς στην κατεύθυνση της πλήρους εξάλειψής τους στην ολοκληρωμένη κομμουνιστική αταξική κοινωνία. Αλλά ας δοθούν οι σύμφωνες με τα διδάγματα των κλασικών μαρξιστικές απόψεις του ΣΤΑΛΙΝ που συνάμα γενίκευαν-έκφραζαν και την ως τότε πείρα οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και δια γραφίδος ρεβιζιονιστών σοβιετικών οικονομολόγων: «το βασικό περιεχόμενο των σταλινικών ιδεών για τα ζητήματα των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων στο σοσιαλισμό συνίσταται στα παρακάτω: η σοσιαλιστική παραγωγή δεν είναι, ως προς το χαρακτήρα της, εμπορευματική παραγωγή, και οι εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις είναι μια κληρονομιά του καπιταλισμού… η σφαίρα της εμπορευματικής παραγωγής περιορίζεται στα αντικείμενα προσωπικής κατανάλωσης, ενώ τα μέσα παραγωγής δεν είναι εμπορεύματα αλλά έχουν μόνο εμπορευματικό περίβλημα. Ο νόμος της Αξίας δεν συμμετέχει στη ρύθμιση της παραγωγής. Η σφαίρα δράσης εκτείνεται κυρίως στην κυκλοφορία των εμπορευμάτων, στην ανταλλαγή εμπορευμάτων μέσω αγοράς και πώλησης, κυρίως στην ανταλλαγή εμπορευμάτων ατομικής κατανάλωσης… Ο Ι.Β. Στάλιν αρνούνταν το ρυθμιστικό ρόλο του νόμου της Αξίας στη διαμόρφωση των τιμών για τα μέσα παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων και των πρώτων υλών της αγροτικής οικονομίας. Ξεκινώντας απʼ τις παραπάνω απόψεις για τη θέση και το ρόλο των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων στο σοσιαλισμό, κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι η εμπορευματική κυκλοφορία είναι ασυμβίβαστη με το σκοπό του περάσματος απʼ το σοσιαλισμό στον κομμουνισμό» (P.G. Saostrowzew / G.G. Bogomasow / A.N. Malafejew, 1972).
    Τα παραπάνω δεν ήταν μόνο ιδέες του Στάλιν δηλ. θεωρία, αλλά αποτελούσαν συνάμα και τη ζωντανή πραγματικότητα εκείνης της εποχής: εφαρμόζονταν στην πράξη στην τότε οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης, επιβεβαιώνοντας έτσι πλέρια την ορθότητα των απόψεων των κλασικών του μαρξισμού ΜΑΡΞ-ΕΝΓΚΕΛΣ-ΛΕΝΙΝ-ΣΤΑΛΙΝ σχετικά με τα ζητήματα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και έδιναν το συγκεκριμένο περιεχόμενο αυτής της επαναστατικής πορείας προς τον κομμουνισμό – μια πορεία και περιεχόμενο που βρίσκονταν πάντα σε πλήρη αντιπαράθεση με το περιεχόμενο του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος (οικονομικοί νόμοι και μηχανισμοί λειτουργίας του).
    Μετά το θρίαμβο και τη νίκη της χρουστσοφικής ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης και την πλήρη απομάκρυνσή του, στο θεωρητικό επίπεδο, απʼ το μαρξισμό, το αστικό πλέον ΚΚΣΕ, ένα σοσιαλδημοκρατικού τύπου κόμμα, πρωτοστατεί, καθοδηγεί και εφαρμόζει στη σοσιαλιστική οικονομία της Σοβ. Ένωσης σειρά, καπιταλιστικού χαρακτήρα, οικονομικές μεταρρυθμίσεις με στόχο τη σταδιακή εξάλειψη του σοσιαλισμού και την πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού, τις οποίες, βέβαια, παρουσίαζε-προπαγάνδισε ως μεταρρυθμίσεις που τάχα θα οδηγούσαν τη Σοβ. Ένωση, και μάλιστα στη δεκαετία του ΄80, στον «κομμουνισμό» (σήμερα όλοι γνωρίζουν ότι αντί γιʼ αυτό, στα τέλη της δεκαετίας του ΄80, αυτές οδήγησαν ακόμα και στη διάλυση της καπιταλιστικής Σοβ. Ένωσης), κι αυτά λέγονταν την ίδια στιγμή που και τα δυο πρώτα μέτρα που εφαρμόστηκαν, απʼ τις αρχές-μέσα της δεκαετίας του ΄50, στον τομέα της βιομηχανίας της ως τότε σοσιαλιστικης-κομμουνιστικής οικονομίας δηλ. η αγορα-πωλησία των μέσων παραγωγής (ως τότε τα μέσα παραγωγής δεν ήταν εμπορεύματα) και η «επέκταση και εκμετάλλευση των εμπορευματικο-χρηματικών-σχέσεων» οδηγούσαν κατευθείαν στον καπιταλισμό (είναι γνωστό ότι ως τότε οι εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις περιορίζονταν συνεχώς στην κατεύθυνση της πλήρους εξάλειψής τους στην ολοκληρωμένη κομμουνιστική κοινωνία).
    Νωρίτερα, όμως, ήδη από τον Αύγουστο του 1953, στην αγροτική οικονομία πάρθηκε απόφαση για την επέκταση των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων, η οποία άρχισε να εφαρμόζεται αμέσως την ίδια χρονιά: «στην αγροτική οικονομία εφαρμόστηκαν μεταρρυθμίσεις (Αύγουστος 1953: αποφάσεις του Ανωτάτου Σοβιέτ, το Σεπτέμβρη: βασικό πρόγραμμα της ΚΕ του ΚΚΣΕ), οι οποίες κατάργησαν σταθερά τον υπερσυγκεντρωτισμό και επέκτειναν τον τομέα των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων» (W. Brus, 1961).
    Η εφαρμογή και των δυο αυτών μέτρων στη βιομηχανία της σοσιαλιστικής οικονομίας: 1. η αγορά-πώληση των μέσων παραγωγής δηλ. η μετατροπή τους σε εμπορεύματα, 2. η επέκταση και πλήρης εκμετάλλευση των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων (αντί του συνεχούς περιορισμού) ή όπως αργότερα διατυπώθηκε με σαφήνεια στο αντεπαναστατικό Πρόγραμμα του 22ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ: «για την κομμουνιστική οικοδόμηση πρέπει να γίνει πλήρης εκμετάλλευση των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων…» («Programm und Statut der Kommunistischen Partei der Sowjetunion“, Berlin (DDR) 1961, σελ. 85), σε θεωρητικό επίπεδο συνιστούν πλήρη απομάκρυνση απʼ το μαρξισμό στα ζητήματα της οικοδόμησης του σοσιαλισμου-κομμουνισμού και σε πρακτικό επίπεδο σημαίνουν: α. οριστική διακοπή και εγκατάλειψη της οικοδόμησης του σοσιαλισμού-κομμουνισμού και ταυτόχρονα, β. έναρξη (στον οικονομικό τομέα, γιατί στον πολιτικό είχε ήδη προηγηθεί με την ανατροπή της Διχτατορίας του Προλεταριάτου) του πισωδρομικού προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση. Πέραν της επίσημης αναφοράς στο 22ο Συνέδριο (1961), ο ρεβιζιονιστής οικονομολόγος G.Koslow (αλλά και άλλοι) μας πληροφορεί ότι η απόφαση για εφαρμογή του δεύτερου καπιταλιστικού μέτρου χρονολογείται ήδη απʼ τα πρώτα, μετά το ΄53, χρόνια: «στα ντοκουμέντα του ΚΚΣΕ μετά το 1953 υποδεικνύεται, ότι είναι αναγκαία η εκμετάλλευση των εμπορευματικών σχέσεων για την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας» («σύγκρινε εισηγήσεις Ν.Σ.Χρουστσοφ στα χρόνια 1953 ως 1960, ιδιαίτερα η εισήγηση στην Ολομέλεια του Δεκέμβρη 1958 καθώς και τις ανάλογες αποφάσεις στις συνεδριάσεις της ΚΕ του ΚΚΣΕ και του ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ») (G.Koslow, 1961).
    1. Μέσα παραγωγής εμπορεύματα. Τα μέσα παραγωγής στην οικονομία της Σοβ. Ένωσης είχαν, μετά το ΄53, μετατραπεί σε εμπορεύματα, πράγμα που δεν αμφισβητούν ούτε οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές. Ο οικονομολόγος Kusminow παραδέχεται-ομολογεί ότι στη σοβιετική οικονομία της περιόδου των Χρουστσόφ-Μπρέζνιεφ «τα μεγάλα μέσα παραγωγής, που παράγονται απʼ τις κρατικές επιχειρήσεις… είναι εμπορεύματα» (I.I. Kusminow, 1971), ενώ σʼ άλλο σημείο επέκρινε και απέρριψε τη μαρξιστική άποψη του ΣΤΑΛΙΝ που ταυτόχρονα αποτελούσε και σωστή διαπίστωση για τη σοσιαλιστική οικονομία της Σοβ. Ένωσης ως το ΄53, «ότι οι εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις στο σοσιαλισμό περιορίζονται μόνο στα αντικείμενα προσωπικής ανάγκης και τα μέσα παραγωγής δεν είναι εμπορεύματα». Χαρακτήριζε αυτή τη διαπίστωση απλά «επιστημονική υπόθεση», ενώ αυτή ήταν η ζωντανή αντικειμενική πραγματικότητα στη σοσιαλιστική-κομμουνιστική οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης του ΣΤΑΛΙΝ. Ισχυρίστηκε ακόμα, ότι η αντίληψη «τα μέσα παραγωγής δεν είναι εμπορεύματα και δεν υπόκειται στη δράση του νόμου της Αξίας δεν επέζησε» (I.I. Kusminow, 1971). Ασφαλώς και δεν ήταν δυνατόν να επιζήσει, μετά την επικράτηση του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού, ούτε ως μαρξιστική θεωρία αλλά ούτε προπαντός ως ζωντανή πραγματικότητα της σοσιαλιστικής οικονομίας της Σοβιετικής Ένωσης με την επιλογή του δρόμου της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και την εφαρμογή του καπιταλιστικού μέτρου αγορα-πωλησίας των μέσων παραγωγής.
    Παρόλο που η πρακτική εφαρμογή του καπιταλιστικού μέτρου της αγορα-πωλησίας των μέσων παραγωγής προηγήθηκε των θεωρητικών συζητήσεων μεταξύ των σοβιετικών οικονομολόγων, αξίζει και είναι σημαντικό να γίνει πλατύτερα γνωστό ότι ήδη το Μάη του ΄56 στην ημερίδα του κρατικού πανεπιστημίου της Μόσχας, ο καθηγητής A.W. Batschurin, αφού πρώτα τραγούδησε το γνωστό «μελωδικό» μπουρζουάδικο άσμα της «προσωπολατρίας», αμφισβήτησε ευθέως την ορθότητα της διαπίστωσης του ΣΤΑΛΙΝ ότι «τα μέσα παραγωγής στο σοσιαλισμό δεν είναι εμπορεύματα» (έτσι ήταν ως το 1953) και διατύπωσε την αντιμαρξιστική άποψη-πρόταση ότι «τα μέσα παραγωγής στο σοσιαλισμό είναι εμπορεύματα» (A.W. Batschurin, Μάης ΄56), εκφράζοντας προφανώς τη γενικότερη αντιμαρξιστική κατεύθυνση των ρεβιζιονιστών και τον προσανατολισμό της οικονομίας της Σοβ. Ένωσης προς τον καπιταλισμό μα πρώτʼ απʼ όλα ειδικότερα την πραγματικότητα της μετά το ΄53 περιόδου δηλ. όταν τα μέσα παραγωγής που την εποχή του ΣΤΑΛΙΝ είχαν χάσει τον εμπορευματικό τους χαρακτήρα, τώρα είναι εμπορεύματα. Ο δε καθηγητής F.B. Koscheljow μας διδάσκει: «με κάθε δικαίωμα μπορούμε να ισχυριστούμε, ότι στο σοσιαλισμό τα μέσα παραγωγής είναι εμπορεύματα» (F.B. Koscheljow, Μάης ΄56), εννοώντας προφανώς με την έννοια «σοσιαλισμό» τον παλινορθωμένο καπιταλισμό, γιατί μόνο στον καπιταλισμό τα μέσα παραγωγής είναι εμπορεύματα και όχι στο σοσιαλισμο-κομμουνισμό.
    Αφού, λοιπόν, τα μέσα παραγωγής στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης της χρουστσο-μπρεζνιεφικής περιόδου είχαν ήδη μετατραπεί σε εμπορεύματα – σύμφωνα και με τις παραπάνω δικές τους ομολογίες – οι ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι συζητούσαν πλέον και μάλιστα απʼ τα πρώτα κιόλας χρόνια για το μηχανισμό διαμόρφωσης των τιμών τους: «η υπάρχουσα διαμόρφωση τιμών για τα μέσα παραγωγής χρειάζεται ουσιαστικά νʼ αλλάξει, ώστε το επίπεδο τιμών γιʼ αυτά να πλησιάσει την αξία τους» και «για την πράξη πολύ σπουδαίο είναι το ζήτημα αν οι τιμές για τα μέσα παραγωγής θα πλησιάσουν την αξία τους» (M. Bor, 1957), ενώ άλλος ισχυρίζεται ότι «η διαμόρφωση τιμών για τα μέσα παραγωγής πρέπει οπωσδήποτε νʼ αλλάξει» (S.G. Strumilin, 1957)
    2. Επέκταση και πλήρης εκμετάλλευση των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεών. Πολύ πριν την επίσημη διατύπωση στο 22ο Συνέδριο(1961) της θέσης-πρότασης για επέκταση και εκμετάλλευση των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης είχαν προηγηθεί συζητήσεις αλλά και η πρακτική εφαρμογή αυτού του καπιταλιστικού μέτρου ήταν ένα πραγματικό γεγονός.
    Ο ρεβιζιονιστής οικονομολόγος S.W. Atlas σε διάλεξή του τονίζει, ότι «όπως είναι γνωστό, στα «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού» ο Ι. Στάλιν έδωσε την προοπτική ενός σταδιακού περιορισμού της σφαίρας των εμπορευματικών και χρηματικών-σχέσεων προς όφελος της ανάπτυξης της ανταλλαγής προϊόντων… αυτή η προοπτική δεν επιβεβαιώθηκε από την πράξη της κομμουνιστικής οικοδόμησης, δεν ανταποκρίνεται στα καθήκοντα της οικοδόμησης του κομμουνισμού. Στην ΕΣΣΔ οι εμπορευματικές και χρηματικές-σχέσεις δεν μειώθηκαν, αλλά αντίθετα, τα τελευταία χρόνια σημείωσαν μια παραπέρα και πολύ σημαντική ανάπτυξη» (S.W.Atlas, Μάης 1959).
    Ασφαλώς και επιβεβαιώθηκε απʼ την πράξη της κομμουνιστικής οικοδόμησης ο περιορισμός των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων, επειδή αυτό ως το 1953 αποτελούσε όχι μόνο αντικειμενική πραγματικότητα στην σοσιαλιστικη-κομμουνιστική οικονομία της Σοβ. Ένωσης αλλά επιπλέον είναι και το μόνο μέτρο που ανταποκρίνονταν-ανταποκρίνεται πλέρια στα καθήκοντα της οικοδόμησης του κομμουνισμού. Το ότι οι εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις τα «τελευταία χρόνια» δηλ. τη χρουτσο-μπρεζνιεφική περίοδο είχαν σημειώσει «πολύ σημαντική ανάπτυξη», αυτό είναι ένα πραγματικό γεγονός που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, όμως η ανάπτυξη αυτή είναι ακριβώς εκείνη που συνέβαλλε στη μεγάλη διεύρυνση της εμπορευματικής παραγωγής στην οικονομία της Σοβ. Ένωσης και την ολοκληρωμένη εμφάνιση σʼ αυτή της καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής.
    Ένας άλλος ο L.A. Leontjew παραδέχεται ότι οι εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις όχι μόνο υπήρχαν και επεκτείνονταν στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης εκείνης της περιόδου, αλλά θα παραμείνουν και στην κομμουνιστική αταξική κοινωνία και ότι «το Σχέδιο όχι μόνο δεν αποκλείει την ύπαρξη της εμπορευματικής παραγωγής, αλλά αντίθετα την προϋποθέτει» (L.A. Leontjew 1966).
    Αλλά και ο I.I. Kusminow, αφού επικρίνει το Στάλιν γιʼ αυτό το ζήτημα, παραδέχεται-υποστηρίζει ότι « η εμπορευματική παραγωγή στο σοσιαλισμό συνδέεται με τη νέα ουσία της οικονομίας, το προτσές της διαρκούς δυναμικής ανάπτυξής της. Η άρνηση της εμπορευματικής παραγωγής και των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων στο σοσιαλισμό είναι θεωρητικά αβάσιμη και επιζήμια» στην πράξη (I.I. Kusminow, 1971), θεωρώντας την επέκταση-ανάπτυξη και των δυο απαραίτητη για την οικοδόμηση της «σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας» του δηλ. για την προώθηση του προτσές της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβ. Ένωση, πράγμα που επιβεβαιώθηκε απ΄ την μετέπειτα πορεία της.
    Άλλοι οικονομολόγοι μας πληροφορούν και παραδέχονται: «πριν την έναρξη της οικονομικής μεταρρύθμισης η οικονομική επιστήμη πέτυχε να ξεπεράσει ορισμένες απαρχαιωμένες θέσεις και δόγματα στα ζητήματα της εκμετάλλευσης των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων» και να ξεπεραστεί η «λαθεμένη άποψη», ότι «τα μέσα παραγωγής, ως προς την ουσία τους, δεν είναι εμπορεύματα, αλλά έχουν μόνο εμπορευματικό περίβλημα, η οποία έπρεπε να εγκαταλειφθεί» (P.G. Saostrowzew / G.G. Bogomasow / A.N. Malafejew, 1972).
    Όλων βέβαια των οικονομολόγων είχε προηγηθεί ο αρχιπροδότης κλόουν Νικήτα Χρουστσόφ που με το απύθμενο και προκλητικό θράσος του αποστάτη διακήρυττε απʼ το βήμα της Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΣΕ (Δεκέμβρης 1957) ότι με την επέκταση των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων θα οικοδομούνταν τάχα αργότερα ο κομμουνισμός, ενώ γνώριζε ότι η επέκταση και ανάπτυξή τους οδηγούν, όπως και έγινε, κατευθείαν στον καπιταλισμό: «μπορούμε να πούμε: βαδίζουμε προς τον κομμουνισμό και ταυτόχρονα αναπτύσσουμε τις εμπορευματικές σχέσεις. Δεν έρχεται σε αντίθεση το ένα με το άλλο; Όχι, δεν αντιφάσκουν» (Ν.Σ. Χρουστσόφ, 1957).
    Στην περίπτωση και των δυο αυτών μέτρων, οι σοβιετικοί χρουστσοφικοί ρεβιζιονιστές δεν έχουν περιθώρια δημαγωγίας: ομολογούν ανοιχτά ότι εφαρμόστηκαν, μετά το ΄53, στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης και άλλαξαν εντελώς την κατεύθυνσή της σε σχέση μʼ εκείνη της περιόδου του ΣΤΑΛΙΝ. Εκείνο που αποτελούσε δημαγωγία και πολιτική απάτη ήταν ο ισχυρισμός ότι παρουσίαζαν τις καπιταλιστικού χαρακτήρα αυτές μεταρρυθμίσεις ως «σοσιαλιστικές» και πως μʼ αυτές, παρά την αλλαγή κατεύθυνσης απʼ το σοσιαλισμό προς τον καπιταλισμό, η οικονομία της Σοβ. Ένωσης θα έφτανε τάχα στον κομμουνισμό, ενώ έφτασε, όπως όλοι σήμερα γνωρίζουν, στην καπιταλιστική καταστροφή – μια πορεία αναπόφευκτη που είχαν προβλέψει οι επαναστάτες μαρξιστές δηλ. οι λενινιστές-σταλινιστές, που δικαιώθηκαν ιστορικά.
    Είναι φανερό, πως πρώτο, η εφαρμογή των δυο παραπάνω μέτρων στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης είχε ως στόχο και κινήθηκε στην κατεύθυνση της οριστικής, στην πορεία, εξάλειψης των σοσιαλιστικων-κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής και την αντικατάστασή τους με καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής (ήδη με τη μετατροπή των μέσων παραγωγής σε εμπορεύματα εμφανίζεται στη σοβιετική οικονομία και το πρώτο βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής) και δεύτερο, βρίσκονταν σε πλήρη ρήξη με τις απόψεις των κλασικών για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικης-κομμουνιστικής κοινωνίας, γιατί είναι γνωστό ότι οι θεμελιωτές του μαρξισμού Marx-Engels εκπροσωπούσαν στα έργα τους («Das Kapital», «Kritik des Gothauer Programms», «Anti-Duehring», κλπ.) την ακριβώς αντίθετη άποψη: ότι στο σοσιαλισμό δεν υπάρχει πλέον θέση για την εμπορευματική παραγωγή και για τις εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις (=Ware-Geld-Beziehungen), εννοώντας προφανώς την μετά την οικοδόμηση της οικονομικής του βάσης περίοδο και φυσικά την ολοκληρωμένη κομμουνιστική αταξική κοινωνία. Θεωρούσαν τις εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις «υπόλειμμα» του παλιού καπιταλιστικού συστήματος που πρέπει να ξεπεραστεί: «με την κατοχή των μέσων παραγωγής από την κοινωνία εξαλείφεται η εμπορευματική παραγωγή και η κυριαρχία του προϊόντος πάνω στους παραγωγούς. Η αναρχία της κοινωνικής παραγωγής αντικαθίσταται από τη συνειδητή και σχεδιασμένη οργάνωση» (ΕNGELS). Το ίδιο υπογραμμίζει και ο ΛΕΝΙΝ σε διάφορα έργα του, που κι αυτός θεωρεί εντελώς απαραίτητη και αναγκαία την εξάλειψη της εμπορευματικής παραγωγής για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού: «ότι αφορά το σοσιαλισμό, αυτός συνίσταται ως γνωστόν στην εξάλειψη της εμπορευματικής οικονομίας» (ΛΕΝΙΝ). Και αλλού: «το κρατικό προϊόν, το προϊόν του σοσιαλιστικού εργοστασίου, που ανταλλάσσεται με αγροτικά είδη διατροφής, δεν είναι εμπόρευμα με την έννοια της πολιτικής οικονομίας, πάντως δεν είναι μόνο εμπόρευμα, δεν είναι πια εμπόρευμα, παύει να είναι εμπόρευμα» (ΛΕΝΙΝ). Αλλά και οι σοβιετικοί ρεβιζιονιστές οικονομολόγοι αποδέχονται-επιβεβαιώνουν: «το ασυμβίβαστο του σοσιαλισμού με τις εμπορευματικές σχέσεις είχαν υποδείξει στην εποχή τους ο Karl Marx και ο Friedrich Engels, και πάνω σʼ αυτό έγραψαν οι προπαγανδιστές των ιδεών των κλασικών του μαρξισμού P. Lafargue, A. Bebel και G. Plechanow. Ο Β.Ι. Λένιν σε μια σειρά εργασίες του, ακόμα και σʼ εκείνες που είχε γράψει μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, επανειλημμένα τόνισε, ότι στο σοσιαλισμό εκλείπει η αναγκαιότητα των εμπορευματικών σχέσεων» (P.G. Saostrowzew / G.G. Bogomasow / A.N. Malafejew, 1972), ενώ ένας άλλος γράφει: «πράγματι ο Μαρξ και ο Ένγκελς έγραψαν, ότι στο σοσιαλισμό δε θα υπάρχει θέση για την εμπορευματική παραγωγή και για τις εμπορευματο-χρηματικές-σχέσεις» (I.I.Kusminow, 1971).
    Στην αγροτική οικονομία τα πρώτα μέτρα αποκέντρωσης και επέκτασης των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων πάρθηκαν και άρχισαν αμέσως να εφαρμόζονται, όπως προαναφέρθηκε, ήδη από τον Αύγουστο του 1953, ενώ το 1958 ακολούθησε η διάλυση των Μηχανοτρακτερικών Σταθμών (η συγκρότηση και ύπαρξή τους απέβλεπε στον περιορισμό των εμπορευματικο-χρηματικών-σχέσεων και στο πλησίασμα των δυο μορφών (κρατικής-συνεταιριστικής) σοσιαλιστικής ιδιοκτησίας και τη συγχώνευσή τους σε ενιαία κομμουνιστική ιδιοκτησία) και τα μέσα παραγωγής πουλήθηκαν στους συνεταιρισμούς, μʼ αποτέλεσμα α) τη διεύρυνση των εμπορευματο-χρηματικών-σχέσεων και β) τη μόνιμη απομάκρυνση της συνεταιριστικής από την κρατική ιδιοκτησία.

    ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

    Το παραπάνω κείμενο είναι από την εφημερίδα Ανασύνταξη 1-15 Οχτώβρη 2008. Στο επόμενο φύλλο θα υπάρξει και συνέχεια για τις καπιταλιστικού χαρακτήρα οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

    Σχόλιο από Ανασύνταξη | 23/10/2008

  12. Πάντως αυτή η πορεία που επιλέγει το ΚΚΕ φαίνεται ότι το οδηγεί βαθμιαία στις θέσεις της «Ανασύνταξης». Μάλλον θα δούμε πολλά πράγματα στο μέλλον!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/10/2008

  13. Πολυχρονίδη, άψογο το ποίημά σου για τις Σουλιώτισες. Εκπληκτικό!!!

    Ανασύνταξη, ντο σεντόν’ εν αβούτο νέπεν; Στείλε και καμιά σόδα να το χωνέψουμε! Το εκτυπώνω για να το διαβάσω το βράδυ με την άνεσή μου.

    Που είναι ο «Πόντος και Αρβανιτιά»;

    doc

    Σχόλιο από doctor | 23/10/2008

  14. Όσο για το ΚΚΕ το είχε γράψει έξοχα ο Ραφαηλίδης “Ιστορία [κωμικοτραγική] του νεοελληνικού κράτους”, σελ. 477, και έχει ως εξής:

    “Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει ένα κόμμα τυπικά “ελληνοχριστιανικό” και ως εκ τούτου εξόχως λαϊκίστικο.
    Συντηρεί την ελπίδα για μια “καλύτερη ζωή” εδώ στη γη, ερήμην κάθε ιστορικής και φιλοσοφικής συνιστώσας, ερήμην του μαρξισμού, ερήμην της θεωρίας, ερήμην των πάντων εν τέλει.

    Το ίδιο ακριβώς κάνει και ο χριστιανισμός: Προσφέρει ελπίδα στους απελπισμένους.

    Και μαζί με το ΚΚΕ παίζει βασικό ρόλο στον περιορισμό των αυτοκτονιών.

    Πέρα αυτών, το ΚΚΕ με τον άριστα οργανωμένο κομματικό μηχανισμό του, προσφέρει προστασία στα μέλη του, όπως η χριστιανική εκκλησία, όπως η Στοά, όπως το Ρόταρυ.

    Μόνο που σε τούτο το κλαμπ μαζεύονται οι μη προνομιούχοι, οι δυστυχισμένοι και οι απελπισμένοι.
    Αλλά την ευτυχία δεν την υπόσχεται μόνο το ΚΚΕ. Την υπόσχεται κατά κύριο λόγο η εκκλησία.

    Η συγγένεια του ΚΚΕ με την ελληνική ορθόδοξη εκκλησία είναι καταφάνερη σε όλα τα επίπεδα, από το οργανωτικό μέχρι το ιδεολογικό και το ηθικό.
    Και τούτο διότι το ΚΚΕ είναι δημιούργημα της απελπισίας των φτωχών και των παραγκωνισμένων εν γένει και όχι της ταξικής συνείδησης.

    Δεν υπάρχει ίχνος μαρξιστικής ιδεολογίας στο ΚΚΕ διότι δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει”.

    Σχόλιο από doctor | 23/10/2008

  15. Πόντος και αρβανιτιά,
    δύο ματιές μία καρδιά!

    Ομέρ

    ——————-

    Πάμε να το πούμε στο Μενίδι και στον Ασπρόπυργο;

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/10/2008

  16. Πάντα θαυμάζω την δογματικοτητα ορισμένων αντι-δογματικών…

    Ο Zωνιανίτης κατα την ταπεινή μου γνώμη κάνει μια ευστοχη παρατήρηση τουλάχιστον ως προς το πρώτο της σκέλος.

    Όπως και να έχει ο Ριζοσπάστης και η ΚΟΜΕΠ είναι ανοιχτοί να δημοσιεύσουν την οποιαδήποτε άποψη γυρω απο τα θέματα που συζητιούνται στο συνέδριο.

    Σχόλιο από Μικροαστός | 23/10/2008

  17. OH MY GOD!!!!!Είμαι ένα ανήσυχο πνεύμα που αργά ή γρήγορα θα φύγω από το ΚΚΕ γιατί δεν θα ανεχτώ άλλο το ιερατείο?!Τα τελευταία 28 χρόνια δε θυμάμαι να με είπε κανείς ηλίθια, έτσι ώστε να υπάρχουν βάσιμες υποψίες για τον εκφυλισμό της αντιληπτικής μου, της συνθετικής μου και αφαιρετικής μου ικανότητας!

    Τεσπά, εγώ εχω να πω το εξής: οι μεν λένε ότι το ΚΚΕ δεν έκανε την τομή (κατι μουλαδες το ειπαν αυτο), οι δε λενε οτι εκανε στροφή (πχ εσεις εδώ)..Ντάξει, ας αποφασίσουν επιτέλους τι έκανε αυτό το ΚΚΕ!

    Όποιος θέλει να πει την άποψή του για το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε να την καταθέσει στον προσυνεδριακό. είστε όλοι πολλοί τυχεροί που στη χώρα σας υπάρχει το μοναδικό ΚΚ παγκόσμια που έχει ανοίξει αυτήν την κουβέντα. θα σας έλεγα να μην χάσετε αυτήν την ευκαιρία!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 24/10/2008

  18. Παρτιζάνα μου, παρτιζάνα μου

    μην τα παίρνεις στο κρανίο!
    Εμείς έχουμε διαφορετική άποψη
    από τον βριπολακίδη.

    Και αυτή την άποψη….
    ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΤΕ (Οκ Μ-π;)

    [ο θεός (ο Κάρολος ντε!) και η ψυχή μας]

    Ομέρ
    ο φιλο-παρτιζανικός υποβολέας και προσεχώς -αν όλα πάνε κατ’ ευχήν-κνίτης!

    ——————

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/10/2008

  19. Ομερ, αγαπημένε μου, περιμένω να δω κείμενο στον προσυνεδριακό με την υπογραφή Πόντος και Αριστερά από κάτω!θα ρθεις και συ για κρέπες με το Νόσφυ?!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 24/10/2008

  20. Mαζί σου και στην (προσυνεδριακή) κόλαση !

    Στο Ριζοσπάστη ή στην ΚΟΜΕΠ; Τι λες;

    Μήπως θα ήταν καλύτερα να γράψει ο Μ-π στην ΚΟΜΕΠ και η κολεχτίβα μας στο «Ριζοσπάστη»
    (Ω κάρολε θεέ μου! Τι λέω;)

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/10/2008

  21. Στο Ριζοσπάστη εννοείται, που τα κείμενα είναι πιο μικρά και εκεί θα φανεί η αφαιρετική ικανότητα όλων σας!Να δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος!τερμα το μπλα μπλα!Μόνο ουσία!χιχιχι!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 24/10/2008

  22. Αγαπητό μου παιδί παρτιζάνα, ψυχραιμία, όλα θά πάνε καλά, ηρέμησε.. Κι αυτοί πού πέρασαν καί έφυγαν δέν ήταν ήλίθιοι.

    «Ετσι ώστε να υπάρχουν βάσιμες υποψίες για τον εκφυλισμό της αντιληπτικής μου, της συνθετικής μου και αφαιρετικής μου ικανότητας!»

    Τσ, τσ, τσ. Πώς τά καταφέρνεις..Εγώ πάντα υστερούσα σ αυτές τίς περίπλοκες λειτουργίες… 🙂
    Μή μέ χρεώνεις στό «Πόντος καί Αριστερά».. Εγώ είμαι αναρχοποντιος

    Σχόλιο από vripol | 24/10/2008

  23. Παρτιζανα
    τελικά θα παμε για κρεπες ναι ή Ου;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 25/10/2008

  24. Χαιρετώ την ομάδα του Πόντος και Αριστερά και τους απλούς αναγνώστες του blog!

    Με αφορμή τα σχόλια της Ανασύνταξης

    Είναι πολύ λυπηρό που προσπαθείτε να αποδείξετε κάτι ιστορικά (αντεπανάσταση μετά το 1953) βασιζόμενοι σε αποσπασματικά στοιχεία που έχετε επιλέξει. Έχετε όντως πολύ καλή γνώση της μετά του 1953 περιόδου, αλλά όχι της λενινιστικής και μετέπειτα σταλινικής. Αδιαφορείτε παντελώς για το άνοιγμα των αρχείων μετά το 1991 και προσπαθείτε, χρησιμοποιώντας καθαρά θεωρητικές έννοιες (π.χ. αντίστιξη επανάσταση- αντεπανάσταση), να δικαιολογήσετε τα αδικαιολόγητα με ιστορική ασυνέχεια και τομές τις οποίες έχετε αυθαίρετα κατασκευάσει. Η δικτατορία του προλεταριάτου, ως μαρξιστική συνθήκη, δεν υπήρξε ποτέ στην ΕΣΣΔ από τη στιγμή που μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1920 (ίσως και νωρίτερα), δεν ήταν οι επιτροπές των εργατών οι οποίες καθόριζαν την παραγωγή, αλλά τα όργανα ενός και μόνο κόμματος, το οποίο έλεγχε την κρατική εξουσία. Επίσης, δεν ήταν τυχαίο ότι στα όργανα αυτά δεν μπορούσες να έχεις θέση αν δεν ήσουν μέλος αυτού του κόμματος. Άρα το προλεταριάτο και η αγροτιά δεν είχε την εξουσία στα μέσα παραγωγής, από τη στιγμή μάλιστα που τα τοπικά εργατο-αγροτικά σοβιέτ δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα παραπάνω από το να παίρνουν εντολές από ανώτερα κομματικά όργανα για να τις εφαρμόζουν οι δούλοι. Εξάλλου είναι γνωστό ότι το σύνθημα «όλη η εξουσία στα Σοβιέτ!» του Λένιν αποδείχτηκε πολύ μεγάλη πλάνη και ειδικά τη σταλινική περίοδο όπου όλα τα κρατικά όργανα τα έλεγχε το ΚΚΣΕ, τα μέλη του οποίου ασκούσανε εξουσία ακόμη και στην πιο μικρή επιτροπή χωριού.
    Ακόμη, υπονοείτε ότι καπιταλιστικές μεταρρυθμίσεις στην ΕΣΣΔ είχαμε μόνο μετά τη δεκαετία του 1950. Οφείλετε παρόλα αυτά να γνωρίζετε ότι η συντριπτική πλειοψηφία και των σοβιετικών ιστορικών εκείνης της εποχής, αλλά και των σημερινών, εκτιμούν ότι η ΝΕΠ (δεκαετία του 1920) ήταν μια πολιτική καπιταλιστικών μεταρρυθμίσεων, καθώς αναπτύχθηκε το ελεύθερο εμπόριο στις πόλεις, αλλά και στα χωριά, χωρίς φυσικά να έχουμε Μεγάλο ιδιωτικό Κεφάλαιο.
    Τέλος, αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι η προσωπολατρία στην έννοια της οποίας αναφέρεστε δεν αποτελεί μια ιδεαλιστική αντίληψη. Εσείς πως θα χαρακτηρίζατε το γεγονός, ότι επί Στάλιν σε πάρα πολλά σπίτια, δίπλα στα θρησκευτικά εικονίσματα υπήρχαν και φωτογραφίες του πατερούλη, μπροστά στα οποία οι πιστοί εκδήλωναν τη λατρεία τους; Κι αυτό φυσικά είναι ένα μόνο παράδειγμα προσωπολατρίας (θρησκευτικού τύπου κιόλας) ανάμεσα σε δεκάδες άλλα. Αν η λέξη «προσωπολατρία» θεωρείτε ότι έχει ιδεαλιστικό χαρακτήρα, τότε βρείτε μια συνώνυμη της η οποία έχει υλιστικό.

    Με αφορμή τα σχόλια της Παρτιζάνας

    Παρτιζάνα, ο διάλογος γίνεται εδώ γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να γίνει με το ΚΚΕ. Δεν θα είχα καμία διάθεση, ούτε και οποιοσδήποτε φυσικά, ο οποίος έχει κάποιες ελάχιστες ιστορικές γνώσεις, να κάτσει να γράψει στον Ριζοσπάστη, ούτε να μιλήσει με ανθρώπους που έχουν κλειστά τα αυτιά και τα μάτια τους. Και κανείς δεν έχει καμία διάθεση να χαρακτηριστεί ρεβιζιονιστής, οπορτουνιστής, τροτσκιστής, ή οτιδήποτε συναφές από τη στιγμή που δεν είναι, για το λόγω του ότι απλά μπορεί να έχει μια δικιά του διαφορετική, αυτόνομη αντίληψη των πραγμάτων. Να τα πούνε μόνοι τους, να τα αποφασίσουνε μόνοι τους (αφού πάντα έτσι κάνουνε) και να ξαναπάρουν 8% στις εκλογές. Όταν βρούνε χρόνο να ανοίξουνε έναν σοβαρό επιστημονικό διάλογο ακαδημαϊκού επιπέδου για την ιστορία της ΕΣΣΔ και το σοσιαλισμό στον 20ο αιώνα, ανοιχτό και όχι κατ’ επίφαση, κάτι θα μπορούσε να γίνει. Καταθέτουμε τις απόψεις και τις ανησυχίες μας εδώ σε αυτό το blog για το λόγω του ότι εκεί δεν θα ακούσει κανείς. Αν εσύ από την πλευρά σου συμμετέχεις στον προσυνεδριακό διάλογο, θα ήταν σημαντικό, κατά τη γνώμη μου πάντα, να μεταφέρεις αυτές τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μας στα στελέχη, γιατί ίσως κάποιοι ίσως να έχουν βγάλει το κερί από τα αυτιά.

    Σχόλιο από Δημήτρης | 25/10/2008

  25. Καλημέρα σύντεχνοι,

    απλά δύο-τρία πραγματάκια έτσι στα γρήγορα που μου καναν εντύπωση

    Αυτού του είδους οι εκδηλώσεις (όπως της Καλλιθέας) είναι όντως δώρο στο ΚΚΕ. Όταν η «άλλη πλευρά» εξαντλεί την «σοβαρότητα» της έρευνάς της στον Τζούχα τότε σίγουρα το ΚΚΕ βγαίνει κερδισμένο. Τζούχα: στέλεχος του κόμματος των δεξιών δυνάμεων της Ρωσίας, του λεγόμενου κόμματος των ολιγαρχών, του Ανατόλυ Τσουμπάις ρε σεις;;; τον θυμάστε τον κύριο; γιατί είμαι σίγουρος ότι πολλοί στην Ρωσία τον θυμούνται! αυτή είναι η αξιόπιστη αντικειμενική πηγή; Ο άνθρωπος που κάθε φορά ανεβάζει κι άλλο κι άλλο κι άλλο τον αριθμό των εκτελεσμένων; Έρευνα κάνει ή έχει πάρει κάνα φτυάρι και ξεθάβει πτώματα; Επειδή κάποιοι από μας είμαστε και από κει και διαβάζουμε ρώσσικα και διαβάζουμε τα πολλά δημοσιεύματα στις εφημερίδες μας τις ρώσικες εδώ, ξάρουμε τις απόψεις του κυρίου και το φλερτ με την ακροδεξιά…το θέμα είναι τι γυρεύει εδώ; πόντος και αριστερά δε λέγεται το μπλογκ; Ο Τζούχα κάνει τη δουλειά του, το καταλαβαίνω…εσείς τι κάνετε εδώ, αυτό δεν το κατάλαβα ακόμα:-)

    ελπίζω πως δεν πέθαναν άδικα οι πατεράδες και οι παππούδες πολεμώντας τον φασισμό στις πεδιάδες του ανατολικού μετώπου

    Σχόλιο από Κώστας N | 25/10/2008

  26. Μακάρι στο ΚΚΕ να είχανε έναν ιστορικό όπως ο Τζούχα, να κάνει αρχειακή έρευνα στη Ρωσία για να βγούνε κάποια συμπεράσματα. Και το ΚΚΕ δεν βγαίνει σίγουρα κερδισμένο όταν οι πηγές που χρησιμοποιούν οι ιστορικοί του είναι ελλιπείς και όταν η όλη προσπάθεια εξαντλείται στην αποκατάσταση του σταλινισμού.

    Δεν είναι ζήτημα να είσαι αριστερός ή δεξιός σε αυτά τα θέματα, αλλά να είσαι αντικειμενικός. Και από ποιοτικής πλευράς άμα το πάρεις, τα βιβλία του Τζούχα είναι πολύ πιο ενημερωμένα και αξιόπιστα από αυτά του Αγτζίδη, του Φωτιάδη και του Γκίκα, χωρίς φυσικά να αρνούμαστε το γεγονός ότι είναι πολιτικοποιημένα. Το να κατηγορεί ο Γκίκας όμως τον Τζούχα στο ίδιο του το βιβλίο, λέγοντας τον δεξιό και μέλος του κόμματος των δεξιών δυνάμεων, προσπαθώντας ουσιαστικά να μειώσει την εγκυρότητα των ερευνών του με αυτό τον τρόπο, καθιστά προσωπική επίθεση, και μάλλον μ’αυτό ο Γκίκας κατάφερε απλά να γελοιοποιηθεί καθότι δεν θα μπορούσε να αντικρούσει σε καμία περίπτωση τα επιχειρήματα του Τζούχα κι έτσι στράφηκε στο κουτσομπολιό, το οποίο δεν αρμόζει σε έναν ιστορικό, ο οποίος θέλει να διατηρεί ένα επίπεδο σοβαρότητας. Πολύ κρίμα και για το ΚΚΕ και για τον ίδιο…

    Σχόλιο από Δημήτρης | 25/10/2008

  27. Κώστα N

    αναρωτιέσαι για τη θέση του «Πόντος και Αριστερά» όσον αφορά τις έρευνες για τη σταλινική εποχή! Εμείς θεωρούμε ότι το ζήτημα αυτό είναι το κατ’ εξοχήν ζήτημα της Αριστεράς.

    Το γεγονός ότι δεν το έχει αντιμετωπίσει έως τώρα -ούτε καν η αυτοθεωρούμενη ανανεωτική- δείχνει την ιδεολογικοπολιτική μας καθυστέρηση. Το να αντιμετωπίζεις σήμερα την ΚαΓκεΜπε λίγο πολύ ως Σοβιέτ και την ενσάρκωση της εργατικής πρωτοπορίας, δεν είναι απλά διαστροφή αλλά αντεπαναστατικό έγκλημα και υποθήκευση του μέλλοντος.

    Ο Τζουχά, παλιό μέλος του σοβιετικού κόμματος, εντάχθηκε στις μετασοβιετικές διεργασίες τις οποίες δεν μπορούμε να τις δούμε με τα μάτια του δυτικού ανθρώπου. Αλλιώς ορίζονταν την πρώτη περίοδο της κατάρευσης οι έννοιες «δεξιός» και «αριστερός». Όλοι οι κομμουνιστές του ΚΚΣΕ που επιχείρησαν την μετάβαση στην οικονομία της αγοράς λεηλατωντας τον πλούτο των σοβιετικών λαών, ήταν «δεξιοί»! Γιατί μην ξεχνάς: οι κομμουνιστές λεηλάτησαν τη σοβιετική περιουσία και αυτοί έδωσαν τη χαριστική βολή στην ΕΣΣΔ.

    Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι δεν είδαμε τότε μάζες να βγαίνουν στους δρόμους να υπερασπιστούν την εργατική εξουσία, για τον απλούστατο λόγο ότι τέτοια εξουσία δεν υπήρχε. Το αντίθετο είδαμε!

    Η ιδιομορφία της μετασοβιετικής πολιτικής ζωής φαίνεται συμβολικά από την εμφάνιση ενός σκληρού και αποφασιστικού νεοναζιστικού κινήματος του Νατσ-Μπολ που έχει ως βασικό σύμβολο το σφυροδρέπανο και ομνύει στον Στάλιν. Κατά συνέπεια, όποιος χρησιμοποιεί τους όρους «δεξιός» και «αριστερός» για να ορίσει τις πορείες των ανθρώπων στη σκληρή μετασοβιετική εποχή, έχει μάλλον άδηλους στόχους και προσπαθεί να επενδύσει στην άγνοια και στην αφέλεια του απλού ελλαδίτη κομμουνιστή.

    Όσον αφορά τον Τζουχά, μας έδωσε την πρόσβαση στα σοβιετικά αρχεία. Πολύ καλύτερα για όλους μας θα ήταν να μην είχε εμπλακεί στην μετασοβιετική πολιτική διένεξη, να μην είχε ενταχθεί στο συγκεκριμένο κόμμα και να ασκούσε μόνο την ερευνητική του ασχολία. Όμως, έτσι κι αλλιώς οι πηγές του είναι πολύτιμες και αποκαλυπτικές. Και ας μην ξεχνάμε ότι από τους Ελλαδίτες ερευνητές του σταλινικού φαινομένου (Πόντιους, είτε Παριανούς) κανείς δεν έχει πρόσβαση στις σοβιετικές πηγές. Ίσως καποιες λίγες προσβάσεις είχε μόνο ο Αγτζίδης στο ιστορικό αρχείο του Σοχούμι και κάποια περιφερειακά του Καζαχστάν.

    Κατά συνέπεια, εάν η Αριστερά θέλει πραγματικά να ερευνήσει το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να αποβάλλει τα ταμπού της και να σκύψει πάνω στις πηγές. Να βρει τα έγγραφα με τα οποία άρχισε η εθνική εκκαθάριση των Ελλήνων και να προσδιορίσει τα κίνητρα των ενόχων.

    Και για να προλάβω κάθε αντίδρασή σας για το τελευταίο να σας αναφέρω ότι η έναρξη των εθνικών διώξεων κατά των σοβιετικών Ελλήνων για ύποπτους κατασκοπίας προς όφελος των Βρετανών, των Γερμανών και των Ιαπώνων (ναι! έτσι έγραφαν οι αφιλότιμοι) φέρει την υπογραφή του Γιεζόφ. Σημειωτέον είναι ότι ο Γιεζόφ θα εκτελεστεί λίγο αργότερα και η οικογένειά του θα εκτοπιστεί στην Κολιμά.

    Κι όμως έτσι εξοντώθηκε η ελληνική κοινότητα, και η κομμουνιστική της ηγεσία. Έτσι απαγορεύτηκε ο ελληνικός σοβιετικός πολιτισμός: Από μια απόφαση του Γιεζόφ.

    Και αυτό το θεωρεί ο Γκίκας ως ταξική πάλη!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/10/2008

  28. Αγαπητέ αναρχοπόντιε, ευτυχώς δεν έχω μεγάλη ιδέα για το άτομό μου και έτσι μάλλον θα παραμείνω σε μια συλλογικότητα που έχει μάθει να θεωρεί τη συλλογική επεξεργασία και δράση, πιο σωστή, από την κάθε ατομική αποψάρα.

    Μη στέλνετε τίποτα στον προσυνεδριακό. εξάλλου από διαφορετικές αφετηρίες και για διαφορετικούς λόγους μελετάμε την εμπειρία του σοσιαλισμού. εγώ τη μελετάω για να δω τι λάθη έγιναν και για να μην τα επαναλάβω όταν πάρω την εξουσία.Για να δω ποιά ήταν τα σωστά και να τα κρατήσω. Εσείς?

    Άσχετο αλλά πρέπει να ρωτήσω, γιατί θα αρχίσω να βγάζω καντίλες με τους πόντιους που έχω μπλέξει: επειδή τώρα τελευταία ακούω όλην την ώρα αυτό το στερεοτυπικό «οι πόντιοι είμαστε της οικογένειας», «οι πόντιοι είμαστε ετσι», «οι πόντιοι είμαστε γιουβέτσι», πού θα βρω ένα βιβλίο να λέει για την «επινόηση» της ποντιακής παράδοσης?!

    Σχόλιο από partizana | 25/10/2008

  29. Αγαπητή μου Παρτιζάνα λές: « ευτυχώς δεν έχω μεγάλη ιδέα για το άτομό μου και έτσι μάλλον θα παραμείνω σε μια συλλογικότητα που έχει μάθει να θεωρεί τη συλλογική επεξεργασία και δράση, πιο σωστή, από την κάθε ατομική αποψάρα»

    Οχι, καλό μου παιδί. Από μετριοφροσύνη, ευαισθησία (ίσως καί κάποια ανασφάλεια πού όλοι έχουμε)υποτιμάς καί υποτάσσεις τίς ικανότητές σου καί την εκκρικτική σου δημιουργικότητα, σέ εξιδανικευμένες πλήν μετρίων δυνατοτήτων ηγεσίες πού ότι τούς υπερβαίνει χαίρονται σαδιστικά να τό βλέπουν να υποτάσσεται στό μέτριο τους μπόι. Ο Βασιλιάς είναι γυμνός Παρτιζάνα μου. Πολεμάς καί αγωνιάς να πείσεις καλόγριες γιά τις χαρές τού σέξ.. Φυσικά καί θά αποτύχεις. Η θα γίνεις καί σύ καλόγρια, ή θα καταγγελθείς ως όργανο τού σατανά. Καί οι καλόγριες καί τό ΚΚΕ απώλεσαν πρό πολλού την επιδεκτική τους πλευρά καί γαντζώνονται από μικρονοϊκή ανασφάλεια σέ ότι έμαθαν πρό πολλού.Υπάρχει ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ στό ΚΚΕ, παρτιζάνα μου, πού είναι ανυπέρβλητο..

    «εξάλλου από διαφορετικές αφετηρίες και για διαφορετικούς λόγους μελετάμε την εμπειρία του σοσιαλισμού. εγώ τη μελετάω για να δω τι λάθη έγιναν και για να μην τα επαναλάβω όταν πάρω την εξουσία.Για να δω ποιά ήταν τα σωστά και να τα κρατήσω. Εσείς?»

    Καλή μου Παρτιζάνα γιατί θεωρείς ντε καί καλά ότι εσύ πονάς την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης περισσότερο από μένα; Γιατί εγώ είμαι υποχρεωμένος να μελετήσω την ιστορία μέ τα «σοβιετικά» κριτήρια, δηλαδή με τίς θεωρητικοποιήσεις της νομενκλατούρας πού στό ονομα του σοσιαλισμού εκμεταλλευόταν την υπεραξία ενός τεραστιου λαού, καί μετα έσπευσε νά ξεπουλήσει τόν οποιο πλόυτο της «Σοβιετικής» κοινωνίας, διατηρώντας καί πάλι την εξουσία ως μαφία ή ως κυρίαρχη οικονομική καί πολιτική κάστα; Καί γιατί νά έχεις μόνο εσύ τό κοπιράιτ τού ενός και μοναδικά ορθού δρόμου γιά τον σοσιαλισμό;
    Οταν πάρεις εσύ την εξουσία, Παρτιζάνα μου, νασαι σιγουρη πώς (αν δεν ταυτιστείς μέ τό κομματικό μηχανισμό) θά είμαστε μαζί στό γκουλάγκ..Φρόντισε νά μην έχει υγρασία γιατί μέ πιάνουν τα αρθριτικά μου 🙂

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 25/10/2008

  30. Όχι παρτιζάνα μου ! Μη βγάζεις καντίλες! Εγώ είμαι μαζί σου γιατί η υπεροψία τις περισσότερες φορές συμβαδίζει με την καθυστέρηση. Και αυτό θα το δεις σε όλες τις κλειστές ομάδες και όχι μόνο σε κάποιους Πόντιους.

    Εμείς ας κρατήσουμε τα καλά και ας πορευτούμε μ’ αυτά.

    Πολυχρονίδη, σαν ιεραπόστολος μιλάς! Πιστεύω ότι αδικείς το ΚΚΕ γιατί δεν βλέπεις το βάθος και το μεταίχμιο που διαβαίνει και μένεις μόνο σ’α υτό που φαίνεται. Διάβασε τα σχόλια παραπάνω (κυρίως το 7ο του Ζωνιανίτη) και αυτό θα το διαπιστώσεις… αν θες βέβαια! Νομίζω ότι από τη μια υπάρχουν αυτοί που θέλουν να το γκετοποιήσουν σε μια ψευδή πραγματικότητα με καθήλωση στο αρνητικό παρελθόν και από την άλλη εσείς που ισοπεδώνετε τα πάντα και τα θεωρείται προδιαγεγραμμένα. Σόρι γιατο ύφος…. Με αγάπη στα γράφω!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/10/2008

  31. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
    ———————–

    Εκδήλωση για τα γεγονότα του Καυκάσου

    Το Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Μεταμόρφωσης και ο Σύλλογος Ποντίων Μεταμόρφωσης «Εύξεινος Πόντος» διοργανώνουν διημερίδα με τίτλο «Το αίνιγμα του Καυκάσου. Αναλύοντας τα αίτια της μεγάλης κρίσης».

    Το Σάββατο 25 Οκτωβρίου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Μεταμόρφωσης (Γκινοσάτη 86), στις 19.00 θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Χρυσόμαλλο Δέρας» που αναφέρεται στα γεγονότα του πολέμου Αμπχαζιων και Γεωργιανών του 1993 και την καταστροφή της τοπικής ελληνικής κοινότητας του Σοχούμι. Στη συνέχεια θα μιλήσουν οι:

    Κώστας Σχινάς (εμπειρογνώμων, σύμβουλος Α’ Υπ. Εξ.)
    Παντελής Σαββίδης (δημοσιογράφος)
    Θανάσης Γραμμένος (διεθνολόγος)

    Συντονίζει ο Βλάσης Αγτζίδης (ιστορικός)

    Την Κυριακή 26 Οκτωβρίου, στην αίθουσα του Συλλόγου Ποντίων Μεταμόρφωσης (Κ. Βάρναλη 12) θα προβληθεί ντοκιμαντέρ για τους Έλληνες πρόσφυγες από τηνΑμπχαζια 14 χρόνια μετά και θα ακολουθήσει εισήγηση του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη με τίτλο «Οι Έλληνες του Καυκάσου»

    Σχόλιο από Καύκασος | 26/10/2008

  32. Παρολο που συμφωνώ με τα περισσοτερα αντισταλινικά σχολια εδώ δεν μπορω παρά να εχω την υποψια οτι ο Σταλινισμός (οχι ο συγκεκριμενος τυπος αλλά κατι ευρυτερο) ειναι κατι που μπορει να υπάρξει και Χωρις τον Σταλιν και χωρις τα ΚΚ...Και να πω πώς η επιθεση στο ΚΚΕ (κριτική το λένε)εχει γινει κατι το πολύ ευκολο μετά την Δεκαετια του 9ο…
    και καλα κανουν οσοι τα βαζουν με τον Σταλινισμό..

    Ποσοι
    ομως ειχαν την διορατικοτητα να διακρινουν στις Νεοφιλελευθερες Θριαμβευτικές κραυγές για τον »Τελευταιο ανθρωπο » και το Τελος της Ιστορίας » την απαρχή ενός Νεοφιλελευθερου ολοκληρωτισμου που στο ονομα μιας Υποτιθεμενης Δημοκρατιας βυθισε τον κοσμο σε πολλους πολλους μικρους Πολεμους ..; Και ακομα δεν ειδαμε τιποτε…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 26/10/2008

  33. Νοσφεράτε, έτσι είναι. Και γι αυτό όσοι αντιλαμβάνονται την επόμενη μέρα θεωρούν ότι είναι τραγικό το ΚΚΕ να αυτοϋποθηκεύεται μ’ αυτό τον τρόπο. Γιατί, καλώς ή κακώς, το ζήτημα της ύπαρξης αξιόπιστων αριστερών κομμάτων είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Και αυτό δεν αφορά μόνο τα μέλη τους και την κομματική γραφειοκρατία, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία. Άραγε το αντιλαμβάνονται αυτό όσοι κρατούν στα χέρια τους την τύχη του ΚΚΕ;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/10/2008

  34. «Άρα πρέπει να δημιουργήσει μια ενιαία, σκληρή και αποφασιστική ιδεολογική βάση για να μπορέσει να σταθεί μόνο του. »
    «Όμως σήμερα το ΚΚΕ φαίνεται να έχει ανάγκη μόνο από σαφείς εικόνες και σίγουρες παραδοχές αγνοώντας τις ενοχλητικές στιγμές.»

    Ομέρ, μπορεί να εχεις δίκιο, δεν ξερω ειδικά τα του παροντος προσυνεδριακου διαλόγου, αλλα αν κρινω απο την κατεύθυνση πού περιγραφει ο Ζωνιανίτης.. Τέλος πάντων. Α, ναι, μά είμαι ιεραπόστολος τής Ποντιακής ιδέας..Ταπεινός καί απλός στρατιώτης όπως η Παρτιζάνα..

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 26/10/2008

  35. Νοσφεράτε έχεις απόλυτο δίκιο!
    Το δυσκολότερο είναι να επιτύχεις μια κριτική στο σταλινισμό, στα θετικά και αρνητικά του, απελευθερωμένη τόσο από τις νόρμες του δυτικού ακαδημαϊκού λόγου, αλλά και από τα νοσταλγικά- συγκινησιακά προσκολλήματα που θέτουν σήμερα τα αριστερά, αλλά κυρίως τα κομμουνιστικά κόμματα. Πολύ δυστυχώς σήμερα, ο νεοφιλελευθερισμός και οι δυνάμεις που τον στηρίζουν στα ακαδημαϊκά ιδρύματα, κάνουν κριτική στο σταλινισμό και γενικότερα στα κομμουνιστικά καθεστώτα του 20ου αιώνα, χρησιμοποιώντας, απλοποιημένα και αυθαίρετα δίπολα όπως δημοκρατία- ολοκληρωτισμός, καλή δύση- κακή ανατολή κτλ. Όταν λοιπόν εξετάζουνε τον «ολοκληρωτισμό» π.χ. της ΕΣΣΔ, το επιχειρούν με βάση το γεγονός ότι θεωρούν εαυτούς δημοκράτες. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ, ούτε οι γαλλικές, ούτε οι αγγλικές, ούτε οι αμερικανικές κρατικές οντότητες και οι κοινωνικές τους δομές.
    Και έχουν περίτρανα αποδείξει ιστορικά ότι όταν κινδυνεύει η άρχουσα τάξη τους γίνονται φασιστικότερες κι από φασιστικές…

    Σχόλιο από Δημήτρης | 26/10/2008

  36. Έχω την εντύπωση ότι κάποιοι εδω μέσα δεν διάβασαν τις Θέσεις και ανάθεμα αν έχουν ιδέα τι λέει το ΚΚΕ για το ένα ή το άλλο ζήτημα..Μου θυμίζουν την Σώτη τριανταφύλλου, αυτήν την ανέραστη κουλτουριάρα, που μετά από 3 μήνες παραμονής στην ΚΝΕ και επειδή πιθανά δεν της έκατσε κανένας γκόμενος, αποφάσισε ότι η τραυματική αυτή εμπειρία μπορεί να αποτελέσει κριτήριο για τα κοινωνικά δρώμενα..ΑΝ ήταν έτσι όπως τ αλες αγαπητέ μου, το ΚΚΕ δεν θα καθόταν να ψάχνει τη σοσιαλιστική εμπειρία, απλά θα καθόταν και θα διάβαζε Σώτη Τριανταφύλλου..Ευτυχώς δεν το κάνει και έτσι εμείς που νοιαζόμαστε για την κοινωνική απελευθέρωση έχουμε Πρόγραμμα,Στρατηγική και Ταχτική, βασισμένη στη μαρξιστική-λενινιστική κοσμοθεωρεία και προχωράμε.ΑΝ αυτό σου φαίνεται μπανάλ και καλογερίστικο τότε περιμένω να ακούσω το δίκο σου τρόπο καο δρόμο!
    Σήμερα έφαγα σορβά και μου είπαν ότι τώρα πρέπει να μάθω να τον μαγειρεύω κίολας!

    Σχόλιο από partizana | 26/10/2008

  37. Α!Περιμένω να μου πείτε για το κατά πόσο ο νόμος της αξίας μπορεί να υπάρχει στο σοσιαλισμό!

    Σχόλιο από partizana | 26/10/2008

  38. «Έχω την εντύπωση ότι κάποιοι εδω μέσα δεν διάβασαν τις Θέσεις»
    Οχι δεν τις διάβασα. Καί στην φυλακη αν είμουν, να πώ την αλήθεια τετοια αγγαρία δεν θα εκανα. Τίς διάβαζα επι 20 χρόνια καί να πού καταντησα..:) Ξέρω περίπου τι θα λένε. Αλλά έχεις δίκιο, καλύτερα να συζηταει κανεις συγκεκριμένα..Θά τις διαβάσω γιά χάρη σου. Κι αν εχουν κατι πού δεν τό περιμένω, κατι καινούργιο, θά στό πώ..

    ‘έχουμε Πρόγραμμα,Στρατηγική και Ταχτική, βασισμένη στη μαρξιστική-λενινιστική κοσμοθεωρεία και προχωράμε’
    Νομίζω ότι η έλειψη διεξοδης στρατηγικής καί ταχτικής είναι το μεγάλο πρόβλημα σύμπασας της αριστερας πού όσο δέν τό αναγνωρίζει δεν τό επιλύει.Βολεύουν ψυχολογικά τά επιγράμματα αλλά στίς παρούσες συνθήκες νομίζω οτι δεν αρκούν. Αλλά νά , αυτό Παρτιζάνα μου μπορούμε εδώ να τό συζητήσουμε. Βάλε αν εχεις διάθεση καί χρόνο οσο επιγραμματικα μπορεις την στρατηγική και την ταχτικη του ΚΚΕ .

    «!Περιμένω να μου πείτε για το κατά πόσο ο νόμος της αξίας μπορεί να υπάρχει στο σοσιαλισμό»Ο σοσιαλισμός σάν μεταβατικό στάδιο, οπως λένε οι κλασσικοί,
    θα εχει ανταλλακτικές σχέσεις μέσω της αγοράς, αρα θα λειτουργει ο νομος της αξιας, μονο πού η παρεμβαση των εξουσιαζόντων παραγωγών θα προσπαθει διαρκώς να καθορίζει κοινωνικούς στοχους έτσι ωστε η αποφάσεις για το τι, πώς καί για ποιόν παραγεται σιγά σιγά να καθοριζονται από τα οργανα της εξουσίας των παραγωγων καί οχι από τις τυφλες δυναμεις της αγοράς. Αυτό ειναι ενα γενικο περιγραμμα, πού φυσικα δεν απαντα αυτομάτως σε τιποτα, γιατι ολα ειναι μπροστα προς επιλυση.
    Η πικρή εμπειρία της ΕΣΣΔ κατεδειξε πώς όταν την εξουσία δεν τηνεχουν οι παραγωγοι αλλα κάποιο στρώμα πού αποφασίζει ερημην των παραγωγών καί στο ονομα τους για το πώς θα διατεθει το κοινωνικό πλεόνασμα, αυτό σε καμιά περίπτωση δεν αποποιείται των προνομίων του για ιδεολογικούς λόγους.
    Αρα χρειαζεται η Δημοκρατία των παραγωγων. Επίσης χρειαζεται η παραγωγή να γινεται με κριτήρια αειφορίας και να μη ν καταστρεφει την φύση. Δυστυχως ουτε αυτες τις πολύ αφετηριακες παραδοχές δεν μπορει να κανει το ΚΚΕ. Πόσο μαλλον να καταστρώσει στρατηγική καί ταχτική..

    Η μπάλλα δικια σου τώρα.. 🙂

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 26/10/2008

  39. «H δικτατορία του προλεταριάτου, η επαναστατική εργατική εξουσία, ως κράτος που εξέφραζε τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας των εκμεταλλευόμενων και όχι της κοινωνικής μειοψηφίας των εκμεταλλευτών, αναδείχτηκε σε ανώτερου τύπου δημοκρατία. Για πρώτη φορά στην Ιστορία έδωσε τη δυνατότητα να γίνει η μονάδα παραγωγής και πυρήνας της δημοκρατίας, με την αντιπροσωπευτική συμμετοχή των εργαζομένων στην εξουσία και τη διεύθυνση, τη δυνατότητα να εκλέγουν και να ανακαλούν εκπροσώπους μέσα από τους ίδιους τους εργαζόμενους στα ανώτερα όργανα της εξουσίας. H εργατική εξουσία έβγαλε τις μάζες από το περιθώριο, αναπτύχθηκε ένας μεγάλος αριθμός μαζικών οργανώσεων, συνδικαλιστικών, πολιτιστικών, μορφωτικών, όπου ήταν οργανωμένη η πλειοψηφία του πληθυσμού.»

    Οπως τό περίμενα, παρτιζανα μου. Αμετανόητοι..

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 26/10/2008

  40. «Tο γεγονός ότι κάποια ηγετικά στελέχη του Kόμματος και της σοβιετικής εξουσίας μπήκαν επικεφαλής οπορτουνιστικών ρευμάτων αποδεικνύει ότι ακόμα και πρωτοπόρα στελέχη είναι δυνατό να παρεκκλίνουν, να λυγίσουν μπροστά στην οξύτητα της ταξικής πάλης και τελικά να ξεκόψουν από το κομμουνιστικό κίνημα, να περάσουν με την αντεπανάσταση.

    17. Διαμορφώθηκαν δύο βασικά ρεύματα στη θεωρία και την πολιτική στα κομματικά στελέχη και τους οικονομολόγους. Tο συνεπές ρεύμα της μαρξιστικής διανόησης και πολιτικής, υπό την ηγεσία του Στάλιν»

    Παναγία μου, πτού πτού πτού.

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 26/10/2008

  41. «Στο έργο του “Oικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην EΣΣΔ”23 ο I. B. Στάλιν αναφέρει, σωστά, ότι ..»

    Οχι, όχι μηηη. Θά πίνω όλο τό γάλα μου 🙂

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 26/10/2008

  42. ———————————————————————————————————–
    ΔΕΙΤΕ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΉ «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ». Τα λέει όλα με τον πιο απλό τρόπο και εκφράζει απολύτως και μας!

    Ομέρ
    ———————————————————————————————————–

    «Τα φόρτωσαν στον Στάλιν, ξεμπέρδεψαν»

    Συνέντευξη στην ΕΦΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

    Ο καθηγητής Ευτύχης Μπιτσάκης εγκατέλειψε το ΚΚΕ το 1989 ύστερα από κομματική δράση πολλών χρόνων. Πολυγραφότατος, ανένταχτος αριστερός σήμερα, με κριτική στάση απέναντι στο ΚΚΕ, σχολιάζει τις θέσεις της Κ.Ε. του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό.

    ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ

    * Φαίνεται ότι έχει αρχίσει η αναθεώρηση της Ιστορίας. Πιστεύετε ότι διατηρούμε την απόσταση ασφαλείας και την αντικειμενική όραση σε γεγονότα που συνέβησαν εβδομήντα χρόνια πριν και μέσα σε τόσο πρωτόγνωρες συνθήκες όπως η ρωσική επανάσταση;

    – Πράγματι, ζούμε την αναθεώρηση της Ιστορίας. Το θέμα είναι από ποια σκοπιά γίνεται. Υπερτονίζεται π.χ. ο ρόλος των Αμερικανών στην συντριβή του ναζισμού και υποβαθμίζεται της ΕΣΣΔ. Ομως τα τριάντα εκατομμύρια των νεκρών του Κόκκινου Στρατού υπό τον Στάλιν -πώς να το κάνουμε;- ήταν το μεγάλο τίμημα».

    * Πώς σας φαίνεται η αυτοκριτική του ΚΚΕ;

    – Επιφανειακή. Οφείλουμε να της ασκήσουμε σκληρή κριτική. Η αριστερά δεν έχει μέλλον αν δεν ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με το παρελθόν. Αντί να «τουφεκίζει» τους διαφωνούντες, θα έπρεπε να προσπαθεί για τη λειτουργία της εσωκομματικής δημοκρατίας. Ολα αυτά τα χρόνια απέκρυβε τις ταξικές σχέσεις που είχαν δημιουργηθεί στην ΕΣΣΔ, διέγραφε ή περιθωριοποιούσε όποιον είχε κριτική στάση. Ακόμα και ο Λένιν έλεγε: «Οικοδομούμε τσαρικό κράτος». Η σοβιετική ηγεσία έφτιαχνε μια κοινωνία με στοιχεία σοσιαλισμού, αλλά όχι σοσιαλιστική. Αυτό που ονομάζω «κρατικό σοσιαλισμό», όσο κι αν ακούγεται αντιφατικό. Τώρα, εκ των υστέρων, το ΚΚΕ δεν αποτιμά την ουσία αλλά τα δευτερεύοντα στοιχεία. Αρνείται, επίσης, να δει τι γγίνεται στην Κίνα.

    * Το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι το 20ό συνέδριο αποτέλεσε σημείο στροφής. Η περίοδος Χρουστσόφ αποτιμάται ως μίνι περεστρόικα. Υιοθετήθηκε μια σειρά οπορτουνιστικών θέσεων και το κόμμα, σταδιακά, έχασε τα επαναστατικά του χαρακτηριστικά.

    – Η περίφημη μεταρρύθμιση του Χρουστσόφ ήταν μια μεγάλη απάτη… Ανοιγμα στην οικονομία της αγοράς και δημοκρατικές ελευθερίες, αλλά απ’ τη σκοπιά της νέας κυρίαρχης τάξης. Στο 20ό Συνέδριο η κομματική ηγεσία ήταν ανίκανη για λύσεις και η σοβιετική κοινωνία, αποκομμένη μισόν αιώνα απ’ την πολιτική, δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί ότι δεν υπήρχε σοσιαλιστική οικοδόμηση. Η κρίση ενισχυόταν και το αδιέξοδο έφερε την κατάρρευση.

    * Στις θέσεις, πάντως, της Κ.Ε. του ΚΚΕ απορρίπτεται ο όρος «κατάρρευση» γιατί υποβαθμίζει την αντεπαναστατική δράση που υφίστατο το σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

    – Βεβαίως υπήρχαν μυστικές υπηρεσίες, κατάσκοποι και ψυχρός πόλεμος που μαινόταν, αλλά η απάντηση σ’ αυτό είναι μία: Αν το καθεστώς ήταν βιώσιμο, θα το υπεράσπιζε ο ίδιος ο λαός. Αρα κατέρρευσε…

    * Πόσο ρόλο έπαιξε η προσωπολατρία;

    – Η θεωρία της προσωπολατρίας είναι επίσης μία απ’ τις μεγαλύτερες απάτες της Ιστορίας. Τα φόρτωσαν όλα στον Στάλιν και ξεμπέρδεψαν. Τι βολικό! Αν πρέπει να αποδώσουμε ευθύνες, δεν αφορούν στον Στάλιν ή τον Χρουστσόφ. Αν δούμε τις συνθήκες, θα καταλάβουμε ότι η ευθύνη είναι συλλογική. Είναι αστείο σήμερα να μας αφορούν τα πρόσωπα. Ολοι στάθηκαν ανίκανοι να σχεδιάσουν μακροπρόθεσμα την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

    * Κατά το ΚΚΕ, πάντως, οι εκκαθαρίσεις της σταλινικής περιόδου (Τρότσκι, Μπουχάριν, Κάμενεφ) αφορούσαν ηγετικά στελέχη επικεφαλής οπορτουνιστικών ρευμάτων που «λύγισαν» και πέρασαν στην αντεπανάσταση…

    – Το ΚΚΕ αναγνωρίζει αδυναμίες, αποκλίσεις, αλλά δεν θέτει το βασικό ερώτημα: πώς εξελίχθηκαν οι σχέσεις ιδιοκτησίας-παραγωγής, κράτους-εξουσίας. Πώς βρέθηκε το κράτος πάνω απ’ την κοινωνία; Πολλοί απ’ το ΚΚΕ έζησαν στην ΕΣΣΔ κι έπρεπε να είχαν καταλάβει τι συμβαίνει. Εχοντας, όμως, ταυτιστεί με τις ηγεσίες -όλες- ήταν αδύνατον, αργότερα, να δουν τις πραγματικές αιτίες της κατάρρευσης.

    * Μετά τη χρεοκοπία του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, εσείς πιστεύετε ακόμα στην θεωρία του «αδύναμου κρίκου»; Μπορεί σε μία μόνο χώρα να γίνει σοσιαλιστική επανάσταση;

    – Αν θέλουμε να κρατήσουμε τον λενινιστικό όρο, καταμεσής του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού βλέπουμε ότι στη Λατινική Αμερική έχουν αναπτυχθεί κινήματα αριστερής κατεύθυνσης. Αυτό λέει κάτι.

    * Επαιξε ρόλο στην αποτυχία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης το χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων στην τσαρική Ρωσία;

    – Δεν πιστεύω σε μηχανιστικές αντιλήψεις. Ηλπιζαν ότι οι επαναστάσεις στη ανεπτυγμένη καπιταλιστική Δύση θα δημιουργήσουν ανάχωμα στον ιμπεριαλισμό. Τελικά, η ΕΣΣΔ έμεινε μόνη. Σύμφωνα με την κλασική αντίληψη, η ανάπτυξη του καπιταλισμού οξύνει τις ενδογενείς αντιθέσεις και οι παραγωγικές δυνάμεις συγκρούονται δημιουργώντας συνθήκες επανάστασης. Ε, σήμερα, λοιπόν έχουμε ακριβώς το αντίθετο: όσο πιο ανεπτυγμένες είναι οι χώρες, τόσο τα κομμουνιστικά κινήματα τείνουν να εκμηδενιστούν.

    * Πώς βλέπετε το μέλλον της αριστεράς;

    – Δεν βλέπω ελπιδοφόρα προοπτική για το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ. Παρά τις διαφορετικές στρατηγικές τους πρέπει να συναντηθούν σε ενιαίο μέτωπο απέναντι στον κοινό εχθρό, τον καπιταλισμό. Επίσης, τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ας πάψουν να υμνολογούν τους Στάλιν, Τρότσκι και Μάο. Αν έχουν τα κότσια, ας συνεργαστούν σ’ ένα κόμμα δημοκρατικό και σοσιαλιστικό. Η Ιστορία έχει αποφανθεί. Ούτε η σταλινική ούτε η λενινιστική αντίληψη συνιστά το μελλοντικό κομμουνιστικό κόμμα. Αν είναι να επιβιώσει η ανθρωπότητα θα επιβιώσει μόνο μέσα σε μια διεθνή κομμουνιστική κοινωνία κι αυτό οι παρατάξεις της αριστεράς δεν το βλέπουν.

    ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 26/10/2008

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/10/2008

  43. δηλαδη τι είναι ο Μπιτσάκης και το έβαλες..; αυθεντία..από αυτα που λέι δείχνει οτι δεν παρακόλουθεί το ΚΚΕ αλλα κράζει(εεε κριτική το λέτε καποιοι…αν και εχει διαφορά).παρακολούθοντας λίγο την κουβέντα πιο πάνω..κατέληξα σε ένα συμπέρασμα..μερικοί υπάρχουν για να λενε ανακρίβειες για το ΚΚΕ.πραγματικά ειναι το χομπυ τους..αλλοι κανουν κριτική αλλα πραγματικα μερικοι ειναι για γέλια..εγώ βαρέθηκα να τα διαβάζω..εσεις δεν βαρεθήκατε να γραφετε τα ιδια και τα ιδια; και κάτι τελευταιο…χέσε μας ρε DOCTOR..

    Σχόλιο από rebel red | 26/10/2008

  44. rebel red ,

    εάν δεν είναι και ο Μπιτσάκης πραγματικός διανοούμενος της Αριστεράς ,τότε ποιός είναι;

    Με ποιούς θεωρητικούς πάμε στην επόμενη μέρα; Εκτός εάν δεν μας χρειάζονται πλέον!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/10/2008

  45. «και κάτι τελευταιο…χέσε μας ρε DOCTOR..»

    Rebel red, μπράβο αγόρι μου, εκανες επίδειξη αγωνιστικού ήθους.. Αλλά βέβαια, εσύ έχεις την σιγουριά τού κόμματος από πίσω σου. Καί ετσι μπορείς να φέρεσαι αγελαία καί χυδαία χωρίς καμία προσωπική ευθύνη απέναντι στούς συνομιλητές σου. Ο κομματικός δεδικαιωται… Ο άνθρωπος πού βρίζεις,ο Doctor, αν μη τι άλλο ειναι υπόδειγμα ήθους στην μπλογκόσφαιρα.. Ξεμπέρδεψες στό αψε σβύσε καί μέ το Μπιτσάκη..Από πού αντλείς τόση οίηση; Από την αυτόφωτη αξία σου; Αραγε αμφέβαλλες ποτέ σου γιά κάποια σου ακράδαντη πίστη; Λίγη σεμνότητα καί λιγότερη μισαλλοδοξία δέν βλάπτουν..

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 26/10/2008

  46. Πολυχρονίδη, φίλε μου!εγώ με κομπλεξικούς τύπους εννοείται πως δεν συζητάω!(Γιατί ήσουν και σίγουρος πως οι Θέσεις θα λένε τα ίδια!)Πάντως σε ευχαριστώ που διάβασες τις Θέσεις για ΄χαρη μου!Τώρα πάρε διάβασε και το Πρόγραμμα του ΚΚΕ, καθώς και την απόφαση του 15ου μέχρι και το 17ο Συνέδριο, για την ταχτική και τη στρατηγική.(Γιατί εννοείται πώς δεν θα κάστω να τα γράψω εγώ εδω πέρα!)Και ναι ο Στάλιν είχε δίκιο!Ελπίζω να μην αναγκάζεσαι να τρως όλο το φαί σου και μου παχύνεις!ΣΧόλιο 39(Αμετανόητοι):Μην είσαι μηδενιστής!Σε λίγο θα μου βγάλεις σκαρτα και τα μπαλέτα Μπαλσόι!(και όχι ΜπΟλσόι, που όλοι έτσι τα λένε).
    Ευτύχης Μπιτσάκης!Ελπιδοφόρο μέλλον για ποιόν βλέπει?Για το ΝΑΡ?!(έχω κάτι βιβλία του εδω πέρα, θα τα διάβαζα με έναν σύντροφο και μετά θα τα συζητούσαμε αλλά έμπλεξα με τον Βουκμάνοβιτς -Τέμπο και δε τα διάβασα ποτέ!)Πώς βρέθηκε το κράτος πάνω απ’ την κοινωνία;Γιατί το κράτος (μέχρι να απονεκρωθεί) είναι ποτέ κάτω από την κοινωνία?Μου θυμίζει τους Γιούγκους που πήρν απόφαση να απονεκρώσουν το κράτος σε ένα συνέδριο και είπαν παιδιά, από αύριο αρχίζουμε την απονέκρωση του κράτους!Αλλες περιπτωσάρες αυτοί από κεί!
    Σας αγαπώ όλους ακόμα κι αν είστε Πόντιοι, ακόμα κι αν είστε κομπλεξικοί και ψυχαναλυτικά αυτοκαταπιεστικοί!Καλημέρα!

    Σχόλιο από partizana | 27/10/2008

  47. Βρε παιδιά μη μαλώνετε και μην απαξιώνεται τόσο εύκολα ο ένας τον άλλο. Αφού μπορείτε να συζητάτε ωραία και εμείς που σας διαβάζουμε να βγάζουμε τα συμπεράσματά μaς. Εάν οχυρωθείτε πίσω από τις απολυτότητες δεν προσφέρετε σε κανένα τίποτα. Ούτε καν στον εαυτό σας.

    O αδμινίστωρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/10/2008

  48. «Πολυχρονίδη, φίλε μου!εγώ με κομπλεξικούς τύπους εννοείται πως δεν συζητάω!»

    Καλή μου παρτιζάνα γιατί δεν συζητάς με κομπλεξικούς;
    Αυτό σε αποκόπτει απο το 90% τών μελών τού κόμματος 🙂

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 27/10/2008

  49. Ακου τώρα καί μία ιατρική συμβουλή: Μήν πίνεις πολύ καφέ τό πρωί. Εχεις πού εχεις εκκρηκτικό ταμπεραμάέτο. Αυτό σημαίνει ταχεία εκκριση αδρεναλίνης πού δύσκολα αποσύρεται από τό αίμα σου, καί είναι εγγενές χαρακτηριστικό. Ακόμη καί στην κομμουνιστική κοινωνία της ισότητας εσύ θα έχεις αυτό τό ιδιαίτερο στοιχείο πού θά σε διαφοροποιεί από τους άλλους καί θά γίνεται απαρχή ανισοτήτων.. 🙂

    Πόντιος καί κομπλεξικός

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 27/10/2008

  50. Βρε παιδιά μη μαλώνετε και μην απαξιώνεται τόσο εύκολα ο ένας τον άλλο. Αφού μπορείτε να συζητάτε ωραία και εμείς που σας διαβάζουμε να βγάζουμε τα συμπεράσματά μaς. Εάν οχυρωθείτε πίσω από τις απολυτότητες δεν προσφέρετε σε κανένα τίποτα. Ούτε καν στον εαυτό σας.

    O αδμινίστωρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/10/2008

  51. Χαχαχαχαχχαχα Πολυχρονίδη φίλε μου!!!!!Και φαντάσου καφέ δεν ήπια!Δε λέω όλοι έχουμε τα κόμπλεξ μας αλλά ευτυχώς ο κύκλος μου δεν απαρτίζεται από μεταφυσικούς και στερεοτυπικά ψυχαναγκαστικούς που έχουν στη βιβλιοθήκη τους όλα τα πονήματα της Σώτης.Αδμινίστωρ δε μαλώνουμε, ίσα ίσα γελάμε με τον Πολυχρονίδη που μας ομορφαίνει τη μέρα!Αχαχαχαχχαχαχαχαχα!Μα την παναγία με έκανες και γέλασα!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 27/10/2008

  52. Μά, Παρτιζάνα μου, νά σκεφτεις οτι δεν εχω διαβασει Σώτη.Σήμερα εσυ μου εβαλες την ιδέα.. Αν βυθιστώ σέ απύθμενα πελάγη κόμπλεξ καί μεταφυσικής, θαχεις βαλει κι εσύ τό χεράκι σου..

    Πόντιος, κομπλεξικός καί μεταφυσικός.

    Σχόλιο από Πολυχρονίδης Γιώργος | 27/10/2008

  53. παρτιζανα

    ποιά είναι αυτή η Σώτη Τριανταφύλλου; Και τι έχει κάνει;

    Η ερώτηση είναι απολύτως σοβαρή!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/10/2008

  54. Πέρα απο καμμια 20 αρια μυθιστορηματα(τιποτα το σπουδαιο βεβαια σε μια Ελλάδα οπου ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΝΕ ΑΥΤΆ αλλα η μουρη και ο εξυπνακισμός )

    μαζί με τον ιωακειμογλου εχει γραψει ενα πολύ πολύ καλό βιβλιο για την΄»Σημαια και το εθνος» ..καπου εχω βαλει μια βιβλιοπαρουσιαση ..Μαλλον στις »μεταμορφωσεις» ‘ή στο ΕΝΕΚΕΝ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/10/2008

  55. ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ – ΗΛΙΑΣ ΙΩΑΚΕΙΜΟΓΛΟΥ:ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ http://nosferatos.blogspot.com/2008/08/blog-post_4294.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/10/2008

  56. Αριθμός πτήσης «1953-2008»

    Του
    Περικλή Κοροβέση

    Οι ιδέες της Περεστρόϊκα απαντούν στις απαιτήσεις της αποδιοργάνωσης του σοσιαλισμού και συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη της σύγχρονης θεωρίας…του σοσιαλισμού, έκαναν το σοσιαλισμό πιο ελκυστικό. Αλέκα Παπαρήγα Πράβδα 25.6.1991 (Από «Πριν» 10.9.2006).
    Αυτά είχε δηλώσει η γ. γ. του ΚΚΕ, όταν κατ’ εντολή του Χαρίλαου Φλωράκη, επικεφαλής αντιπροσωπείας του κόμματος αποτελούμενης από τους Ο. Κολοζώφ και Π. Τριγάζη, μέλη του Π.Γ. του ΚΚΕ συναντήθηκαν με τον Γκορμπατσόφ και τον συνεχάρησαν για το ηράκλειο έργο που κάνει, παραδίδοντάς του συμβολικά ένα αντίγραφο της προτομής του Ηρακλή. Τη μαρτυρία αυτήν την οφείλουμε στον Τριγάζη (Συνάντηση με τον Γκορμπατσόφ, εκδ. Δελφίνι). Μετά την επιστροφή της από τη Μόσχα η κ. Αλέκα Παπαρήγα είχε δηλώσει στο Ριζοσπάστη: «Η περεστρόικα σαν σύλληψη και σαν ιδέα πρόσφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες στο διεθνές κίνημα. Πάντως συμφωνούμε ότι πρέπει να πάμε προς τα εμπρός και να μην πισωγυρίσουμε. Η θέση μας είναι συμπαράσταση και αλληλεγγύή στο ΚΚΣΕ».
    Σήμερα όλα αυτά δεν ισχύουν για το ΚΚΕ. Η αντεπανάσταση από τη δεξιά οπορτουνιστική στροφή του Νικήτα Χρουτσόφ, στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, συνεχίστηκε από τους υπόλοιπους ηγέτες για να φτάσουμε στον Γκορμπατσόφ που έκανε το «ηράκλειο» έργο να ανατρέψει το σοσιαλισμό. Απορίας άξιο είναι: Η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ επισκέφθηκε τον αρχιτέκτονα της αντεπανάστασης στη Μόσχα, αυτόν που έδωσε τη χαριστική βολή και όχι μονάχα δεν κατάλαβε πως βρέθηκε στην καρδιά της αντεπανάστασης, αλλά διαπίστωσε τις «ανεκτίμητες υπηρεσίες στο διεθνές κίνημα». Σίγουρα όλοι μας έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Έστω αν και γι’ αυτό χρειαστεί να περάσουν 16 ολόκληρα χρόνια για να το καταλάβουν. Και αυτό δεν έχει ίχνος ειρωνείας. Ειδικά με τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ που σε όλη την ιστορία τους, τα βασανιστήρια, οι εξορίες, οι φυλακίσεις και οι εκτελέσεις ήταν μέρος των κομματικών τους καθηκόντων. Και καλά η περεστρόικα, ήταν σχετικά ένα νέο φαινόμενο που έπρεπε να το εξηγήσουν τα ανά τον κόσμο ΚΚ χωρίς τον καθοδηγητή. Ο εγκέφαλος του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, έπαψε να δίνει εντολές (και χρήματα) στο παγκόσμιο σώμα του κομμουνιστικού κινήματος και τώρα έπρεπε να σκεφθούν με τη ψυχή τους και την καρδιά τους. Αλλά σ’ αυτό το θέμα θα επανέλθουμε.
    Αλλά ας πάρουμε, χάριν της ρητορικής, πως οι σημερινές θέσεις του ΚΚΕ για το Στάλιν είναι σωστές. Για να τις καταλάβει έπρεπε να περάσει ακριβώς μισός αιώνας και δύο χρόνια. Αυτή η γνώση προϋπήρχε από την εποχή της «Αναγέννησης» και του ΚΚΕ(μ-λ). Με μια πρώτη ανάγνωση των κειμένων για το 18ο Συνέδριο του κόμματος έχει κάποιος την εντύπωση πως διαβάζει κείμενα της Αναγέννησης με τη διαφορά πως τα σημερινά κείμενα είναι πιο καλοτυπωμένα, γραφιστικά πιο επιμελημένα, και έχουν καλύτερη τεκμηρίωση. Και αυτό σημαίνει πως συνέχεια του σταλινισμού στην Ελλάδα ήταν οι μαοϊκοί, και από αυτούς τώρα παίρνει τη σκυτάλη το ΚΚΕ και όχι από τις προηγούμενες ηγεσίες του κόμματος που ακολούθησαν τις επιταγές του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Και αυτό πρακτικά τι σημαίνει;
    Θα αποκατασταθεί ο Ζαχαριάδης; Θα αποδοθούν οι ίδιοι χαρακτηρισμοί που δόθηκαν στους ηγέτες της ΕΣΣΔ στη μετασταλινική περίοδο και στους αντίστοιχους δικούς μας ή θα αναγνωριστεί ως πραγματική πρωτοπορία του σημερινού ΚΚΕ, οι πιονιέροι της «Αναγέννησης»; Ή απλά θα γίνει μια ιστορική αερογέφυρα από το 1953 (χρονολογία θανάτου του Στάλιν) που θα προσγειώνεται στον Περισσό εκτελώντας την πτήση «1953-2008»; Ο χρόνος θα δείξει. Εκείνο που είναι σίγουρο για την ηγεσία του ΚΚΕ, είναι πως είναι η μόνη και απόλυτη πρωτοπορία της εργατικής τάξης και του λαού και όλοι οι άλλοι συλλήβδην είναι όργανα της πλουτοκρατίας, του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού και απατεώνες της Αριστεράς «που προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό». Και αυτός βέβαια είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
    Για όσους παρακολουθούν την πορεία της ηγεσία του ΚΚΕ, η επίσημη σταλινοποίησή του δεν είναι έκπληξη. Είναι η φυσική κατάληξη μιας πορείας που την οδήγησε σε ένα ηθελημένο απομονωτισμό. Και ο απομονωτισμός που πρεσβεύει την απόλυτη αλήθεια χρειάζεται και ισχυρό δόγμα, πολιτικό ή θρησκευτικό που να συντρίβει κάθε ερώτημα και κάθε αμφιβολία. Και άλλη καταφυγή από το Στάλιν δεν υπήρχε. Ο Στάλιν στη διάρκεια του μπολεσεβίκικου πραξικοπήματος ήταν εξαφανισμένος, ο Λένιν Φιλανδία και ο Τρότσκι έβγαζε τα κάστανα από τη φωτιά μαζί με τον επαναστατημένο λαό της Πετρούπολης. Το αστέρι του Στάλιν καθιερώνεται μέσα στο κόμμα και το κράτος και όχι μέσα στην ρώσικη επανάσταση. Και εδώ έχουμε να κουβεντιάσουμε πολλά.

    Είναι απο την εφημερίδα Εποχή. Το βρήκα στον J.McManus
    Τα bold δικά μου

    Αφιερωμένο στον Μ-π.

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 07/11/2008

  57. Για το προηγούμενο…

    http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=1598&Itemid=35

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 07/11/2008

  58. Καναλιώτη

    χαίρομαι για το κείμενο του Κοροβέση. Απλά έμείς έχουμε κάνει την ίδια διαπίστωση εδώ και πολύ καιρό. Διάβασε το κείμενο για….

    τα παιδιά του Κολιγιάννη, που είχανε πατέρα το Ζαχαριάδη

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/11/2008

  59. Το είχα διαβασμένο…

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 07/11/2008

  60. @17 Παρτιζάνα
    Καλή μου, για να δεις πως μερικοί καταλαβαίνουν την δημοκρατία δες το

    http://a8liothtes.wordpress.com/2008/11/04/dialog-sosialism20th/

    και την περίπτωση του συντρόφου σου Γ. Ρούση όπως επίσης και την παράνοια του «A8lios Weblog» να δείχνει τα προσυνεδριακά έγγραφα στο blog του αλλά να μην επιτρέπει σχολιασμό «γιατί το απαγορεύει το κόμμα» και με αυτήν του την ενέργεια να ακυρώνει την έννοια του blog.

    Το «A8lios Weblog» δεν είναι blog.
    Πρακτορείο του ΚΚΕ είναι.

    Σε ένα τέτοιο κλίμα μας καλείς να καταθέσουμε τις προτάσεις μας.

    Ε, αφήστε πρώτα τον σύντροφό σου Γ. Ρούση να μπορέσει στοιχειωδώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του (λέει ο άνθρωπος ότι μπορεί να έχει και άδικο) και μετά, ίσως, να έρθουμε και εμείς μα πούμε το κάτι της μας.

    Σχόλιο από Καναλιώτης | 08/11/2008

  61. Nαι ρε παιδιά, έχετε δίκιο είμαστε κομπλεξικοί,κολλημένοι, αυτιστικοί, δεν είμαστε ανοιχτόμυαλοι σα το Κοροβέση. Ε βεβαια αφού για την κρίση λέμε να πληρώσει το κεφάλαιο και όχι το κράτος (οι φορολογούμενοι δηλαδή). Ε βέβαια αφου τολμάμε να λέμε το αυτονόητο ότι επί ηγεσίας του Στάλιν
    δημιουργήθηκε η υλική βάση του σοσιαλισμού σε μία χώρα (κομπλεξικά πάντα…) και ηττήθηκε ο φασισμός. Αν είναι δυνατό να λέμε ότι την περίοδο αυτή μια σε μια σειρά χώρες επικράτησε Η ΛΑΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ πανω στο ΦΑΣΙΣΜΟ. Για να είμαστε μάλλον πιο σύγχρονοι θα έπρεπε να λέμε και μεις «ευτυχώς ηττηθήκαμε σ/φοι», να λέμε ότι η Ε.Ε., το κράτος, οι τράπεζες μπορούν να εξανθρωπιστούν, να μπουν υπό έλεγχο και στο μεταξύ θα πληρώνουμε οι φορολογούμενοι ζεστό χρήμα το Λαναρά για να μην χάσουν δήθεν τη δουλειά τους στα ΚΛΩΣΤΗΡΙΑ (και αυτός θα ανοιγει νέες δουλειές στα Βαλκάνια), τις τράπεζες για να μη χαθούν καταθέσεις των εργαζομένων (χαχα εδώ κλαίνε μάλλον) ώστε αυτές να δανείζουν για να συνεχίζονται οι επενδύσεις και η άνοδος του Α.Ε.Π. της χώρας. Έτσι δε θα μπει σε κρίση η οικονομία της ΠΑΤΡΙΔΟΣ (υποτίθεται… απλώς χρόνος θα κερδιστεί)και θα συνεχιστεί η κερδοφορία που πατάει πάνω στην αντληση της υπεραξίας και στην ενταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.
    ΒΕΒΑΙΑ το ΚΚΕ είναι συντηρητικο! ΘΕΛΕΙ την κρίση να πληρώσει το κεφάλαιο και μέσα από ταξικά ενωτικούς αγώνες να ανατραπεί η σημερινή δικτατορία για να αντικατασταθεί από αυτή των εργαζομένων! Ακους εκει να επιβληθεί με τη βία η διχτατορία των πολλών σε βάρος των λίγων! ΤΙ ΑΔΙΚΙΑ?

    ΛΟΙΠΟΝ, επειδή το σκ..το κοντεύει να μπεί εκεί από όπου βγαίνει και δουλευουμε 10ωρα, (σε λιγο 13ωρα χαρις στους προοδευτικούς που θα ακούσουν κάθε άποψη αρκέι να μη λέει απαλλοτρίωση των εκμεταλλευτών, νδπασοκσυνπλην)για 400-500 ευρά (ζητω η ΟΝΕ ΛΕΓΑΝΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΠΟΤΕ ΚΑΠΟΥ…) για αφήστε μερικοί τα κομπλεξ σας με το μοναδικό κόμμα που με περηφάνια όταν το κράτος των σοβιέτ γινόταν κράτος του Γιέλτσιν-Πούτιν-της Chelsea και των λοιπών ολιγαρχών Ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ κυκλοφορουσε με εξώφυλλο «ΨΗΛΑ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ»!
    Κάποιοι λύγισαν και πέρασαν με τον αντίπαλο… Δε πειράζει, σήμερα είμαστε δυνατότεροι! Η δύναμη των κομμουνιστών δε φαίνεται από τις εκλογές. ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ έχουμε μετρήσει σημαντικά βήματα και ενισχυόναστε καθημερινά. Τα γεγονότα μας επιβεβαιώνουν καθημερινά. Αν νομίζετε ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν τότε η συμπόρευση με τους κομμουνιστές είναι μονόδρομος. Εκτός αν είστε μαζοχιστές.
    ΜΕ ΤΟ Π.Α.ΜΕ. για ένα ταξικό εργατικό κίνημα!
    ΜΕ ΤΗΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΜΑΡΞΙΣΜΟ-ΛΕΝΙΝΙΣΜΟ, την πρωτοπόρα θεωρία που συνδέει τις εργαζόμενες μάζες με την σοσιαλιστική-κομμουνιστική προοπτική, θεωρητική ανάλυση,υπεράσπιση και κριτική της προσφοράς και των στρεβλώσεων του σοσιαλισμού του 20ου αιώνα, των αιτιών και των λαθών που οδήγησαν στο ιστορικό πισωγύρισμα, τις συνέπειες του οποίου βιώνουμε και σήμερα!
    ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΙΣ :
    1. Στον Στάλιν ασκείται κριτική στις θέσεις στη θέση 24 για τις αλλαγές στο Σύνταγμα του 1936 (καθιέρωση της άμεσης αντιπροσώπευσης στη βάση εδαφικής αρχής).
    2. Το κράτος των ρωσικών μονοπωλίων για να θεωρητικοποιήσει και εμπεδώσει ιδεολογικά τη νίκη του πάνω στην προλεταριακή διχτατορία διαμόρφωσε και διαμορφώνει ένα στρώμα διαννοούμενων αστών που βυσσοδομεί πάνω στο σοσιαλισμό. Εκεί ανήκει ο Τζούχα και η παρέα του. Επίσης, δεν υπάρχει αταξική θεώρηση της Ιστορίας.
    3. Όσο για το μεγάλο, ιστορικό ηγέτη του Κ.Κ.Ε Νίκο Ζαχαριάδη κάντε υπομονή μέχρι τη δημοσίευση του 2ου τόμου Ιστορίας του ΚΚΕ που θα ακολουθήσει. ως τοτε παρτε να μαθαινετε για τι ανθρωπο αλυγιστο κομμουνιστη (παρά τα λάθη της περιοδου 45-49 για τα οποία και αυτός βαρύνεται και εντοπίζονται στον 1ο τόμο ιστορίας) και πραγματικό ΚΚε!
    «Το ΚΚΕ ήταν και παραμένει το κόμμα μου και κανένας δεν μπορεί να το χτυπήσει και να το λερώσει χρησιμοποιώντας το όνομά μου… Το Κουκουέδικο πέρασε πολλές αντάρες και μπόρες, όμως να το ξεριζώσει κανένας δεν μπόρεσε, γιατί αυτό θα σήμαινε να ξεριζώσει τον ίδιο το λαό. Παρόλες τις δοκιμασίες που τό ‘δερναν και το δέρνουν, το ΚΚΕ είναι αθάνατο. Το γράμμα αυτό το γράφω για να βουλώσω το στόμα σε όλους αυτούς που θα βάλουν τώρα τις φωνές. Με το ΚΚΕ δεν είχα ούτε έχω ανοιχτούς λογαριασμούς. Ούτε μπορούσα ποτέ νά ‘χω. Απ’ όλη μου την ψυχή εύχομαι σ’ αυτούς που φορτώθηκαν το πολύ δύσκολο έργο να ξαναστήσουν το Κουκουέδικο στα πόδια του, να πετύχουν απόλυτα και ολοκληρωτικά».
    επίσης: «Οι αγωνιστές στέκουν ορθοί και όταν πέφτουν.»
    και «Τον κουκουέ μπορείς να τον εξοντώσεις όχι όμως και να τον νικήσεις.Κρατάτε ψηλά την κουκουέδικη σημαία. Με όλη μου την ψυχή είμαι μαζί σας.

    Ζήτω το ΚΚΕ. Ζήτω ο αθάνατος Λαός μας. Ζήτω η Ελλάδα.(1967)»
    κατω τα χέρια από το Νίκο μας.

    Σχόλιο από Eνας Κκες | 15/11/2008

  62. το πρώτο απόσπασμα του νίκου είναι από το τελευταίο γράμμα της ζωή του, προς την καθοδήγηση του ΚΚΕ 3 μέρες πριν θέσει ο ίδιος τέλος στη ζωή του (παραβαίνοντας αυτό που ο ίδιος είχε πει «οι κομμουνιστές δεν αυτοκτονούν , πεθαίνουν»)το 1973.

    Σχόλιο από Eνας Κκες | 15/11/2008

  63. «Eνας Κκες», έχουν πολύ ενδιαφέρον τα όσα γράφεις. Το πιο ενδιαφέρον γιαμας είναι ότι είδαμε και πάθαμε να ξεπεράσουμε το ΚΚΕ(Μ-Λ) και νάσου, πάλι μπροστά μας στο πρόσωπο των μεταλλαγμένων παλιών «ρεβιζιονιστών».

    Θα πεις βέβαια, ότι «η ιστορία κύκλους κάνει! »

    Και γω θα συμφωνήσω με την κυκλωτική κίνηση του ΚΚΕ απέναντι στον εαυτό του!!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/11/2008

  64. «..αφου τολμάμε να λέμε το αυτονόητο ότι επί ηγεσίας του Στάλιν
    δημιουργήθηκε η υλική βάση του σοσιαλισμού σε μία χώρα (κομπλεξικά πάντα…) και ηττήθηκε ο φασισμός.»

    Ναι! την είδαμε την υλική βάση με τη δημιουργία των προλετάριων σε δούλους του μεσαίωνα να δουλεύουν για την ευημερία μιας ολόκληρης γραφειοκρατικής τάξης. Είδαμε τα πήλινα πόδια που δημιούργησε το σταλινινικό μοντέλο πώς επιβίωσαν, όταν σταμάτησε η τρομοκράτηση του προλεταριάτου από τους Ασφαλίτες και τους άλλους μηχανισμούς καταστολής.

    Εκτός αν το όνειρο το ΚΚΕ είναι μια αιώνια τρομοκρατική κοινωνία, όπου η μόνη κινητήρια δύναμη για τους δημόσιους υπάλληλους που θα δουλεύουν στις φάμπρικες και στα κολχόζ θα είναι ο φόβος μπας και βρεθούν στη Σιβηρία να φτιάχνουν τους δρόμους.

    Δεν ξέρω αν αυτή η τοποθέτηση είναι «κομπλεξική», παράδοξη όμως είναι.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 15/11/2008

  65. Το κράτος κι οι τάξεις-KAMIΛΛΟ ΜΠΕΡΝΕΡΙ

    Ο Λένιν στα 1921 όρισε το κράτος της Σοβιετικής Ρωσίας σαν «εργατικό κράτος με
    μια γραφειοκρατική παραμόρφωση σε μια χώρα που την πλειονότητα την αποτελούν οι αγρότες».

    Ο ορισμός αυτός θα μπορούσε να τροποποιηθεί σήμερα με τον ακόλουθο τρόπο: το σοβιετικό κράτος είναι ένα γραφειοκρατικό κράτος όπου διαμορφώνονται μια γραφειοκρατική μεσαία μεσαία τάξη και μια εργατική κατώτερη μεσαία τάξη, ενώ εξακολουθεί να επιβιώνει η αγροτική μεσαία τάξη.

    Ο Μπόρις Σουβάριν στο βιβλίο του Στάλιν: ιστορική θεώρηση του μπολσεβικισμού
    (Παρίσι 1935) δίνει την παρακάτω εικόνα της κοινωνικής όψης της ΕΣΣΔ: «Η
    λεγόμενη σοβιετική κοινωνία βασίζεται με τον ίδιον ακριβώς τρόπο όπως κι ο
    καπιταλισμός όταν εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, του παραγωγού από τον
    γραφειοκράτη -τεχνικό της πολιτικής εξουσίας. Την ατομική ιδιοποίηση της
    υπεραξίας, την διαδέχτηκε η συλλογική ιδιοποίηση από το κράτος, μια παρασιτική
    παρακράτηση από την κατανάλωση που την εκτελεί η γραφειοκρατία…

    Τα επίσημα
    έγγραφα δεν μας αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία: η γραφειοκρατία παρακρατεί
    αδικαιολόγητα ένα μέρος από τη δουλειά των υποτακτικών τάξεων -οι οποίες
    αναγκάζονται να υπομένουν ένα άκαμπτο σύστημα κοπιαστικής εργασίας- που
    αντιστοιχεί, λίγο πολύ, στο παλιό καπιταλιστικό κέρδος.

    Έτσι, γύρω απ’ το κόμμα
    έχει δημιουργηθεί μια καινούρια κοινωνική κατηγορία, η οποία ενδιαφέρεται για τη
    διατήρηση της κρατούσας τάξης πραγμάτων και για τη διαιώνιση του κράτους -του
    οποίου η εξολόθρευση, όπως προέβλεπε ο Λένιν, συνδεόταν στενά με την εξαφάνιση
    των τάξεων. Αν κι οι μπολσεβίκοι δεν είναι, νομικά, κάτοχοι των μέσων παραγωγής
    κι ανταλλαγής, κατέχουν τον κρατικό μηχανισμό, και τούτο τους επιτρέπει να
    εκτελούν όλες αυτές τις πράξεις λεηλασίας με διάφορους τρόπους. Η δυνατότητα να
    επιβάλλουν τιμές πώλησης πολύ ανώτερες από τις τιμές κόστους, είναι το αληθινό
    μυστικό της γραφειοκρατικής- τεχνικής εκμετάλλευσης, την οποία, πέρα απ’ αυτά,
    την χαρακτηρίζει κι η διοικητική και στρατιωτική καταπίεση»
    .

    Ο Βοναπαρτισμός δεν είναι τίποτε περισσότερο από την
    πολιτική αντανάκλαση της
    τάσης αυτής της καινούριας αστικής τάξης να διατηρήσει και ν’ ανεβάσει την
    κοινωνικό-οικονομική της κατάσταση. Στην έκκληση του μπολσεβίκου λενινιστή
    Ταμπόφ προς το παγκόσμιο προλεταριάτο στα 1935, διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Ο στόχος της κομματικής γραφειοκρατίας είναι αποκλειστικά η απομόνωση κι η ταλαιπωρία των αντιφρονούντων, έτσι που να μη γίνουν ποτέ δημόσια γνωστές οι διαφωνίες, αλλά να μείνουν οι εργάτες άβουλα, δηλαδή, δύστυχα απολιτικά όντα. Ο
    γραφειοκράτης, στην πραγματικότητα, δεν θέλει να είστε γνήσιοι κομμουνιστές. Δεν
    του χρειάζεται αυτό: απεναντίας, κάτι τέτοιο είναι βλαβερό και θανάσιμα
    επικίνδυνο. Ο γραφειοκράτης δεν θέλει ανεξάρτητους κομμουνιστές, θέλει θλιβερούς
    σκλάβους, εγωιστές και πολίτες του ελεεινότερου είδους…θα ήταν δυνατόν, κάτω
    από μια γνήσια προλεταριακή εξουσία, η πάλη ενάντια στη γραφειοκρατία, ενάντια
    στους κλέφτες και τους ληστές που ξεδιάντροπα κατακρατούν τα αγαθά από τα σοβιέτ και που είναι η αιτία του θανάτου, από το κρύο και την πείνα, πολλών χιλιάδων ανθρώπων, μια τέτοια πάλη ή μια απλή διαμαρτυρία να θεωρούνταν αντεπαναστατικό χτύπημα;».

    Η άγρια πάλη μεταξύ «επαναστατικής» αντιπολίτευσης και «συντηρητικής»
    ορθοδοξίας, είναι ένα φαινόμενο απόλυτα φυσικό στα πλαίσια του κρατικού
    σοσιαλισμού. Η λενινιστική αντιπολίτευση έκανε καλά που έδειξε στο παγκόσμιο
    προλεταριάτο τις παραμορφώσεις και τον εκφυλισμό του σταλινισμού αλλά, αν και η
    διάγνωση της αντιπολίτευσης είναι σχεδόν πάντα σωστή, η αιτιολόγηση είναι σχεδόν
    πάντα ανεπαρκής. Ο σταλινισμός είναι, απλώς, επακόλουθο της λενινιστικής
    διευθέτησης του πολιτικού προβλήματος της κοινωνικής επανάστασης. Το, ν’
    αντιπαλεύουμε τ’ αποτελέσματα χωρίς να πηγαίνουμε πίσω στις ρίζες, στο
    προπατορικό αμάρτημα του μπολσεβικισμού (γραφειοκρατική δικτατορία, δικτατορία
    του κόμματος),ισοδυναμεί με το να απλουστεύουμε αυθαίρετα την αλυσίδα της
    αιτιότητας που ανάγεται, χωρίς διακοπή της συνέχειάς της, στη δικτατορία του
    Λένιν. Ελευθερία μέσα σ’ ένα κόμμα που αρνείται τον ελεύθερο ανταγωνισμό των
    προοδευτικών κομμάτων στα πλαίσια του σημερινού σοβιετικού συστήματος, θα ήταν εντυπωσιακό θαύμα. Ηγεμονία των εργατών, μπολσεβίκικος απολυταρχισμός, κρατικός σοσιαλισμός, βιομηχανικός φετιχισμός: αυτά τα σπέρματα της καταστροφής θα μπορούσαν να δώσουν μόνο δηλητηριώδεις καρπούς, όπως ο απολυταρχισμός μιας φράξιας και η ηγεμονία μιας τάξης.

    Ο Τρότσκι στο ρόλο του Αη Γιώργη που πολεμά με το δράκοντα Στάλιν, δεν μπορεί να μας κάνει να ξεχάσουμε τον Τρότσκι της Κροστάνδης. Η ευθύνη για το σημερινό
    σταλινισμό, βαρύνει τη διαμόρφωση και την πρακτική της δικτατορίας του κόμματος
    των μπολσεβίκων, όπως και την πλάνη της εξολόθρευσης του κράτους σαν καρπού της εξαφάνισης των τάξεων κάτω από την επιρροή του κρατικού σοσιαλισμού. Όταν ο Τρότσκι έγραψε στις 6 του Δεκέμβρη 1935 ότι «ο ιστορικός παραλογισμός της
    ύπαρξης μιας αυταρχικής γραφειοκρατίας σε μια αταξική κοινωνία δεν μπορεί να
    κρυφτεί και δεν θα κρύβεται επ’ άπειρο»
    , μιλούσε παράλογα για «ιστορικό
    παραλογισμό»
    .

    Στην ιστορία δεν υπάρχει κανένας παραλογισμός. Μια αυταρχική
    γραφειοκρατία είναι μια τάξη, επομένως δεν είναι και τόσο παράλογο το να
    υπάρχουν, σε μια κοινωνία όπου εξακολουθούν να υπάρχουν τάξεις, η γραφειοκρατική τάξη κι η προλεταριακή τάξη. Αν η ΕΣΣΔ ήταν «αταξική» κοινωνία, θα ήταν και κοινωνία χωρίς γραφειοκρατικό αυταρχισμό -ο οποίος είναι φυσικός καρπός του ότι εξακολουθεί να υπάρχει το κράτος. Το μπολσεβίκικο κόμμα έγινε πόλος έλξης των τυχοδιωκτικών μικροαστικών στοιχείων και των τεμπέληδων και καιροσκόπων εργατών, εξαιτίας του ότι ελέγχει τον κρατικό μηχανισμό. Την γραφειοκρατική πληγή δεν την άνοιξε, ούτε την μόλυνε ο σταλινισμός: δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με την μπολσεβίκικη δικτατορία.

    Να μερικές ειδήσεις που δημοσίευε ο μπολσεβίκικος τύπος στα 1918-19. Η
    Βετσέρτσια Ισβέστια (23 του Αύγουστου 1918), μιλώντας για τη διάλυση των
    ταχυδρομικών υπηρεσιών, γράφει ότι παρά την κατά 60% μείωση της αλληλογραφίας, ο αριθμός των απασχολούμενων αυξήθηκε κατά 100%, σε σύγκριση με την προεπαναστατική περίοδο.

    Η Πράβντα (11 του Φλεβάρη 1919) επισημαίνει «την αδιάκοπη δημιουργία καινούριων γραφείων, καινούριων γραφειοκρατικών ιδρυμάτων, όπου τοποθετούνται και μισθοδοτούνται υπάλληλοι πριν τα ιδρύματα αρχίσουν να λειτουργούν». Και
    συμπληρώνει (22 του Φλεβάρη): «όλοι αυτοί οι καινούριοι υπάλληλοι, καταλαμβάνουν και κατέχουν ολόκληρα παλάτια ενώ, για τον αριθμό τους, θα ήταν αρκετά λίγα δωμάτια».
    Η δουλειά είναι αργή και κωλυσιεργική, ακόμη και σε γραφεία που έχουν σχέση με
    τη βιομηχανία. «’ Ένας υπάλληλος του Κομισαριάτου του Λιπέτζκ», γράφει η
    Ισβέστια (29 του Νοέμβρη 1918), «για ν’ αγοράσει εννιά κουτιά καρφιά αξίας 417
    ρουβλίων έπρεπε να συμπληρώσει 20 έντυπα, να μαζέψει 10 εντάλματα και 13
    υπογραφές, και χρειάστηκε να κάνει δυο μέρες για να τις μαζέψει, γιατί δεν
    μπορούσε να βρει τους γραφειοκράτες που έπρεπε να βάλουν τις υπογραφές».

    Η Πράβντα (Νο 281) κατάγγειλε «την εισβολή μικροαστικών στοιχείων στο κόμμα μας» και παραπονιόταν για επιτάξεις «εγωιστικής φύσης». Η ίδια εφημερίδα γράφει (2 του Μάρτη 1919): «Πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε ότι τελευταία, σύντροφοι που
    βρίσκονται επί ένα χρόνο στο κομμουνιστικό κόμμα έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν
    απαράδεκτες για το κόμμα μας μεθόδους. ‘ Έχοντας κάνει συνήθειο τους το να μη
    συμβουλεύονται καθόλου τις τοπικές οργανώσεις, πιστεύοντας ότι οφείλουν να δρουν
    σαν άτομα στη βάση της μάλλον περιορισμένης τους εξουσίας, παραγγέλλουν και
    διατάσσουν χωρίς λόγο ή αιτία. Απ’ αυτό απορρέει η λανθάνουσα δυσαρέσκεια μεταξύ του κέντρου και της περιφέρειας, μια σειρά καταχρήσεων που προκαλούνται από την προσωπική τους δικτατορία».

    Μιλώντας για την επαρχία Πένζα, ο Κομισάριος των Εσωτερικών Ναρκομβνούντελ,
    είπε: «Οι τοπικοί αντιπρόσωποι της κεντρικής κυβέρνησης συμπεριφέρονται όχι σαν
    αντιπρόσωποι του προλεταριάτου αλλά σαν γνήσιοι δικτάτορες. Σύμφωνα με μια σειρά από αποδεδειγμένα γεγονότα, αυτοί οι περίεργοι αντιπρόσωποι πηγαίνουν ένοπλοι στους πιο φτωχούς ανθρώπους, τους παίρνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν, απειλώντας να τους σκοτώσουν και, όταν οι φτωχοί διαμαρτύρονται, τους δέρνουν με τα μπαστούνια τους. Ό,τι παίρνουν μ’ αυτό τον τρόπο, τα μεταπωλούν και, με το χρήμα που παίρνουν, οργανώνουν οινοποσίες και όργια».

    Ένας άλλος μπολσεβίκος, ο Μεσέρικοφ, έγραψε: «ο καθένας μας βλέπει καθημερινά
    αναρίθμητες περιπτώσεις βίας, κατάχρησης εξουσίας, διαφθοράς, τεμπελιάς κλπ.
    Όλοι μας ξέρουμε ότι στους σοβιετικούς μας θεσμούς έχουν μπει μαζικά ηλίθιοι και
    ανίκανοι.Μας θλίβει η παρουσία τους στις τάξεις του κόμματος, δεν κάνουμε όμως τίποτε για να το ξεκαθαρίσουμε απ’ αυτές τις βρωμιές… Αν από ένα ίδρυμα διωχτεί ένας ανίκανος, σπεύδουν να τον αντικαταστήσουν μ’ έναν παρόμοιο, ενώ στον πρώτο
    εμπιστεύονται μια υπεύθυνη θέση. Συχνά, αντί να τον τιμωρήσουν, τον προάγουν
    »
    (Πράβντα, 5 Φλεβάρη 1919).

    Σε μια ομιλία του στο 8ο Συνέδριο του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (11-12 του Μάρτη 1912) ο Λένιν παραδέχτηκε ότι: «Βρίσκουμε πού και πού καριερίστες,
    καιροσκόπους που έχουν κολλήσει πάνω μας. Αυτοαποκαλούνται κομμουνιστές, στην πραγματικότητα όμως, επιδιώκουν μόνο και μόνο να μας ξεγελάσουν σχετικά με τις προθέσεις τους. Προσκολλήθηκαν σ’ εμάς γιατί εμείς κατέχουμε την εξουσία, και
    γιατί τα πιο τίμια γραφειοκρατικά στοιχεία αρνούνται να συνεργαστούν μ’ εμάς
    εξαιτίας των οπισθοδρομικών τους ιδεών, ενώ αυτοί οι άλλοι δεν έχουν καν τίμιες
    ιδέες, είναι απλώς αναρριχώμενοι».

    Η μπολσεβίκικη κυβέρνηση αποδείχτηκε ανίσχυρη απέναντι σε μια πληθωρική,
    παρασιτική, δεσποτική κι ανέντιμη γραφειοκρατία. Οι γραφειοκράτες, έφτασαν από
    5, σε 10 εκατομμύρια. Στα 1925 υπήρχαν στη Συνεργασία 400.000 υπάλληλοι
    (Πράβντα, 20 Απρίλη 1926).

    Στα 1927 η Ρωσική Ομοσπονδία Εργατών Τροφίμων είχε γύρω στους 4287 υπάλληλους για 451 720 μέλη, ενώ το Συνδικάτο Εργατών Μετάλλου της Μόσχας γύρω στους 700 υπάλληλους για 130.000 μέλη (Τρούντα 12 Ιούνη 1928). Αυτή η πληθωρική γραφειοκρατία δεν συνεπάγεται καμιά εντατική κι αποτελεσματική διοικητική δραστηριότητα. «Ο διευθυντικός μηχανισμός του σοβιετικού συστήματος, από τον κατώτερο μέχρι τον ανώτερο βαθμό, ανακατεύει απλώς χαρτούρα. Η επαρχιακή επιτροπή εκδίδει συνήθως μια με δυο εγκυκλίους τη μέρα, πάνω σε κάθε πραγματικό ή φανταστικό ζήτημα, και κρίνει ότι μ’ αυτό τον τρόπο έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της… Ο αριθμός των εγκυκλίων που περιέχουν διαταγές προς τους τοπικούς πυρήνες κυμαίνεται μεταξύ 30 και 100 το μήνα» (Πράβντα, 7 Ιούνη 1925)

    «Ένας ανώτατος αξιωματούχος, ο Ντζερτζίνσκι, έγραψε: «Ζητούν από επιχειρήσεις
    τις πιο αλλόκοτες πληροφορίες, αναφορές και στατιστικά στοιχεία, πράγμα που
    πλημμυρίζει το σύστημα μας με χαρτούρα, κι αυτό μας υποχρεώνει ν’ απασχολούμε
    υπερβολικά πολύ προσωπικό και εμποδίζει το πραγματικό μας έργο» δημιουργείται
    μια χαρτοθάλασσα μέσα στην οποία χάνονται εκατοντάδες άνθρωποι• η λογιστική και
    στατιστική κατάσταση είναι, απλούστατα, καταστροφική• επιχειρήσεις που με
    δυσκολία σηκώνουν το βάρος του να δίνουν πληροφορίες σε δεκάδες κι εκατοντάδες
    διαφορετικές μορφές, μετράνε τώρα τη χωρητικότητα σε πουντ! (1 πουντ είναι
    16,380 κιλά)» (Πράβντα
    , 23 Ιούνη 1926).

    Αυτό το φαινόμενο της ανασυγκρότησης των τάξεων «χάρη στο κράτος», εμείς το
    είχαμε προβλέψει και το είχαμε καταγγείλει με πάθος. Η λενινιστική αντιπολίτευση
    δεν κατόρθωσε να εμβαθύνει στην έρευνα των αιτίων του φαινομένου, και γι’ αυτό
    δεν έφτασε ν’ αναθεωρήσει τη λενινιστική θέση απέναντι στα προβλήματα του
    κράτους και της επανάστασης.

    Δημοσιεύθηκε στη ‘Guerra di Class’ νο 2 ,17 Οκτωβρίου 1936

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/11/2008

  66. Η Ιερά Σύνοδος συμμετέχει στην Προσυνεδριακή Συζήτηση…

    Ανακοίνωσις της Ιεράς Συνόδου.
    Μετά τα Δραματικά Γεγονότα που έζησε η Ελληνική Νεολαία τις Τελευταίες Ημέρες,

    η Ηγεσία της Ελληνικής Εκκλησίας Αισθάνεται την Ανάγκη να συμμετάσχει στην

    διαμαρτυρία-διαδήλωση που θα γίνει στο Κέντρο της Πρωτευούσης.

    Κατά την Συνεδρίασιν ετέθη το Σοβαρότατο Πρόβλημα της μη Εμπλοκής των

    Ιερωμένων με Αναρχικά στοιχεία και Κουκουλοφόρους, καθ’ ότι η περιβολή των

    Ιερέων Δύναται κάλλιστα να Παραλλαγεί με τας Μαύρας Περιβολάς των Κουκουλοφόρων.

    Στο Ανωτέρω πρόβλημα έδωσε την Πρέπουσαν λύσιν ο Άγιος Αδερφός Θεσσαλονίκης Άνθιμος.

    Επικοινωνήσας με τον Περισσόν έλαβεν την άδεια ίνα συνταχθώσι οι Ημέτεροι Ιερείς εις τας

    Ασφαλείς-Περιφρουρημένας Γραμμάς του ΚΚΕ.

    Ως δε διαβεβαίωσαν τον Αδερφόν εκ του Περισσού, η ΠΟΜΠΗ θα ακολουθήσει την

    Ασφαλήν Πορείαν της Οδού Πειραιώς και μετά την Καθιερωμένη Στάση εις Πλατείαν

    Κουμουνδούρου, θα συνεχίσει προς Πειραιάν καταλήγοντας εις Τουρκολίμανον

    Ίνα πίωμεν μετά των Συνοδοιπόρων μας ένα Ουζάκι.

    Επίσης ανεκοίνωσαν εις Ημάς όπως Εξαπτέρυγα και άλλα Θρησκευτικά Λάβαρα,

    θα κρατήσουσι, αφ’ ενός μεν η Κυριά Κανέλλη μετά Παλαιών Συμμαθητριών της εκ του

    Παρθεναγωγίου Κολωνακίου, εφ’ ετέρου δε Ευπρεπείς Νεολαίοι.

    Επίσης μαζί μας θα Πορευθεί Αντιπροσωπία εκ του Αγίου Όρους εκπροσωπώντας

    Άπασας τας Μονάς με επικεφαλής τον Πατέρα Εφραίμ.

    Ευελπιστούμεν Προσευχόμενοι ότι η Έκβασις της Συμμετοχής μας εις την Πορείαν

    ταύτην θα είναι Ειρηνική.

    Ο Γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου

    Άνθιμος Θεσσαλονίκης.

    Σχόλιο από Γιάννης ο Βλάχος | 23/12/2008

  67. ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΔΩ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΧΑΒΑ ΣΑΣ

    ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΛΑΟΝ
    Ελληνικέ Λαέ!

    Από της 6ης πρωινής σήμερον προκειμένου να αποκατασταθεί η τάξις και η ασφάλεια καθ’ άπασαν την επικράτειαν,

    την διακυβέρνησιν της χώρας ανέλαβε ισχυρή τρόικα εκ των σοβαρών και υπευθύνων πολιτικών δυνάμεων της χώρας αποτελουμένη εκ των:

    Στρατηγού: Γεωργίου Καρατζαφέρη

    Κομαντάτε: Αλέκας Παπαρήγα

    Κουραδάντε: Ευάγγελου Βενιζέλου (επελέγη αντί του χλιαρού ειρηνοποιού Γιωργάκη ο οποίος για μία ακόμη φορά έχασε την ευκαιρία ο καημένος!)

    ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΜΕΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΣΣΟΜΕΝ:

    1) Σύσσωμη η παρούσα κυβέρνηση της ΝΔ εξορίζεται στο Άγιον Όρος ώστε να μεταμεληθεί για τα κρίματά της και αφού λάβει την θεία Ευλογία από τους Αγίους Πατέρες Εφραίμ & Σια Α.Ε. να επανέλθει στο μέλλον δριμύτερη!

    2) Τίθενται εκτός Νόμου οι διάφοροι Συριζαίοι, Τσιπραίοι και γενικώς όσοι δεν μας γεμίζουν το μάτι για αμιγώς «νοικοκυραίοι»

    3) Διατάσσονται οι μαθητές, φοιτητές και λοιποί εχθροί του συστήματος να επιστρέψουν αμέσως στα ειδυλλιακά Εκπαιδευτικά τους Ιδρύματα όπου όλα ως γνωστόν λειτουργούν άψογα!

    4) Οι γονείς τους όταν γυρίζουν στο σπίτι από την δουλειά (όσοι έχουν ακόμη τέτοια.), απαγορεύεται να κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από να παρακολουθούν τηλεόραση και ιδιαιτέρως τους υπεύθυνους προπαγάνδας: Πρετεντέρη, Τρέμη, Τράγκα .(όσοι δεν μπορούν να αποβάλλουν τα «αριστερά» τους σύνδρομα μπορούν να βλέπουν παράθυρα με τη Λιάνα Κανέλη ώστε να εμπεδώσουν το γιατί ταυτίζονται με τους πρεζέμπορους!)

    Όσοι δεν συμμορφώνονται με τα ανωτέρω θα πυροβολούνται ακαριαία από αδέσποτες σφαίρες που θα εξοστρακίζονται προς πάσα κατεύθυνση!

    Σχόλιο από Γιάννης ο Βλάχος | 23/12/2008

  68. ΣΕΙΣ ΦΟΡΑΤΕ »ΚΟΝΤΑ ΠΑΝΤΕΛΟΝΑΚΙΑ»??????

    ΠΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΝ ΠΑΓΚΑΛΟΝ
    Τα Κοντά Παντελονάκια.

    Θεόδωρε.
    Μου φαίνεται ότι Οσμιζόμενος Εκλογές είπες ας βγω στο ‘’Κλαρί’ έτσι για να με ‘’δουν’’ οι Πρώην Ψηφοφόροι μου.
    Εγώ μ’ αυτήν μου την Επιστολή δεν βγαίνω να Υπερασπισθώ κανέναν Αλαβάνο-Τσίπρα.
    Όμως μου φαίνεται στο Γραφείο Κλεισμένος δεν πήρες χαμπάρι τι Διαμείβεται σήμερα για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ μετά από
    Πολλά χρόνια στην Ελληνική Νεολαία και όχι Μόνο. Το φαινόμενο δε είναι πρωτόγνωρο διότι Ιστορικώς στην ‘’Εξαγριωμένη’’ Νεολαία
    Ενσωματώνονται Παιδιά της Μεσαίας τάξης και οι Παρυφές της ‘’Υψηλής’’.
    Έχοντας Παιδιά και Ανίψια και φίλους αυτών, από 14 έως 30 ετών, που για πρώτη φορά όπως είπα ασχολούνται με
    Την Πολιτική (που εσύ δεν πήρες χαμπάρι) και σε πληροφορώ περισσότερο ξύπνια από εμάς με ‘’Μακριά Παντελονάκια’’.
    Οίδες?? τι Κοινωνία έχουμε Φτιάξει. Εγώ κι ας μην Κυβέρνησα Βάζω και τον Εαυτό μου μέσα.
    Το Υπονοούμενο-Συμφραζόμενο από τα ‘’Κοντά Παντελονάκια’’ για όλα αυτά τα παιδιά ήταν πως είναι ακόμη
    Άμυαλα-Ανώριμα-Κακομαθημένα κλπ Επίθετα και Ευτυχώς-Δυστυχώς για σένα πιασαν το ‘’Μήνυμα’’ .
    Λοιπόν Θεόδωρε εσύ που δεν Φοράς ‘’Κοντά Παντελονάκια’’ προ πολλού, σε χαρακτηρίζουν τα Ανωτέρω Επίθετα
    Αντιστρόφως. Μυαλωμένος-Ώριμος-Συνετός κλπ, άκου τα ‘’Χαμπέρια’’ που λένε στο Χωριό μου.
    Δεν φοράς μεν ‘’Κοντά Παντελονάκια’’ αλλά ‘’Κοντούς Οφθαλμούς’’ (Κοντόφθαλμος) ΣΙΓΟΥΡΑ.
    Όντας Υπουργός Εξωτερικών ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΣ??? πως οι Ελληνικές ‘’Μυστικές’’ Υπηρεσίες προ Αμνημονεύτων
    Ετών είναι Διαβρωμένες από Αλλότριες Υπηρεσίες και το πράγμα αμέσως θα το μάθαινε η ΜΙΤ???, συν τοις άλλοις
    Λειτουργείς Επικινδύνως, στέλνοντας τον Οτσαλάν στο Γκιζντάν (Τούρκικα = Φυλακή-Κάτεργο).
    Εγώ βεβαίως δεν σε Εγκαλώ για Πράξεις του Παππού σου, τι Φταις εσύ, όμως τα Γονίδια θες δεν θες τα κουβαλάς
    Θεόδωρε, πρώην ‘’Επαναστατημένε’’ Κουκουέ, που βιάστηκες να βγάλεις τα ‘’Κοντά Παντελονάκια’’.
    ‘’Ποτέ δεν τόλμησα να είμαι επαναστάτης στα νιάτα μου γιατί
    φοβόμουν πως έτσι θα γινόμουν συντηρητικός στα γεράματα’’
    Robert Frost (Αυτός Θεόδωρε λέει και άλλα Σοφά Πράγματα αξίζει τον κόπο να ρίξεις μια ματιά).
    http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Frost.
    Εκτός αν και εσύ, όπως ο Πρώην Συνάδερφός σου Κούβελας, τους Ποιητές τους Θεωρείς Λαπάδες (αλήθεια που Βόσκει αυτή η Ψυχή??
    Διετέλεσε και Υπουργός Πολιτισμού Προάγοντας το έργο Λαπάδων, σεις Θεόδωρε μας έχετε Τρελάνει Γενικώς).

    Εγώ Θεόδωρε φορώ και για όσο μπορώ ακόμη‘’Κοντά Παντελονάκια’’, αν αναγκαστώ να τα βγάλω τότε….
    ‘’Κλαύτα Θεόδωρε’’ (Όπως κλαύτα Χαράλαμπε).

    Φιλικά
    Γιάννης
    Ετών 55 (Από τους 45) με ‘’Κοντά Παντελονάκια’’ Όμως.

    Δεν Ευελπίζομαι μεν ότι θα μου απαντήσεις προσωπικά.
    Ευελπιστώ δε όπως μου απαντήσουν οι Γραμματείς σου
    Που θα διαβάσουν το E-Mail, που εννοείται οδεύει προς
    Πάσαν Κατεύθυνσιν.

    Και για να γελάσουμε και Λίγο.
    Δύο Αναρχικοί Παίζουν Σκάκι.
    ΜΑΤ λέει ο ένας
    ΝΤΟΥΟΥΟΥΟΥ λέει ο άλλος

    Σχόλιο από Γιάννης ο Βλάχος | 23/12/2008

  69. […] -Ένα δώρο στα προσυνεδριο του ΚΚΕ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  70. […] -Ένα δώρο στα προσυνεδριακά του ΚΚΕ […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  71. […] -Ένα δώρο στα προσυνεδριακά του ΚΚΕ […]

    Πίνγκμπακ από -Είναι ο σταλινισμός Αριστερά; « Πόντος και Αριστερά | 11/02/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: