Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Tα νέα δολάρια μετά την οικονομική κρίση

 

Πολύ βάρυνε το κλίμα στο ιστολόγιό μας τις τελευταίες μέρες. Λίγος «Γκίκας», μπόλικος «Κωστόπουλος του Ιού», αρκετοί Ακροδεξιοί… αρκούσαν να μας κάνουν τη ζωή μαύρη κι άραχνη! Ας χαλαρώσουμε λοιπόν λίγο, απολαμβάνοντας κάπως την κρίση του αδηφάγου καπιταλισμού και την πλήρη αποδόμηση του υπεροπτικού  Νεοφιλελευθερισμού.

Και ας δώσουμε το λόγο σ΄ αυτούς που σαρκάζουν τα δρώμενα!

(πατήστε… κλικ)

 

Το «νέο δολάριο» φαίνεται να είναι ένας από τους στόχους των γελοιογραφων.

Παρακάτω βλέπουμε κάποια τέτοια δείγματα:

Τώρα πρέπει να περιμένουμε και τα σχετικά ανέκδοτα.……………

είτε στου Έφηβου την εκδίκηση του Μεξικανού!!!]

…ας δούμε κι αυτό:

http://video.google.com/videoplay?docid=797510861177311748&hl=en

Advertisements

01/10/2008 - Posted by | -Άρνηση Γενοκτονίας, -Αρνητές Γενοκτονίας, -Ιδεολογικά, -Νακρατζάς-"Ιός", -Πολιτική, -καπιταλισμός

6 Σχόλια »

  1. Εξαιρετικό!

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 01/10/2008

  2. Καλώς ήρθατε στη Wall Street!

    Μια φορά και έναν καιρό σ΄ ένα χωριό, ένας άντρας, ο Χάρης, ανακοίνωσε στους χωρικούς ότι θα αγόραζε μαϊμούδες προς 10 δολάρια τη μία.
    Ξέροντας οι χωρικοί ότι υπήρχαν πολλές μαϊμούδες γύρω στο δάσος πήγαν και τις έπιασαν.
    Ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες προς 10 δολάρια τη μία όπως είπε.
    Το εμπόρευμα όμως λιγόστευε και οι χωρικοί σταμάτησαν να κυνηγάνε μαϊμούδες.
    Ο Χάρης ξαναανακοινώνει ότι θα αγόραζε μαϊμούδες για 20 δολάρια τη μία.
    Οι χωρικοί έτρεξαν και έπιασαν και άλλες μαϊμούδες.

    Σύντομα όμως οι μαϊμούδες λιγόστεψαν κι άλλο, οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους.
    Ο Χάρης ανακοινώνει πάλι ότι επειδή δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαϊμούδες θα αγόραζε τη μία προς 25 δολάρια.

    Οι χωρικοί πιάνουν και τις λίγες που έμειναν.
    Ο Χάρης τούς λέει :»καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχουν πλέον παρά ελάχιστες μαϊμούδες γι’ αυτό και εγώ θα σας δώσω 50 δολάρια τη μία. Αλλά επειδή πρέπει να φύγω για την πόλη για δουλειές θα αναλάβει την αγοροπωλησία ο βοηθός μου».

    Ο βοηθός φωνάζει τους χωρικούς και τους λέει:
    «Κοιτάξτε τι έκανε ο Χάρης. Γέμισε ένα στάβλο γεμάτο με μαϊμούδες, θα σας τις πουλήσω εγώ για 35 δολάρια τη μία και όταν γυρίσει ο Χάρης τού τις πουλάτε εσείς για 50 δολάρια τη μία».

    Οι χωρικοί στριμώχτηκαν μάζεψαν όλες τις οικονομίες τους και αγόρασαν όλες τις μαϊμούδες.
    Δεν ξαναείδαν ούτε τον βοηθό ούτε τον Χάρη.

    Καλώς ήρθατε στη Wall Street!

    Από του δοκτορος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/10/2008

  3. > ΣΥΝΑΘΡΩΠΟΙ ΜΑΣ ΓΕΜΑΤΟΙ ΑΝΡΩΠΙΑ!
    >
    >
    > Ουάσιγκτων, του Λάμπρου Παπαντωνίου, 3.11.08
    >
    > «Τις νύχτες που κλαίν των ανθρώπων τα βάσανα! Τις νύχτες που λεν των ερώτων τα θαύματα!» Στο στίχο αυτό του Οδυσσέα Ελύτη, στο «Άξιον Εστί», περικλύονται οι Μαύροι της Αμερικής, οι γνωστοί και ως Αφρικοαμερικανοί, στις τρείς δεκαετίες, που τους έζησε και τους ζεί ο γράφων, στα κοινώς μαυράδικα. Από αυτά που αναδύθηκε και ο Barack Obama! Θα χρειαζόνταν τόμοι, για να καταγράψει κανείς την οδύσσεια αυτών των ανθρώπων, διαφορετικοί από τους μαύρους της Αφρικής. Ο καπιταλισμός, με τον οποίο ζυμώθηκαν και πάλαιψαν, στάθηκε αδύνατο να τους αλλοιώσει. Η σκλαβιά 400 χρόνων με τα σκλαβοπάζαρα, η φτώχεια,…η μιζέρια, και η κοινωνική εξαθλίωση, δεν τους αφάνισε, γιατί τα ζούνε στο πετσί τους. Απεναντίας, τους διατήρησε πάντοτε ενωμένους. Το μεγάλο Μωλ της Ουάσιγκτων, που συνδέει το Καπιτώλειο με το Λευκό Οίκο, υπήρξε και αυτό ένα απέραντο σκλαβοπάζαρο! Τα βάσανά τους δεν έχουν τελειωμό, αλλά και οι έρωτες τους στον ίδιο παρανομαστή. Οι δυό αυτές ανθρώπινες εκφάνσεις έχουν φτιάξει ένα πλούσιο εσωτερικό κόσμο, που ειλικρινά, δεν τον έχουμε γνωρίσει σε άλλη φυλή. Τί να πρωτοπαρουσιάσει κανείς από τα βάσανά τους. ΄Ετσι, στα πεταχτά, θα αναφερθώ, σ’ ένα από τα πάμπολλα, που έχω βιώσει, στους δρόμους της αμερικανικής πρωτεύουσας. Σε στάση λεωφορείου, νωρίς το απόγευμα, την περασμένη εβδομάδα, μαύρος τυφλός, με σκυλί ανά χείρας, προσπαθούσε να ανεβάσει στο λεωφορείο έναν άλλο μαύρο συνομίληκό του, με κομμένα τα δυό του πόδια! Και οι δυό πανευτυχείς! Γιατί το λέμε; Όταν κατέβηκαν, δεν βάσταξα, κατέβηκα και τους ρώτησα πως ζούνε. Με μια φωνή μου είπαν. «Μιά χαρά! Είμαστε πολύ ευτυχείς!». Βλέποντας τον άμοιρο με κομμένα πόδια, θυμήθηκα τα λόγια του Λουντέμη: «Κάποτε διαμαρτυρόμουνα, που δεν είχα να φορέσω παπούτσια, ώσπου συνάντησα κάποιον που δεν είχε πόδια!».
    > Στη γειτονιά μου, τον περασμένο χειμώνα, ένα παγερό πρωινό, 8/χρονο μαυράκι, μπροστά σ΄ενα κινέζικο μπακάλικο, από αυτά της σειράς που τους κατακλέβουν άγρια, είχε τρελλαθεί στον εμετό, σκουπίζοντα το στό στόμα του , με τα μανίκι του και τουρτουρίζοντας. Το ρώτησα τί έπαθε. Μου είπε: «Δεν ήλθαν οι γονείς μου, όλοι την νύχτα στο σπίτι! Ήμουνα νυστικός και έτρεξα, με το που άνοιξε το μαγαζί, να φάω αυτή την κονσέρβα από κρέας!». Έκλαιγε απαρηγόρητα.
    > Κάποια βραδιά, ένας μαύρος, ντοπαρισμένος από τα ναρκωτικά, προσπαθούσε μπροστά στη πόρτα του σπιτιού, κρατώντας ανάποδα ένα μπουκάλι γάλα, να ταΐσει το μωράκι του, που τσίριζε από το κλάμα. Δεν μπορούσε. Σηκώνει το χέρι του και μου λέει, «άνθρωπέ μου, βοήθησέ με!» Ανταποκρίθηκα μετά χαράς.
    > Όλα αυτά τα χρόνια, έχω κρατήσει βίβλο με τέτοιες ιστορίες, που απεικονίζουν, ανάγλυφα, τα βάσανά τους, με συγκεριμένα περιστατικά, που δεν μπορεί να συλλάβει νους ανθρώπινος. Μπούχτισα από τις κηδείες τους. Τους θερίζουν σαν τα κοτόπουλα οι πιο θανατηφόρες ασθένειες, εμφράγματα, καρκίνοι και τώρα το AIDS, που το προκαλούν τα τοξικά φάρμακα. To 57% των μάυρων της Ουάσιγκτων έχει διαγνωσθεί με τον αποκαλούμενο ιό HIV. Έχουν γεμίσει τα νεκροταφεία από τους θανάτους. Δεν τους χωράνε πιά. Στη πλειονότητα νέοι και νέες. Θρήνος και κοπετός στις κηδείες. Εκεί βλέπει κανείς το μεγαλείο του εσωτερικού τους κόσμου, από αυτά που λένε και τραγουδάνε.΄Αλλωστε, αν παρακολουθήσει κανείς προσκετικά τι λένε οι ράπερς στα τραγούδια τους, θα διαπιστώσει πως εκφράζονται τα όσα ζουν στα γκέτο. Ραγίζουν καρδιές. Και μέσα από τους θρήνους, ακούγονται οι μελωδικές τους φωνές με τα spiritual songs, όπως το «Let my people go!», «We have Come a Long way, Lord!» Δεν έχω συναντήσει πιο πιστούς στη ζωή μου. Και τα προγράμματα των κηδειών να γράφουν «Celebration of Life!»
    > Ζω, τόσο χρόνια μαζί τους, και δεν άκουσα ούτε έναν αναστεναγμό ή κλάμα δημόσια. Αντιμετωπίζουν τα βάσανά τους, με μια απίστευτη καρτερία και αξιοπρέπεια, έτσι στιβαγμένοι όπως ζουν, στις μεγάλες πατριαρχικές οικογένειες. Φτώχεια, αρρώστειες, βάσανα, πολυμελείς οικογένειες, παπούδες, γιαγιάδες, παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, όλοι μαζί σαν ένας άνθρωπος.
    >
    > Αλλά και για τους έρωτές τους, δεν υπάρχει άλλη ράτσα που να συγκριθεί. Εφαρμόζουν την πολυγαμία, ως κανένας άλλος λαός. Είναι αδηφάγα σεξουαλικά όντα, για όλων των ειδών τις προτιμήσεις. Το single mother και single father είναι τόσο κοινό, σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Η πάμφτωχη γειτόνισά μου, μόλις μετακόμισε σε άλλο σπίτι, που την βοήθησε να το αγοράσει η αποκαλούμενη «Κυβέρνηση» της Κομητείας Κολούμπια, είχε 6 παιδιά από διαφορετικούς άνδρες. Σπάνια θυμάμαι να μην την έχω δεί στο κατώφλι του σπιτιού της, με τα χαριτωμένα παιδάκια δίπλα, και να πιάνει ατέλειωτες ερωτοκουβέντες με τους περαστικούς νεαρούς. Σε χρόνο μηδέν, το deal έχει κλείσει. Ζευγαρώνουν ακόμη και μέσα στα λεωφορεία. Οι άνδρες κολλάνε ακόμη και έγκυες, με τα πιο απίστευτα ερωτόλογα και ανταλάσσουν τα χαρτάκια επικοινωνίας, με τα τηλέφωνά τους. Που τα βρίσκουν αυτά τα πλούσια συναισθηματικά λόγια; Εκείνοι οι γάμοι τους είναι φανταστικοί. Γλεντζέδες όσο κανένας άλλος. Δεν έχω δει ποτέ μαύρο να σηκώσει χέρι σε γυναίκα, ή σε παιδί. Σέβονται τις γυναίκες πάρα πολύ. Όταν είχε διαπραχθεί το στυγερό έγκλημα της λευκής, που έβαλε τα τρία της παιδάκια μέσα στο αυτοκίνητο, άναψε τη μηχανή, και έπεσε μέσα σε λίμνη και τα σκότωσε, βγήκε η άθλια και έκλαιγε γοερώς, λέγοντας ότι το έκανε μαύρος!! Ρωτήθηκα σε εκπομπή να εκφέρω γνώμη, πριν ομολογήσει. Το απέκλεισα κατηγορηματικά, λέγοντας πως το έγκλημα είναι λευκού. Είπα, πως ο μαύρος μπορεί να κλέψει από ανάγκη, αλλά να σκοτώσει παιδί αποκλείεται. Θα αρπάξει αυτό που θέλει και, στη συνέχεια, θα πάει το παιδί στο πιο ορατό σημείο, δηλαδή μπροστά σ΄ένα κατάστημα, για να το δουν οι περαστικοί, και θα φύγει. Και όπως έγινε. Ομολόγησε η λευκή δολοφόνος μητέρα την πράξη της. Παρόμοιο ήταν και το προ ημερών περιστατικό, όταν ξυλοκοπημένη εθελόντρια της ομάδας Μακέιν-Πέιλιν, κάτασπρη νέα, είπε ψέμματα πως την χτύπησε μαύρος. Σε χρόνο μηδέν, ομολόγησε στις Αρχές, ότι δεν ήταν αλήθεια. Λόγω της φτώχειας που τους μαστίζει, μετέρχονται ένα σωρό μεθόδους για να επιζήσουν στις γειτονιές τους, όπου κυριαρχούν τα ναρκωτικά, το πιστολίδι, η πορνεία και τα πιοτά. Είναι φοβερό το θέαμα. Τους εκμετάλλευονται οι πάντες, πρωτίστως οι έμποροι ναρκωτικών.
    > Είναι τέτοια η φτώχεια, που αναγκάσθηκαν πολλοί να γίνουν μουσουλμάνοι. Με ασυνήθη ταχύτητα. Η Ουάσιγκτων και τα περίχωρα ,έχουν σήμερα 26 τζαμιά. Σου το λένε κατάμουτρα, ότι αποδέχονται το Ισλάμ, γιατί ο Χριστιανισμός των λευκών τους ξεπούλησε. Δεν πάει καιρός που έμφανίσθηκαν στη γειτονιά μου λευκοί Μορμόνοι από την Γιούτα, για προσυλητισμό. ΄Ενας μαύρος μουσουλμάνος, έχοντας δίπλα το 10/χρονο παιδάκι του, κύριος καθώς πρέπει, τους ζήτησε το λόγο και, εν ολίγοις, τους είπε να τσακισθούν να φύγουν, με όλων των ειδών τα επίθετα για το superiority των λευκών.΄Εντρομο το παιδί του ρώτησε:“What about, Mr. Lambros, dady?”-έτσι είμαι γνωστός στη γειτονιά. Και εκείνος απάντησε με σοβαροφάνεια: “Mr, Lambros is a different story. He is not white! He is Greek!!” Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
    > ‘Οταν έφθασα στην Ουάσιγκτων, επειδή δεν είχα χρήματα, ζήτησα κάποιον από την Πρεσβεία μας να μου βρεί σπίτι στα μαύρικα. Μου είπε «θα είσαι τρελός! Πηγαίνεις σε εμπόλεμη ζώνη!» Του απάντησα «Δεν πειράζει. Θα πάω εκεί». Με πήγε με το αυτοκίνητό του και έγινε άφαντος από το φόβο. Μέχρι σήμερα, δεν με πείραξε κανένας. Ο πρώτος που με επισκέφθηκε ήταν ένας 40/ρης γείτονάς μου, οικογενειάρχης, και μου απαρίθμησε τι πρέπει να κάνω, για να περάσω καλά, χωρίς προβλήματα. Συγκεκριμένα: «Δεν θα ασχολείσαι με τα ναρκωτικά. Δεν θα πειράζεις τις γυναίκες μας. Δεν θα κουβαλάς την Αστυνομία για ψύλου πήδημα». Τα τήρησα απόλυτα μέχρι τώρα και διακηρύσσω προς κάθε κατεύθυνση, ότι δεν έχω ούτε ένα παράπονο από τους άνθρωπους αυτούς.
    > ’Οταν η πόλη της Ουάσιγκτων, πριν δυό χρόνια, με προσήγαγε στο Δικαστήριο γιατί δεν είχα κόψει το χόρτο της αυλής μου, κουβαλήθηκε όλη η γειτονιά να με υπερασπισθεί, για να μην πληρώσω πρόστιμο 2 χιλιάδες δολλάρια. Ο δικαστής που ήταν μαύρος τάχασε! Η γειτονισά μου ήλθε με τα τρία της παιδιά και ένα βυζανιάρικο στην αγκαλιά της. Ανοιξε ένα τέτοιο στόμα και έκανε μια τέτοια επίθεση στην εναγόμενη, που εκπροσωπούσε την πόλη, τύφλα να έχουν οι συνήγοροι υπερασπίσεως. Δεν πρόλαβα να πω τίποτε και ο δικαστής είπε: «Λύεται η συνεδρίαση. Αθώος ο κατηγορούμενος!» Αυτοί είναι μαύροι! Ο χώρος δεν επαρκεί για περισσότερα. Ο Barack Obama είναι ίνδαλμά τους. Απίστευτο το υλικό που συγκέντρωσα, στους 21 μήνες προεκλογικής εκστρατείας.
    >
    > Και η δική μου φτώχεια με οδήγησε στα γκέτο τους. Και έκτοτε παρέμεινα. Γι΄ αυτό και λέω πάντα «Πάει ζωή μου άδικα, βουλιάζω στα μαυράδικα!», όταν με ρωτάνε πως τα περνάω. Ενώ άλλοι συμπατριώτες μου , βουλιάζουν στα ουζάδικα, που λέει η λαική μας μούσα. Το ήξερε αυτό πολύ καλά και ο αείμνηστος, φίλος, Πρωθυπουργός, Ανδρέας Παπανδρεόυ, οπότε, κατά την μοναδική επίσκεψή, εδώ στην ουάσιγκτων, με ρώτησε, στο ξενοδοχείο Hays Adams, δίπλα από το Λευκό Οίκο, όπου διέμενε:«Λάμπρο, παιδί μου, ζεις ακόμη εκεί στα μαυράδικα;» Του είπα: «Μάλιστα, κ. Πρόεδρε!» Και απάντησε χαριτωλογώντας: «Θα έχω να το διηγούμαι! Ποιός ζεί στην Ουάσιγκτων; Oι μαύροι, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και ο Λάμπρος!»

    Σχόλιο από America America | 10/11/2008

  4. 081011crisis

    Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

    «Ασφαλώς είναι τρέλλα, αλλά δεν της λείπει η μέθοδος», λέει ο Πολώνιος στη δεύτερη σκηνή της δεύτερης Πράξης του ‘Αμλετ και θα μπορούσαμε να το επαναλάβουμε τα λόγια του, εξίσου καλά, παρατηρώντας την επέκταση της κρίσης από τα «υποάριστα» (subprimes) σαπάκια στις τράπεζες, τα χρηματιστήρια και την πραγματική οικονομία, και, ίσως, αύριο στην αξία του δολλαρίου και την αξιοπιστία των κρατικών ομολόγων. Αλλά και βλέποντας επίσης «ξεγυρισμένους» νεοφιλελεύθερους και μονεταριστές να χρησιμοποιούν αφειδώς κρατικές πιστώσεις και κρατικές υποσχέσεις για να σταματήσουν τον πανικό – χωρίς μέχρι τώρα σπουδαία αποτελέσματα. Η «κρίση εμπιστοσύνης» στις τράπεζες είναι το πρώτο σύμπτωμα από την πρόσκρουση στο παγόβουνο. Η μηχανή των «ελεύθερων και αυτορυθμιζόμενων αγορών», του «ελεύθερου εμπορίου» και του «ανόθευτου και ανεμπόδιστου ανταγωνισμού» (αλλά και η μηχανή της χωρίς όρια διευρυνόμενης ΕΕ) μοιάζει τώρα μηχανή μάλλον αυτοκαταστροφής παρά αυτορρύθμισης. Χίλιοι Μαρξ δεν θα μπορούσαν να κάνουν τη ζημιά στην ιδέα του φιλελευθερισμού και του καπιταλισμού, που κάνανε η πραγματικότητα και οι πράξεις των νεοφιλελεύθερων «καθοδηγητών» της μόνο τις τελευταίες «δέκα μέρες που συντάραξαν τον κόσμο», γοα να θυμηθούμε τη θρυλική αφήγηση του Τζων Ρηντ.

    Σε αντίθεση με τις «συνήθεις» καπιταλιστικές κρίσεις «προσαρμογής», που πλήττουν κυρίως παραδοσιακούς παραγωγικούς κλάδους, μειωμένης πλέον παραγωγικότητας κεφαλαίου, η παρούσα κρίση, όπως και του 1929, είναι κρίση συνολικού προσανατολισμού του συστήματος. Δεν είναι εξαιτίας του εκτροχιασμού των τελευταίων βαγονιών που κλυδωνίζεται το τραίνο. Είναι η ατμομηχανή της αμαξοστοιχείας, της παγκόσμιας οικονομίας δηλαδή, που την παρασέρνει στον γκρεμό. Είναι οι «υπερσύγχρονες» επενδυτικές τράπεζες και τα προϊόντα τους, που έσπασαν κάθε περιορισμό και έλεγχο αναζητώντας υψηλές αποδόσεις. «Ερμήνευαν» οι ίδιοι, ιδιοτελώς τα υπερκέρδη τους ως προκύπτοντα από «βελτιστοποίηση» της αγοράς που δημιουργεί καινούριες επενδυτικές ευκαιρίες – τώρα αποκαλύπτεται ότι επρόκειτο σε μεγαλύτερο βαθμό για μια παγκόσμια «λαμογιά», που απειλεί όχι μόνο τις τράπεζες, αλλά και την οικονομική και πολιτική σταθερότητα του πλανήτη.

    Θυμούνται τώρα τις αρετές του Κέινς και του Γκαλμπρέιθ, πίνουν από κει που έφτυναν. Τα σχέδια όμως του Πόλσον και του Μπερνάκι, δεν είναι νιού ντηλ του Ρούζβελτ. Χρησιμοποιούν το κράτος, όχι για να εθνικοποιήσουν τις τράπεζες και τις χρεωκοπημένες επιχειρήσεις ή για να εφαρμόσουν μια πολιτική τόνωσης της ζήτησης, που φρόντισαν οι ίδιοι να υπονομεύσουν την εθνική τουλάχιστο δυνατότητά της, με το υπερφιλελεύθερο σύστημα παγκόσμιων ανταλλαγών που εγκαθίδρυσαν μεθοδικά επί τριάντα χρόνια. Εν ονόματι της ανάγκης αντιμετώπισης του πανικού και αποφυγής της γενικής κατάρρευσης, μην έχοντας ορατό εσωτερικό και διεθνή αντίπαλο, επιστρατεύουν το κράτος για να εγγυηθούν τη μακροημέρευση του «συστήματος», αποφεύγοντας να το αλλάξουν, εθνικοποιούν τις ζημιές αφήνοντας απείραχτα τα κέρδη και τους υπέυθυνους της κρίσης. Μια τέτοια πολιτική, αν τελικά επικρατήσει, θα παροξύνει τις κοινωνικές αντιθέσεις και θα φορτώνει στους άλλους το λογαριασμό. Θα εντείνει μεσοπρόθεσμα τις ολοκληρωτικές τάσεις εσωτερικά και τον πειρασμό της φυγής στον πόλεμο διεθνώς, π.χ. στη Μέση Ανατολή, όπως το πρώτο κραχ (1914) του μεγάλου φιλελεύθερου κύκλου του 19ου αιώνα οδήγησε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση, το δεύτερο (1929) στην άνοδο του σταλινισμού στην ΕΣΣΔ και του ναζισμού στη Γερμανία και στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια επαναφορά στη λελογισμένη επαναρρύθμιση των εθνικών και της διεθνούς οικονομίας μοιάζει περισσότερο επιβεβλημένη από ποτέ, αλλά ποτέ δεν απουσίαζαν, όσο σήμερα, τα πολιτικά υποκείμενα μιας τέτοιας πολιτικής, μετά τη χρεωκοπία των Κομμουνιστών και την προσχώρηση των Σοσιαλδημοκρατών στον νεοφιλελευθρισμό (με την πιθανή εξαίρεση της Λατ. Αμερικής όπου η αριστερά σημειώνει θεαματική ανάκαμψη)! Αν η κατάρρευση της ΕΣΣΔ στέρησε την Αμερική από το πολύτιμο «χαλινάρι» ενός αξιόπιστου αντίπαλου στη γεωπολιτική, με αποτέλεσμα τα Ιράκ και τα Αφγανιστάν, έτσι και στην οικονομία η πλήρης κατάρρευση της αριστεράς και των ιδεών κρατικής και κοινωνικής ρύθμισης βοήθησε την εκδήλωση της ‘Υβρεως.

    Πριν ένα χρόνο γράφαμε ότι βρικόμαστε μπροστά σε «αλλαγή ιστορικού υποδείγματος». Η πρώτη μεταψυχροπολεμική περίοδος έμοιαζε να πλησιάζει στο τέλος της, καθώς προσεγγίζαμε το πρώτο μεγάλο κραχ του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, ενώ το Ιράκ έτεινε να πάρει το χαρακτήρα στρατηγικής, όχι απλά τακτικής ήττας της «Αυτοκρατορίας». Επικρίναμε μάλιστα την οικονομική πολιτική των Ελλήνων ιθυνόντων, γιατί πάσχιζαν να πηδήξουν στο τελευταίο βαγόνι του τρένου που φεύγει, δηλαδή του νεοφιλελεύθερου οικονομικού κύκλου, που άνοιξε ο Ρήγκαν με τη Θάτσερ και εποιταχύνθηκε με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, αντί να «μυρίσουν» το τρένο που ερχόταν – «τρένο» περισσότερης κρατικής παρέμβασης και προστατευτισμού. Αλλά ούτε κι εμείς περιμέναμε αυτό που βλέπουμε – για να είμαστε ειλικρινείς περιμέναμε να σκάσει πρώτα η ελληνική «φούσκα» του υπερχρέους κάθε μορφής (ιδιωτικού, δημόσιου, εξωτερικού). ‘Εχουν όντως δίκηο όσοι λένε ότι η Ελλάδα είναι κάπως περισσότερο προστατευμένη σε αυτή τη φάση που διανύουμε. Είναι προστατευμένη γιατί είναι καθυστερημένη – παρακολουθεί με υστέρηση φάσης τα συμβαίνοντα διεθνώς.

    Αυτό το σχετικό πλεονέκτημα θα μετατραπεί σε μειονέκτημα όταν, όπως ήδη συμβαίνει, η κρίση μπει στην πραγματική οικονομία, με την ελληνική παραγωγική βάση τόσο «στρεβλή» και συρρικνωμένη, το ελληνικό κράτος, την κοινωνία, την εκπαίδευση και τις κοινωνικές υπηρεσίες στο απελπιστικό σημείο που σήμερα βρίσκονται. Στην πραγματικότητα, η απίστευτη κρίση του πολιτικού συστήματος, μπορεί να ερμηνευθεί με όρους και αίτια εξωτερικά προς αυτό, ως προαναγγελία συστημικής κρίσης κράτους και κοινωνίας, όχι μόνο ή ειδικά του πολιτικού προσωπικού. Η κοινωνία «νοιώθει» ενστικτωδώς την ένταση και τον κίνδυνο της επερχόμενης κρίσης, κι αν δεν τον νοιώθει τον θυμίζει η τράπεζα στους δανειολήπτες, αντιλαμβάνεται τα συμπτώματα εξάντλησης των περιθωρίων συσσώρευσης του «κλεπτοκρατικού» οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού μοντέλου που (χωρίς να είναι καινούριο στην ελληνική ιστορία) κυριάρχησε όλο και περισσότερο στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, εξευτελίζοντας διαδοχικά «σοσιαλισμούς», «κρατισμούς», «εκσυγχρονισμούς» και «φιλελευθερισμούς».

    Οι ελληνικές τράπεζες μπορεί όντως να έχουν μικρότερες επισφάλειες από τις ευρωπαίκές και αμερικανικές. Η ελληνική οικονομία είναι όμως πολύ περισσότερο επισφαλής. Σε παρόμοιες συνθήκες συνιστά απλώς τρέλλα, από εθνική, οικονομική και πολιτική άποψη, η συνέχιση των αποεθνικοποιήσεων/ιδιωτικοποιήσεων. ‘Οχι μόνο για τους λόγους λάθος επιλογής στιγμής στον μακρό ιστορικό κύκλο, που αναφέραμε, αλλά επίσης γιατί μόνο αθεράπευτα ανόητοι θα εμπιστεύονταν τώρα τις κύριες εθνικές επιχειρήσεις τους στις «διεθνείς αγορές», πολύ περισσότερο τις επιχειρήσεις μιας χώρας που δεν έχει κανέναν σοβαρό ιδιωτικό οικονομικό όμιλο, δεν έχει Ζήμενς, Ντασώ ή Νόκια. Ξέρει κανείς να πει τι απέγινε ο Μποδοσάκης, η ΙΖΟΛΑ ή ο Πίτσος; Στις σημερινές συνθήκες έκτακτης ανάγκης που δημιουργούνται πρέπει να διακοπεί άμεσα η αποεθνικοποίηση/ιδιωτικοποίηση της ελληνικής οικονομίας, αλλά και να συγκροτηθεί, με κριτήρια εθνικού σχεδιασμού και όχι κερδοσκοπικών επιδόσεων, ένας πυρήνας από τις ισχυρότερες τράπεζες, ελέγξιμες άμεσα ή έμμεσα από το κράτος, όπως η Εθνική, η Αγροτική, το Ταχ. Ταμιευτήριο, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, που να αποτελέσουν ευέλικτο μοχλό κρατικής και κοινωνικής παρέμβασης, ιδίως στο θέμα των δανείων των πολιτών που συνιστά ωρολογιακή βόμβα.

    Βεβαίως, είναι αδύνατο να αντιμετωπισθούν τα σοβαρότατα συστημικά προβλήματα στα πλαίσια του κυριαρχούντος μοντέλου «παραοικονομία-φοροδιαφυγή-φοροκλοπή-διαπλοκή-διαφθορά». Αυτό το ελληνικό «σύστημα», ο ελληνικός «υπαρκτός καπιταλισμός» άγγιξε τα όριά του. Αν σήμερα δεν φαίνονται στον ορίζοντα ιδεολογικές, πολιτικές προϋποθέσεις για ριζική μεταβολή μοντέλου, αύριο, η ίδια η κρίση θα υποχρεώσει σε αλλαγές. Μόνο που δεν ξέρουμε μέσα από ποιές καταστροφές μπορεί να περάσει η διόρθωση κι από ποιό σημείο του πολιτικού φάσματος θα προκύψει η «λύση», ούτε τι λύση θα είναι αυτή.

    Σχόλιο από America America | 10/11/2008

  5. […] -Tα νέα δολάρια μετά τη […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  6. […] -Tα νέα δολάρια μετά την οικονομική κρίσ […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: