Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-To τουρκικό αίνιγμα!

percents2002.jpgshark-1411.jpgΗ πρωτοφανής αντίδραση της τουρκικής κοινωνίας στη μιλιταριστική υπεροψία, έδωσε στον ισλαμιστή Ερντογάν μια εντυπωσιακή νίκη.  Παράλληλα, οι Κούρδοι μπαίνουν και αυτοί στο κοινοβούλιο με 28 βουλευτές, όπως και οι φασίστες (14,2% και 71 βουλευτές). Να σημειώσουμε ότι οι Γκρίζοι Λύκοι της Τουρκίας κάνουν τoυς «δικούς μας» Χρυσαυγίτες να μοιάζουν με σοσιαλδημοκράτες!!!

 Η επόμενη μέρα θα έχει μεγάλο  ενδιαφέρον για όλους, για την Ελλάδα, την Κύπρο, τις μειονότητες, αλλά και για μας που συνεχίζουμε να αναζητούμε συχνά τις παλιές μας πατρίδες στην άλλη όχθη του Αιγαίου.

Σας προτείνουμε να (ξανα)διαβάσετε:

α) το Γράμμα από την Τουρκία που έστειλε στην εφημερίδα «Αριστερά» ο  φυλακισμένος δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης στην αριστερή εφημερίδα «Ατιλίμ», Ιμπραΐμ Τσιτσέκ, καθώς και δύο κείμενα για τους Πόντιους της Τουρκίας:

β) το άρθρο του Βαχίτ Τουρσούν στην εφημερίδα «Radikal» και

γ) το κείμενο «Πόντιοι της Τουρκίας«.

(πρωτοδημοσιεύτηκε 23 Ιουλίου 2007)

Advertisements

25/08/2008 - Posted by | -Πολιτική

70 Σχόλια »

  1. O Tανέρ Ακσάμ (Τούρκος ιστορικός) έγραψε:

    «…η ίδρυση της τουρκικής δημοκρατίας…συνδέεται με το ζήτημα των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και ειδικότερα με την αρμενική γενοκτονία»…. Επίσης: «υπήρξαν βίαια μέτρα εναντίον των Ελλήνων στη διάρκεια του (πρώτου παγκοσμίου) πολέμου και καλύφθηκαν συχνά με τη μορφή της μετακίνησης του πληθυσμού….η κυριότερη εθνοκάθαρση του ελληνικού πληθυσμού στην Ανατολία συνέβη μετά το 1919». [Τανέρ Ακσάμ, Το έγκλημα της σιωπής. Η Αρμενική γενοκτονία και η τουρκική ευθύνη, Τορόντο 2006]

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/07/2007

  2. Ισλαμιστές ή Κεμαλιστές, οι Τούρκοι δεν είναι αφελείς, όπως οι – ελληνοκεντρικοί ή φιλοδυτικοί – Έλληνες. Δε θα βγάλουν τα μάτια τους χάριν του Ισλάμ, όπως δεν τα βγάζουν χάριν του εξευρωπαϊσμού. Ξέρουν να χειρίζονται το Ισλάμ εξίσου καλά όσο τους Δυτικούς. Γιατί η γενοκτονία του 1915-1922 δικαιολογείται εξίσου καλά από την εθνικιστική-φυλετική σκοπιά όσο και από την αντιχριστιανική ισλαμική.

    Σχόλιο από Γιάννης | 23/07/2007

  3. Γιάννη, καλώς ήρθες…

    Έχω την εντύπωση ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά τακτοποιημένα απέναντι. Υπάρχουν τόσες αντίθέσεις και τόσες κρυμμένες ταυτότητες!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/07/2007

  4. Καλώς σας βρήκα..

    Εννοείται δεν είναι τόσο καλά τακτοποιημένα απένταντι. Μα πότε ήταν; Το 1918; Τότε οι ταυτότητες στις οποίες αναφέρεσαι ήταν ακόμη πιο ισχυρές, δίχως την κρατική προπαγάνδα του τουρκικού σχολείου, της τουρκικής τηλεόρασης κ.λπ. Οι τελευταίες φράσεις στον «Παντουρανισμό» του Ζάρεβαντ, ότι η «επικείμενη» κατάρρευση της Τουρκίας προφητεύεται εδώ κι αιώνες, ακριβώς για να αποτραπεί κάτι τέτοιο, επαληθεύονται συνεχώς. Η Τουρκία έχει μια απίστευτη ικανότητα ελιγμών, συσσωρευμένης πείρας και δύναμης κι ότι μια ισλαμική στροφή δεν σημαίνει θέληση για αποδυνάμωση της τουρκικής ταυτότητας: ίσα ίσα ΕΤΣΙ η τελευταία ενδυναμώνεται. όπως και το 1922, όπου για χάρη του Ισλάμ οι διάφορες μη τουρκικές μικρασιατικές ταυτότητες αποδέχθηκαν (όσο κι αν μετά – αργά – ίσως το μετάνοιωσαν) την περιθωριοποίησή τους και την ενότητα, σε ΤΟΥΡΚΙΚΟ-ισλαμικό (κι όχι λ.χ. αραβικό-ισλαμικό) πλαίσιο. ίσως οι Κούρδοι να μη γίνεται πια να συγκρατούνται με ισλαμικά οράματα (τάχα ισότητάς τους με τους Τούρκους) αλλά αυτό δεν ισχύει για τους υπόλοιπους. ως προς εμάς πάντως δεν έχει καμμία διαφορά. Οι ισλαμιστές, τουρκικής ή μη συνείδησης, μάς βλέπουν όπως οι πρόγονοί τους στην Τουρκοκρατία και αν τους καλέσουν, θα φερθούν όπως το 1922, ενώ οι κεμαλιστές, καθαρόαιμοι τούρκοι εθνικιστές, μάς βλέπουν με τον γνωστό τρόπο του 1922, 1955, 1974.

    Σχόλιο από Γιάννης | 23/07/2007

  5. Υπάρχει μια διαφορά… Οι ισλαμιστές, μετά τη νίκη των εθνικιστών και του στρατού το ’22, θα βρεθούν σε υποδεέστερη θέση για πρώτη φορά μέσα στην οθωμανική ιστορία.

    Το εθνικιστικό μοντέλο έθεσε από τη δεκαετία του ’20 την συγκολητική ιδεολογία των Οθωμανών στο περιθώριο, αντικαθιστώντας την με την τουρκική εθνική ιδεολογία. Υλοποίησε δηλαδή την απόλυτη κατασκευή, μετατρέποντας την εθνικιστική φαντασίωση σε ιδεολογία ενός νεοδημιουργημένου από το στρατό έθνους.

    Ας μην ξεχνάμε ότι την Οθωμανική Αυτοκρατορία ο Κεμάλ ο Ατατούρκ την αποτελείωσε το ’23 και αυτός κατάργησε ένα αιώνιο θεσμό (από τον 9ο αιώνα): το Χαλιφάτο.

    Για την κατανόηση του τουρκικού εθνικισμού και την αντιοθωμανική αντίληψη που τον διέκρινε, ενδιαφέρον έχουν τα κείμενα ενός από τους πατέρες του, του Κούρδου Ζιγιά Γκιοκάλπ.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/07/2007

  6. Σίγουρα, άλλαξε ο μύθος που νοηματοδοτούσε την Οσμανική αυτοκρατορία, γιατί δεν έπειθε κανέναν στην τουρκική ελίτ (διανοητές, στρατιωτικοί) κι επιπλέον φαινόταν υπεύθυνος για την οπισθοδρόμησή της Αυτοκρατορίας (συνεχείς ήττες και συρρίκνωση) – όπως ο Πλήθων βλέποντας την κατάρρευση του Βυζαντίου πρότεινε μια διαφορετική θρησκεία και αντίληψη της ελληνικότητας. οι ισλαμιστές μετά το 1922 υπό μια έννοια την πάτησαν, πράγματι. η διαμάχη όμως είναι, όπως και τότε, μια «εσωτερική» τουρκική διαμάχη όπως λ.χ. η διαμάχη μεταξύ ελληνορθόδοξων Ελλήνων και ελληνοδυτικών-αρχαιοκεντρικών Ελλήνων για το τι σημαίνει να είναι κανείς Έλληνας. η ουσία της διαμάχης αυτής είναι ο καθορισμός των ορίων του τουρκικού έθνους, και με σκοπό την προάσπιση αυτής της οντότητας: κάθε πλευρά ουσιαστικά θεωρεί ότι η δική της εθνοαντίληψη καθιστά το τουρκικό έθνος ισχυρό. π.χ. οι ισλαμιστές έχουν υπόψη τους ότι η Τουρκία δεν ήταν ένα περιθωριακό ισλαμικό έθνος, αλλά ο ηγεμόνας του Ισλάμ. έτσι, οι ισλαμιστές δεν αγωνίζονται απλώς για μια ιδέα, αλλά και για την αναβίωση της τουρκικής παντοδυναμίας, σε πανισλαμικό κι όχι παντουρανικό πλαίσιο.
    ενδιαφέρον πάντως είναι, σίγουρα, αν αυτήν τη φορά μια φιλοισλαμική ή ισλαμική Τουρκία θα κατορθώσει να αποστομώσει (όχι βίαια) μέσω του Ισλάμ τις περιθωριακές μη τουρκικές μουσουλμανικές ομάδες και τις τάσεις για αναζωπύρωση των εθνικοτοπικών ταυτοτήτων τους ή και απόσχιση από την τουρκική ταυτότητα, με τη γνωστή τακτική «μα αφού είμαστε όλοι μουσουλμάνοι και ίσοι, γιατί εξεγείρεστε;». στο παρελθόν τα κατάφερε σχεδόν τέλεια. αν οι κούρδοι ήταν μια μειονότητα όπως οι υπόλοιπες, η Τουρκία θα τα είχε καταφέρει τέλεια.

    Σχόλιο από Γιάννης | 23/07/2007

  7. Δε νομίζω ότι «άλλαξε ο μύθος«. Η μετάβαση από την πολυεθνική ισλαμική Αυτοκρατορία στο εθνικιστικό κοσμικό κράτος δεν ήταν μια απλή αλλαγή μύθου… Ήταν κάτι πολύ βαθύτερο γι αυτό απαιτήθηκε η διαρκής δικτατορία, έμμεση ή άμεση, του στρατού για να εμπεδωθεί ο εθνικιστικός μύθος.

    Γράφεις: «οι ισλαμιστές δεν αγωνίζονται απλώς για μια ιδέα, αλλά και για την αναβίωση της τουρκικής παντοδυναμίας«… Εάν είναι πραγματικά ισλαμιστές θα γράψουν στα παλιότερα των υποδημάτων τους τα νεωτερικής έμπνευσης έθνη και θα πορευτούν όπως έκαναν για αιώνες: βασισμένοι στο «έθνος του Ισλάμ«. Φυσικά αυτό -μάλλον συμφωνούμε όλοι- δεν μπορεί να συμβεί στην Τουρκία. Όμως, σαφώς κάτι θα συμβεί με την αλλαγή της δομής της. Γιατί αλλαγή της δομής θα είναι ο παραμερισμός των στρατιωτικών από την εξουσία. Μια εξουσία που αυτοί διαχειρίστηκαν επτά δεκαετίες, εξοντώνοντας τους αληθινούς αστούς των χριστιανικών κοινοτήτων και επιχειρώντας -με σχετική επιτυχία- να τους υποκαταστήσουν ιστορικά φορώντας την τουρκική λεοντή της Κόκκινης Μηλιάς!!!

    Μ-π

    Υ.Γ.

    «Κόκκινη Μηλιά»: ο αρχέγονος μύθος για το γενέθλιο χώρο των Τούρκων, κάπου στη χώρα των Αλτάϊ, μεταξύ Ουραλίων και βορειοανατολικής Σιβηρίας

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/07/2007

  8. Ασφαλώς για τον εκδυτικισμό της Τουρκίας απαιτήθηκε μια διαρκής δικτατορία δεκαετιών. Όμως τι ήταν οι Οσμανοί αρχικά, παρά μια στρατιωτική φυλή; Μισθοφόροι, αργότερα ποιμένες λαών από τους οποίους όποιος εξισλαμιζόταν λάβαινε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις και εκτουρκιζόταν βαθμιαία (Μ.Ασία, Βαλκάνια). μια εθνότητα-στρατός, σε αντίθεση με Άραβες και Πέρσες. η κεμαλική δικτατορία δεν ήταν απλώς ένα φασιστικό καθεστώς με δυτικά πρότυπα. πατούσε γερά στην τουρανική και τουρκοϊσλαμική νοοτροπία της «φυλής-στρατού».

    κατά τη γνώμη μου οι Τούρκοι ισλαμιστές συνδυάζουν και τα δύο (αντίστοιχα όπως οι ελληνορθόδοξοι ρωμανιστές), το μεγαλείο του ισλάμ σε τουρκικές βάσεις, πρότυπα και συνήθειες όμως, και την τουρκική κυριαρχία. γι’ αυτό και οι Άραβες δεν πολυενθουσιάζονται με τους Τούρκους ως μουσουλμάνους. γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι όλοι οι ισλαμιστές θέλουν το έθνος του Ισλάμ, αλλά ότι στην Μ.Ανατολή-Μ.Ασία υπήρξε αντικατάσταση της αραβικής (κουλτούρας και) κυριαρχίας από την οσμανική-τουρανική. ο Πορθητής λ.χ. προώθησε τα περσικά πρότυπα εις βάρος των αραβικών ενώ αργότερα για την κατάκτηση της Μ.Ανατολής από τους Οσμανούς απαιτήθηκαν αγώνες πολύ σκληρότεροι και πιο μακροχρόνιοι από αυτούς που απαιτήθηκαν για την κατάκτηση του Βυζαντίου. ακόμη και μια οικουμενική θρησκεία μπορεί να γίνει, όταν ο λαός που την επικαλείται κυριαρχεί, αναπόσπαστο τμήμα του (όχι απαραίτητα νεωτερικού) «εθνικισμού» του.

    Σχόλιο από Γιάννης | 24/07/2007

  9. Γράφεις: «Ασφαλώς για τον εκδυτικισμό της Τουρκίας απαιτήθηκε μια διαρκής δικτατορία δεκαετιών.»

    Νομίζω ότι η δικτατορία δεν επιβλήθηκε για τον εκδυτικισμό της χώρας αλλά για τον εκτουρκισμό της. Ο εκδυτικισμός ήταν μέρος του εκτουρκισμού και της αποοθωμανοποίησης.

    Οι εθνικά Τούρκοι δεν ταυτίζονται με τους μουσουλμάνους, που οι χριστιανοί τους αποκαλούσαν συλλήβδην «Τούρκους». Ίσως έχουμε δυσκολία να δούμε την τεράστια αλλαγή που συνέβη, επειδή στη τουρκική περίπτωση χρησιμοποιήθηκε ο ίδιος όρος για να δηλώσει τους προνεωτερικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς και τις εθνικές κατασκευές των στρατιωτικών.

    Στην ελληνική περίπτωση είναι πιο διακριτά τα πράγματα γιατί έχουμε δύο διαφορετικούς όρους να δηλώνουν τις διαφορετικές εποχές: «Ρωμιοί» [την εποχή του (ορθόδοξου) γένους] και «΄Ελληνες» την εποχή του έθνους-κράτους. Βέβαια υπάρχουν πολλές διαφορές της τουρκικής περίπτωσης με την ελληνική, όπως όμως και πολλές ομοιότητες!

    Και η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι στην ελληνική περίπτωση η μετάβαση από το γένος στο έθνος και η όσμωση των διαφορετικών πληθυσμών γίνεται με επαναστατικό τρόπο από τα κάτω, πριν ακόμα δημιουργηθεί το κράτος, ενώ στην τουρκική περίπτωση τα ακριβώς αντίστοιχα γίνονται με δικτατορικό τρόπο από την πιο σκληρή εκδοχή του κράτους, το στρατό.

    Όσον αφορά την οθωμανική ταυτότητα και πολιτισμό ο Γκιοκάλπ θεωρεί ότι προέρχονται και βρίσκονται κοντύτερα στη ρωμιοσύνη παρά στο τουρκικό πρότυπο. Γι αυτό ακριβώς οι εθνικιστές θα αλλάξουν την αλφάβητο και θα αποκόψουν το μουσουλμανικό λαό απ’ όλη τη σημαντική ισλαμική οθωμανιική γραμματεία, θα καταργήσουν το χαλιφάτο και θα υβρίσουν το ισλάμ με τον χειρότερο τρόπο (πετώντας ο Κεμάλ το Κοράνι στο πάτωμα του Κοινοβουλίου τους, κλείνοντας τα θρησκευτικά τάγματα, απαγορεύοντας τους μεντρεσέδες κ.λπ.)

    Σαφώς σήμερα έχει διαμορφωθεί ένα τουρκο-ισλαμικό μόρφωμα. Όμως ακόμα δεν γνωρίζουμε τα όρια του και τις σταθερές του.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/07/2007

  10. Πόντιε, σε ενδιαφέρει τα μάλα αυτό που ξετρύπωσα:
    http://teleologikos.wordpress.com/2007/07/24/24072007/
    Για δες λοιπόν…

    Σχόλιο από JAGOff | 24/07/2007

  11. Εντάξει… αφού τόπε ο Κωστάκης και συμφώνησε και ο Αντωνάκης (ο Λιάκος, πρόεδρος του ΟΠΕΚ του Σημίτη ντε!!!) τι χρείαν άλλου έχομεν;

    Όπως λένε και οι αναρχικοί: ίδια είναι τα σκατά δεξιά κι αριστερά!

    Τελεολογικέ, ευχαριστώ για το λινκ.

    Ψάχνω να βρω ένα ωραίο σχόλιο που έγραψε ένας φίλος για το συγκεκριμένο θέμα….

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/07/2007

  12. Με τους «μουσουλμάνους» δεν ταυτίζονται, με τους τουρκόφωνους μουσουλμάνους της Μ. Ασίας (και μερικούς της Βαλκανικής) ασφαλώς ταυτίζονται. όσο κι αν η νεωτερικότητα απέσπασε την αντίληψη περί έθνους από τη θρησκεία, δεν έχει τόση σημασία τι πίστευαν πως είναι οι πρόγονοι (π.χ. 300 χρόνια πριν) των σημερινών Τούρκων, αλλά εάν δρούσαν ενιαία. Η ενιαία δράση, η κοινή γλώσσα και θρησκεία (όπως και η ταύτιση, ήδη από τον Μεσαίωνα, εκ μέρους των άλλων λαών του Γραικού-Έλληνα με τον Ρωμαίο-Ρωμηό: το πώς βλέπουν οι άλλοι ένα έθνος) είναι επίσης στοιχεία που οδηγούν στην ταύτιση Ρωμηών και Ελλήνων. οι τουρκόφωνοι Μικρασιάτες ήταν πάντοτε πειθήνια όργανα των Οσμανών και εν τέλει ταυτίστηκαν φυσιολογικά με αυτούς(απλώς ο Κεμάλ πρέκρινε μια κοσμική ερμηνεία του έθνους), δεδομένου ότι ασπάστηκαν την νοοτροπία της στρατιωτικής ορδής-έθνους, με τον ίδιο τρόπο που οι μεσαιωνικοί Ρωμαίοι Μικρασιάτες ήταν αναπόσπαστο, και εξίσου ισότιμο, κομμάτι των «Ρωμαίων», ακριβώς όπως οι «αδελφοί» Άραβες μουσουλμάνοι υπετάγησαν αγρίως από τα οσμανικά «αδέλφια» τους και οι ομόδοξοι Βούλγαροι από τους Βυζαντινούς. Όχι άδικα λοιπόν ταυτίστηκαν οι νεωτερικοί Τούρκοι με τους «Τούρκους» του ελληνικού λαού κατά την Τουρκοκρατία.

    Η διαφορά (το νεωτερικό έθνος παράγεται από τα κάτω στους Έλληνες, από τα πάνω στους Τούρκους) που αναφέρεις είναι αληθινή, προέρχεται όμως απευθείας από την προνεωτερική ελληνικότητα και προνεωτερική τουρκικότητα, όπου στους μεν υπήρχε έθνος δίχως κράτος ή σε πολυεθνικό κράτος, στους δε υπήρχε κράτος-ορδή και νομαδισμός κι έπειτα έθνος, μόνιμη εγκατάσταση κ.λπ. Ότι προέρχεται από την προνεωτερική τουρκικότητα φαίνεται από το ότι οι μεσανατολίτες Άραβες στάθηκαν ανίκανοι, στο ίδιο διάστημα μετά το 1920, να φτιάξουν εθνικά κράτη, παρ’ όλο που κυβερνιόντουσαν από δικτάτορες και εκδυτικισμένες ελίτ.

    Γράφεις: «Όσον αφορά την οθωμανική ταυτότητα και πολιτισμό ο Γκιοκάλπ θεωρεί ότι προέρχονται και βρίσκονται κοντύτερα στη ρωμιοσύνη παρά στο τουρκικό πρότυπο. Γι αυτό ακριβώς οι εθνικιστές θα αλλάξουν την αλφάβητο και θα αποκόψουν το μουσουλμανικό λαό απ’ όλα τη σημαντική ισλαμική οθωμανιική γραμματεία, θα καταργήσουν το χαλιφάτο και θα υβρίσουν το ισλάμ με τον χειρότερο τρόπο (πετώντας ο Κεμάλ το Κοράνι στο πάτωμα του Κοινοβουλίου τους, κλείνοντας τα θρησκευτικά τάγματα, απαγορεύοντας τους μεντρεσέδες κ.λπ.)»

    Ασφαλώς οι επί 14-17 αιώνες εξελληνισμένοι Μικρασιάτες βρίσκονταν ακόμη κοντά στην ρωμαίικη κουλτούρα παρά στην τουρανική, αν εξαιρέσουμε το ισλάμ και την νοοτροπία της ορδής που μετέφεραν οι Τουρκομάνοι. ωστόσο ο Κεμάλ κι οι Νεότουρκοι δεν επιτέθηκαν γι’ αυτό τον λόγο στο Ισλάμ, παρά επειδή το Χαλιφάτο ήταν αντικειμενικά αντίπαλός τους κατά το 1918-1923 και υπήρξε ένας μίνι βραχύβιος εμφύλιος μεταξύ των σουλτανικών και των κεμαλιστών, τουλάχιστον στο συνειδησιακό επίπεδο.

    Σχόλιο από Γιάννης | 25/07/2007

  13. εε.΄
    έγραψα «οι τουρκόφωνοι Μικρασιάτες ήταν πάντοτε πειθήνια όργανα των Οσμανών και εν τέλει ταυτίστηκαν …»
    Εννοούσα τους μουσουλμάνους, ειδικά τους τουρκόφωνους, και μη (βλ. Τουρκοκρητικοί Ιωνίας)..

    Σχόλιο από Γιάννης | 25/07/2007

  14. Γράφεις: » Όχι άδικα λοιπόν ταυτίστηκαν οι νεωτερικοί Τούρκοι με τους “Τούρκους” του ελληνικού λαού κατά την Τουρκοκρατία«.

    Για να δεις πόσο άδικα ταυτίστηκαν, σου παραθέτω ένα απόσπασμα του Τζελαλεντίν Αλ Ρουμί του 12ου αιώνα.

    Ο Μεβλανά Τζελαλεντίν Ρουμί, ιδρυτής του τάγματος των δερβίσιδων, δεν εκτιμούσε καθόλου τους Τούρκους και μάλλον αυτό συνέβαινε και στην υπόλοιπη μουσουλμανική διανόηση εκείνης της εποχής.

    Έγραφε: «Για την οικοδόμηση πρέπει να προσλαμβάνονται Έλληνες εργάτες και για την κατεδάφιση Τούρκοι. Γιατί η δόμηση του κόσμου είναι ιδιότητα των Ελλήνων, ενώ η καταστροφή και το γκρέμισμα έχει ανατεθεί στους Τούρκους.»

    Νομίζω ότι αυτό το απόσπασμα δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την απαξίωση των αυθεντικών Τούρκων από τους μουσουλμάνους επικυρίαρχους (επήλυδες και προσήλυτους) και αργότερα τους Οθωμανούς.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/07/2007

  15. Ναι, έχω ακουστά για τον Ρουμί και τα σχετικά που αναφέρεις. εδώ αναφέρεται στους απολίτιστους Τουρκομάνους νομάδες της μικρασιατικής υπαίθρου, όχι απαραίτητα στους πιο πολιτισμένους Σελτζούκους. ωστόσο ο ίδιος και η «αίρεσή» του ήταν από τους πλέον δυναμικούς προσηλυτιστές Μουσουλμάνους. κι αν χλεύαζε τους Τούρκους, δούλευε για αυτούς – κι αντίστροφα, όσο κι αν εξυμνούσε τους Έλληνες, εργαζόταν για τον αφελληνισμό-αποχριστιανισμό της Μ. Ασίας. ότι το όνομα Τούρκος δεν ήταν αποδεκτό μεταξύ των Τούρκων και εκτουρκισμένων είναι αλήθεια, αλλά δεν σημαίνει κάτι παραπάνω, όπως δε σημαίνει ότι επειδή αυτοαποκαλούνταν Ρουμ και (ο Μεβλανά) Έλληνες, ΗΤΑΝ, πλέον, Ρωμαίοι-Ρωμιοί και Έλληνες.

    Σχόλιο από Γιάννης | 25/07/2007

  16. Ο Ρουμί ήταν Πέρσης που πρέπει να γνώριζε ελληνικά και επηρρέασε βαθύτατα το μουσουλμανικό κόσμο της Μικράς Ασίας και της Ανατολίας…

    Επίσης νομίζω ότι ο όρος «εξελληνισμένοι Μικρασιάτες» που χρησιμοποιείς δεν είναι σωστός. Με την έννοια ότι όλοι οι ιθαγενείς και οι μέτοικοι, τόσο στη Νότια Βαλκανική όσο και στη Μικρά Ασία «εξελληνίστηκαν» σε διάφορες εποχές για διάφορους λόγους, αλλάζοντας και διαμορφώνοντας συνεχώς εκ νέου το ελληνικό πολιτισμικό πρότυπο.

    Εξάλλου τι σημασία έχει εάν μεγάλο μέρος των αγωνιστών του ΄21 ήταν αλβανόφωνοι ή ότι η Μελίνα Μερκούρη, ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο Κάρολος Παπούλιας και τόσοι άλλοι σύγχρονοι είναι Αρβανίτες;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/07/2007

  17. Δεν πιστεύω στην φυλετική καθαρότητα ή ότι όσοι Έλληνες έμεναν σε έναν τόπο τον 20 αι. ήταν απόγονοι όσων Ελλήνων έμεναν στον ίδιο τόπο πριν 2000 χρόνια, ωστόσο πιστεύω ότι υπήρξε διαφορετικό βάθος εξελληνισμού στη Μ.Ασία. Για τους κατοίκους των βόρειων, βορειοδυτικών και δυτικών παραλίων (και λίγο των νότιων) δεν τίθεται θέμα, αφού ήταν Έλληνες άποικοι. Πρέπει να αντιδιαστείλουμε αυτούς με τους εξελληνισμένους του εσωτερικού της Μ.Ασίας, τόσο αναφορικά με την (ασφαλώς και για ιστορικούς ή τυχαίους λόγους και συγκυρίες) συγκριτικά μεγαλύτερη εμμονή των πρώτων στην ελληνικότητα, όσο και αναφορικά με την ταχύτητα εξελληνισμού των περιοχών της εσωτερικής Μ.Ασίας. Τον 5ο μ.Χ. ακόμη μιλιόνταν οι τοπικές μη ελληνικές διάλεκτοι σε διάφορα μέρη της Μ. Ασίας.

    Σχόλιο από Γιάννης | 25/07/2007

  18. Γράφεις: «Τον 5ο μ.Χ. ακόμη μιλιόνταν οι τοπικές μη ελληνικές διάλεκτοι σε διάφορα μέρη της Μ. Ασίας».

    Από τότε πέρασαν 15 αιώνες!!!

    Κaι σήμερα στην Ελλάδα μιλιούνται ακόμα στην Αττική, στον Αργοσαρωνικό και στην Πελοπόννησο τα αρβανίτικα, στη Θήβα και στην Πίνδο τα βλάχικα, στη δυτική Μακεδονία τα σλαβομακεδόνικα, ενώ η πλειονότητα των Ελλήνων παλιννοστούντων από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ μιλά τα ρώσικα…

    So what;;;;;;;;;;;;;

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/07/2007

  19. So..
    η διαφορά είναι ότι οι ομιλούντες άλλη γλώσσα στην Ελλάδα ήταν νεοφερμένοι (π.χ. τον 8ο κ.ε. αι.μ.Χ.) σε ένα τόπο ελληνικό όπου μιλιόταν τα ελληνικά πάντοτε και σταδιακά εξελληνίστηκαν γλωσσικώς, όχι πλήρως, όπως λες. στην εσωτερική Μικρασία οι ομιλούντες δεν ήταν νεοφερμένοι, ήταν πάνω-κάτω γηγενείς και όχι Έλληνες, οι οποίοι εξελληνίστηκαν γλωσσικώς οριστικά γύρω στον 5ο μ.Χ., για να αφελληνιστούν ξανά γύρω στον 15ο αι.΄
    αυτά όλα δεν σημαίνουν ότι η ελληνοφωνία κάνει τον Έλληνα. σημαίνουν απλώς ότι το βάθος εξελληνισμού στην εσωτερική Μ.Ασία ήταν το μικρότερο. εκεί από Φρύγες και Καππαδόκες αρχικά μετατράπηκαν σε Τούρκους τελικά. εδώ από Αρβανίτες και Σλάβοι σε Έλληνες.

    Σχόλιο από Γιάννης | 26/07/2007

  20. Εννοείς μάλλον ότι οι «εξελληνισμένοι» ρέπουν περισσότερο προς τον «αφελληνισμό«…

    Κι όμως, έχουμε ιστορικά παραδείγματα όπου σημαντικοί αριθμοί Ελλήνων και ελληνοφώνων, όπως στην Κρήτη, στον Πόντο, στην Πελοπόννησο, στην Κύπρο, στη Μακεδονία εξισλαμίστηκαν κατά τη διάρκεια της οθωμανοκρατίας, αποτέλεσαν τη βάση της οθωμανικής κυριαρχίας και την εποχή του μετασχηματισμού της θρησκευτικής ταυτότητας σε εθνική, πέρασαν με φανατισμό στην «άλλη όχθη«.

    Και υπάρχουν περιπτώσεις αλλοφώνων, τόσο στα Νότια Βαλκάνια, όσο και στη Μικρά Ασία που «αρνήθηκαν» αυτό τον δρόμο, έζησαν σα Ρωμιοί και μεταλλάχθηκαν αργότερα σε νεωτερικούς «Έλληνες».

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/07/2007

  21. ναι αυτό εννοώ κυρίως

    πράγματι υπήρξαν και τέτοια ιστορικά παραδείγματα, τα οποία αναφέρεις. αν όμως το ποσοστό των εξισλαμισμένων στα νότια (ή σε όλα τα) Βαλκάνια ήταν ίδιο περίπου με το ποσοστό στη Μικρασία (από 10-12 εκ. Ρωμαίων τον 12ο αι. απέμειναν 2,5-3 εκ. στα 10-12 εκ. τον 20ό αι.) και η δυτική ακτή του Αιγαίου Τουρκία θα λεγόταν. ασφαλώς οι Οσμανοί ήταν πιο βίαιοι στην Μ. Ασία από ό,τι στα Βαλκάνια και, από ένα σημείο και έπειτα, δεν ευνοούσαν ή και απέτρεπαν σε κάποια μέρη τον μαζικό εξισλαμισμό. ωστόσο δεν υπήρχε έμπρακτα σοβαρή απαγόρευση σε κάποιον να εξισλαμιστεί. και είναι αλήθεια επίσης ότι οι τουρκόφωνοι χριστιανοί Μικρασιάτες ήταν πιο ελληνικοί από ό,τι οι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι Μακεδόνες. έχουμε όμως κατά νου την πλειοψηφία των μικρασιατικών και βαλκανικών πληθυσμών, όχι για τις ενδιαφέρουσες εξαιρέσεις, οι οποίες δείχνουν προφανώς ότι καθοριστικός παράγοντας εθνογένεσης στη Μικρά Ασία ήταν η θρησκεία.

    είναι άλλοι οι λόγοι εξελληνισμού, κατά το Βυζάντιο ή την Τουρκοκρατία κυρίως η αίγλη του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού καθώς και η υλική υπεροχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (προσδοκία για κοινωνική άνοδο) καθώς και, κατά την τουρκοκρατία, η ελληνοφωνία του Πατριαρχείου, και άλλοι οι λόγοι εξισλαμισμού/εκτουρκισμού (κυρίως βία και υποσχέσεις/προσδοκίες για κοινωνική άνοδο.

    Σχόλιο από Γιάννης | 26/07/2007

  22. Για να καταλάβουμε τα πράγματα καλύτερα, ας δούμε τα ίδια φαινόμενα στη σύγχρονη εποχή!

    Γιατί από τα άλλα μας χωρίζουν κάποιοι αιώνες και δύσκολα μπορούμε να ανασυνθέσουμε το πραγματικό πλαίσιο εκείνης της εποχής και να εντοπίσουμε τις απειράριθμες παραμέτρους που καθορίζουν τις κοινωνικές συμπεριφορές.

    Λοιπόν, δεν καταλαβαίνω γιατί, ας πούμε την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, οι Αρβανίτες ή οι Βλάχοι (εξαιρουμένων των αστείων «Πριγκήπων της Ηπείρου«) θα έπρεπε να είναι -σύμφωνα με το σχήμα ερμηνείας που προτείνεις- περισσότερο επιρρεπείς στη συνεργασία με τον κατακτητή και στον εκ-γερμανισμό τους, απ’ ότι οι ελληνόφωνοι συμπατριώτες τους!!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/07/2007

  23. η ναζιστική κατοχή διήρκεσε 4 χρόνια στην Ελλάδα, όχι 800 ή 400 χρόνια της τουρκοκρατίας στη Μ. Ασία ή τα Βαλκάνια αντίστοιχα.

    είχες γράψει «Εννοείς μάλλον ότι οι “εξελληνισμένοι” ρέπουν περισσότερο προς τον “αφελληνισμό”…»

    αυτό εννοώ,
    με την προσθήκη ότι οι Βλάχοι-Αρβανίτες κ.ά. έρχονταν σε έναν ελληνικό τόπο και ήταν αναμφίβολα, ως βοσκοί, μισθοφόροι και χτίστες, κατώτερου επιπέδου από τον ελληνικό πληθυσμό της εποχής εκείνης, ενώ στη Μ. Ασία ήταν οι λίγοι Έλληνες άποικοι που εξελλήνιζαν την περιοχή, η οποία κατοικείτο από πληθυσμούς άσχετους με την ελληνικότητα. καλλίτερα: «οι ομιλούντες άλλη γλώσσα στην Ελλάδα ήταν νεοφερμένοι (π.χ. τον 8ο κ.ε. αι.μ.Χ.) σε ένα τόπο ελληνικό όπου μιλιόταν τα ελληνικά πάντοτε και σταδιακά εξελληνίστηκαν γλωσσικώς, όχι πλήρως, όπως λες. στην εσωτερική Μικρασία οι ομιλούντες δεν ήταν νεοφερμένοι, ήταν πάνω-κάτω γηγενείς και όχι Έλληνες»

    αλλά για να πάμε και στην Κατοχή και να δούμε τι ρόλο ενδεχομένως να παίζει το διαφορετικό υπόβαθρο και η διαφορετική αντίληψη για το έθνος, οι τουρκόφωνοι Πόντιοι ήταν (σχετικά και όχι μαζικά, εννοείται) πιο επιρρεπείς στον αντικομμουνισμό ή τον δοσιλογισμό από ό,τι οι ελληνόφωνοι Πόντιοι και πρόσφυγες, διότι για τους πρώτους η ελληνικότητα ήταν πιο στενά δεμένη με τη θρησκεία (αφού δεν διέφεραν από τους Τούρκους στη γλώσσα) κι έτσι ο αντικομμουνισμός ήταν πιο εύκολη διαδικασία, ενώ για τους δεύτερους οι διαφορές-κριτήρια εθνικότητας με τους Τούρκους ήταν όχι μόνο η θρησκεία, αλλά και η γλώσσα.

    Σχόλιο από Γιάννης | 26/07/2007

  24. Γράφεις: «…έρχονταν σε έναν ελληνικό τόπο«.

    Τι κάνει έναν τόπο ελληνικό; Η ιστορία του, η ιδεολογία που περιβάλλει την εικόνα που έχει ο οποιοσδήποτε, οι κάτοικοί του;

    Κατά περιόδους ο τόπος αυτός (Νότια Βαλκάνια) έπαψε να κατοικείται τελείως από ελληνόφωνους. Ειδικά από την εποχή των σλαβικών εποικισμών και αργότερα των αλβανικών, σε μεγάλες περιοχές και για μεγάλη ιστορική περίοδο έπαψε να ομιλείται η ελληνική γλώσσα. Ακριβώς γι αυτό από τον 7ο αιώνα το κέντρο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχε περιοριστεί στη Μικρά Ασία, οι Σελτζούκοι από τον 12ο αιώνα ονόμαζαν «Ελλάδα» (Βιλαγιέτ ι Γιουνανί) την βορειοανατολική Μικρά Ασία (Βιθυνία), ενώ οι Οθωμανοί έδωσαν την ίδια ονομασία σ’ ένα «μπεηλερμπεάτο» (κάτι σαν τα Θέματα των Βυζαντινών) σε μια περιοχή του Πόντου.

    ———————-

    Γράφεις: «…οι τουρκόφωνοι Πόντιοι ήταν (σχετικά και όχι μαζικά, εννοείται) πιο επιρρεπείς στον αντικομμουνισμό…»

    Θίγεις ένα τεράστιο ζήτημα που ακόμα αποτελεί σχετικό ταμπού.

    Η μεταστροφή μεγάλου μέρους των τουρκοφώνων Ποντίων από δημοκρατικό πληθυσμό, όπως ήταν το μεσοπόλεμο, σε δεξιό και ακροδεξιό επί κατοχής μπορεί να ερμηνευτεί από πολλούς παράγοντες:

    -η απόρριψή τους (έως και περιφρόνηση για την τουρκοφωνία τους) από την πλευρά των ελληνοφώνων Ποντίων (και ειδικά των Καρσλήδων) που ήταν σε μεγάλο βαθμό Αριστεροί

    -η τάση του ΚΚΕ επί κατοχής να θέσει υπό τον απόλυτο έλεγχό του όλες τις αντάρτικες ομάδες, κάτι που οι αντάρτες, που είχαν φτάσει στην Ελλάδα από την περιοχή του Δυτικού Πόντου συγκροτημένοι σε ομάδες δεν το αποδέχτηκαν

    -ο εγγενής αντικομμουνισμός των ανταρτών εκ Δυτικού Πόντου -όπου και έγινε η Γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού από τους Τούρκους- γιατί είχαν βιώσει οδυνηρά την εποχή του εθνικοαπελευθερωτικού τους αγώνα τις συνέπειες της συμμαχίας Λένιν-Μουσταφά Κεμάλ.

    -ο έντονος εθνικισμός και ο κοινωνικός συντηρητισμός των τουρκόφωνων Ποντίων

    κ.ά.

    Υ.Γ.

    Φάρσα της Ιστορίας, σε σχέση με τα νεωτερικά κριτήρια, είναι το γεγονός ότι στον Πόντο, Γενοκτονία από τους Τούρκους υπέστησαν κυρίως οι τουρκόφωνοι Έλληνες, ενώ οι ελληνόφωνοι (στην περιοχή της Τραπεζούντας και στο Καρς) τη «γλύτωσαν φθηνά» με πολύ λιγότερα θύματα.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/07/2007

  25. σχετικά με το τι κάνει έναν τόπο ελληνικό:

    τον κάνει ελληνικό το γεγονός ότι ούτε πολλοί ήταν οι νεοφερμένοι (Σλάβοι, Βλάχοι, Αλβανοί) ούτε κράτος δημιούργησαν (δεν είχαν ιδέα τι σημαίνει κράτος άλλωστε)ώστε να επιβάλουν την δική τους κουλτούρα, νομοθεσία, γλώσσα (αναντίστοιχα με τα γερμανικά φύλα στην Δύση από τον 4ο αι. κ.ε.) ενώ από την άλλη τα ελλαδικά αστικά κέντρα, άρα και η βυζαντινή εξουσία, παρέμειναν άπαρτα, πυρήνες εκδήλωσης της εκστρατείας για επανυποταγή των μη αστικών εδαφών στην βυζαντινή εξουσία, άρα (συν τοις άλλοις) το κυρίαρχο πρότυπο παρέμενε το ελληνικό (οι Σλάβοι, ακόμη και στη Μακεδονία ήθελαν να αφομοιωθούν – οι Βούλγαροι είχαν για ένα διάστημα τα ελληνικά επίσημη γλώσσα και υιοθέτησαν το βυζαντινό αυλικό τυπικό), σύντομα στην Ν. Ελλάδα οι εξεγέρσεις των Σλάβων κατεστάλησαν κι εντέλει αυτοί αφομοιώθηκαν (η περίπτωση των Σλάβων ή σλαβόφωνων της Μακεδονίας του 19ου κ.ε. αι. είναι διαφορετική, γιατί ο βαλκανικός χώρος ενοποιήθηκε ξανά από τους Οσμανούς). η παλαιότερα διαδεδομένη άποψη για κατακλυσμό της Ελλάδας από Σλάβους κ.ά. δεν ευσταθεί (βλ. Βυζάντιο και Σλάβοι – Ελλάδα και Βαλκάνια, της Μ. Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου). δεν βρήκαν λοιπόν οι Σλάβοι, Αλβανοί κ.ά. ούτε έρημη από κατοίκους χώρα, ούτε γη την οποία δε διεκδικούσε καμμία εξουσία ούτε λαό ίδιου επιπέδου με αυτούς. η περιοχή (Ν. Βαλκάνια) όπου κατέβηκαν κι εγκαταστάθηκαν ήταν λίγο ή πολύ, ελληνική ακόμη. με άλλα λόγια: όταν στην Ελλάδα, στην οποία τον 7ο αι έρχονται όχι λίγοι αλλά όχι και μυριάδες μυριάδων «αλλόφυλοι», όταν υπάρχει τεράστια διαφορά πολιτισμικού επιπέδου μεταξύ των Ελλήνων και αλλόφυλων και όταν οι τελευταίοι δεν κατορθώνουν να δημιουργήσουν κράτος ή να υποτάξουν τους πρώτους, τότε ο χρόνος δουλεύει υπέρ των Ελλήνων. έθεσα 3 προϋποθέσεις για την παραμονή ενός τόπου ως ελληνικού, πολιτισμικά ή αλλιώς. στη Μ. Ασία μόνο η 2η προϋπόθεση υπήρξε.

    για το ζήτημα των τουρκόφωνων δεν έχω διαβάσει αρκετά. έχω ξεφυλλίσει το «ζήτω το έθνος» (με αντίστοιχο τουρκική μετάφραση) κάποιου συγγραφέα, Έλληνα και κάποια άλλα. έχω μια απορία. το Καρς παραδόθηκε στην Τουρκία από την ΕΣΣΔ (σωστά;). δε βίωσαν κι οι Καρσλήδες (που έγιναν Αριστεροί) την προδοσία αυτήν, ώστε να αναπτύξουν αντικομμουνισμό;

    πάντως νομίζω ότι η άποψη πως το διαφορετικό υπόβαθρο παίζει σημαντικό ρόλο στην στάση που μια εθνική-γλωσσική ομάδα τηρεί στη διαμάχη δύο λαών επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι οι περισσότεροι σλαβόφωνοι Μακεδόνες ήταν βουλγαρίζοντες και όχι Γραικομάνοι.

    Σχόλιο από Γιάννης | 27/07/2007

  26. επίσης (συγγνώμη για το διπλό μην.)

    Γράφεις «οι Σελτζούκοι από τον 12ο αιώνα ονόμαζαν “Ελλάδα” (Βιλαγιέτ ι Γιουνανί) την βορειοανατολική Μικρά Ασία (Βιθυνία), ενώ οι Οθωμανοί έδωσαν την ίδια ονομασία σ’ ένα “μπεηλερμπεάτο” (κάτι σαν τα Θέματα των Βυζαντινών) σε μια περιοχή του Πόντου.».

    αυτά είναι απολύτως σωστά, αλλά – ανεξάρτητα από τους Σελτζούκους – οι αυτοκράτορες της Νίκαιας αποκαλούσαν το κράτος τους Ελλάδα και τους, πριν την Άλωση του 1204, αυτοκράτορες Έλληνες,από ελληνικά γένη. δεν έδωσαν όμως, οι Σελτζούκοι και οι Οσμανοί, την ονομασία Ελλάδα σε περιοχές της εσωτερικής Μ. Ασίας, αλλά μόνο στην Δ. και Β. περιοχή της

    Σχόλιο από Γιάννης | 27/07/2007

  27. Ωραίος ο διάλογος…

    αλλά μου φαίνεται ότι όλη η κουβέντα γίνεται για τους «καραμανλήδες«, δηλαδή τους Έλληνες τουρκόφωνους της Καππαδοκίας. Δεν πρέπει νάχαν και μεγάλη επιτυχία μ’ αυτούς οι Τούρκοι, εάν λάβουμε υπ’ όψη την περίπτωση του παπα-Εφτίμ.

    Σχόλιο από νεκρόφιλος κομμουνιστής | 27/07/2007

  28. Δελτίο Τύπου των Τούρκων πολιτικών προσφύγων στην Ελλάδα
    ________________________________________________________

    ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ

    Στο προηγούμενο δελτίο τύπου είχαμε αναφερθεί στον καινούργιο νόμο περί της χρήσης εξουσίας και των αρμοδιοτήτων της αστυνομίας, με τον οποίο ολοκληρώνεται η θέσπιση της αστυνομοκρατίας και δίνεται κάθε δυνατότητα στις αστυνομικές αρχές να δρουν πιο “ελεύθερα”. Αυτό τεκμηριώθηκε από την βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας κατά των αγωνιστών που πραγματοποίησαν μια μαζική συγκέντρωση με το σύνθημα “ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ”. Σας αναφέρουμε την σχετική ανακοίνωση του HOC (Μέτωπο για τα Δικαιώματα και τις Ελευθερίες) που καταγγέλλει τη βάρβαρη επίθεση και απαιτεί να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι προφυλακισμένοι.

    ΕΝΩ ΒΑΣΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ;

    Στις 16 Ιουλίου, στο κέντρο της Άγκυρας, εκατοντάδες αγωνιστές του HOC ( Μετώπου για Δικαιώματα και Ελευθερίες) που παλεύουν για μια ανεξάρτητη και δημοκρατική χώρα, ξυλοκοπήθηκαν άγρια επειδή συμμετείχαν στην συγκέντρωση που διοργάνωσαν ενάντια στο εκλογικό παιχνίδι. Μπροστά στα μάτια του κόσμου βασανίστηκαν και τραυματίστηκαν σοβαρά δεκάδες σύντροφοί μας, ενώ από τους συνολικά 159 που συνελήφθησαν οι 87 οδηγήθηκαν στις φυλακές. Όπως τις προηγούμενες φορές, έτσι και αυτή την φορά αντί να τιμωρούνται οι βασανιστές που επιτέθηκαν βάναυσα στους συγκεντρωμένους που διαδήλωναν μέσα στο δημοκρατικό πλαίσιο. Σε μια πραγματικά δημοκρατική χώρα, αντί τα θύματα της καταστολής, στην φυλακή, θα βρίσκονταν οι βασανιστές και αυτοί που έδωσαν την εντολή για την άγρια επίθεση αυτή.

    Το μήνυμα που πέρασαν με την άγρια επίθεση αυτή είναι ανοικτό: “κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για την ανεξαρτησία και την δημοκρατία, αν δεν επιτρέπει το καθεστώς”. Με άλλα λόγια, όποιος αρνείται να συμμετάσχει στο εκλογικό παιχνίδι χάνει αυτόματα κάθε δικαίωμα όπως το δικαίωμα έκφρασης και το δικαίωμα στην οργάνωση.

    Αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι στις χώρες όπου ουσιαστικά δεν ισχύουν δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, η συμμετοχή στις εκλογές υπηρετεί την νομιμοποίηση του κατεστημένου. Σε μια τέτοια χώρα που ανοικτά ή καλυμμένα επικρατεί ο φασισμός οι εκλογές δεν είναι κάτι άλλο παρά ένα τέχνασμα, μια εξαπάτηση. Γιʼ αυτό το λόγο οι εκλογές που γίνονται κάτω από τις συνθήκες του φασισμού, βοηθούν την κάλυψη της εξάρτησης της χώρας από τους ιμπεριαλιστές αλλά και την απόκρυψη της πραγματικής εξουσίας του φασισμού.

    Μας επιτίθενται τόσο άγρια επειδή συνεχίζουμε να επιδεικνύουμε το αληθινό πρόσωπο του φασισμού και να δείχνουμε στον λαό μας την πραγματική λύση, η οποία δεν βρίσκεται στις κάλπες. Όποιος δεν υψώνει την φωνή του ενάντια στα βασανιστήρια και τις μαζικές φυλακίσεις που καθημερινώς συμβαίνουν, δεν δικαιούται να μιλάει για δημοκρατία, ελευθερίες κλπ. Όλοι αυτοί που σωπαίνουν σήμερα νομιμοποιούν την καταστολή και την τυραννία, είναι συνένοχοι του φασισμού.

    Εμείς θα συνεχίσουμε να βροντοφωνάζουμε ότι οι εκλογές είναι εξαπάτηση. Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι με τις ψήφους μπορεί να διώξουμε τους ιμπεριαλιστές από την χώρα μας και να συντρίψουμε το φασισμό. Όποιο και αν είναι το κόστος που θα πληρώσουμε θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με το σύνθημα “οι εκλογές δεν είναι λύση”.

    Να αφεθούν ελεύθεροι αμέσως όλοι οι φυλακισμένοι!

    Η άγρια καταστολή, τα βασανιστήρια και η φυλάκιση των 87 είναι και απόδειξη ότι οι εκλογές δεν μπορεί ναι αποτελούν λύση για τον λαό!

    Να πάρετε μέρος στον αγώνα της ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/07/2007

  29. Γραφει ο Γιαννης-….. :

    «“Εννοείς μάλλον ότι οι “εξελληνισμένοι” ρέπουν περισσότερο προς τον “αφελληνισμό”…” αυτό εννοώ,
    με την προσθήκη ότι οι Βλάχοι-Αρβανίτες κ.ά. έρχονταν σε έναν ελληνικό τόπο και ήταν αναμφίβολα, ως βοσκοί, μισθοφόροι και χτίστες, κατώτερου επιπέδου από τον ελληνικό πληθυσμό της εποχής εκείνης,»

    Μα καλα, ακομα να καταλαβετε οτι οι πραγματικοι Ελληνες,αυτοι που εσωσαν τον Ελληνισμο,ηταν οι διγλωσοι
    Βλαχοι?
    Ηρθαν σαν βοσκοι στην Ελλαδα? Απο που? Να ταισουν τα προβατα
    πουρναρια και πετρες πανω στην Πινδο?
    Η μηπως σας ξεφευγει το γεγονος οτι οι Ελληνες μιλησαν την
    Αττικη γλωσσα (τα ελληνικα δηλαδη) πολυ λιγωτερον απ οτι μιλησαν αλλες γλωσσες/ιδιωματα συμπεριλαμβανομενων της Λατινικης και ΣλαυοΦΑΝΩΝ και ουχι ΣλαυοΦΩΝΩΝ διαλεκτων?
    Πεταει ο καθενας το κοντο του η το μακρυ του και ,,,περα βρεχει ! Μετα………»εεε……….συμπεθεριασαμε με καποιον Κινεζο αλλα ξερεις…………ειναι απο ελληνικη καταγωγη!»

    Η επαναστασις δεν ξεκινησε απο Αθηνα, ξεκινησε απο το τυπογραφειο της Μοσχοπολεως, βλεπεις, εκει πανω ειχε σωθει ο Ελληνισμος, στα χαμηλα επαιζαν κωλοτουμπες με τους απιστους,τους μαυρους, τους λεβαντινους και τους Φραγκους.
    Αλλα………..εαν δεν μπασταρδεψουμε τους πραγματικους Ελληνες, πως θα βγαλουμε Ελληνες τα μπασταρδια και τους «κομπλεξικους χαμουτζηδες» της Αθηνας?

    George Sofoklis Tsapanos
    Visalia,Ca

    «Vlachs, the autochthonous
    of the Hellenic peninsula».

    Σχόλιο από George Tsapanos | 28/07/2007

  30. ο αυτόχθων βισαλιώτης θα πιστεύει ότι είμαι Κατωτικός. no comment και σταματώ

    Σχόλιο από Γιάννης | 28/07/2007

  31. Ο Γιαννης εγραψε:
    «ο αυτόχθων βισαλιώτης θα πιστεύει ότι είμαι Κατωτικός. no comment και σταματώ
    Comment by Γιάννης | July 28, 2007 »

    Ολοι σε/απο καπου ειμαστε αυτοχθονες, πλην Ελλαδος που ορισμενοι-ορισμενοι μας θελουν ολους σωνει και καλα,αλεξιπτωτιστες εξ αλλων χωρων (αλλα εκει ηταν αυτοχθονες βλεπεις !).
    Βαλε πραγματικο ονομα για να συνεχισωμε οιαδηποτε συζητηση
    επιθυμεις εαν επιθυμεις περι Ελληνων και Ελληνισμου, και εαν δεν επιθυμεις, ασε απ εξω στις αναφορες σου, ομαδες του Ελληνισμου για τις οποιες δεν γνωριζεις απολυτως τιποτα.

    Χαιρετισματα σε ολους……..Λ.
    George Sofoklis Tsapanos
    Visalia,Ca

    «Vlachs, the autochthonous
    of the Hellenic peninsula».

    Σχόλιο από George Tsapanos | 28/07/2007

  32. Παιδιά ηρεμία…

    Μπορούμε να έχουμε διαφωνίες, διαφορετικά κριτήρια προσέγγισης των φαινομένων, αλλά διατηρούμε σε τούτη εδώ τη σελίδα τη δυνατότητα να επικοινωνούμε… Και αυτό σημαίνει σεβασμός στην αντίθετη άποψη, αποφυγή χαρακτηρισμών κ.λπ.

    ——————————

    Σημειώστε αυτές τις επισημάνσεις και συνεχίστε ήρεμα τη συζήτηση…

    ——————————

    Γιάννη,

    η καλοκαιρινή περίοδος δεν βοηθά την απρόσκοπτη και συνεχή -από πλευράς μου- συζήτηση. Παρότι έχουμε διαφορετική προσέγγιση κάποιων ιστορικών φαινομένων πιστεύω ότι η συζήτηση είναι γόνιμη.

    Επειδή οι διακοπές με καλούν επειγόντως και θα μείνω κάποιες μέρες εκτός διαδικτύου, επίτρεψέ να προτείνω κάποια βιβλία χρήσιμα για το θέμα που συζητάμε:

    -Σπύρος Βρυώνης, Η παρακμή του μεσαιωνικού ελληνισμού στη Μικρά Ασία και η διαδικασία εξισλαμισμού, Αθήνα, εκδ. Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας, 1996.

    -Νίκος Γ. Σβορώνος, Το ελληνικό έθνος. Γένεση και διαμόρφωση του νέου ελληνισμού, Αθήνα, εκδ. Πόλις, 2004.

    -Νεοκλής Σαρρής, Οσμανική πραγματικότητα, Αθήνα, τόμ. 1, 2, εκδ. Αρσενίδης, χ.χ.

    -J. K. Falmerayer, Iστορία της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, Θεσσαλονίκη, εκδ. Κυριακίδη, 1984.

    -Α. Κυριακίδου Νέστορος, «Ρωμιοί, Ελληνες και Φιλέλληνες», περ. Φιλόλογος, 1966.

    -Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Αθήνα, εκδ. Ψυχογιός, 1988.

    -Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, Μοντερνισμός και Βυζάντιο, Αθήνα, εκδ. Ίδρμα Γουλανδρή Χορν, 1992.

    -Βλάσης Αγτζίδης, Έλληνες του Πόντου. Η γενοκτονία από τον τουρκικό εθνικισμό, Αθήνα, εκδ. Ελληνικές Εκδόσεις, 2006.

    -Bλαδίμηρος Mιρμίρογλου, Οι Δερβίσσαι, Αθήνα, εκδ. Εκάτη.

    -Paul Wittek, H γένεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Αθήνα, εκδ. Πορεία, 1988.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/07/2007

  33. ** Μ-π:
    Σβορώνο, Αρβελέρ, Βρυώνη, Σαρρή έχω διαβάσει, λίγο-πολύ. για τους άλλους ευχαριστώ για τη βιβλιογραφία και θα την ψάξω, όσο το επιτρέπει το καλοκαίρι.

    ** Για τον κ. Tsapano,
    ούτε απαιτούνται πλήρη προσωπικά στοιχεία για να γράφει κανείς σε ιστολόγιο ούτε νόημα βρίσκω σε συζητήσεις βάσει υπερήφανων προκαταλήψεων για το πόσο ανώτεροι και πόσο αυτόχθονες (ως Έλληνες) ήταν οι …. (όποια «φυλή» θέλει, βάζει κανείς) από τους …. (όποια «φυλή» θέλει κανείς, βάζει) Έλληνες. Από βορρά ώς νότο κι από δύση ώς ανατολή. Κι αλίμονο αν δε γνώριζα τίποτα. η καταγωγή μου είναι εν μέρει από τη Σαμαρίνα, ωστόσο δε βλέπω τι είδους αντικειμενική συζήτηση μπορεί να γίνει για Κύπριους, Κρητικούς, Πελοποννήσιους, Βλάχους, Πόντιους, Μακεδόνες (τα πιο τρανταχτά παραδείγματα τοπικισμού) με βάση απόψεις παρόμοιας αντίληψης με αυτήν της αγγλικής πρότασης του μηνύματος του παραπάνω ατόμου.

    Σχόλιο από Γιάννης | 30/07/2007

  34. Ένα εκατομύριο στρατιώτες και ένα business δισεκατομυρίων.
    Είναι η φράση που θα μπορούσε να τον περιγράψει καλύτερα.
    Με δυναμικό ενός εκατομυρίου στρατιωτών είναι ηδεύτερη στρατιωτική δύναμη στο ΝΑΤΟ μετά της ΗΠΑ.Όμως ένοπλες δυνάμεις στην Τουρκία σημαίνει και οικονομία.Oyak είναι η Holding με τα πολλά πλοκάμια των στρατιωτικών που ελένχει εκτός από τράπεζες και καμιά σαρανταριά εταιρίες επενδύσεων,βιομηχανικές,υπηρεσιών.
    Οι τομείς που είναι μέσα ο Oyak ξεκινούν από την αυτοκινητοβιομηχανία,τα τσιμεντοποιία,τον κλάδο της αγροτικής παραγωγής,των τροφίμων και λιπασμάτων.
    Και καταλήγουν στα πετρέλαια,τον τουρισμό,τις ασφάλειες,real estates,σούπερ μάρκετ και υψηλή τεχνολογία.
    Είναι πάρτνερ της Renault η οποία είναι το καμάρι της Holding Στρατός,με μια ικανότητα παραγωγής 160.000 αυτοκινήτων το χρόνο.
    Η Oyak δημιουργήθηκε το 1961 σαν ιδιωτικό συνταξιοδωτικό ταμείο των στρατιωτικών
    έφτασε να γίνει σήμερα ένα από τα οικονομικα πιό ισχυρά ταμεία της χώρας μετά το Koc και Sabanci.Έχει 220.000 μέλη και δίνει εργασία σε 18.000 άτομα.Και φυσικά έχει απαλαγεί απο κάθε είδους φόρους,πράγμα που άλλες επιχειρήσεις και funds το θεωρούν αθέμιτο ανταγωνισμό.
    Είναι παρών στην Γαλλία και την Γερμανία με την Omsan που δραστηριοποιείται στον τομέα των υπηρεσιών.
    Όσο για τα έσοδα?Οyak bank έκλεισε το 2005 με αύξηση κερδών 40% σε σχέση με το 2004 διπλασιάζωντας έτσι τα κέρδη της.
    Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έιναι πολύ ενεργές και στην πολιτική ζωή εκτός την οικονομική.Το σύνταγμα του 1982 κόπηκε και ράφτηκε στα μέτρα των στρατηγών που είχαν αρπάξει την εξουσία δύο χρόνια πρίν.Έτσι νομιμοποιήθηκε η πολιτική δύναμη και παρουσία των στρατιωτικών.
    Το Τουρκικό συμβούλιο ασφαλείας συνεδριάζει μια φορά τον μήνα και απαρτίζεται από έξι στρατιωτικούς(πέντε στρατηγοί,ένας ναύαρχος) και πέντε διοικητικούς πολίτες.Έχει την δυνατότητα να εκφράσει απόψεις στην κυβέρνηση που ουσιαστικά είναι διαταγές.
    Η νύχτα των στρατηγών έφτασε πάλι για την Τουρκία.

    http://maramenasyka.wordpress.com/2007/05/03/%ce%a4%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%cf%8c%cf%82-holding/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 09/09/2007

  35. Hμερομηνία δημοσίευσης: 24-10-07 / Καθημερινή

    Αμήχανη η Δύση απέναντι στην Τουρκία

    Του Slavoj Zizek*/ The Guardian

    Τις τελευταίες ημέρες είδαμε και πάλι τον Ντικ Τσένι και τον Τόνι Μπλερ να κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο προς την Τεχεράνη, αλλά οι απειλές τους αυτές ωχριούν μπροστά στη δήλωση του Μπερνάρ Κουσνέρ ότι ο κόσμος θα πρέπει να ετοιμαστεί για το χειρότερο σενάριο στο Ιράν, το οποίο δεν είναι φυσικά άλλο από την πολεμική σύρραξη. Οι ρητορικές πομφόλυγες συνεχίστηκαν με τον Τζορτζ Μπους να προειδοποιεί ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν μπορεί να προκαλέσει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναρωτιέται κανείς γιατί πρέπει να τους πιστέψουμε τώρα, μετά την εξαπάτησή μας σχετικά με τα υποτιθέμενα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ. Πριν από λίγους μήνες πάντως, η τοποθέτηση του Κουσνέρ στην ηγεσία του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών χαιρετίστηκε ως ευχάριστη έκπληξη ακόμη και από τους αντιπάλους του Νικολά Σαρκοζί. Η πρόσφατη ανακοίνωσή του όμως για το θέμα του Ιράν, μας αποκαλύπτει τον πραγματικό συμβολισμό που κρύβεται πίσω από τον αινιγματικό διορισμό του σε αυτή τη θέση: η φρασεολογία του Κουσνέρ σηματοδοτεί την επιστροφή του «μιλιταριστικού ανθρωπισμού». Το πρόβλημα με τον μιλιταριστικό ανθρωπισμό δεν έγκειται στο ότι είναι «μιλιταριστικός», αλλά στο ότι είναι «ανθρωπισμός».

    Γι’ αυτό, λοιπόν, στη νέα παγκόσμια τάξη δεν συναντάμε πλέον παραδοσιακούς πολέμους μεταξύ κυρίαρχων κρατών τα οποία οφείλουν να σέβονται ορισμένους κανόνες (περίθαλψη των αιχμαλώτων, απαγόρευση χρήσης κάποιων τύπων όπλων, κ.λπ). Αντιθέτως, οι πόλεμοι σήμερα γίνονται στο όνομα της προστασίας των οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ερώτηση «κλειδί» επομένως στην προκειμένη περίπτωση είναι ποιοι είμαστε «εμείς», εις το όνομα των οποίων πολεμούν ο Μπλερ και ο Κουσνέρ. Αυτό το «εμείς» αναφέρεται στην απολιτική κοινότητα των πολιτισμένων ανθρώπων η οποία δρα για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Την απάντηση (ή μάλλον μία επιπλέον παράμετρο στην ερώτηση) την πήραμε την περασμένη εβδομάδα, όταν το τουρκικό κοινοβούλιο, σε πείσμα των ΗΠΑ και της Ευρώπης, έδωσε άδεια στον στρατό για εκτεταμένες επιχειρήσεις εναντίον Κούρδων ανταρτών μέσα στο έδαφος του Ιράκ. Καθώς λοιπόν η Τουρκία ετοιμάζεται από ώρα σε ώρα να κηρύξει το δικό της πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, η Δύση νιώθει ότι κάποιος παρείσακτος προσπαθεί να μπει στο κλειστό κλαμπ του «εμείς», εκείνων δηλαδή που έχουν το μονοπώλιο στον μιλιταριστικό ανθρωπισμό. Η αμηχανία της Δύσης μπροστά στην απαίτηση της Τουρκίας να θεωρηθεί «ένας από μας», αποδεικνύει περίτρανα τους άγραφους κανόνες και τις βουβές απαγορεύσεις που ορίζουν ποια είναι τα μέλη της «πεφωτισμένης ανθρωπότητας». Το Τουρκικό ζήτημα –η αμφιθυμία της Ευρώπης απέναντι στην τουρκική ένταξη– δεν αφορά τόσο την Τουρκία όσο την ίδια την Ευρωπαϊκή ταυτότητα. Το αδιέξοδο με το Ευρωσύνταγμα και οι προσπάθειες των ηγετών της Γηραιάς Ηπείρου να αποφύγουν τα δημοψηφίσματα για την έγκριση της Μεταρρυθμιστικής Συνθήκης, είναι σημάδια ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα βρίσκεται σε αναζήτηση ταυτότητας.

    Σύμφωνα με τον μεγάλο συντηρητικό διανοούμενο Τ. Σ. Ελιοτ, υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου η μόνη επιλογή που υπάρχει είναι αυτή μεταξύ σέκτας και αθεϊσμού. Ο μόνος τρόπος να διασωθεί, δηλαδή, μία θρησκεία είναι να διαχωριστεί από το κύριο δογματικό πυρήνα της. Κατ’ ανάλογο τρόπο, η μόνη ελπίδα διάσωσης της Ευρώπης σήμερα είναι ο διαχωρισμός της από την παραδοσιακή ευρωπαϊκή κληρονομιά, από την αποσύνθεση της παλιάς Ευρώπης, ώστε να προαχθεί μία νέα ευρωπαϊκή ταυτότητα. Το ζητούμενο είναι όντως δύσκολο, καθώς προϋποθέτει ένα βήμα προς το άγνωστο, αλλά είναι το μόνο αντίδοτο ενάντια στην σταδιακή παρακμή. Σε κάθε άλλη περίπτωση, η Ευρώπη θα μετατραπεί σε αυτό που ήταν η Ελλάδα για την ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ένας προορισμός νοσταλγικού πολιτιστικού τουρισμού, χωρίς καμία περαιτέρω σημασία.

    *Ο Σλοβένος φιλόσοφος Slavoj Zizek είναι καθηγητής στο κολλέγιο Birkbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Τα βιβλία του κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Scriptα.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 24/10/2007

  36. Πέμπτη, 06 Δεκεμβρίου 2007

    αναφανδόν[ Eρώτηση ]

    Το έμβλημα των κοινών τουρκο-ελλαδικών μονάδων στρατού θα είναι άραγε το «είς οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ΝΑΤΟ»; Θα ορκίζοται ότι «το ΝΑΤΟ ούκ ελάττω παραδώσω»; Στις σχολές Ευελπίδων, Ικάρων και Ναυτικών Δοκίμων, θα μάθουν να εκφωνούν τουρκιστί το «Σαόλ Ασκέρ» (ζήτω ο στρατός) που εκφώνησε στα παραταγμένα Μεχμετζίκ στην Άγκυρα ο Α/ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Π. Χηνοφώτης, νυν υφυπουργός του κ. Καραμανλή;

    Λάζ. Α. Μαύρος

    95χρονα Σώζου

    Στις επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού (όχι της Χούντας, όχι των Καραμανλήδων Α΄ & Β΄, όχι των Σημιτο-Μητσοτάκηδων, αλλά του Ελ. Βενιζέλου) το 1912, για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τους Τούρκους, θυσιάστηκε μαχόμενος ως απλός τυφεκιοφόρος, με το Μάνλιχερ στα χέρια, εθελοντής πολεμιστής, ανάμεσα σε 1.800 άλλους Κυπρίους, ο Δήμαρχος Λεμεσού Χριστόδουλος Σώζος. Σαν σήμερα πριν από 95 χρόνια. 6η Δεκεμβρίου 1912, στον Προφήτη Ηλία, της Αετοράχης στο Μπιζάνι. Βέβαιος ων ότι η αυτοθυσία του θα έφερνε σύντομα τον Ελληνικό Στρατό, απελευθερωτή και στην υπόδουλη Κύπρο…
    Λ.Μ.

    Δικαίωση Ετζεβίτ

    Ο Μπουλέντ Ετζεβίτ, μετά θάνατον, δικαιώνεται. Επέμενε ως Πρωθυπουργός της Εισβολής ότι θα έπρεπε να τον ευγνωμονούν οι εν Αθήναις και ιδιαίτερα ο Καραμανλής Α΄, διότι: Με την επιχείρηση Αττίλας-1 στην Κύπρο, 20.7.1974, προκάλεσε την πτώση της Χούντας, την αποκατάσταση της δημοκρατίας 23.7.1974 στην Ελλάδα και την επάνοδο του Καραμανλή στην εξουσία. Δεν του έστησαν ανδριάντα στο Κλεινόν Άστυ. Προφασιζόμενοι τον Αττίλα-2. Τώρα ο Καραμανλής Β΄, με τους Ερντογάν και Μπουγιούκανιτ, θα συγκροτήσει και (α) κοινή διακλαδική και (β) κοινή χερσαία, τουρκο-ελλαδικές μονάδες ενόπλων δυνάμεων, με επικεφαλής τους πασάδες του συνεχιζόμενου Αττίλα. Η πρώτη από αυτές δικαιωματικά θα πρέπει να ονομαστεί «Τουρκο-ελλαδική Ταξιαρχία Ετζεβίτ».
    λαμδαμί

    Μείζον & Έλασσον

    Ο λαός μας στην Ελλάδα, με την ψήφο του έστειλε σπίτι της την υπουργό της (αντ)εθνικής «παιδείας» κ. Μαριέττα Γιαννάκου για το έλασσον: Ένα βιβλίο, υποταγμένης στον Κεμαλισμό, «ιστορίας» της Στ΄ Δημοτικού. Ο κ. Καραμανλής στο προεκλογικό του πρόγραμμα ΑΠΕΚΡΥΨΕ από τον λαό το μείζον: Τα σχέδιά του για «κοινές ένοπλες μονάδες» με τον Αττίλα. Στις επόμενες, οψέποτε, εκλογές θα πάει να τής κάνει παρέα…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/12/2007

  37. Του Χασάν Τζεμάλ

    Εφημερίδα Μιλλιέτ, 31 Δεκεμβρίου 2007

    Η δίκη του Σεμντινλί… Μήπως την ξεχάσατε;… Μια δίκη που επιζητείται να διαφύγει της προσοχής της κοινής γνώμης..
    Ενώ θα έπρεπε να την έχουμε στο νου μας.
    Εάν το δίκαιο και η δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου που είναι υπέρ άνω όλων στις πολιτισμένες κοινωνίες και τα σύγχρονα κράτη σημαίνουν κάτι και για σας, μην παρακολουθείστε από κοντά τη δίκη του Σεμντινλί.
    Προς Θεού μην το παραλείψετε.
    Θα μου πείτε τι είναι αυτή η δίκη.

    Στις 9 Νοεμβρίου 2005 στην κωμόπολη Σεμντινλί της ΝΑ Τουρκίας (βρίσκεται στο τουρκικό Κουρδιστάν, κοντά στα τουρκοϊρακινά σύνορα σ.τ.μ.) συνέβη ένα γεγονός. Ορισμένοι στρατιωτικοί με πολιτικά συνελήφθησαν από τον απλό κόσμο, μετά από έκρηξη χειροβομβίδας (σε βιβλιοπωλείο πρώην μέλους του ΡΚΚ σ.τ.μ.) που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο ενός ατόμου.
    Δηλαδή μιλάμε για μια κατάσταση που οι δράστες συνελήφθησαν επ’ αυτοφόρω.
    Μετά από αυτό ο αρχιεισαγγελέας της πόλης Βαν έστειλε την υπόθεση για εκδίκαση στο 3ο Κακουργιοδικείο του Βαν.
    Στο κατηγορητήριο συμπεριλαμβανόταν και το όνομα του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στρατηγού Μπουγιούκανιτ, τότε αρχηγού του Στρατού Ξηράς.

    Ενώ η δίκη βρισκόταν σε εξέλιξη, διατάχθηκε προανάκριση εις βάρος του εισαγγελέα που είχε αναλάβει την υπόθεση.
    Στη συνέχεια ο εισαγγελέας έχασε τη θέση του.
    Εκτός αυτού, του απαγορεύθηκε να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου.
    Η δίκη όμως συνεχίσθηκε.
    Και αυτό γιατί το 3ο Κακουργιοδικείο του Βαν είχε κάνει αποδεκτό το κατηγορητήριο του αποπεμφθέντος εισαγγελέα.
    Και με βάση την αποδοχή αυτή το δικαστήριο με βάση το κατηγορητήριο επέβαλε στους κατηγορουμένους ποινές φυλάκισης 40 ετών.

    Το ανώτατο δικαστήριο ακύρωσε την ποινή, λέγοντας:
    «Η δίκη πρέπει να γίνει σε στρατιωτικό δικαστήριο».
    Ενδιαφέρουσα κατάσταση.
    Το 3ο Κακουργιοδικείο του Βαν, αν και αποδέχτηκε την ακύρωση της ποινής, δεν αποδέχτηκε τη μεταβίβαση του φακέλου και τη διεξαγωγή της δίκης σε στρατιωτικό δικαστήριο.
    Οι κατηγορούμενοι άσκησαν έφεση στην απόφαση του δικαστηρίου να μην εκδικαστεί η υπόθεσή τους σε στρατιωτικό δικαστήριο.

    Μετά από αυτό άρχισε προανάκριση εις βάρος των δικαστών του 3ου Κακουργιοδικείου του Βαν που εκδίκασε την υπόθεση.
    Εν τω μεταξύ ήλθαν και οι μεταθέσεις.
    Και συνέβη το εξής αξιοπερίεργο και ενδιαφέρον.
    Οι πρόεδροι του 3ου και του 4ου Κακουργιοδικείου του Βαν και περίπου το σύνολο των μελών των δικαστηρίων αυτών μετατέθηκαν σε άλλους νομούς.
    Όσον αφορά τους νεοτοποθετημένους δικαστές στο Βαν….
    Συμμορφώθηκαν με την απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου για αναρμοδιότητα του δικού τους δικαστηρίου και έστειλαν την υπόθεση σε στρατιωτικό δικαστήριο.

    Το ανώτατο δικαστήριο επικύρωσε τη συγκεκριμένη απόφαση του 3ου Κακουργιοδικείου του Βαν.
    Ο φάκελος της υπόθεσης πήγε σε στρατιωτικό δικαστήριο.
    Μετά από αυτό, η δίκη που αφορούσε το γεγονός του Σεμντινλί άρχισε να εκδικάζεται στο Στρατιωτικό Δικαστήριο του Σώματος Εσωτερικής Ασφάλειας της Στρατοχωροφυλακής του Βαν.
    Τι έγινε στην πρώτη ημέρα εκδίκασης της υπόθεσης;
    Το δικαστήριο αποφάσισε την απελευθέρωση των κατηγορουμένων.
    Έτσι, το πρώτο μισό του τρέχοντος μηνός (Δεκεμβρίου), οι καταδικασθέντες σε 40ετή φυλάκιση κατηγορούμενοι, αφέθησαν ελεύθεροι την πρώτη ημέρα διεξαγωγής της δίκης.
    Η απόφαση αυτή δεν τράβηξε και πολύ την προσοχή των ΜΜΕ. Η δίκη του Σεμντίνλι υποβιβάστηκε στα μάτια της κοινής γνώμης.

    Ας σταθούμε λίγο στο θέμα, ας σκεφτούμε λίγο:
    Η δικαιοσύνη στην Τουρκία….
    Σκεφθείτε την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

    Σκεφθείτε σας παρακαλώ, σκεφθείτε την αμφιλεγόμενη και αυτόνομη θέση της στρατιωτικής δικαιοσύνης μέσα στο δικαϊκό σύστημα της Τουρκίας, ή πιο σωστά, σκεφθείτε πόσο έρχεται σε σύγκρουση με την έννοια του κράτους δικαίου η κατάσταση αυτή.
    Θέματα που μας φέρνουν σε δύσκολη θέση;
    Για κάποιυς ναι.

    Αυτοί που θέλουν κάτι διασκεδαστικό αυτήν την Κυριακή, ας μην διαβάσουν αυτό το κείμενο….
    Όμως, αν πιστεύετε στο κράτος δικαίου και στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, αν έχετε σε ένα μέρος του κεφαλιού σας φυλαγμένη τη σκέψη ότι κάποια μέρα το δίκαιο και η δικαιοσύνη μπορεί να είναι σε μας χρήσιμη, μην ξεχνάτε αυτά τα θέματα.
    Αν δεν σταθεροποιηθεί η κατάσταση σε αυτούς τους τομείς, δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για δημοκρατία, για κράτος δικαίου και για ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία.

    Γιαυτό, μην αφήνετε εκτός του ενδιαφέροντός σας τη δίκη του Σεμντίνλι.
    Μην διαφεύγει ποτέ από το νου σας ότι:
    όσο δεν διαλευκαίνονται και δεν βρίσκονται οι πραγματικοί ένοχοι
    για την εισβολή και το κλείσιμο του περιοδικού ΝΟΚΤΑ, που έγραψε για τα σχέδια στρατιωτικού πραξικοπήματος που προετοίμαζαν οι στρατηγοί το 2003-2004,
    για τη συσκότιση κάποιων γεγονότων και την εξαφάνιση κάποιων αποδεικτικών στοιχείων που αφορούν τη δολοφονία του Χραντ Ντινκ,
    για την εξαφάνιση των απολογιών που έδωσαν στην αστυνομία οι κατηγορούμενοι, που μπόρεσαν να κόψουν τους λαιμούς τριών ανθρώπων επειδή απλά αυτοί ήθελαν να είναι χριστιανοί
    η δικαιοσύνη στη χώρα μας θα συνεχίσει να είναι άδικη.

    Σχόλιο από Matsoukates | 01/04/2008

  38. Hμερομηνία : 10-04-08 Eκτύπωση | e-mail

    Απαγορεύτηκε η πρόσβαση Τούρκων στην υπηρεσία Google Groups

    Κρούσμα λογοκρισίας για την Google από απόφαση τουρκικού δικαστηρίου.
    Στους Τούρκους χρήστες της υπηρεσίας Google Groups, στο Διαδίκτυο, απαγορεύθηκε με δικαστική απόφαση η πρόσβαση, μετέδωσε το πρακτορείο Ανατολή. Σύμφωνα με το πρακτορείο, η πρόσβαση στην ιστοσελίδα που ανήκει στο εργαλείο αναζήτησης στο διαδίκτυο Google και φιλοξενεί χιλιάδες βήματα διακίνησης ιδεών απαγορεύθηκε με απόφαση δικαστηρίου της δυτικής Τουρκίας.

    Οι Τούρκοι χρήστες στο διαδίκτυο καθοδηγούνται σε μία σελίδα στην οποία γράφεται στα τουρκικά και αγγλικά: «Η πρόσβαση στην ιστοσελίδα αυτή αναστέλλεται σύμφωνα με την απόφαση 2008/15 του Πρωτοδικείου». Στην σελίδα αναγράφεται ότι η απόφαση εκδόθηκε στις 14 Μαρτίου αλλά καμία εξήγηση δεν παρέχεται.

    Τα τουρκικά δικαστήρια χρησιμοποίησαν πρόσφατα ως πρόσχημα, υλικό που θεωρούν ότι προσβάλει τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ως λόγο για να μπλοκάρουν ιστοσελίδες, όπως του ΥouTube.

    http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/04/2008

  39. 11.04.2008

    > ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΒΕLGE: Το «Αιγαίο» του Ηλία Βενέζη κυκλοφορεί στην Τουρκία
    ­—————————————————
    > Το δικό του μήνυμα αγάπης και συναδέλφωσης μεταξύ των λαών του
    > Αιγαίου
    > απέστειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος κατά την
    > παρουσίαση του βιβλίου «Αιγαίο» του Ηλία Βενέζη που πρόσφατα
    > μεταφράστηκε στην τουρκική γλώσσα.
    > «Το Αιγαίον, η Άσπρη Θάλασσα, ευρίσκεται ανάμεσα εις την Ελλάδα και
    > την Τουρκίαν. Πολλοί πιστεύουν ότι χωρίζει τας δύο χώρας και τους
    > λαούς των. Άλλοι πιστεύουν ότι αντιθέτως τους ενώνει, ή, τουλάχιστον,
    > πρέπει να τους ενώνει. Συντασσόμεθα με τους τελευταίους», είπε με
    > νόημα ο Πατριάρχης που δεν έκρυψε την μεγάλη του χαρά για την
    > μετάφραση αυτού του τόσο σημαντικού έργου.
    > Σε μια περισσότερο ποιητική αλλά σίγουρα ουσιαστική περιγραφή των
    > όσων
    > έχουν συμβεί μεταξύ των δύο λαών ο Πατριάρχης είπε:«Τελικώς το
    > Αιγαίον
    > ευρίσκεται εν μέσω δύο λαών, τους οποίους οι πολυπλόκαμοι δόλιχοι της
    > ιστορίας έχουν φέρει εις περίεργον διαλεκτικήν σχέσιν, εις τα πλαίσια
    > της οποίας ούτε το μέλαν είναι απολύτως μαύρον, ούτε το λευκόν
    > εντελώς
    > χιονοφεγγόφωτον. Υπάρχουν αποχρώσεις, υπάρχουν συγγένειαι, υπάρχουν
    > αλληλοαπώσεις και χάσματα, υπάρχουν αλληλοπεριχωρήσεις και οσμώσεις,
    > υπάρχουν εξοντώσεις, πικρίαι, αίματα, πόνος, δάκρυα. Υπάρχει και φως,
    > αλλά και καταχνιά. Το Αιγαίον είναι θάλασσα. Η θάλασσα έχει και
    > τρικυμίας, και «πούσι», αλλά και εύδιαν και γαλήνην».
    > Η ομιλία του Πατριάρχη κατέληξε με μια ιδιαίτερα θετική πρόταση
    > λέγοντας πως «Το Αιγαίον, οι λαοί του Αιγαίου, θέλομεν να είπωμεν,
    > χρειάζεται, χρειάζονται την γαλήνην.» Το «Αιγαίο» του Ηλία Βενέζη
    > κυκλοφορεί στην Τουρκία από τις εκδόσεις Belge.
    >
    > Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη για την έκδοση του βιβλίου του Ηλία
    > Βενέζη «Αιγαίο»

    > —————————————————————————

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/04/2008

  40. Για την Τουρκία

    Του Άρη Ζεπάτου

    Απόσπασμα από το περιοδικό «Πάντα», τεύχος 3, Μάρτιος 1994, σελ. 44.
    (Αναδημοσίευση στο περιοδικό «Άρδην», τ. 66, Αύγ.-Οκτ. 2007.)

    Μια πρωτότυπη ουσιαστική ερμηνεία για το «περιεχόμενο της τουρκικής ταυτότητας» και τους λόγους που παρήκμασε και αποσαθρώνεται η «τουρκική εθνική συνείδηση».

    Οι Τούρκοι ήσαν ένας λαός νομαδικός, ο οποίος στα τέλη του 11ου αιώνα φάνηκε στα ανατολικά όρια της Μικράς Ασίας. Ενίκησαν το παρηκμασμένο βυζαντινό κράτος και εγκαταστάθηκαν ανάμεσα σ’ έναν πληθυσμό πολύ πιο προηγμένο πολιτιστικά απ’ αυτούς. Ίδρυσαν ηγεμονίες και βαθμιαία επεβλήθησαν. Εξ αρχής, διαμόρφωσαν μια κατάσταση όπου ο Τούρκος ήταν συνώνυμος με τον γενναίο πολεμιστή, ο οποίος ήταν ο φυσικός κυρίαρχος άλλων λαών. Ο κυρίαρχος αυτός ζούσε με τις εισφορές των ραγιάδων και μονοπωλούσε την εξουσία. Ανέπτυξε μια μεγάλη και σταθερή αυτοεκτίμηση η οποία για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα δεν του επέτρεψε να επηρεασθεί ούτε κατ’ ελάχιστο από τις μεγάλες αξίες των λαών που είχε υποδουλώσει, ούτε από τις αξίες των ευρωπαϊκών λαών. Το ιδεώδες του κυρίαρχου πολεμιστή, μαζί με τα μεγάλα οικονομικά και ψυχολογικά οφέλη που συνεπαγόταν, σαγήνευσε μεγάλα τμήματα των υποδούλων λαών, οι οποίοι αντάλλαξαν τις σταυρωμένες αξίες τους με τη δυνατότητα για εξουσία, που έδινε η ιδιότητα του Τούρκου. Δεδομένου ότι οι πρώτοι Τούρκοι που εισέβαλαν στη Μικρά Ασία ήταν πολύ λίγοι σε σχέση με τον γηγενή ελληνικό πληθυσμό, πολύ γρήγορα το σώμα του τουρκικού λαού απαρτίστηκε από Έλληνες, οι οποίοι, έπειτα από μια μακρά διαδικασία αλλοιώσεων και μεταλλαγών, κατέληξαν να προσχωρήσουν στον τουρκισμό. Η εθνογένεση των Τούρκων αποτέλεσε, ταυτοχρόνως, και την εξωτερική εκδήλωση του αρνητικού της εθνικής μας ψυχής. Η ελληνική ψυχή, αφού έφερε στον κόσμο, ως δώρο, την ατομική συνείδηση και διαφοροποίηση, ανακυκλώθηκε πάλι στην αμορφία της Ανατολής, παράγοντας τον «Τούρκο». Είχε προηγηθεί μια μακρά επώαση και χρειάστηκε η δράση ενός καταλύτη για να γεννηθεί μέσα στην ελληνική ψυχή ο «Τούρκος».

    Οι Τούρκοι λοιπόν, σάρκα από τη σάρκα μας, απορροφημένοι από τη μανία για κυριαρχία- εξουσία, έφτιαξαν μια μεγάλη αυτοκρατορία όπου οι ρόλοι ήταν καθορισμένοι με ακρίβεια και ακαμψία. Όσο η αυτοκρατορία επεκτεινόταν, η τουρκική συνείδηση του κυρίαρχου πολεμιστή είχε μια πλατιά πρακτική βάση να στηρίζεται. Όταν ξεκίνησε η αργόσυρτη συρρίκνωση της αυτοκρατορίας, η τουρκική αυτοεκτίμηση άρχισε να υφίσταται ρήγματα, αλλά η πραγματικότητα της ζωής στήριζε ακόμη τις απαιτήσεις της τουρκικής ψυχής. Ο Τούρκος, ακόμη κι αν ήταν φτωχός, απέναντι σε έναν πλούσιο χριστιανό διατηρούσε την αίσθηση της επιβολής και υπεροχής του. Ορισμένες βιαιότητες και αυθαιρεσίες έπειθαν χριστιανούς και Τούρκους για το ποιος έχει την εξουσία. Όμως, στο πέρασμα του χρόνου, διαμορφώθηκε μια κατάσταση που για την τουρκική ψυχή αποτελούσε οδυνηρή εμπειρία. Στην καρδιά του κράτους τους, στη Μικρά Ασία, τα χριστιανικά έθνη των Ελλήνων και των Αρμενίων, παρ’ όλο που ζούσαν κάτω από τη βία μιας ανεξέλεγκτης εξουσίας, παρ’ όλο που δεν είχαν καμιά διασφάλιση, προόδευσαν σε όλους τους τομείς της ζωής και βαθμιαία ανέλαβαν την οικονομική ηγεσία της χώρας. Έτσι, αποδείχθηκε πρακτικά στους Τούρκους ότι τα «ιδεώδη» της δύναμης και της κυριαρχίας δεν είναι στην πραγματικότητα η πραγματική δύναμη κι ότι οι περιφρονημένες αξίες των ραγιάδων, κατά παράξενο τρόπο, εγκλείουν μέσα τους δύναμη.

    Στις αρχές του 20ού αιώνα, στη Μικρά Ασία, τα έθνη των ραγιάδων φαίνεται να θριαμβεύουν από κάθε άποψη. Η εμπειρία της μετατροπής των ραγιάδων σε πραγματικούς κυρίαρχους έθεσε επί τάπητος το ζήτημα της αναθεώρησης των σαθρών βάσεων του εξουσιασμού και της κυριαρχίας, που έχει υιοθετήσει ως απόλυτη αξία η τουρκική ψυχή. Όμως, δυστυχώς, οι Τούρκοι δεν ήταν σε θέση να κάνουν βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Η απάντηση στη διαμορφούμενη υπεροχή των χριστιανών ήταν το πρόγραμμα των Νεοτούρκων, το οποίο προέβλεπε αδίστακτα τη φυσική εξόντωση όλων των χριστιανικών εθνών της Μικράς Ασίας. Το πρόγραμμα αυτό πραγματοποιήθηκε όχι μόνο εξ αιτίας της τουρκικής αγριότητας αλλά και εξαιτίας των δικών μας σοβαρών λαθών, που συνδέονται με την εγκατάλειψη, στην πράξη, των αξιών που θα ελευθέρωναν και θα έδιναν διέξοδο σε όλους τους λαούς της Μικράς Ασίας.

    Ο Έλληνας είδε στον «Τούρκο» απλώς τον αποτρόπαιο εχθρό κι όχι τον χαμένο εξ αίματος αδελφό, όπως είναι στην πραγματικότητα. Συνεπώς, όλες εκείνες οι κινήσεις για προσέγγιση και συνδυασμό παρελείφθησαν και οι Έλληνες στη Μικρά Ασία συνάντησαν την καθολική συσπείρωση του τουρκικού στοιχείου. Στις καινούργιες συνθήκες που διαμορφώνονται μετά τον αφανισμό των Ελλήνων και των Αρμενίων, η τουρκική ταυτότητα μπαίνει σε καταλυτική κρίση. Γιατί η έννοια «Τούρκος» υπάρχει μόνο σε σχέση με τον ραγιά. Αν ο ραγιάς δεν υπάρχει, τότε ούτε και ο Τούρκος υπάρχει. Γιατί ψυχολογικά ο Τούρκος, επειδή δεν ριζώνει σε πραγματικές αξίες, δεν είναι αυτόφωτος και αυτάρκης. Ο Τούρκος μπορεί να υπάρχει μόνο στο μέτρο που μπορεί να ασκεί το πάθος του εξουσιασμού, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο λέμε ότι είναι εξαρτημένος και ετερόφωτος. Γιατί, αν δεν κυριαρχεί, δεν μπορεί να ζει ήσυχα και ειρηνικά από την ικανοποίηση των δικών του έργων. Είναι εξαρτημένος από τον ραγιά.

    Σ’ αυτήν την καταλυτική κατάσταση έχει μπει η τουρκική ψυχή και ζει με την αίσθηση της ασφυξίας. Εφ’ όσον δεν υπάρχουν οι παλιοί πατροπαράδοτοι ραγιάδες, πρέπει στη θέση τους κάποιες ομάδες μέσα στην ίδια την Τουρκία να γίνουν ραγιάδες. Έτσι, βλέπουμε τους Κούρδους, ιστορικά σύμμαχο και αδελφό έθνος με τους Τούρκους, σήμερα να έχουν γίνει θανάσιμοι εχθροί. Οι Αλεβίτες, οι πάσης φύσεως αριστεροί, τα κάτω στρώματα, η φιλελεύθερη διανόηση, η νεολαία των πόλεων, γίνονται οι σύγχρονοι ραγιάδες στην Τουρκία. Αυτή η κατάσταση δημιουργείται από την τάση του αδυσώπητου εξουσιασμού, η οποία έχει συναφθεί με την τουρκική ψυχή και αναγνωρίζεται ως η απόλυτη και καθοριστική αξία. Αυτή η κατάσταση της ψυχής δημιουργεί μια κρατική εξουσία η οποία λειτουργεί με αδυσώπητη κτηνωδία προς όλες τις κατευθύνσεις, ενώ κάθε αντίθεση έχει την τάση να βαθαίνει και να γίνεται ασυμφιλίωτη σύγκρουση. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, η συντριπτική πλειοψηφία των Τούρκων έχει εκ των πραγμάτων πάψει να λειτουργεί σύμφωνα με τα ιδεώδη του τουρκισμού. Από κάθε άποψη έχει γίνει ραγιάς, και καθώς δεν υπάρχουν πλέον οι παλιοί ραγιάδες, δεν υπάρχει χώρος ούτε για ψευδαισθήσεις. Στην κατάσταση αυτή, μεγάλα στρώματα της τουρκικής κοινωνίας αποξενώνονται από τις διάφορες εκφάνσεις του τουρκισμού και είναι αρκετοί εκείνοι που συνειδητοποιούν την ελληνική τους ρίζα…

    Αυτές οι διεργασίες στα βάθη της Τουρκικής ψυχής, αμφισβητούν ευθέως την Τουρκική ταυτότητα και γεννούν και μιαν αντίρροπη τάση, τον πόθο να βιωθεί ξανά ο Τουρκισμός.

    Η τάση για επέκταση του Τουρκικού κράτους συνδέεται με το υπαρξιακό πρόβλημα της Τουρκικής ψυχής, γι’ αυτό κι έχει μεγάλη δύναμη και βαθιές ρίζες. Δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή μιας ομάδος αλλά συνδέεται με τα προβλήματα και τις αξεπέραστες αντιφάσεις που προκαλεί το γεγονός ότι το θεμέλιο της Τουρκικής ταυτότητος, η υπερηφάνεια της και το «μεγαλείο» της, είναι η λατρεία της δύναμης και της κυριαρχίας.

    Το σημερινό Τουρκικό κράτος, στη σημερινή του μορφή, δεν δίνει στους υπηκόους του την ευκαιρία να νοιώσουν Τούρκοι. Οι ιθύνουσες Τουρκικές ομάδες βλέπουν με φρίκη τους υπηκόους τους να ξεφεύγουν ψυχικά από τον Τουρκισμό, γιατί η ενάσκηση του Τουρκισμού όχι μόνο δεν τους αφορά, αλλά έχει γίνει κακός βραχνάς γι’ αυτούς. Αυτό δημιουργεί την τάση για επέκταση, η οποία έπειτα από την πτώση του κομμουνισμού, εκδηλώνεται όλο και πιο καθαρά. Ο ερεθισμός της Τουρκικής ηγεσίας από την Γιουγκοσλαβική κρίση είναι ολοφάνερος. Αν τους βοηθούσε η γεωγραφία, μάλλον δεν θα είχαν αντισταθεί στον πειρασμό της εμπλοκής. Όμως, την επόμενη φορά, η γεωγραφία μπορεί να μην τους εμποδίζει…

    Όλ’ αυτά, τι σημαίνουν πρακτικά; Μήπως ότι η Τουρκία θα μας επιτεθεί αύριο;

    Πάνω σ’ αυτό το ζήτημα δεν είναι δυνατόν να είμαστε κατηγορηματικοί, γιατί στον σύγχρονο, πολύπλοκο και διασυνδεδεμένο κόσμο, για να γίνει ένας πόλεμος δεν αρκεί η θέληση της μιας πλευράς. Απαιτείται απαραιτήτως και ένας ευνοϊκός συνδυασμός περιστάσεων και συμμαχιών.

    Αυτό που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε είναι, ότι η πραγματική Τουρκική ηγεσία η οποία καθορίζει την πάγια εθνική πολιτική της Τουρκίας, όχι από μία συγκυριακή επιλογή αλλά για λόγους οι οποίοι συνδέονται με βαθιές ανάγκες της Τουρκικής ψυχής, δεν θα παραλείψει καμιά ενέργεια, υπονόμευση ή ό,τι άλλο μπορεί να βρει η δολιότητα για να μας συντρίψει. Αυτά είναι πάγια κατεύθυνση της πολιτικής τους, η οποία δεν πρόκειται να αλλάξει στο προσεχές μέλλον. Αν η Ελληνική ηγεσία πιστέψει ότι με επίδειξη καλής θελήσεως μπορεί να εξομαλύνει τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις θα έχει κάνει ένα σοβαρότατο λάθος προσανατολισμού, το οποίο θα εκθέσει τη χώρα σε σοβαρό κίνδυνο.

    Η ηγεσία της Τουρκίας αναζητάει μια ευνοϊκή ευκαιρία για να μας συντρίψει. Προετοιμάζεται συντονισμένα γι’ αυτό. Πιστεύει πως έτσι θα στερεώσει την αποσαθρούμενη Τουρκική συνείδηση. Πιστεύει πως έτσι θα συγκολλήσει την βαθύτατα διασπασμένη και σπαρασσόμενη κοινωνία της.

    Η πάγια επιθετική ροπή της Τουρκικής ηγεσίας απέναντι μας, αναπόφευκτα της δίνει το πλεονέκτημα να διαλέξει εκείνη το χρόνο της επιθέσεως της. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα διαλέξει έναν χρόνο, που η συγκυρία θα την ευνοεί. Σ’ αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να οπλιστούμε με μεγάλη υπομονή και επιμονή μέχρις ότου ξεπερασθεί η δυσμενής συγκυρία

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 18/06/2008

  41. […] σκέψης και ανάπτυξης.   Έτσι, ότι και να γίνεται στη σημερινή Τουρκία κρίνεται με τα μέτρα και τα σταθμά μιας κρατικής […]

    Πίνγκμπακ από -Ο Κεμαλισμός ως Κρατική Ιδεολογία « Πόντος και Αριστερά | 21/06/2008

  42. Thomas Seibert, Foreign Correspondent

    : June 26. 2008 8:39PM UAE / June 26. 2008 4:39PM GMT
    ISTANBUL // A bid by a Greek crew to re-enact the mythological voyage of Jason and the Argonauts has hit a setback after the Turkish government refused to allow their ship to pass through the Bosphorus.

    The Turkish refusal for the crew to navigate the famous waterway from the Greek port of Volos to the ancient city of Colchis in today’s Georgia has forced the crew to change its course, and led to critics saying that Ankara’s fears of foreign claims to its territory has developed into “paranoia”.

    The Greek crew had been training for 1½ years for the trip in the 28.5-metre wooden ship that is powered by 50 oarsmen.

    According to Greek mythology, Jason and his crew on the Argo navigated the Bosphorus and went east along the Black Sea coast to Colchis to steal the Golden Fleece, the hide of a winged ram, in order to make Jason king of Iolcos, an ancient city close to today’s Volos, the home of the new ship.

    Turkish media reported that Ankara’s refusal to let the modern Argo through was based on Turkish concerns that the voyage of the modern Argonauts may resurrect old Greek dreams of a Greek kingdom called Pontus along the Black Sea coast of modern Turkey’s north-east.

    Greek settlers came to the region about 1000BC, and a later kingdom covered a wide area in what is today’s Turkey. The region fell under Roman control and became a part of the Byzantine Empire before being incorporated into the Ottoman Empire in the 15th century, while retaining a sizeable Greek community.

    After the First World War, the Greek population of the Pontus region was sent to Greece under a population exchange agreed between Turkey and Greece. The death of thousands of people during the resettlement was labelled genocide by the Greek parliament in 1994. Turkey denies the accusations.

    Turkey’s foreign ministry interpreted the modern Argo project as an “effort to realise the Pontus dream”, the daily Sabah reported. According to the newspaper, the ministry said the modern Argo was to stop at 17 different ports along Turkey’s Black Sea coast. A planned stop in Trabzon, the main city of the region, had been seen as carrying a symbolic meaning.

    “A country of this age that has reached such a maturity has to get rid that kind of paranoia,” Cem Duna, a former Turkish diplomat, told Sabah. Turkey had nothing to fear from the Argo project and Ankara’s position was “comical”, he added.

    Beril Dedeoglu, a political scientist at Istanbul’s Galatasaray University, told Sabah that Turkey should have behaved with more confidence.

    Ufuk Ikici, a spokesman for Turkey’s foreign ministry, confirmed that permission for the Bosphorus crossing had been denied, but he said the decision was based purely on safety reasons.

    “As you know, the Bosphorus is a very busy water way with many big tankers,” Mr Ikici said. “So a crossing by such a boat carries risks from a safety point of view.”

    About 50,000 ships pass through the Bosphorus every year, among them thousands of oil tankers. But the strait, which is only about 700 metres wide at its narrowest point, is also used by thousands of yachts, small fishing vessels and tour boats.

    Although the 1936 Montreux Convention allows free passage for commercial ships through the Bosphorus and the Dardanelles straits, Turkey can restrict traffic because of safety or environmental reasons.

    The issue has raised suspicions in Greece that Turkey is trying to undermine international regulations. “Under no pretext should the Montreux Convention and free navigation in the straits be affected,” the Greek foreign ministry said on its website.

    In Ankara, Mr Ikici denied the decision about new Argo had anything to do with Turkish fears concerning the Pontus issue.

    But according to the Turkish media, it was not the first time that Turkey batted down a request by modern Argonauts to cross the Bosphorus. In Nov 2006, Turkey’s delegation at a meeting of the Black Sea Cooperation Council, an organisation that has both Turkey and Greece as members, spoke out against the project, media reports at the time said. The reports said the Turkish side argued that “Greek historic Pontus claims in the Black Sea” could cause difficulties for the country if the project were to go ahead.

    Despite the latest negative response from Turkey, the crew of new Argo left Volos on June 16 and redirected their journey to Venice, where they are due to arrive on Aug 12. According to legend, Jason and the original ship ended up in the Adriatic Sea after returning from Colchis with the Golden Fleece.

    Source: http://www.thenational.ae/article/20080626/FOREIGN/573552787/1013/NEWS&Profile=1013

    http://www.pontosworld.com

    Σχόλιο από pontosworld | 01/07/2008

  43. Turkish Government Denies Water to Church in Ankara

    The Washington-DC based human rights group, International Christian Concern (ICC) http://www.persecution.org has just learned that the Turkish government is now attempting to shut down the Batikent Protestant Church in Ankara by shutting off the church building’s water supply.

    On June 18th an official from the government office of the Ankara Department of Water came with an order to take out the water meter from the Batikent Protestant Church. The reason cited in the order to remove the water meter was because of alleged unpaid water bills dated between Aug 27, 2007 and June 6, 2008. However, between 2005 and 2007 the Batikent Protestant Church won several court decisions granting them the right to have free water from the Government.

    In Turkey, the government gives mosques free water. However, Turkey’s constitution is based on secularism, and thus it seems logical that whatever rights a mosque may have to free water should be afforded to churches as well. Accordingly, in 2002, when Pastor Daniel Wickwire founded the Batikent Protestant ! Church o f Ankara for Turkish-speaking Christians, he applied to the Municipal Government of Ankara asking for free water.

    This request for free water was denied by the local government, so Wickwire and the church’s Turkish Pastor Ali Pekta? opened a series of court cases going all the way up to the Supreme Court where they eventually won the right for the church to have free water. Not only did they win the right to have free water provided to the church, but the Supreme Court ordered the Ankara Department of Water to repay all of the water bills the church had paid since it opened.

    Despite the Supreme Court’s ruling, the Turkish government has refused to repay the church for their previous bills and continued to harass them by sending water bills and attempting to remove their water meter on 10 different occasions. Twice this left the church without water, and the water was turned on only after the church paid the water bills that it did not rightfully owe.

    ICC reported on a different attempt by the government to shut down Batikent Protestant Church in a press release earlier this month on June 10. On June 2, police delivered a government order to shut down the church in three days because it was in violation of the zoning code. However, the church had already won a court case on this same issue. Yet again, they have been forced to open another expensive counter court case in order to stop its impending closure.

    The opposition faced by Batikent Protestant Church is part of a wider problem. The present government of Turkey has been enacting new laws designed to close down existing churches and make it difficult to open new ones.

    Jeremy Sewall, Policy Analyst at ICC, said, «Adding to its human rights violations, the government of Turkey is also lacking in creativity. They could at least invent a different pretense to try to shut the church down than ones that it has already lost. For the government to completely disregard its own court decisi! ons reve als either an impotent court system or a deeply conflicted political struggle within Turkey. Either way, their decision to childishly harass Batikent Protestant Church is an embarrassment to their country.»

    International Christian Concern

    Σχόλιο από pontosworld | 01/07/2008

  44. Στην Ακροδεξιά οι υποψίες για την επίθεση

    Παρά την ισλαμική «προέλευση» των δραστών του μακελειού στο προξενείο, το σχέδιο ενδέχεται να οργανώθηκε από την Εργκένεκον

    Του ανταποκριτή μας στην Κωνσταντινουπολη Αλεξανδρου Μασσαβετα

    Η «αδέξια και γεμάτη ερωτήματα» επίθεση κατά του γενικού προξενείου των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κωνσταντινούπολη το πρωί της Τετάρτης ήρθε να προσθέσει στην παρέλαση των ερωτημάτων που βασανίζουν την τουρκική κοινή γνώμη. Καμία οργάνωση δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για την επίθεση, που προκάλεσε τον θάνατο τριών αστυνομικών. Σύμφωνα με πληροφορίες της ασφάλειας και καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων, την πραγματοποίησαν τέσσερις νεαροί άνδρες με «ισλαμική ενδυμασία και γενειάδες». Το περιφραγμένο κτίριο του προξενείου, που μοιάζει με σύγχρονο φρούριο, βρίσκεται στα υψώματα πάνω από τη Στένη (Ιστίνιε), στο βόρειο τμήμα της ευρωπαϊκής ακτής του Βοσπόρου. Οι Αμερικανοί εγκαταστάθηκαν σε αυτό τον Ιούνιο του 2003, στον απόηχο της εισβολής στο Ιράκ, εγκαταλείποντας την ιστορική έδρα τους στο κέντρο του Πέρα. Λόγος ακριβώς της μεταφοράς ήταν η ανησυχία για επικείμενη επίθεση αυτοκτονίας από μαχητές της Αλ Κάιντα. Το νεόδμητο κτίριο θεωρείται απόρθητο.

    Οι ένοπλοι οδήγησαν το όχημά τους κοντά στο αστυνομικό φυλάκιο της πύλης του προξενείου. Οι τρεις αποβιβάσθηκαν από το αυτοκίνητο και, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του συγκεντρωμένου για τη χορήγηση βίζας πλήθους, άρχισαν να πυροβολούν τους αστυνομικούς της φρουράς. Τρεις από τους τελευταίους έχασαν τη ζωή τους, όπως και οι τρεις επιτιθέμενοι, ενώ ο οδηγός του οχήματος κατάφερε να διαφύγει. Η Ασφάλεια προσανατολίζεται προς την εκδοχή του χτυπήματος από οργάνωση ισλαμιστικών πεποιθήσεων προσκείμενη στην Αλ Κάιντα. Τόσο η αμφίεση των νεκρών τρομοκρατών όσο και η καταγωγή τους από τη νοτιοανατολική Τουρκία -όπου το κίνημα των Ισλαμιστών είναι εντονότερο- συνηγορούν στην εκδοχή αυτή.

    Οι τρεις ένοπλοι -όλοι Τούρκοι πολίτες περίπου 25 ετών- ήταν γείτονες σε υποβαθμισμένη συνοικία της περιφέρειας της Πόλης, όπου κατοικούν κυρίως μέτοικοι από τις νοτιοανατολικές επαρχίες. Ενας εξ αυτών φέρεται να είχε επισκεφθεί το Αφγανιστάν, όπου και δέχθηκε εκπαίδευση κομάντο. Ενας δεύτερος φέρεται σε διάφορα δημοσιεύματα να είχε φυλακισθεί στη βάση Γουαντάναμο των ΗΠΑ στην Κούβα, όπου κρατούνται μαχητές ισλαμικών τρομοκρατικών οργανώσεων. Η επίθεση -δέχονται οι πάντες- πρέπει να γίνει δεκτή ως επίθεση αυτοκτονίας, καθώς οι δράστες γνώριζαν πως εφόσον κατεβούν από το όχημα δεν θα διαφύγουν ζωντανοί. Ωστόσο, η απόδοσή της στην Αλ Κάιντα δεν πείθει απολύτως. Θεωρείται πολύ «ερασιτεχνική» για την Αλ Κάιντα, ο τουρκικός σύνδεσμος της οποίας είχε χτυπήσει με επιθέσεις αυτοκτονίας στην Κωνσταντινούπολη τον Νοέμβριο του 2003. Στις επιθέσεις του 2003 χτυπήθηκαν δύο συναγωγές, το βρετανικό προξενείο της Πόλης και ένα υποκατάστημα της HSBC, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 58 πολίτες.

    Το προφίλ των δραστών

    Πολλοί αναλυτές εστιάζουν στο προφίλ των τριών δραστών. Και οι τρεις είναι νεότατοι, αγράμματοι και ανήκουν στο λούμπεν προλεταριάτο από το οποίο τόσο η μαφία όσο και οι διάφορες «ομάδες κρούσης» της ακροδεξιάς και των ισλαμιστών αντλούν τους εκτελεστές τους. Ο τουρκικός Τύπος χαρακτηρίζει τους τρεις «κακόμοιρους» και «τυχάρπαστους». Διάχυτη είναι η πεποίθηση ότι κάποιος τους έπεισε να πραγματοποιήσουν την επίθεση, στέλνοντάς τους σε βέβαιο θάνατο. Το ζήτημα, φυσικά, είναι ποιος. Η χρονική της συγκυρία, μεσούσης της πολιτικής κρίσης που προκαλεί τόσο η εκδίκαση της προσφυγής εναντίον του κυβερνώντος κόμματος όσο και η δίωξη της τρομοκρατικής οργάνωσης Εργκένεκον από τις αρχές, στρέφει πολλά βλέμματα προς την τελευταία. Στην Εργκένεκον αποδίδεται σωρεία «ανεξήγητων» φονικών χτυπημάτων, τα οποία πραγματοποίησαν δράστες με προφίλ αντίστοιχο εκείνου της επίθεσης στο προξενείο: τόσο ο Αλπαρσλάν Αρσλάν, δράστης της επίθεσης στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όσο και ο 17χρονος δολοφόνος του Χραντ Ντινκ Ογκούν Σαμάστ προέρχονται από το ίδιο κοινωνικό περιβάλλον με τους δράστες της Τετάρτης.

    Μια παρόμοια επίθεση, εξάλλου, ταιριάζει με τα σχέδια της Εργκένεκον. Στόχος της ήταν η απομάκρυνση της κυβέρνησης Ερντογάν «με οποιοδήποτε μέσο χρειαστεί». Το σχέδιο δράσης προέβλεπε την οικοδόμηση, μέσω σειράς χτυπημάτων και κινητοποίησης εθνικιστικών οργανώσεων και μέρους του Τύπου, κλίματος χάους και πανικού που θα «νομιμοποιούσε» την εθνοσωτήρια επέμβαση του στρατεύματος προς αποκατάσταση της τάξης. Η οργάνωση ήταν στελεχωμένη με πλήθος αποστράτων, που βρίσκονταν σε συνεχή επικοινωνία και συνεργασία με παραστρατιωτικές οργανώσεις και κύκλους του στρατεύματος. Σημειώνεται ότι η Εργκένεκον χρησιμοποίησε στις επιθέσεις – προβοκάτσιές της ισλαμιστές εκτελεστές, κάνοντάς τους πλύση εγκεφάλου πάνω σε μία ατζέντα εντελώς διαφορετική από τη δική της. Ενώ η οργάνωση κόπτεται για την «προάσπιση του κοσμικού κράτους και των αρχών του Ατατούρκ», στρατολόγησε τον Αρσλάν να χτυπήσει δύο προπύργια του κεμαλισμού (το Συμβούλιο της Επικρατείας και τη «Τζουμχουριέτ») διεγείροντας τα αισθήματά του να εκδικηθεί για την απαγόρευση της μαντίλας στη δημόσια διοίκηση και την εκπαίδευση. Στόχος της Εργκένεκον ήταν να δημιουργήσει την εντύπωση ότι «οι φανατικοί ισλαμιστές που απειλούν το κοσμικό κράτος περνούν στον ένοπλο αγώνα».

    Οσοι εντάσσουν την επίθεση κατά του προξενείου στο σχέδιο δράσης της Εργκένεκον εστιάζουν στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ στήριξαν και εξακολουθούν να στηρίζουν την κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) ενάντια στα πραξικοπηματικά σχέδια του παρακράτους. Αμερικανικός Τύπος και διπλωματικές πηγές τονίζουν σε κάθε ευκαιρία πως το ΑΚΡ αποτελεί μεταρρυθμιστικό και φιλοευρωπαϊκό κόμμα, σε αντίθεση με τις δυνάμεις των κεμαλιστών και της ακροδεξιάς. Κατηγορούν τις τελευταίες για αρτηριοσκλήρωση, έλλειψη πολιτικού οράματος και προσφυγή στο χαρτί της ξενοφοβίας και του «επερχόμενου εξισλαμισμού» για να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό. Η επίθεση ενδεχομένως στοχεύει να πείσει τις ΗΠΑ ότι η Τουρκία όντως κινδυνεύει να κατρακυλήσει στον Ισλαμισμό, κίνδυνο που μόνο η απομάκρυνση του «ισλαμικών καταβολών ΑΚΡ» από την εξουσία μπορεί να αποτρέψει.

    Συνεργασία με το PKK

    Ακόμη περισσότερο περιπλέκει τα πράγματα η πραγματοποίηση της επίθεσης λίγες ώρες μετά την απαγωγή από το ΡΚΚ τριών Γερμανών ορειβατών στο όρος Αραράτ, κοντά στα σύνορα με την Αρμενία. Σύμφωνα με πληροφορίες που διαρρέουν από την προανάκριση στην υπόθεση Εργκένεκον, πρώην ηγετικό στέλεχος του ΡΚΚ, ο Σεμντίν Σακίκ, κατέθεσε ότι η Εργκένεκον συνεργάσθηκε με το ΡΚΚ σε τρομοκρατικές επιθέσεις. Ξένες διπλωματικές πηγές στην Τουρκία δήλωσαν στην «Κ» ότι, όσο και αν οι ιδεολογίες τους φαίνονται εκ πρώτης όψεως ασυμβίβαστες, οι δύο οργανώσεις έχουν κοινότητα συμφερόντων: αμφότερες είναι πεπεισμένες ότι η πρόκληση χάους θα τις ωφελήσει, ενώ αμφότερες επιθυμούν διακαώς την απομάκρυνση του Ερντογάν και του ΑΚΡ. Το ΡΚΚ, συγκεκριμένα, θεωρεί την πρόκληση κλίματος όξυνσης του κουρδικού και τουρκικού εθνικισμού ως μόνο τρόπο να ανακτήσει τη χαμένη του δημοτικότητα. Το ΑΚΡ «σάρωσε» τις ψήφους των κουρδικών επαρχιών, επιτυχία που στηρίζεται σε προγράμματα επενδύσεων και οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής, αλλά και στην ομολογία των σφαλμάτων του παρελθόντος. Ο κοινωνικός συντηρητισμός, η θρησκοληψία του ΑΚΡ, αλλά και το ευρωπαϊκό όραμα ως εγγυητής των ελευθεριών τους, αγγίζουν περισσότερο τους συντηρητικούς Κούρδους από την αριστερίζουσα ιδεολογία του ΡΚΚ και τις εκκλήσεις για ένοπλο αγώνα, που έπειτα από είκοσι χρόνια έχει πια κουράσει. Τόσο η Εργκένεκον όσο και το ΡΚΚ βρίσκουν στην ένταση και το κλίμα αντιπαράθεσης τον λόγο ύπαρξής τους. Παρατηρητές μιλούν για «απέλπιδες ενέργειες πανικού» του παρακράτους τη στιγμή που διώκεται η σημαντικότερη οργάνωσή του. Παρά την επιχείρηση – αστραπή της κυβέρνησης να συλλάβει τους εγκεφάλους της οργάνωσης, όπως οι απόστρατοι αντιστράτηγοι Σενέρ Ερουιγκουρ και Χουρσίτ Τολόν, πιστεύεται ότι πολλά στελέχη της παραμένουν ελεύθερα. Πιστεύεται ακόμη ότι θα ακολουθήσουν και άλλα χτυπήματα παρόμοια με εκείνο της Τετάρτης. Το «βαθύ κράτος» -που επεμβαίνει ενεργά στις εξελίξεις τις τελευταίες τρεις δεκαετίες- δεν θα παραδώσει τα όπλα χωρίς να αγωνιστεί μέχρις εσχάτων.

    Σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις

    Από τα τέλη του 2002 ώς τις αρχές του 2007, οι λέξεις που συχνότερα ακούγονταν στην τουρκική ειδησεογραφία ήταν «Ευρωπαϊκή Ενωση», «ένταξη», «μεταρρυθμίσεις» και «οικονομική σταθερότητα». Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έδωσαν τη θέση τους σε πολύ λιγότερο ελκυστικές: «πόλωση», «αδιέξοδο», «χάος». Η εικόνα της χώρας επίσης άλλαξε ριζικά. Η Τουρκία του 2005 εμφανιζόταν να πορεύεται με αποφασιστικά βήματα προς την Ευρώπη, έχοντας επιτύχει την πολυπόθητη πολιτική και οικονομική σταθερότητα. Σήμερα, παρουσιάζει την εικόνα μιας χώρας κλεισμένης στον εαυτό της, καταδιωκόμενης από εμμονές.

    Πίσω από την πολιτική ένταση και την κοινωνική πόλωση λανθάνει μία μεταπολίτευση που αποδεικνύεται λιγότερο «ομαλή» από όσο προβλεπόταν. Το «βαθύ κράτος» και το γραφειοκρατικό και στρατιωτικό κατεστημένο ανέχθηκαν την ανάδειξη του ΑΚΡ στην κυβέρνηση το 2002, ελπίζοντας ότι με τον έλεγχο που ασκούσαν στον κρατικό μηχανισμό θα έθεταν «φρένο» σε μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που τυχόν έθιγαν τα συμφέροντά τους. Οσο το ΑΚΡ αναγκαζόταν σε «συγκατοίκηση» με τον πρόεδρο Σεζέρ, σκληροπυρηνικό κεμαλιστή, η ολομέτωπη σύγκρουση αναβαλλόταν. Καθώς η πρόθεση του Ερντογάν να εκλέξει κομματικό στέλεχος στην προεδρία γινόταν σαφής, η χώρα βυθίστηκε σε μια κρίση από την οποία κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε και με ποιο τρόπο θα ανακάμψει.

    Μέχρι τα μέσα της περυσινής χρονιάς, οι ξένοι επενδυτές θεωρούσαν την Τουρκία «επενδυτικό παράδεισο», την πιο επιτυχημένη από τις αναπτυσσόμενες αγορές. Την τετραετία 2003 – 2007 πραγματοποιήθηκαν άμεσες επενδύσεις 55 εκατομμυρίων δολαρίων, ποσό ενδεικτικό της εμπιστοσύνης που ενέπνεε η χώρα. Ενδεικτικά, την αμέσως προηγούμενη δεκαετία οι ξένες επενδύσεις άγγιζαν κατά μέσο όρο το ένα εκατομμύριο δολλάρια κατ’ έτος. Σήμερα, οι φόβοι ότι η πολιτική κρίση θα συνεχίσει για μεγάλο διάστημα και η ατυχής συγκυρία στις διεθνείς αγορές προκαλούν νευρικότητα σε όσους έχουν επενδύσει στην Τουρκία, αλλά και σε επίδοξους νέους επενδυτές.

    «Η Τουρκία έχει χάσει μέρος της ελκυστικότητάς της», είπαν στην «Κ» στελέχη τραπεζών επενδύσεων στο Λονδίνο, ενώ επενδυτές έφθασαν μέχρι να ρωτήσουν εάν προβλέπεται εμφύλιος πόλεμος στη χώρα. «Πριν κάναμε λόγο για επενδυτικό παράδεισο, σήμερα μιλάμε για μία χώρα που παίρνει την κατιούσα», τόνισαν επενδυτές. Αν και οι εν λόγω επενδυτές δεν έχουν πρόθεση εξόδου από την τουρκική αγορά, ανησυχούν για ενδεχόμενη πτώση στην αξία των εταιρειών που αποτέλεσαν στόχους εξαγοράς.

    «Το πρόβλημα έγκειται περισσότερο στην προσέλκυση νέων επενδυτών που δεν είναι παρόντες και δεν γνωρίζουν καλά την τουρκική αγορά», τόνισαν στην «Κ» αναλυτές στο Λονδίνο και την Κωνσταντινούπολη. Πολλές ξένες εταιρείες που φλέρταραν με την ιδέα μιας επένδυσης στην Τουρκία έχουν αρχίσει να αναθεωρούν.

    «Καθημερινή», 13-07-08

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/07/2008

  45. Toυρκία: Σχέδιο Ergkenekon

    Οι Πραξικοπηματίες Στρατηγοί Κατηγορούμενοι! Ο πολιτικός εμφύλιος της αστικής τάξης οξύνεται

    Η Τουρκία κλονίζεται από τα διαδοχικά κύματα συλλήψεων μελών μιας πτέρυγας της Τουρκικής Γκλάντιο (Kontregerilla στα τούρκικα) και των πραξικοπηματιών στρατηγών που συνωμότησαν εναντίον της ημι-ισλαμικής κυβέρνησης του ΑΚΡ το 2003 και 2004. Η Kontregerilla είναι υπεύθυνη για αμέτρητες επιχειρήσεις δολοφονιών και αποσταθεροποίησης κατά του εργατικού κινήματος και της αριστεράς στη δεκαετία του 70 και του Κουρδικού κινήματος από τη δεκαετία του 90.

    Σουνγκούρ Σαβράν

    Η απαγγελία κατηγοριών κατά της πτέρυγας της Kontregerilla που αποκαλείται Ergkenekon (σύμφωνα μ’ ένα Κεντρο- Ασιατικό Τουρκικό ηρωικό έπος), που δημοσιοποιήθηκαν τη Δευτέρα στις 14 Ιουλίου, φαίνεται επιφανειακά να αποτελεί νίκη για τις δυνάμεις της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων της Τουρκίας. Η αλήθεια δυστυχώς είναι πολύ πιο πολύπλοκη και λεπτή. Η υπόθεση αυτή έχει βγει στο προσκήνιο όχι από την πίεση του μαζικού κινήματος και της αριστεράς αλλά ως αποτέλεσμα της μακρόχρονης πάλης μεταξύ των δυο πτερύγων των κυρίαρχων τάξεων, αυτό που εμείς στην Εργατική Πάλη, αποκαλούμε τα δυο τελευταία χρόνια «πολιτικό εμφύλιο της μπουρζουαζίας». (Για την εξέλιξη και τη δυναμική αυτού του εμφυλίου πολέμου μπορείτε να συμβουλευτείτε τα ακόλουθα άρθρα: «Χρονικό μιας Προαναφερόμενης Κρίσης» του Οκτώβρη του 2006, «Η Πέμπτη στρατιωτική επέμβαση στην Τουρκική ιστορία» του Απριλίου του 2007 και «Εκλογές στην Τουρκία: Αντεπίθεση κατά της στρατιωτικής επέμβασης αλλά η κρίση συνεχίζεται», του Ιουλίου του 2007).

    Ο εμφύλιος αυτός πόλεμος έχει αναπτυχθεί μέσω ενός κυκεώνα μαχών τελικά σε μια υπόθεση που εκκρεμεί στο συνταγματικό Δικαστήριο για το κλείσιμο του ΑΚΡ, του κυβερνητικού κόμματος που γνώρισε μια σαρωτική νίκη στις εκλογές του 2007 με το 46% της λαϊκής ψήφου, επειδή υποτίθεται προσπάθησε να φέρει την ισλαμική κυριαρχία στην Τουρκία. Ο κύριος ανταγωνιστής του ΑΚΡ, οι ένοπλες δυνάμεις, περιμένουν στο παρασκήνιο μετά την ήττα που γνώρισαν στις εκλογές, αλλά έγγραφα που διέρρευσαν στον τύπο και την ύπαρξη των οποίων ο στρατός δεν μπορούσε να αρνηθεί, αποδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο ότι η παραπάνω στάση ήταν τακτική και ότι σχεδίαζαν να αναθέσουν στο δικαστικό σώμα το καθήκον να βγάλουν εκτός παιχνιδιού το ΑΚΡ. Το ΑΚΡ, που ελέγχει την αστυνομία και ασκεί κάποια επιρροή στους δημόσιους κατήγορους μέσω του υπουργείου Δικαιοσύνης, έχει απαντήσει μέσω αυτής της υπόθεσης εναντίον της Kontregerilla και των πραξικοπηματιών στρατηγών. Συνεπώς, είναι ο «αιματηρός» πόλεμος της μπουρζουαζίας που έχει οδηγήσει στην αποκάλυψη των πιο απεχθών και αποκρουστικών όψεων του υπάρχοντος κρατικού συστήματος.

    Το γεγονός αυτό περιορίζει την έκταση της δικαστικής υπόθεσης. Αν και η δίωξη δεν έχει γίνει ακόμα γνωστή, ως προς τη νομική της ουσία, το συνεχές κύμα ειδήσεων που διαρρέουν στον τύπο δείχνουν ότι η υπόθεση περιορίζεται σε πράξεις σαμποτάζ και δολοφονιών που σχετίζονται με την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης του ΑΚΡ και πολύ βολικά αγνοεί τις κτηνώδεις επιθέσεις κατά του Κουρδικού λαού. Παρόλα αυτά έχει ανοίξει ένα ρήγμα και εξαρτάται από τις δυνάμεις της αριστεράς, σε συμμαχία με το Κουρδικό κίνημα, να καταφέρουν να φθάσει η έρευνα ως το τέλος και όλοι, πρωτίστως οι πολιτικά υπεύθυνοι να βρεθούν ενώπιον της δικαιοσύνης. Δυστυχώς, η αριστερά και το εργατικό κίνημα δεν φαίνονται να είναι προετοιμασμένοι γι’ αυτό το καθήκον.

    Η αριστερά σε σύγχυση

    Η Εργατική Πάλη επιμένει επί χρόνια ότι οι δυο κύριες πολιτικές γραμμές που υιοθέτησε η αριστερά στην Τουρκία, με την κάθε γραμμή να αντιπροσωπεύει ένα πλήθος κομμάτων και ομάδων, είναι καθαρά επιζήμιες για την ταξική πάλη και την πάλη του καταπιεσμένου Κουρδικού λαού. Η μια γραμμή, αυτή που αποκαλούμε αριστερή-φιλελεύθερη αντίληψη, περιμένει τη σωτηρία από την Ευρωπαϊκή Ένωση και επομένως γίνεται ουρά κάθε κυρίαρχου κόμματος που δεσμεύεται ως προς την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. Σήμερα, το πλήθος αυτό εκδηλώνει μια συμπάθεια για το ΑΚΡ και την τολμηρή κίνηση απ’ αυτό το κόμμα να διώξει αυτούς που συνωμότησαν εναντίον του, κάτι που αποτελεί δικαιολογία για την υποστήριξη αυτού του κόμματος, ενός εχθρού της εργατικής τάξης. Η γραμμή αυτή υιοθετείται από το Κουρδικό κίνημα και εκείνα τα Τουρκικά κόμματα που προσπαθούν κα οικοδομήσουν τη μοίρα τους πάνω στην επιτυχία του Κουρδικού κινήματος. Η άλλη γραμμή είναι ακόμα πιο επαίσχυντη: Εναντίον της θρησκευτικής αντίδρασης που αντιπροσωπεύει το ΑΚΠ, υποστηρίζει τον Τουρκικό στρατό, το θεσμό που, μέσω της αμείλικτης στρατιωτικής δικτατορίας στις αρχές της δεκαετίας του 80, έκλεψε από το ζωντανό εργατικό κίνημα της δεκαετίας του 60 και του 70 όλα τα κέρδη του. Αναφορικά με το τελευταίο επεισόδιο, η πτέρυγα αυτή έχει σταθεί παράμερα για να μην την εκμεταλλευτεί το ΑΚΡ ή για κάποιους, έχει απροκάλυπτα υπερασπιστεί δολοφόνους και πραξικοπηματίες! Πρόκειται για μια παρόμοια στάση μ’ αυτή του CHP, του αυτοαποκαλούμενου σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, του οποίου ο ηγέτης έχει πέσει τόσο πολύ ώστε να αναλάβει την ντροπιαστική τιμή του να είναι ο «δικηγόρος του Ergenekon!»

    Η Πρωτοβουλία για το Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα (DIP-G) είναι ένα από τα σπάνια ρεύματα που έχει αγωνιστεί αποφασιστικά για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης όλα αυτά τα χρόνια του πολιτικού εμφυλίου της μπουρζουαζίας. Πρόσφατα, ως αποτέλεσμα κάποιων σημαντικών επεμβάσεων στη συζήτηση για την αριστερά, οι σύντροφοι μας έχουν γίνει οι κύριοι πρωταγωνιστές μιας Μαρξιστικής διεθνιστικής γραμμής, που πολεμά ταυτόχρονα και τις δυο συμβιβαστικές γραμμές. Η DIP-G προασπίζει μια συνολική επίθεση στην Kontregerilla, χωρίς κανένα περιορισμό αλλά προειδοποιεί το εργατικό κίνημα και την αριστερά εναντίον κάθε συμβιβασμού και προς τις δυο πτέρυγες της μπουρζουαζίας.

    Η μόνη λύση από το αδιέξοδο, στο οποίο ο εμφύλιος πόλεμος της μπουρζουαζίας έχει ρίξει τη χώρα, είναι η δημιουργία ενός μαχητικού μετώπου γύρω από συνδικάτα της ταξικής πάλης. Μετά από μια μακροχρόνια υπνηλία, η τουρκική εργατική τάξη έχει τα τελευταία χρόνια αφυπνιστεί και παλεύει. Οι απεργίες έχουν αυξηθεί, ένα μαζικό κίνημα τάχθηκε εναντίον της επίθεσης της κυβέρνησης στο υγειονομικό και συνταξιοδοτικό σύστημα το Μάρτιο, παράλληλο μ’ αυτό από την άλλη πλευρά του Αιγαίου και η Πρωτομαγιά έγινε το θέατρο μιας ισχυρής πάλης μεταξύ εργατών και κυβέρνησης. Το μαχητικό αυτό πνεύμα έχει οδηγήσει σε διαφοροποιήσεις μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, ακόμα και μέσα στην ίδια τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Η DIP-G πραγματοποιεί συγκεκριμένα μια καμπάνια για μαχητική ενότητα, από κάτω και από πάνω, μεταξύ των συνδικάτων ταξικής πάλης, ανεξάρτητα από το ποια συνομοσπονδία αντιπροσωπεύουν. Μόνο αυτή η πρόταση μπορεί να αποτελέσει λύση στη σύγχυση της αριστεράς και να τη φέρει σε κοινή πάλη εναντίον και των δυο πτερύγων της μπουρζουαζίας. Και μόνο πάνω σ’ αυτή τη βάση μπορεί να οικοδομηθεί μια μαχητική συμμαχία μεταξύ των δυο κινητήριων δυνάμεων, της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων Κούρδων. Ένα τρίτο μέτωπο, που δεν θα ρίξει νερό στο κρασί του για να γίνει στήριγμα του ΑΚΡ, όπως ήταν το εκλογικό μέτωπο στις τελευταίες εκλογές, είναι η μόνη λύση στο αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η Τουρκία.

    Σχόλιο από ok | 29/07/2008

  46. All citizens except non-Muslims

    Saturday, August 2, 2008

    While the substance of the nation is Islam, it is forbidden right from the start to speak up about it. And that is certainly the origin of our chronic schizophrenia vis-a-vis secularism

    Cengiz AKTAR

    We often see politicians, while visiting regions populated with different ethnicities, use rhetoric based on “brotherhood” or “bosom friends.” Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan’s speech in the southeastern city of Batman on June 22 was a good example of this. He said, “I see every ethnicity in this country as the richness of this country. Turk, Kurd, Laz, Circassian, Abhaz, Bosnian and Arab are like fingers in a hand. We fought in the Malazgirt war side by side. We fought together the Liberation War, in Kosovo Polje, Mohacs, Sarıkamış, Yemen, Çanakkale. We are united. And our people of different ethnicities are dear to us. All our brothers united around the supra-identity of citizens of the Republic of Turkey are the constitutive elements of this country. People trying to separate us are those who are unaware of our thousands years of history. We will not allow misuse of this.”

    The umma approach:

    Though his remarks included so many chronological mistakes, it is important to straightforwardly spell out sub-identities and the supra-identity, especially in such a period of political tension. The Islamic community (umma) approach in Islam provides a solid guarantee the Justice and Development Party, or AKP, politicians a more broad approach in the description of nationality. An AKP politician can comfortably enumerate ancient as well as recent ethnic elements of Anatolia as he describes nationality, except non-Muslims! In fact have you ever heard of “Armenian, Greek, Jewish, Assyrian and Nestorian” following the “Turk, Kurd, Arab and Circassian” order? There is no such description, never, ever.

    Because, supra-identity or not, the Turkish nation is shaped by the religion of Islam. In the early 20th century, the most solid common denominator of the future Turkish nation as imagined first by Young Turks and then the republicans was the Islamic religion. The other founding features of a nation — language, race, culture and economy — were not perceptible as much as the religion in the late 19th century Ottoman Empire and early 20th century Turkey. But while the substance of the nation is Islam, it is forbidden right from the start to presently speak it up. And that is certainly the origin of our chronic schizophrenia vis-a-vis secularism.

    As the central feature of the nation-building process, the Islamic religion excludes the followers of other beliefs and thus considers them anti-nationals. In this sense, the Armenian, the Greek and the Jew are the innate “others” of the nation, its natural adversaries. Since the creation of the Turkish nation, non-Muslims had no place in citizenship, but non-Turkish Muslims have theirs as long as they turn Turkish and overlook their identities of origin.

    The religious root of the nation does not disturb the secular individual, quite the contrary. In this context, the Christian missionary is a common enemy. He/she is dangerous for the Muslim’s religion and the secular’s nation. The conversion of a Muslim fatally hurts the nation as much as the Muslim congregation. Although there is no problem in the country with Muslim missionary activity that converts others into Islam and hence “Turkifies” them, the Christian missionary presents a clear lethal threat.

    Secularists vs missionaries:

    But the secularists are the most adamant regarding the exclusion of non-Muslims on the basis of religious difference. In the military school, missionary activities are assumed to be subversion. When honorary chairperson of the Democratic Left Party, or DSP, and monument of laicism Rahşan Ecevit, referring to missionary activities, says, “We are losing our religion,” she means, “We are losing our nation.” The tendency to encircle churches and synagogues with mosques peaked after the establishment of the Republic, not during the Ottoman Empire where everyone was free to exercise his or her religion. This is why the graphic representation of Istanbul, a city that has as much Christian history as Muslim past, never includes a cross, but only minarets, domes and crescents.

    Let’s take the assassination of Father Santoro or the Zirve publishing house massacre in the city of Malatya. Didn’t one of the perpetrators involved in the Malatya case answer, “They are Christians, we are Turks,” to the attorney’s question of what he meant by “they” while he was talking about protestant missionaries? All these people, including the murder suspect of the slain Armenian-Turkish journalist Hrant Dink, disclose an arrogant tranquility after the completion of a noble religious/national duty. Ali Koç, one of the attorneys involved in the Malatya case, says, “The office of the prosecutor is trying to legitimize the case more than they are trying to unveil it.” That is to say, to eliminate a missionary is almost an obligation for a Muslim in order to save the religion and the nation.

    © 2005 Dogan Daily News Inc. http://www.turkishdailynews.com.tr

    http://www.turkishdailynews.com.tr/article.php?enewsid=111446

    ——————————————————————————————

    From Dr. Peter Hammond’s book:
    Slavery, Terrorism and Islam: The Historical Roots and Contemporary Threat

    Islam is not a religion, nor is it a cult. In it’s fullest form, it is a complete, total, 100% system of life.

    Islam has religious, legal, political, economic, social, and military components. The religious component is a beard for all of the other components.

    Islamization begins when there are sufficient Muslims in a country to agitate for their religious privileges.

    When politically correct, tolerant, and culturally diverse societies agree to Muslim demands for their religious privileges, some of the other components tend to creep in as well. Here’s how it works.

    As long as the Muslim population remains around or under 2% in any given country, they will be for the most part be regarded as a peace-loving minority, and not as a threat to other citizens. This is the case in:

    United States — Muslim 0.6%
    Australia — Muslim 1.5%
    Canada — Muslim 1.9%
    China — Muslim 1.8%
    Italy — Muslim 1.5%
    Norway — Muslim 1.8%

    At 2% to 5%, they begin to proselytize from other ethnic minorities and disaffected groups, often with major recruiting from the jails and among street gangs. This is happening in:

    Denmark — Muslim 2%
    Germany — Muslim 3.7%
    United Kingdom — Muslim 2.7%
    Spain — Muslim 4%
    Thailand — Muslim 4.6%

    From 5% on, they exercise an inordinate influence in proportion to their percentage of the population. For example, they will push for the introduction of halal (clean by Islamic standards) food, thereby securing food preparation jobs for Muslims. They will increase pressure on supermarket chains to feature halal on their shelves — along with threats for failure to comply. This is occurring in:

    France — Muslim 8%
    Philippines — Muslim 5%
    Sweden — Muslim 5%
    Switzerland — Muslim 4.3%
    The Netherlands — Muslim 5.5%
    Trinidad & Tobago — Muslim 5.8%

    At this point, they will work to get the ruling government to allow them to rule themselves (within their ghettos) under Sharia, the Islamic Law. The ultimate goal of Islamists is to establish Sharia law over the entire world.

    When Muslims approach 10% of the population, they tend to increase lawlessness as a means of complaint about their conditions. In Paris , we are already seeing car-burnings. Any non-Muslim action offends Islam, and results in uprisings and threats, such as in Amsterdam , with opposition to Mohammed cartoons and films about Islam. Such tensions are seen daily, particularly in Muslim sections, in:

    Guyana — Muslim 10%
    India — Muslim 13.4%
    Israel — Muslim 16%
    Kenya — Muslim 10%
    Russia — Muslim 15%

    After reaching 20%, nations can expect hair-trigger rioting, jihad militia formations, sporadic killings, and the burnings of Christian churches and Jewish synagogues, such as in:

    Ethiopia — Muslim 32.8%

    At 40%, nations experience widespread massacres, chronic terror attacks, and ongoing militia warfare, such as in:

    Bosnia — Muslim 40%
    Chad — Muslim 53.1%
    Lebanon — Muslim 59.7%

    From 60%, nations experience unfettered persecution of non-believers of all other religions (including non-conforming Muslims), sporadic ethnic cleansing (genocide), use of Sharia Law as a weapon, and Jizya, the tax placed on infidels, such as in:

    Albania — Muslim 70%
    Malaysia — Muslim 60.4%
    Qatar — Muslim 77.5%
    Sudan — Muslim 70%

    After 80%, expect daily intimidation and violent jihad, some State-run ethnic cleansing, and even some genocide, as these nations drive out the infidels, and move toward 100% Muslim, such as has been experienced and in some ways is on-going in:

    Bangladesh — Muslim 83%
    Egypt — Muslim 90%
    Gaza — Muslim 98.7%
    Indonesia — Muslim 86.1%
    Iran — Muslim 98%
    Iraq — Muslim 97%
    Jordan — Muslim 92%
    Morocco — Muslim 98.7%
    Pakistan — Muslim 97%
    Palestine — Muslim 99%
    Syria — Muslim 90%
    Tajikistan — Muslim 90%
    Turkey — Muslim 99.8%
    United Arab Emirates — Muslim 96%

    100% will usher in the peace of ‘Dar-es-Salaam’ — the Islamic House of Peace. Here there’s supposed to be peace, because everybody is a Muslim, the Madrasses are the only schools, and the Koran is the only word, such as in:

    Afghanistan — Muslim 100%
    Saudi Arabia — Muslim 100%
    Somalia — Muslim 100%
    Yemen — Muslim 100%

    Unfortunately, peace is never achieved, as in these 100% states the most radical Muslims intimidate and spew hatred, and satisfy their blood lust by killing less radical Muslims, for a variety of reasons.

    ‘Before I was nine I had learned the basic canon of Arab life. It was me against my brother; me and my brother against our father; my family against my cousins and the clan; the clan against the tribe; the tribe against the world, and all of us against the infidel. — Leon Uris, ‘The Haj’

    It is important to understand that in some countries, with well under 100% Muslim populations, such as France, the minority Muslim populations live in ghettos, within which they are 100% Muslim, and within which they live by Sharia Law. The national police do not even enter these ghettos. There are no national courts nor schools nor non-Muslim religious facilities. In such situations, Muslims do not integrate into the community at large. The children attend madrasses. They learn only the Koran. To even associate with an infidel is a crime punishable with death. Therefore, in some areas of certain nations, Muslim Imams and extremists exercise more power than the national average would indicate.

    Today’s 1.5 billion Muslims make up 22% of the world’s population. But their birth rates dwarf the birth rates of Christians, Hindus, Buddists, and Jews, and all other believers. Muslims will exceed 50% of the world’s population by the end of this century.

    http://frontpagemagazine.com/Articles/Read.aspx?GUID=4DE15EF9-A76C-4DD4-81E2-75683AEED74D

    http://www.may19.net

    Σχόλιο από Αραμαίος | 11/08/2008

  47. Σχετικά στο τρεχον τευχος του ΕΝΕΚΕΝ: Οι λαοί της Τουρκίας στο δρόμο της ειρήνης του DOGAN ÖZGÜDEN..

    Σχόλιο από Χοτλάκ | 29/08/2008

  48. γειά χαρά!
    θα μαζέψουμε παροιμίες στο διάλογο του Συριζα.
    θέλουμε και Ποντιακές.
    να λελέβω την πίστη σ’ και το θάμα σ’
    φιλιά και την αγάπη μας!
    ζήτω τα αγαπημένα Ποντιακια τα πλακαντζίδικα με την χρυσή καρδιά!συνχαρητήρια γιά τον υπέροχο ιστοχώρο….

    Σχόλιο από ஜ♥Αθανάcιοc♪κηπουρόc Ѽ | 31/08/2008

  49. Τουρκία: στρατιωτικός ηγήτωρ προειδοποιεί τους Ισλαμιστές

    Συντάχθηκε απο τον/την ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

    Παρασκευή, 29 Αύγουστος 2008

    Μιλώντας κατά την τελετή ανάληψης των καθηκόντων του για το ρόλο του στρατού, ο νέος Αρχηγός του Χερσαίων Δυνάμεων της Τουρκίας προειδοποίησε ότι «η προστασία των βασικών χαρακτηριστικών της δημοκρατίας δεν μπορεί να θεωρηθεί επέμβαση στην εσωτερική πολιτική», ενώ επέκρινε όσους, ανακριβώς κατά την άποψή του, συνδέουν τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις με την υπόθεση Εργκενεκον και κατήγγειλε «φανταστικά σενάρια αποσκοπούντα στο να πλήξουν τη φήμη» τους», τονίζοντας ότι «όλες οι επιθέσεις κατά της ικανότητάς μας να εκτελέσουμε το καθήκον μας θα αποτύχουν μπροστά στην αποφασιστικότητά μας». Οι τοποθετήσεις αυτές ενός εκ των ισχυρότερων παραγόντων της στρατιωτικής ηγεσίας της γείτονος, πραγματοποιηθείσες μάλιστα παρουσία του πρωθυπουργού Ερντογάν και του προέδρου της δημοκρατίας Γκιουλ, ερμηνεύονται ως σαφής προειδοποίηση προς την ισλαμογενή κυβέρνηση ότι – παρά την απαλλακτική, τρόπον τινά, για το κυβερνητικό κόμμα πρόσφατη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου – παραμένει υπό επιτήρηση.

    Με την ίδια ευκαιρία, ο στρατηγός Ισίλ Κοσανέρ επισήμανε τους κινδύνους για το έθνος-κράτος από την παγκοσμιοποίηση και ειδικότερα από ένα «προπαγανδιστικό ιστό κατασκευασμένο από παγκόσμιες δυνάμεις και συνιστάμενο από μεταμοντέρνους κοινωνικούς θεσμούς, κάποιες ακαδημαϊκές και κεφαλαιοκρατικές ομάδες και εσωτερικά ΜΜΕ», υπογραμμίζοντας, μεταξύ άλλων, τις απειλές κατά της εθνικής ενότητας και ασφάλειας που συνιστούν τα αποσχιστικά κινήματα και η προσχηματική εκμετάλλευση της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 03/09/2008

  50. »προπαγανδιστικό ιστό κατασκευασμένο από παγκόσμιες δυνάμεις και συνιστάμενο από μεταμοντέρνους κοινωνικούς θεσμούς, κάποιες ακαδημαϊκές και κεφαλαιοκρατικές ομάδες και εσωτερικά ΜΜΕ», υπογραμμίζοντας, μεταξύ άλλων, τις απειλές κατά της εθνικής ενότητας και ασφάλειας που συνιστούν τα αποσχιστικά κινήματα και η προσχηματική εκμετάλλευση της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων»

    Ισως θα προσεξαν κι αλλοι ΤΟ ΠΑΝΟΜΟΙΟΤΥΠΟ της επιχειρηματολογιας των Απανταχου εθνικιστών
    (Οι οποιοι κατα ταλλα υποτιθεται οτι θεωρουν το εθνος τους κατι το Ιδιατερο , μοναδικό και ανεπαναληπτο..)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/09/2008

  51. Κατοχή στο Βόρειο Αιγαίο

    Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

    Κύρα Αδάμ Παρατηρητήριο

    Η Τουρκία κατ’ εξακολούθηση και σκοπίμως παραβιάζει το Μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ, περιφρονώντας κάθε ελληνική αντίδραση και εκμεταλλεύεται πλήρως τα κενά του με αποτέλεσμα το Μνημόνιο κατά την περίοδο της ισχύος του να περιορίζει μόνον την ελληνική πλευρά. Συγκεκριμένα:

    * Από το 2002 μέχρι και σήμερα, η Αγκυρα συστηματικώς δεσμεύει με τρίμηνες ασκήσεις της (αεροναυτική άσκηση TASMO με πυρά) τέσσερις φορές τον χρόνο -δηλαδή ολόκληρο το έτος- την περιοχή μεταξύ Χαλκιδικής – Θάσου – Σαμοθράκης – Λήμνου, που περιλαμβάνει διεθνή εναέριο χώρο αλλά και εθνικό εναέριο χώρο, τον οποίο παραβιάζει καθημερινώς (σ.σ. η παρούσα άσκηση στην περιοχή λήγει στις 21 Σεπτεμβρίου, ενώ έχει ήδη εξαγγελθεί… η επόμενη μέχρι και τις 21 Δεκεμβρίου 2008).

    Οι τουρκικές αρχές γράφουν συστηματικώς στα παλιά τους τα παπούτσια τις σχετικές απορριπτικές ΝΟΤΑΜ που εκδίδει η ΥΠΑ, με την προκλητική επισήμανση ότι η σχετική τουρκική ΝΟΤΑΜ βρίσκεται πάντα σε ισχύ.

    Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η συγκεκριμένη περιοχή στο Βόρειο Αιγαίο βρίσκεται κατ’ ουσία 12 μήνες τον χρόνο «υπό τουρκική κατοχή» (με πλήρη παράλυση οποιασδήποτε αεροπορικής σύνδεσης π.χ. της Λήμνου με την υπόλοιπη Ελλάδα μέσω της δεσμευμένης περιοχής) και τελεί υπό καθεστώς σχεδόν τουρκικής χρησικτησίας…

    Οπως είναι γνωστό, το Μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ, με την επέκτασή του κατά ακόμα ένα μήνα, με συμφωνία Μπακογιάννη-Γκιουλ προβλέπει ότι ο σχεδιασμός και η διεξαγωγή εθνικών στρατιωτικών ασκήσεων στην ανοιχτή θάλασσα και στον διεθνή εναέριο χώρο, που απαιτούν την έκδοση ΝΟΤΑΜ… θα αποφεύγουν α) την απομόνωση ορισμένων περιοχών, β) τη δέσμευση περιοχών ασκήσεων για μεγάλες χρονικές περιόδους, γ) τη διεξαγωγή τους στη διάρκεια αιχμής της τουριστικής περιόδου και των εθνικών και θρησκευτικών εορτών.

    Είναι απολύτως σαφές ότι η Αγκυρα παραβιάζει σταθερά και με συνέπεια το Μνημόνιο -αλλά και τους διεθνείς κανόνες του ICAO- με πολυετή ανοχή των ελληνικών κυβερνήσεων.

    * Επιπροσθέτως η Αγκυρα εκμεταλλεύεται πλήρως και όλα τα άλλα «παράθυρα» που αφήνει το Μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ, σε σημείο ώστε να πείθει και τον πλέον καλόπιστο ότι τα υποτιθέμενα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης είναι και κατ’ ουσίαν μέτρα εκμετάλλευσης των ελληνικών δεσμεύσεων από τουρκικής πλευράς (π.χ. βλέπε και πρόβλημα λαθρομεταναστών από τα τουρκικά παράλια).

    Ετσι, η Αγκυρα εκμεταλλεύεται πλήρως τον περιορισμό του Μνημονίου για ασκήσεις «που απαιτούν έκδοση ΝΟΤΑΜ» και πραγματοποιεί ακόμα και το καλοκαίρι «ασκήσεις εκπαίδευσης» μέσα σε ολόκληρο το FIR Αθηνών, που δεν απαιτούν έκδοση ΝΟΤΑΜ, αυξάνοντας κατακόρυφα τις παραβάσεις και παραβιάσεις με αποτέλεσμα πληθώρα αναχαιτίσεων και αερομαχιών στην αιχμή της τουριστικής περιόδου.

    Επιπλέον, εκμεταλλεύεται πλήρως την ασαφή αλλά περιοριστική αναφορά του Μνημονίου «στο Αιγαίο», κάνοντας συστηματικώς ασκήσεις σε περιοχές που η Αγκυρα θεωρεί ότι «δεν είναι Αιγαίο, αλλά Μεσόγειος». Για παράδειγμα πραγματοποιεί και το καλοκαίρι ασκήσεις στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Ηρακλείου (Νταλαμα – Ρόδος – Ηράκλειο και ανατολικά) ισχυριζόμενη ότι η περιοχή αυτή δεν συμπεριλαμβάνεται στο Αιγαίο, αλλά είναι περιοχή της Μεσογείου.

    Είναι μάλλον προφανές, λοιπόν, ότι η Αγκυρα εκμεταλλεύεται πλήρως το Μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ κατά τρόπο ώστε αυτό να περιορίζει αποκλειστικώς και μόνον την Ελλάδα και όχι την Τουρκία. *

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 20/09/2008

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=59472440

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 21/09/2008

  52. http://www.turkishdailynews.com.tr/article.php?enewsid=115634

    Byzantine flag causes outrage in Kayseri
    Thursday, September 18, 2008

    AHMET OĞUZ
    KAYSERİ – Doğan News Agency

    A Byzantine flag hung on the walls of Kayseri Castle during the filming of a documentary has caused outrage, with a group of 50 protesting the flying of a crusaders’ flag.

    The police were called in during the filming of documentary “Anatolia” in Kayseri, known as Caesarea in the Roman and Byzantine times, after the group chanted slogans like “We are Muslim. What is a crusader flag doing here?”

    The producer and director of the documentary, Tanyolaç Türkben, said the group was just passersby who saw the flag and started to shout at the filming crew, noting they had obtained permission from the governor’s office.

    The flag was, however, removed in order to relieve the tension.

    Türkben, who is from Kayseri, said he was surprised by the reaction. “What I do, I do for Kayseri. I wanted to show seven or eight civilizations dating back 6,000 years in the region. I’ve been doing this job for 15 years and this is the first time I’ve seen such a thing,” he said.

    He said the reason they had hung a Byzantine flag was to provide more information on the castle, which was built by the Byzantines.

    He said if he faced such reactions in other cities, he would quit doing the documentary.

    “I am also a Muslim. After people see this documentary, they will realize it is constructive,” he said.

    The local police said no one was detained because the film crew did not lodge a complaint.

    © 2005 Dogan Daily News Inc. http://www.turkishdailynews.com.tr

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/09/2008

  53. Τουρκικό δικαστήριο απαγόρευσε την πρόσβαση
    στην ιστοσελίδα του Ρίτσαρντ Ντόκινς

    Μετά από προσφυγή συγγραφέα, τουρκικό δικαστήριο αποφάσισε να απαγορεύσει την πρόσβαση στην ιστοσελίδα του γνωστού Βρετανού βιολόγου Ρίτσαρντ Ντόκινς που υποστηρίζει ότι το έργο του βιολόγου είναι βλάσφημο.
    Τη μήνυση είχε καταθέσει ο Αντνάν Οκτάρ, συγγραφέας πολλών βιβλίων με το ψευδώνυμο Χαρούν Γιαχιά, ο οποίος υποστηρίζει το ρεύμα του δημιουργισμού, σύμφωνα με το οποίο ο Θεός έχει δημιουργήσει τον κόσμο, όπως περιγράφεται στα ιερά κείμενα.

    Ο καθηγητής Ρίτσαρντ Ντόκινς, συγγραφέας των βιβλίων Το εγωιστικό γονίδιο και Η περί Θεού αυταπάτη, είναι σφοδρός πολέμιος του δημιουργισμού και του ρεύματος του ευφυούς σχεδιασμού.

    Ο Οκτάρ υποστήριξε ότι ο Ντόκινς έκανε σε ιστοσελίδες και blog δυσφημιστικά προσβλητικά σχόλια εναντίον του. Όπως εξηγεί στον Guardian εκπρόσωπος του Οκτάρ «υπάρχουν όρια που έχουν ξεπεραστεί». Προσθέτουν ακόμη ότι ζήτησαν να αφαιρεθεί από την ιστοσελίδα του Ντόκινς το «προσβλητικό», όπως το χαρακτηρίζουν, περιεχόμενο, χωρίς ανταπόκριση.

    Αφορμή της διαμάχης υπήρξε ένας «Ατλαντας της Δημιουργίας» που συνέγραψε ο Οκτάρ και όπου παρουσιάζει αποδείξεις που απορρίπτουν την θεωρία της εξέλιξης. Το βιβλίο έλαβε και ο Ντόκινς, ο οποίος το χαρακτήρισε «παράλογο» και «εντυπωσιακά ανόητο».

    Την απόφαση της απαγόρευσης πρόσβασης έλαβε ειρηνοδικείο της Κωνσταντινούπολης.

    Μετά από μήνυση του Οκτάρ είχε απαγορευτεί το 2007 η πρόσβαση στην ιστοσελίδα φιλοξενίας blog wordpress.com με αφορμή την ύπαρξη δυσφημιστικού περιεχομένου εναντίον του. Τον περασμένο Απρίλιο δικαστήριο, και πάλι κατόπιν αιτήσεως του Οκτάρ, απαγόρευσε η πρόσβαση στην υπηρεσία Google Groups.

    Παράλληλα, ο Οκτάρ απέτυχε να απαγορεύσει την κυκλοφορία του βιβλίου του Ντόκινς «Η περί Θεού αυταπάτη» για το, όπως υποστήριξε, προσβλητικό για την θρησκεία περιεχόμενό του.

    πηγή : in.gr

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/09/2008

  54. Η θυσία του ήρωα Σάββα Ροτσίδη

    Της Κλαίρης Αγγελίδου

    Ο πρώτος νεκρός του Αγώνα, 1η Απριλίου 1955, ο Μόδεστος Παντελή από το Λιοπέτρι, ο τελευταίος νεκρός, ο Σάββας Ροτσίδης από το Μάμμαρι στις 24 Νοεμβρίου 1958 λίγους μήνες πριν από την υπογραφή των Συμφωνιών της Ζυρίχης 19 Φεβρουαρίου 1959. Η θυσία του πέντε μέρες μετά το ολοκαύτωμα του Κυριάκου Μάτση στο Δίκωμο στις 19 Νοεμβρίου 1958. Οι δύο οροσειρές μας, ο Πενταδάκτυλος και ο Όλυμπος, θρήνησαν δυο παλληκάρια που δεν πρόφτασαν να δουν τη Λευτεριά, όπως την ονειρεύτηκαν. Ο Πενταδάκτυλος θρηνεί ακόμα για τη σκλαβιά του στον ανόσιο κατακτητή. Ο Σάββας Ροτσίδης από το Μάμμαρι, γενναίος και ριψοκίνδυνος, φλογερός αγωνιστής της ΕΟΚΑ, όταν τέλειωσε τη Σχολή Σαμουήλ εργαζόταν σαν αποθηκάριος στο μεταλλείο Μιτσερού, που ήταν η πηγή εφοδιασμού της ΕΟΚΑ με δυναμίτιδα και ο ίδιος έλαβε μέρος σε επίθεση εναντίον της αγγλικής φρουράς τον Νοέμβριο του 1955 για απόσπαση δυναμίτιδος. Συνελήφθη για κατοχή δύο περιστρόφων το 1956 και βασανίστηκε βάναυσα στο ανακριτήριο των Πλατρών. Ξεγέλασε τους ανακριτές του ότι θα τους οδηγούσε σε κρησφύγετο συνεργατών του. Τολμηρός όπως ήταν κατόρθωσε να διαφύγει και να ενωθεί με τις αντάρτικες ομάδες Πιτσιλιάς. Έλαβε μέρος στις ενέδρες της Χρυσόβρυσης και του Πεύκου. Λίγο πριν το θάνατο του, σχεδίασε την κατασκευή νέου είδους χειροβομβίδας. Η μοίρα όμως, σκληρή, του επεφύλαξε στην περιοχή Σκουρή, μεταξύ Αγρού-Ποταμίτισσας-Αγριδιών το τέλος, σε μια ενέδρα των Άγγλων στην πηγή, όπου πήγαινε με τον συναγωνιστή του Ρογήρο Σιηπιλλή να πάρει νερό. Ο Σάββας έπεσε νεκρός, διάτρητος από σφαίρες του εχθρού. Ο υπέροχος, λεβεντόγερος πατέρας του στάθηκε στο δίχωρο του σπιτιού τους με τη μάνα του και δεχόταν τα συγχαρητήρια του κόσμου. Πρόσφεραν λουκούμια σαν να ‘ταν γάμος. »Ο γιος μου», είπε ο πατέρας, »έφυγε γαμπρός από το σπίτι μου και γαμπρός θα γυρίσει». Έτσι αντιμετώπιζαν το θάνατο οι Έλληνες της Κύπρου, όπως οι Σπαρτιάτες, όταν λούζονταν και κτενίζονταν για να παν στη μάχη. Δεν έκλαιγαν, δεν μοιρολογούσαν. Ο λεβεντονιός τους έπεσε για την πατρίδα, τη μεγάλη μάνα. Ας είναι ευλογημένος. Ευχές που συγκλονίζουν, όταν σκέφτεται κάποιος τη σημερινή μας κατάντια. Την έλλειψη ιδανικών, την υπόκλιση στις ανερμάτιστες αξιώσεις της Τουρκίας, για την ίδρυση δύο ισότιμων κρατών από παρθενογένεση και με τις εγγυήσεις της Τουρκίας, της Τουρκίας που πρόσφατα έγινε, οποία ειρωνία, και μέλος του Σ.Α. των Ηνωμένων Εθνών, για να προστατέψει τα ανθρώπινα δικαιώματα των λαών. Αυτή που καταπατεί εδώ και 34 χρόνια τα ανθρώπινα δικαιώματά μας, που έχει 50.000 στρατό σε ευρωπαϊκό έδαφος και πέραν των 250.000 εποίκων στο κατεχόμενο με βία έδαφος της Κύπρου. Εμείς τι κάνουμε; Ξεχνούμε τον αγώνα και τη θυσία των ηρώων μας. Αδιαφορούμε και αλλάζουμε τα βιβλία της ιστορίας μας για να δώσουμε άλλοθι στους κατακτητές μας, απεμπολούμε την εθνική μας ταυτότητα και την πολιτιστική μας κληρονομιά. Ο Σάββας Ροτσίδης και οι άλλοι ήρωες μας κοιτάζουν με δέος και οδύνη τα τεκταινόμενα. Ας τους υποσχεθούμε ότι θα είμαστε πιστοί στα διδάγματά τους που τα πλήρωσαν με τον ηρωικό θάνατό τους. Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 28/11/2008

  55. Οι αμυντικές δαπάνες της Τουρκίας

    Σύστημα πολλαπλών εκτοξευτών, τουρκικής κατασκευής

    Του Κώστα Πικραμένου, http://endoturkika.blogspot.com

    H Τουρκία βρίσκεται στη 4η θέση μεταξύ των χωρών της Μέσης Ανατολής και στη 5η θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών όσον αφορά το μέγεθος των αμυντικών δαπανών της ($9.9 δις). Η χώρα που ξοδεύει το μέγιστο ποσό για αμυντικούς σκοπούς, στη Μέση Ανατολή, είναι το Ιράν. Η Σαουδική Αραβία ακολουθεί το Ιράν, ενώ το Ισραήλ βρίσκεται στη τρίτη θέση με $27.2 δις, αμυντικό προϋπολογισμό.

    Έρευνα και Ανάπτυξη
    Η Τουρκία, που έχει (σε αριθμούς) τις μεγαλύτερες Ένοπλες Δυνάμεις του ΝΑΤΟ, μετά τις ΗΠΑ, κατευθύνει τις αμυντικές της δαπάνες στην Έρευνα και Ανάπτυξη (R&D).Με εξαίρεση την Τουρκία, το Ισραήλ και το Ιράν, οι περισσότερες χώρες της…Μέσης Ανατολής προτιμούν την άμεση αγορά-προμήθεια αμυντικού υλικού (α λα ελληνικά). Εντούτοις, η Τουρκία επικεντρώνεται ιδιαίτερα στην ανάπτυξη εγχώριας καινοτόμας τεχνολογίας-τεχνογνωσίας και ξοδεύει $3.5 δις ετησίως. Δηλαδή σχεδόν το 35% των αμυντικών της δαπανών απορροφάται από την εγχώρια δημόσια και ιδιωτική αμυντική βιομηχανία (βαλλιστικοί πύραυλοι, τεθωρακισμένα, φρεγάτες κλπ). Υπολογίζεται δε ότι το 2010 η Τουρκική Αμυντική Βιομηχανία θα έχει τους ταχύτερους ρυθμούς ανάπτυξης τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Μέση Ανατολή.
    Όπως δήλωσε πρόσφατα ο κ. Μurat Bayar, προϊστάμενος της SSM: «Τα τελευταία χρόνια, η Τουρκία έπρεπε να κρατήσει τις αμυντικές δαπάνες της (αγορές όπλων και επενδύσεις στη βιομηχανία άμυνας) σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο λόγω των αλλαγών στο διεθνές περιβάλλον ασφαλείας. Οι επενδύσεις σήμερα κατευθύνονται σε παραγωγές που θα ενισχύσουν τις εξαγωγές πολεμικού υλικού και θα παρέχουν προστιθέμενη αξία στο εθνικό ΑΕΠ. Είναι πολύ σημαντικό για την τουρκική αμυντική βιομηχανία να γίνει αυτάρκης και ικανή να εκπληρώσει τις ανάγκες της χώρας σε μακροπρόθεσμο πλαίσιο και οι Ένοπλες Δυνάμεις να απολαμβάνουν υγιή οικονομική υποδομή που θα εξασφαλίζει την εθνική ανεξαρτησία. Η συνεργασία του αμυντικού τομέα με άλλους βιομηχανικούς τομείς, η προστιθέμενη αξία από τη διεθνή συνεργασία, την έρευνα και την ανάπτυξη, τα αντισταθμιστικά ανταλλάγματα και οι ευκαιρίες στην τεχνολογική συνεργασία, θα αποτελέσουν σημαντικά εργαλεία για παραγωγή καινοτόμων προϊόντων και για ειρηνική χρήση προς όφελος όλης της κοινωνίας».

    Πολιτικο-στρατιωτική κόντρα για αγορές όπλων
    Οι αγορές όπλων και εν γένει ο προϋπολογισμός αμυντικών δαπανών δεν υπόκειται σε καμία κοινοβουλευτική διερεύνηση. Μερικές φορές πραγματοποιούνται αγορές που δεν είναι απαραίτητες, επείγουσες ή ζωτικής σημασίας για τις ΤΕΔ. Αυτό το ανεξήγητο και αδιαφανές σύστημα απόκτησης όπλων έχει οδηγήσει επίσης σε ένα υπόγειο αγώνα επιρροής μεταξύ των ΤΕΔ και της «πολιτικής» SSM (Γραμματεία Εξοπλιστικών Προγραμμάτων). Αν και ο πολιτικός έλεγχος (μέσω SSM) παραμένει επιδερμικός, η πολιτική ηγεσία τα τελευταία χρόνια έχει δώσει έμφαση στην προώθηση της εγχώριας βιομηχανίας άμυνας. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Τουρκία ξοδέψει περισσότερα χρήματα και χρόνο προκειμένου να ενισχύσει την τοπική αμυντική βιομηχανία. Για παράδειγμα αμυντικοί εμπειρογνώμονες τονίζουν ότι η Τουρκία θα ξοδέψει πολύ περισσότερο χρόνο και χρήμα για την παραγωγή τεθωρακισμένων οχημάτων (με τεχνολογία από τη Νότια Κορέα). Η Τουρκία θα ξοδέψει περίπου $1 δις. για την ανάπτυξη τεσσάρων πρωτοτύπων τεθωρακισμένων στα οποία η Νότια Κορέα θα πωλήσει την τεχνολογία. Η Άγκυρα θα μπορούσε να έχει αγοράσει έτοιμα τα τεθωρακισμένα με μικρότερο κόστος και αντ’ αυτού να επικεντρωθεί σε άλλα πεδία έρευνας για τα οποία διαθέτει ήδη την υποδομή ανάπτυξης τοπικής τεχνολογίας. Η εσωτερική αμυντική παραγωγή έχει αυξηθεί σε περίπου 40 % από 25% το 2003. Σαφής απάντηση δεν υπάρχει αν αυτή η εσωτερική παραγωγή (40 %) περιλαμβάνει τα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας ή όχι.
    Εκτός από τις προσπάθειες να χτιστεί μια αξιόπιστη τοπική υποδομή βιομηχανίας άμυνας, ο πολιτικός έλεγχος της διαδικασίας προμήθειας όπλων, που υπόκειται από καιρό στη στρατιωτική επιρροή, έχει αυξηθεί αρκετά τα τελευταία έτη, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής εναρμόνισης. Σύμφωνα με έναν δυτικό προμηθευτή όπλων, είναι θετικό ότι και η SSM και οι στρατιωτικοί έχουν αρχίσει να ανέχονται και να ακούν ο ένας τον άλλον σχετικά με τις αγορές όπλων. Αναμένεται ότι ο Başbuğ μπορεί να συμβάλει περισσότερο στην επιλογή όπλων χωρίς σύγκρουση με τους πολιτικούς.

    TEΔ και ΕΕ
    Στην Τουρκία έχει αναπτυχθεί ένας δημόσιος προβληματισμός σχετικά με τις επιπτώσεις της πλήρους ένταξης στην Ε.Ε επί των ΤΕΔ και ειδικότερα τη συμμετοχή αυτών στην υπό σχεδιασμό δημιουργία Ευρωπαϊκού Στρατού. Στρατηγοί και αμυντικοί αναλυτές διερωτώνται αν πραγματικά η πλήρης ένταξη (και συγκεκριμένα η συμμετοχή των ΤΕΔ στη ΚΕΠΠΑ) θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα της Ε.Ε ή της Τουρκίας.
    Στην Ελλάδα σε τι ποσοστό συμμετέχει η εγχώρια αμυντική βιομηχανία στο εθνικό ΑΕΠ; Ρητορικό το ερώτημα.

    ————————————————————————–

    Τεχνητή κρίση για νέα Ίμια στο Αιγαίο

    Χρήστος Ιακώβου

    Ο πρωτοφανής τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε το ελληνοτουρκικό επεισόδιο, πριν από λίγες μέρες στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ των νησιών Αγαθονήσι και Φαρμακονήσι, έφερε εκ νέου στην επιφάνεια την τουρκική τακτική δημιουργίας γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο.
    Δύο Τουρκικά F-16 αναχαίτισαν Ελληνικό ελικόπτερο που αναζητούσε ναυαγούς πλησίον του Φαρμακονησίου. Το επεισόδιο «στήθηκε» ουσιαστικά μετά από δύο…τηλεφωνήματα-παγίδα από καρτοκινητά (ένα με Τουρκικό αριθμό και άλλο με Ελληνικό) προς την Ελληνική Λιμενική Αστυνομία σχετικά με 15 λαθρομετανάστες που υποτίθεται ότι κινδύνευαν στην θαλάσσια περιοχή πλησίον του Φαρμακονησίου. Όταν έσπευσε η Ελληνική διασωστική αποστολή, ήδη με διεθνή αναγγελία δημοσιοποιήθηκαν οι έρευνες και το γεγονός ότι αυτές τελούσαν υπό ελληνικό συντονισμό. Αμέσως μετά άρχισαν οι αναχαιτίσεις με τη δικαιολογία ότι το ελικόπτερο παραβιάζει τον Τουρκικό εναέριο χώρο.
    Κατ’ αρχάς, αναλύοντας το γεγονός αυτό μπορούμε να διαπιστώσουμε δύο νεοφανή σημεία: πρώτον, πρόκειται για την πρώτη φορά που η Άγκυρα επιχειρεί με στρατιωτικά μέσα να προβάλει «Τουρκική κυριαρχία» στο συγκεκριμένο θαλάσσιο χώρο και δεύτερον, πρόκειται για μία νέα προσπάθεια να προβάλει διεκδικήσεις που ξεπερνούν τις «γκρίζες ζώνες», όπως επιχειρεί μέχρι τώρα στα Ίμια.
    Το χρονικό σημείο της πρόκλησης συνέπεσε με την επίσκεψη του προέδρου Κ. Παπούλια στο Αγαθονήσι την προηγούμενη μέρα. Το γεγονός αυτό παραπέμπει σε μία σημειολογία όπου μέσω του επεισοδίου η Άγκυρα θέλησε να στείλει και τα ανάλογα μηνύματα στην Αθήνα σχετικά με το θέμα της κυριαρχίας, επαναφέροντας για άλλη μία φορά στο πεδίο των ελληνοτουρκικών διαφορών τη γνωστή αντίληψη ότι δεκάδες νησιά και βραχονησίδες που δεν αναφέρονται ονομαστικά σε συνθήκες ανήκουν σε αυτήν ως διαδόχου κράτους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
    Για την Ελλάδα το πρόβλημα του Αιγαίου περιορίζεται στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας δηλαδή στο δικαίωμα εκμετάλλευσης του βυθού και του υπεδάφους του στο θαλάσσιο χώρο πέρα από τα ελληνικά χωρικά ύδατα και η διαδικασία που προτείνει είναι η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, σε αντίθεση με την Τουρκία η οποία επιδιώκει πολιτική λύση, δηλαδή στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας πέρα από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, με βάση τη διμερή διαπραγμάτευση. Το κομβικό σημείο της Τουρκικής διεκδίκησης είναι ο ισχυρισμός ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ως εκ τούτου η οριοθέτησή της θα πρέπει να γίνει με βάση τη μέση γραμμή από βορρά προς νότο, μεταξύ τουρκικών παραλίων και των παραλίων της ηπειρωτικής Ελλάδος. Σε περίπτωση υιοθέτησης αυτής της λύσης συνεπάγεται ότι τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου θα περιβάλλονται από τουρκική υφαλοκρηπίδα με τις όποιες συνέπειες για την ασφάλειά τους. Επιπλέον, τέτοια εξέλιξη δημιουργεί ένα ντόμινο τουρκικών διεκδικήσεων, όπως χωρικά ύδατα, εναέριος χώρος, αποστρατιωτικοποίηση.

    Αξίζει να σημειωθεί πως αν η Ελλάδα προχωρήσει σε επέκταση των χωρικών της υδάτων από 6, όπως είναι σήμερα, σε 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει η συνθήκη του Montego Bay του 1982, την οποία η Τουρκία δεν υπέγραψε και η Ελλάδα επεκύρωσε το 1995, εκ των πραγμάτων δεν θα υπάρχει υφαλοκρηπίδα προς διευθέτηση, διότι τα ελληνικά χωρικά ύδατα είτε θα καλύψουν λόγω επέκτασης τους μεγάλο μέρος των διεθνών υδάτων ο βυθός των οποίων είναι η υφαλοκρηπίδα, είτε θα «εγκλωβίσουν» ένα άλλο μέρος των διεθνών υδάτων. Αυτό το πλεονέκτημα προκύπτει από τη γεωγραφική διάταξη των νησιών που σχηματίζουν ένα κλοιό απέναντι στα τουρκικά παράλια. Το Αιγαίο αποτελεί σύμπλεγμα 2.463 διεσπαρμένων από τις 3.100 που είναι συνολικώς στην ελληνική επικράτεια, οι νήσοι, οι νησίδες και οι βραχονησίδες, οι περισσότερες εκ των οποίων ευρίσκονται σε μικρή απόσταση από τις ακτές της Τουρκίας.

    Η στρατηγική της Τουρκίας στο Αιγαίο, από τις αρχές του 1970 και εντεύθεν, υπήρξε σταθερή. Οι κατά καιρούς κρίσεις δεν είναι πολιτικές συμπτώσεις ή σπασμωδικές αντιδράσεις κάποιων φιλοπόλεμων κύκλων του στρατιωτικού κατεστημένου της Άγκυρας, αλλά προσχεδιασμένες και συστηματικώς μονομερείς επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος.

    Κατά την τελευταία εννέα χρόνια, οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν προχωρήσει σε μία ριζική αναθεώρηση των σχέσεών με την Τουρκία, προσδοκώντας σε μία ουσιαστική βελτίωση του κλίματος με απώτερο στόχο την επίλυση όλων των διμερών προβλημάτων και τη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών. Την προσδοκία αυτή καλλιέργησε η Ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Το ερώτημα, όμως, που πλανάται τα τελευταία χρόνια είναι κατά πόσον υπήρξαν ουσιαστικές αλλαγές στην τουρκική πολιτική και με ποιους χειροπιαστούς τρόπους αποδεικνύεται κάτι τέτοιο καθημερινά

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 01/12/2008

  56. Δείτε το βίντεο με τη φρικαιστική μαρτυρία του Αττίλα Ολγκατς:

    http://ca.youtube.com/watch?v=dr1Zp2KDqOI

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 28/01/2009

  57. Το ξέσπασμα του Ερντογάν και το μέλλον του τουρκικού κράτους

    Του George Friedman (Stratfor)

    Ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξερράγη κατά τη διάρκεια δημόσιας συζήτησής του με τον ισραηλινό πρόεδρο Σιμόν Πέρες στην ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας, την περασμένη εβδομάδα. Ο Ερντογάν δεν εξερράγη εναντίον του Πέρες, αλλά εναντίον του συντονιστή της συζήτησης, του αρθρογράφο της Ουάσιγκτον Ποστ Ντέιβιντ Ιγνάτιους, τον οποίο κατηγόρησε ότι διέθεσε…μεγαλύτερο χρόνο στον Πέρες. Στο τέλος ο Ερντογάν είπε: Δεν στοχεύω σε καμία περίπτωση στον ισραηλινό λαό, τον πρόεδρο Πέρες ή τους εβραίους. Είμαι πρωθυπουργός, ένας ηγέτης που έχει έχει δηλώσει ανοικτά ότι ο αντισημιτισμός είναι ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
    Παρόλα αυτά, ο ξένος Τύπος επικεντρώθηκε όχι στα τελευταία σημεία της επιχειρηματολογίας του Ερντογάν, αλλά στην επίθεσή του στην ισραηλινή επίθεση στη Γάζα και την οργισμένη του έξοδο, κάτι που πολλοί σκέφτηκαν ότι απευθυνόταν στον Πέρες και το Ισραήλ. Η παρανόηση, υποψιαζόμαστε, βόλεψε αρκετά καλά τον Ερντογάν. Η Τουρκία είναι σύμμαχος του Ισραήλ. Δεδομένης αυτής της συμμαχίας, τα πρόσφατα γεγονότα στη Γάζα έβαλαν τον Ερντογάν σε δύσκολη θέση. Ο τούρκος πρωθυπουργός χρειαζόταν να δείξει την αντίθεσή του στις ισραηλινές πολιτικές στους οπαδούς του στην τουρκική μετριοπαθή ισλαμική κοινότητα, χωρίς να δείξει στον τουρκικό στρατό ότι προχωρεί σε ρήξη των σχέσεων με το Ισραήλ. Προσχεδιασμένη ή όχι, η έκρηξη του Ερντογάν στο Νταβός του επέτρεψε να εμφανιστεί και να εκδηλώσει την προφορική του αντίδραση στο Ισραήλ- ευθέως προς τον ισραηλινό πρόεδρο- χωρίς στην πραγματικότητα να απειλήσει τις σχέσεις με το Ισραήλ.
    Είναι σημαντικό να καταλάβουμε την πολυπλοκότητα της πολιτικής θέσης του Ερντογάν. Από την εποχή της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Τουρκία είχε κοσμικές κυβερνήσεις. Την κοσμικότητα της κυβέρνησης εγγυάται από το σύνταγμα ο στρατός, ο ρόλος του οποίου είναι να προστατεύει την κληρονομιά του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ- του ιδρυτή της σύγχρονης, κοσμικής Τουρκίας, ο οποίος και χρησιμοποίησε το στρατό ως όργανο για την ίδρυση του έθνους. Η τουρκική κοινωνία, αντιθέτως, εκτείνεται σε ένα μεγάλο φάσμα, από ακραίους κοσμικούς μέχρι ακραίους ισλαμιστές.
    Ο Ερντογάν είναι ένας εκλεγμένος μετριοπαθής ισλαμιστής. Ως τέτοιος, αντιμετωπίζεται με καχυποψία από το στρατό και επικρίνεται σκληρά για το πόσο βαθιά μπορεί να φτάσει στα θρησκευτικά θέματα. Πολιτικά υπάρχουν πολύ πιο σκληροπυρηνικά ισλαμικά κόμματα από το δικό του, τα οποία έχουν ερείσματα στην τουρκική κοινή γνώμη. Ο Ερντογάν πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε αυτές τις δυνάμεις, αποφεύγοντας δύο ακραία αποτελέσματα, την στρατιωτική παρέμβαση και την ισλαμιστική τρομοκρατία.
    Την ίδια ώρα από γεωπολιτική σκοπιά, η Τουρκία βρίσκεται πάντα σε μια άβολη θέση. Η Μικρά Ασία αποτελεί καίριο μοχλό για την Ευρασία. Είναι η γέφυρα μεταξύ Ασίας και Ευρώπης, το βόρειο σύνορο του αραβικού κόσμου και το νότιο του Καυκάσου. Η επιρροή της εκτείνεται μέχρι τα Βαλκάνια, τη Ρωσία, την κεντρική Ασία, τον αραβικό κόσμο και το Ιράν. Από την άλλη, η Τουρκία αποτελεί στόχο δυνάμεων από όλες αυτές τις πλευρές. Επιπροσθέτως και ο έλεγχος του Βοσπόρου, καθώς η Τουρκία αποτελεί το σύνδεσμο Μεσογείου και Μαύρης Θάλασσας, όλα αυτά κάνουν την πολυπλοκότητα της θέσης της Τουρκίας ξεκάθαρη: η Τουρκία πάντα βρίσκεται είτε υπό πίεση από τους γείτονές της είτε πιέζει τους γείτονές της. Διαρκώς οδηγείται προς πολλές κατευθύνσεις, ακόμη και μέσα στην ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία έχει δύο διαφορετικούς δρόμους να ακολουθήσει για να αντιμετωπίσει τη γεωπολιτική της πρόκληση.

    Κοσμικός απομονωτισμός
    Από τη σκοπιά του στρατού, η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια αποτυχία που ώθησε την Τουρκία στην καταστροφή του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Μια από τις λύσεις του Ατατούρκ περιελάμβανε όχι μόνο τον περιορισμό της Τουρκίας μετά τον πόλεμο, αλλά και τη διατήρησή της με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χρειαστεί να μπει στο τεράστιο ρίσκο μιας αυτοκρατορικής περιπέτειας.
    Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τόσο ο Άξονας όσο και οι σύμμαχοι προσπάθησαν να υπονομεύσουν την Τουρκία. Αλλά η χώρα κατάφερε, χωρίς δυσκολία, να διατηρήσει την ουδετερότητά της, αποφεύγοντας έτσι μια ακόμη εθνική καταστροφή.
    Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η θέση της Τουρκίας ήταν εξίσου δύσκολη. Αντιμετωπίζοντας τη σοβιετική πίεση από το βορά, οι Τούρκοι έπρεπε να συμμαχούν και με τις ΗΠΑ και με το ΝΑΤΟ. Η Τουρκία κατείχε κάτι που οι σοβιετικοί ποθούσαν απεγνωσμένα: το Βόσπορο, που θα μπορούσε να δώσει στο σοβιετικό ναυτικό ανεμπόδιστη πρόσβαση στη Μεσόγειο. Φυσικά, οι Τούρκοι δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι για τη γεωγραφία τους, ούτε μπορούσαν να εκχωρήσουν το Βόσπορο στους Σοβιετικούς, χωρίς να θυσιάσουν την ανεξαρτησία τους. Αλλά τίποτε από τα δύο δεν μπορούσε να τους προστατεύσει από μόνο του. Έτσι, με μόνη επιλογή τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, οι Τούρκοι μπήκαν στη δυτική συμμαχία.
    Υπήρξε εθνική ενότητα μεγάλου βαθμού σε αυτό το θέμα. Ασχέτως των ιδεολογιών, οι σοβιετικοί αντιμετωπίζονταν ως ευθεία απειλή κατά της Τουρκίας. Επομένως, το να χρησιμοποιηθούν το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ ως εγγύηση της τουρκικής εδαφικής ακεραιότητας ήταν τελικά κάτι γύρω από το οποίο μπόρεσε να διαμορφωθεί μια ενότητα. Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ φυσικά οδήγησε σε επιπλοκές, όπως συμβαίνει συνήθως με αυτά τα πράγματα.
    Για να αντιμετωπιστεί η σχέση των ΗΠΑ με την Τουρκία (και με το Ιράν, το οποιό επίσης εμπόδιζε τη σοβιετική κίνηση προς το νότο) οι Σοβιετικοί ανέπτυξαν μια στρατηγική συμμαχιών- και υπονόμευσης- των αραβικών κρατών. Πρώτα η Αίγυπτος, έπειτα η Συρία, το Ιράκ και άλλες χώρες μπήκαν υπό τη σοβιετική επιρροή κατα τις δεκαετίες 1950 και 1970. η Τουρκία βρήκε των εαυτό της μεταξύ Σοβιετικών, Ιράκ και Συρίας. Και με την Αίγυπτο- με τα σοβιετικά της όπλα και τους συμβούλους της- επίσης σε σοβιετική τροχιά, τα νότια σύνορα της Τουρκίας απειλούνταν σοβαρά.
    Η Τουρκία είχε δύο δυνατές απαντήσεις σε αυτή την κατάσταση. Η μια ήταν να εξελίξει τον στρατό και την οικονομία της, ώστε να εκμεταλλευτεί την ορεινή της γεωγραφία και να αποτρέψει επιθέσεις. Γι’ αυτό, η Τουρκία χρειαζόταν τις ΗΠΑ. Η δεύτερη επιλογή ήταν να δημιουργήσει σχέσεις συνεργασίας με τις χώρες της περιοχής, που ήταν εχθρικές τόσο απέναντι στους Σοβιετικούς όσο και απέναντι στις αριστερές αραβικές κυβερνήσεις. ΟΙ δύο χώρες που μπορούσαν να το κάνουν αυτό ήταν το Ισραήλ και το προ 1979 υπό τον σάχη Ιράν. Το Ιράν περιόριζε το Ιράκ. Το Ισραήλ περιόριζε τη Συρία και την Αίγυπτο. Έτσι, οι δύο αυτές χώρες ουδετεροποιούσαν την απειλή της σοβιετικής πίεσης προς το νότο.
    Έτσι γεννήθηκαν οι σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ. Και οι δύο χώρες ανηκαν στην αμερικανική αντι-σοβιετική συμμαχία και επομένως είχαν ένα γενικό κοινό συμφέρον υπό προϋποθέσεις στην ανατολική Μεσόγειο. Από την οπτική γωνία του τουρκικού στρατού και επομένως και της τουρκικής κυβέρνησης, μια στενή συνεργασία με το Ισραήλ ήταν απολύτως λογική.

    Ισλαμικός διεθνισμός
    Υπάρχει και η δεύτερη οπτική για την Τουρκία: αυτή για την Τουρκία ως μουσουλμανική δύναμη με ευθύνες πέρα από την εγγύηση μόνο της εθνικής της ασφάλειας. Αυτή η οπτική θαμπορούσε φυσικά να διαρρήξει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Σε κάποιο βαθμό, αυτό αποτελεί ασήμαντο ζήτημα τώρα. Το Ισραήλ δεν είναι πλέον τόσο απαραίτητο για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας και η Τουρκία έχει ξεφύγει από την ευθεία εξάρτηση από τις ΗΠΑ. (σήμερα οι ΗΠΑ χρειάζονται την Τουρκία πολύ περισσότερο από ό,τι η Τουρκία χρειάζεται τις ΗΠΑ). Βάσει αυτής της δεύτερης οπτικής, η Τουρκία θα μπορούσε να διευρύνει τη δύναμή της προς υποστήριξη των μουσουλμάνων. Αυτή η οπτική, αν εφαρμοστεί πλήρως, θα ενέπλεκε την Τουρκία στα Βαλκάνια, προς υποστήριξη των Αλβανών και των Βόσνιων, για παράδειγμα. Θα μπορούσε επίσης να δει την Τουρκία να διευρύνει την επιρροή της προς το νότο για να βοηθήσει στη διαμόρφωση αραβικών καθεστώτων. Και θα μπορούσε να εμπλέξει την Τουρκία βαθιά στην κεντρική Ασία, όπου έχει φυσικούς δεσμούς και επιρροή. Τεικά, αυτή η οπτική θα μπορούσε να επιστρέψει στην Τουρκία τη ναυτική θέση υπεροχής της, επηρεάζοντας καταστάσεις στη βόρεια Αφρική. Είναι στο βάθος της πολύ επεκτατική οπτική και θα απαιτούσε την ενεργή συμετοχή και του στρατού, κάτι που αυτή την στιγμή σιχαίνεται ακόμη και την ιδέα της δράσης εκτός συνόρων.
    Μαζί με την Ινδονησία, το Πακιστάν, το Ιράν και την Αίγυπτο, η Τουρκία είναι μια από τις πέντε μεγάλες δυνάμεις του ισλαμικού κόσμου με αρκετή οικονομική και στρατιωτική δυναμική ώστε να επηρεάζει οτιδήποτε πέρα από τους άμεσους γείτονές της. Η Ινδονησία και το Πακιστάν, εσωτερικά κατακερματισμένες, αγωνίζονται να διατηρήσουν την ενότητά τους. Η δυναμική τους είναι περιορισμένη. Το Ιράν βρίσκεται σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ και πρέπει να χρησιμοποιήσει όλη τη δύναμή του για να διαχειριστεί αυτή τη σχέση, γεγονός που περιορίζει τις επιλογές του για επέκταση. Η Αίγυπτος εσωτερικά αποδυναμωμένη από το καθεστώς και την οικονομία της και χωρίς σημαντικές εσωτερικές εξελίξεις δεν μπορεί να λογίζεται για δύναμη.
    Η Τουρκία από την άλλη πλευρά, είναι αυτή τη στιγμή η 17η οικονομία στον κόσμο. Καυχάται για το ΑΕΠ της που είναι το μεγαλύτερο στο μουσουλμανικό κόσμο, ακόμη και από αυτό της Σαουδικής Αραβίας. Μεγαλύτερο και από αυτό κάθε ευρωπαϊκής χώρας, πλην της Γερμανίας, της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Ολλανδίας. Και σχεδόν πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό του Ισραήλ. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Τουρκίας είναι πιο χαμηλό σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά η εθνική δύναμη, το συνολικό βάρος που μπορεί να χρησιμοποιήσει μια χώρα προκειμένου να σταθεί στο διεθνές σύστημα, συνήθως εξαρτάται περισσότερο από το συνολικό μέγεθος της οικονομίας και όχι από το κατά κεφαλήν εισόδημα. Σκεφτείτε την Κίνα, της οποίας το κατά κεφαλήν εισόδημα είναι λιγότερο από το μισό από αυτό της Τουρκίας. Αλλά είναι η πιο σταθερή και δυναμική οικονομία στην περιοχή και, μετά το Ισραήλ, διαθέτει τον πιο αποτελεσματικό στρατό.
    Περιστασιακά, η Τουρκία βγαίνει από τα σύνορά της. Μπήκε στο Ιράκ, για παράδειγμα, σε μια συνδυασμένη χερσαία και από αέρος επιχείρηση για να επιτεθεί σε μονάδες του ΠΚΚ, την κουρδική αυτονομιστική οργάνωση. Αλλά είναι πολιτική της Τουρκίας να αποφεύγει τις βαθύτερες εμπλοκές. Από την τουρκική ισλαμική οπτική γωνία, ωστόσο, μια δύναμη τέτοιας εμβέλειας υπό τον έλεγχο μιας ισλαμικής κυβέρνησης θα ήταν σε θέση να επεκτείνει δραματικά την επιρροή της. Όπως αναφέρθηκε, αυτό δεν είναι αυτό που θέλουν ο στρατός ή οι κοσμικοί. Θυμούνται πώς η οθωμανική αυτοκρατορία περιορίστηκε στην Τουρκία και δεν θέλουν να το δουν να επαναλαμβάνεται.

    Η πρόκληση του Ερντογάν και το μέλλον της Τουρκίας
    Δεν είναι δίκαιο να λέμε όιτ η Τουρκία είναι μια βαθιά διαιρεμένη κοινωνία. Η Τουρκία έμαθε να αναμειγνύει τις αντιθέσεις. Αυτή τη στιγμή ο Ερντογάν εκπροσωπεί προφανώς το κέντρο του τουρκικού πολιτικού φάσματος. Αλλά έχει κολλήσει επιζητώντας την εξισορρόπηση τριών αντιμαχόμενων δυνάμεων. Το πρώτο είναι η οικονομία που παραμένει ισχυρή και μπορεί να γίνει ακόμη πιο ισχυρή παρά τις δυσκολίες (μαζί με τα όσα συμβαίνουν στον υπόλοιπο κόσμο). Η δεύτερη είναι ένας ικανός στρατός που δεν θέλει εκτεταμένα ξένα μπερδέματα και φυσικά όχι για θρησκευτικούς λόγους. Και η τρίτη είναι ένα ισλαμικό κίνημα που θέλει να δει την Τουρκία μέρος του ισλαμικού κοσμου, ίσως ακόμη και σε ηγετική θέση στον κόσμο.
    Ο Ερντογάν δεν θέλει να δει την Τουρκική οικονομία να αποδυναμώνεται και αντιμετωπίζει τις ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ιδέες ως επικίνδυνες για την τουρκική μεσαία τάξη. Θέλει να δει τον στρατό να κατευνάζεται και να απέχει από την πολιτική δραστηριότητα. Θέλει επίσης να κατευνάσει τους ακραίους ισλαμιστές, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν το στρατό ή χειρότερα, να αποδυναμώσουν την οικονομία. Ο Ερντογάν συνεπώς θέλει να τους έχει όλους, την οικονομία, το στρατό και το θρησκευτικό τομέα, χαρούμενους ταυτόχρονα.
    Αυτό δεν είναι εύκολο και ο Ερντογάν ήταν φανερά έξαλλος με την ισραηλινή επίθεση στη Γάζα που κάνει αυτό του το στόχο πιο δύσκολο. Η Τουρκία συνέβαλε στο διάλογο Ισραήλ- Συρίας. Αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος τώρα βλέπει ότι η τουρκική ηγεσία δραστηριοποιείται στην περιοχή, κάτι που κάνει τον στρατό της, που αποφεύγει το ρίσκο, κάτι περισσότερο από ανήσυχο. Ο Ερντογάν λοιπόν είδε το Ισραήλ ως κίνδυνο για την στρατιωτική- ανθρωπιστική ισορροπία της τουρκικής δύναμης στην περιοχή, ότι χαράμισε τα προσεκτικά του βήματα στο προσκήνιο της περιοχής σε κάτι που ο ίδιος θεωρεί μια ανούσια επιχείρηση στη Γάζα.
    Ακόμη όμως, ο Ερντογάν δεν ήθελε να τα χαλάσει με το Ισραήλ. Οπότε έγινε έξαλλο με τον συντονιστή. Αν αυτό ήταν προσχεδιασμένο ή απλώς αντικατόπτρισε την απάντησή του στην περίσταση είναι ανούσιο. Η έκρηξη του επέτρεψε να εμφανιστεί ότι έρχεται σε αποφασιστική ρήξη με το Ισραήλ, χωρίς ουσιαστικά να δημιουργήσει ένα τέτοιο ρήγμα. Συνέχισε λοιπόν ανεμπόδιστος στη γραμμή του.
    Το ερώτημα είναι για πόσο καιρό ο Ερντογάν θα διατηρήσει την ισορροπία. Όσο πιο χαοτική γίνεται η περιοχή γύρω από την Τουρκία, τόσο πιο ισχυρή γίνεται η Τουρκία και τόσο πιο ακαταμάχητη γίνεται η γεωπολιτική πίεση στην Τουρκία να καλύψει το κενό. Προσθέστε σε αυτό και την επεκτατική ιδεολογία- ένας τουρκικός ισλαμισμός- και μια πιθανή νέα δύναμη στην περιοχή μπορεί να κάνει γρήγορα την εμφάνισή της. Το μόνο που μπορεί να ανακόψει αυτή τη διαδικασία είναι η Ρωσία. Αν η Μόσχα πιέσει τη Γεωργία να υποκύψει και φέρει τις δυνάμεις της πίσω στα τουρκικά σύνορα με την Αρμενία, οι Τούρκοι θα πρέπει να επαναπροσανατολίσουν την πολιτική τους πίσω σε αυτή του να γίνονται το εμπόδιο για τους Ρώσους. Αλλά ανεξάρτητα από το επίπεδο στο οποίο επιστρέψει η ρωσική δύναμη τα επόμενα χρόνια, η μακροπρόθεσμη ανάδυση της τουρκικής δύναμης είναι αναπόφευκτη και κάτι το οποίο πρέπει να αντιμετωπιστεί σοβαρά.

    Αναδημοσίευση από το ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 11/02/2009

  58. ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΕΝΤΑΣΕΩΝ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΤΟΥΡΚΙΑΣ
    του Στέλιου Αλειφαντή*

    Η άσκηση στρατιωτικής πίεσης στο Αιγαίο εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας εξακολουθεί να είναι μία σταθερά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
    «ΑΠΑΝΤΗΣΗ» ΜΕ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΝΗΦΑΛΙΟΤΗΤΑ: Το «κλειδί» σταθερότητας
    Η πολιτική των εντάσεων που ακολουθεί συστηματικά η Τουρκία για την επίτευξη των στόχων της αντιμετωπίζεται από την Ελλάδα στο πλαίσιο μιας πολιτικής αντιδράσεων απέναντι στις συγκεκριμένες προκλήσεις.
    Φυσικά το «πολιτικό μήνυμα» συγκεκριμένων διεκδικήσεων που «μεταφέρουν» οι τουρκικές προκλήσεις είναι εύγλωττο, όπως άλλωστε και η γενικότερη στρατηγική επιλογή τους, που είναι η ανατροπή του statusquo στο Αιγαίο, όπως αυτό καλύπτεται από τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο. Τόσο η διάγνωση της γενικής στρατηγικής επιδίωξης όσο και η ανάσχεση (διπλωματική και επιχειρησιακή) των επιμέρους τουρκικών προκλήσεων της εκάστοτε…συγκυρίας θα εξακολουθήσει να είναι ατελέσφορη για δύο συγκεκριμένους λόγους.
    Ο πρώτος αφορά την ουσιαστική διάκριση ανάμεσα στη διαχείριση των εντάσεων και στη διαχείριση των κρίσεων. Ο δεύτερος έχει σχέση με τη διακρίβωση του ρόλου της πρόκλησης εντάσεων ως εκδήλωσης συγκεκριμένης και οροθετημένης πολιτικής στρατηγικής. Επομένως απουσιάζει από τους ελληνικούς προβληματισμούς ένας ενδιάμεσος «χώρος σχεδίασης και δράσης» ανάμεσα στο ευρύτερο στρατηγικό επίπεδο και στην τακτική αντιμετώπιση της συγκυρίας. Σε αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο αναφοράς η πρόκληση εντάσεων δεν είναι υιοθέτηση μιας διαρκούς πρακτικής για την προώθηση του στρατηγικού στόχου της ανατροπής του statusquo στο Αιγαίο ούτε ασύνδετες προκλήσεις για τη διατήρηση της πίεσης στην Ελλάδα και της εκπλήρωσης των κάθε φορά επιμέρους διπλωματικών στόχων της Άγκυρας.
    Η πρόκληση εντάσεων, τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά τους, συνδέονται με την προσπάθεια υλοποίησης συγκεκριμένης και οροθετημένης πολιτικής στρατηγικής, που επιμερίζεται σε διακριτές επιδιώξεις και έχει εύρος χρόνου. Χωρίς να διακρίνουμε τη διαχείριση των εντάσεων και τη διαχείριση των κρίσεων, είναι εξαιρετικά δύσκολο να εστιάσουμε στη διαμόρφωση σταθεροποιητικών πολιτικών των διμερών σχέσεων με τη γειτονική Τουρκία που θα έχουν μια συνεπή και συνεκτική ελληνική πολιτική αποκλιμάκωσης των εντάσεων. Αν δεν ενταχθεί η πρόκληση εντάσεων στην εκάστοτε πολιτική στρατηγική της άλλης πλευράς, το αποτέλεσμα θα είναι η ανακολουθία επιδιώξεων και μέσων στην αντιμετώπιση των προκλήσεων, που θα οδηγεί είτε σε ανοχή και ενθάρρυνση των προκλήσεων είτε σε ατελέσφορες και επικίνδυνες κλιμακώσεις. Η αναγωγή της πολιτικής στρατηγικής, είτε στους διπλωματικούς ή στρατιωτικούς τακτικισμούς είτε στις γενικότητες στρατηγικού επεκτατισμού, δημιουργεί περισσότερη σύγχυση στην αντιμετώπιση των προκλήσεων. Παράλληλα, η ατελέσφορη διαχείριση των προκλήσεων και πολύ περισσότερο η διεύρυνση των ποιοτικών χαρακτηριστικών των εντάσεων, η πρόκληση ελεγχομένων κρίσεων και η τυχόν διπλωματική ενίσχυση των διεκδικήσεων της άλλης πλευράς έχει ως αποτέλεσμα η σύγχυση να δημιουργείται σε ορισμένους πολιτικούς κύκλους σχετικά με το περιεχόμενο της ελληνικής εθνικής στρατηγικής. Η διαχείριση των εντάσεων απαιτεί ψυχραιμία και μετριοπάθεια, βασίζεται όμως σε νηφαλιότητα και επεξεργασμένες αντιλήψεις που κατανοούν σε βάθος τις προκλήσεις της συγκυρίας και τη συνδέουν με την εκάστοτε πολιτική στρατηγική και τους ευρύτερους στρατηγικούς στόχους της άλλης πλευράς για την ανατροπή του statusquo στο Αιγαίο.

    Κίνδυνος θερμού επεισοδίου
    Η έξαρση των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο ενέχει πλέον τον σοβαρό κίνδυνο διολίσθησης σε «επεισόδια» που δύναται να επιδεινώσουν τις σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στον κρίσιμο τομέα της εθνικής ασφάλειας βρίσκονται αρκετά χρόνια τώρα σε οριακό επίπεδο και ο μοναδικός λόγος που δεν έχουν διολισθήσει σε «συγκρουσιακές καταστάσεις» είναι η αυτοσυγκράτηση που συστηματικά επιδεικνύει η ελληνική πλευρά σε διπλωματικό και επιχειρησιακό επίπεδο.
    Η Αθήνα αποφεύγει συστηματικά να ανεβάσει τους τόνους στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και έχει επιδείξει μια πρακτική που αγγίζει τα όρια της «ανοχής» σε διπλωματικό και επιχειρησιακό επίπεδο. Στο πρώτο επίπεδο, βεβαίως, το υπουργείο Εξωτερικών προβαίνει, κάθε φορά, σε διαφόρων τύπων διαβήματα προς την Άγκυρα και προς διεθνείς παράγοντες, υπογραμμίζοντας την ανησυχία της Ελλάδας για τις τουρκικές επιλογές. Αποφεύγει όμως συστηματικά να υπογραμμίσει διεθνώς αυτό για το οποίο υπάρχει καθολική συναίνεση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, ότι δηλαδή υφίσταται τουρκική στρατιωτική απειλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας και σοβαρός κίνδυνος διεθνούς κρίσης λόγω των τουρκικών στρατιωτικών προκλήσεων. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, επίσης, η αυτοσυγκράτηση περιορίζεται στην ανάσχεση μόνο των εξαιρετικά προκλητικών ενεργειών, η οποία –για παράδειγμα– εκφράζεται με την υιοθέτηση μιας πρακτικής των λεγομένων «επιλεκτικών αναχαιτίσεων» στις περιπτώσεις παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου και παραβάσεων του FIR Αθηνών.
    Οι ελληνικές αντιδράσεις στην πρόσφατη έξαρση των τουρκικών προκλήσεων φαίνεται να έχουν προβληματίσει έντονα την Αθήνα για το κατά πόσο παραγωγικοί αποδεικνύονται οι μέχρι σήμερα χειρισμοί απέναντι στη συστηματική τουρκική πρακτική στο Αιγαίο. Η διπλωματική «γλώσσα» που χρησιμοποιείται στο όνομα της «μη όξυνσης» του διμερούς πολιτικού κλίματος ενδέχεται διεθνώς να υποβαθμίζει τον αποσταθεροποιητικό ρόλο, σε βάρος της ελληνικής ασφάλειας, των τουρκικών ενεργειών σε μια «συνήθη» αλλά πάντως ελεγχόμενη κατάσταση με «τεχνικά» κατά βάση χαρακτηριστικά ρουτίνας. Παράλληλα, οι επιχειρησιακές επιλογές ενδεχομένως να συνδράμουν στην «παγίωση» μιας απρόσκοπτης και χωρίς ρίσκο στρατιωτικής δραστηριότητας εμπεδώνοντας στην άλλη πλευρά φρόνημα αυτοπεποίθησης και «ελευθερίας κινήσεων» ακόμη και στο επίπεδο του ένστολου προσωπικού και δημιουργώντας την εντύπωση στους διεθνείς παράγοντες ότι η αποκλιμάκωση των εντάσεων στο Αιγαίο εξυπηρετείται πρωτίστως από την ελληνική αντίδραση παρά από τον περιορισμό και την άρση των στρατιωτικών προκλήσεων της άλλης πλευράς. Οι προβληματισμοί αυτοί έχουν αναδείξει για άλλη μια φορά την ανάγκη μιας συνεκτικής, ευέλικτης και αποτελεσματικής στρατηγικής διαχείρισης των εντάσεων στην κατεύθυνση της διαφύλαξης της σταθερότητας της εθνικής ασφάλειας και των διμερών σχέσεων.
    Η κυβερνητική αυτή επιλογή της «αυτοσυγκράτησης» στους χειρισμούς εδράζεται στη θεώρηση ότι η πορεία των ευρωτουρκικών σχέσεων ως ενταξιακή διαδικασία είναι πολυσύνθετη και μακροπρόθεσμη. Θεωρείται όμως ότι η διαδικασία αυτή έχει ως θεμελιακό χαρακτηριστικό το ότι μετασχηματίζει την τουρκική πραγματικότητα και επομένως ενισχύει τη βαθμιαία εγκατάλειψη των τουρκικών αναχρονιστικών εδαφικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο υπέρ μιας γνήσιας εταιρικής σχέσης δύο μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Αθήνα δεν αναμένει ότι η διαδικασία αυτή θα είναι αυτόματη και ευθύγραμμη και ότι δεν θα διακρίνεται από έλλειψη εμποδίων και πισωγυρίσματα. Ωστόσο η Ελλάδα εύλογα αναμένει να υπάρχει μια ύφεση στις τουρκικές πρακτικές και μια ενίσχυση της συνεργασίας, έστω και στο επίπεδο των Μέτρων Μείωσης της Έντασης (ΜΜΕ) ή των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ). Στους τομείς αυτούς, το διμερές θεσμικό πλαίσιο για την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει οι δύο πλευρές βάζοντας την υπογραφή τους σε επίσημες συμφωνίες είτε για ΜΟΕ είτε για ΜΜΕ υφίσταται εδώ και χρόνια, ωστόσο η Άγκυρα συστηματικά δεν το εφαρμόζει. Αντίθετα, ιδιαίτερα μετά το 2004, στην Αθήνα φαίνεται να εμπεδώνεται η εκτίμηση ότι η Άγκυρα αντιλαμβάνεται την ενταξιακή πορεία της επιλεκτικά. Επιχειρεί συστηματικά να αποσυνδέσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις από την πορεία των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων.

    Το μετέωρο βήμα της Άγκυρας
    Η Τουρκία αποσκοπεί να μετατρέψει τα συλλογικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ρόλο «αντικειμενικού» επιδιαιτητή των λεγόμενων «διαφορών» μεταξύ της Τουρκίας, ενός υποψήφιου μέλους και της Ελλάδας, ενός κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε κυρίαρχους πολιτικά κύκλους της Άγκυρας φαίνεται ότι υπάρχει η αντίληψη άλλο Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλο Ελλάδα ή Κυπριακή Δημοκρατία. Πρόκειται για μία αντίληψη που κατανοεί την Ευρωπαϊκή Ένωση όχι ως διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά ως έναν «διεθνή οργανισμό», όπως το ΝΑΤΟ, το Συμβούλιο της Ευρώπης, ο ΟΟΣΑ κ.ά. Η αντίληψη αυτή δεν είναι μόνο ορατή σε ζητήματα ασφάλειας, όπως αυτά που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα και η Κύπρος, αλλά και σε κρίσιμα θέματα τουρκικής εσωτερικής πολιτικής όπως ο ρόλος του στρατού στο πολιτικό σύστημα της χώρας, ο εκδημοκρατισμός, οι παρακρατικοί μηχανισμοί, τα μειονοτικά, αλλά και προβλήματα που στην περίπτωση της γειτονικής χώρας αφορούν πολλά εκατομμύρια πολιτών διαφορετικών εθνοτήτων (Κούρδοι, Τσερκέζοι, Αλεβίτες, κ.ά.), τα ανθρώπινα δικαιώματα, η λειτουργία της Δικαιοσύνης κ.λπ.
    Σημαντικό τμήμα της κυρίαρχης πολιτικής ελίτ της Τουρκίας δείχνει να παραγνωρίζει ότι η τουρκική ένταξη είναι «πράξη προσχώρησης» στην Ε.Ε. με μοναδική παραχώρηση ορισμένες μεταβατικές διατάξεις. Επομένως, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Τουρκίας οφείλει να εμπεριέχει κρίσιμα ποιοτικά χαρακτηριστικά, που να συνδέονται με ενοποιητικές διαδικασίες και να επιβάλλουν καθοριστικές μεταβολές στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της με κριτήριο το σύνθετο και πολυδιάστατο πλέγμα πολιτικών αντιλήψεων, θεσμικών μεταβολών και πρακτικών ρυθμίσεων, που έχει αποκληθεί «κοινοτικό κεκτημένο». Η ενσωμάτωση του κοινοτικού κεκτημένου στο νομικό και πολιτειακό σύστημα της Τουρκίας συναντά εδώ και καιρό σημαντικές αντιστάσεις, και εναπόκειται στην πολιτική βούληση της πολιτικής ελίτ και του εκλογικού σώματος της Τουρκίας να ξεπεραστούν.
    Οι ευρωπαϊστές της Τουρκίας χρειάζονται την Ελλάδα αλλά και την Κύπρο προκειμένου να κρατήσουν ανοικτή την ενταξιακή προοπτική της χώρας τους, αλλά αυτοί δεν είναι σήμερα η κυρίαρχη δύναμη στο πολιτικό σκηνικό της γείτονος. Το περιχαρακωμένο «βαθύ κράτος» της Τουρκίας και οι πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις που συντηρούνται από αυτό όχι μόνο δεν έχουν ανάγκη την Ελλάδα αλλά θα προτιμούσαν μια ευρωπαϊκή ενταξιακή πορεία που δεν θα έθιγε τη θέση και τις επιδιώξεις τους. Επομένως, αυτές οι δυνάμεις επιμένουν να αντιλαμβάνονται την Ευρωπαϊκή Ένωση όχι ως διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά ως έναν «διεθνή οργανισμό» και να διεξάγουν ένα «ανατολίτικο παζάρι» προκειμένου να διατηρήσουν τον ρόλο τους στα τουρκικά πράγματα εκσυγχρονίζοντας τη λειτουργία τους, στον βαθμό που τούτο είναι εφικτό ώστε αυτή η λειτουργία να προσαρμοστεί στις συνθήκες είτε πλήρους ένταξης της Τουρκίας είτε μιας «ειδικής εταιρικής σχέσης» με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια τέτοια τουρκική δυνατότητα διερευνάται συστηματικά στην περίπτωση εφαρμογής των συμβατικών δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η Άγκυρα απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση με βάση το Πρωτόκολλο της Τελωνειακής Ένωσης. Η άρνηση εφαρμογής του αναφορικά με ένα μόνο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Κυπριακή Δημοκρατία, αποτελεί για την Άγκυρα «πρακτική-πιλότο» που θα κρίνει τον ρεαλισμό αυτής της τουρκικής επιλογής να διασπάσει την κοινοτική συνοχή μεταξύ των μελών ακόμη και στο πεδίο των συμβατικών δεσμεύσεων. Μέχρι στιγμής όλα δείχνουν ότι τα θεσμικά περιθώρια ευελιξίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να «αναβληθεί» η οριστική συμμόρφωση της Τουρκίας στις συμβατικές υποχρεώσεις της εξαντλούνται ολοένα και περισσότερο. Στο ζήτημα αυτό, για την κυρίαρχη τουρκική στρατιωτικοπολιτική ελίτ πλησιάζει η «ώρα της αλήθειας» και πιθανόν να συνιστά μια σοβαρή ένδειξη ότι οι εσωτερικές συνθήκες στην Τουρκία δεν ευνοούν την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
    Η πολιτική της έντασης στο Αιγαίο, ακόμη και στη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής το 2004, όπου η τοποθέτηση της Ελλάδος θα έκρινε αν θα δοθεί στην Τουρκία το καθεστώς της υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δημιούργησε σοβαρούς προβληματισμούς στην ελληνική κυβέρνηση. Η κατάσταση αυτή όμως δεν στάθηκε ικανή να αμφισβητήσει τη στρατηγική επιλογή του 1999 να συνδεθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, έστω και σε μεσοπρόθεσμη προοπτική μετά την κυβερνητική επιλογή της εγκατάλειψης της βραχυπρόθεσμης επιλογής για την κοινοτική θέσπιση ενός «οδικού χάρτη» (roadmap) προόδου των διμερών σχέσεων και των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Τόσο η στρατηγική επιλογή του Ελσίνκι (1999) όσο και η συνακόλουθη διαχείριση των ευρωτουρκικών σχέσεων αποτέλεσε αντικείμενο έντονων προβληματισμών της ελληνικής πολιτικής ελίτ. Οι κυβερνήσεις Κώστα Καραμανλή συνέχισαν σταθερά να στηρίζουν την πολιτική του Ελσίνκι (1999) αναπτύσσοντας τη διμερή συνεργασία με την Τουρκία σε κάθε τομέα όπου υπήρχε γόνιμο έδαφος, όπως η στρατηγική συνεργασία στον τομέα των αγωγών ενέργειας.
    Σε διπλωματικό επίπεδο, η ανάπτυξη προσωπικών σχέσεων Καραμανλή – Ερντογάν άνοιξε ένα κανάλι άμεσης επικοινωνίας ανάμεσα στους δύο ηγέτες, χωρίς ωστόσο, πέραν της αρχικής ευφορίας της επίσημης επίσκεψης του Τούρκου πρωθυπουργού στην Αθήνα, να αποδώσει καρπούς σε ό,τι αφορά τη μείωση των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο. Αντίθετα, η όποια διακύμανση στην έξαρση των εντάσεων φαίνεται ότι υπαγορεύθηκε από εκτιμήσεις και σχεδιασμούς του τουρκικού διπλωματικοστρατιωτικού κατεστημένου ως χειρισμοί της εκάστοτε συγκυρίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που αποσκοπούν στην κατοχύρωση των τουρκικών διεκδικήσεων και στην αποσύνδεση των διμερών σχέσεων από τις ευρωτουρκικές σχέσεις. Παράλληλες εντατικές προσπάθειες της Άγκυρας σε διεθνείς οργανισμούς (όπως για παράδειγμα ο ICAO ή ΙΜΟ) να φθείρουν τις ελληνικές δικαιοδοσίες, η δραστηριότητα του τουρκικού προξενείου στην Δυτική Θράκη αλλά κυρίως η κατά καιρούς εξαιρετικά προκλητικές παραβιάσεις και παραβάσεις στο Αιγαίο, ακόμη και σε περιόδους διμερών επαφών (π.χ. επίσκεψη Μολυβιάτη στην Άγκυρα) ή δραστηριοτήτων υψηλών προσώπων (όπως του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλια στο Αγαθονήσι) που ενέχουν τον χαρακτήρα προσωπικής αποδυνάμωσής τους, δημιουργούν την εντύπωση ότι ο κύκλος της «μετα-Ελσίνκι εποχής» κλείνει, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά διπλωματικούς και επιχειρησιακούς χειρισμούς στα ζητήματα εθνικής ασφάλειας.

    Η διαχείριση των εντάσεων
    Η ελληνική διπλωματία κινδυνεύει να υπερκερασθεί από την τουρκική αν η Αθήνα υποτιμήσει τον στρατηγικό ορίζοντα που διέπει την τουρκική διπλωματική τακτική.
    Η τουρκική στρατηγική πρόκληση δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο με ανάλογες ελληνικές στρατηγικές επιλογές. Από τη σκοπιά της Άγκυρας, η τουρκική πρακτική δεν συνιστά μεταβολή. Αντίθετα συνιστά «συνήθη» πρακτική, καθώς η Τουρκία εμφανίζεται να είναι συνεπής στην πολιτική στρατηγική της και στους διπλωματικούς και στρατιωτικούς χειρισμούς που την υλοποιούν. Η άσκηση στρατιωτικής πίεσης στο Αιγαίο εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας εξακολουθεί να είναι μία σταθερά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η διακηρυγμένη τουρκική επιδίωξη της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας και των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων συνεχίζει να έχει σημαντικές επιπτώσεις.
    Σε διεθνές επίπεδο παγιώνει μια θεώρηση του ζητήματος όχι ως τουρκική διεκδίκηση αλλά ως ύπαρξη μιας «γκρίζας ζώνης» σε ό,τι αφορά ελληνική κυριαρχία. Σε διπλωματικό επίπεδο επιχειρεί να ακυρώσει ή να φθείρει τις ελληνικές θέσεις. Για παράδειγμα, στην περίπτωση εφαρμογής του Πρωτοκόλλου Τελωνειακής Ένωσης Ε.Ε. – Τουρκίας, όταν ο μεταρρυθμιστής Ταγίπ Ερντογάν δηλώνει ότι «αν είναι να διακοπούν οι διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε., επειδή δεν υποχωρούμε στο θέμα του πρόσθετου πρωτοκόλλου, ας διακοπούν», ουσιαστικά πιέζει διπλωματικά τους Ευρωπαίους εταίρους προς μία κατεύθυνση αντίθετη με τις ελληνικές επιδιώξεις και, εφόσον δεν υπάρχει κατάλληλη ελληνική απόκριση προς τους εταίρους μας, η πίεση θα μεταφέρεται πάντοτε στην ελληνική πλευρά.
    Κινδυνεύει να ανακοπεί άμεσα ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Τουρκίας και μάλιστα λόγω του Πρωτοκόλλου Τελωνειακής Ένωσης; Κανείς έγκυρος αναλυτής στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, παρά τις αναμφισβήτητες δυσκολίες να υπάρξει αλλαγή πλεύσης του τουρκικού καθεστώτος ή του Ερντογάν να το επιβάλει. Αλλά πάλι, αν η Τουρκία δεν μπορεί να μετασχηματιστεί για την αποδοχή του κοινοτικού κεκτημένου, τότε ποιο είναι το ζητούμενο της ενταξιακής πορείας της τόσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο, ειδικότερα, και για το ελληνικό πρόβλημα ασφάλειας; Πέραν όμως αυτών, στην ελληνική εσωτερική πολιτική προσπαθεί να ευνοήσει το «άνοιγμα» μιας διαδικασίας αναθεώρησης της μετά το 1974 εθνικής στρατηγικής στην κατεύθυνση «συμβιβαστικών» λύσεων που βασίζονται στην παραχώρηση ελληνικής κυριαρχίας.
    Με άλλα λόγια, στο εσωτερικό πολιτικό πλαίσιο η Άγκυρα κινείται προς μια εντελώς αντίστροφη κατεύθυνση επηρεασμού των εξελίξεων από αυτήν που η Ελλάδα επιχειρεί στις εσωτερικές εξελίξεις της Τουρκίας, μέσω της στήριξης που παρέχει στην τουρκική υποψηφιότητα για ένταξη στην Ε.Ε., θεωρούμενης ως διαδικασία «ευρωπαϊκού μετασχηματισμού» της Τουρκίας και, άρα, μεσοπρόθεσμα, άρσης των τουρκικών εδαφικών διεκδικήσεων. Έχουν συσσωρευθεί σημαντικές ενδείξεις ότι η ελληνική πολιτική στρατηγική κινδυνεύει να υπερκερασθεί από την τουρκική, ακριβώς επειδή βασίζεται σε όρους και προϋποθέσεις που οδηγούνται σε εξάντληση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ελληνική εθνική στρατηγική οφείλει να αναθεωρηθεί, όπως ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι διατείνονται.
    Η εθνική στρατηγική οφείλει να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και το όχημα αυτής της αναπροσαρμογής δεν είναι η αναθεώρηση του περιεχομένου της αλλά μια επεξεργασμένη πολιτική στρατηγική που να την υπηρετεί και να ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες. Από τη σκοπιά της διατύπωσης προτεραιοτήτων και πολιτικής στρατηγικής, ο προσδιορισμός των παραμέτρων αυτών συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη της σχετικής πολιτικής βούλησης.

    Η μετάβαση σε μία νέα στρατηγική
    Η προώθηση της σταθερότητας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με δεδομένες τις θέσεις των δύο πλευρών και του διεθνούς παράγοντα, είναι ζήτημα εσωτερικών και διεθνών συσχετισμών που σε τελική ανάλυση αποκρυσταλλώνουν αυτές τις θέσεις. Οι εσωτερικοί συσχετισμοί, όπως προσδιορίζονται στο ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό εθνικό πλαίσιό τους, καθορίζουν κυρίως τις προτεραιότητες πολιτικής και τις εσωτερικές δυνατότητες και αντοχές για την προώθησή τους. Το κύριο ζητούμενο είναι η διατύπωση μιας πολιτικής στρατηγικής που έχει τη ρεαλιστική δυνατότητα δημιουργίας πλεονεκτικών διεθνών ερεισμάτων για την επίτευξη των στόχων της και αυτό κρίνεται μόνο από τα αποτελέσματά της σε προσδιορισμένο χρονικό ορίζοντα.
    Η προσπάθεια να ξεφύγει ολόκληρο το πλέγμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε Αιγαίο και Κύπρο από τον αναχρονισμό των εδαφικών διεκδικήσεων και της κατοχής δεν μπορεί παρά να είναι πολυδιάστατη. Να ευνοεί, να διευρύνει και να αξιοποιεί την ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης και συνεργασίας με την Τουρκία.
    Ταυτόχρονα όμως, η στήριξη της ελληνικής επιλογής να επικρατήσουν στη γειτονική χώρα πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν μια γνήσια εταιρική σχέση και την άρση των διεκδικήσεων, βασίζεται στην επιτυχή ανάσχεση και αποτροπή των τουρκικών προκλήσεων σε Αιγαίο, Δυτική Θράκη και Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό είναι το πλαίσιο που θέτει η επαρκώς διατυπωμένη εθνική στρατηγική, που αδιάλειπτα από το 1974 συνιστά το σταθερό πλαίσιο διαμόρφωσης της εκάστοτε πολιτικής στρατηγικής όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Κυβερνήσεις που, παρά τις όποιες ατυχείς στιγμές τους, λάθη και παραλείψεις τους, παρέμειναν – άσχετα από τους λόγους – προσηλωμένες στις επιταγές της εθνικής στρατηγικής.
    Επίκεντρο μιας ανανεωμένης πολιτικής στρατηγικής είναι η καθοριστική μεταβολή, με βάση πάντα το διεθνές δίκαιο, των διμερών όρων πάνω στις οποίες η Τουρκία βασίζει την πολιτική στρατηγική πρόκλησης εντάσεων στο Αιγαίο. Η ενδυνάμωση της ελληνικής παρέμβασης σε κάθε διεθνές δικαιακό θεσμικό περιβάλλον και η πρακτική στήριξή της σε επιχειρησιακό επίπεδο με κατάλληλη, ευέλικτη και στοχευμένη διαχείριση των εντάσεων, που να επιβάλλει στην άλλη πλευρά την αποκλιμάκωση των εντάσεων. Η πρόκληση εντάσεων δεν πρόκειται να σταματήσει αν οι εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις στην Τουρκία που τις συντηρούν δεν μεταβάλουν πολιτική.
    Οι προκλήσεις αυτές μπορούν, όμως, να καταστούν ατελέσφορες και αναχρονιστικές εφόσον δεν μεταβάλλουν το statusquo στο Αιγαίο προς όφελος των τουρκικών διεκδικήσεων. Ωστόσο, καμιά εποικοδομητική πολιτική στρατηγική δεν μπορεί να έχει προοπτική αν δεν εδράζεται σε μια ευρύτερη θεώρηση της Τουρκίας και σε εκείνες τις εσωτερικές και διεθνείς διαστάσεις που αναιρούν την τουρκική αναθεωρητική πολιτική και την εντάσσουν σε ένα περιβάλλον σταθερότητας, αμοιβαίας ασφάλειας και εξισορρόπησης θεμιτών συμφερόντων. Παρά την πολιτική κυριαρχία των «καθεστωτικών δυνάμεων» υπάρχει μια κοινωνική και πολιτική δυναμική που διατρέχει την τουρκική κοινωνία και πολιτική στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού. Οι εξελίξεις στη γείτονα χώρα, που διατρέχουν σε βάθος την τουρκική κοινωνία, οικονομία και πολιτική, διέπονται από αντιθέσεις και αντιφάσεις και συνεχίζουν, σε ορισμένες τουλάχιστον εκφάνσεις, να είναι απρόβλεπτες.

    * Ο δρ Στέλιος Αλειφαντής είναι διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης Διεθνών Συγκρούσεων.

    Σχόλιο από δάσκαλος | 26/02/2009

  59. Η Τουρκία απογειώνεται και η Ελλάδα παρακολουθεί … …. ….. Ο Κέβιν Κόνστερ συμπράττει με τις Τουρκικές Αερογραμμές …..

    Του Φώτη Φωτεινού

    Ραγδαία ανάπτυξη γνωρίζουν οι μεταφορές (εναέριες και σιδηροδρομικές) στη γειτονική Τουρκία, η οποία -αντίθετα με την Ελλάδα- διεξάγει συντονισμένες ενέργειες ενδυνάμωσης του τουριστικού της προϊόντος και των εμπορευματικών μεταφορών της.

    Τα μεγέθη είναι ενδεικτικά: Οι Τουρκικές Αερογραμμές διαθέτουν ένα σύγχρονο στόλο 117 αεροσκαφών, την ίδια ώρα που ο αντίστοιχος των Ο.Α. δεν ξεπερνά τα 40. Αντίστοιχα, ο Τουρκικός Σιδηρόδρομος εγκαινιάζει τρένα 240 χλμ., κατασκευάζοντας παράλληλα υποθαλάσσιο σιδηροδρομικό δίκτυο, την ίδια ώρα που ο ΟΣΕ αδυνατεί να κατασκευάσει, από το 1994, τον άξονα Πάτρα – Αθήνα – Θεσσαλονίκη.

    Ο Κέβιν Κόνστερ συμπράττει με τις Τουρκικές Αερογραμμές

    «Feel Like a Star». Με αυτό το λογότυπο καλωσορίζει τους επισκέπτες της, η εταιρεία TURK HAVA ή αλλιώς, οι Τουρκικές Αερογραμμές. Με κεντρικό πρόσωπο, τον Αμερικανό ηθοποιό Κέβιν Κόνστερ, οι Τουρκικές Αερογραμμές προχώρησαν πρόσφατα σε μια παγκόσμια διαφημιστική καμπάνια, λανσάροντας τα νέα αεροσκάφη και προορισμούς της εταιρείας.

    Αντίστοιχα, την ίδια περίοδο στην Ελλάδα, το υπουργείο Μεταφορών προανήγγειλε ακόμα έναν άγονο διαγωνισμό ιδιωτικοποίησης της Ο.Α. Αν και οι Τουρκικές Αερογραμμές πέρασαν εξίσου δύσκολες περιόδους με την Ολυμπιακή Αεροπορία, ωστόσο η σημερινή κατάσταση της εταιρείας καταμαρτυρεί ότι το τουρκικό κράτος την χρησιμοποιεί ως ένα οργανωμένο εργαλείο προώθησης του τουρισμού της χώρας.

    Ενδεικτικό είναι ότι στο περσινό εννεάμηνο, η συνολική επιβατική κίνηση των Τουρκικών Αερογραμμών γνώρισε αύξηση 14,3% σε σχέση με το αντίστοιχο του 2007, την ίδια ώρα που οι Ο.Α. γνώρισαν μείωση συνολικής επιβατικής κίνησης κοντά στο 12%. Μονάχα στο περσινό 9μηνο, τα έσοδα των Τουρκικών Αερογραμμών ανέρχονταν στα 2,3 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 1,3 δισ. ευρώ από το διεθνές δίκτυο, σημειώνοντας άνοδο 20%.

    Αντίστοιχα, στο σύνολο του περσινού έτους, τα έσοδα των Ο.Α. αναμένεται ότι ξεπέρασαν τα 700 εκατ. ευρώ, έναντι 755 εκατ. ευρώ το 2007.

    Πεδίο σύγκρισης αποτελεί και ο αριθμός των αεροσκαφών. Οι Ο.Α. διαθέτουν 40 αεροσκάφη, πολλά από τα οποία θεωρούνται πεπαλαιωμένα. Αντίθετα, οι Τουρκικές Αερογραμμές διαθέτουν 117 αεροσκάφη, ο μέσος όρος ηλικίας των οποίων ανέρχεται στα 6 έτη.

    Τρένα 250 χλμ. εγκαινιάζουν στην Τουρκία – Σκάβουν υποθαλάσσιο δίκτυο

    Πέρα από τις αερομεταφορές, στην γειτονική Τουρκία ετοιμάζονται να εγκαινιάσουν τρένα 250 χλμ. Οι τουρκικοί σιδηρόδρομοι TCDD (Turkish State Railways) παρέλαβαν πρόσφατα 10 αυτοκινητάμαξες 250 χλμ. από την ισπανική CAF. Στα τέλη του μηνός προβλέπεται να ξεκινήσουν δοκιμαστικά επιβατικά δρομολόγια μεταξύ Άγκυρας και του προαστίου Εσκισίρ, κοντά στο Ινονού.

    Η εν λόγω γραμμή κατασκευάζεται από το 2003 και πρόκειται να φιλοξενήσει τρένα ταχυτήτων 250 χλμ., σε μια προσπάθεια αύξησης της ανταγωνιστικότητας του σιδηροδρομικού δικτύου.

    Σήμερα, η διείσδυση του σιδηροδρόμου στις επιβατικές μεταφορές ανέρχεται στο 3% και αντίστοιχα, στο 7% στις εμπορευματικές, αλλά στόχος του τουρκικού υπουργείου Μεταφορών είναι, τα δυο αυτά μεγέθη, να εκτιναχτούν στο 20% μέχρι το 2025.

    Σύμφωνα με τον Τούρκο υπουργό Μεταφορών Binali Yildirim, από το 2003 και έπειτα, κατασκευάζονται ετησίως 107 χιλιόμετρα σιδηροδρομικής γραμμής.

    Αντίθετα, από το 1946 ως το 2003 φτιάχνονταν μόνο 11 χλμ. ετησίως, ενώ μεταξύ 1923 με 1946 128 χλμ. το χρόνο. Το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου στην Τουρκία είναι μονής γραμμής, αλλά τουλάχιστον το 27% διαθέτει ηλεκτροκίνηση.

    Στόχος είναι ως το 2013, η Τουρκία να έχει ανακαινίσει το μισό της δίκτυο, το οποίο ανέρχεται σε 8.697 χιλιόμετρα συνολικά. Παράλληλα, με γοργά βήματα προχωρά και η δημιουργία του υποθαλασσίου σιδηροδρομικού δικτύου στο Βόσπορο, ιδέα που «πρωτοακούστηκε» το 1860. Το έργο, μήκους 13,6 χλμ., ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια και θα κοστίσει 3,5 δις. δολάρια.

    To 80% του δικτύου στην Ελλάδα αποτελείται από μονή γραμμή

    Εάν και τα τελευταία χρόνια παρουσιάζονται ορισμένα δείγματα εκσυγχρονισμού του ελληνικού σιδηροδρόμου, με κυριότερο την επέκταση του Προαστιακού στην Κόρινθο και το Κιάτο και τη δημιουργία των ενδιάμεσων σταθμών, ωστόσο τα κύρια σιδηροδρομικά έργα, όπως τα τμήματα Τιθορέα – Δομοκός και Αίγιο – Πάτρα, αλλά και η ολοκλήρωση της εγκατάστασης σηματοδότησης, τηλεδιοίκησης και ηλεκτροκίνησης στο σύνολο της ΠΑΘΕ/Π μεταφέρονται ως «έργα – γέφυρες» στο Δ’ ΚΠΣ (ΕΣΠΑ) και είναι άγνωστο εάν θα ολοκληρωθούν το 2013.

    Η υστέρηση του εκσυγχρονισμού του ΟΣΕ αποτυπώνεται εύγλωττα στην κατηγοριοποίηση του δικτύου του. Το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου (περίπου 80%) αποτελείται από μονή γραμμή, με φτωχά γεωμετρικά χαρακτηριστικά και με πεπαλαιωμένη επιδομή και υποδομή, τα οποία δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη υψηλών ταχυτήτων.

    Παράλληλα, ένα μεγάλο μέρος του δικτύου (678 χλμ. ή 26,9% του συνολικού μήκους) είναι μετρικού εύρους (το πλάτος της γραμμής είναι 1 μέτρο), ενώ το υπόλοιπο είναι κανονικού εύρους (το πλάτος τα γραμμής είναι 1,44 μέτρα, συμβατό με το διεθνές δίκτυο).

    Η κίνηση των συρμών γίνεται κυρίως με ντηζελοκινητήρες, ενώ το ποσοστό του συνόλου των γραμμών, στις οποίες έχει εγκατασταθεί ηλεκτροκίνηση είναι εξαιρετικά περιορισμένο (μονάχα στο τμήμα Ειδομένη – Θεσσαλονίκη – Λιτόχωρο – Λάρισα και 32 χλμ. στο αστικό κομμάτι του Προαστιακού προς το αεροδρόμιο), το οποίο αναλογεί στο 12-15% του συνολικού μήκους του δικτύου.

    Υπολογίζεται ότι τα τελευταία 20 χρόνια ο ελληνικός σιδηρόδρομος έχει λάβει 6,3 δισ. ευρώ από κοινοτικές χρηματοδοτήσεις και 5 δισ. ευρώ από αμιγώς εθνικούς πόρους, όμως ο βασικός σιδηροδρομικός άξονας της ΠΑΘΕ/Π παραμένει ένα απέραντο εργοτάξιο.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/03/2009

  60. Εντονη δημογραφική δυναμική παρουσιάζει η Τουρκία. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1930 η Ελλάδα είχε 6,5 εκατομμύρια κατοίκους και η Τουρκία 13,5 εκατομμύρια. Έως σήμερα ο πληθυσμός στη χώρα μας έχει αυξηθεί 1,5 φορά φτάνοντας στα 10,7 εκατομμύρια και στην Τουρκία σχεδόν 6 φορές, αριθμώντας 75,8 εκατομμύρια κατοίκους.

    Στην Τουρκία, ο δείκτης γονιμότητας διαμορφώνεται στο 2,3, ενώ ο ακαθάριστος δείκτης γεννητικότητας είναι διπλάσιος από τον ελληνικό και φτάνει στο 20. «Ο πληθυσμός της χώρας αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά τις τρεις επόμενες δεκαετίες, φτάνοντας τα 92 εκατομμύρια το 2030», μας λέει ο καθηγητής Δημογραφίας του Πανεπιστημίου της Θεσσαλίας Βύρων Κοτζαμάνης. «Η αύξηση αυτή θα θέσει σημαντικά προβλήματα στη γειτονική μας χώρα, η οποία επιπλέον δεν είναι ομοιογενής εθνολογικά. Θα απαιτηθούν τεράστιες επενδύσεις σε τομείς, όπως της υγείας, της εκπαίδευσης, της απασχόλησης, της πρόνοιας».

    «Η κάμψη της γεννητικότητας αμβλύνει σε ένα βαθμό την πίεση που ασκεί η αύξηση του πληθυσμού στους εθνικούς πόρους των κρατών. Η πίεση που ασκήθηκε στην περίοδο 1950-2000 για όλες τις χώρες προβλέπεται ότι θα συνεχίσει να αυξάνεται στην Αλβανία και την Τουρκία, αλλά όχι στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία» σημειώνει ο καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου Ευάγγελος Πρόντζας.

    Κι ενώ η Τουρκία πρέπει να διαχειριστεί τη ραγδαία αύξηση του πληθυσμού της, στην Ελλάδα, το 2010 ο αριθμός των στρατεύσιμων θα είναι κατά 50% μικρότερος από εκείνον του 1952. Μπορούν, ωστόσο, οι πληθυσμιακοί συσχετισμοί που διαμορφώνονται στην ευρύτερη περιοχή να λειτουργήσουν αρνητικά για τη χώρα μας; «Η Ελλάδα είναι -και θα παραμείνει- η πλέον ανεπτυγμένη χώρα των Βαλκανίων, μια χώρα δημοκρατική και πλήρως ενταγμένη στους ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς» απαντά ο κ. Κοτζαμάνης.

    «Φυσικά, αν το διεθνές δίκαιο επιστρέψει στον μεσαίωνα, όπου η δύναμη των ηγεμόνων ήταν σε άμεση συνάρτηση με το πλήθος των στρατευμάτων που ήταν σε θέση να παραθέσουν, τότε τα πληθυσμιακά μεγέθη της Τουρκίας θα παίξουν καθοριστικό -και προφανώς αρνητικό- ρόλο για τη χώρα μας και όχι μόνον».

    http://www.apogevmatini.gr/?p=16162

    ————————————————————————————————-

    Γιά τούς ντονμέ τῆς Θεσσαλονίκης:

    http://womenslens.blogspot.com/2008/01/who-were-dnmeh.html

    και ῾Σημάδια Ὀρθοδοξίας στή σύγχρονη Τουρκία῾:

    Σχόλιο από edo | 24/03/2009

  61. ΣΩΜΑΤΕΙΟ
    «ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΚΕΡΥΝΕΙΑ »
    Αγίου Ιωάννη 7, Στρόβολος Τ.Θ. 23940, 1687
    Λευκωσία – Κύπρος
    Τηλ. 22-668464, Φαξ 22-668882
    e-mail: adouloti.kerinia@cytanet.com.cy

    ΑΚ/2009 11.4.09

    Προς τα Μέσα Ενημέρωσης: Παρακαλούμε να δημοσιευθεί /μεταδοθεί άμεσα.

    ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΟΥ ΓΚΙΟΥΛ.

    Το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια , με αφορμή τις θρασύτατες δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών κ. Γκιούλ, στους Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς , ανακοινώνει τα ακόλουθα:

    • Μπορεί οι υποτελείς Ηγέτες των χωρών της Διεθνούς Κοινότητας που θυσιάζουν αρχές για χάριν πρόσκαιρων συμφερόντων, να επιτρέπουν στον κ. Γκιούλ να προκαλεί τα θύματα μιας ανήθικης και εγκληματικής θηριωδίας της χώρας του, προσποιούμενος ότι δεν χρωστά να κάμει ‘χειρονομία’ στο Κυπριακό ,
    • Μπορεί οι Ηγέτες μας , κάτω από τις ανίερες πιέσεις των μεγάλων δυνάμεων, συνοδοιπόρων της εγκληματικής Τουρκίας, να έχουν συναινέσει και έχουν δώσει στην Τουρκία συγχωροχάρτι και την εκλιπαρούν να συνδράμει στην εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό , ως ενδιαφερόμενο μέρος , αντί εισβολέας και βάναυσος καταπατητής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που είναι στην πραγματικότητα,
    • Ο Κυπριακός λαός όμως, Έλληνες και Τούρκοι, οι οποίοι είναι τα θύματα της Τουρκικής επεκτατικής πολιτικής και του βάναυσου τρόπου με τον οποίο αυτή προωθείται δεν συγχωρούν. Δεν ξεχνούν και να μην ανησυχεί. Δεν ζητούμε «χειρονομίες» από την Τουρκία. Απαιτούμε από την Τουρκία απλά να εγκαταλείψει την Κύπρο όπως υπαγορεύει το Διεθνές Δίκαιο. Έχει υποχρέωση η Τουρκία , να αποσύρει από την Κύπρο τα κατοχικά στρατεύματά της , και όλους τους Τούρκους έποικους χωρίς όρους και περιορισμούς. Και υποσχόμαστε ότι, θα την κηνυγούμε μέχρι να κάτσει στο σκαμνί και να πληρώσει για τα κατά συρροή εγκλήματα πολέμου που διέπραξε σε βάρος της μικρής Ευρωπαϊκής Κύπρου και του Λαού μας. Παράλληλα, θέλουμε να σημειώσουμε ότι, το γεγονός και μόνο ότι η Τουρκία κάμνει τέτοιες δηλώσεις, 35 χρόνια μετά που η Τουρκική κατοχή και η κατά συρροήν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας συνεχίζονται, πρέπει να αποτελεί προσβολή για τους Πολιτικούς Ηγέτες αυτού του τόπου, διότι, λυπούμαστε να παρατηρήσουμε , είναι οι πολιτικές επιλογές τους που επιτρέπουν στην Τουρκία να κάμνει τέτοιες απαράδεκτες δηλώσεις. Μάλιστα, επιλογές που δεν είναι δικές τους αλλά των ξένων συνοδοιπόρων των Τούρκων και ηθικών αυτουργών της συνωμοσίας που ευρίσκεται σε εξέλιξη σε βάρος μας. Αναφερόμαστε στην επιλογή του συμβιβασμού με τα κατοχικά δεδομένα υπό το μανδύα της λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, ανάγοντας το Κυπριακό σε δικοινοτικό θέμα, αντί θέμα εισβολής , κατοχής και καταπάτησης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που είναι η ουσία του. Οι δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών αποτελούν την φραστική έκφραση της χρεοκοπίας της λανθασμένης πολιτικής επιλογής των Ηγετών μας, στην οποία ανεξήγητα και αδικαιολόγητα συνεχίζουν να επιμένουν.
    • Το στόμα του Γκιούλ και των συνοδοιπόρων του, Βρεττανών και Αμερικανών θα κλείσει μόνο με απόφαση των Ηγεσιών μας για επανατοποθέτηση του Κυπριακού και επαναφορά της Τουρκίας στο σκαμνί της Δικαιοσύνης , ως εγκληματία πολέμου, στη βάση μιας καθαρά αντικατοχικής πολιτικής η οποία θα στοχεύει στην αποκατάσταση του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου στην Κύπρο, χωρίς περιορισμούς, και εκπτώσεις.

    Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια.
    ————————————————————————————————————————
    ————————————————————————————————————————

    Ένα 1974 από την «ανάποδη»?

    (και η πιθανότητα μιας μεγάλης προβοκάτσιας σε Κύπρο ή Ελλάδα)

    ————————————–

    Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου-12.4.09

    =============================

    Το «φτύσιμο» ήταν μεγαλοπρεπές. Το ίδιο και η «ψυχραιμία» τους. Καραμανλής, Μπακογιάννη, Παπανδρέου, Χριστόφιας, η «πολιτική ηγεσία» του ελληνικού λαού, σχεδόν δεν αντέδρασαν στις απανωτές, εντυπωσιακά περιφρονητικές «σφαλιάρες» της Ουάσιγκτον. Επισκεπτόμενη την Τουρκία η Κυρία Χίλλαρυ Κλίντον μετέτρεψε, την εισβολή, εθνοκάθαρση των Ελληνοκυπρίων και κατοχή έκτοτε της βόρειας Κύπρου σε πρόβλημα «άρσης της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων».

    Μετά, οι αμερικανικές δυνάμεις, από κοινού με άλλες (ο Θεός να τις κάνει) «συμμαχικές» συμμετείχαν στην εύγλωττη τουρκική άσκηση «Ηγεμών» («Κυρίαρχος») στο Αιγαίο. Τελευταία στιγμή αναβλήθηκε συνάντηση του κατοχικού ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ με την Χίλαρυ Κλίντον, προτού μάλιστα η Κυρία Κλίντον δει καν τον Υπουργό Εξωτερικών της νόμιμης Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο υποψήφιος του κ. Ομπάμα για τη θέση του Βοηθού Υφυπουργού Εξωτερικών, ο κ. Φίλιπ Γκόρντον, αρνήθηκε, καταθέτοντας στη Γερουσία, να αποδεχθεί ότι υπάρχει τουρκική κατοχή στην Κύπρο!

    Ο κ. Ομπάμα δεν θα συναντήσει τον Πατριάρχη, μπας και παρεξηγηθούν οι διώκτες των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. ‘Όλα αυτά μετά από μια περίοδο έντονης αεροπορικής τρομοκρατίας της Τουρκίας στο Αιγαίο. (Και σα να μην έφταναν αυτά, βγήκε και η Γερμανία, στην οποία οι κυβερνώντες μόλις παρεχώρησαν τον ΟΤΕ, να μας πει, δια της Καγκελαρίου της, ότι πρέπει να τελειώνουμε με τις «εμμονές» μας στο όνομα των Σκοπίων και τα βέτο.

    ‘Οσο για τη Μόσχα κινδυνεύει να βγάλει κι αυτή τα συμπεράσματά της: καλοί οι ‘Ελληνες, αλλά φοβιτσιάρηδες, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα μαζί τους.

    Θα περίμενε κανείς από την ελληνική και την κυπριακή κυβέρνηση, το σύνολο του πολιτικού κόσμου, αλλά και τα media να χαλάσουν το σύμπαν, αντιδρώντας σε μια τόσο προφανή επίθεση κατά Ελλάδας και Κύπρου. Αντ’ αυτού, αιδήμων σιωπή. Το ‘Ιδρυμα Καραμανλή ετοιμάζει ένα συνέδριο για μια νέα ελληνοαμερικανική συμμαχία, λες και μπορεί ποτέ να «συμμαχήσουν» οι λούστροι και τα αφεντικα.

    Ο κ. Παπανδρέου πιστεύει πάντα ότι, επιτέλους, αποκαλύφθηκε δια του κ. Ομπάμα η καλή Αμερική, μια Αμερική που αγαπάει όσο και ο παππούς του την Αγγλία – αν και ο παππούς του δεν πίστευε ότι είναι και καλή!

    ¨Όχι συμμαχία, ούτε καν απλή συνεννόηση, διαπραγμάτευση έστω της εξάρτησής της δεν μπορεί να κάνει η χώρα χωρίς αποκατάσταση της αξιοπιστίας της, σαφούς ορισμού του εθνικού συμφέροντος, πολύ διαφορετικής ψυχολογίας του πολιτικού προσωπικού που χειρίζεται αυτά τα θέματα, πολύ περισσότερο με μεγάλες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Ρωσία κλπ..

    Βιογράφος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και διαπρεπής μελετητής της μεταπολεμικής Ελλάδας, ο Ζαν Μεϋνώ λέει ότι οι ‘Ελληνες πολιτικοί δεν υποτάσσονται απλώς στα κελεύσματα της Ουάσιγκτον, αγωνιούν νυχθημερόν να βρουν τρόπους να την ευχαριστήσουν…Να, πάρτε το Υπουργείο Εξωτερικών. Ποιεί συνήθως την νήσσαν για την πολιτική της Ουάσιγκτον, του Βερολίνου και της ‘Αγκυρας, όμως έβγαλε τις προάλλες μια μεγαλοπρεπή ανακοίνωση καταγγέλοντας τη … Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες για την κράτηση ενός ‘Ελληνα ναυτικού…

    Οι εξωτερικές πιέσεις συναντάνε μια κυβέρνηση, έναν πολιτικό κόσμο, ένα κράτος σε βαθιά παρακμή, αντιμέτωπο με μια από τις δυνητικά σοβαρότερες κρίσεις της μεταπολεμικής ιστορίας του. Πολύ λογικά, ανοίγει η όρεξη των επιβουλευόμενων τρίτων. Πολύ λογικά επίσης οι ξένες δυνάμεις, όπως έκαναν σε όλη την νεώτερη ελληνική ιστορία, επιχειρούν να βρουν στην εσωτερική πολιτική κατάσταση μοχλούς για την εξυπηρέτηση των διεθνών συμφερόντων τους.

    Πόσο μάλλον που συναντούν, στην Ελλάδα, ένα πολιτικό και κρατικό προσωπικό που έχει προ πολλού απαλλαγεί από κάθε ικανότητα σκέψης (αν υποθέσουμε ότι την είχε κάποτε) και από κάθε ηθική, βουτηγμένο στον κυνισμό και τη διαφθορά. Κράτος σε συμφόρηση, κοινωνία σε παρακμή και απελπισία, οικονομία στη γνωστή κατάσταση, τυφλή τρομοκρατία αγνώστου «προελεύσεως και κατασκευής», όπως λέγαμε στο στρατό. Κι όλα αυτά εν μέσω μιας από τις μεγαλύτερες οικονομικές κρίσεις της ιστορίας και μιας από τις σοβαρότερες, μάλλον της σοβαρότερης κρίσης της ΕΕ από την ίδρυσή της.

    Γιατί συμβαίνουν αυτά?

    ‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

    Εδώ και καιρό, έχουμε επισημάνει από τις στήλες του Metropolitan, ότι από τον ελληνικό χώρο (Ελλάδα και Κύπρος) περνάνε βαριές και ήδη ώριμες «αυτοκρατορικές στρατηγικές», όπως είναι η ολοκλήρωση του ελέγχου των Βαλκανίων, στα πλαίσια της αναχαίτισης της Ρωσίας, της σύγρουσης για τον έλεγχο της Ουκρανίας, της επιδίωξης αποκοπής και αποξένωσης Ευρώπης-Ρωσίας. ‘Όπως είναι επίσης η στρατηγική της διεύρυνσης της ΕΕ προς την Τουρκία, που προϋποθέτει λύση του κυπριακού. Τέτοια «λύση»Ζ που να επιτρέπει τον πληρέστερο δυνατό έλεγχο της Κύπρου επιδιώκει και το Ισραήλ, που θεωρεί το νησί φυσικό μετόπισθεν του εβραϊκού κράτους, τμήμα του ευρύτερου χώρου που θέλει να ελέγχει κατλά απόλυτο τρόπο.

    Αυτά όλα σημαίνουν ότι ο ελληνικός χώρος καλείται να «συμμορφωθεί», αποδεχόμενος μια λύση τύπου Ανάν για την Κύπρο και, στη συνέχεια, μια αντίστοιχης φιλοσοφίας «διευθέτηση» στο Αιγαίο, διακόπτοντας τις σχέσεις με τη Ρωσία, αναπτύσσοντας, αντίθετα, τις σχέσεις με το Ισραήλ (υπό την «καθοδήγηση» και του κυρίου εκπροσώπου των ισραηλινών συμφερόντων στην Ευρώπη, Νικολά Σαρκοζί), αποδεχόμενος μια λύση-μαϊμού για τα Σκόπια και αναγνωρίζοντας την ανεξαρτησία του Κοσόβου.

    Η «αυτοκρατορία» πηγαίνει πιο εύκολα σε τέτοιες λύσεις γιατί δεν συναντά σοβαρή αντίσταση από τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, που συχνά μάλιστα αποβλέπουν στη δική της εύνοια για να κυβερνήσουν τη χώρα. Στη νεώτερη ελληνική ιστορία, είναι σύνηθες το φαινόμενο, η ιθύνουσα τάξη να τείνει συνήθως να προτιμά την «ομαλή» ένταξή της στο διεθνές σύστημα, από την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και των δικαιωμάτων του ελληνικού λαού διεθνώς. Υπό την πίεση του εξωτερικού περιβάλλοντος, γεωπολιτική και οικονομική, αλλά και της δικής του εσωτερικής κρίσης, της εξάντλησης δηλαδή ενός «κλεπτοκρατικού τρόπου συσσώρευσης του κεφαλαίου», ενός απέραντου «λαμογιστάν», ο ελληνικός χώρος καταρρέει στο εσωτερικό του, ενώ καλείται να εξοφλήσει το κόστος μιας πολιτικής γενικού «κατευνασμού», που άνοιξε τελικά την όρεξη παντός τρίτου!

    Λύση του κυπριακού ή διάλυση του κυπριακού κράτους?

    ‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

    Στη Λευκωσία, ο «κομμουνιστής» Πρόεδρος Χριστόφιας (του οποίου η εκλογή έγινε δεκτή με μεγάλη ευχαρίστηση από τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις του δυτικού κόσμου), διαπραγματεύεται κατ’ ουσίαν την αυτοδιάλυση του κυπριακού κράτους, που θα βαφτιστεί βέβαια «λύση του κυπριακού». Μακάρι να τον αδικούμε τον άνθρωπο και το κόμμα του.

    Αλλά οι ελληνικές, όχι οι τουρκικές προτάσεις, που κατετέθησαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της Λευκωσίας, και τις οποίες δημοσιεύσαμε αυτούσιες στην εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή» (14.3.09), προβλέπουν ένα κράτος που πότε θα έχει πότε ‘Ελληνα Πρόεδρο, πότε Τούρκο Πρόεδρο και πότε ξένο δικαστή να παίρνει τις αποφάσεις. Είναι αυτά σοβαρά πράγματα? ‘Εχουτν εφαρμοσθεί σε καμμιά άλλη χώρα του κόσμουμ, όπου συνυπάρχουν εθνικές κοινότητες? Είναι συμβατά με την αρχή της δημοκρατίας?

    Σχεδόν σε όλα τα κρατικά αξιώματα θα «ντουμπλάρονται» ‘Ελληνες και Τούρκοι αξιωματούχοι, με ένα δαιδαλώδες σύστημα, που όχι μόνο κινδυνεύει να παραλύσει το κράτος, αλλά και θα τροφοδοτεί αιωνίως, από τη μια τη δυσφορία της πλειοψηφούσης κοινότητας προς την μειοψηφούσα, αφετέρου την τάση της μειοψηφίας να χρησιμοποιεί τα όποια προνόμιά της για να πετυχαίνει επιδιώξεις που δεν μπορεί να πετύχει αλλοιώς.

    Αντί δηλαδή να «συμφιλιώσει» Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους, να σφυρηλατήσει τη συνείδηση πολιτών ενός κράτους, θα εξασφαλίσει την αιώνια εχθρότητά τους και το αγκίστρωμα αμφοτέρων στις κοινότητές τους και τα «συνιστώντα κράτη» τους. Το νέο αυτό «κράτος» θα αποτελείται από δύο κράτη με δικές τους αστυνομίες και δεν θα διαθέτει, όπως όλα τα άλλα κράτη στον κόσμο, το δικαίωμα της αυτοάμυνας και το μέσο της, τις ένοπλες δυνάμεις. Η Κύπρος θα είναι «αποστρατιωτικοποιημένη», λέει η κυπριακή κυβέρνηση, δηλαδή θα σταθμεύει ελεύθερα στο έδαφός της ο … βρετανικός στρατός!

    Θα έχουμε δηλαδή διχοτόμηση ντε φάκτο του νησιού συν κατάλυση της σημερινής Δημοκρατίας υπό γενική βρετανική επιστασία. Μα είναι δυνατόν να ονομάζονται τέτοια σχήματα λύση του κυπριακού, προς αποφυγή μάλιστα της διχοτόμησης (που, ειρήσθω εν παρόδω, συντελέστηκε πριν από 35 χρόνια!).

    ‘Όχι μία, χίλιες φορές καλύτερη, ασφαλέστερη και εντιμότερη λύση είναι η αποδοχή της διχοτόμησης από μια παρόμοια λύση, σαφώς χειρότερη από τις συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου, που κινδυνεύει να έχει ακόμα χειρότερες συνέπειες από εκείνες, πολύ περισσότερο σε ένα τόσο αβέβαιο διεθνές περιβάλλον. Αφήνει ουσιαστικά τους Ελληνοκυπρίους χωρίς την προστασία του κράτους που διαθέτουν σήμερα, εγκυμονώντας τον κίνδυνο εθνοτικών διαμαχών, ενδοελληνικών διαμαχών, αλλά και συνεπειών στο σύνολο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

    Οι καλοί λογαριασμοί δεν φτιάχνουν αναγκαστικά καλούς φίλους, οι κακοί όμως λογαριασμοί είναι βέβαιο ότι θα διαιωνίσουν την εχθρότητα, με κάθε μία από τις παραδοξότητες αυτής της ρύθμισης να γίνεται και δυνητικό πεδίο σύγκρουσης.

    Αν υιοθετηθεί μια παρόμοια λύση θα καταστήσει την Ελλάδα εσαεί όμηρο της καλής διάθεσης Τουρκίας, Βρετανίας, ΗΠΑ, Ισραήλ, για να μη τεθούν σε κίνδυνο οι 750.000 ‘Ελληνες της Κύπρου. Το πιο πιθανό και το χειρότερο σενάριο είναι μια εθνοτική διαμάχη που θα ανοίξει μια νέα, πιο τραγική σελίδα του κυπριακό, χωρίς να αποκλείεται και μια σοβαρή ενδοελληνική σύγκρουση στο μέτρο που μια σημαντική μειοψηφία έστω θεωρήσει μια παρόμοια λύση προδοτική και στο μέτρο που μια τέτοια διαμάχη θα είναι προς όφελος των ξένων δυνάμεων που θέλουν να γονατίσουν την αντίσταση των Ελληνοκυπρίων.

    Πως μπορεί να περάσει ένα τέτοιο σχέδιο?

    ‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

    Πολλοί παρατηρητές στην Αθήνα και τη Λευκωσία θεωρούν ότι ένα τέτοιο σχέδιο είναι απολύτως παράφρον και δεν μπορεί να υιοθετηθεί, πολύ περισσότερο μετά οποιαδήποτε νηφάλια συζήτηση. Υποτιμούν όμως την προφανή διάθεση ισχυρών διεθνών δυνάμεων να το «περάσουν», να μην αφήσουν τον «κόκκο» που λέγεται Κύπρος να τους ανατρέψει όλη τη στρατηγική τους. Υποτιμούν επίσης τη δυνατότητά τους να χρησιμοποιήσουν τις εσωτερικές πολιτικές και κοινωνικές αδυναμίες Ελλάδας και Κύπρου.

    Βασικά, η κεντρική επιδίωξή τους είναι η συγκρότηση ενός μεγάλου μπλοκ, σε Ελλάδα και Κύπρο, από τις δυνάμεις της αριστεράς, της κεντροαριστεράς και της ατλαντικής δεξιάς, που θα ρίξει όλο το βάρος υπέρ των επιχειρούμενων ρυθμίσεων. Επειδή ιστορικά η ελληνική αριστερά-κεντροαριστερά είναι η παράταξη που σήκωσε το βάρος της αντίστασης στις ξένες επιβουλές, από τη δεκαετία του 1940, μέχρι το «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες» του Ανδρέα, διαθέτει ακόμα ηθικό βάρος, που θα καταστήσει αποτελεσματικότερη την εκ μέρους της συνηγορία εθνικά επαχθών λύσεων. Φυσικά, αν αυτές υιοθετηθούν και καταρρεύσουν, τότε θα ανοίξει ο δρόμος για έναν εκτονωτικό κατ’ουσίαν, ανώδυνο για τα δυτικά συμφέροντα ακροδεξιό εθνικισμό, αν όχι και χρήσιμο για αυτά.

    Αν εμφανιζόταν στην Ελλάδα ένας «δεξιός» ‘η «ακροδεξιός» αντιτουρκικός και αντιισλαμικός εθνικισμός, που δεν θα παρενέβαινε πλέον στα ήδη υλοποιηθέντα κεντρικά σχέδια της Αυτοκρατορίας, αυτό θα μπορούσε να την εξυπηρετήσει, υπό την έννοια ότι, παρόλο που στηρίζει τον ρόλο της ¨Αγκυρας στην περιοχή, δεν σημαίνει ότι δεν θέλει και τρόπους να ελέγχει τη δύναμή της. ¨Ένας τέτοιος εθνικισμός θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ενδεχομένως για την επιβολή αυταρχικών ή και νεοφασιστικών λύσεων, αν η παγκόσμια οικονομική κρίση το απαιτήσει.

    Για να περάσει ένα νέο σχέδιο Ανάν, οι μεγάλες δυνάμεις που επιβουλεύονται την Κυπριακή Δημοκρατία έχουν αποδείξει στην ιστορία μας ότι μπορούν να καταφύγουν σε κάθε μέσο, περιλαμβανομένων και μεγάλης κλίμακας προβοκατσιών. Γνωρίζουν πόσο δύσκολο θα είναι να περάσει ένα νέο σχέδιο Ανάν σε συνθήκες πραγματικά δημοκρατικής, ελεύθερης και νηφάλιας συζήτησης. Γι’ αυτό χρειάζονται τη δημιουργία συνθηκών ακραίας πόλωσης και φανατισμού, όπου θα αλληλοκατηγορούμαστε ως «εθνομηδενιστές» και «εθνοκανίβαλλοι», ως «εθνικιστές-σωβινιστές» και «ενδοτικοί – προδότες».

    Αυτή υπήρξε στο παρελθόν μια κλασική πατέντα, ιδίως στην Κύπρο, οργανωμένη και χειραγωγημένη από ξένες μυστικές υπηρεσίες. Για να αναφέρουμε ένα μόνο ιστορικό παράδειγμα, ας θυμηθούμε πως οι «υπερπατριώτες», μεταξύ τους και αρκετοί ειλικρινείς άνθρωποι, οργανώθηκαν από ξένες υπηρεσίες στην ΕΟΚΑ Β’, νομίζοντας ότι ετοιμάζουν την ‘Ενωση με την Ελλάδα και ετοιμάζοντας πρακτικά την εισβολή της Τουρκίας.

    Η ας θυμηθούμε για παράδειγμα πως καταφέραμε το ακατόρθωτο στην υπόθεση Οτσαλάν: το μισό ΠΑΣΟΚ να τον φέρει και το άλλο μισό να τον δώσει! ¨Όλα αυτά τα φαινομενικά αντιφατικά συνέβησαν, επειδή οι ξένες δυνάμεις χρησιμοποιούν ταυτόχρονα και τις δύο ΅δομικές΅ αδυναμίες του ελληνικού χώρου. Και την τάση των ιθυνόντων να θέτουν εν τέλει σε πρώτη μοίρα το ΅συμμαχικό΅ συμφέρον και την οργανική σχεδόν τάση του ελληνικού χώρου να πολυδιασπάται.

    Ας φανταστούμε πόσο εύκολα, μια προβοκάτσια, αποδιδόμενη σε ‘’Ελληνες εθνικιστές-σωβινιστές», από τις τόσο συχνές στην ιστορία μας θα μπορούσε να αλλάξει το κλίμα και, αντί να συζητάμε για το κράτος στο οποίο θα ζήσουν οι Κύπριοι πολίτες στο μέλλον, θα αρχίσουμε να συζητάμε για τα εγκλήματα του εθνικισμού.

    Ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος λόγω της ποιότητας και του ουδέποτε πλήρως διαρηχθέντος προπατορικού δεσμού του ελληνικού βαθέος κράτους με ξένες υπηρεσίες. Αν μάλιστα κρίνουμε από την απόφαση της κυβέρνησης Καραμανλή να αναθέσει στην Ιντέλιτζενς Σέρβις την ελληνική «αντιτρομοκρατική» προστασία, δηλαδή να βάλει τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα, μετά μάλιστα από ότι αυτή η ίδια κυβέρνηση έπαθε στις υποθέσεις Πακιστανών-υποκλοπών-Βουλγαράκη, τότε απλώς μόνο να τρελλαθεί κανείς μπορεί.

    Οι ελληνικές και κυπριακές πολτικές δυνάμεις πρέπει να αντιληφθούν ότι παίζουν με τη φωτιά, είτε είναι υπέρ, είτε είναι κατά λύσεων τύπου Ανάν. Ο κόσμος, το διεθνές περιβάλλον Ελλάδας και Κύπρου, δεν είναι παιδική χαρά, όπως έχουν καταντήσει τη χώρα και το δστρατρηγικό διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο. Η όποια λύση ή μη λύση του κυπριακού και των ελληνοτουρκικών είναι ζήτημα καθοριστικής, ιστορικής, συντακτικής σημασίας, δεν είναι ένα δευτερεύον πολιτικάντικο ζήτημα, που λύνεται με «συνήθεις» τρόπους, όπως η εξαγορά ενός πολιτικού, μιας εφημερίδας ή λίγη προπαγάνδα. Πρέπει να δοθεί στους πολίτες η ευκαιρία να πάρουν οι ίδιοι, ελεύθερα και όχι εκβιαστικά, τις αποφάσεις, μετά από εξαντλητική συζήτηση και με τις πιο δημοκρατικές διαδικασίες, για να είναι και το αποτέλεσμα ουσιαστικά σεβαστό από όλους.

    Τόσο αυτοί που επιδιώκουν μια λύση τύπου Ανάν, όσο και αυτοί που αντιτίθενται σε μια τέτοια λύση, πρέπει να πείσουν τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, μόνους αρμόδιους να σώσουν ή να παραδώσουν το κράτος τους κι αυτοί οφείλουν να δράσουν ως πολίτες, όπως τους ήθελε ο Περικλής κι ο Πρωταγόρας, όχι ως κουτοπόνηροι ανατολίτες, που στο τέλος μπερδεύονται μόνο οι ίδιοι από τα ναι που είναι όχι και τα όχι που είναι ναι.

    Το ζήτημα του κράτους που θα ζήσουν οι Κύπριοι αφορά τους ίδιους, πριν όμως από οποιαδήποτε απόφαση, οι πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας οφείλουν επίσης να τοποθετηθούν με πλήρη σαφήνεια στο αν και πως οι ρυθμίσεις μιας λύσης θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να υπερασπισθεί ή στην Κύπρο να μη χρειάζεται την υπεράσπιση της Ελλάδας. Στο κάτω-κάτω τους πολίτες της Κυπριακής και της Ελληνικής Δημοκρατία πρέπει και αυτούς και μόνο αφορά η μορφή, τα σύνορα, η σύσταση και ο τρόπος διακυβέρνησης των κρατών τους κι όχι τον όποιο επίδοξο Πρωθυπουργό ή Πρόεδρο.

    ‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

    29-3-2009

    (περιοδικό Μετροπόλιταν)

    Σχόλιο από Κατεχόμενος | 13/04/2009

  62. Turks have never abandoned Islam quite the opposite:

    1) Why Turkey will never be a democracy
    http://www.danielpipes.org/comments/94283

    2) Fethullah Gülen’s Grand Ambition
    Turkey’s Islamist Danger
    http://www.meforum.org/2045/fethulla…grand-ambition

    3) Οι Κεμαλιστές
    http://neo.antibaro.gr/index.php?opt…kish&Itemid=83

    4) Kεμαλισμός και νεοελληνική*ιστοριογραφία
    http://kars1918.wordpress.com/2009/06/09/9-6-2009/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/09/2009

  63. America’s Muslims Aren’t as Assimilated as You Think

    By Geneive Abdo
    Sunday, August 27, 2006

    If only the Muslims in Europe — with their hearts focused on the Islamic world and their carry-on liquids poised for destruction in the West — could behave like the well-educated, secular and Americanizing Muslims in the United States, no one would have to worry.

    So runs the comforting media narrative that has developed around the approximately 6 million Muslims in the United States, who are often portrayed as well-assimilated and willing to leave their religion and culture behind in pursuit of American values and lifestyle. But over the past two years, I have traveled the country, visiting mosques, interviewing Muslim leaders and speaking to Muslim youths in universities and Islamic centers from New York to Michigan to California — and I have encountered a different truth. I found few signs of London-style radicalism among Muslims in the United States. At the same time, the real story of American Muslims is one of accelerating alienation from the mainstream of U.S. life, with Muslims in this country choosing their Islamic identity over their American one.

    A new generation of American Muslims — living in the shadow of the Sept. 11, 2001, attacks — is becoming more religious. They are more likely to take comfort in their own communities, and less likely to embrace the nation’s fabled melting pot of shared values and common culture.

    Part of this is linked to the resurgence of Islam over the past several decades, a growth as visible in Western Europe and the United States as it is in Egypt and Morocco. But the Sept. 11 attacks also had the dual effect of making American Muslims feel isolated in their adopted country, while pushing them to rediscover their faith.

    From schools to language to religion, American Muslims are becoming a people apart. Young, first-generation American Muslim women — whose parents were born in Egypt, Pakistan and other Islamic countries — are wearing head scarves even if their mothers had left them behind; increasing numbers of young Muslims are attending Islamic schools and lectures; Muslim student associations in high schools and at colleges are proliferating; and the role of the mosque has evolved from strictly a place of worship to a center for socializing and for learning Arabic and Urdu as well as the Koran.

    The men and women I spoke to — all mosque-goers, most born in the United States to immigrants — include students, activists, imams and everyday working Muslims. Almost without exception, they recall feeling under siege after Sept. 11, with FBI agents raiding their mosques and homes, neighbors eyeing them suspiciously and television programs portraying Muslims as the new enemies of the West.

    Such feelings led them, they say, to adopt Islamic symbols — the hijab , or head covering, for women and the kufi , or cap, for men — as a defense mechanism. Many, such as Rehan, whom I met at a madrassa (religious school) in California with her husband, Ramy, also felt compelled to deepen their faith.

    «After I covered, I changed,» Rehan told me. «I felt I wanted to give people a good impression of Islam. I wanted people to know how happy I am to be Muslim.» But not everyone understood, she said, recalling an incident in a supermarket in 2003: «The man next to me in the vegetable section said, ‘You’d be much more beautiful without that thing on your head. It’s demeaning to women.’ » But to her the head scarf symbolized piety, not oppression.

    A group of young college-educated women at the Dix mosque in Dearborn, Mich., described the challenges many Muslims face as they carve out their identity in the United States. I spoke with them in the winter of 2004, after they had been to the mosque one Sunday for a halaqa (a study circle) focused on integrating faith and daily life. They were in their twenties: Hayat, a psychologist; Ismahan, a computer scientist; and Fatma, a third-grade teacher.

    Hayat said veiling was easier for her than it had been for her sister,

    10 years her senior, because Hayat had more Muslim peers when she reached high school and felt far less pressure to conform to American ways. When she went on to the University of Michigan, she was surrounded for the first time by young Muslims who dared to show pride in their religion in a non-Muslim setting.

    Ismahan recalled similar experiences. In elementary school, she had tried to fit in. As an adult, though, «I know I don’t have to fit in,» she said. «I don’t think Muslims have to assimilate. We are not treated like Americans. At work, I get up from my desk and go to pray. I thought I would face opposition from my boss. Even before I realized he didn’t mind, I thought, ‘I have a right to be a Muslim, and I don’t have to assimilate.’ »

    Fatma described the mosque as central to her future: «What made me sane during years of public high school,» she said, «was coming to the halaqa every Sunday.» Fatma was also quick to distinguish herself from other young Muslim women who embrace American mores. «Some Muslims do anything to fit in. They drink. They date. My biggest fear is that I might assimilate to the American lifestyle so much that my modesty goes out the window.»

    Imam Zaid Shakir — who teaches at San Francisco’s Zaytuna Institute, America’s only true madrassa — refers to such young Muslims as the «rejectionist generation.» They are rejectionist, he says, because they turn their backs not only on absolutist religious interpretations, but also on America’s secular ways. Many of these young American Muslims look to Shakir (and to celebrated Zaytuna founder Hamza Yusuf) for guidance on how to live pious lives in the United States.

    I spent several days at one of the institute’s «mobile madrassas,» this one in San Jose, and watched hundreds of young Muslim professionals sit on cushioned folding chairs and listen intently as Yusuf delivered his lecture. «Everywhere I go, I see Muslims,» he told them. «Go to the gas station and the airport. Muslims are present in the United States, and that was not true 20 years ago. There are more Muslims living outside the Dar al-Islam [Islamic countries, or literally the House of Islam] than ever. So we have to be strategic in our thinking, because people who are our enemies are strategic in their thinking.»

    The «enemies» Yusuf referred to that day were not non-Muslims, but rather those who use Islam as a rationale for violence. For the students at this madrassa and for many Muslims I interviewed, their strategy focuses on public displays of their faith.

    Being ambassadors of Islam is daring behavior when you consider that American Muslims live in a country where so many people are ignorant of — if not hostile to — their faith. In a Gallup poll this year, when U.S. respondents were asked what they admire about the Muslim world, the most common response was «nothing» (33 percent); the second most common was «I don’t know» (22 percent).

    Despite contemporary public opinion — or perhaps because of it — Muslim Americans consider Islam their defining characteristic, beyond any national identity. In this way, their experience in the United States resembles that of their co-religionists in Europe, where mosques are also growing, Islamic schools are being built, and practicing the faith is the center of life, particularly for the young generation. In Europe and the United States, young Muslims are unifying around popular imams they believe understand the challenges they face in Western societies; these leaders include Yusuf in the United States and Amer Khaled, an Egyptian-born imam who lives in Britain. Thousands of young Muslims attend their lectures.

    In my years of interviews, I found few indications of homegrown militancy among American Muslims. Indeed, thus far, they have proved they can compete economically with other Americans. Although the unemployment rate for Muslims in Britain is far higher than for most other groups, the average annual income of a Muslim household surpasses that of average American households. Yet, outside the workplace, Muslims retreat into the comfort zone of their mosques and Islamic schools.

    It is too soon to say where the growing alienation of American Muslims will lead, but it seems clear that the factors contributing to it will endure. U.S. foreign policy persists in dividing Muslim and Western societies, making it harder still for Americans to realize that there is a difference between their Muslim neighbor and the plotter in London or the kidnapper in Baghdad.

    http://www.washingtonpost.com/wp-dyn…2501169_2.html

    ———————————————————————————————

    Islam’s European Conquest: Is America Next?

    By John Griffing

    «Islamic lands that were occupied by the enemies will once again become Islamic…We proclaim that we will conquer Rome, like Constantinople was conquered once, and as it will be conquered again.» \

    – Ali Al-Faqir, the Jordanian Minister for Religious Endowment
    Britain, birthplace of parliamentary democracy, has fallen to Islam. Oxford, once home to the likes of C.S. Lewis, now houses a giant Eastern Islamic Studies Center. If this were the only Islamic addition to Oxford, the mood would be less somber, but when Oxford citizens are forced to awake every morning to the Muslim call to prayer with the full consent of the Church of England, nothing short of conquest has taken place.

    Britain’s Muslim demographic is now so dominant that the British government recently began to allow Islamic civil and religious law, known as Sharia, to be enforced along side British law.

    But if religious tolerance is good, why is this a problem? Simple-this is not an issue of religious liberty. Islam is not designed to co-exist with western civilization. It is designed to conquer it.

    Most would agree that Judeo-Christian values are consistent with Anglo-American tradition. Can the same be said of Islam? Even Muslims don’t think so. The chief Justice of London’s Sharia Court made this chilling statement:

    If Sharia is implemented then you can turn this country into a haven of peace…Once a thief’s hand is cut off, nobody is going to steal. Once an adulterer is stoned, nobody is going to commit this crime at all. This is why we say we want to offer it to British society.

    Statements like this have not stopped prominent British figures from endorsing Sharia. The Archbishop of Canterbury, the Protestant equivalent of the Pope, called Sharia «unavoidable.»

    Under Sharia, non-Muslims are forbidden to even criticize Islam. This is significant, considering that a Policy Exchange Poll found that forty percent of British Muslims prefer to be governed by Sharia. Thirty-six percent believe that «apostates» from Islam should be punished by death. A Guardian Poll indicates that a sizeable number of British Muslims favor terrorist attacks on the United States and even England.[1]

    There are presently 85 Sharia courts all across Britain, and, although initial defenders of the transformation claimed that Sharia courts would only exercise authority when consistent with British law, recent developments indicate that Muslims want Sharia pushed still further. Many Muslims advocate a separate police force due to the repeated embarrassment of rampant «honor killings.»

    Honor killings represent a new and growing form of homicide in many European countries, whereby Muslim families collaborate to kill fellow family members to restore honor. This practice is not alien to the US. Recently, a US Muslim man beheaded his wife, confessed to authorities, and still received a scheduled award from the Council on American Islamic Relations (CAIR).

    Britain is not alone in its Muslim plight. In 2005, France experienced massive Muslim riots in 300 cities. Public buildings were firebombed, 200 policemen were injured, and 4,000 were arrested.[2] This is not unusual as a Muslim response to perceived offenses. Remember the Danish cartoons?

    The central problem is assimilation. Most Muslims don’t move to a country with the purpose of becoming real citizens of that country. Muslims don’t want to be British or French. Muslims come for the wealth of the west, and to make the west Muslim. The evidence is transparent to anyone paying attention. The Parisian riots of 2005 were committed by second and third generation children of Muslim immigrants.

    The ultimate aspiration of Muslims is total, global dominion within a theocracy known as a «caliphate.» Be they peaceful Muslims or radical Muslims, all share in this goal.

    And, incredibly, we cooperate with this reverse assimilation. Somehow we Westerners now feel compelled to assimilate with Muslims instead of expecting the reverse. Paris fashion runways have even begun designing and modeling «Muslim inspired head wraps and…tunics splattered with simulated blood in what some fashionistas dubbed carnage couture.»[3]

    The problem of Muslim integration is so sensitive that 751 areas have been willingly ceded to Islamic residents by the French government. Called «no-go zones» by many, these areas are off-limits to non-Muslims who value their lives. The UK is home to an indistinguishable number of «no-go zones,» with violence toward non-Muslims increasing in once peaceful areas.

    Dutch Muslims have such a grip on Holland that those who speak out must live in safe houses, like Dutch parliamentarian Geert Wilders. Yet the Dutch Minister of Justice still wants to make full Sharia an option on the next ballot, which would make Holland the first fully Islamic theocracy in the heart of Europe.

    Germany could be next. Matthias Rohe, Judge on the Court of Appeals in Nuremburg wants to see full Sharia in Germany, saying, «we are ready to accept these kind of differences and would apply the norms.» Many areas of Germany are now off limits to police and other uniformed personnel, as in France and the UK.

    Muslim majorities will soon be a reality. By 2050, one out of every three people in Europe will be age 60 and over. The UN’s Populations Division estimates that by 2050, if current birth rates are held, Europe will shrink by 200 million as a new Muslim majority dawns.

    And now, onto this stage strides President Barack Hussein Obama, who advocates the European model for all aspects of American life; for the economy, for healthcare, and now, in our dealings with Muslims. We know where that road leads. It has been travelled by an entire continent now doomed to cultural and economic destruction.

    Is this what we want? Do we really want European civilization, cultivated for centuries, to suddenly vanish? Do we really want American culture to disappear?

    President Obama travels the world apologizing for America’s very existence. He redefines Islam’s historical goal as one of peaceful coexistence, its moral ethos as one of «tolerance and the dignity of all human beings,» despite the evidence to the contrary. He pledges that the US «never will be-at war with Islam,» blindly ignoring the present strategic situation. He claims that we are the «biggest Muslim country in the world,» despite the fact that 80 percent of Americans say they are Christian.

    The US has steadily been bowing to Islamic pressure. Many US banks and investment firms have formally adopted Sharia Finance. Harold Koh, recent Dean of Yale Law School and current Obama Advisor to the Secretary of State, openly talks about the compatibility of Sharia with American legal precedent.

    What is our fascination with Islam? Why are we so willing to capitulate to its aims without resistance? Can’t western civilization continue to champion religious liberty without committing suicide?

    Radical Islam is inconsistent with American ideals, plain and simple. No two ideologies that embrace concepts so divergent as global domination and freedom can hope to coexist. There can be no compromise.

    Europe is among the walking dead; their future is an Islamic one. America, however, still has a choice if we have the courage to make it.

    http://www.americanthinker.com/2009/…est_is_am.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/09/2009

  64. «Κατά περιόδους ο τόπος αυτός (Νότια Βαλκάνια) έπαψε να κατοικείται τελείως από ελληνόφωνους.»

    Για λίγη σοβαρότητα. Εσείς οι τοπικιστές (είτε καταυλακιώτες, είτε μακεδονομάχοι, είτε πονεμένοι Πόντιοι) πετάτε πολλές ανιστόρητες ανοησίες (και σας το λέει αυτό ημι-Πόντιος).

    Σχόλιο από ΧαιντεΧαιντε | 30/09/2009

  65. Έτσι είναι οι κουβέντες στο ηλεκτρονικό καφενείο. Να δεις τι λέγεται στο καφενείο του χωριού μου.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 30/09/2009

  66. Άιντε, άιντε Ζωνιανίτη εσύ παραείσαι κακός 8)

    Αν δεν κάνω λάθος από τη Λαμία έως και την Αργολίδα δε νομίζω να εύρισκες τα πολύ παλιά και πολύ συγηκεκριμένα εκείνα χρόνια ελληνόφωνο, ούτε χριστιανό, ούτε και μουσουλμάνο. Τέλος πάντων, ας απαντήσουν οι μεσαιωνολόγοι της παρέας μας.

    Για το μη αφομοιώσιμο του ισλάμ δεν έχετε να πείτε τίποτα;

    Ομέρ ημι-Πόντιος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/09/2009

  67. «Αν δεν κάνω λάθος από τη Λαμία έως και την Αργολίδα δε νομίζω να εύρισκες τα πολύ παλιά και πολύ συγηκεκριμένα εκείνα χρόνια ελληνόφωνο»

    Ανακριβές (απ’τη Λαμία κιόλας; κόψε λιγάκι). Βέβαια δεν ήξερα καν ότι ο όρος «Νότια Βαλκάνια» σημαίνει Λαμία-Αργολίδα.

    Σχόλιο από Μπαφος | 01/10/2009

  68. Μπάφο, το «ελληνόφωνος» δε σημαίνει και «Έλληνας».

    Οι Αρβανίτες, όπως και οι σλαβόφωνοι πατριαρχικοί και οι Γκρεκομάνοι και οι τουρκόφωνοι χριστιανοί καραμανλήδες είναι Έλληνες, σε αντίθεση με τον Ομέρ Βρυώνη ή με τον Τουρκές ή τον Ντεκτάς ή τόσους άλλους που προέχονταν από ελληνόφωνους «ξεκουκούλωτους».

    Ή κάνω λάθος;

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/10/2009

  69. […] -To τουρκικό αίνιγμα! […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  70. Η Τουρκία «χτίζει» θαλάσσια σύνορα με την… Αίγυπτο

    Επιδιώκει τετελεσμένο με την κήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στη Μεσόγειο, που θα αποκόψει την Ελλάδα από την Κύπρο

    H Τουρκία είναι έτοιμη να δημιουργήσει μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) στη Μεσόγειο, όπως έκανε και στη Μαύρη Θάλασσα, αγνοώντας τη Διεθνή Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, προσπαθώντας να επιφέρει ένα προηγούμενο και να αποκόψει την Ελλάδα από την Κύπρο.

    Τα τελευταία δύο χρόνια οι Τούρκοι προσπαθούν να δημοσιεύουν, όποτε τους δοθεί η ευκαιρία, έναν εντελώς απαράδεκτο χάρτη χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το Δίκαιο της Θάλασσας.

    Οπως φαίνεται από τον χάρτη αυτό, εμφανίζουν την Κύπρο να αποτελείται από δύο κράτη, με την αποκαλούμενη «Νότιο» Κύπρο να έχει μια περιορισμένη ΑΟΖ. Επιπλέον αρνούνται να δώσουν δικαιώματα ΑΟΖ στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα, πετυχαίνοντας έτσι να… αποκτήσουν θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο!

    Η τραγωδία έγκειται στο γεγονός ότι έχουν προσεγγίσει τους Αιγυπτίους, που φαίνεται ότι αποδέχονται μια τέτοια οριοθέτηση, που δεν δίνει δικαιώματα ΑΟΖ στα ελληνικά νησιά Καστελόριζο και Στρογγύλη, κι έτσι εμφανιζουν την ΑΟΖ της Αιγύπτου να συνορεύει με την ΑΟΖ της Τουρκίας. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι «καταργούνται» τα θαλάσσια σύνορα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο.

    Ο χάρτης που δείχνει τι ισχύει σήμερα, παρουσιάζει ξεκάθαρα την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Ελλάδας με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς το μεγάλο πρόβλημα της Τουρκίας και τον λόγο που δεν επιθυμεί καμία διαπραγμάτευση με την Ελλάδα σχετικά με την οριοθέτηση της ΑΟΖ στο Αιγαίο.

    Από τον ίδιο χάρτη διαπιστώνουμε επίσης τη μεγάλη ζημιά που κάνει το Καστελόριζο στην Τουρκία, αγκάθι πραγματικό για τα πονηρά της σχέδια στη Μεσόγειο.

    Τέλος, ο χάρτης δείχνει την ΑΟΖ της Κύπρου και της Αιγύπτου, όπου ξεκάθαρα φαίνεται ότι η Τουρκία δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.

    Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έκανε ένα τραγικό λάθος όταν αποφάσισε να αρχίσει συνομιλίες με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών των δύο κρατών. Το τραγικό λάθος έγκειται στο γεγονός ότι η Ελλάδα άρχισε τις συνομιλίες της με την Αίγυπτο, χωρίς να πάρει κάποια ρητή και σαφή διαβεβαίωση από αυτήν ότι θα δοθούν πλήρη δικαιώματα στο Καστελόριζο.

    Τώρα που οι συνομιλίες έχουν προχωρήσει φαίνεται ότι οι Αιγύπτιοι δεν θέλουν να δώσουν πλήρη δικαιώματα στο Καστελόριζο και αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα στην ελληνική πλευρά.

    Συνομιλίες
    Τα πράγματα βέβαια έγιναν χειρότερα όταν οι Αιγύπτιοι ενημέρωσαν την ελληνική πλευρά ότι θα αρχίσουν συνομιλίες για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών με τη Τουρκία τη στιγμή που η Αίγυπτος δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με τη γείτονα χώρα! Η Αίγυπτος θα μπορούσε να διαθέτει θαλάσσια σύνορα με τη Τουρκία μόνο αν δεν αναγνωρισθούν τα δικαιώματα του Καστελόριζου. Ο νοών νοείτω!

    Η Αίγυπτος ενημέρωσε την ελληνική πλευρά ότι θα είχε συνομιλίες μαζί της στο Κάιρο, στις 20 Ιουνίου του 2009, και αμέσως μετά, στις 22 Ιουνίου 2009, με την τουρκική πλευρά!

    Η Ελλάδα αντί να προβεί σε έντονη διαμαρτυρία γι’ αυτή την αιγυπτιακή θέση, που παραβιάζει ξεκάθαρα το Δίκαιο της Θάλασσας, πήγε στη συνάντηση στις 20 Ιουνίου γνωρίζοντας ότι δυο μέρες αργότερα Αιγύπτιοι και Τούρκοι θα κάθονταν στο ίδιο τραπέζι.

    ΤΟΥΡΚΙΑ – ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΜΕ ΙΔΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
    Με ξένα νησιά κοντά στις ακτές τους

    Για να καταλάβουμε το πρόβλημα της Τουρκίας πρέπει να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή στην ιστορία του Δίκαιου της Θάλασσας. Η Τουρκία και η Βενεζουέλα είναι δύο κράτη που δεν υπέγραψαν τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982 και αρνούνται μέχρι σήμερα να προσχωρήσουν σ’ αυτήν. Το πρόβλημά τους είναι παρόμοιο γιατί και τα δύο κράτη έχουν μπροστά στις ακτές τους νησιά που δεν τους ανήκουν. Η ύπαρξη αυτών των νησιών απέναντι από τις ακτές της Βενεζουέλα, της δίνει μια πολύ περιορισμένη ΑΟΖ. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα της Τουρκίας γατί έχει μια πολύ περιορισμένη ΑΟΖ στο Αιγαίο, μια και απέναντι από τις ακτές της υπάρχουν ελληνικά νησιά που διαθέτουν δική τους ΑΟΖ, όπως ορίζει το άρθρο 121 της Συνθήκης του Δίκαιου της Θάλασσας.

    ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ
    Αμεση οριοθέτηση ζώνης μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου

    Η σημερινή κυβέρνηση φαίνεται να μην έχει ασχοληθεί καθόλου με το θέμα και δεν έχει αναλάβει καμία πρωτοβουλία ζητώντας δύο απλά πράγματα από του Αιγυπτίους.

    Πρώτον, να μη κάνουν κάποια συμφωνία με την Τουρκία και δεύτερον, να κάνουν οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας, που και αυτοί έχουν υπογράψει.

    Πριν από μερικά χρόνια η κυπριακή πλευρά προσέγγισε την ελληνική κυβέρνηση και της ζήτησε να προχωρήσουν στην οριοθέτηση της ΑΟΖ των δύο κρατών, αλλά δυστυχώς η Ελλάδα δεν άδραξε μια τόσο μεγάλη ευκαιρία που θα δημιουργούσε κι ένα προηγούμενο για το Καστελόριζο, αλλά και θα δημιουργούσε μόνιμα θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!

    Η άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης να οριοθετήσει τη δική της ΑΟΖ με αυτή της Κύπρου δεν αποτελεί μόνο πράξη δειλίας, αλλά και μεγάλης απερισκεψίας.

    Εύχεται κανείς η νέα κυβέρνηση, του ΠΑΣΟΚ, να διορθώσει σύντομα αυτό το λάθος και ταυτόχρονα να ζητήσει την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΕΕ) γι’ αυτή την οριοθέτηση δύο κρατών-μελών της.

    Η ΕΕ πρέπει επιτέλους να προστατέψει τα συμφέροντά της στην περιοχή, γιατί μια οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Τουρκία μειώνει το μέγεθος της ΑΟΖ της ΕΕ στη Μεσόγειο.

    Εάν η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν πραγματοποιήσει άμεσα οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ώστε να προκαταλάβει την παράνομη Τουρκική ΑΟΖ στη Μεσόγειο, τότε η Ελλάδα θα υποστεί μια μεγάλη ήττα.

    ΘΕΟΔΩΡΟΣ Κ. ΚΑΡΥΩΤΗΣ

    O Θ. Κ. Καρυώτης είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στις ΗΠΑ και μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=9356890

    «Eθνος» 9/1 /2010

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/01/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: