Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-H Λούξεμπουργκ, ο Πόντος και το εθνικό ζήτημα

ΣΕΚΕ Versus Λούξεμπουργκ

Η σλαβομακεδονική κρίση, καθώς και η επέτειος της γενοκτονίας των Ποντίων φέρνει ξανά στο προσκήνιο δύο φαινομενικά ξεχωριστά ζητήματα. Το πρώτο είναι τη στάση που θα έπρεπε να κρατά η Αριστερά απέναντι στις εθνικές διεκδικήσεις και στις συγκρούσεις που απορρέουν απ’ αυτές και υπονομεύουν το ταξικό κίνημα. Το δεύτερο είναι το τι έγινε στην Ανατολή την περίοδο 1908-1923.

Το ποια θα έπρεπε να είναι η  στάση του επαναστατικού κινήματος απέναντι στα εθνικά κινήματα, η Λούξεμπουργκ το απάντησε με απόλυτο τρόπο.  Εξειδικεύοντας τη θεώρησή της, με αφορμή το Πολωνικό Ζήτημα αντιτάχθηκε πλήρως  -παρ’ ότι Πολωνή και η ίδια- στις προσπάθειες των Πολωνών να προτάξουν τα εθνικά αιτήματα της απελευθέρωσης από το ρωσικό ζυγό. Με επιχείρημα ότι το εθνικό κίνημα υπονομεύει το ταξικό και δημιουργεί διχόνοια στους κόλπους της εργατικής τάξης.

Μόνο στην περίπτωση του Ανατολικού Ζητήματος η Λούξεμπουργκ θεώρησε ότι τα εθνικά κινήματα των χριστιανικών λαών ταυτίζονται και εκφράζουν το ταξικό κίνημα. Γι αυτό και κάλεσε το επαναστατικό κίνημα να συνδράμει τον αγώνα τους και να αγωνιστεί για τη διάλυση της απολυταρχικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της «Τουρκίας» όπως την αποκαλεί.

Αντιμετωπίζοντας τον ανορθολογισμό της ελληνικής Αριστεράς και στα δύο αυτά ζητήματα, αναδημοσιεύουμε το μέρος «Τουρκικός εθνικισμός, γενοκτονίες και Ρόζα Λούξεμπουργκ«από το κείμενο που φιλοξενούμε και έχει ως τίτλο Πόντος και Αριστερά με την υποσημείωση ότι ο Πόντος ήταν μέρος του μικρασιατικού προβλήματος …

[ τα έργα της Λούξεμπουργκ… ΕΔΩ ]

polikastro.jpgesslingen-1.jpgimgp0900.jpg

»  ….. Ας δούμε όμως πολύ σύντομα πώς διαμορφώθηκαν οι ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στις γενοκτονίες.

trabzon_sahil.jpg

          Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μικρό κρατίδιο στο Νότο της βαλκανικής χερσονήσου, στο πλέον καθυστερημένο και απομακρυσμένο από τα κέντρα του ελληνισμού χώρο. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων θα συνεχίσει να ζει υπό οθωμανική κυριαρχία, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα -Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Τραπεζούντα- οι ελληνόφωνοι ήταν αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στην Αθήνα το 1830 ή τη Θεσσαλονίκη το 1910.

          Η ιστορική εποχή χαρακτηρίζεται από τη διαδικασία αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού και υπέρβασης των αυτοκρατορικών οθωμανικών φεουδαρχικών δομών. Σε μια κοινωνία όπου κυρίαρχο κοινωνικό στρώμα ήταν οι μουσουλμάνοι και κυρίαρχη κοινωνική συμπεριφορά ήταν η θρησκευτική απαξίωση των χριστιανών και των εβραίων, οι περιφρονημένοι τομείς της αναδυόμενης νέας καπιταλιστικής οικονομίας θα αποτελέσουν διέξοδο για τους περιφρονημένους λαούς της Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι, μετά τη σχετική απόδοση δικαιωμάτων με το Χάτι Χουμαγιούν (1856) θα συγκροτήσουν το κύριο τμήμα της νεοδημιουργημένης οθωμανικής αστικής τάξης. Έτσι, τα αστικά στρώματα των υπόδουλων λαών θα αποτελέσουν την αντικειμενική κοινωνική δύναμη που θα κληθεί να οδηγήσει την φεουδαρχική κοινωνία στον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό.

 (Γερμανοί και Τoύρκοι αξιωματικοί. Η ενίσχυση του τουρκικού εθνικισμού υπήρξε προτεραιότητα του γερμανικού ιμπεριαλισμού)

          Για τους υπόδουλους Έλληνες και Αρμένιους η μόνη ανεκτή προοπτική θα μπορούσε να είναι η απόδοση ισονομίας και ισοπολιτείας από την οθωμανική διοίκηση. Όμως η Ιστορία θα επιβάλλει την αντίθετη πορεία.

          Η μοιραία πολιτική δύναμη που θα αναλάβει βίαια την πολιτική διαχείριση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα είναι οι Νεότουρκοι, οι οποίοι θα καταλάβουν με πραξικόπημα την εξουσία το 1908. Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στην θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασυροχαλδαίων και Αράβων), όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών. Στην περίπτωση αυτή, μια ομάδα φανατικών στρατιωτικών θα επιχειρήσει να εξοντώσει τα εκατομμύρια των χριστιανών με μια επίσημη απόφαση που θα λάβει το κόμμα τους τον Οκτώβριο του 1911.

              Την κατάσταση αυτή, τις αντιθέσεις αλλά και τις υποχρεώσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος θα επεξεργαστεί η Ρόζα Λούξεμπουργκ σε κάποια εκπληκτικά για τη διορατικότητά τους κείμενα. Στη μπροσούρα της με τίτλο «Οι αγώνες στη Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία« γράφει: «Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπασθούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση«.

 (Times του Λονδίνου. Για το συνέδριο των Νεοτούρκων)

          Σε ταξικό επίπεδο η σύγκρουση θα είναι μεταξύ των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των χριστιανικών, κυρίως, λαών και των εθνικιστών στρατιωτικών. Γνωρίζει πολύ καλά η Λούξεμπουργκ τη ταξική αυτή διαφοροποίηση, όταν καλεί το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να στηρίξει τα χριστιανικά κινήματα της Αυτοκρατορίας. Γι΄ αυτό η Λούξεμπουργκ θα γράψει: «…Η σημερινή μας θέση στο Ανατολικό Ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας ως μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας.»

          Η χρυσή ευκαιρία για τον τουρκικό εθνικισμό θα δοθεί  την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε συνεργασία με το γερμανικό ιμπεριαλισμό θα προσπαθήσει να υλοποιήσει της ειλημμένες του αποφάσεις. Από το 1914 θα αρχίσουν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας αρχικά και θα συνεχιστούν κατά των Αρμενίων με τη γενοκτονία -που είναι και η μόνη ευρύτερα γνωστή πράξη του γενικευμένου παντουρκιστικού σεναρίου. Από το 1916 η γενοκτονία θα συμπεριλάβει και τους ελληνικούς πληθυσμούς στη βόρεια Μικρά Ασία, τον Πόντο. Οι Πόντιοι παράλληλα, θα εκφράσουν την αντίστασή τους με τη συγκρότηση ενός αυθόρμητου και ελάχιστα κεντρικά καθοδηγημένου ένοπλου επαναστατικού κινήματος, του ποντιακού αντάρτικου. Αργότερα ο Σοβιετικός ιστορικός Νόβιτσεφ θα το χαρακτηρίσει ως «επαναστατικό αγροτικό κίνημα». Να σημειωθεί ότι η επαναστατική παράδοση θα χαρακτηρίσει και τους αγροτικούς πληθυσμούς στο βόρειο Εύξεινο Πόντο, όπου οι Έλληνες της Μαριούπολης θα  πλαισιώσουν και θα αγωνιστούν στο πλαίσιο του Μαχνοβίτικου αναρχικού αγροτικού κινήματος.

dsc04503.jpg (Το ποντιακό κίνημα θα προσπαθήσει  να παρέμβει στις μεταοθωμανικές συνθήκες και θα αγωνιστεί μόνο του για την πολιτική χειραφέτηση)

          Γενικά ο τουρκικός εθνικισμός θα φανεί ιδιαίτερα επιτυχημένος στις επιλογές του, καταφέρνοντας με μια φρενήρη ρατσιστική πορεία να εξοντώσει τις κοινότητες που θεωρούσε εν δυνάμει επικίνδυνες. Η τελική πράξη του δράματος θα «παιχθεί» στη «γκιαούρ Ιζμίρ», την «άπιστη Σμύρνη» το Σεπτέμβριο του ‘22, όταν τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά -που οι Τούρκοι εθνικιστές θα του προσδώσουν το χαρακτηρισμό Ατατούρκ, δηλαδή «γεννήτορα των Τούρκων»- θα εξοντώσουν με έναν απίστευτο τρόπο για τη σύγχρονη Ιστορία το χριστιανικό πληθυσμό (Έλληνες και Αρμενίους).  Πρέπει να σημειωθεί ότι τους προς εξόντωση πληθυσμούς, συνειδητά εγκατέλειψαν στο έλεος των κεμαλικών οι ελληνικές αρχές κατοχής μετά από εντολή της φιλομοναρχικής ελληνικής κυβέρνησης  «για να μη δημιουργηθεί προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα».

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥ …

FREIHEIT IST IMMER DIE FREIHEIT DES ANDERS -DENKENDEN …

Advertisements

13/05/2008 - Posted by | -Περί Πόντου, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

121 Σχόλια »

  1. Η Λούξεμπουργκ συγκρούστηκε με τον Λένιν

    Νομίζω ότι η διαφορά αυτή των θέσεων της Λούξεμπουργκ μ’ αυτές του Λένιν, είναι η βάση που υπάρχει η διαφοροποίηση της ελληνικής αριστεράς. Την εποχή που οργανώνεται το ΣΕΚΕ, εκφράζει κυρίως εργατικά στρώματα της Ελλάδας και όχι της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το οθωμανικό προλεταριάτο (ελληνικό, αρμενικό, μουσουλμανικό, τουρκικό) θα πρέπει να ερευνηθεί ξεχωριστά.

    Πάντως η τεράστιες διαφορές της Λούξεμπουργκ με τον Λένιν, τόσο σε επίπεδο διαχείρησης της εσωτερικής πολιτικής, όσο και σε επίπεδο επιλογών στην εξωτερική πολιτική είναι η βάση για να κατανοήσουμε γιατί υπήρξαν αυτές οι αντιφάσεις

    Σχόλιο από λ | 13/05/2008

  2. λ,

    με βάση την τοποθέτησή σου έχουμε δίκιο όταν υποστηρίζουμε ότι οι πρόσφυγες του ’22 δεν έχουν κανένα λόγο να αναγνωρίζουν ως δικιά τους αριστερά το ΣΕΚΕ και τον Μπεναρόγια. Γιατί το ελλαδικό κίνημα το συνάντησαν επί της ουσίας ως πρόσφυγες μετά το ’23. Δηλαδή το ΣΕΚΕ εξέφραζε τους πρόσφυγες του ’22, όσο θα τους εξέφραζε το ΑΚΕΛ αν είχαν πάει στην Κύπρο ή το Κ.Κ.Αιγύπτου αν είχαν καταλήξει στην Αίγυπτο ή το Κ.Κ.Γαλλίας εάν είχαν βρεθεί στη Γαλλία.

    Μπορεί στη συνέχεια οι πρόσφυγες της Καταστροφής να πορεύτηκαν μαζί με το ΚΚΕ, όμως σίγουρα μπορούμε να μιλάμε για μια «μετεξελιγμένη» και διαφορετική -εξίσου προβληματική βέβαια- αριστερά, απ’ αυτή που δημιούργησε τους Κομμουνιστικούς Πυρήνες του Μετώπου και συνεργάστηκε με τους κεμαλικούς εθνικιστές για την ήττα των «ιμπεριαλιστών Ελλήνων».

    Και είναι «μετεξελιγμένη» γιατί ο Μπεναρόγια και οι ακραίοι ντεφετιστές διαγράφτηκαν ως «πράκτορες του ταξικού εχθρού» και οι αρχειομαρξιστές που εξέφρασαν την πλέον αντιδραστική (για μας) εκδοχή του ελλαδικού κινήματος θα θεωρηθούν προδότες και θα εξοντωθούν από τους παλιούς τους συντρόφους.

    Ήταν μια ιδιότυπη Νέμεσις !!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/05/2008

  3. έτσι είναι και συμφωνώ.

    Σχόλιο από λ | 13/05/2008

  4. εγώ δεν συμφωνώ αλλα επιφυλασσομαι
    εξαλλου την εχουμε ξανακανει ποολλές φορες τη κουβεντα
    Εχουμε συζητησει νομίζω πολλές φορες και για Μπεναρογια και για Λουξεμπουργκ …

    (αυτή την Νεσεση τι την ηθελες …μου θυμισε εκεινη την αηδια της Κανελη οπου αποδειχτηκε οτι εγραφε εκεινος ο πως τον λένε…)

    ξανα μανα τα ιδια και τα ιδια

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/05/2008

  5. Να εδώ π.χ οπου ο Αλήστου μνημης Μικρασιατιδης μας παρουσιασε την….. Εθνικιστρια Ροζα(ολα τα ακουμε στο Ιντερνετ ..ολα )

    http://panosz.wordpress.com/2007/03/04/theodoridis/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/05/2008

  6. »Κομμουνιστικούς Πυρήνες του Μετώπου και συνεργάστηκε με τους κεμαλικούς εθνικιστές για την ήττα των “ιμπεριαλιστών Ελλήνων”.

    Τι ακριβώς εννοεις »συνεργαστηκαν ;

    Κατι οπως οι Φασιστο ταγματασφαλιτες συνεργαστηκαν με τους Ναζήδες επι κατοχής ;

    Τι το θελες αυτό το συνεργαστηκαν …μου λες;
    Αλο ειναι να διαφωνεις με μια φαση του κομμουνιστικου κινηματος και αλλο να βαζεις ετικετα »συνεργασιας »

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/05/2008

  7. θαλεγα να τα αφησουμε αυτά τα θεματα που διχαζουν την αριστερα και να ασχοληθει επιτελους και αυτό το Μπλογκ(οπως και αλλα 😉 που εχω υποψη μου) με την απιστευτη Ταξική επιθεση της Κυβερνησης Καραμανλή εναντιον των εργαζομενων και ολου του ελληνικου λαου που βυθιζει την χωρα στον εξευτελισμό και την φτωχεια …
    Αιντε ..Παρατραβηξε η ασυλια ..

    δειτε τι εχει πρωτη σελίδα η σημερινή Ελευθεροτυπία…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/05/2008

  8. Ένα τα κινήματα δημιουργίας εθνικών κρατών και ο τερματισμός της ύπαρξης μίας αυτοκρατορίας που αποτελούσε κατάλοιπο ενός περασμένου αιώνα και άλλο η επέκταση του ενός εθνικού κράτους εις βάρος του άλλου.

    Γι’ αυτό, αλλά και επειδή ήταν ντεφαιτίστρια, εκτιμώ ότι η Λούξεμπουργκ δε θα είχε υποστηρίξει τη Μικρασιατική εκστρατεία.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 13/05/2008

  9. «συνεργάστηκαν»…. έτσι ακριβώς. Φαίνεται ότι έφτιαξαν δίκτυο με τους κεμαλικούς και με τη σοβιετική αποστολή και διοχέτευαν στρατιωτικές πληροφορίες.

    Ο σοβιετικός καθηγητής Α. Νόβιτσεφ, στο βιβλίο του Turtsia: Kratkayia Istoria (σελ.161), γράφει: “Χάρη στην εκτεταμένη προπαγάνδα του Ελληνικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που συνεργάστηκε με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας …100.000 φυγόστρατοι ή λιποτάκτες απέφυγαν τον ελληνικό στρατό… Ομάδες των κομμουνιστών παλαιμάχων της Μικράς Ασίας καυχώνταν ότι είχαν παίξει ‘οργανικό’ ρόλο διαδίδοντας τη σύγχυση και τον πανικό ανάμεσα στις ελληνικές μονάδες, τις κρίσιμες μέρες του Αυγούστου του 1922, όταν ο τουρκικός στρατός διέσπασε τις ελληνικές γραμμές… Αν και η αποτελεσματικότητα των κομμουνιστών πρακτόρων την κρίσιμη στιγμή δεν πρέπει να υπερτιμηθεί, συνέβαλαν στην περαιτέρω διάσπαση του μετώπου όταν η τουρκική επίθεση έφτασε στο αποκορύφωμά της”.

    ———————-

    Ένα από τα θέματα που καιρό τώρα θέλω να ανεβάσω θα έχει ως τίτλο «Η δικιά μας Αριστερά» και θα αναφέρεται στο ποιά ήταν η (πολύμορφη) Αριστερά για τα 2 εκατομμύρια των Ελλήνων της Ανατολής την περίοδο 1919-1923.

    Οι αντάρτες του Πόντου, οι Ελληνικές Κομμουνιστικές Οργανώσεις της Ρωσίας, οι Μικρασιάτες εθελοντές στον ελληνικό στρατό (που η νίκη του ήταν η ικανή και αναγκαία συνθήκη για παραμονή στον τόπο τους), οι προλεταριακές οργανώσεις της Σμύρνης και της Πόλης

    ή

    το ΣΕΚΕ και η Φεντερασιόν ;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/05/2008

  10. Ήμαρτον βρε πόντιοι και αριστεροί!

    Μα είναι δυνατόν οι κομμουνιστές το 1922 να είχαν τη δυνατότητα να κάνουν αυτά που λέει ο καθηγητής?!Θυμάμαι το βιβλίο της Δέσμης στην ιστορία, εκεί που έλεγε για τους παράγοντες της ήττας (αθάνατο βιβλίο!δε θυμάμαι τίποτα εκτός από το επίσης αθάνατο οτι η πολιτική του βενιζέλου ήταν «κάρφος»(!!!!!!) στο μάτι των μεγάλων Δυνάμεων), που απέρριπτε αυτήν την εκδοχή!Πάντως, η αλήθεια είναι ότι η Τουρκία τεμαχίστηκε από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και η Ελλάδα, σαν καλό τσιράκι που είναι πάντα, συμμετείχε με δόξα και τιμή.Την πλήρωσε ο κοσμάκης βέβαια και μετά έτρεχε ο βενιζέλος να υπογράφει σύμφωνα φιλίας με τον Ινονού..Ποιός ξέρει ποιά θα ήταν η τύχη του ελληνισμού εκεί πέρα αν δεν είχε γίνει η εκστρατεία..Και η Ρόζα θα ήταν ενάντια στην μικρασιατική εκστρατεία στάνταρ!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 14/05/2008

  11. Παρτιζάνα, έχεις δίκιο!

    Δεν είχαν τη δυνατότητα να κάνουν αυτά που λέει ο καθηγητής. Αλλά τι να κάνουμε; Τα λέει!

    Και επιπλέον ήταν και σοβιετικός και σταλινικός !

    Τώρα το τι θα έπρεπε να γίνει με τη μετάβαση από την εποχή της Αυτοκρατορίας στην εποχή του έθνους-κράτους, σίγουρα η παραδοσιακή (και βολική για πλείστους όσους) εκτίμηση ότι «… η Τουρκία τεμαχίστηκε από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και η Ελλάδα, σαν καλό τσιράκι που είναι πάντα, συμμετείχε με δόξα και τιμή» δεν απαντά στο ερώτημα «ποια μορφή θα ‘πρεπε να έχει ο μετασχηματισμός».

    Διάβασε προσεκτικότερα, χωρίς επιφυλάξεις, την μπροσούρα της Λούξεμπουργκ και το δικό μας κείμενο Πόντος και Αριστερά.

    Και λάβε υπόψη σου ότι και τον Μπεναρόγια και τον Πουλιόπουλο τους διέγραψαν από το Κόμμα ως «εχθρούς της εργατικής τάξης» Εμείς απλώς τους ενοχοποιούμε και γι αυτά που έκαναν δύο χρόνια πριν τη διαγραφή. Σιγά τ’ αυγά δηλαδή:)

    Μ-π

    —————————————-

    Επίσης αναρωτιέσαι : «Ποιός ξέρει ποιά θα ήταν η τύχη του ελληνισμού εκεί πέρα αν δεν είχε γίνει η εκστρατεία.»

    Μα είναι σαφής η τύχη του. Από το 1911 είχε αποφασιστεί η γενοκτονία και από το 1914 άρχισε να υλοποιείται μεθοδικά.... Περισσότερα ήταν τα θύματα την περίοδο 1914-1918, απ’ ότι αυτά της περιόδου του ελληνοτουρκικού πολέμου. Σου προτείνω ένα εξαιρετικό βιβλίο του Πολυχρόνη Ενεπεκίδη που εκδόθηκε από την Εύξεινο Λέσχη στη Θεσσαλονίκη και έχει ως τίτλο: «Η γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο 1908-1918 μέσα από τα γερμανοαυστριακά διπλωματικά έγγραφα».

    Βρές το και διαβασέ το. Οι διπλωματικές εκθέσεις των συμμάχων των Νεότουρκων κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αναδεικνύουν ψυχρά ποιά ήταν η τύχη των Ελλήνων της Ανατολής εκείνη την περίοδο και τι επρόκειτο να ακολουθήσει.

    ——————————————————————————–

    Ασμοδαίε

    σίγουρα στην ιστορία δεν χωρούν υποθέσεις.

    Πάντως, πριν ο Λένιν αποφασίσει οριστικά τη δημιουργία ενός αντιδυτικού μετώπου και συμμαχήσει με τον Κεμάλ, είχε διερευνηθεί από πλευράς μπολσεβίκων η δυνατότητα συνεργασίας με το ποντιακό κίνημα (που είχε και δυναμικό ένοπλο τμήμα), που εκείνο τον καιρό ήταν ισχυρό τόσο στην περιοχή του Πόντου όσο και στις ελληνικές παροικίες της Ρωσίας (Το σχετικό έγγραφο από το ΑΥΕ το δημοσιεύσαμε κάτω από το κείμενο για τη «Γενοκτονία στονΠόντο»). Φαντάζομαι ότι αντίστοιχες πολιτικές κινήσεις θα είχαν κάνει και προς την πλευρά του αρμενικού κινήματος.

    Συνυπολόγισε επίσης στις τελικές σου εκτιμήσεις, ότι από την Άνοιξη του ’22 οι Σοβιετικοί είχαν μετακινηθεί προς την ιδέα δημιουργίας Μικρασιατικού Κράτους στη δυτική Μικρά Ασία και όχι στην συμπερίληψη όλου του μικρασιατικού χώρου στο τουρκικό έθνος-κράτος.

    ——————————————————————————–

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/05/2008

  12. Παιδιά, σας ενημερώνω ότι δεσμεύτηκα στου «μπολσεβικίδη» ότι μετά τα αφιερώματα για τη γενοκτονία, θα ανεβάσουμε τη Διεθνή στα ποντιακά.

    Και μια πρόταση : Δεν βάζουμε και κανένα άρθρο για όλη αυτή την πολιτική και οικονομική αθλιότητα που μας κυκλώνει; Αφού ο Νοσφεράτος βαριέται, ας γράψει κάποιος από μας (από σας τους μεγαλύτερους εννοείται) …

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/05/2008

  13. Αγαπητέ πόντιε….

    δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσω βιβλίο που το έγραψε κάποιος ΕνεπεκΙΔΗΣ!

    Δεύτερον, δεν επιχείρησα καν να δώσω απάντηση στο ερώτημα τη μορφή θα έπρεπε να πάρει ο μετασχηματισμός, απλά σχολίασα τον καθηγητή. Και πού το ξέρεις εσύ οτι ήταν σταλινικός?Στην τελική τον ευχαριστώ που μας «φούσκωσε» τόσο και μας έκανε μάγκες, αλλά αυτό που γράφει είναι λάθος!

    Τρίτον, ΔΕΝ μπορείς να παραβλέψεις τον ιμπεριαλιστικό τεμαχισμό της Τουρκίας, ούτε να δεις τα γεγονότα ξεκομμένα. Προφανώς και το ερώτημα «ποιά θα ηταν η τύχη» ειναι εντελώς ρητορικό και δεν μπορείς να το θέσεις ούτε κατά διάνοια στα σοβαρά γιατι στην ιστορία απαγορεύεται να μιλάς με υποθέσεις. προφανώς και ο σχεδιασμός ήταν από τα πριν αλλά πρέπει να απαντήσεις συνολικά και κυρίως όχι συναισθηματικά (δεν λέω ότι δεν μπορείς, γενικά μιλάω).

    Και μια παράκληση! Αφήστε τον Μπολσεβικίδη ήσυχο και μην το τραβάτε πιο βαθια στον ποντιακό βούρκο που έχει πέσει!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 14/05/2008

  14. παρτιζανα …. ότι πεις !!!

    Απλά να σου θυμίσω ότι ο «ιμπεριαλιστικός τεμαχισμός της Τουρκίας» άρχισε από το 1821, συνεχίστηκε με την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το ’12-13 με την ενσωμάτωση των Νέων Χωρών και της Κρήτης…

    Ε! Λοιπόν το 1919 απείχε μόλις 6 χρόνια από την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα

    Α! και να σου θυμίσω ότι άλλο πράγμα είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία (πολυεθνικό, πολύγλωσσο, προνεωτερικό, απολυταρχικό, θρησκευτικό κράτος) και άλλο το έθνος-κράτος (μονοεθνικό, μονόγλωσσο, νεωτερικό, κοσμικό, ενίοτε δικτατορικό). Μόνο η ηλίθια εθνικιστική παιδεία μας έμαθε να ταυτίζουμε αυτές τις δύο διαφορετικές οντότητες.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/05/2008

  15. Επίσης να παραθέσω τι έγραψε ο Τούρκος αριστερός ιστορικός
    Τανέρ Ακσάμ στο βιβλίο του για τη γενοκτονία των Αρμενίων:

    «… η εκτόπιση και οι δολοφονίες δεν ήταν μια μεμονωμένη πράξη μόνο ενάντια σε Αρμενίους. Πραγματοποιήθηκαν ως τμήμα ενός γενικού σχεδίου που θα μπορούσε να κληθεί «εθνοκάθαρση της Ανατολίας», μια πολιτική εκκαθάρισης του χριστιανικού πληθυσμού. Αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε ως γενικό σχέδιο μεταξύ του 1913-1918 και συνεχίστηκε ενάντια στους Έλληνες του Πόντου από το 1920 μέχρι το 1924. Ο κύριος στόχος όλης αυτής της πολιτικής ήταν να εξασφαλιστεί ο σχηματισμός μιας ομογενοποιημένης Ανατολίας, η οποία θα προετοίμαζε το έδαφος για ένα έθνος- κράτος, αποβάλλοντας οποιαδήποτε «επικίνδυνα στοιχεία» που θα μπορούσαν να εμποδίσουν την πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου….»

    Αφού δε γουστάρεις τον Ενεπεκίδη, μήπως θα γούσταρες τον Τανέρ Ακσάμ;

    Στα ίδια συμπεράσματα καταλήγουν!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/05/2008

  16. Το άρθρο σου είναι εξαιρετικό όπως πάντα γράφω. θα ήθελα στην όλη συζήτηση να προσθέσω 2 στοιχεία :
    Από την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου είχε αποφασιστεί η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η δημιουργία εθνών κρατών στην θέση της.
    Ο Κεμάλ σαν στρατιωτικός (και έτσι έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του..) έβλεπε την αδυναμία επιβίωσης ενός τουκρικού κράτους- έθνους στα όρια της Τουρκίας που ονειρευόταν. Και έπαιξε στο ιμπεριαλιστικό παιχνίδι των διεθνών σχέσεων της εποχής άψογα. Το ίδιο όμως είχε δει και ο Βενιζέλος. Κατά την δική μου ταπεινή άποψη και οι 2 τους κινούνταν «αμυντικά» στις εξελίξεις με επιθέσεις.
    Ο Κεμάλ χρειαζόταν την εξόντωση του χριστιανικού πληθυσμού γιατί ήθελε να εξασφαλίσει κυρίως την ανατολή και τα παράλια στο βαθμό που μπορούσε να πάρει κάτι…αλλά το άγχος του και το απωθημένο του ήταν η Μοσούλη. Γιατί σαν στρατιωτικός είχε ζήσει την τουρκική ήττα και τον θρίαμβο των αγγλογάλλων στον έλεγχο των πετρελαίων. Στην Καλλίπολη δε ήξερε ότι μια ήττα θα έφερνε το ουσιαστικό τέλος της οποιασδήποτε μελλοντικής κυριαρχίας στα στενά.
    Από την άλλη μεριά όμως αν το δούμε αντίστροφα, ο Κεμάλ εξέφρασε την πλειοψηφία των συμφερόντων των αστών και των μεγαλοβιομηχάνων, αλλά πρωταρχικά δημιούργησε την εικόνα ενός φιλολαϊκού και φιλο-εργατικού κράτους, με δικαιοσύνη και ελευθερίες. Άσχετα αν ο κεμάλ αποτέλεσε το πιο αυταρχικό καθεστώς στην Τουρκία.
    Η γενοκτονία ήταν συνεπώς αναπόφευκτη. Ο Κεμάλ είπε τα ίδια με τον Μουσολίνι και τον Χιτλερ μια δεκαετία πριν.
    Συγγνώμη για το μακρύ σχόλιο αλλά έχω ασχοληθεί ειδικά με την πολιτική Κεμάλ την περίοδο του 1910-1928.

    Σχόλιο από Sotiris Koukios | 14/05/2008

  17. Λοιπόν Μ- π εχουμε παού καιρό να κανουμε εναν γερο (θεωρητικό καυγά ) και μαλλον θα τον κανουμε στο τελος …

    Μονο που ελπίζω να μη μου κανεις οτι πριν απο ενα χρονο περιπου οταν ξεκινησα να σου γραφω για οτι θεωρουσα απιστευτες μπουρδες σε εκεινα που εγραφες ( εσύ ή αλλος ) για τον (κομμουνιστή!!!!!) Σκληρό κλπ και ξαφνικά μου τα μετεφερες σε αλλο ποστ(το της Ιστοριας) οπου ηρθε εκεινος ο Ρε κλπ …

    Οσο γιαυτό το »Συνεργαστηκαν »
    και μόνο που το λες και επικαλεισαι τα γραπτα του οποιου Σοβιετικου και εξομοιωνεις ετσι τους κομμουνιστες εκεινης της περιοδου -που στο κατω κατω βρε φιλε βαζανε το κεφαλι τους στον Ντορβά πιστοι στην ιδεοολια τους και δεν καιροσκοπουσαν οπως ο Μεταξας λ.χ

    με οποιοδηποτε ταγματασφαλιτη συνερτατη των Γερμανών

    (σιγά σιγά θα μας πεις οτι συνεργαστηκαν και στην Γενοκτονια των Ποντιων οπι κομμουνιστες)

    Δειχνει οτι δεν εχεις καμμια προθεση ειλικρινους και τιμιας κουβεντας με οσους σιχαινονται μεν απολυτα τον εθνικισμό ( δεξιο και »αριστερό ‘ τυπου Ρεσαλτων»’ και τα ρεστα) αλλά δειχνουν καλή προθεση να κατανοησουν και τα επιχειρηματα και κυριως τα συναισθηματα τυ Μικρασιατικου και Ποντιακου ελληνισμου και των Προσφυγων

    Διοτι δεν μπορει να γινει κανενας απολύτως διαλογος οταν η μια πλευρά ειναι με το πρωτο ετοιμη να αποκαλεσει την αλλη Πρακτορεςε ή συνεργατες του εχθρου η οποια δηποτε αλλη αθλιοτητα

    η να εξοιμοιωνει τα πρωτα -επαναστατικά βηματα του Κομμουνιστικου κινηματος και πρωτοπορους της Εργατικής ταξης σαν τον Μπεναρογια ή τον Πουλιοπουλο με συνεργατες »
    ( σου θυμιζω οτι εκεινος που εκανε την εθνικιστική στροφή στο Κομμα ηταν ο Κουτβης ο Ζαχαριαδης ( Με το βιβλιο του για τον Κωστή παλαμα ..και τα λλα τα »αγαπα το κελί σου τρωγε το φαι σου κλπ

    ( τον οποιο βεβαια λατρευει ο Παπαθεμελής και αλλοι της εθνικιστικής Αριστεράς »

    Και ειναι πολύ κριμα που μετα΄τοσους μηνες μπαινει απαραλλαχτο αυτό το απιστευτο΄κόλλημα (και κωλυμα ) στη μεταξύ μας συζητηση …

    ( και φυσικά δεν εχω καμμια ορεξη να αρχισω τα ιδια και τα ιδια …. )

    Κριμα …(που νομιζουμε οτι μπορει να υπάρξει στοιχειωδης συνεννοηση η συναντηση)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/05/2008

  18. δεν υπάρχει περίπτωση να διαβάσω βιβλίο που το έγραψε κάποιος ΕνεπεκΙΔΗΣ!

    Π&Α, γιατί ανέχεστε τέτοιου ύφους σχόλια ;

    Σχόλιο από r8 | 14/05/2008

  19. Πολύ απλό . Διοτι το εγραψε καποια Παρτιζανα !!!!
    – γιατην οποια υπάχρει ολοκληρο Αφιερωμα
    (Ναι !!Για την Παρτιζάνα ρε γαμότο )

    ..Σε λίγο θα αποσυρθώ στα ιδιαιτερα Διαμερισματα μου εις ενδειξιν Διαμαρτυριας γιαυτήν την »συνεργασιαν » και για τις λοιπές αστηριχτες κατηγοριες που εξαπολυει ο Μ- π στους Πρωτοπόρους του εργατικου κινηματος στηριγμένος σε οσα λεει καποιος σοβιετικός (πως τονλεμε τον σοβιετικό Μπέρια;Ζιβκωφ; ..πως ειπες πως τον λένε; )

    θα απαντησω με το

    Ακου ΜουΠάκο!!!*

    * στηριγμενο σε ενα βιβλιο ενος παλιου αγαπημενου του Μ- Π (μαλλον ξεχασμένου τωρα πια απο τον ιδιο ) συγγραφεα και θεωρητικου …. του Βιλχελμ Ράιχ

    ( περιληψη : οπου θα δειχνεται οτι για την μικρασιατιική καταστροφή ,δεν φταινε οι Βενιζελος , εθνικός διχασμός, Κωνσταντινικοι , Αγγλοι , Ιταλοι , Γαλλοι , Τα γεγονοτα στη Σμμυρνη του Μαιου 1919 , η ηττα του Βενιζελου το 1920 , το γεγονός οτι η Συνθηκη των Σεβρων ηταν ευθραυστη
    οπως οι πορσελανες των Σεβρων »,

    Η επιστροφή του Κων/νου τον οποιον σιχαινονταν Αγγλοι , και Γαλλοι ,
    το οτι οι Κων/νικοι συνεχισαν τον πολεμο χωρις συμμαχους ενώ κερδισαν τις εκλογές , με συνθημα κατω ο πολεμος ,
    το οτι αλλαξαν τους αξιωματικους και εβαλαν εντελώς ασχετους επικεφαλής ,
    το οτι προχωρησαν ακριτως μεχρι τον Σαγγαριο εν μεσω εχθρικών πληθυσμων και μακρια απο γραμμες ανεφοδιασμου ,

    η μαλακια του Χατζηανέστη που εσπασε το μετωπο για να καταλαβει τηνν Κων/πολη που την κατειχαν οι Αγγλοι και μόλις του ειπαν οι Αγγλοι» τσου » εκανε πισω μα ητανε αργά , δεν φταιγανε τα συμφωνα του Κεμάλ με τους δηθεν συμμαχους Γαλλους και Ιταλους ,,, κλ κλπ

    αλλά

    φταιγαν οι απλοι φανταροι που πολεμουσαν σχεδον αδιακοπα

    απο το 1912 , 13 , 1915-16 (διχασμός εισβολές στα συνορα) , 1917-1918 πρωτος παγκ .πολεμος )1919 εστρατεια στην Ουκρανια που διεταξε ο Βενιζελος για να ειναι αρστος στα φιλαρακια του τους Αγγλους του Λουντ Τζωρτζ …1921 1922… 10 χρονια στο στρατο (υπήρχαν ανθρωποι που δεν προλαβαιναν να αποστρατευτουν και ξαναεπιστρατευονταν για 10 χρονια για να σφαγουν παρακαλώ …ενώ ο Μεταξας και λοιποι πατριδοκαπηλοι τα παρακολουθουσαν εκ του Μακροθεν ασφαλους …και αλλοι που ηταν επικεφαλής κανανε την μια μαλακια μετά την αλλη μονο και μόνο για ναχει ο Γουναρης να λεει οτι» κερδισε η Ελλάς το 1921 100.οοο τ.χ στην Μ. Ασια ενώ επι Βενιζελου μόνο 15.οοο τχ )
    Αυτοι οι φανταροι φταιγαν παρακαλώ και το ΣΕΚΕ που »συνεργαστηκε» με τον Κεμαλ

    ετσι θα ελεγε-συμφωνα με τον αξιοτιμον Μιπιους μας η Ροζα που ηταν λεει» εθνικιστρια » οπως μας ειπε ο κ Μικρασιατιδης κεαι ενας Σοβιετικός που δεν τον ηξερε ουτε ο Μπέρια και ισως και ο κ. Ενεπικιδης …(ή δεν εφτασε ως εκει ο Ενεπεκιδης;

    Ακουσον ακουσον α(χ)μην…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/05/2008

  20. Α συγγνώμη τότε, δε γνώριζα ότι ρατσιστικά σχόλια επιτρέπονται, αρκεί να τα γράφει κάποια ‘Παρτιζάνα’.

    Σχόλιο από r8 | 14/05/2008

  21. Ε ετσι ειναι … Οι Παρτιζανες δικαιουνται να γραφουν οτι θελουν…Εχουν ειδική μεταχειριση

    …ιδιως αυτή η Παρτιζανα:

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/06/6-2-2008/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  22. Ναι καταλαβαίνω, απλά σας διαβάζουμε και πόντιοι που δεν είμαστε αριστεροί και δεν έχουμε κάποιου είδους ‘συντροφική αλληλεγγύη’ με τέτοιου τύπου παρτιζάνους και παρτιζάνες, ένεκα της οποίας να αντιμετωπίζεται ο -(όχι πάντοτε) λανθάνων- ρατσισμός των σχολίων τους με (συγγνώμη να πω) ‘χαριτωμενιές’.

    Το σάιτ σας είναι σε γενικές γραμμές πολύ καλό και νιώθουμε έκπληξη να διαβάζουμε τέτοια σχόλια ή σαν κάποια από τα προηγούμενα στο pontos visa, εδώ που υποτίθεται συχνάζουν αριστεροί ή τέλοσπάντων (δηλώνοντες)’αριστεροί’ αν προτιμάτε.

    Αλλά πάλι στη δική σας κρίση είναι τι στάση θα τηρείτε, απλά το γράφω ως την εντύπωση που μας δημιουργείται.

    Σχόλιο από r8 | 15/05/2008

  23. Αγαπητε R 8 για να μη δημιουργηθει καμμια παρανοησις σου δηλώνω οτι κιε εγω οπως μαλλον κι εσύ ειμαι επισης ενας απλώς επισκεπτης του Μπλογκ αυτου – στο οποιο μαλλον εισερχομαι λίγο συχνοτερα τελευταια λόγω του καλου κλιματος συζητησης πανω σε θεματα που με ενδιαφερουν ….Ομως δεν το επισκεπτομαι ως Ποντιος ( αν και Ποντιος ) ουτε καν ως αριστερός ( αν και αριστερός ) αλλά ως περσονα που ενδιαφερεται να συζητησει να αστειευτει να σχολιασει να γραψει κανενα στιχακι [π.χ στον Προκρουστη (μ-λ) που εχει διαδεχτει την Χελιδωνα (μ-λ ) ]……

    Και να αντιμετωπισει επ’ ισοις οροις αλλά και με χιουμορ ακομα και ρατσιστικά σχολια ( η αντισημιτικα κατι που το βλεπω πολύ συχνα οχι μόνο σε αυτό αλλά και σε αλλα μπλογκ )

    θεωρώ οτι ειναι μια κατακτηση αυτου εδώ του Μπλογκ που δεν κοβει ακομη και ειρωνικά σχολια

    ( οπως εκαναν και κανουν κατα κορον καποιοι αλλοι δειχνοντας απλώς τον κομπλεξ τους )….

    Βεβαια στους φασιστες παρανοικους ναζηδες , εθνικισταραδες αντισημιτες και παπαγαλακια του δαμαλισμου εθνοθρησκευτικους πατριδοκαπηλους που ξαναφερνουν το

    Χουντοφασιστικό σλογκαν Πατρις- Θρησκεια -Οικογενεια θα ηθελα να ειναι πιο αυστηροι…

    Οπως επισης να κανουν και κανενα ποστ για την Δεξια και τους συμμαχους της που εχουν οδηγησειτην χωρα στο γκρεμό ..η για το καινουριο βιβλιο Ιστοριας του Ιδρυματος Καραμανλη (για το οποιο παραδοξως ενώ λεει προφανέστατα ψεμματα ( οπως οτι ο Μεταξας ιδρυσε το ΙΚΑ και εκεινες τις αηδιες για τον Χιτλερ που αναφερει στο εχοχο αρθρο του στα Νεα ο ιστορικός Μαρκετος ) κλπ δεν κουνιεται φυλλο …

    Αλλά απο την αλλη λεω σιγά – σιγά ..

    Ετσι κι αλλιως οι περισσοτεροι ελληνες ..εχουν καταλαβει πιά (αν και με τροπο τραγικό καθώς η ακριβεια η καταπατηση δικαιωματων ,κλπ εχουν φτασει στα υψη οτι η Δεξια που ξαναρθε ειναι …Καρα Δεξια …)

    – Οποτε που θα παει ..θα το καταλάβουν και οι Ποντιοι και Αριστεροι .. ( οτι χρειαζεται ενα ευρυτερο μετωπο Ποντιων και Μη , Αριστερών και μή για την αντιμετωπιση της επιθεσης που δεχεται η Κοινωνια απο την Δεξια του εθνολαικισμου πατριδοκαπηλειας και της στυγνής χυδαιας εκμεταλευσης )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  24. Νοσφεράτε
    Τα δέοντα δια την κατανόησιν…

    r8
    «..απλά το γράφω ως την εντύπωση που μας δημιουργείται..»
    Η πρώτη εντύπωση, και ίσως έχεις ένα δίκιο.
    H partizana είναι ένας εκλεκτός μουσαφίρης μας , με το δικό της ιδιαίτερο και αιρετικό καμιά φορά ύφος.
    Ξέρουμε τι λέει και πως το λέει και η εντύπωσή μας είναι διαφορετική.

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2008

  25. r8

    η απάντηση του Νοσφερατάκου (που δεν ακούει τίποτα) στο σχόλιο 23 με καλύπτει απολύτως…

    Νοσφεράτε ,

    μ’ αρέσει όταν παίρνεις τόσο προσωπικά την όποια κριτική ασκείται στους ιερούς πατέρες και προφήτες του κινήματός μας.

    Όμως, μας εκφράζει ο Σιδηρόπουλος όταν τραγουδάει:

    Είμαστε ωραία και αλανιάρικα παιδιά
    αλλά αν γουστάρεις είμαστε κι από τα άλλα…

    Λοιπόν άκου τώρα….

    Την άποψή μου για το τι έγινε τότε, το ποιος φταίει κ.λπ. τα έχουμε πει εξαντλητικά. Έχουν γραφεί κείμενα και έχει χυθεί πολύ μελάνι για τις ευθύνες της τότε εξουσίας, βενιζελικής και μοναρχικής. Πολλές φορές αυτά λέχτηκαν ακόμα και με ακραίο τρόπο σε συζητήσεις με «εθνολαϊκιστές», φιλο-βενιζελικούς ή φιλο-μεταξικούς.

    Αυτή η συζήτηση είναι πιό εσωτερική. Αναφέρεται σ’ ΑΥΤΟ που, καλώς ή κακώς, μας απασχόλησε πολύ ώς κάτι δικό μας, υπήρξε η βάση που πάνω της διαμορφωθήκαμε, αναζητήσαμε, αγωνιστήκαμε, χάσαμε πολλά, αλλά και διαμορφώσαμε κριτήρια κ.λπ.

    Ε λοιπόν το ΑΥΤΟ έχουμε κάθε δικαίωμα να το στήνουμε απέναντι στο φως και να το μελετάμε, να το ερμηνεύουμε, να το φτύνουμε, να το δοξάζουμε…

    Αλλιώς θα είμαστε σαν τους θρησκόληπτους που μελετούν το Κοράνι, την Τορά ή την Αγία Γραφή και διαρκώς κάποιοι θα εκδίδουν ένα φετφά εναντίον μας γιατί προσβάλαμε κάποιον Προφήτη τους.

    Αυτά όσον αφορά το πλαίσιο της συζήτησης !!!

    «ΜουΠάκος» ή «Μίπιους»
    (και κατά κόσμον Μ-π)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2008

  26. Επίσης Νοσφεράτε,

    η συνεργασία με τους κεμαλικούς δεν θεωριόταν κακό ούτε για τους ελλαδίτες κομμουνιστές, ούτε πολύ περισσότερο για τους ελλαδίτες εξουσιαστές (πρόταση για Νόμπελ Ειρήνης από το Βενιζέλο, μετωνομασία της Οδού Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ από τον Μεταξά κ.λπ.)

    Ο ηγέτης του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης που τον ανάφερες, σε άρθρο του στην εφημερίδα Ριζοσπάστης το 1935 έγραψε: “Η Μικρασιατική Εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Γι’ αυτό και μεις, όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρά Ασία μα και την επιδιώξαμε.”

    Ο πρώτος αριστερός ιστορικός που αποδόμησε τον κεμαλισμό και απέδειξε ότι ο Μουσταφά Κεμάλ ανήκε στην ομάδα των ολοκληρωτικών δικτατόρων του μεσοπολέμου και ότι υπήρξε προάγγελος του ναζισμού, ήταν ο Νίκος Ψυρρούκης. Και επι πλέον μέχρι σήμερα δεν γνωρίζω να υπάρχει δεξιός ιστορικός που να ανάπτυξε μια αντίστοιχη με τον Ψυρρούκη θέση.

    Κατά συνέπεια η λέξη «συνεργασία» που σε ενόχλησε, είχε θεωρηθεί ως «επαναστατική κατάκτηση» τότε. Το ότι υποστηρίζω ότι αυτό ήταν ύψιστη αλλοτρίωση δεν θα έπρεπε να σ’ ενοχλεί.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2008

  27. Ευχαριστώ του πόντιους και αριστερούς για την υποστήριξη,μετά την αήθη και απροκάλυπτη επίθεση που δέχτηκα από τον R8!Που θα με πει και ρατσίστρια!Ποίον?!Εμένα!Που πήγα ΔΥΟ φορές στο ποντιακό γλέντι, έμαθα να μαγειρεύω φούστρο (πώς διάλο το λένε!) και βλέπω την οδύσσεια του ξεριζωμένου!τι σοβαροφάνεια είναι τούτη?!Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις παίδες, θα αποκαλύψω κάποια στοιχεία για μένα:είμαι 28 χρονών (και όχι μικρή και αθώα!), κάνω διδαχτορικό στην Ιστορία, οπότε να ξέρετε ότι αυτά τα ζητήματα τα κατέχω μια χαρά (τα μάτια μου έφαγα τόσα χρόνια). Απλά επιλέγω να μην ασχολούμαι στα μπλογκς σοβαρά με ό,τι ζήτημα μπαίνει!Πειράζει?!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 15/05/2008

  28. «είμαι 28 χρονών (και όχι μικρή και αθώα!)».... ΤΕΛΕΙΟ !

    «κάνω διδαχτορικό στην Ιστορία»….. ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.

    Με ποιό θέμα ;

    Μ-π

    ————————————

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2008

  29. Γιουγκοσλαβία στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Να ξέρετε πάντως, δε μοιάζω για 28!Μετά βίας 22…

    Σχόλιο από παρτιζανα | 15/05/2008

  30. Παρτιζανα

    Ημουν ο πρωτος που σε υπερασπιστηκε σθεναρά απο την επιθεση του R…Οι Ποντιοι ηρθαν δευεροι και καταιδρωμενοι (κιαν )
    Αρα μου οφειλεις ιδιαιτερες ευχαριστιες ( και εισαι και 28 ε; ) 🙂 ..και μοιαζεις με 22..

    Ασε τα φλετρακια με τους Ποντιους και ιδιως με τον Μ-π ..Ειναι πολύ μεγαλος για σενα ..Κιεχει και ταμπου !!

    Μι πίε … Θ ασου απαντησω με κατεβατα μολις ευρω(οχί ευρώ εύρω ) χρονο…
    Περιττο να σου πώ οτι το να βγαζεις την Ροζα Λουξεμπουργκ εθνικιστρια βασισμένη σε ενα κειμενο της του 16 που το εχεις επαναλάβει πλαπλώς μου φαινεται απιστευτη…^$$##@…

    οπως και πολλά αλλα
    -σοο για το ποιος εχει Ταμπου ..ε ..και μόνο που γραφω εδώ και τοσο καιρο και ανοιγω τετοιας εκτασης διαλογο μαζι σου οσο και με πολλους αλλους θα επρεπε να σε πεισει οτι δεν εχω κανένα οχι ταμπου αλλά ουτε καν Οσιο πόσο μαλλον ιερό( ακου ταμπου …σε μένα τα λές αυτα μωρε Μ-π ..εσύ εχεις ταμπου και ιερα..(σου θυμιζω την ιστορια με την Τετα ( βλ Προκρουστη )
    Ξερεις οτι σε συμπαθώ αλλα σε πολλά μου θυμιζεις τον θειο τον Γιωρικα καιτη θεια μου την Σουλτανα (ισως γιαυτό)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  31. Νοσφεράτε….

    κάτι δεν παέι καλά εδώ!

    Βγάζω εγώ τη Ρόζα εθνικίστρια;
    Αυτό κατάλαβες απ’ όλα αυτά;

    Δεν είναι τυχαίο ότι μέχρι τώρα δεν έχω σχολιάσει τη μέθοδο να επικαλείσαι τον ακροδεξιό «Μικρασιατίδη» για να ξεπετάξεις πολύ εύκολα έναν ολόκληρο προβληματισμό, που είναι πολύ περισσότερο αντιεθνικιστικός από την κυρίαρχη μηχανιστική ταύτιση της δικιάς μας πολιτικής παράδοσης με το ΣΕΚΕ και τη Φεντερασιόν.

    Η μέθοδός σου με το Μικρασ… είναι της τάξης: Ο μπάτσος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα το μπουζούκι είναι μπάτσος.

    Εντάξει! Μπορεί και να είναι, αφού επιμένεις 😉

    Μ-π

    ———————

    Υ.Γ.

    Τέτα ; Ποιά Τέτα;
    Είσαι σίγουρος ότι την έλεγαν «Τέτα»;

    Και σ’ ευχαριστώ βρε γιατί συζητάς μαζί μου και αποδεικνύεις έτσι ότι δεν έχεις προκαταλήψεις και ταμπού και είσαι τόσο ανοιχτός, ώστε να μπορείς να συζητάς ακόμα και με μιάσματα…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2008

  32. Που θα με πει και ρατσίστρια!Ποίον?!Εμένα!
    ….
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/05/13/13-5-2007/#comments
    δεν είμαι πόντια (ευχαριστώ το Θεό που ΔΕΝ με έκανε!)

    Δώσε μου σε παρακαλώ έναν ορισμό του ρατσισμού διάφορο του παραπάνω.

    Δεν είμαι κανένας πολιτικά ορθός μυγιάγγιχτος, γιατί έχω διαβάσει και χειρότερα, πάλι σε αριστερόστροφα ιστολόγια που έχουν πλέον πάρει τη σκυτάλη σε αυτά από την παλιά ακροδεξιά.
    Απλά μου κάνει εντύπωση που γίνεται ακόμα και σήμερα με τέτοιους όρους οι συζητήσεις.
    Μετά αναρωτηθείτε πάλι όλοι μαζί, γιατί άραγε βρίσκει έδαφος δεξιά (και ακροδεξιά ακόμα) και στο προσφυγικό/ποντιακό στοιχείο και δεν ψηφίζει παρτιζάνες και Τρεμόπουλους.

    Νοσφεράτε, Π&Α εσείς ξέρετε καλύτερα.

    Σχόλιο από r8 | 15/05/2008

  33. r8

    το χιούμορ, έστω και σαρκαστικό της Παρτιζάνας, έχει εκτιμηθεί δεόντως από μας. Δύσκολα θα το χαρακτήριζες αλλιώς και ειδικά έτσι όπως σούρχεται.

    Νομίζω ότι έχουμε την ικανότητα να διακρίνουμε το ρατσισμό και σόρι, αλλά η Παρτιζάνα δεν ανήκει στην κατηγορία αυτή. Και μπορώ να σου πω ότι γουστάρουμε πολύ το πνεύμα της. Για να μη σου πω ότι το χιούμορ της το θεωρούμε ποντιακής δομής !

    Εξ άλλου εμείς της έχουμε φερθεί πολύ χειρότερα. Της αμφισβήτήσαμε τον Στάλιν της, της θάψαμε τον Ζαχαριάδη της, της ξεσκίσαμε τον Μπεναρόγια της..

    κι όμως παραμένει μια καλή φίλη 8)

    Ομέρ ο Πόντιος παρτιζάνος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2008

  34. »Και σ’ ευχαριστώ βρε γιατί συζητάς μαζί μου και αποδεικνύεις έτσι ότι δεν έχεις προκαταλήψεις και ταμπού και είσαι τόσο ανοιχτός, ώστε να μπορείς να συζητάς ακόμα και με μιάσματα… »

    Ε ..τωρα αν αρχισεις να μου παρεξηγιεσαι Μ- Π πασο…
    Κιεγώ τοτες
    σ’ ευχαριστώ που μου εδωσες χωρο στο Μπλογκ σου(σας) να βαζω τα στιχακια μου και τα τραγουδακια και να κουβεντιζω για τον εθνικισμό και για αλλα πραγματα . αποδεικνύεις έτσι ότι δεν έχεις προκαταλήψεις και ταμπού και είσαι τόσο ανοιχτός, ώστε να μπορείς να συζητάς ακόμα και με μιάσματα… και νοσφερατους και εντελώς εξοριστους »

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  35. Αυτό παλι;

    »Τέτα ; Ποιά Τέτα;
    Είσαι σίγουρος ότι την έλεγαν “Τέτα”;

    Καλά ειναι δυνατόν να ξεχνας την Τετα μου ….(και το Ουφ!!!! ) ειναι δυνατον ;

    αν δεν θυμασαι -που μου φαινεται κι αυτό απιστευτο- ριξε μια ματια τουλαχιστον στον Προκρουστη (…εκτός αν θεωρεις τα στιγουργήμτα »Μιασματικά » )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  36. «Κιεγώ τοτες
    σ’ ευχαριστώ που μου εδωσες χωρο στο Μπλογκ σου(σας) …»

    κι άλλο λάθος !

    Το μπλογκ είναι κολεχτίβα, ενώ η επικοινωνία διαπροσωπική!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2008

  37. Ρ 8 …λΕΣ

    α) λες »’Δεν είμαι κανένας πολιτικά ορθός μυγιάγγιχτος,»

    Αυτο ειναι ενας ορισμός που εσυ δινεις στον εαυτο σου
    ..Εμενα μου φαινεσαι μαλλον ως μυγιαγγιχτος

    β) γιατί έχω διαβάσει και χειρότερα, πάλι σε αριστερόστροφα ιστολόγια που έχουν πλέον πάρει τη σκυτάλη σε αυτά από την παλιά ακροδεξιά.

    Εδώ θα γινω εγώ μυγιαγγιχτος και ν θα σου πώ πώς και η Παλια και νεα ακροδεξια και δεξια ειναι Ο ορισμός του ρατσισμου και φασισμου και ναζισμου και παχυλής αμαθειας και πληρους ελλειψης χιουμορ …

    ηθελες εναν ορισμο του ρατσισμου ; ε αυτός ειναι .. Η ακροδεξια συμπυκνωμενη ( και επιπελον λενε : Εμεις δεν ειμαστε ρατσιστες αλλά …) ΕΝΏ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΕΙΝΑΙ …

    »Μετά αναρωτηθείτε πάλι όλοι μαζί, γιατί άραγε βρίσκει έδαφος δεξιά (και ακροδεξιά ακόμα) και στο προσφυγικό/ποντιακό στοιχείο και δεν ψηφίζει παρτιζάνες και Τρεμόπουλους»

    Το οτι ψηφιζει Ψωμιαδη και Καρατζαφεραιους κλπ οφειλεται

    στην Απιστευτη προπαγανδα που εχουν εξαπολυσει εδώ και πολλά χρονια και μεσω της τηλεορασης και χαρη στην υποβαθμιση της παιδειας και λόγω διαφορων εθνολαικιστικων και παραθρησκευτικών κυκλων που εχουν βαλει χερι οχι μόνο στο Ποντιακό κομματι του πληθυσμου αλλα σιγά σιγα (μεσω πατροναρισματος σωματειων , απιστευτων ρουσφετιων και γλυψιματων , καλυμμενης τρομοκρατησης και Μουλωχτης εξαφανισης των αντιθετων αποψεων ) σε ενα αρκετά μεγαλο τμημα του πληθυσμου ωστε να κυβερνα – παρα τα τρομακτικώτερα σκανδαλα απο την μεταπολιτευση -την ακριβεια και την διαλυση ολων σχεδον των Θεσμων της κοινωνιας ή πιο ανικανη και επικινδυνη Κυβερνηση απο την μεταπολιτευση και μετά …

    συμφωνεις οτι κατι πρεπει να γινει για να αλλάξει αυτή η κατασταση και να αποκρουσθει η επιθεση της Δεξιας εναντια στην κοινωνια ..;

    Ή μόνο η Παρτιζανα ( ΜΑΣ) ΣΕ ΠΕΙΡΑΞΕ ;

    οσο για τη διακριση αναμεσα στο αν ενα σχολιο ή ενας σχολιαστης διαθετει ή οχι χιουμορ εχω να πω το εξής ( εχω γραψει κατι στα Ποντακά ανεδοτα αλλά δεν τα πολυθυμαμαι )

    Δεν μπορω να ορισω το Χιουμορ .. Ισως να μην οριζεται καν ευκολα ακριβώς γιατί ειναι κατι του Σπιριτόζο..
    Εκεινο που μαλλον ειναι σιγουρο (μιας και δεν υφισταται αντικειμενικός ορισμος του ΧΙΟΥΜΟΡ )

    ειναι το ποιοι ΔΕν διαθετουν καθολου χιουμορ…

    Ποιοι ειναι αυτοι;

    Ε ειναι απλό … Αυτοι που τα παίρνουν ολα
    Κ Υ Ρ Ι Ο Λ Ε Κ Τ Ι Κ Α

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  38. Μ-π …

    κι άλλο λάθος !Το μπλογκ είναι κολεχτίβα, ενώ η επικοινωνία διαπροσωπική

    Ολο λαθη μου βρισκεις μωρε Μ-π … Γιαυτό λεω οτι μου θυμιζεις ολο και περισσοτερο την θεια Σουλτανα
    (Ωχ τωρα θα τα παρει κιαυτός Κ Υ Ρ Ι Ο Λ Ε Κ Τ Ι Κ Α);)
    Και μετά ( θα με πεταξουν εξω απο την κολλεχτιβα;… και που θα βρω αλλο σπιτικό γερος ανθρωπος;…
    Ευτυχως ερχεται καλοκαιρι, μπορει να την αραξω στην παραλία σε καμμια σκηνή…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  39. Ουφ…. καλά!

    Αφού έμαθα ότι υποστηρίζω ότι η Τέτα είναι εθνικίστρια, ας βάλω ένα απόσπασμα από κάτι που βρήκα :

    η Τετα
    ———–—-

    Η Τέτα μικρέ μου δαιμονα,
    καλε μου
    Ασμοδαιο

    Συμβολικιά ειναι γυνή ,πού καθε τι
    σπουδαιο
    σαν Δαλιδα με τα φτιασιδωμένα της τα θελγητρα
    Το κοβει,
    καθε Σαμψούντος τα μαλλια μ’ ενα ψαλιδι
    κι υστερις τον ξεκόβει

    από τους φιλους και γνωστούς, τον βανει να χωριζει
    απο τους μυχιους δεσμούς ,κι ύστερα οταν αυτός

    απο την τριχα σέρνεται (της Τετας )του αιδοίου

    μαραζώνει ,δεν πολυμιλά και μέρα -νυχτα λυώνει

    κι αρχινά τσιγαρο και πιοτί,καταστροφή και πάει

    στα Καζίνα να ρεφάρει και αυτή(η Τέτα δηλαδή ) του λεει

    ”Τι αντρας εισαι μωρ’ εσύ!” και παει μ’αλλον, τοτες

    αυτός στα σκοτεινά την περιμενει, σε γωνιά

    (και ειναι σουρωμένος

    βαρειά προσβεβλημένος)

    και αυτή, περνα μπροστά του και χασκογελά

    με νεο Γκομενο αγκαζέ (προτεταμένο το Βυζέ)

    εκείνος δεν πολυ μιλά κόμπος του σφιγγει τη καρδια

    (κρατα στα χερια φυλαχτό

    ενα μαχαιρι ακριβό)

    Και οταν στην πόρτα του σπιτιου η Τετα στεκει βιζαβί

    με ‘να φιλί στο στομα (αυτουνού το χερι στο βυζί)

    -του νεου γκομενου εννοώ- κι η Τετα (που γινε τσουλί)

    (του πετά μπουτι και αυτός ,να μη πώ τι)

    ο θλιβερός μας, ο Σαμψων κρυφοκοιτάει

    και νιωθει ανυποφορα,νιώθει πως μαρτυραει ….

    …………………….

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2008

  40. Ουφ !!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  41. Εξ άλλου εμείς της έχουμε φερθεί πολύ χειρότερα. Της αμφισβήτήσαμε τον Στάλιν της, της θάψαμε τον Ζαχαριάδη της, της ξεσκίσαμε τον Μπεναρόγια της

    Χτύπησες φλέβα. Το αντίτιμο για την αποκαθήλωση τέτοιων «συμβόλων» είναι τα παραπάνω «χιουμοριστικά» σχόλια.
    Προκειμένου να παραδεχθεί η αριστερά λάθη κι εγκλήματα του παρελθόντος, προτιμά να δηλώνει «ευτυχής που δεν είναι πόντια».
    (Κατά το: «τι ευτυχία να είσαι Τούρκος»)
    Το τώρα το «τι είναι το χειρότερο» και κατά πόσο το ένα δικαιολογεί το άλλο, ας το κρίνει ο καθένας.

    συμφωνεις οτι κατι πρεπει να γινει για να αλλάξει αυτή η κατασταση και να αποκρουσθει η επιθεση της Δεξιας εναντια στην κοινωνια ..;

    Συμφωνώ (κεντρώος είμαι).

    Ή μόνο η Παρτιζανα ( ΜΑΣ) ΣΕ ΠΕΙΡΑΞΕ ;

    Με πείραξε ΚΑΙ η Παρτιζάνα (ΣΑΣ).

    Αλλά αφού εσείς βρίσκετε το «χιούμορ» της «ποντιακής δομής», εμένα μου περισσεύει.

    Σχόλιο από r8 | 15/05/2008

  42. Με πείραξε ΚΑΙ η Παρτιζάνα (ΣΑΣ).

    Αρα ..Μυγιαγγιχτος εισαι !!
    (μηπως σε πειραξε Και που σου το είπα; )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  43. Παιδια αφηστε τα αυτά και δειτε Ετ 1 ..εχει την τελευταια εκπομπή (απο οσο καταλαβαινω )του Κουλογλου …Μιλα για τα αισχη της πρωτης Οχταετιας του Καραμανλή του θειου … Τωρα καταλαβαινω γιατί τον κοψανε…..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  44. Και οι δύο υποθέσεις κάνουμε, Αριστεροπόντιε. Μόνο που της ανάλυση του ποστ διαφεύγει το γεγονός ότι η Μικρασιατική εκστρατεία δεν έγινε εναντίον της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά του υπό εκκόλαψη Τουρκικού εθνικού κράτους. Άλλο η επανάσταση του 1821 και άαααλο η εκστρατεία προς τα βάθη της Μικράς Ασίας το 1919.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 15/05/2008

  45. r8 , πραγματικά δε σε καταλαβαίνω !

    Ασμοδαίε, μα και όταν καταλήφθηκε η Ήπειρος και η Μακεδονία από τον ελληνικό στρατό, υπήρχε ένα «υπό εκκόλαψη Τουρκικό εθνικό κράτος», εφόσον το πραξικόπημα των Νεοτούρκων είχε πραγματοποιηθεί το 1908. Σε τι διέφερε η Σμύρνη και η Ανατολική Θράκη από την Ήπειρο και τη Μακεδονία;

    Νομίζω ότι βρισκόμασταν σε μια στιγμή μετασχηματισμού ενός ολόκληρου κόσμου, όπου τη μελλοντική μορφή θα την καθόριζε ο πόλεμος και η βία. Το τέλος των πολυεθνικών φεουδαρχικών θρησκευτικά οργανωμένων κοινωνιών είχε φτάσει. Το μέλλον ανήκε στα έθνη-κράτη, μ’ ότι αυτό σημαίνει. Όσοι εθνικισμοί υπήρξαν συνεπείς προς τους νόμους της Ιστορίας, πρόσφεραν στα έθνη τους (εμπεδωμένα ήδη, ή υπό κατασκευή) έδαφος και εξουσία για να αναπτυχθούν. Οι ανήκοντες στα ηττημένα έθνη βρέθηκαν πρόσφυγες στις «μητέρες-πατρίδες».

    ——————————————————-

    Όσο για το τι έγινε στην Ανατολή τα λέει θαυμάσια ο Τανέρ Ακσάμ :

    “… η εκτόπιση και οι δολοφονίες δεν ήταν μια μεμονωμένη πράξη μόνο ενάντια σε Αρμενίους. Πραγματοποιήθηκαν ως τμήμα ενός γενικού σχεδίου που θα μπορούσε να κληθεί «εθνοκάθαρση της Ανατολίας», μια πολιτική εκκαθάρισης του χριστιανικού πληθυσμού. Αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε ως γενικό σχέδιο μεταξύ του 1913-1918 και συνεχίστηκε ενάντια στους Έλληνες του Πόντου από το 1920 μέχρι το 1924. Ο κύριος στόχος όλης αυτής της πολιτικής ήταν να εξασφαλιστεί ο σχηματισμός μιας ομογενοποιημένης Ανατολίας, η οποία θα προετοίμαζε το έδαφος για ένα έθνος- κράτος, αποβάλλοντας οποιαδήποτε «επικίνδυνα στοιχεία» που θα μπορούσαν να εμποδίσουν την πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου….»

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2008

  46. Ασμοδαιε …. Κι εσύ …. αστα αυτά προς το παρον και δες την τελευταια εκπομπή του Κουλογλου …Μιλαει για τα απιστευτα αισχη του »Αγιοποιημενου » Καραμανλή του Θειου ,..την Δολοφονια του Λαμπρακη την Βια και Νοθεια , τους Εκοφιτες που χρηματοδοτουνταν τον χαφιεδισμό , την τρομοκρατια εκεινης της εποχής ..( Μπας και καταλαβεις γιατί λεω τοσο καιρό οτι πρα τους εξωραισμους απο διαφορα παπαγαλακια και αργυρωνητους Η δεξια ειναι παντα Δεξια)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  47. Εντυπωσιακό.

    Για κοίτα σκότωμα «για ένα άδειο πουκάμισο» !

    Σχόλιο από λ | 15/05/2008

  48. Λ
    Το αδειο πουκαμισο ναι αλλά η Ελένη αξιζει τον κοπο ..νομίζω ε;
    Βαρεθηκα ..παω στον Προκρουστη

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  49. «… η Ελένη (δεν) άξιζε τον κοπο!» είπε η Χρυσηίδα και επιβεβαίωσε η Κασάνδρα

    Σχόλιο από λ | 15/05/2008

  50. Αραγε τι να ελεγε ο Μενέλαος ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/05/2008

  51. Νοσφεράτε, είπα «πολιτικά ορθός». Ό,τι σε βολεύει καταλαβαίνεις; Με το ρατσισμό είμαι μυγιάγγιχτος.

    Δε με πειράζουν τα ποντιακά ανέκδοτα, οι χαρακτηρισμοί και ό,τι άλλο έχει να σούρει ο καθένας.

    Η φράση είναι συγκεκριμένη: «Ευχαριστώ το Θεό(sic) που ΔΕΝ με έκανε κλπ…» και τα σχόλια ανάλογου ύφους κάθε φορά.

    Εσείς γελάστε, εγώ δεν μπορώ να γελάσω με αυτά γιατί δεν είμαι του ιδίου ‘χαρούμενου’ κλίματος.

    Σχόλιο από r8 | 16/05/2008

  52. καλά δε σ’ειπαμε και καμπουρη ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/05/2008

  53. ———————————-

    Άκου Νοσφεράτε,

    διάβασα ένα καλό,
    που κολλάει κι εδώ :
    «Μηπως να βγαζατε το μαϊντανό απ` τ` αυτια? «

    ———————————-

    r8 ,

    εμάς μας πειράζουν τα ποντιακά ανέκδοτα. Δεν τα θεωρούμε ούτε αθώα, ούτε ανώδυνα, ούτε αφήνουμε να περνάνε στο έτσι…

    Απλά νομίζω ότι λαθεύεις πολύ με την Παρτιζάνα.

    Πάντως πιστεύω, ότι και συ ευχαριστείς το θεό που δε σ’ έκανε κάτι άλλο απ’ αυτό που είσαι. Εγώ σίγουρα ! 🙂

    ———————————

    λ,

    δεν είναι καθόλου άδειο το πουκάμισο !

    ———————————-

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/05/2008

  54. χαχαχαχχα!Επιμένει!Εϊναι Θεός!
    Το αντίτιμο για την αποκαθήλωση τέτοιων “συμβόλων” είναι τα παραπάνω “χιουμοριστικά” σχόλια.
    Προκειμένου να παραδεχθεί η αριστερά λάθη κι εγκλήματα του παρελθόντος, προτιμά να δηλώνει “ευτυχής που δεν είναι πόντια”.

    Υποκλίνομαι!
    Φαντάσου τι ακούει ο ΠΟΝΤΙΟΣ γκόμενός μου!
    ΗΜΑΡΤΟΝ!
    Νόσφυ, παιδί μου, εννοείται ότι εσύ είσαι πάνω από όλους!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 16/05/2008

  55. Α!Και θα το ξαναπώ!Ευχαριστώ το θεό που δε με έκανε Πόντια! (θα μπορούσε να με λένε Παρέσα και πραγματικά θα με χάλαγε!)-κατά το απίστευτο Ευχαριστώ το Θεό που με έκανε Πόντιο! (αλλά αυτό δεν είναι ρατσιστικό, γιατί όλοι οι άλλοι είναι γίδια, έτσι κι αλλιώς).

    Σχόλιο από παρτιζανα | 16/05/2008

  56. Παρτιζάνα,

    το κακό θα ήταν αν περνούσες απαρατήρητη !

    Μ-π

    ————–

    Υ.Γ.

    Πάντως και πολλοί θαυμαστές σου κι απ΄δώ, απ΄ότι μπορώ να καταλάβω, είναι Πόντιοι….
    Λές νάναι το σύνδρομο ¨ταύτιση με το βασανιστή¨, που θάλεγε και ο r8 🙂

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/05/2008

  57. @r8
    Σε είδα…

    …μετά από επισήμανση της παρτιζάνας
    στο μπλογκ των ποντίων.
    Ήσουν σκληρός αντιρατσιστής,
    αλλά είχες παρ’ όλα αυτά μια πρωτόγνωρη,
    τεράστια θα έλεγα, αίσθηση του χιούμορ.

    Θα ‘θελα να με επισκευτείς στο μπλογκ μου.
    Συχνάζει εκεί τελευταία ένας «θεός» αναλόγου
    ποιότητος, «Λάμπρος» με το όνομα!

    Ενωμένες οι δυνάμεις και των δύο σας θα είναι πραγματικά ακατάβλητες! Δεν θα υπάρχει ρατσιστικό & οπισθοδρομικό στοιχείο που θα καταφέρνει να σας διαφεύγει!

    Αν δε είσαι θηλυκού γένους, μπορώ να σας
    φέρω και σε προσωπική επαφή. Θα τα βρείτε.
    Είμαι βέβαιος.
    😀

    @Parti
    Συντρόφισσα, περιφρούρα και κανα προσωπικό σου στοιχείο! 😀
    Για την ιστορία πάντως να πώ ότι λέει ψέμματα η δεσποινίς, δε θα την έκανες για 22 με καμία παναγία.
    23 θα την έκανες! Και δε δέχομαι αντίρρηση, τέλος!

    Α, τί στον κόρακα είναι ο/το «φούστρο (πώς διάλο το λένε!)»

    Υ.Γ.
    Ξέρω, ξέρω, πολύ σχετικό με το πόστ πάλι το σχόλιό μου…χεχε.

    Σχόλιο από a8lios | 16/05/2008

  58. a8lios

    Α, τί στον κόρακα είναι ο/το “φούστρο (πώς διάλο το λένε!)”

    για να μας μείνει και κάτι από το παρόν για τη Λούξεμπουργκ, σας ενημερώνω ότι το ¨φούστουρον¨ είναι η ομελέττα στα ποντιακά.

    Κι όπως λέει η παλιά ποντιακή παροιμία (που αγνοεί ολοκληρωτικά ο Νοσφεράτος):
    ¨Αν ΄κι τσακών’ς ωβά, φούστορον ΄κι ίνεται¨ (Αν δεν σπάσεις αυγά, ομελέττα δεν γίνεται επί το δημοτικότερον!)

    »»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»
    Επίσης Παρτιζάνα,

    με ξεγελιέσαι με το Νοσφεράτο. Όλο φρου φρου κι αρώματα είναι 🙂

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/05/2008

  59. H γνωστή ομελέτα, ή έχει κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό?

    Σχόλιο από a8lios | 16/05/2008

  60. Άθλιε, όσον αφορά τα προσωπικά μου στοιχεια, η σκόνη και οι αυταπάτες έχουν συσκοτίσει το τοπίο, μην αγχώνεσαι!Είπαμε, είμαι πιο ωραία κι από την Καϊλή!

    Και γω σας αγαπώ αριστεροπόντιοι και σκέτοι πόντιοι!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 16/05/2008

  61. ΟΚ δίμετρη!

    Σχόλιο από a8lios | 16/05/2008

  62. a8lios

    ποιούς κανόνες συνομωτικότικότητας προτείνεις να ακολουθούμε ;

    Δώσε πλήρη στοιχεία των κανόνων : πλαίσιο, ολομέλεια κ.λπ. 🙂

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/05/2008

  63. ντιαρ Αθλιε, σε ευχαριστω που εδωσες και αυτη τη βασικη πληροφορια για τα δυο μου μετρα υψος!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 16/05/2008

  64. @Μ-π
    😀 To να δώσω πλήρη στοιχεία για τους κανόνες μου θα ήταν αντίθετο με τους κανόνες μου… 😉

    Είμαι τύπος του fight club μάλλον, ειδικά των πρώτων δύο κανόνων 😀

    Σχόλιο από a8lios | 16/05/2008

  65. Καλό !

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 16/05/2008

  66. χαχαχαχχα!Επιμένει!Εϊναι Θεός!

    Το γέλιο της αμηχανίας δεν αναπληρώνει, ξέρεις, τίποτε.
    Μια ανασφάλεια πάντως τη δείχνει.

    Όπως και να’χει επειδή έτσι εσύ την αντιλαμβάνεσαι τη δουλειά, καλό ήταν που έμαθες (αν δεν γνώριζες ήδη) και μέχρι ποιων κύκλων το «χιούμορ» σου μπορεί να εκληφθεί ως τέτοιο.

    @Π&Α,

    Βλέπεις λοιπόν, άλλες ευαισθησίες έχει ο καθένας (δεν είχα δει εκείνο το κείμενο).
    Δεν ευχαριστώ το Θεό γι’αυτό που λες, ούτε όμως τον ευχαριστώ που δεν είμαι κάτι άλλο. Αυτό θα ήταν ρατσιστικό.

    @a8lios

    Νά’χαμε να λέγαμε, φίλε μου (και να «γελάγαμε»).

    Αυτά και δεν επανέρχομαι -και συγγνώμη αν χάλασα το «χαρούμενο» κλίμα.

    Σχόλιο από r8 | 16/05/2008

  67. Ορεος και Ζοντανώς διαλωγος….

    Παρτιζανα … Ο Μου – που ειναι Πολύ μεγαλύτερος στην ηλικία απο μενα … Οταν το 1936 στην Καλλιθεα (που ηταν τοτε μια Ποντιακή προσφυγική εργατική ΄γειτονια ) εμεις τα παιδια παιζαμε Μακρια Γαιδουρα ( ενα εθιμον της ανατολής ..λεγεται και Τσανταλίνα Μαναταλίνα Ποσα ειναι αυτά 😉

    -Αυτός ηδη μελετουσε το Κεφαλαιο Του Μαρξ (σε μεταφραση Μαλλιαρη π.χ »Η κυκλοφορια του κεφαλαιου ως Γυροβολιά του Κεφαλιού») και ηταν γεματος μαρξιστικά – Λενινιστικά Σταλινικά Ταμπου
    …εκανε συνεχεια οταν εβλεπε κατι ανηθικο » Τσκ Τσκ Τσκ ..»

    Και μια φορά αυτός και η θεια Σουλτανα ….( αλλά ασε αυτά θα σου τα πώ μια αλλη φορά )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/05/2008

  68. ε ναι μην επανέλθεις γιατί είσαι υπερβολικός και εντελώς λάθος!

    Νοσφυ, μα το ξερεις οτι η καρδια μου ανηκει σε εσενα!

    τα χουμε πει αυτα, μη τα ξαναλέμε!

    Σχόλιο από partizana | 17/05/2008

  69. Παρτιζάνα, παρτιζάνα, παρτιζάνα….

    γιατί τέτοιες διακρίσεις

    σνιφ σνιφ !

    Ομέρ ο αδικοσκοτωμένος παρτιζάνος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/05/2008

  70. Ασμοδαίε, μα και όταν καταλήφθηκε η Ήπειρος και η Μακεδονία από τον ελληνικό στρατό, υπήρχε ένα “υπό εκκόλαψη Τουρκικό εθνικό κράτος”, εφόσον το πραξικόπημα των Νεοτούρκων είχε πραγματοποιηθεί το 1908. Σε τι διέφερε η Σμύρνη και η Ανατολική Θράκη από την Ήπειρο και τη Μακεδονία;

    Είχε μεσολαβήσει ένα συνέδριο στο Ερζερούμ, αν αυτό λέει κάτι.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 17/05/2008

  71. Αγαπητε Μ- π (και λοιποι Ποντιοι και Αρσιτεροι)

    Πριν επανέλθω στην χαρουμενη συζητηση θα ηθελα να σας επισημανω κατι το οποιο με Συγχισε …
    Βλεποντας λοιπόν ξανά και τυχαι το Ποστ με τα Ποντιακά ανεκδοτα ειδα ενα πραγματικό ονομα (οχι της Περσονας μου )
    προφανώς ως καταλοιπο μιας παλιας διαμαχης …

    Ειμαι σιγουραος οτι απο καθαρή αβλεψια δεν το σβυσατε
    Σας θυμιζω οτι ειναι αλλο να αποκαλυπτει μια (η ιδια ) περσόνα το πραγματικό Ονομα ..και εντελώς αλλο να το κανει καποιος αλλος που τυχόν το ξερει…

    (Δεν λεω οτι το αναφερατε εσεις ..απλώς ενσωματωσατε το σχολιο τριτου που το αναφερει)
    Θυμίζω οτι ο Μ-π εχει πικρη εμπειρια απο κατι τετοιο

    Σας ζητώ λοιπόν να το κοιταξετε και να το σβησετε

    [ Με την ευκαιρια ζητώ και απο τον Τριτο με τον οποιο ειχα εμπλακει παλιοτερα σε διαμαχη ..ως δειγμα ευπρεπειας να σβησει και αυτός απο το δικο του Μπλογκ τις αναφορες στο ονομα και τους σχετικους χαρακτηρισμους ( αν δεν το εχει κανει ηδη γιατί δεν μπαινω στα συγκεκριμμενα Ποστ) ]

    – Νομίζω οτι οι δικες μου (αν)αντιστοιχες ειρωνιες εχουν ηδη σβυστει </strong>.. (αν δεν εχουν σβυστε τις)

    ωστε να ασχοληθουμε με πιο σοβαρα ή εστω πιο ευχαριστα πραγματα

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  72. «Είχε μεσολαβήσει ένα συνέδριο στο Ερζερούμ, αν αυτό λέει κάτι.»

    Και πριν απ’ αυτό οι ποντιακές οργανώσεις είχαν διακηρύξει -σε παγκόσμιο συνέδριό τους που έγινε στη Μασσαλία της Γαλλίας στις αρχές του 1918- την πρόθεσή τους για ανεξαρτησία του Πόντου. Το ίδιο είχαν κάνει και οι Αρμένιοι και φυσικά και οι Έλληνες της Ιωνίας. Πολύ πριν τη συγκρότηση του εθνικιστικού τουρκικού μετώπου!

    Το Συνέδριο του Ερζερούμ απηχούσε τις αντιοθωμανικές εθνικιστικές ρεβανσιστικές δυνάμεις.

    Γιατί θα έπρεπε οι δυνάμεις αυτές να είναι πιο σεβαστές από τους Πόντιους τους Αρμένιους, τους Ίωνες ή την ίδια την οθωμανική κυβέρνηση;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/05/2008

  73. Νοσφεράτε σβήστηκε….

    Μας είχε ξεφύγει φαίνεται από τότε

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/05/2008

  74. Ευχαριστώ πολύ

    Μαλλον μενει ο Τριτος

    ..θα περιμενω …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  75. Συγγνώμη, ισχυρίστηκα κάπου ότι «θα έπρεπε οι δυνάμεις αυτές να είναι πιο σεβαστές από τους Πόντιους τους Αρμένιους»; OXI. Αυτό που πριν από τόσα σχόλια είπα και εξακολουθώ να λέω είναι ότι:

    ένα τα κινήματα δημιουργίας εθνικών κρατών και ο τερματισμός της ύπαρξης μίας αυτοκρατορίας που αποτελούσε κατάλοιπο ενός περασμένου αιώνα και άλλο η επέκταση του ενός εθνικού κράτους εις βάρος του άλλου.

    Γι’ αυτό, αλλά και επειδή ήταν ντεφαιτίστρια, εκτιμώ ότι η Λούξεμπουργκ δε θα είχε υποστηρίξει τη Μικρασιατική εκστρατεία.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 17/05/2008

  76. Ακριβώς επειδή η Λούξεμπουργκ ήταν συνεπής διεθνίστρια, γι αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία η δική της ανάλυση για το Ανατολικό Ζήτημα !

    Όπως φυσικά και η ανάλυση του Γεωργίου Σκληρού και του Δημήτρη Γληνού, που σύντομα θα ανεβάσουμε

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/05/2008

  77. Α, καλά.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 17/05/2008

  78. Μ-π η αναλυση αν δεν κανω λαθος εγινε το 1916ετσι δεν ειναι ; Τοτε η Ελλαδα δεν ειχε μπει καν στον Α πολεμο και το κυριωτερο δεν ειχε γινει η Ρωσσική επανασταση …η οποια ξεκινησα ακριβώς απο το μετωπο οταν οι στρατιωτες δεν αντεχαν και δεν ηθελαν να πολεμησουν αλλο… και στραφηκαν εναντιον των αξιωματικών τους … ετσι δεν εγινε;

    Νομίζω οτι εκεινο που θελει να σου πει ο Ασμοδαιος και μαλλον κι εγώ

    μπορει να περιγραφει ως εξής : Ας υποθεσουμε εν ειδει πολιτικής αναδρομικής φαντασιας οτι η Ροζα το 1919 αντις να βρισκεται στην Γερμανια βρισκοταν στην Ελλάδα ..και συμμετειχε στο ΣΕΚΕ και στις εδώ επαναστατικές διαδικασιες
    …υπηρχε καμμια – εστω μια στο εκατομμυριο- περιπτωση να υποστηριζε την Μικρασιατική εκστρατεια … Απο αποψη πολιτικής συνεπειας και ηθους της … Υπηρχε ( και μη μου πεις Μου Που οτι αυτο ειναι πολιτική φαντασια γατι και συ κανεις)…
    Το τι ελεγε στα πλαισια της καλυτερης προωθησης της Παγκοσμιας επαναστασης το 16 ειναι αλλο θεμα ..Οι επανασταες ..κιαυτή κι ο Λενιν και ο Τροτσκι αλλάζαν την εκτιμηση τους αναλογα με την συγκυρια

    .. Εκεινο ομως που τους ξεχωριζε απο τους Δευτεροδιεθνιστες ηταν ακριβώς η σταση τους απεναντι στον Πολεμο ..Ηταν καθετα και σθεναρα εναντιοι ..οχι ως απλοι πασισιφιστες αλλά κυρησσοντας τον Πολεμο εναντια στον Πολεμο ..δηλαδή επανασταση εστω και με τιμημα την Ηττα της εθνικής αστικής ταξης..

    Ο Σκληρός ηταν εντελώς διαφορετική περιπτωση ..Αρχικά οπαδός του Πλεχανωφ αν ενθυμουμαι καλώς….Αργοτερα περνα ανοιχτα στο Βενιζελισμο (βλ και Πατρικιου : Ο Σκληρός στην Αιγυπτο…) (οπως και ο Γιαννιος ..αυτός ο τελευταιος πιο ενεργά ..)

    Ο δε Μπεναρογια ηταν δευτεροδιεθνιστης πολύ στενα συνδεδεμένος με τον ΑυροΜαρξισμό του Οττο Μπαουερ και τοΝ Καρλ Ρένερ …

    Νομίζω οτι ποερα απο τις ιδεολογικές μας διαφορες ή και τα ξεκομενα ιστορικά στοιχεια(αναλύσεις) οφειλουμε να σεβομαστε τα εκαστοτε Ιστορικά πλαισια οταν Κρινουμε ….

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  79. υπηρχε καμμια – εστω μια στο εκατομμυριο- περιπτωση να υποστηριζε την Μικρασιατική εκστρατεια …;(ξεχασα το ερωτηματικό )

    επίσης το ανθρωπάκι βγηκε κατα λάθος

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  80. οπα λάθος … 1896 οχι 1916 ..ακομη περισσοτερο ..εντελώς αλλη συγκυρια

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  81. Δεν ειχε καν ξεσπασει οι Βαλκανικοι Πολεμοι πόσο μαλλον ο Α Πολεμος που η σταση απεναντι σε αυτόν ηταν η Λυδια λίθος που ξεχωρισε επανανστατες απο Δ Διεθνους Σοσιαλδημοκρατες ( που υποστηριζαν την δική τους αστική ταξη στον Πολεμο)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  82. «Ας υποθεσουμε εν ειδει πολιτικής αναδρομικής φαντασιας οτι η Ροζα το 1919 αντις να βρισκεται στην Γερμανια βρισκοταν στην Ελλάδα ..και συμμετειχε στο ΣΕΚΕ και στις εδώ επαναστατικές διαδικασιες
    …υπηρχε καμμια – εστω μια στο εκατομμυριο- περιπτωση να υποστηριζε την Μικρασιατική εκστρατεια … Απο αποψη πολιτικής συνεπειας και ηθους της … Υπηρχε ( και μη μου πεις Μου Που οτι αυτο ειναι πολιτική φαντασια γατι και συ κανεις)… «

    Υπόθεση απίθανη και παράλογη. Υπήρχε απειρία παραμέτρων. Η Λούξεμπουργκ αναλύει την κοινωνική και ταξική κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία οξύνθηκε με το νεοτουρκικό πραξικόπημα.

    Αν θα έπρεπε να ακολουθήσω την υπόθεση που προτείνετε, θα υποστήριζα ότι η Λούξεμπουργκ θα κατέφευγε στο ποντιακό αντάρτικο είτε στο αρμενικό και θα στήριζε από κει τις θέσεις της, προσπαθώντας παράλληλα την επαναστατικοποίηση αυτών των κινημάτων ….

    Εξάλλου η Λούξεμπουργκ εκτελέστηκε (νομίζω) στις αρχές του 1919, μετά την καταστολή της Γερμανικής Επανάστασης. Κατα συνέπεια είχε ζήσει και την επανάσταση των μπολσεβίκων και είχε ήδη καταγράψει τις διαφωνίες της με την πολιτική του Λένιν.

    Δεν έγραψε όμως κάτι νεότερο για το Ανατολικό Ζήτημα, με το οποίο να αναιρούσε τις βασικές της εκτιμήσεις γι αυτό.

    Ας μην μπούμε στη λογική σώνει και καλά να βολέψουμε τη Λούξεμπουργκ στην πολιτική του Πουλιόπουλου. Είτε μας αρέσει, είτε όχι η είναι μέρα με τη νύχτα ! Και αν διαβάσετε τις αναλύσεις της, παράλληλα με τον Σκληρο και τον Γληνό, θα καταλήξετε και πάλι σε άβολα συμπεράσματα.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/05/2008

  83. Το 1919….:

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%8C%CE%B6%CE%B1_%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%BE%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BA

    »Στην αστική κοινωνία ο ρόλος της Αριστεράς είναι ο ρόλος του κόμματος αντιπολίτευσης. Σε κόμμα εξουσίας επιτρέπεται να υψωθεί μόνο πάνω στα ερείπια του αστικού κράτους»

    Σ’ένα άρθρο που εκδόθηκε λίγο πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Λούξεμπουργκ χαρακτήριζε την Ρωσική Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 ως μια επανάσταση του προλεταριάτου, και έλεγε πως η μπουρζουάδες φιλελεύθεροι τέθηκαν σε κίνηση από την επίδειξη της προλεταριακής δύναμης. Η αποστολή του Ρωσικού προλεταριάτου ήταν τώρα να τερματίσει τον ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο πόλεμο, ενώ επιπρόσθετα να πολεμήσει εναντίον της ιμπεριαλιστικής μπουρζουαζίας. Ο ιμπεριαλιστικός παγκόσμιος πόλεμος κατέστησε την Ρωσία ώριμη για μια σοσιαλιστική επανάσταση. Επομένως «και το Γερμανικό προλεταριάτο ….. τίθεται προ μιας ερώτησης τιμής και μιας μοιραίας ερώτησης».

    Η οξεία κριτική της της Οκτωβριανής Επανάστασης και των Μπολσεβίκων ελαττώθηκε στον βαθμό που εξήγησε τα λάθη της επανάστασης και των Μπολσεβίκων με «την ολοκληρωτική αποτυχία του διεθνούς προλεταριάτου» (Για την Ρωσική Επανάσταση). Παρ’ όλη την κριτική, αποδίδεται αναγνώριση στους Μπολσεβίκους το ότι τόλμησαν να τελέσουν την επανάσταση.

    «Σ’αυτή την έκρηξη κοινωνικού διαχωρισμού στους κόλπους της μπουρζουαδικής κοινωνίας, σ’αυτή την διεθνή εμβάθυνση και εξύψωση του ταξικού ανταγωνισμού βρίσκεται η ιστορική αξία του Μπολσεβικισμού, και μ’αυτό το κατόρθωμα – όπως πάντα σε όλες τις ιστορικές συνδέσεις – τα συγκεκριμένα λάθη και σφάλματα των Μπολσεβίκων εξαφανίζονται χωρίς ίχνος.»
    Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, γίνεται η «ιστορική ευθύνη» των Γερμανών εργατών να επιτελέσουν μια επανάσταση για τους ίδιους, και έτσι να τερματίσουν τον πόλεμο (Η Ιστορική Ευθύνη). Όταν ξέσπασε και στη Γερμανία μια επανάσταση τον Νοέμβριο του 1918, αμέσως η Ρόζα Λούξεμπουργκ άρχισε να παρακινεί σε μια κοινωνική επανάσταση:

    «Η κατάργηση της εξουσίας του κεφαλαίου, η πραγματοποίηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνικής τάξης – αυτό, και τίποτα άλλο, είναι το ιστορικό θέμα της παρούσας επανάστασης. Είναι ένα φοβερό εγχείρημα, και ένα εγχείρημα που δεν θα ευοδωθεί εν ριπή οφθαλμού μόνο με την έκδοση μερικών διαταγμάτων από τις υψηλότερες θέσεις. Μόνο μέσω της συνειδητής δράσης των εργατικών μαζών στις πόλεις και την ύπαιθρο μπορεί να υλοποιηθεί, μόνο μέσω της ύψιστης διανοητικής ωριμότητας και του ανεξάντλητου ιδεαλισμού των ανθρώπων μπορεί να διαβεί όλες τις θύελλες και να βρεί το δρόμο του προς το λιμάνι.» (Το Ξεκίνημα, Συλλογικά Έργα)
    Η κοινωνική επανάσταση απαιτεί την εξουσία στα χέρια των μαζών, στα χέρια των συμβουλίων των εργατών και των στρατιωτών. Αυτό είναι το πρόγραμμα της επανάστασης, Είναι, ωστόσο, μεγάλος ο δρόμος από τον στρατιώτη – από τον «Φύλακα της Αντίδρασης» (Gendarmen der Reaktion) – στον επαναστατικό προλετάριο.
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%8C%CE%B6%CE%B1_%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%BE%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BA#.CE.A4.CE.B5.CE.BB.CE.B5.CF.85.CF.84.CE.B1.CE.AF.CE.B5.CF.82_.CE.BB.CE.AD.CE.BE.CE.B5.CE.B9.CF.82:_.CF.80.CE.AF.CF.83.CF.84.CE.B7_.CF.83.CF.84.CE.B7.CE.BD_.CE.B5.CF.80.CE.B1.CE.BD.CE.AC.CF.83.CF.84.CE.B1.CF.83.CE.B7

    Στα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Λούξεμπουργκ πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα στη φυλακή. Διαφωνώντας με το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που υποστήριζε τη γερμανική πολεμική προσπάθεια, η Λούξεμπουργκ ίδρυσε μαζί με τον Καρλ Λίμπκνεχτ την Ενωση Σπάρτακος η οποία είχε ως σκοπό τον τερματισμό του πολέμου και αργότερα μετεξελίχθηκε στο γερμανικό κομμουνιστικό κόμμα.

    Το 1919 στο Βερολίνο μέλη παραστρατιωτικής οργάνωσης υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες δολοφόνησαν άγρια τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ και πέταξαν τα πτώματά τους σε ένα κανάλι
    πηγή :
    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13558&m=Y03&aa=1

    http://clubs.pathfinder.gr/johnpitclub/474146

    Α και κατι Προκλητικό για την Μνημη της :
    Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας η Υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης κ. Φάνη Πάλλη- Πετραλιά απέτισε φόρο τιμής στη Ρόζα Λούξεμπουργκ καταθέτοντας τρία κόκκινα τριαντάφυλλα στο μνημείο που βρίσκεται κοντά στο σημείο που ανασύρθηκε το πτώμα της από τον ποταμό Σπρέε.

    Η κ. Πετραλιά δήλωσε τα εξής:

    «Σήμερα Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αισθάνομαι ότι είναι για μένα μια ευτυχής συγκυρία που βρέθηκα εδώ στο Βερολίνο, και μπορώ να επισκεφτώ για να αποτείνω φόρο τιμής στην μνήμη της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ υπήρξε η πρωταγωνίστρια στους αγώνες για την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Υπήρξε σύμβολο για την κοινωνική και οικονομική ισότητα των γυναικών, για τη συμμετοχή τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι και στην πολιτική ζωή.
    ….

    Ταδε εφη η κυρια Φανη του Νου ΚαραΛουξεμπουργκικου κομματος Ελλαδας

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/05/2008

  84. Η οξεία κριτική της της Οκτωβριανής Επανάστασης και των Μπολσεβίκων ελαττώθηκε στον βαθμό που εξήγησε τα λάθη της επανάστασης και των Μπολσεβίκων με «την ολοκληρωτική αποτυχία του διεθνούς προλεταριάτου» (Για την Ρωσική Επανάσταση). Παρ’ όλη την κριτική, αποδίδεται αναγνώριση στους Μπολσεβίκους το ότι τόλμησαν να τελέσουν την επανάσταση.

    «Σ’αυτή την έκρηξη κοινωνικού διαχωρισμού στους κόλπους της μπουρζουαδικής κοινωνίας, σ’αυτή την διεθνή εμβάθυνση και εξύψωση του ταξικού ανταγωνισμού βρίσκεται η ιστορική αξία του Μπολσεβικισμού, και μ’αυτό το κατόρθωμα – όπως πάντα σε όλες τις ιστορικές συνδέσεις – τα συγκεκριμένα λάθη και σφάλματα των Μπολσεβίκων εξαφανίζονται χωρίς ίχνος.»
    Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, γίνεται η «ιστορική ευθύνη» των Γερμανών εργατών να επιτελέσουν μια επανάσταση για τους ίδιους, και έτσι να τερματίσουν τον πόλεμο (Η Ιστορική Ευθύνη). Όταν ξέσπασε και στη Γερμανία μια επανάσταση τον Νοέμβριο του 1918, αμέσως η Ρόζα Λούξεμπουργκ άρχισε να παρακινεί σε μια κοινωνική επανάσταση:

    «Η κατάργηση της εξουσίας του κεφαλαίου, η πραγματοποίηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνικής τάξης – αυτό, και τίποτα άλλο, είναι το ιστορικό θέμα της παρούσας επανάστασης. Είναι ένα φοβερό εγχείρημα, και ένα εγχείρημα που δεν θα ευοδωθεί εν ριπή οφθαλμού μόνο με την έκδοση μερικών διαταγμάτων από τις υψηλότερες θέσεις. Μόνο μέσω της συνειδητής δράσης των εργατικών μαζών στις πόλεις και την ύπαιθρο μπορεί να υλοποιηθεί, μόνο μέσω της ύψιστης διανοητικής ωριμότητας και του ανεξάντλητου ιδεαλισμού των ανθρώπων μπορεί να διαβεί όλες τις θύελλες και να βρεί το δρόμο του προς το λιμάνι.» (Το Ξεκίνημα, Συλλογικά Έργα)
    Η κοινωνική επανάσταση απαιτεί την εξουσία στα χέρια των μαζών, στα χέρια των συμβουλίων των εργατών και των στρατιωτών. Αυτό είναι το πρόγραμμα της επανάστασης, Είναι, ωστόσο, μεγάλος ο δρόμος από τον στρατιώτη – από τον «Φύλακα της Αντίδρασης» (Gendarmen der Reaktion) – στον επαναστατικό προλετάριο.

    Στην αστική κοινωνία ο ρόλος της Αριστεράς είναι ο ρόλος του κόμματος αντιπολίτευσης. Σε κόμμα εξουσίας επιτρέπεται να υψωθεί μόνο πάνω στα ερείπια του αστικού κράτους»
    «Λασπωμένη, ατιμασμένη, βουτηγμένη μέσα στο ίδιο της το αίμα, στάζοντας πύον: να πώς παρουσιάζεται η αστική κοινωνία, να ποιο είναι το πραγματικό της πρόσωπο. Δεν είναι πια όπως κάποτε, που φτιασιδωμένη και φορώντας το πέπλο της εντιμότητας επιδιδόταν στην κουλτούρα και στη φιλοσοφία, στην ηθική και στην τάξη, στην ειρήνη και στο δίκαιο. Τώρα μοιάζει με άγριο ζώο που χορεύει τη σάμπα της αναρχίας και σπέρνει τη χολέρα στον πολιτισμό και την ανθρωπότητα. Η αστική κοινωνία φανερώνεται ολόγυμνη, όπως πραγματικά είναι.»
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%8C%CE%B6%CE%B1_%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%BE%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%BA#.CE.A4.CE.B5.CE.BB.CE.B5.CF.85.CF.84.CE.B1.CE.AF.CE.B5.CF.82_.CE.BB.CE.
    AD.CE.BE.CE.B5.CE.B9.CF.82:_.CF.80.CE.AF.CF.83.CF.84.CE.B7_.CF.83.
    CF.84.CE.B7.CE.BD_.
    CE.B5.CF.80.CE.B1.CE.BD.CE.AC.CF.83.CF.84.CE.B1.CF.83.CE.B7

    ειχα βαλει κιαλλα αλλά χαθηκαν

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/05/2008

  85. http://www.marxists.org/ellinika/archive/luxembourg/index.htm

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/05/2008

  86. Λοιπόν δεν εχω κανενα απολύτως ζορι να βολέψω » τη Λούξεμπουργκ στην πολιτική του Πουλιόπουλου.» Καθε αλλο …
    Απλώς μου φαινεται αυτονοητο οτι στα πλαισια της εποχής το τοτε επαναστατικό κινημα -και η Ροζα – και ειχαν ενθουσιαστει με την επιτυχια της Οκτωβριανης Επαναστασης
    –της πρωτης εργατικής που πετυχε – και η οποια στηριζοταν ακριβώς στην μετατροπή του πολεμου σε ηττα της δικής τους αστικής ταξης και επαναστασης … Και πρανω οπολα προσπαθουσαν να υπερασπισουν πασει θυσια τη Σοβιετική επανασταση που φαινοταν ακομη η αρχή της Παγκοσμιας ..Και να θυμηθουμε οτι η εκστρατεια του Βενιζελου στην Ουκρανια εγινε πριν (και ως ενα σημειο παραλληλα με την Μικρασιατική… ) Και οι πρωτες μαζικές λιποταξιες εγιναν εκει ( πρβλ Ι Δραγουμη : Ουκρανια …)…

    Μιλω για ιστορικά πλαισια .. Δεν κανω αξιολογικές κρισεις ..Προσπαθουμε να κατανοησουμε πως σκεφτονταν και δρουσαν οι Τοτε ..επαναστατες και μή.. Τι λογής προτεραιοτητες θεταν … Πριν καταδικασουμε και καταφυγουμε στην»Νεμεση » πρεπει πρωτα να κατανοησουμε…

    – Και κατι αλλο ..οταν εγώ σου(σας ) λεω *( απιθανη πολιτική φαντασια φυσικά αν η Ροζα ηταν στην Ελλαδα και στο ΣΕΚΕ … εσεις μου λετε θα κατεφευγε στο Ποντιακό ανταρτικο …

    Μα εγώ δεν ειπα ..αν ηταν στην Οθ Αυτοκρατορια ..Φυσικά αν ηταν εκεί μαλλλον θα επιζητουσε την Ηττα του Κεμαλ ή νωριτερα του Σουλτανου … προσπαθωντας για την μετατροπή του πολεμου σε επανασταση Αν ηταν στην Ελλάδα το αντιστοιχο …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/05/2008

  87. αυτά τα ανθρωπάκια …βγαινουν εκει που δεν το περιμένεις ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/05/2008

  88. Να σου θυμίσω την σκληρότατη κριτική που είχε ασκήσει η Λούξεμπουργκ στο λενινιστικό μοντέλο όταν κατάγγειλε «τον υπερσυγκεντρωτισμό που υπερασπίζει ο Λένιν» και παραλλήλιζε το πνεύμα που επικράτησε με «το στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα.»

    Εγραφε επίσης :
    «Χωρίς γενικές εκλογές, απεριόριστη ελευθερία του Tύπου και των συγκεντρώσεων, ελεύθερη πάλη των ιδεών, γίνεται μια ζωή επιφανειακή, όπου η γραφειοκρατία είναι το μόνο ενεργό στοιχείο… Υπάρχει λοιπόν στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια, …η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.»

    Νομίζω ένα καλό κειμενάκι θα ήταν οι απόψεις των Κροπότκιν, Πλεχάνοφ και Λούξεμποuργκ για το μοντέλο του Λένιν. Καθώς βέβαια και ο τρόπος που βιαστικά ξεπούλησε στους Γερμανούς την Ουκρανία και την Κριμαία, και στους Τούρκους τον Ανατολικό Πόντο και το Καρς για να πετύχει μια ανέντιμη ειρήνη (με τη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτοφσκ κόντρα στη βούληση όλης της Αριστεράς και των αναρχικών), από την οποία τον έσωσε μόνο η νίκη της Αντάντ.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/05/2008

  89. E Καλά ..Εσυ βαζεις την Ροζα μαζί με τονΠλεχανοφ και τον Κροπότκιν και τον Σκληρό ..Παλι καλά

    γιατί ψαχνοντας λιγουλακι στο Γκουγκλ ειδα και το εξής:

    ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
    κ.ΦΑΝΗΣ ΠΑΛΛΗ-ΠΕΤΡΑΛΙΑ
    ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΡΟΖΑΣ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ

    Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας η Υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης κ. Φάνη Πάλλη- Πετραλιά απέτισε φόρο τιμής στη Ρόζα Λούξεμπουργκ καταθέτοντας τρία κόκκινα τριαντάφυλλα στο μνημείο που βρίσκεται κοντά στο σημείο που ανασύρθηκε το πτώμα της από τον ποταμό Σπρέε.

    Η κ. Πετραλιά δήλωσε τα εξής:

    «Σήμερα Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αισθάνομαι ότι είναι για μένα μια ευτυχής συγκυρία που βρέθηκα εδώ στο Βερολίνο, και μπορώ να επισκεφτώ για να αποτείνω φόρο τιμής στην μνήμη της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ υπήρξε η πρωταγωνίστρια στους αγώνες για την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Υπήρξε σύμβολο για την κοινωνική και οικονομική ισότητα των γυναικών, για τη συμμετοχή τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι και στην πολιτική ζωή. Άνοιξε δρόμους, λεωφόρους. Πιστεύω ότι η ισότητα δεν βρίσκεται στους νόμους και στα χαρτιά. Την ισότητα τη βιώνει κανείς στην καθημερινή ζωή. Οι αγώνες της Λούξεμπουργκ οδήγησαν σήμερα τις προηγμένες κοινωνίες σε μια κοινή πορεία ανδρών και γυναικών, όπου ο καθένας προσφέρει την ιδιαιτερότητα του φύλου του. Ιδιαιτερότητες οι οποίες δεν ξεχωρίζουν τα φύλα αλλά τα συμπληρώνουν. Η ισοτιμία και η ισότητα καθορίζουν την δημοκρατικότητα μιας κοινωνίας και του δείκτη του πολιτισμού της».

    … Ετσι ακριβώς .Και η Φανη παλη …. Λουξεμπουργκικιά
    Σου λεει: »Τι ηταν η Ροζα .. Γυναικα ηταν .. αρα φεμινιστρια..Μαλλον θα πηγαινε και στο κομμωτηριο Αρα…Καλλιστα μπορει και να τη βαζαμε στο τμημα Γυναικών της Νεα Δημοκρατιας…»
    … ή μπορει να σκεφτηκε :» Ποιοι σκοτωσαν την Ροζα;..Οι σοσιαλδημοκρατες ..Τι ητανε οιΣοσιαλδημοκρατες ..Κατι σαν τους Δικους μας Πασοκους ..Αρα… Δικιά μας ειναι …»

    Εδώ και ο Καραμανλής δεν ελεγε »διαβαζα με επιμονήκαι υπομονήτους κλασσικυς του Μαρξισμου΄;»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/05/2008

  90. —————————————————————————————————-

    Αφιερωμένο στους φίλους και τους συντρόφους που κολώνουν μπροστά σε διαφορετικές προσεγγίσεις

    —————————————————————————————————-

    Ο Λένιν έφα:

    «Για να γνωρίσουμε πραγματικά ένα αντικείμενο πρέπει να αγκαλιάσουμε, να μελετήσουμε όλες του τις πλευρές, όλες τις σχέσεις και όλα του τα «νοήματα». Αυτά δε θα τα εξαντλήσουμε ποτέ, άλλα η υποχρέωση ν’ αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα από όλες τους τις πλευρές θα μας προφυλάξει από πλάνες και από την αρτηριοσκλήρωση».

    by Omer

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/05/2008

  91. επισης ειπε : »Οταν το σιδερο στραβωσει απο την μια πλευρά το χτυπάμε απο την αλλη για να ισιωσει »(Τι να κανουμε )

    Επισης …» Οταν σε χειροκροτει ο εχθρος σου καπου κανεις λάθος»

    Σχόλιο από Ποιος κολώνει; | 22/05/2008

  92. […] -H Λούξεμπουργκ, ο Πόντος και το εθνικό ζήτημα […]

    Πίνγκμπακ από -Η (ιδεολογική) εκμετάλλευση των Ποντίων « Πόντος και Αριστερά | 12/06/2008

  93. […] στον αντίθετο δρόμο. Να κατανοήσει γιατί το ΣΕΚΕ περιορίστηκε σε προσπάθειες κατοχύρωσης της «μικράς […]

    Πίνγκμπακ από -ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ « Πόντος και Αριστερά | 30/07/2008

  94. Αγαπητέ Ομερ, σύντομα θα έχω την ευκαιρία να δω αρχειακό υλικό του ΠΟυλιοπουλου από το μικρασιατικό και θα σε ενημερώσω σχετικά.

    Σχόλιο από exeisminima | 11/11/2008

  95. […] -H Λούξεμπουργκ, ο Πόντ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  96. ΛΕΩΝ ΤΡΟΤΣΚΙ «Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912 – 13»

    Βρισκόμαστε τώρα αναμφισβήτητα σ΄ ένα από τα πιό κρίσιμα στάδια της εξέλιξης του Ανατολικού Ζητήματος, κι ο τωρινός πόλεμος πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν μια ακόμα από τις συνηθισμένες επώδυνες εγχειρήσεις που πραγματοποιούνται περιοδικά πάνω στον γερασμένο οργανισμό του «Ασθενούς». (σ.σ. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ο «ασθενής» ήταν το προσφιλές στην Ευρώπη και την Αμερική όνομα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Άλλοτε αποκαλούνταν «ο ασθενής στο Βόσπορο», «ο ασθενής της Ανατολής», «ο ασθενής της Ευρώπης». Η φράση χρησιμοποιήθηκε πρώτα το 1853 από το ρώσο Τσάρο Νικόλαο Ι, σε μια συνομιλία του με το βρετανό πρεσβευτή Σεϊμούρ. Στη φιλολογία της εποχής, ο όρος αυτός αναφερόταν επίσης άμεσα στο σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίντ ΙΙ).

    Αυτό γίνεται εδώ και καιρό τώρα. Κανένα από τα στοιχεία που συνιστούν το Ανατολικό Ζήτημα δεν έχει διευθετηθεί με ειρηνικά μέσα, και, παρά την εφαρμογή κάθε δυνατής μορφής διαθέσιμου εξαναγκασμού στο οπλοστάσιο των διεθνών σχέσεων, η ευρωπαϊκή διπλωματία έχει πάντα αποδεικτή αβοήθητη μπροστά στην πεισματάρικη απροθυμία, ή, ακριβέστερα στην ανικανότητα της τούρκικης κυβέρνησης να αλλάξει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Είναι βέβαια αλήθεια, πως η ίδια η διπλωματία είναι σε ένα σημαντικό βαθμό υπεύθυνη για το γεγονός ότι πολλά προβλήματα, παρόλο που έχουν μείνει άλυτα για μια μακριά περίοδο, έχουν τελικά οδηγήσει στην μια ή την άλλη καταστροφή. Όμως είναι επίσης αληθινό ότι, με δοσμένη την καλή θέληση και την μάξιμουμ ευελιξία, η Τουρκία δεν θα ήταν σε θέση να εμποδίσει ούτε μία από τις καταστροφές που έχουν προκαλέσει την ολοένα μεγαλύτερη συρρίκνωση των συνόρων της μέχρι που τελικά έχουν οδηγηθεί πίσω στο ίδιο το κατώφλι της Ασίας.

    Ένα από τα στοιχεία που συνθέτουν το Ανατολικό Ζήτημα είναι το Αρμένικο Ζήτημα, που έχει δημιουργηθεί για τους ίδιους λόγους με το ζήτημα της Μακεδονίας. Κι αν η τελευταία μπόρεσε να δημιουργήσει έναν πόλεμο που θα συνεπάγεται την τελική του λύση, είναι φυσικό ότι το Αρμένικο Ζήτημα θα είναι τώρα το επόμενο στην ημερήσια διάταξη, ιδιαίτερα μια που η κατάσταση στην Αρμενία ήταν πάντα χειρότερη από ότι στην Μακεδονία. Για την Μακεδονία η γειτονία με την Βουλγαρία έχει αποτελέσει ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Στην πραγματικότητα, το Μακεδονικό επαναστατικό κίνημα πάντα έβρισκε στην Βουλγαρία όχι μόνο ηθική αλλά και υλική υποστήριξη: μετά από έναν ανεπιτυχή ξεσηκωμό, οι Μακεδόνες επαναστάτες αποσύρθηκαν ήσυχα στην Βουλγαρία όπου ένα ασφαλές κι ακόμα ευπρόσδεκτο καταφύγιο τους περίμενε πάντα. Εκτός αυτού (κι αυτή ήταν η σοβαρότερη συνέπεια της γειτονίας της Βουλγαρίας), η Τουρκία σπάνια έφτανε στα άκρα με τη Μακεδονία, μια και δεν μπορούσε παρά να εξετάσει το ενδεχόμενο να πάρει η συνεχής απειλή από τη Βουλγαρία κάποια μορφή ενεργητικής επέμβασης.

    Ο αρμένικος πληθυσμός της Τουρκίας είχε βρεθεί σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση. Μετά ακόμη και από πετυχημένες επιχειρήσεις, οι ξεσηκωμένες δυνάμεις τους δεν μπορούσαν, βέβαια, να παραμείνουν για πολύ σε τουρκικό έδαφος, αλλά έπρεπε να υποχωρήσουν προς τα σύνορα, δηλαδή είτε στην Περσία είτε στην Καυκασία. Η τουρκική κυβέρνηση, όμως, όπως είναι γνωστό, δεν λογάριαζε και πολύ την Περσία, και το κυνηγητό των Αρμενίων συνεχιζόταν και μέσα στο Περσικό έδαφος. Επιπλέον, όταν περνούσαν αυτά τα σύνορα, οι Αρμένιοι ανακατεύονταν σε συγκρούσεις με τους Πέρσες Κούρδους, που δεν αντιπροσώπευαν λιγότερο κίνδυνο γι΄ αυτούς απ΄ ότι οι Τούρκοι. Στο ρώσικο έδαφος οι αρμένιοι φυγάδες ήταν πάντα αναγκασμένοι να κρύβονται, μια και οι ρώσικες αρχές τους αντιμετώπιζαν όχι σαν θύματα των τρομερών συνθηκών που κυριαρχούν στην Τουρκία αλλά απλά σαν επαναστάτες. Και οι επαναστάτες, όπως όλοι ξέραν, πρέπει πάντα να ρίχνονται στη φυλακή, ανεξάρτητα από το αν προέρχονται από τη Νικαράγουα ή από τις Φιλιππίνες. Στη δεκαετία του 1890 και στις αρχές της δεκαετίας του 1900 οι φυλακές της Καυκασίας ήταν κατά το 50% γεμάτες από «πολιτικούς παραβάτες» που όλη τους η παράβαση ήταν ότι ασχολήθηκαν με την βελτίωση της κατάστασης των συμπατριωτών τους, που υπόκεινται σε συστηματικές σφαγές που έχουν κάνει ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο να τρέμει. Διπλωμάτες σαν τον Πρίγκιπα Λομπάνοφ-Ροστόφσκι έδωσαν πράσινο φως στον Αμπντουλ Χαμιντ να εξοντώσει τους Αρμένιους, και διοικητές σαν τον Πρίγκηπα Γκολίτσιν έστειλαν να σαπίσουν στη φυλακή όσους είχαν τολμήσει να διαμαρτυρηθούν ενάντια στις σφαγές του σουλτάνου.

    Έτσι, τότε, το Αρμένικο Ζήτημα έγινε για άλλη μια φορά τοπικό. Ποτέ δεν εξαφανίστηκε πραγματικά, παρά μονάχα υποχώρησε για λίγο την περίοδο 1897-1901, όταν οι τρομερές σφαγές του 1894-1896 είχαν οδηγήσει τον πληθυσμό σε πλήρη απόγνωση και είχαν εξαντλήσει τους πόρους των επαναστατικών οργανώσεων. (σ.σ. Ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίντ χρησιμοποίησε τους Κούρδους αρχηγούς και τους φυλάρχους τους οργανωμένους στα Μαμιτικά συντάγματα ιππικού, που δεν υπόκεινταν στον έλεγχο του αστικού δικαίου, της αστυνομίας και της αρμένικης επαρχιακής φρουράς. Τα γεγονότα του 1894 άρχισαν στην επαρχία της Σαμψούντας (στο βιλαέτι του Bitlis στην Ανατολική Τουρκία) όταν οι χωρικοί αρνήθηκαν να πληρώσουν τους υπέρογκους φόρους που ζητούσαν οι Κούρδοι γαιοκτήμονες. Ακολούθησαν ένοπλες συγκρούσεις και ο τούρκικος επεκτατικός στρατός ήρθε σε υποστήριξη των Κούρδων, καταστέλλοντας την εξέγερση. 24 αρμένικα χωριά καταστράφηκαν και οι κάτοικοί τους σφάχτηκαν. Ο σουλτάνος αποφάσισε να ακολουθήσει την πολιτική της εξάλειψης του αρμενικού ζητήματος εξαλείφοντας τους Αρμένιους. Στις περιοχές που κατοικούσαν οι Αρμένιοι στάλθηκαν αξιωματικοί που μάζεψαν τους μουσουλμάνους στα τζαμιά και τους πληροφόρησαν ότι εξουσιοδοτούνταν τώρα αν καταλάβουν με τη βία τους αρμένιους γείτονές και αν αυτοί αντιστέκονταν, να τους σκοτώσουν. Αυτό ήταν μια έκκληση όχι προς το θρησκευτικό φανατισμό τους αλλά στην πλεονεξία, αν και σε μερικές περιπτώσεις οι μουλάδες είχαν αντίρρηση στη βάση ότι το Κοράνι δεν δικαιολογεί τέτοιες πράξεις. Το 1895 και το 1896 έγιναν και άλλα πογκρόμ που υποκίνησε η κυβέρνηση. Υπολογίζεται ότι χάθηκαν 100.000 αρμένιοι είτε άμεσα με τη βία είτε έμμεσα λόγω του λοιμού και των ασθενειών που ακολούθησαν. Στις 30 Σεπτέμβρη 1895 έγινε μια διαδήλωση διαμαρτυρίας από τις αρμενικές οργανώσεις στην Κωνσταντινούπολη. Σκοπός της ήταν να εξετάσουν το αρμενικό ζήτημα και να αφυπνίσει στο πνεύμα των Σταυροφόρων. Μια προβοκάτσια – ο πυροβολισμός ενός τούρκου αξιωματικού – έδωσε το πρόσχημα για τη διάλυση της διαδήλωσης και τη σφαγή των Αρμενίων της Κωνσταντινούπολης για 3 ολόκληρες μέρες και μετά μια μικρή αναβολή για δύο ακόμα μέρες οι αρμενικές οργανώσεις ήταν ανίσχυρες και οι Μεγάλες Δυνάμεις απρόθυμες. Η μόνη μέτρια επιτυχημένη πράξη της αρμενικής οργάνωσης ήταν η κατάληψη από 26 μέλη της της Οθωμανικής Τράπεζας στην Κωνσταντινούπολη και το κράτημα εκατοντάδων υπαλλήλων ομήρων για λίγες ώρες. Η Τράπεζα περικυκλώθηκε γρήγορα από στρατεύματα και οι Αρμένιοι παραδόθηκαν. Με την προστασία του διπλωματικού σώματος μπήκαν στο τραίνο και στάλθηκαν στη Γαλλία. Αυτή η «υπόθεση της Οθωμανικής Τράπεζας» προκάλεσε αντίποινα. Δολοφονήθηκαν έτσι πλήθη Αρμενίων. Τα θύματα και από τις δύο μεριές έφτασαν στις 6.000. Αυτή ήταν η τελευταία πράξη των αρμενικών πογκρόμ του 1894-1896. Μετά από τις αναγκαίες αυτές διευκρινήσεις, συνεχίζουμε…). Πρέπει να προστεθεί ότι οι Αρμένιοι έχασαν την πίστη τους στη δύναμη της διπλωματικής επέμβασης, και πως γι΄ αυτό το σκοπό το επαναστατικό κίνημα προσωρινά είχε ανακοπεί. Στις αρχές του 1901 παρατηρήθηκε μια κάποια αναβίωση του κινήματος, που κλιμακώθηκε στην εξέγερση της Σαμψούντας το 1904, καθοδηγημένη από τον φημισμένο Αντρανίκ, μαζί με μερικούς από τους παρτιζάνους του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τους ντόπιους λόφους του. Παρόλα αυτά, από τότε και στη συνέχει, η έντονη επαναστατική προπαγάνδα, ο εξοπλισμός του λαού, και τα σποραδικά ξεσπάσματα συνεχίστηκαν αδιάκοπα. Αν η υιοθέτηση ενός συντάγματος από την Τουρκία είχε καθυστερήσει ακόμα περισσότερο είναι πολύ πιθανό πώς η τούρκικη Αρμενία θα είχε γίνει το θέατρο μιας καινούργιας πλατιάς κλίμακας εξέγερσης, όπου θα συμμετείχαν Τούρκοι μαζί με Αρμένιους.

    Το τούρκικο σύνταγμα έδωσε νέες ελπίδες στους Αρμένιους. Βέβαια, το μόνο που σήμαινε γι΄ αυτούς ήταν υποσχέσεις για μια βελτίωση της θέσης τους. Όμως ήταν πολύ πρόθυμοι να πιστέψουν στις υποσχέσεις ανθρώπων που είχαν τσακίσει την απολυταρχία του Αμπντούλ Χαμίντ. Τους συγχώρησαν ακόμη και τα Αδανα με τις δεκάδες χιλιάδες θύματά τους. Ακόμα και μετά από αυτές τις εφιαλτικές σφαγές δεν έχασαν την εμπιστοσύνη τους στους όρκους που έπαιρναν οι Νεότουρκοι. (σ.σ. Τα Αδανα ήταν η πρωτεύουσα του βιλαετιού των Αδάνων στη Νότια Τουρκία. Οι ειρηνικές σχέσεις μεταξύ των Τούρκων και των Αρμενίων αυτής της επαρχίας δεν διαταράχτηκαν από τις σφαγές του 1894-1896. Αλλά το 1909, την δεύτερη μέρα της σύντομης αντεπανάστασης του Αμπντούλ Χαμίντ ξέσπασε στα Αδανα ένα πογκρόμ ενάντια στους αρμένιους, που κράτησε 4 μέρες). Η ειλικρινής επιθυμία των Αρμενίων να συνεργαστούν χέρι με χέρι με τους Τούρκους έφτασε σε τέτιο σημείο ώστε το Αρμένικο κόμμα με την μεγαλύτερη επιρροή, το Ντασνακτσουτιούν, σύναψε μια τυπική συμφωνία με το Νεοτουρκικό Κόμμα της Ένωσης και της Προόδου για να υποστηρίξουν το συνταγματικό καθεστώς και να εφαρμόσουν μέτρα τοπικής αυτοκυβέρνησης, που αργότερα θα εξελίσσονταν έτσι ώστε να φέρουν την πολιτιστική – εθνική αυτονομία. Λίγο αργότερα, με την επιμονή του ίδιου του Αρμένικου Κόμματος, η κυβέρνηση, αδιαφορώντας για την αντίθεση αντιδραστικών στοιχείων ανάμεσα στους Τούρκους, αποφάσισε να συμπεριλάβει τους χριστιανούς, όπως και τους Μουσουλμάνους στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, και στα τέλη του 1909 το Υπουργείο Εσωτερικών υπόβαλλε νομοσχέδιο για τα βιλαέτια που σκόπευε να εισάγει την διοικητική αποκέντρωση και να δημιουργήσει, σε συνεργασία με τους γενικούς κυβερνήτες, συμβούλια όπου θα συμμετείχαν αντιπρόσωποι του τοπικού πληθυσμού.

    Αλλά, όπως έχει πάντα συμβεί στην Τουρκία, η αποκέντρωση παράμεινε στο χαρτί και οι υποσχέσεις της κυβέρνησης αποδείχτηκαν κούφια λόγια. Έγινε σύντομα φανερό στον καθένα ότι το σύνταγμα άλλαξε μόνο την εξωτερική μορφή των πραγμάτων, ενώ το περιεχόμενο παράμεινε το ίδιο. Ούτε μια από τις υποσχεθείσες μεταρρυθμίσεις δεν πραγματοποιήθηκε και στη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς άρχισαν στις Αρμένικες επαρχίες συστηματικές σφαγές που έχουν τώρα πάρει τρομακτικές διαστάσεις. Έτσι από φέτος τον Μάρτη, σε μια περίοδο έξι μηνών, μονάχα στο βιλαέτι του Βαν, εξήντα Αρμένιοι έχουν σκοτωθεί και πάνω από διακόσιοι έχουν τραυματιστεί και ληστευτεί. Οι εκκλήσεις στην κεντρική κυβέρνηση και τα παράπονα για την αδράνεια των τοπικών αρχών παρέμειναν όλα χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα. Οι ένοχοι γι΄ αυτούς τους σκοτωμούς είναι ακόμη ελεύθεροι, κι όχι μονάχα συνεχίζουν να διεξάγουν τις ακρότητές τους, αλλά χαίρουν και της προστασίας των αντιπροσώπων των αρχών. Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική η απάντηση που έδωσε ο υπουργός Εσωτερικών στα παράπονα του Αρμένιου Πατριάρχη: «Δεν βλέπω τίποτε το ασυνήθιστο σε αυτή την υπόθεση, είπε. Μονάχα οι συνηθισμένοι σκοτωμοί. Κι αν δεν συμβαίνανε κι αυτές οι πράξεις βίας, δεν θα υπήρχε λόγος ύπαρξης της κυβέρνησης».

    Μετά από μια τέτοια απάντηση ήταν αρκετά προφανές ότι οι Αρμένιοι εγκαταλείπονταν ξανά στην τύχη τους κι ότι οι σφαγές των Αρμενίων αντιμετωπίζονταν ξανά σαν κάτι το φυσιολογικό και νόμιμο. Μετά από αυτό ανακινήθηκε ξανά το «Αρμενικό Ζήτημα», για πρώτη φορά μετά την διακήρυξη του συντάγματος, κι ήταν κάτω από αυτό τον τίτλο που άρχισαν να δημοσιεύονται τα νέα για τις βαρβαρότητες στην Αρμενία στις αρμένικες εφημερίδες. Με αυτό τον τρόπο, μια έμμεση έκκληση γι΄ άλλη μια φορά κατευθυνόταν πάνω από το κεφάλι της Τουρκίας στην κοινή γνώμη της Ευρώπης. Οι λόγοι για την ύπαρξη του Αρμένικου Ζητήματος πρέπει να αναζητηθούν στην παραδοσιακή πολιτική της τούρκικης άρχουσας κάστας προς τα «ξένα στοιχεία» και στην οικονομική θέση των κατοίκων στις Αρμένικες επαρχίες.

    Ο περίφημος Οθωμανισμός των Νεότουρκων σύντομα εκφυλίστηκε σε Ισλαμισμό και μετά έφτασε σε Τουρκισμό. Αναγνωρίζοντας πως η ενίσχυση του νέου καθεστώτος, και η ακεραιότητα της αυτοκρατορίας γενικά, ήταν δυνατά μόνο αν υπήρχε πλήρης και γνήσια ισότητα δικαιωμάτων ανάμεσα σε όλα τα στοιχεία του πληθυσμού, χωρίς διάκριση της εθνότητας ή της θρησκείας, και ορίζοντας αυτή την ισότητα των δικαιωμάτων με την έννοια του Οθωμανισμού, οι Νεότουρκοι ταυτόχρονα ανακήρυξαν στο Συνέδριό τους στη Θεσσαλονίκη (τον Οχτώβρη του 1910), την προνομιούχα θέση των μουσουλμανικών εθνοτήτων σε αντίθεση με τις μη Μουσουλμανικές, και διακήρυξαν ότι το τούρκικο στοιχείο ήταν το στήριγμα που βασιζόταν το κράτος. Ειδικά οι «Χριστιανοί» – κι έτσι δικαίωσαν ένα αναξιόπιστο στοιχείο. Στη Ρωμυλία, ειπώθηκε, ότι τα μάτια τους είναι στραμμένα προς την Βουλγαρία, τη Σερβία και την Ελλάδα και στην Ανατολή προς τις Μεγάλες Δυνάμεις, και ιδιαίτερα προς την Ρωσία. Οι χριστιανοί ποτέ δεν μπορούν να θεωρηθούν σαν πολίτες της τούρκικης αυτοκρατορίας, και γι΄ αυτό το λόγο μπορούν απλά να γίνουν ανεκτοί. Μια και είναι έτσι τα πράγματα, το να τους εγγυηθεί κανείς ίσα δικαιώματα και να τους αναγνωρίσει τα ιδιαίτερα εθνικά τους συμφέροντα και τις προσδοκίες θα σήμαινε να δημιουργήσει κανείς μέσα στο σπίτι του τις συνθήκες για την κατάρρευσή του. Όσο για τις μουσουλμανικές εθνότητες, δεν είναι δυνατό να τους δώσει κανείς την ίδια εμπιστοσύνη, μια και οι Άραβες και οι Αλβανοί συνεχίζουν να διατηρούν χωριστικές τάσεις και οι Κούρδοι θα έπεφταν εύκολα κάτω από την επιρροή της ρώσικης προπαγάνδας. Το μόνο στοιχείο, επομένως, στο οποίο μπορεί να στηριχθεί η κυβέρνηση, είναι ο τούρκικος πληθυσμός, και γι΄ αυτό το λόγο το ενδιαφέρον της Επιτροπής των Νεότουρκων και η κυβέρνηση της Τουρκίας πρέπει να στραφεί προς το δυνάμωμα της πολιτικής επιρροής και της οικονομικής θέσης των Τούρκων της Ανατολής και της Ρωμυλίας, ιδιαίτερα, μαζί με άλλες εθνότητες, που ανήκουν στην τούρκικη οικογένεια. Το πρώτο πρακτικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση ήταν το ξεκίνημα της επιχείρησης μουχατζιρ (εποικισμών). Το κοινοβούλιο των Νεότουρκων έγκρινε ένα πολύ μεγάλο ποσό για τον εποικισμό Τούρκων και Τατάρων από την Βοσνία, την Βουλγαρία, την Καυκασία και ακόμα την Αφρική και το Αφγανιστάν, για να τους εγκαταστήσει στις επαρχίες όπου οι χριστιανικές εθνότητες αποτελούσαν μια συμπαγή μάζα. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα οι καλύτερες εκτάσεις στη Μακεδονία, και μέχρι ενός σημείου στην Αρμενία επίσης, δόθηκαν στους μουχατζίρ, κι αν το σχέδιο δεν ευδοκίμησε και η πλειοψηφία των εποικιστών επέστρεψε στις πατρίδες τους, αυτό οφείλεται στην εξαιρετική αδυναμία της τούρκικης κυβέρνησης να οργανώσει οτιδήποτε. Και οι Νεότουρκοι, που μόνο πριν από λίγο, όταν ζητούσαν απο το κοινοβούλιο χρήματα γι΄ αυτό το σχέδιο, έκλαιγαν και οδύρονταν για την τύχη των «δυστυχισμένων ομόθρησκών τους που επιθυμούν να έρθουν να ζήσουν στη μεγάλη Οθωμανική Αυτοκρατορία», γρήγορα τους ξέχασαν, κι ακόμα και τον ίδιο τον πραγματικά δυστυχισμένο τούρκικο λαό, κι έστρεψαν όλη την προσοχή τους στο να κερδίσουν την συμπάθεια των μεγάλων φεουδαρχών γαιοκτημόνων. Οι τελευταίοι, με γενναίες συνεισφορές στα ταμεία της Επιτροπής των Νεότουρκων και μέσα από τις ψήφους που υποσχέθηκαν στους υποψήφιους της επιτροπής στις κοινοβουλευτικές εκλογές, εξασφάλισαν για τους ίδιους το δικαίωμα να συνεχίσουν με την θηριώδη εκμετάλλευση των εργαζόμενων μαζών. Σε τελευταία ανάλυση ήταν αυτοί οι ιδιοκτήτες δουλοπάροικων που επρόκειτο να παράσχουν, σύμφωνα με τους Νεότουρκους, το πιο αξιόπιστο στήριγμα για το σύνταγμά τους…

    Μια ιδιαίτερα μεγάλη κακοτυχία για τους Αρμένιους ήταν η προνομιούχα θέση που δόθηκε στους γειτόνους τους, τους Κούρδους. Η πολιτική σε σχέση με τους Κούρδους είχε αλλάξει λίγο από τον καιρό του Αμπντούλ Χαμίντ. Ο τελευταίος, όπως είναι καλά γνωστό, έδειξε ιδιαίτερη εύνοια στις μισοάγριες κούρδικες φυλές, βλέποντας σε αυτές, πρώτα, ένα οχυρό ενάντια στη Ρωσία, και σχηματίζοντας ανάμεσά τους ένα άτακτο ιππικό για να το χρησιμοποιήσει σαν αντίβαρο στους Κοζάκους, που εξακολουθούν να εμπνέουν τον τρόμο στους Τούρκους. Και δεύτερο, και πιό σημαντικό, για να τους χρησιμοποιήσει σαν όπλο για να κρατήσει υπό έλεγχο τους Αρμένιους. Οι Νεότουρκοι συνέχισαν αυτή την πολιτική. Καταρχήν, οι Κούρδοι ήταν γι΄ αυτούς ο μόνος λαός που μέχρι τώρα δεν είχαν εξεγερθεί ενάντια στην κυβέρνηση και έτσι οι νεότουρκοι επιθυμούσαν να αποφύγουν να τους ενοχλούν για να μην προσχωρήσουν κι αυτοί στο στρατόπεδο των δυσαρεστημένων. Επιπλέον, στη διάρκεια των τελευταίων δύο χρόνων ακούγονταν φήμες ότι ρώσοι πράκτορες έκαναν μεγάλη προπαγάνδα στους Κούρδους των παραμεθορίων περιοχών. Αυτό ανάγκαζε τους Νεότουρκους όχι μόνο να διατηρήσουν τα προνόμια που είχαν δοθεί στους Κούρδους αλλά ακόμα να αναβιώσουν (με μια απλή αλλαγή του ονόματος) τα συντάγματα των «Χαμιντιέ» από ατάκτους, που είχαν διαλυθεί μετά την διακήρυξη του συντάγματος. Tελικά, παρόλα τα φιλικά λόγια και τις υποσχέσεις, οι Νεότουρκοι, όπως ήδη αναφέρθηκε, αισθάνονταν λίγη εμπιστοσύνη στην ειλικρίνεια του Οθωμανισμού των Αρμενίων, λίγο περισσότερη από των υπόλοιπων χριστιανικών λαών, και, φοβούμενοι ότι με την πρώτη ευκαιρία οι Αρμένιοι θα ακολουθούσαν το δρόμο του ενεργητικού αγώνα, διατήρησαν τους Κούρδους σαν μια μόνιμη απειλή ενάντιά τους. Κι αυτός είναι ο λόγος που κανένας από τους ενόχους των πρόσφατων δολοφονιών δεν συνελήφθηκε ή τιμωρήθηκε. Στις εκκλήσεις των αρμένιων αντιπροσώπων, η κεντρική κυβέρνηση απάντησε ότι ήταν υπεύθυνες οι τοπικές αρχές, και για να αποδείξει την ειλικρινή της επιθυμία να καταπολεμήσει τις κούρδικες υπερβολές έκανε εδώ κι εκεί κάποια αλλαγή κυβερνητών: αλλά οι τοπικές αρχές, από τη μεριά τους, παραπονέθηκαν ότι η κεντρική κυβέρνηση παράλυε τις προσπάθειές τους που είχαν στόχο τους Κούρδους.

    Μια από τις πολιτικές αιτίες που οδήγησαν στην γέννηση του Αρμένικου Ζητήματος είναι η σχεδόν απόλυτη έλλειψη δικαιωμάτων των Αρμενίων. Έχουμε ήδη δει ότι οι πράξεις βίας ενάντια στους Αρμένιους δεν θεωρούνται εγκληματικές. Αν, παρόλα αυτά, μια υπόθεση βίας κάποιου είδους φτάσει σε ένα δικαστήριο, πάντα καταλήγει στην αθώωση του δράστη, μιά και κανένας Μουσουλμάνος δεν επιθυμεί ή μπορεί να έρθει να καταθέσει ενάντια σε έναν ομόθρησκο κι υπέρ ενός γκιαούρη, και η μαρτυρία των Χριστιανών ενάντια στους Μουσουλμάνους δεν υπολογίζεται. Βέβαια, ο νόμος δεν κάνει διακρίσεις από αυτή την άποψη ανάμεσα σε Μουσουλμάνους και μη Μουσουλμάνους. Αλλά οι αξιωματούχοι, που εν μέρει κληρονομήθηκαν στο νέο καθεστώς από τον Αμπντούλ Χαμίντ, και γενικά έχουν εκπαιδευτεί στο πνεύμα της παράδοσής του, δεν υπολογίζουν και πολύ το νόμο, κι αρνούνται αποφασιστικά, ιδιαίτερα στα βάθη των επαρχιών, να αναγνωρίσουν το σύνταγμα.

    Τώρα βασιλεύει παντού στα βιλαέτια της Ανατολής η ίδια ανομία και αυθαιρεσία που ήταν χαρακτηριστικά του παλιού καθεστώτος. Οι αξιωματούχοι σαν ένα σώμα είναι ένα από τα μεγαλύτερα κακά που ταλαιπωρούν τον πληθυσμό κι ένας από τους κύριους παράγοντες στον διαμελισμό του τούρκικου κρατικού συστήματος. Εξετάζοντας τώρα την οικονομική κατάσταση στις αρμένικες επαρχίες, πρέπει πρώτα και κύρια να θέσουμε το αγροτικό ζήτημα. Όπως είναι γνωστό, πάνω από το 90% του αρμένικου πληθυσμού ασχολούνται με την γεωργία. Αυτήν όμως την περίοδο, οι Αρμένιοι χωρικοί έχουν αποστερηθεί από τη μόνη πηγή της επιβίωσής τους, καθώς στη διάρκεια των σφαγών του 1894-1896 οι κούρδοι φεουδάρχες κατέλαβαν τη γη όχι μόνο των Αρμενίων που έφυγαν στο εξωτερικό, αλλά και αυτών που παρέμειναν στη χώρα τους. Όταν ήρθε το σύνταγμα, οι Αρμένιοι πολλές φορές έκαναν έκκληση στην κυβέρνηση να τους δοθεί πίσω η γη τους. Η κυβέρνηση δεχόμενη το δίκιο αυτού του αιτήματος, πρότεινε στους Αρμένιους να γυρέψουν το δίκιο τους μέσα απο τα δικαστήρια. Αφού όμως η γραφειοκρατία κυβερνούσε τα τούρκικα δικαστήρια και δεν υπήρχε στην περίπτωση πολλών γνήσιων ιδιοχτητών γης κανένα έγγραφο που να αποδείχνει το δικαίωμά τους σε αυτήν, η δικαστική διεκδίκηση θα σήμαινε στην πράξη ότι οι Αρμένιοι παραιτούνταν από τα δικαιώματά τους. Επομένως, το αρμενικό Πατριαρχείο και το Κόμμα Ντασνακτσιουτιούν επέμειναν σε ένα διοικητικό διακανονισμό του ζητήματος και η κυβέρνηση του Σαιντ Πάσα αποφάσισε, αφού δίσταζε για πολύ καιρό, να υιοθετήσει τελικά αυτή την πρόταση: διόρισαν και μια επιτροπή που επρόκειτο να επισκεφθεί τις ενδιαφερόμενες περιοχές και να διευθετήσει επί τόπου το ζήτημα της γης. Αλλά αυτή η επιτροπή δεν έφυγε ποτέ από την κωνσταντινούπολη, και τώρα ακούμε για νέες καταλήψεις αρμένικης γης από τους αρχιτσιφλικάδες. Αν προσθέσουμε σε αυτό το σκανδαλώδες σύστημα του χαρατσιού και τις εισπράξεις και τους φόρους σε είδος που επιβάλλεται βαριά πάνω στους Αρμένιους, μπορούμε μονάχα να μείνουμε έκπληκτοι μπροστά στην μακρόχρονη ταλαιπωρία αυτού του λαού και να απορούμε πώς μπορεί μέχρι τώρα να μην έχει κάνει μια απελπισμένη προσπάθεια να ξεφύγει επιτέλους από αυτή την εφιαλτική κατάσταση.

    Θα ήταν όμως λάθος να πει κανείς ότι το σύνταγμα δεν έφερε καμιά απολύτως αλλαγή στις συνθήκες κόλασης όπου ζουν οι Αρμένιοι. Στην αρχή, όταν οι εκπρόσωποι του παλιού καθεστώτος και οι επαγγελματίες παλικαράδες δεν ήξεραν πώς να δράσουν απέναντι στο νέο καθεστώς, και βρίσκονταν επομένως σε μια κατάσταση σύγχυσης, οι Αρμένιοι, ιδιαίτερα στα κέντρα, μπόρεσαν να αναπνεύσουν κάπως πιό ελεύθερα. Γρήγορα άνοιξαν πολιτικές λέσχες, βιβλιοθήκες και αναγνωστήρια, και αύξησαν τον αριθμό των σχολείων τους και κάθε είδους φιλανθρωπικών και εκπαιδευτικών κοινοτήτων. Συνολικά, όμως, οι Αρμένιοι εξακολούθησαν να είναι οι ίδιοι γκιαούρηδες όπως πριν, δηλαδή, πλάσματα που οι Τούρκοι και οι Κούρδοι τους συμπεριφέρονταν όπως ήθελαν. Πάνω από τους Αρμένιους εξακολουθούσε να επικρέμεται η απειλή των καταραμένων σφαγών, από τις οποίες δεν εξαιρούνταν ούτε οι κάτοικοι της πρωτεύουσας. Ήταν έτσι τα πράγματα, ώστε όταν πέρυσι, η διαμάχη ανάμεσα στο Κόμμα της Ένωσης και της Προόδου και στην Φιλελεύθερη Ένωση έγινε τόσο οξεία που φάνηκε ότι θα μπορούσε να ξεσπάσει μια ανοιχτή σύγκρουση, μερικοί Τούρκοι φίλοι των Αρμενίων συμβούλεψαν τους τελευταίους να πάρουν προληπτικά μέτρα, καθώς θα μπορούσε να συμβεί μια σφαγή των Αρμενίων, αλλά οι ίδιοι οι Αρμένιοι έχουν προφανώς συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι κάθε μεγάλο γεγονός στην πολιτική ή κοινωνική ζωή της Τουρκίας πρέπει να οδηγήσει σε μια σφαγή των Αρμενίων. «Του χρόνου, μου είπε ένας γνωστός Αρμένης στην Κωνσταντινούπολη, θα συμβεί πιθανώς μια σφαγή εδώ». «Γιατί το πιστεύεις αυτό;», τον ρώτησα. «Τι εννοείς, γιατί; Ξέχασες ότι του χρόνου πρόκειται να ανοίξει η Διώρυγα του Παναμά;».

    Φέτος την άνοιξη κυκλοφόρησε μια φήμη στην Κωνσταντινούπολη ότι στην Γαλλική πρεσβεία έφτασαν πληροφορίες από το προξενείο του Ερζερούμ για μια σφαγή Αρμενίων που είχε συμβεί εκεί. Βιάστηκα να πάω μαζί με τον κ. Π., τον βουλευτή του Ερζαρούμ, στην γαλλική πρεσβεία όπου μας είπαν ότι η φήμη ήταν ανυπόστατη. Παρόλαυτά ο κ. Π. ήταν βαθιά αναστατωμένος. «Τι σημασία έχει», είπε «ότι η πρεσβεία αρνείται τώρα την αναφορά για μια σφαγή; Αυτό που είναι πραγματικά τραγικό είναι ότι τέτοιες φήμες μπορούν να κυκλοφορούν, κι ότι μπορούμε να τις πιστεύουμε». Μετά απ΄ όλα όσα έχουν ειπωθεί, το ερώτημα παραμένει: Πως μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση των Αρμενίων στις τουρκικές επαρχίες, και μπορεί η τουρκική κυβέρνηση μόνη της να διακανονίσει το Αρμενικό πρόβλημα; Αντί ν΄ απαντήσω ο ίδιος θα επιτρέψω σε ένα εξέχον μέλος του κόμματος Ντασνακτσουτιούν, που γνωρίζει την Τουρκία και το κράτος της και τους κομματικούς ηγέτες καλά, να δώσει την άποψή του.

    «Ήμασταν ίσως πιο Νεότουρκοι από τους ίδιους τους Νεότουρκους, μια και μας ενδιαφέρει πιό πολύ απ΄ αυτούς να σταθεροποιηθεί το νέο καθεστώς. Πολλοί είχαν απογοητευθεί από αυτούς και μετατόπισαν την απώλεια της εμπιστοσύνης από τ΄ άτομα στο ίδιο το καθεστώς. Αλλά συνεχίσαμε να πιστεύουμε σ΄ αυτούς, ή, μάλλον, να θέλουμε να πιστεύουμε σ΄ αυτούς, γιατί καταλάβαμε πολύ καλά ότι το σύνταγμα ήταν η τελευταία ελπίδα για την Τούρκικη ανεξαρτησία. Κι εμείς βέβαια είχαμε απογοητευθεί, στο τέλος, όμως αργότερα απ΄ όλους τους υπόλοιπους – αλλά η απογοήτευση μας ήταν ισχυρότερη και η απώλεια της εμπιστοσύνης μας καλύτερα θεμελιωμένη, σαν αποτέλεσμα της παρατεταμένης παρατήρησης και εμπειρίας. Και τώρα σας λέω απόλυτα ειλικρινά ότι είμαι πεισμένος ότι τίποτε δεν θα βγει από το ίδιο το τούρκικο σύνταγμα. Η τούρκικη κυβέρνηση, άσχετα από ποιόν αποτελείται, είναι ανίκανη να δώσει τίποτε άλλο απο υποσχέσεις. Αυτές οι υποσχέσεις έχουν από καιρό πάψει να σημαίνουν οτιδήποτε. Επομένως, όποιος κάνει έκκληση στην τουρκική κυβέρνηση θα απαιτήσει ισχυρές εγγυήσεις. Και μια και οι τούρκοι δεν μπορούν να δώσουν καμιά εγγύηση, το καθήκον της μεταρρύθμισης, είτε στη Μακεδονία, είτε στην Αλβανία, είτε στην Αρμενία, πρέπει να αναληφθεί από την Ευρώπη. Γι΄ αυτό, η Ευρώπη πρέπει να εγκαταλείψει τα συνηθισμένα ημίμετρα της και να αναλάβει να εφαρμόσει ριζική θεραπεία στον «Ασθενή». Τίποτε δεν μπορεί να επιτευχθεί, σε οποιαδήποτε περίπτωση, χωρίς τη βοήθεια της εγχείρησης».

    Αυτά τα λόγια, πριν από έξι μήνες, αποδείχτηκαν προφητικά. Στο Συνέδριο του Βερολίνου, η Ευρώπη αφιέρωσε το Άρθρο 23 στη Μακεδονία και το Άρθρο 61 στην Αρμενία, υποσχόμενη μεταρρυθμίσεις και στις δύο χώρες. Και παρόλο που η Ευρώπη διατήρησε για τον εαυτό της το δικαίωμα να επιτηρήσει την εφαρμογή αυτών των μεταρρυθμίσεων, παρόλα αυτά η κατάσταση στις παραπάνω επαρχίες γινόταν κάθε χρόνο και χειρότερη, και μερικές φορές οδηγούσε ακόμη και σ΄ αιματηρές εξεγέρσεις, αφού αφέθηκε στην πραγματικότητα στην Τουρκία να κάνει μεταρρυθμίσεις. Το ίδιο συνέβηκε με το «υπόμνημα» του 1895 που υποβλήθηκε από τους εκπροσώπους της Ρωσίας, της Βρετανίας, και της Γαλλίας και έγινε δεκτό από την Πύλη. Στη θέση των εκτεταμένων μεταρρυθμίσεων που υπόσχονταν το υπόμνημα στους Αρμένιους, τους βρήκαν οι συμφορές ενός νέου κύματος σφαγών που έγιναν στις περιοχές που επισκέφθηκε ο Σακίρ Πασά, ο ανώτερος επίτροπος που διορίστηκε ειδικά για να επιβλέψει την εισαγωγή των μεταρρυθμίσεων. Το ίδιο φιάσκο παρατηρήθηκε με το σχέδιο των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων να οργανώσουν μια μακεδονική χωροφυλακή κάτω από τη διοίκηση ενός ιταλού στρατηγού, γιατί κι εκεί ο ανώτερος επίτροπος ήταν ένας εκπρόσωπος της τουρκικής κυβέρνησης, ο Χίλμι Πασά.

    Οι επιτροπές μεταρρύθμισης διορίστηκαν από τους Τούρκους μετά την διακήρυξη του Συντάγματος, αλλά η δραστηριότητά τους περιοριζόταν αποκλειστικά σε οργανωτικές συναντήσεις που γινόντουσαν στο Βόσπορο. Στο τέλος η Μακεδονία αποδείχτηκε η Αχίλλειος πτέρνα του τουρκικού κρατικού οργανισμού. Αλλά, ευτυχώς για τον τελευταίο, η τωρινή ήττα είχε αποτέλεσμα ένα μερικό ακρωτηριασμό μια και η Μακεδονία ήταν, στο σύνολό της, ένα από τα άκρα της Τουρκίας. Οι Αρμένιοι είναι άλλο πράγμα. Ενας τούρκος πολιτικός μου είπε πριν από δύο χρόνια, όταν οι αξιότιμοι κοινοβουλευτικοί χότζι (μεγάλες περούκες) απειλούσαν να εξαπολύσουν μια εκστρατεία ενάντια στην Ελλάδα για τη Κρήτη: «Έχουμε χάσει εδώ και καιρό τη αίσθηση της πραγματικότητας. Τι είναι η Κρήτη για μας; Επιτέλους την έχουμε χάσει εδώ και καιρό κι όμως εξακολουθούμε να βλάπτουμε τον εαυτό μας για λογαριασμό της. Το μέλλον μας είναι στην Ασία. Αν το είχαμε συνειδητοποιήσει αυτό νωρίτερα και είχαμε καθαρίσει την πολιτική μας από κάθε ρομαντισμό, αν είχαμε συγκεντρώσει το δημιουργικό έργο μας στη Μικρά Ασία, δεν θα είμασταν αυτό που είμαστε τώρα – μια ασήμαντη ποσότητα (αμελητέα δύναμη) στην οποία κανείς δεν δίνει καμιά σημασία».

    Ένας εξέχων βουλευτής που κατοικούσε στο Σκουτάρι, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, μου είπε στις αρχές του πολέμου στην Τριπολιτάνια: «Έχω ήδη μετακομίσει στην ΑΣία, μια που σε κάθε περίπτωση θα διωχτούμε σύντομα από την Ευρώπη. Και η κυβέρνησή μας θα ενεργούσε πολύ λογικά αν ακολουθούσε το παράδειγμά μου». Η Μικρά ΑΣία είναι πράγματι ο κορμός της Τουρκίας, η πραγματική Τουρκία. Οι Αρμένιοι έχουν ήδη πάψει να πιστεύουν σ΄ αυτά που λένε οι Τούρκοι ή που υπόσχονται οι ευρωπαίοι, κι επιμένουν σε ακλόνητες εγγυήσεις. Όμως, ποια μορφή μπορούν να πάρουν αυτές οι εγγυήσεις, και πώς μπορούν οι Δυνάμεις να εγγυηθούν την εφαρμογή της μεταρρύθμισης, αν δεν πάρουν αυτό το καθήκον στα δικά τους τα χέρια; Κι αυτό, όπως όλοι γνωρίζουμε, πάντα σημαίνει μια «προσωρινή» κατοχή των επαρχιών που έχουν ανάγκη μεταρρύθμισης. Η «προσωρινότητα» όμως είναι απλά μια από τις τεχνικές εκφράσεις στη γλώσσα της διπλωματίας και δε γνωρίζουμε καμιά περίπτωση πρόσφατα όπου ένας στρατός κατοχής δεν έμεινε για πάρα πολύ καιρό σε κατεχόμενα εδάφη. Είναι με τέτοιες καταλήψεις που μέχρι τώρα έχουν διακανονιστεί όλα τα στοιχεία στο Ανατολικό ζήτημα, και μ΄ αυτό το τρόπο η Τουρκία έχει χάσει τις κατακτήσεις της, τη μια μετά την άλλη. Και τώρα, υπάρχει καμιά εγγύηση ότι, μετά την κατοχή, ας πούμε της Αρμενίας, οι άλλες επαρχίες της Μικράς Ασίας – η Μεσοποταμία, η Συρία, η Κιλικία, η Αραβία – δεν θα θελήσουν να «καταληφθούν» επίσης; Ξανά, οι Δυνάμεις δε θα έβλεπαν με καλό μάτι την κατάληψη της Αρμενίας, ας πούμε από τη Ρωσία, και πολύ πιθανό θα ζητούσαν «αποζημίωση» για κάτι τέτοιο. Στους διπλωματικούς κύκλους ήδη λένε αρκετά ανοιχτά ότι, μόλις διωχτούν οι Τούρκοι από την Ευρώπη, μέσα σε λίγους μήνες ο διαμελισμός της Ασιατικής Τουρκίας θα μπει αναπόφευκτα στην ημερήσια διάταξη. Ο εποικισμός των μαζών των Τούρκων από την Ευρωπαϊκή Τουρκία στη Μικρά Ασία δεν μπορεί παρά να περιπλέξει ακόμη περισσότερο τη θέση μερικών λαών που για καιρό έχουν ανάγκη μια βελτίωση των συνθηκών τους. Αν δεν πραγματοποιηθούν τώρα οι μεταρρυθμίσεις, είναι βέβαιο ότι θα ξεσπάσουν ταραχές στη Μικρά Ασία. Η ίδια η Τουρκία όμως δε βρίσκεται σε θέση ν΄ αναλάβει οτιδήποτε τέτοιο, κι έτσι η Ευρωπαϊκή επέμβαση φαίνεται αναπόφευκτη – επέμβαση που, για να μην κάνει την Ασιατική Τουρκία μιά νέα απειλή για την ευρωπαϊκή ειρήνη, θα την εκμεταλλευτεί με την πρώτη ευνοϊκή ευκαιρία για να πραγματοποιήσει το διαμελισμό των καταχτήσεων της Τουρκίας στην Ασία. Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι είναι ήδη δυνατό ακόμη και τώρα να φτιάξουν ένα σχέδιο για έναν τέτοιο διαμελισμό.

    Αρχεία

    12 Νοέμβρη 1912

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/01/2009

  97. […] Δείτε: Η Λούξεμπουργκ, ο Πόντος και το εθνικό ζήτημα […]

    Πίνγκμπακ από -Ρόζα Λούξεμπουργκ: αντί μνημοσύνου « Πόντος και Αριστερά | 04/02/2009

  98. ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ
    ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΣΟΡΟ ΤΗΣ !

    Μια είδηση κατακλύζει τα ¨ξαφνιασμένα¨ και μουδιασμένα Γερμανικά Μ.Μ.Ε Η τραγική αυτή πληροφορία ήταν αφορμή και για ένα σύντομο δικό μας ¨ρεπορτάζ¨ το οποίο αφιερώνω στους αναγνώστες του ¨Π.Κ.¨ , σε κάθε δημοκρατικό μ.μ.ε και ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο.

    Ο Δ/ντής του Ιατροδικαστικού Τμήματος της γνωστής Πανεπιστημιακής Κλινικής του Βερολίνου ¨Charité¨, ο Έλληνας Μιχάλης Τσόκος , ανακάλυψε στα ¨αποθέματα¨ ( “Fundus” ) ένα πτώμα το οποίο , σύμφωνα με την ιατροδικαστική του έρευνα , όπως και την μελέτη των στρατιωτικών αρχείων του Freiburg από ιστορικούς μελετητές , πρέπει να είναι η πραγματική σωρός της ¨παγκόσμιας επαναστάτριας¨ Ρόζα Λούξεμπουργκ η οποία δολοφονήθηκε μαζί με το άλλο ιστορικό στέλεχος του ¨Συνδέσμου Σπάρτακος¨ , μετά από την σύλληψη της , από τις παραστρατιωτικές εθελοντικές ομάδες αποστράτων ( FREIKORPS ), με την σύμφωνη γνώμη του Σοσιαλδημοκράτη υπουργού άμυνας Νόσκε , και στην συνέχεια πετάχτηκε σε ένα από τα κανάλια του Βερολίνου.

    Μπροστά στον σάλο που ξεσηκώθηκε η τότε Σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του ΦΡΙΝΤΡΙΧ ΕΜΠΕΡΤ αναγκάσθηκε να διατάξει ¨έρευνα¨ και να περάσει από Στρατοδικείο κάποιους από τους υπεύθυνους του τάγματος δολοφόνων.

    Στρατοδίκες ήταν , εκτός από το διοικητή του τάγματος που διέταξε την δολοφονία , ήταν και άλλα μιλιταριστικά ξόανα , όπως και ο ¨Φόν Κανάρις¨ , μετέπειτα διοικητής των μυστικών υπηρεσιών του Χιτλερικού καθεστώτος , και φίλος του ¨δικού μας ¨ Ιωάννη Βουλπιώτη , αντιπροσώπου της ¨ Siemens-Telefunken¨ , συνεργάτη των κατακτητών και χρηματοδότη όλων των οργανώσεων δοσίλογων στην Ελλάδα. Τον Ι. Βουλπιώτη ακολούθησε σαν αντιπρόσωπος της Ζίμενς στην Ελλάδα , ο υιός ενός άλλου δοσίλογου της κατοχής ( γνωστός και σαν ο ¨γιατρός των S/S¨ ) , ο σημερινός ¨φυγάς¨ προς την Γερμανία ( όπου διαθέτει την Γερμανική υπηκοότητα , την οποία η Γερμανία την προσφέρει τουλάχιστον μετά 10 χρόνια διαμονής , προϋπόθεση που δεν διέθετε ο σημερινός φυγόδικος Ι. Χριστοφοράκος ).

    Τις αναγκαίες αυτές , ¨άσχετες¨ με το θέμα , ιστορικές αναφορές τις κάνω σκόπιμα , διότι στην ιστορία υπάρχει πάντα ¨ένα κόκκινο νήμα¨ που συνδέει τις διαχρονικές εξελίξεις. Τα ιστορικά γεγονότα δεν πρέπει να εξετάζουμε σαν ¨παρελθόν¨ που δεν έχει αντίκρισμα –αντιστοιχία στο παρόν , αλλά σαν παρόν και μέλλον ( ¨ιστορία του μέλλοντος¨ ) . Το παρόν είναι συνέχεια του παρελθόντος και το μέλλον είναι συνέχεια του παρόντος.

    Στην ¨δίκη¨ ( Μάϊος του 1919 ) για την δολοφονία των Ρόζα Λούξεμπουργκ και Κάρλ Λίμπκνεχτ , αθωώθηκαν όλοι οι ¨ανώτεροι¨ κυρίως υπεύθυνοι ( Σοσιαλδημοκράτες υπουργοί και Στρατιωτική ηγεσία ) και καταδικάσθηκαν με μικρές ποινές ορισμένοι ¨κατώτεροι¨ , οι οποίοι λίγο αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι , όπως ας πούμε στην περίπτωση της δολοφονίας του Γρ. Λαμπράκη.

    Όπως είπαμε στην ιστορία υπάρχει πάντα μια διαχρονική διαλεκτική σχέση μεταξύ παρελθόντος , παρόντος και μέλλοντος…

    Λίγο αργότερα ( τον Ιούνη του 1919 ) ¨εκβράστηκε¨ ένα πτώμα στις όχθες του καναλιού . Τότε είπαν ότι είναι η σορός της ¨φλογερής¨ στον πολιτικό λόγο και τον έρωτα ¨Ρόζας¨.

    Όπως καταμαρτυρούν σήμερα τα στρατιωτικά αρχεία , τότε οι Στρατιωτικοί- ιατροδικαστές δεν διαπίστωσαν ομοιότητα με τα βασικά ¨βιομετρικά¨ της στοιχεία. Και όμως η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της ¨1ης Γερμανικής Αβασίλευτης Δημοκρατίας¨, θέλοντας να καταλαγιάσουν τις διαμαρτυρίες του εργατικού κινήματος ενάντια σε αυτή τη δολοφονία , επέβαλαν στο να αναγνωριστεί το συγκεκριμένο ¨κουφάρι¨ σαν το σώμα της δολοφονημένης και να γίνει η ταφή της , όπως και έγινε.

    Η ¨εικονική¨ κηδεία της μετατράπηκε σε μια μεγαλειώδη εργατική διαδήλωση. Το 1926 στο νεκροταφείο του Σένενφελντ ανεγέρθηκε ένας ¨επαναστατικός τύμβος¨ από τον γνωστό γερμανό αρχιτέκτονα Ludwig Mies von der Rohe.

    Το 1936 το Ναζιστικό καθεστώς καταστρέφει το μνημείο και ρίχνει στην αποτέφρωση την υποτιθέμενη σωρό της. Όπότε σήμερα δεν υπάρχει συγκρίσιμο ¨υλικό¨.

    Αργότερα , το 1950 , το ¨σοσιαλιστικό¨ καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας ( σύμφωνα με την ορολογία τους : ¨Το πρώτο Γερμανικό Κράτος-η Πρώτη Γερμανική Δημοκρατία- των Εργατών και Αγροτών ¨ – Erste Deutsche Arbeiter und Bauern -Republik ¨ ) προχώρησε στην ανέγερση ενός ¨μνημείου των επαναστατών¨ σε ένα νεκροταφείο όπου διοργανώνονται κάθε χρόνο οι εκδηλώσεις και πορείες μνήμης.

    Αρχικά μόνο από το Ανατολικογερμανικό Κ.Κ. ( SED ) αργότερα , μετά από το 1990 από όλο το φάσμα της Αριστεράς. Γερμανικά Συνδικάτα , Αριστερούς Σοσιαλδημοκράτες , Αριστερούς Οικολόγους , το ¨Κόμμα της Αριστεράς¨ , Μαοϊκούς , Σταλινικούς , Τροτσκιστές και Αναρχικούς.

    Κάθε χρόνο συγκεντρώνονται στις 15 Γενάρη στο Βερολίνο δεκάδες χιλιάδες για να κάνουν πορεία στον ¨εικονικό¨ τάφος της , για να καταθέσουν ένα ¨κόκκινο γαρύφαλλο¨ ( κωδική ονομασία στην Ελλάδα ¨Μπελογιάννης¨ , όπως τον απεικόνισε ο Πικάσο στην δίκη του με το χαμόγελο και το γαρύφαλλο στο χέρι ) στην αναμνηστική πλάκα που έχει τοποθετηθεί στο ¨εικονικό¨ σημείο που εκβράστηκε η σορός της .

    Πορεύονται , διαδηλώνουν , όπως και τελευταία στις 15/1/ 2009 , πίσω από ένα πανό που αναγράφει την ¨εξεγερτική προτροπή ¨.

    ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ – ΛΙΜΠΚΝΕΧΤ – ΛΕΝΙΝ
    ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ
    ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ

    LUXEMBURG – LIEBKNECHT – LENIN
    ( λούξεμπουργκ – λήμπκνεχτ – λένιν )
    NIEMAND IST VERGESSEN
    ( νίμαντ ίστ φεργκέσεν )
    AUFSTEHEN UND WIDERSETZΕΝ
    ( άουφστέεν ούντ βιντερζέτσεν )

    Τα πράγματα όμως από σήμερα μετά από την επίμονη έρευνα του Μιχάλη Τσόκου και ιστορικών αλλάζουν.

    Λίγο καιρό μετά από την ¨επίσημη¨ κηδεία της Ρόζας εκβράστηκαν στις όχθες των παραποτάμων του Βερολίνου άλλα 9 πτώματα σε κατάσταση αποσύνθεσης από το νερό ( ¨Wassertoten ¨ ).

    Τα οκτώ κατάφεραν να τα αναγνωρίσουν και να παραδοθούν σε ταφή. Το ¨9ο ¨ το πτώμα είχε όλα τα χαρακτηριστικά της δολοφονημένης Ρ. Λούξεμπουργκ , αλλά δεν υπήρχε λόγος να αναγνωριστεί , μιας και είχε ήδη ¨αναγνωριστεί¨ και ¨ταφή¨ , μέσα στην βιασύνη του κρατικού και στρατιωτικού μηχανισμού ¨να τελειώνει με την υπόθεση αυτή ¨ .
    Έμεινε ¨στα αποθέματα¨ Πανεπιστημιακής Κλινικής ¨Charite¨ .

    Οι άξιοι συνεχιστές , και με το ¨διεθνές δίκαιο¨ , του Γ΄Ράϊχ , ή τότε Ομοσπονδιακή ( Δυτική ) Γερμανία δεν ήθελε να ¨βοηθήσει¨ τους μύθους του Κ.Κ. Ανατολ. Γερμανίας , παραδίδοντας το πραγματική σορό της Ρόζας.

    Ούτε ήθελαν , με μία τέτοια ενέργεια , να αναθερμάνουν τις μνήμες για την πραγματική δολοφονική ιστορία του Γερμανικού μιλιταρισμού – ιμπεριαλισμού. Γιατί αυτό γίνεται σήμερα μένει να εξηγηθεί-ερμηνευτεί. Ίσως να είναι και ¨η τρέλα του έλληνα¨. Όπως έλεγαν κάποτε οι Γαλάτες και οι Γερμανοί στον Αστερίξ ¨είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι¨ . Το ίδιο άκουγαν πολλές φορές οι έλληνες μετανάστες στην Γερμανία ¨Die spinen die Griechen¨…( είναι τρελοί αυτοί οι Έλληνες ).

    Προσωπικά πάντως προσπαθώ να δώσω μία πολιτική ερμηνεία στα πράγματα.
    Δεν μπορώ να εκτιμήσω εάν η σημερινή ¨ανακάλυψη¨ οφείλετε στην ¨επαγγελματική τρέλα¨ ή και ¨υστεροφημία¨ , ή στην εντιμότητα , γιατί όχι , του Έλληνα ιατροδικαστή , που χαίρει μεγάλης αναγνώρισης στην Γερμανία .

    Ποιος είναι ο Μιχάλης Τσόκος

    Το όνομα του μου κίνησε την περιέργεια ¨να το ψάξω λίγο¨.
    Βρέθηκε μια ενδιαφέρουσα ¨αυτοβιογραφική¨ συνέντευξη του στον αστικό τύπο του Βερολίνου κάτω από τον εντυπωσιακό τίτλο :

    ¨Εν ονόματι των νεκρών¨

    http://www.morgenpost.de/printarchiv/seite3/article1063858/Im_Namen_der_Toten.html

    ¨Seine Kindheit war gut, so hört es sich an, obwohl er den Vater früh verlor. «Er war Grieche und fuhr zur See», sagt er, als beflügele es irgendwie, einen Seemann zum Vater gehabt zu haben. Seine Mutter ist Ärztin…¨

    ¨Σύμφωνα με την αφήγηση του θα πρέπει να πέρασε καλά τα παιδικά του χρόνια , παρά το γεγονός ότι απώλεσε τον πατέρα του αρκετά νωρίς. ¨ Ήταν Έλληνας και ταξίδευε με τα καράβια ¨ μας διηγείται , με έναν τρόπο που αφήνει την εντύπωση πως τον εντυπωσιάζει το γεγονός ότι είχε για πατέρα έναν ναυτικό¨. Η μητέρα του είναι γιατρός…¨

    Η παραπάνω εξήγηση συν το γεγονός ότι διατηρεί ένα Ελληνικό όνομα ( Μιχάλης ) και πατρώνυμο ( Τσόκος ) , όπως επίσης το επίμονο ¨αντιστασιακό του πνεύμα ¨ ( να επιμένει στην αποκάλυψη ενός δυσάρεστου για τον Γερμανικό καπιταλισμό-μιλιταρισμό-ιμπεριαλισμό γεγονότος ) μας κάνει να πιστεύουμε στον μύθο μας , για μια καλή σχέση με την ¨ελληνική καταγωγή του ¨.

    Βέβαια κάποια παραπέρα στοιχεία του σχετικού ρεπορτάζ για την ζωή του ¨μας προβληματίζουν¨ λίγο.

    Σαν βασικό στέλεχος του Γερμανικού ιατροδικαστικού σώματος έλαβε μέρος , κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού-Γερμανικού πολέμου κατά της Γιουγκοσλαβίας , στην ¨εξιχνίαση μαζικών τάφων δολοφονημένων¨ στην Βοσνία και το Κόσοβο.

    Χωρίς να αμφισβητούμε το γεγονός τέτοιων εγκληματικών ενεργειών , πιστεύουμε πως η ¨υπέρ¨-προβολή εγκλημάτων κατά Μουσουλμάνων και Αλβανών , από ¨κακός εννοούμενους¨ Σέρβους ¨πατριώτες¨ ( παραστρατιωτικούς ) αποτέλεσε το ¨αναγκαίο ντεμπούτο ¨ ( εισαγωγή ) για τους εγκληματικούς βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας με Νατοϊκές βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου που είχαν σαν αποτέλεσμα την δολοφονία χιλιάδων αθώων πολιτών και την μόλυνση – νέκρωση γεωγραφικών περιοχών , όπως στο Πάντσεβο και αλλού.

    Εξάλλου εκκρεμεί ακόμα έρευνα του ΟΗΕ για μαζικούς τάφους Σέρβων ( για τους οποίους εικάζεται ότι τους αφαιρούσαν τα ζωτικά τους όργανα για εμπόριο ) από Αλβανούς εθνικιστές.

    Θα θέλαμε να ξέρουμε εάν το 4ο Ράιχ ( Ενωμένη Γερμανία που θα ήθελε να ¨ενωθεί¨ και με άλλες περιοχές που ζουν Γερμανοί ¨ομογενείς¨ και στήνει διάφορα κέντρα ¨απειλούμενων λαών¨ , ¨εκδιωχθέντων και διωκόμενων μειονοτήτων με έδρα το Σοσιαλδημοκρατικό Κρατίδιο του Σλέσβικ-Χολστάϊν-Φλένσμπουργκ ) θα στείλει τον ¨συμπατριώτη μας¨ να ερευνήσει την υπόθεση αυτού του ειδεχθούς εγκλήματος.

    Αξιοσημείωτο είναι πάντως ότι ο Μιχάλης Τσόκος αμφισβητεί σαν ειδικός την αξιοπιστία πολλών εξετάσεων ¨D.N.A¨ για την εξιχνίαση εγκλημάτων , αναφερόμενος σε δικές του εμπειρίες , πιστεύοντας ότι υπάρχουν , στην μέθοδο αυτή , πολλές πιθανότητες ¨παραπλάνησης¨.

    Και από την άποψη αυτή πιστεύουμε , όχι μόνο στην συμβολή του για την εξιχνίαση του εγκλήματος στην Ρόζα Λούξεμπουργκ , πως είναι σίγουρα ένα αξιόλογος και χρήσιμος επιστήμονας , όταν δεν εισέρχεται στις Κρατικές σκοπιμότητες και δεν καθοδηγείται , σαν γιατρός , από ¨ιδεολογικές προκαταλήψεις¨.

    Για όποιον επιθυμεί να συγχαρεί τον Μιχάλη Τσόκο για την προσφορά του ή να λάβει παραπέρα πληροφορίες υπάρχει μια φόρμα επιστολής προς το ¨Ιατροδικαστικό Ινστιτούτο¨ (Nehmen Sie mit Prof. Dr. med. Michael Tsokos Kontakt auf ) του Βερολίνου την οποία μπορεί να συμπληρώσει και να την αποστείλει ο κάθε ενδιαφερόμενος.

    http://remed.charite.de/metas/kontakt/adresse/asdf-1/

    Γεγονός είναι πάντως ότι σύμφωνα με τις αξονικές τομογραφίες που έγιναν στο σημερινό μακάβριο κουφάρι , από το οποίο λείπουν τα χέρια και τα πόδια της , ενώ το κεφάλι της έχει ¨αποκολληθεί¨ και μάλλον βρίσκεται επίσης , χωρίς σήμανση σαν κρανίο , σε ένα άλλο , αλλά άγνωστο σημείο των ¨αποθεμάτων¨ της κλινικής ¨charite¨ , προκύπτει ότι έχει μία ξεκάθαρη στένωση στην περιοχή της λεκάνης.

    Είναι γνωστό ότι η Ρόζα ¨κούτσαινε ¨ ελαφρά , ακριβώς λόγω μίας στένωσης στην λεκάνη ( έπασχε από συμπτώματα παραμορφωτικής αρθρίτιδας που αποτελούσε και την αιτία για το διαφορετικό μήκος των ποδιών της ).

    Επίσης η εξέταση της σωρού με ¨ενεργό άνθρακα 14¨ κατέδειξε πως η ηλικία της ανευρεθείσας σορού κυμαίνεται από 40 μέχρι 50 ετών.
    Η Ρόζα Λ. την ημέρα της δολοφονίας της ήταν μόλις 47 ετών.

    Προς τελική επιβεβαίωση αναζητείται η ευκαιρία να γίνει εξέταση με μέθοδο ¨DNA¨ . Για να γίνει αυτό όμως αναζητούν κάποια προσωπικά της κειμήλια.

    Είναι γνωστό ότι η Ρόζα είχε ,το 1914 , ερωτική σχέση με τον αργότερα Γ.Γ. του Κ.Κ. Γερμανίας Paul Levy , στον οποίο είχε δώσει μια ¨μπούκλα¨ από τα μαλλιά της. Μέχρι το θάνατο του , το 1930, την είχε μέσα στο πορτοφόλι του. Ίσως οι απόγονοι της οικογενείας του , η οποία είχε μεταναστεύσει το 1938 στις Η.Π.Α. , να την έχουν.

    Επίσης είναι γνωστό ότι η Ρόζα συντηρούσε ένα πολύτομο τετράδιο ¨βοτανολογικών σημειώσεων και παρατηρήσεων¨ ( Herbarium ) και ένα άγνωστο που έχει καταλήξει. Και αυτό το ντοκουμέντο θα βοηθούσε σε μια εξέταση ¨D.N.A. ¨.

    Οι περισσότερες πληροφορίες και απόψεις ειδικών , όπως των ¨νόμιμων πολιτικών κληρονόμων¨ ( στελέχη του πρώην Κ.Κ. Γερμανίας ) συγκλίνουν στην άποψη ότι η ανακάλυψη είναι πραγματική .

    Να σημειώσουμε την δήλωση ενός ¨πολιτικού κληρονόμου¨ της Ρόζας , του Διευθύνοντα Συμβούλου του εκδοτικού οίκου ¨DIEZ-VERLAG¨ , πρόκειται για τον επίσημο εκδοτικό οίκο του πρώην Κ.Κ-Ανατολικής Γερμανίας του οποίου οι συνεχιστές –απόγονοι διατηρούν όλα τα ¨πνευματικά δικαιώματα¨ των διαχρονικών εκδόσεων του μέχρι σήμερα ,

    ο Jörn Schütrumpf σχολίασε το γεγονός την πιθανότητα μιας νέας ταφής – τελετής με την σωστή παρατήρηση :

    ¨Ein Staatsbegräbnis für Rosa Luxemburg wäre natürlich absurd. Nein, es wäre Aufgabe der Linkspartei als der Nachfolgerin der KPD, die sie ja gegründet hatte. Es ist doch selbstverständlich, daß sie die Beerdigung übernimmt¨

    ¨ Η τέλεση μιας κρατικής – δημόσιας ταφής της Ρόζας Λούξεμπουργκ θα αποτελούσε ένα γελοίο-φαιδρό γεγονός. Όχι έτσι , είναι αυτονόητο ότι για την ταφή της αρμόδιο είναι το ¨Κόμμα της Αριστεράς¨ ( ¨DIE LINKE ¨ ) , πολιτικός κληρονόμος του ιστορικού Κ.Κ. Γερμανίας , το οποίο είχε ιδρύσει η ίδια η Ρόζα …¨

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1038645

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/06/2009

  99. […] Μεταξά, στο Λαϊκό Κόμμα. Όμως στην κατεύθυνση αυτή συνήργησαν οι νεαροί κομμουνιστές του ΣΕΚΕ που συνεργάστηκαν με […]

    Πίνγκμπακ από Μικρασιατική Καταστροφή: ένα έγκλημα της Δεξιάς « Πόντος και Αριστερά | 13/09/2009

  100. Η στάση του ΣΕΚΕ που συζητιέται εδώ είναι την εποχή που ακόμα ήταν αυτόνομο κόμμα πριν την ένταξη στην Κομμουνιστική Διεθνή. Δηλαδή πριν το Κόμμα (ΣΕΚΕ-ΚΚΕ) χάσει την αυτοτέλειά του με τη μετατροπή του σε απλό παράρτημα της Κομμουνθστικής Διεθνούς, της Κομιντέρν (η οποία αυτοδιαλύθηκε το 1943).

    Το τι σήμαινε ένταξη στην Κομιντέρν το περιγράφει θαυμάσια ο Γκεόργκι Δημητρόφ -γ.γ. της Κ.Δ.- κατά την απολογία του στην περίφημη Δίκη της Λειψίας (1933) όταν ψευδώς κατηγορήθηκε από τους ναζί για την πυρπόληση του Ράιχσταγ:

    «Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΉ Διεθνής , που μπροστά της είναι άμεσα υπόλογα όλα τα τμήματα, δεν είναι οργάνωση συνωμοτών αλλά παγκόσμιο κόμμα. Κι αυτό το κόμμα δεν παίζει με την εξέγερση και την Επανάσταση. Το κόμμα αυτό δεν μπορεί άλλα να λέει επίσημα στα εκατομμύρια των οπαδών του και ταυτόχρονα κρυφά να κάνει το αντίθετο… Αυτό το κόμμα όταν απευθύνεται στα εκατομμύρια των μαζών του προλεταριάτου, όταν παίρνει τις αποφάσεις του για την τακτική και τα άμεσα καθήκοντα, το κάνει με σοβαρότητα, με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης του… Μαζική δουλιά, μαζική αντίσταση, ενιαίο μέτωπο, κανένας τυχοδιωκτισμός. Αυτό είναι το άλφα και το ωμέγα της κομμουνιστικής τακτικής».

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/09/2009

  101. […] γκρινιάρικη και αντιδραστική σέχτα, όπως ήταν το ΣΕΚΕ, στη μεγαλειώδη Αριστερά της […]

    Πίνγκμπακ από -Έλλη Παππά: Σύμβολο της αντι-σταλινικής Αριστεράς « Πόντος και Αριστερά | 29/10/2009

  102. […] -H Λούξεμπουργκ, ο Πόντος και το εθνικό […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  103. —————————————————————————–
    Υ.Α.Κ. Φάκελος Α/4Α Διάφορα Πόντου
    αρ. πρωτ. 3105
    τηλεγράφημα
    Τόπος Προελεύσεως ΤΥΦΛΙΣ

    Ανακοινώσατε παρακαλώ επειγόντως κατωτέρω τηλεγράφημα εις Υπουργείον εξωτερικών. Απάντησιν υπουργού διαβιβάσητε δια συμμαχικού τινός ασυρμάρτου τηλεγράφου.

    «Ανακοινώνω υμίν κατωτέρω τηλεγράφημα συμβουλίου Ποντίων. Προτάσεις Μπολσεβίκων προκληθείσης παρά επιτροπής Νοβοροσίκ εδήλωσα ότι συμβούλιον πρέπει να αποκρούσει ευσχήμως.
    Συμβούλιον εν τούτοις επιθυμεί να γνωρίζει εαν θα έχει γνώμην κυβερνήσεως ήν παρακαλεί να διαβιβάσετε το ταχύτερον μέσω Κων/πόλεως.

    «Ημετέρα επιτροπή Νοβοροσίκ συνοδεύουσα κομισέρ Μπολσεβίκων, οίτινες ανεγνώρισαν σύστασιν αρχών συμβουλίου ποντίων Βατούμ ανεκοίνωσε ότι αυτοβούλω προτάσει ημετέρου συμβουλίου Νοβοροσίκ Μπολσεβικικαί αρχαί συννενοηθήσαι μετά Μόσχας δέχονται υποβοηθήσωσι αγώνα ποντίων επιτρέποντες οργάνωσιν επί τόπου, προσφέροντες όπλα όχι αξιωματικούς.
    Ερωτώσι τι δύναται συνεισφέρει Ελληνική Κυβέρνησις εις αγώνα Ποντίων.

    Συμβούλιον Ποντίων αγνοών σκοπούς Μπολσεβίκων αποφεύγει συνενοήσεις αναμένων οδηγίας Ελληνικής Κυβέρνησης.

    Βελισαρίδης

    Αντιπρόσωπος Ελληνικής Κυβέρνησεως

    Σκεφέρης.
    —————————————————————————

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/01/2010

  104. […] τελείως η ανάλυση της Ρόζας Λούξεμπουργκ για το Ανατολικό Ζήτημα και τα καθήκοντα του […]

    Πίνγκμπακ από -Ιδεολογικές κατασκευές και αλλοτρίωση… « Und ich dachte immer | 17/04/2010

  105. […] στον αντίθετο δρόμο. Να κατανοήσει γιατί το ΣΕΚΕ περιορίστηκε σε προσπάθειες κατοχύρωσης της «μικράς […]

    Πίνγκμπακ από ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ « βιβλιοπωλείο “χωρίς όνομα” | 18/05/2010

  106. […] του Ι. Μεταξά (παρόμοια μ’ αυτή τη μεταγενέστερη του ΚΚΕ) ότι οποιαδήποτε παρέμβαση στη Μικρά Ασία συνιστούσε […]

    Πίνγκμπακ από -Η παλιά αντιπροσφυγική Δεξιά της Μικρασιατικής Ήττας, είναι εδώ! « Πόντος και Αριστερά | 23/06/2010

  107. […] -H Λούξεμπουργκ, ο Πόντος και το εθνικό ζήτημα […]

    Πίνγκμπακ από -Το ΚΚΕ, τα Μικρασιατικά και ο νόμος 815 « Πόντος και Αριστερά | 13/12/2010

  108. […] στη Μικρά Ασία), αποδέχεται και υποστηρίζει την ταξικά προδοτική πολιτική που οδήγησε στη νίκη του τουρκικού εθνικισμού και […]

    Πίνγκμπακ από – 4 δηλώσεις του Νίκου Ζαχαριάδη « Πόντος και Αριστερά | 03/10/2011

  109. […] στη Μικρά Ασία), αποδέχεται και υποστηρίζει την ταξικά προδοτική πολιτική που οδήγησε στη νίκη του τουρκικού εθνικισμού και […]

    Πίνγκμπακ από Νικος Ζαχαριαδης η σκοτεινη πλευρα της συνοδου Ερμη-Πλουτωνα στους Διδυμους « Vanessa111's Weblog | 03/10/2011

  110. πολύ ενδιαφερουσα και ζωντανη και με χιουμορ και καυγαδακκια και τα ολα της παλια συζητηση .. Ωραια χρόνια

    Αληθεια τι εγινε η Παρτιζανα; 😉

    Σχόλιο από ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΣ | 26/02/2012

  111. Στον αγώνα ενωμένοι κι’ ας μη λείψη κανεί,όλο ψως μας προσμένει στον κόσμο η ΔΙΕΘΝΗΣ

    Σχόλιο από xeniuszeus | 11/05/2012

  112. Νίκος Καζαντζάκης: Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ

    “Κίνησα το πρωί για τον Διόνυσο, στην Πεντέλη. Κρατούσα τα “Γράμματα” της Ρόζας Λούξεμπουργκ κι ήθελα να τα διαβάσω ψηλά στη μοναξιά, κάτω από τα πεύκα.

    Γυάλιζε ο αέρα ακίνητος κι άστραφτε σαν ατσάλι· απάνω του, σαν ξόμπλια σμαλτωμένα, τα δέντρα, οι πεταλούδες, τα σπίτια των ανθρώπων. Η Πεντέλη μπροστά μου, η μάνα, με τον ανοιχτό πληγωμένον κόρφο, που είχε γεννήσει τους Θεούς· ζερβά μου ο Πάρνης γαλάζιος και τραχύς. Μύριζε το θυμάρι, η αφάνα· οι βελόνες των πεύκων, διχαλωτές, έσταζαν τον ήλιο.

    Στο Διόνυσο, βρήκα ένα παλιό μου φίλο. Είχα χρόνια να τον δω. Α! τους ηρωικούς αγώνες μας για τη δημοτική γλώσσα, τα μανιφέστα που ξαπολούσαμε, τις κρυφές μας συνεδρίες στα υπόγεια ενός μεγάλου σπιτιού, τους νέους που φέρναμε στα κατηχούμενα τούτα να τους φωτίσουμε, να πληθύνουμε, ν’ ανεβούμε από τα υπόγεια, να φωτίσουμε την Ελλάδα.

    Έπειτα σκορπίσαμε. Άλλοι παντρεύτηκαν, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι διορίστηκαν κι ησύχασαν. Όταν τους συναντώ στο δρόμο, κάνω πως δεν τους βλέπω από ευγένεια – φοβούμαι μήπως θυμηθούν και κοκκινίσουν. Μα σήμερα δεν μπόρεσα να ξεφύγω. Μόλις πρόβαλα στο μικρό ξενοδοχείο του Διονύσου, να ο φίλος μου με το μπαστούνι του, με το καπέλο γυριστό, να μην τον κάψει ο ήλιος γλυκοκουβέντιαζε με πέντ’ έξι κοπέλες. Πώς πάχυνε! Τα μάτια του ήταν πρησμένα, τα μάγουλά του κρέμουνταν, το πηγούνι του αναπαύονταν απάνου στο διπλό προγούλι.

    -Πώς πάχυνες! του είπα.
    -Ναι, πήρα τον κατήφορο. Στρώνω τραπέζι για τα σκουλήκια. Γεροντόπαχο. Δε σκοτίζομαι πια για τίποτα, δεν μπορώ να αφομοιώσω καμιά καινούρια ιδέα. Είμαι ήσυχος.
    Και σε λίγο πρόσθεσε:

    -Άλλαξαν οι συνήθειές μου. Παντρεύτηκα βλέπεις. Δεν περπατώ πια, βαριέμαι. Αγαπώ τις απλές κουβέντες, τη μαστίχα και τα παιδιά μου.
    Θέλησα να του θυμίσω τους αγώνες μας. Όλα τα θυμόταν ήσυχα, χωρίς θλίψη, χωρίς ντροπή.
    -Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Σήμερα οι νέοι άλλαξαν. Γίνηκαν επαναστάτες, δε σέβουνται.

    Μα καθόλου δε θεράπευε πια την καρδιά μου όλη τούτη η ωραιότητα. Σαν παμπάλαιη μου φάνηκε Σειρήνα, που μάταια μάχουνταν να μας γοητέψει και να ξεχάσουμε το τραχύ, χωρίς γλύκα κι ωραιότητα σύγχρονο χρέος.

    Ανέβαινα βιαστικός, κλεισμένος μέσα στην αγωνία μου. Σήμερα μια γυναίκα άσκημη, χλωμή, απελπισμένη, ανένδοτη, ήταν μαζί μου· ως άγγιζες το χέρι μου το μικρό βιβλιαράκι της Ρόζας Λούξεμπουργκ, έφρισσα, σα να με άγγιζε το νευρικό, νεκρό της χέρι και με οδήγαε.

    Μια μέρα την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα πότε δεν θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό: «Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε, όλοι αδέλφια, για να σώσουμε τη γης!».
    Πολλοί κλαίγαν, άλλοι βλαστημούσαν και φοβέριζαν. Οι καλοθρεμμένοι αστοί περνούσαν και σφύριζαν. Ήρθαν οι αστυφύλακες και την κατέβασαν από το τραπέζι και την πήραν στη φυλακή. Ποτέ δε θα ξεχάσω τη ματιά της προς τους αψηλούς, βάρβαρους στρατιώτες. Έλεος, αγανάχτηση και θλίψη. Σα να μετρούσε πόσο σκοτάδι υπάρχει ακόμα, πόση σκλαβιά και τι αγώνας χρειάζεται!
    Μιαν άλλη μέρα: Είχε κηρυχτεί ο παγκόσμιος πόλεμος, τα γερμανικά σιδερόφραχτα στρατεύματα κίνησαν να δρασκελίσουν τα σύνορα και να μπουν στη Ρωσία.
    Άξαφνα, μια χλωμή γυναίκα όρμησε, στάθηκε απάνου στα σύνορα κι άνοιξε τα δυο μικρά της αδύναμα χέρια να σταματήσει τους στρατούς που προχωρούσαν. Ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ.
    Τη φυλακίζουν. Από τη φυλακή της κοιτάζει τον ήλιο, τα πουλιά, τα σύννεφα, ακουμπισμένη στα κάγκελα.

    Ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού διαβάζω τα γράμματα της στην αγαπημένη της φιλενάδα, τη Σόνια:
    «Κάποτε μου φαίνεται πως δεν είμαι ανθρώπινο πλάσμα, μα ένα πουλί ή ένα οποιοδήποτε ζώο, που πήρε ανθρώπινη μορφή. Περσότερο ταιριάζει στην ψυχή μου μια γωνίτσα περβόλι, ένα χωράφι και να ΄μαι ξαπλωμένη στο χορτάρι, ανάμεσα στα έντομα, παρά να βρίσκουμαι σ’ ένα συνέδριο σοσιαλιστικό. Σε σένα μπορώ να κάμω μια τέτοια εξομολόγηση, γιατί βέβαια δε θα με φανταστείς εσύ πως προδίνω την ιδέα. Το ξέρεις, πως μεόλα αυτά, ελπίζω να πεθάνω στο μετερίζι μου: σε μια μάχη στα οδοφράγματα ή μέσα στη φυλακή…».
    Γιομάτη επικίντυνα πλούτη κι αντινομίες ήταν η ψυχή της, όπως κάθε μεγάλη ψυχή.

    Και παρακάτω γράφει:
    «Τη στιγμή που σου γράφω ένας μεγάλος βάβουλος μπήκε στο κελί της φυλακής μου· το γιομώνει με τη βαριά, σα βαρύτονου, φωνή του. Τί ωραίος που είναι, τί βαθύτατη χαρά ζωής αναπηδάει μέσα από το βούισμά του, το γιομάτο δύναμη, ζέστα καλοκαιριάτικη και μυρωδιές από τα λουλούδια!»
    «Σονίτσα» γράφει μιαν άλλη μέρα, «παραπονιέσαι με λόγια πικρά γιατί με κρατούν τόσον καιρό φυλακή και φωνάζεις: «Πώς είναι δυνατόν οι ανθρώποι να ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων;» Αγαπητό μικρό μου πουλί, σε όλη την ιστορία ανθρώποι ορίζουν την τύχη άλλων ανθρώπων, κι η αδικία τούτη, έχει βαθύτατα τις ρίζες της στις υλικές συνθήκες της ζωής.
    Μονάχα η εξέλιξη, μέσα από αναρίθμητες σπασμωδικές κρίσεις, μπορεί να φέρει τη λύτρωση. Σήμερα ζούμε ένα από τα πιο τρικυμισμένα κεφάλαια της εξέλιξης αυτής και ρωτάς: Προς τί όλα τούτα; Το ερώτημα τούτο δεν έχει νόημα όταν αγκαλιάσεις ολάκερο τον κύκλο της ζωής. Προς τί να υπάρχουν πουλιά στον κόσμο; Δεν ξέρω. Μα χαίρουμαι που υπάρχουν και γλυκύτατα παρηγοριέμαι, γρικώντας ξαφνικά ένα βιαστικό τσι-τσι-μπε να μου έρχεται μακριάθε, απάνου από τον τοίχο.
    »Άλλωστε υπερτιμάς τη γαλήνη μου. Δυστυχώς η εσωτερική μου ισορροπία και μακαριότητα ταράζεται κι από τον πιο ανάλαφρο ίσκιο που περνάει ποπάνω μου κι υποφέρω τότε αδήγητο μαρτύριο. Μα τις στιγμές αυτές μου είναι αδύνατο να προφέρω λέξη.».
    Σε ένα άλλο γράμμα της περιγράφει με πόνο τα βουβάλια που σέρνουν μεγάλα κάρα και κουβαλούν στις φυλακές τα αιματωμένα ρούχα από τον πόλεμο. Ένας στρατιώτης τα χτυπούσε και χάραζε, έως το αίμα, τη ράχη τους:
    «Την ώρα που ξεφόρτωναν τα κάρα, τα βουβάλια έμεναν ακίνητα εξαντλημένα και το ένα, εκείνο που έτρεχε αίμα, κοίταζε θλιμμένο, ίσα, μπροστά του. Όλη του η μορφή και τα μεγάλα του μαύρα μάτια, τα τόσο γλυκά, είχαν την έκφραση του παιδιού που τιμωρήθηκε σκληρά χωρίς να ξέρει την αιτία· έκλαψε πολύ και δεν ξέρει πια πώς να γλυτώσει από το μαρτύριο κι από την κτηνώδη βία.
    »Στεκόμουνα μπροστά στο κάρο και το πληγωμένο ζώο με κοίταζε. Τα δάκρυα τινάχτηκαν από τα μάτια μου· ήσαν τα δάκρυά του. Ω δύστυχο βουβάλι μου, αγαπημένε φτωχέ αδερφέ μου, είμαστε κι οι δυο ανυπεράσπιστοι και βουβοί, ενωμένοι κι οι δυο στο πόνο, στην ανημποριά και στη λαχτάρα!»
    Θάμα είναι η ευαισθησία τούτη της καρδιάς σε μια γυναίκα με τόση οξύτατη λογική και διαλεκτική δεινότητα και σοφία.

    Κι ακόμα περισσότερο η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε και την Τρίτη ανώτατη αρετή: Δεν ήταν μονάχα λεπτότατα παθαινόμενη καρδιά, δεν ήταν μονάχα ανυπέρβλητα λαγαρός θεωρητικός νους – μα ήταν και μια ζωή γιομάτη Πράξη: αμείλιχτος πολεμιστής, έτρεχε από πόλη σε πόλη, μιλούσε στις πλατείες, στα καφενεία, στα εργοστάσια, πήγαινε μπροστά από τους εργάτες σε συλλαλητήρια κι απεργίες.
    «Σονίτσαα, Σονίτσα, κράτα ό,τι κι αν γίνει, τη γαλήνη σου και την ηρεμία. Τέτοια είναι η ζωή και πρέπει να την παίρνεις όπως είναι, με γενναιότητα, με όρθιο το κεφάλι και με χαμόγελο στα χείλη, μπροστά και ενάντια στα πάντα!»
    Και το τελευταίο της γράμμα, λίγο πριν την σκοτώσουν:
    «Η ψυχή μου βρίσκεται σε τέτοιο πυρετό, που είναι αδύνατο να δέχουμαι πια τους φίλους μου και να νιώθω πως μας επιβλέπουν οι φύλακες. Το βάσταξα με υπομον’η όλα τούτα τα χρόνια κι αν ήταν άλλοι καιροί, θα ‘κανα υπομονή. Μα τώρα που όλα συθέμελα άλλαξαν, δεν το ανέχομαι πια. Να μ’ επιβλέπουν την ‘ωρα που μιλω΄και να να μη με αφήνουν να προφέρω λέξη για ότι βαθύτατα μ’ ενδιαφέρει, μου κατήντησε τόσο μαρτύριο, που προτιμώ να στερηθώ κάθε επίσκεψη, ωσότου να μπορέσουμε να ιδωθούμε σαν ελεύτεροι άνθρωποι».
    Σε λίγο καιρό, τον Γενάρη του 1919, τη σκότωσαν!

    Αχ! Πως ανέβηκε ξαφνικά, μέσα στην Πεντέλη, η κραυγή: – Βοήθεια!
    Δεν ήταν μια γυναίκα που φώναζε – ήταν η κραυγή, η σημερινή, ολάκερης της Γης.
    Κατέβαινα το βουνό ταραγμένος. Τα δάκρυα είχαν τιναχτεί από τα μάτια μου. Πώς όταν είδα τη γυναίκα τούτη στη μακρινή πολιτεία να φωνάζει, απάνω στο τραπέζι, μικρή, αδύναμη κι άσκημη, πώς να μη χυθώ να σφίξω το χέρι της και να πάω μαζί της! Μα θυμούμαι, πειράχτηκα κι απόστρεψα το πρόσωπό μου. Ένας γιατρός, που ήταν μαζί μου είπε: «Θα είναι υστερική· θα την πάντρευα να ησυχάσει». Κι εγώ γέλασα, θυμούμαι.

    Φρίσσω λογιάζοντας πόσο κτήνος μπορεί να ‘ναι ο άνθρωπος, χωρίς να το νιώθει. Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξεπέσει τόσο, μεγαλύτερη αμαρτία δεν έκαμα.

    Και τώρα τα δάκρυα ανεβαίνουν, μια καρδιά χτυπάει και γιομίζει με αντίλαλο την ερημιά, η ζωή ανασηκώνεται όλη απάνου στους αδύναμους, καμπουριασμένους ώμους της χλωμής τούτης μεγαλομάρτυρης αδελφής.
    Έφυγε η κραυγή από το στήθος της, λευτερώθηκε από το εφήμερο κορμί της και δουλεύει, φωνάζοντας πολεμικά, μέσα στα στήθη των ανθρώπων. ΄
    Τέτοια η κραυγή της λευτεριάς. Έκαμε χρόνια να φτάσει και να χτυπήσει την ψυχή μου. Άλλες ψυχές, πιο χαμηλά, πιο πέρα, ακόμα δεν τη γρίκησαν. Βλέπουν μια γυναίκα ν’ ανοίγει το στόμα της, να σηκώνει τα χέρια απάνου σ’ ένα τραπέζι, μα δεν ακούν τί λέει: ύστερα από πέντε, δέκα χρόνια, θ’ ακούσουν· κι η ψυχή τους θα τιναχτεί κραυγάζοντας.

    Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ σκίζει τα σωθικά μας:
    -Βοήθεια!»
    Ο αέρας άλλαξε, αναπνέει μιαν άνοιξη βαριά, γιομάτη θειάφι. Ποιος φώναξε; Εμείς φωνάζουμε, οι αδικημένοι άνθρωποι! Κι ύστερα σιωπή· ξεχνούμε από τεμπελιά, από συνήθεια, από φόβο. Μα ξάφνου πάλι η κραυγή σκίζει τα σωθικά μας. Γιατί δεν είναι απόξω, δεν είναι μακριά, δεν έρχεται, για να μπορούμε να ξεφύγουμε – μέσα στην καρδιά κάθεται η κραυγή και φωνάζει.

    Ανίλεη, αυστηρή είναι η στιγμή που περνούμε. Δε στρέφουμε πια το πρόσωπό μας στον ουρανό, ζητώντας βοήθεια. Ξέρουμε, ουρανός και γης είναι ένα. Ο νους, ας είναι ο ποιητής ουρανού και γης· αυτός ανέλαβε όλη την ευθύνη του χαμού ή της σωτηρίας. Ο νους μας είναι σαν το «Μικρό Σκορπιό» μιας αφρικάνικης παράδοσης, που αν την ήξερε, πολύ θα την αγαπούσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ.

    «Ο μικρός σκορπιός είπε: – Εγώ, ο μικρός σκορπιός ποτέ δε θα επικαλεστώ το όνομα του Θεού. Εγώ, ο μικρός σκορπιός, όταν θέλω να κάμω τίποτα, θα το κάμω με την ουρά μου»!”

    Νίκος Καζαντζάκης

    http://ilesxi.wordpress.com/2012/01/15/%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%B7-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%81%CF%8C%CE%B6%CE%B1%CF%82-%CE%BB/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/03/2013

  113. Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τον Μπεναρόγια και τη Φεντερασιόν, γίνεται εδώ:

    http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=258566&p=5173269#p5173269

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/03/2013

  114. […] -H Λούξεμπουργκ, ο Πόντος και το εθνικό ζήτημα […]

    Πίνγκμπακ από -Με αφορμή την δολοφονία των Λούξεμπουργκ και Λίμπνεχτ από τους σοσιαλδημοκράτες « Πόντος και Αριστερά | 23/01/2014

  115. ΛΕΝΙΝ ΚΑΙ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

    του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

    εφημερίδα ΠΡΙΝ, 26/1/2014

    Λένιν και Λούξεμπουργκ για τη δημοκρατία

    Ρόζα

    Τον Γενάρη συμπληρώθηκαν 95 χρόνια απ’ την άγρια δολοφονία της Λουξεμπουργκ και του Λίμπκνεχτ και 90 χρόνια απ’ το θάνατο του Λένιν.

    Η αναφορά στα τρία «Λ» της επανάστασης δεν γίνεται για λόγους επετειακών τιμών, τις οποίες δεν έχουν εξάλλου ανάγκη. Γίνεται πρωτίστως για να κεντριστεί ο στοχασμός μας αλλά και να γαλβανιστεί η ψυχή μας στους χαλεπούς καιρούς της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας απ’ την κορυφαία θεωρητική τους συνεισφορά, την τόσο αρμονικά συνταιριασμένη με την άκαμπτη αγωνιστική συνέπεια και τη γενναιότητα τους.Η ζωή και το έργο τους συνδέονται απ’ τον κοινό θεωρητικό και πολιτικό προσανατολισμό. Αφιερώνουν τη ζωή τους με αυτοθυσία στην επαναστατική αποστολή. Επιστέγασμα τους είναι η βάρβαρη δολοφονία της Ρόζας και του Λίμπκνεχτ απ’ τις συμμορίες του σοσιαλδημοκράτη Νόσκε, ο θάνατος του Λένιν στο κρίσιμο σταυροδρόμι της επανάστασης, φόρος στις κακουχίες και στις ασήκωτες ευθύνες στον απάτητο δρόμο για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας. Αντιτάσσονται στον Α ‘ Παγκόσμιο Πόλεμο κι αρνούνται να συναινέσουν στην αλληλοσφαγή των εργατών. Για τον αντιπολεμικό λόγο της στη Φραγκφούρτη, η Ρόζα καταδικάζεται σ’ ένα χρόνο φυλάκιση. Το 1914 Λούξεμπουργκ, Λίμπκνεχτ, Μέριγκ, Τσέτκιν καταψηφίζουν τις πολεμικές δαπάνες. Ο Λένιν, απ τη μεριά του, δεν αποδοκιμάζει απλώς τον πόλεμο αλλά προωθεί τον ντεφετισμό, για να μετατρέψει τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε επαναστατικό εμφύλιο.

    Διεξάγουν αμείλικτη πάλη κατά της αστικής τάξης αλλά και εναντίον των ρεφορμιστικών ρευμάτων της Αριστεράς. Η Ρόζα γράφει το περίφημο έργο της Μεταρρύθμιση και επανάσταση, για να καταπολεμήσει το αναθεωρητικό ρεύμα Μπερνστάιν στους κόλπους του SPD. Απ’ τη μεριά του ο Λένιν είναι σε συνεχή αντιπαράθεση με τη ρωσική εξουσία, καταδικάζεται σε εξορία, είναι πρωταγωνιστής στη δράση και τη συγκρότηση της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας, συνεργάζεται και διαφωνεί με τους μενσεβίκους και άλλα ριζοσπαστικά ρεύματα. Η Λούξεμπουργκ το 1907 παραδίδει μαθήματα πολιτικής οικονομίας στην κομματική σχολή. Στη βάση των παραδόσεων της εκδίδει το 1913 το έργο της Η συσσώρευση του κεφαλαίου.
    Ο Λένιν, αντίστοιχα, έπειτα από πολύχρονη ερευνητική εργασία σε συνθήκες φυλακής και εξορίας συγγράφει το έργο του Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία. Το έργο τυπώθηκε το 1899 σε νόμιμη έκδοση. Στη βάση της επιστημονικής ανάλυσης της οικονομίας απ’ τον Λένιν στηρίχτηκε η τακτική των μπολσεβίκων στην επανάσταση του 1905-1907. Λούξεμπουργκ και Λένιν διασταυρώνουν τα ξίφη τους στο θέμα της κομματικής οικοδόμησης. Η Λούξεμπουργκ, επαινώντας τη συνεισφορά του Λένιν στο Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω, επισημαίνει υπερσυγκεντρωτικές τάσεις στο ρωσικό κίνημα. Ιστορική έχει μείνει η διαφορά Λένιν και Λούξεμπουργκ για το θέμα της κατάργησης ή όχι της συντακτικής συνέλευσης. Η διαφορά αυτή διογκώνεται απ’ τον παλαιό και σύγχρονο ρεφορμισμό στην προσπάθεια του να αμαυρώσει τη σοσιαλιστική δημοκρατία και να προβάλει την ανωτερότητα της αστικής δημοκρατίας.

    Σε αφιερώματα στον Τύπο και το διαδίκτυο, για τη Λούξε­μπουργκ ιδίως, επιχειρείται απ’ τον ρεφορμιστικό χώρο η κάθετη αντιπαράθεση της με τον Λένιν. Στόχος η ιδεολογική (με την αντι-επιστημονική έννοια) ανάγνωση της ιστο­ρίας και η χρήση της για τη νομιμοποίηση,μέσω μιας μαρξίστριας του κύρους της Λούξεμπουργκ, της μεταρρύθμισης ένα­ντι της επανάστασης με αξία χρήσης για τη συγκυρία.

    Οι ανα­λύσεις τους δεν είναι πρωτότυπες. Θεωρη­τική μήτρα τους είναι οι οι αναλύσεις του Πουλατζά, αν και είναι σα­φώς πιο προωθημένες απ’ τον αγοραίο ρεφορμισμό των επιγόνων.
    Συγκεκριμένα, επι­καλείται την κριτική της Λούξεμπουργκ στον Λένιν για την κατάλυση της αντιπροσωπευ­τικής δημοκρατίας, αποπέμποντας τη συντα­κτική συνέλευση που είχε εκλεγεί λίγο μετά τη νίκη της επανάστασης και στην οποία οι μπολσεβίκοι ήταν μειοψηφία. Στη δυσπιστία του Λένιν για την αντιπροσωπευτική δημο­κρατία είναι εγγεγραμμένη κατά τον Πουλα­τζά η γενικότερη δυσπιστία του για πς πολιτι­κές ελευθερίες, για τον πολυκομματισμό, αλ­λά και η γραφειοκρατικοποίηση, η υποβάθ­μιση τελικά και των ίδιων των σοβιέτ, η περι­θωριοποίηση και των εργατικών συμβουλί­ων και των άλλων εργατικών θεσμών, η εργαλειακή αντίληψη για το κράτος, η εξωτερικότητα των λαϊκών μαζών και των αγώνων τους ως προς αυτό. Η απολυτοποίηση της αντιπροσωπευτικής αστικής δημοκρατίας ως κριτηρίου ορθότητας των θεωριών περί κράτους προδίδει τις αστικές πολιτικές προ­καταλήψεις του Πουλατζά και πολύ περισσό­τερο βέβαια των σύγχρονων θαυμαστών του.
    Προβάλλεται η γνωστή αντίληψη που το­ποθετεί στον Λένιν και στην επαναστατική αντίληψη τον γραφειοκρατικό εκφυλισμό του επαναστατικού καθεστώτος.

    Αν και ο Πουλατζάς δεν ταυτίζει τη σκέψη και τη δράση του Λένιν με το γραφειοκρατικό μόρφωμα, απ’ την άλλη δεν το ανάγει σε απλή παρέκκλι­ση απ’ τις λενινιστικές αντιλήψεις ούτε στις ιστορικές ιδιομορφίες της τσαρικής Ρωσίας που είχε ν’ αντιμετωπίσει ο Λένιν, αλλά το­ποθετεί τη φύτρα του στον Λένιν, όχι όμως και στον Μαρξ, υιοθετώντας και τη γνωστή αντίληψη του αναθεωρητισμού για τη δια­φοροποίηση Λένιν και Μαρξ.
    Ποια είναι η αλήθεια; Η Ρόζα δεν κατη­γορεί τον Λένιν γιατί στηρίχθηκε στη δημο­κρατία των συμβουλίων καταργώντας τους αστικούς αντιπροσωπευτικούς θεσμούς, των οποίων τη διατήρηση και τον «ριζο­σπαστικό μετασχηματισμό» θεωρεί ανα­γκαία η αναθεωρητική αντίληψη. Η Ρόζα εκφράζει το φόβο μήπως με την κατάργη­ση της συντακτικής συνέλευσης τα σοβιέτ απολυτοποιηθούν ως μοναδική αντιοροσώπευση των μαζών χωρίς να υπάρξει γενική αντιπροσώπευση του πληθυσμού. Γράφει η Λούξεμπουργκ στη «Ρωσική επανάσταση»: «Ο Λένιν και ο Τρότσκι, αρνούμενοι τα αντιπροσωπευτικά σώματα που βγήκαν από τις γενικές λαϊκές εκλογές, εγκατέστησαν τα σοβιέτ ως τη μοναδική γνήσια αντιπρο­σώπευση των εργα­ζόμενων μαζών. Αλ­λά με την κατάπνιξη της πολιτικής ζω­ής σ’ όλη τη χώρα, η ζωή των ίδιων των σοβιέτ δεν θα μπορέ­σει να ξεφύγει από εκτεταμένη παράλυση. Δίχως γενικές εκλογές, απεριόριστη ελευ­θερία Τύπου και συγκεντρώσεων, χωρίς ελεύθερη διαπάλη των διάφορων απόψε­ων, η ζωή σβήνει σε κάθε πολιτικό θεσμό και θριαμβεύει μόνη η γραφειοκρατία».

    Η Λούξεμπουργκ δεν ταυτίζει τη γενι­κή αντιπροσώπευση με κάποιο τύπο αστι­κής βουλής αλλά μ’ ένα είδος αντιπροσω­πευτικού οργάνου από γενικές εκλογές, που θα συνυπάρχει αρμονικά με τα επαναστατικά σοβιέτ, χωρίς όμως να καθορίζει επακρι­βώς τη σχέση τους.
    Γενική όμως αντιπροσώπευση υπήρχε στο σύστημα των σοβιέτ με την καθιέρωση του πανρωσικού συνεδρίου των σοβιέτ.

    Το πρώτο συνέδριο συνήλθε προεπαναστατικά (3 Ιουνίου 1917) δημιουργώντας το γενικό αντιπροσωπευτικό όργανο του συστήματος των σοβιέτ και αντικαθιστώντας σ’ αυτό το ρόλο τα σοβιέτ Πετρούπολης και Μόσχας, που άτυπα αποτελούσαν το κεντρικό όργα­νο, ένα είδος κυβέρνησης των σοβιέτ, όπως έλεγε ο Λένιν.
    ΛένινΤο δεύτερο συνέδριο των σο­βιέτ συνέρχεται μετεπαναστατικά (25 Οκτω­βρίου) με πλειοψηφία τους μπολσεβίκους. Όσο η επανάσταση εξαπλώνεται, το σύστη­μα των σοβιέτ εξαπλώνεται επίσης αγκαλιά­ζοντας τη χώρα, ενώ συνέδρια συγκαλού­νται περισσότερα από ένα το χρόνο (στις 23 Ιανουαρίου 1918 συγκαλείται το τρίτο συνέ­δριο των σοβιέτ). Αν θα έπρεπε να καταργηθεί η συντακτική συνέλευση είναι ιστορικό θέμα, που για να αξιολογηθεί θα πρέπει να υπολογιστούν και να εκτιμηθούν οι όροι της συ­γκυρίας. Τα επιχειρήματα των μπολσε­βίκων φαίνονται βάσιμα: Οι εκλογές για τη συντακτική συνέλευση πραγματοποι­ήθηκαν με νόμο που έφερνε σε μειονε­κτική θέση τους υποστηρικτές της σο­βιετικής εξουσίας, με προεπαναστατι­κούς εκλογικούς καταλόγους, η σοβιε­τική εξουσία δεν είχε επικρατήσει ή δεν είχε εδραιωθεί σ’ ολόκληρη την αχανή χώρα κ.ο.κ. Εξάλλου η συντακτική συ­νέλευση αρνήθηκε να συνεργαστεί και να υιοθετήσει τις αποφάσεις των σοβι­έτ. Αποδείχτηκε ιστορικά αναντίστοιχη με τη νικηφόρα επανάσταση, γι’ αυτό και το συνέδριο των σοβιέτ, ως κυρίαρ­χο και αντιπροσωπευτικό όργανο τους, ζήτησε την έκπτωση της. Και εν πάση περι­πτώσει είναι άλλο πράγμα η σκοπιμότητα ή όχι της κατάργησης της συντακτικής συνέλευσης και άλλο η ύπαρξη γενικής αντιπρο­σώπευσης, που υπήρχε πάντως με τη μορ­φή των συνεδρίων των σοβιέτ.

    Η έκπτωση της συντακτικής συνέλευ­σης καθόλου δεν κατέπνιξε την πολιτική ζωή στα σοβιέτ, όπως φοβόταν η Λουξε­μπουργκ, τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια. Το συνέδριο των σοβιέτ συνδυάζει την κα­τοχή, σε αντιδιαστολή με το αστικό κρατι­κό σύστημα, της νομοθετικής και της εκτε­λεστικής εξουσίας, ορίζει την κυβέρνηση, που ονομάστηκε σοβιέτ των επιτρόπων του λαού (Σοβναρκόμ), εντεταλμένη να εφαρ­μόζει τις αποφάσεις του ανώτατου σοβι­έτ. Με αποφάσεις των πρώτων συνεδρίων των σοβιέτ, τα σοβιέτ όλων των μορφών αναγνωρίζονται σαν πηγή και κάτοχοι της νέας εξουσίας. Είναι απολύτως κυρίαρχα όσον αφορά τα προβλήματα τοπικού χα­ρακτήρα, έχουν όμως και γενικά καθήκο­ντα, όπως η διάλυση των αντεπαναστατικών οργανώσεων, η δήμευση των περιου­σιών, η συμβολή στο σχεδιασμό της οικο­νομικής πολιτικής κ.ο.κ.

    Δεν επαληθεύτηκαν επίσης (πάντα όσον αφορά τα πρώτα χρόνια) οι φόβοι της Ρόζας ότι η έκπτωση της συντακτικής συνέλευσης και η κατάργηση των γενικών εκλογών αστικο-κοινοβουλευτικού τύπου οδηγούν στο μονοκομματισμό, στην κατάπνιξη της πολιτικής ζωής στα ίδια τα σοβιέτ και σε κάθε πολιτικό θεσμό, στην κατάργηση της ελευθερίας του Τύπου, των συγκεντρώσεων, της ελεύθερης διαπάλης ιδεών.
    Γενική εκπροσώπηση υπάρχει με την εκλογή απ’ το σύνολο των σοβιέτ αντιπρο­σώπων που συγκροτούν το συνέδριο των σο­βιέτ (ανώτατο σοβιέτ). Το όργανο αυτό είναι κυρίαρχο, συνδυάζει νομοθετικές και εκτε­λεστικές εξουσίες, είναι κατά πολύ υπέρτερο απ’ τα υποβαθμισμένα και υποκείμενα στην εκτελεστική εξουσία αστικά κοινοβούλια. Και το κυριότερο, δεν αποξενώνεται απ’ την κοι­νωνία όπως τα αστικά κοινοβούλια, που επι­κοινωνούν μέσω των κομμάτων με τους πο­λίτες στις εθνικές εκλογές, αλλά και στρεβλώ­νουν τη λαϊκή ετυμηγορία.

    Παράλληλα, με ης ενισχυμένες αρμοδιότητες των σοβιέτ και των άλλων θεσμών εξασφαλίζεται μια μορφή άμεσης δημοκρατίας. Αυτή θα ενισχύεται με την ανάληψη όλο και περισσότερων εξουσι­ών όσο θα αναβαθμίζεται και θα οδεύει προς την απονέκρωση της η εργατική δημοκρατία.
    Στο σύνολο της άρθρωσης της συμβουλιακής (σοβιετικής) δημοκρατίας, απ’ το ερ­γοστασιακό σοβιέτ ως την ανώτατη συνέλευ­ση των σοβιέτ, ισχύουν οι βασικές αρχές του προλεταριακού κράτους που πρωτοεφαρμόστηκαν στην Παρισινή Κομμούνα, σαν δι­κλείδα ασφαλείας κατά της γραφειοκρατί­ας: η εκλογιμότητα όλων των εκλεγμένων, ο διαρκής έλεγχος τους, η ανακλητότητα, η εναλλακτικότητα.
    Απ’ την άλλη, μετά την επανάστα­ση οι μπολσεβίκοι απέκτησαν μεν την πλειοψηφία στο συνέδριο των σοβι­έτ, όμως και τα άλλα κόμματα δρού­σαν ελεύθερα. Μάλιστα, οι αριστεροί εσέροι συμμετείχαν στη σοβιετική κυ­βέρνηση μέχρι τη συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ. Δεν υπήρξε νόμος κατάρ­γησης του πολυκομματισμού. Η κα­τάργηση των κομμάτων είναι απόρ­ροια της εχθρικής στάσης τους απέ­ναντι στη σοβιετική εξουσία στη δι­άρκεια του εμφυλίου.

    Η δημοκρατία των συμβουλίων εξασφαλίζει τη δυνατότητα άσκησης των δημοκρατικών ελευθεριών απ’ τους εργαζόμενους στο πλαίσιο βέ­βαια της σοσιαλιστικής νομιμότη­τας. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν μό­νο το δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης, δραστηριότητας, εκδηλώσεων και συγκε­ντρώσεων αλλά τους εξασφαλίζεται και η δυνατότητα άσκησης αυτών των ελευθε­ριών με πρόσβαση στα μαζικά μέσα ενη­μέρωσης, στο υλικό προπαγάνδας, στην εξασφάλιση αιθουσών και ανοιχτών χώ­ρων συγκέντρωσης κ.ά. Μέχρι τον εμφύ­λιο, αλλά σ’ ένα βαθμό και στη διάρκεια του, κυκλοφορούσαν ελεύθερα εφημερί­δες όλων των πολιτικών αποχρώσεων. Εί­ναι χαρακτηριστικό ότι οι μπολσεβίκοι, ενώ είχαν απαγορεύσει την έκδοση της εφημερίδας των μενσεβίκων, μετά τον Ιού­νη του 1918 και το 1919 επέτρεψαν την έκδοση της. Ακόμη και για το πολυσυζη­τημένο θέμα αν παραχωρούνται δημοκρα­τικά δικαιώματα στους αστούς, ο Λένιν τό­νιζε ότι δεν είναι θέμα αρχής αλλά θέμα συσχετισμού δυνάμεων.

    Η στρατηγική ανατροπής του καπιταλισμού
    ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ, ΟΧΙ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΜΕΣΩ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ

    Την κριτική της Ρόζας Λούξε­μπουργκ για την έκπτωση της συντακτικής συνέλευσης την ταυτίζει ο δεξιός και αριστερός ρεφορμισμός, στα χνάρια του Πουλατζά, με την αστικοκοινοβουλευτική αντιπροσώπευση, ενώ η Ρόζα την αντιλαμ­βανόταν ως στοιχείο της συμβουλιακής δια­δικασίας. Τη λενινιστική εχθρότητα υποτίθε­ται προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία αξιοποιούν και σήμερα αυτά τα ρεύματα, για να αναιρέσουν την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού και να αναδείξουν τον ρε­φορμιστικό δρόμο. Με βάση αυτή την αντί­ληψη, κατασκευάζουν μιαν αυθαίρετη συλ­λογική σύνθεση. Η απόρριψη της αστικής αντιπροσώπευσης ταυτίζεται με την αντίλη­ψη του κράτους-εργαλείου, το οποίο χειρί­ζεται κατά βούληση η αστική τάξη και είναι αδιαπέραστο (ακόμη κι οι αντιπροσωπευτικοί θεσμοί του) απ’ τους αγώνες των λαϊκών μα­ζών. Μ’ αυτή την κατασκευή παρωδείται συ­νολικά η επαναστατική στρατηγική. Το κρά­τος αλληγορικά παρουσιάζεται σαν φρούριο.

    Οι λαϊκές μάζες με πόλεμο κινήσεων προ­σπαθούν να περικυκλώσουν το φρούριο δη­μιουργώντας παράλληλα (δυαδική) εξουσία. Σαν φρούριο που είναι, η κρατική εξουσία δεν μπορεί παρά να αλωθεί εξ εφόδου, για να σαρωθεί μετά την άλωση μεμιάς ο κρα­τικός μηχανισμός και να υποκατασταθεί απ’ την παράλληλη εξουσία (τα σοβιέτ). Με τέ­τοια κατασκευάσματα ο ρεφορμισμός, δεξιός και αριστερός, ανασκευάζει την επιστημονι­κή επαναστατική θεωρία ανατροπής του κα­πιταλισμού. Ταυτίζει την επαναστατική δια­δικασία με μια στιγμή της (εξέγερση, γενική απεργία, «κατάληψη των Χειμερινών Ανα­κτόρων»). Ο δεξιός ρεφορμισμός απορρίπτει λόγω αστικής νομιμοφροσύνης τη δυαδική εξουσία. Ο αριστερός ρεφορμισμός (νεορεφορμισμός) την υιοθετεί φραστικά αλλά ως διαρκή διαδικασία και όχι ως αντιεξουσία, που απ’ τη φύση της εμφανίζεται μόνο στη φάση όξυνσης των αντιθέσεων και της ταξι­κής πάλης και δεν μπορεί να είναι διαρκής. Στην εξελικτική θεωρία φυσικά δεν υπάρ­χει χώρος και για τη θεμελιώδη έννοια της επαναστατικής κατάστασης. Ο Πουλατζάς κάνει μια απόπειρα περιγραφής της, μιλώ­ντας για κρίση του κράτους. Σπεύδει όμως να διευκρινίσει ότι αυτή η κρίση δεν ανάγε­ται στην κατάρρευση και κατάκτηση του κρά­τους απ’ την παράλληλη αντιεξουσία του κοι­νωνικοπολιτικού επαναστατικού μετώπου. Σε πλήρη αντίθεση ο ρεφορμισμός επικεντρώ­νει το θέμα της εξουσίας στη «δομή» αστικό κράτος, που αποτελεί τη συμπύκνωση ενός συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των τάξεων. Σύμφωνα με τη στρουκτουραλιστική αντί­ληψη, το ζητούμενο δεν είναι η καταστροφή της δομής-κράτος αλλά οι ποσοτικές μετατο­πίσεις στο εσωτερικό της. Δηλαδή, με πολιτική ορολογία, «η ανατροπή του συσχετισμού δυνάμεων υπέρ των λαϊκών μαζών πάνω στο στρατηγικό έδαφος του (σ.α: αστικού) κρά­τους». Αυτή η αντίληψη παρακάμπτει και την επαναστατική θεωρία της καταστροφής των κρατικών μηχανισμών, ιδιαίτερα των κατα­σταλτικών, αντικαθιστώντας την καταστρο­φή με τη θεωρία της αλλαγής του συσχετι­σμού στο εσωτερικό τους!

    ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
    Εξουσία πλειοψηφίας των εργαζομένων

    Η προσφιλέστερη κατηγορία κατά της εργα­τικής δημοκρατίας είναι ο υποτιθέμενος αντιδη-μοκρατισμός της, η καταστρατήγηση ελευθεριών και δικαιωμάτων, η επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ωστόσο η εργατική δημοκρατία είναι η μόνη πραγματική δημοκρατία με την κυ­ριολεκτική έννοια του όρου.
    Είναι η εξουσία της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζόμενων τάξεων και όχι μιας δράκας εκμεταλλευτών. Εί­ναι εξουσία με κοσμοϊστορική αποστολή, εφό­σον δεν καταργεί μόνο την καπιταλιστική αλλά γενικά την κάθε είδους κοινωνική εκμετάλλευ­ση. Συγκεράζει την άμεση δημοκρατία της αρχαί­ας Αθήνας με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία των σύγχρονων πολυάνθρωπων κοινωνιών, χω­ρίς να αποξενώνεται απ’ την κοινωνία, όπως η αστική εξουσία, αλλά συναρθρώνεται διαλεκτικά μ’ αυτήν συγκροτώντας απ’ τα κάτω προς τα πά­νω ένα πλέγμα δομημένο στις αρχές της Παρισι­νής Κομμούνας, με βάση τις οποίες ο Μαρξ ανα­φώνησε ότι ανακαλύφθηκε η μορφή του εργατι­κού κράτους. Οι αρχές αυτές είναι η εκλογιμότη­τα, ο έλεγχος, η ανακλητότητα, η εναλλαγή των εκλεγόμενων.
    Η εργατική δημοκρατία δεν θεσπί­ζει απλώς δικαιώματα πρωτόγνωρα στην ιστορία, όπως η δυνατότητα ανάκλησης των εκλεγμένων, και στο πιο υψηλό επίπεδο, την ιδιοκτησία αλλά και τη διαχείριση των μέσων παραγωγής. Εξα­σφαλίζει και τους όρους για την άσκηση αυτών των δικαιωμάτων: Οικονομική άνεση, ελεύθερο χρόνο, τα απαιτούμενα υλικά μέσα (ΜΜΕ, χώ­ρους, σχολεία, νοσοκομεία, φυσικό περιβάλλον κ.ά.), εκπαίδευση όχι μόνον ειδική – επαγγελμα­τική αλλά και γενική ανθρωπιστική.
    Η αγοραία κατασυκοφάντηση του πολιτικού εποικοδομήματος της σοσιαλιστικής κοινωνίας απ’ τους αστούς ιδεολόγους και πολιτικούς τρο­φοδοτείται από αντικειμενικούς παράγοντες αλ­λά και απ’ τις ταξικές ιδεοληψίες τους.

    Οι πρώ­τοι αφορούν την παραμόρφωση και τον γραφει­οκρατικό εκφυλισμό του εργατικού κράτους στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και τη με­τάλλαξη τους σε ιδιότυπα εκμεταλλευτικά κα­θεστώτα. Αυτή είναι η πραγματικότητα και δί­καια δέχεται τα βέλη της κριτικής. Η αστική κρι­τική όμως είναι κακόπιστη και στρεβλωτική, γιατί παραγνωρίζει τα ιστορικά επιτεύγματα της εργα­τικής δημοκρατίας που αποτελούν παρακαταθή­κη ιστορικής εμβέλειας (νικηφόρα λαϊκή επανά­σταση, κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, εξουσία των συμβουλίων ερ­γατών και αγροτών κ.ά.). Αλλά και μετά τον γρα­φειοκρατικό εκφυλισμό του εργατικού κράτους διατηρήθηκαν ορισμένες σημαντικές κατακτή­σεις σαν αποτέλεσμα της αρχικής δυναμικής της επανάστασης, όπως η εξάλειψη της φτώχειας και της ανεργίας, η δωρεάν παιδεία και περίθαλψη, η στέγαση, η ενέργεια, οι συγκοινωνίες, η κατάρ­γηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων πα­ραγωγής, ο κεντρικός, αν και γραφειοκρατικός, σχεδιασμός της οικονομίας.
    Τη λυσσαλέα επίθεση όχι απλώς κατά του «υπαρκτού σοσιαλισμού» αλλά κατά των δυνα­τοτήτων της εργατικής δημοκρατίας υποθάλ­πει και η πανσπερμία των ενδοαριστερών αντι­λήψεων και η οξύτητα σε αρκετές περιπτώσεις των αντιπαραθέσεων τους για το εργατικό κρά­τος. Στο έδαφος τους όμως κερδοσκοπεί και η αστική ιδεολογία, για ν’ απαξιώσει γενικά και να αμαυρώσει το εργατικό κράτος. Όπως συνέβη, για παράδειγμα, με την κριτική της Ρόζας Λού­ξεμπουργκ στους μπολσεβίκους για την έκπτω­ση της συντακτικής συνέλευσης, που από επι­τήδειους ιδεολόγους περίπου παρουσιάστηκε σαν υπεράσπιση της αστικής αντιπροσωπευτι­κής δημοκρατίας.
    Εντούτοις οι αμύντορες της αστικής δημοκρα­τίας δεν δικαιούνται να κομπορρημονούν για τον «παράδεισο» της δημοκρατίας τους. Στην πραγ­ματικότητα, η δημοκρατία τους είναι επιτροπή διαχείρισης των καπιταλιστικών συμφερόντων!

    http://goo.gl/UzWDrq

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/03/2014

  116. Reblogged στις andarsyaagiaparaskevi2wordpresscom.

    Σχόλιο από karampas kostas | 09/12/2015

  117. […] της αλλαγής. Και αυτό το απλό κοινωνικό φαινόμενο το είχε περιγράψει με εντυπωσιακό τρόπο η Ρόζα Λούξεμπου…, ζητώντας από τους σοσιαλιστές να ευνοήσουν τη […]

    Πίνγκμπακ από Ο Κουτσούμπας, οι Πόντιοι και ο άμοιρος Μαρξισμός…. | Ένα blog του Βλάση Αγτζίδη | 15/07/2017

  118. […] […]

    Πίνγκμπακ από -Bρεεε τον Κουτσούμπα! « Πόντος και Αριστερά | 17/07/2017


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: