Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Nτροπή και ενοχή

6534654.jpgΗ ντροπή συγχέεται εύκολα με την ενοχή. Ενοχή αισθανόταν ο Ρασκολνικοφ για τη πράξη του, ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι αισθανόταν ντροπή(για την κοινωνική αδεξιότητα του). Ο Ηλίθιος, ο Μίσκιν «αμύνεται όσο μπορεί, επιδεικνύει ανωτερότητα και τη γνωστή του ηλιθιότητα, αλλά μένουμε μονίμως με την αίσθηση ότι είναι περιττός ανάμεσα στους ανθρώπους, υπεράριθμος και λίγο άχρηστος παρά πρωταγωνιστής» .

……………….

Η ντροπή για τον Νορμπερτ Ελιας συνδέεται με την αίσθηση ενός ανυπεράσπιστου εαυτού. Για τον Ελιας η γενίκευση της ντροπής( αιδούς ) αποτελεί ένα κρίσιμο επεισόδιο στην μακρά πορεία εσωτερικευσης των συναισθημάτων -εκλογίκευσης της συμπεριφοράς του Δυτικού ανθρώπου. Το συναίσθημα της αιδούς -γράφει- «είναι ένα είδος φόβου , μπροστά σε χειρονομίες υπεροχής τρίτων», φόβος που δεν μπορεί να αποκρουστεί με κάποια μορφή σωματικής άμυνας.

Η σύγκρουση η οποία εκδηλώνεται με αιδώ- φόβο δεν είναι μόνο μια σύγκρουση του ατόμου με την επικρατούσα κοινή γνώμη αλλά «μια σύγκρουση στην οποία το οδηγεί η συμπεριφορά του με το κομμάτι εκείνο του εαυτού του το οποίο εκπροσωπεί αυτή την κοινή γνώμη , είναι μια σύγκρουση στα πλαίσια της δικής του θυμικής οικονομίας» Ο φόβος απέναντι στην παραβίαση κοινωνικών απαγορεύσεων αποκτά τόσο πιο έντονα χαρακτήρα αιδούς όσο εντονότερα η κοινωνική συγκρότηση μεταβάλλει εξωτερικούς καταναγκασμούς σε αυτοκαταναγκασμους, όσο δηλαδή προωθείται ο (εκ)πολιτισμός της συμπεριφοράς ..

Ο Ελιας, σ αυτό το σημείο , φαίνεται να συμφωνεί με την πολύ ευρεία χρήση του όρου «πολιτισμός» που κάνει ο Φρουντ (στο έργο του «η δυσφορία στον πολιτισμό ») : ο Πολιτισμός είναι η μορφή κοινωνικού και πολιτιστικής οργάνωσης που προχωράει πέρα από την απλή πρωτόγονη, που υπαινίσσεται αυξανόμενη περιπλοκοττητα της κοινωνικής ζωής . Το τίμημα που πληρώνεται για τα υψηλά πολιτιστικά επιτεύγματα σύμφωνα με τον Φρόυντ ,(κατά τον Ελιας το τίμημα για την «κοινωνική ειρήνευση») είναι η αυξανόμενη καταπίεση- απώθηση της επιθετικής ορμής και η ενοχή.(στον Ελιας η «αιδώς»-ντροπή).

Tα αισθήματα ενοχής για τον Φρουντ είναι η έκφραση της έντασης ανάμεσα στο υπέρ-εγώ και το εγώ. Σύμφωνα με τις φροϋδικές απόψεις, θεμελιώδης πηγή της ανθρώπινης ενοχής και πρωταρχική δύναμη του πολιτισμού , είναι ο (υποτιθεμενος) φόνος του πατέρα από τους γιους , που διεκδίκησαν από αυτόν την εξουσία εντός της πρωταρχικής ομάδα -ορδής . Με τη σύλληψη της έννοιας του ένστικτου της καταστροφής, ο Φρουντ αναγνώρισε πως. υπήρχε πολύ πιο πολλή καταστροφικότητα από oση μπορούσε να ερμηνευτεί από το συσχετισμό με το σεξουαλικό ένστικτο : «ο άνθρωπος – λέει ο Φρόιντ- δεν είναι ένα πράο ,αξιαγάπητο πλάσμα , που το πολύ πολύ να αμυνθεί όταν το επιτεθούν , αλλά στον ορμικό εφοδιασμό του περιλαμβάνει και μια σημαντική ποσότητα επιθετικής τάσης.

Γι αυτό ο πλησίον του δεν είναι μόνο πιθανός βοηθός και σεξουαλικός αντικείμενο , αλλά και πειρασμός για να ικανοποιήσει πάνω του την επιθετικότητα του , να εκμεταλλευτεί την εργασία του χωρίς αμοιβή , να τον μεταχειρισθεί σεξουαλικά , να τον ταπεινώσει ,να τον βασανίσει , να τον σκοτώσει… Η πολιτισμένη ζωή , αποδέχεται ο Φρουντ , είναι, εν γένει, πιο ασφαλής από αυτή των πρωτόγονων. Αυτή η ασφάλεια από την άλλη πλευρά, ανταλλάσσεται με αυστηρές απαγορεύσεις.:« Ο πολιτισμός δαμάζει δηλαδή την επικίνδυνη επιθετική τάση του ατόμου με το να το αποδυναμώνει , να το αφοπλίζει , και με μια αρχή που τοποθετεί στο εσωτερικό του, σαν φρουρά σε κατεχόμενη πόλη , να το επιτηρεί. » Από αυτή την οπτική γωνία , συνεπώς, ο πολιτισμός είναι μια ηθική επιχείρηση «ο πολιτισμός [ ..].κάνει κάτι πολύ περίεργο[…]. Η επιθετικότητα ενδοβάλλεται, εσωτερικευται, και στην πραγματικότητα ξαναστέλνεται εκεί από όπου προήλθε, δηλαδή απευθύνεται ενάντια στο Εγώ του άτομο[….] εκεί παραλαμβάνεται από ένα μέρος του Εγώ , που αντιπαρατίθεται στο υπόλοιπο, ως Υπερεγώ, και ασκεί τώρα ως «ηθική συνείδηση » απέναντι στο Εγώ την ίδια επιθετική ορμή , που το Εγώ θα την ασκούσε ευχαρίστως πάνω σε αλλά , ξένα άτομα . Την ένταση ανάμεσα στο αυστηρό Υπερεγώ και στο υποταγμένο σε αυτό Εγώ την ονομάζουμε ένοχη συνείδηση : Εκφράζεται ως ανάγκη για τιμωρία Η ενοχή όπως συμπεραίνει ο Φρόυντ είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα στην ανάπτυξη του πολιτισμού καθώς « το τίμημα για την πολιτισμένη πρόοδο πληρώνεται με απώλεια της ευτυχίας προερχόμενη από αύξηση του αισθήματος ενοχής»

Όμως ,για τον σύγχρονο Άγγλο κοινωνιολογο Α.Giddens ,στην τωρινή «ύστερη νεωτερικοτητα» «η δυναμική της ντροπής μάλλον παρά της ενοχής έρχεται να καλύψει την κεντρική ψυχολογική σκηνή .Η ντροπή -λεει ο Α.Giddens.- διαφέρει από την ενοχή : η ντροπή εξαρτάται από (συν)αισθήματα προσωπικής ανεπάρκειας, και έχει σχέση με την ολοκλήρωση του εαυτού, ενώ η ενοχή προέρχεται από (συν)αισθήματα λαθεμένων πράξεων. Στην τυπολογία που παραθέτει ο Α Giddens. η ενοχή αφορά σε πράξεις που σχετίζονται με την παραβίαση κωδίκων ή ταμπού, σε παραβίαση κωδίκων κατάλληλης συμπεριφοράς σε ότι αφορά το σώμα και σε (συν) αισθήματα που συνδέονται με το να μη κάνεις κάτι λάθος μπροστά σε ένα πρόσωπο που σέβεσαι ή αγαπάς. Το συναίσθημα εμπιστοσύνης που συνδέεται με την ενοχή βασίζεται στην απουσία της προδοσίας ή της απιστίας. Το θετικό αντίστοιχο στο οποίο οδηγεί η υπέρβαση του συναισθήματος της ενοχής είναι το συναίσθημα της ηθικής ακεραιότητας.

Η ντροπή αναφέρεται στο σώμα ως στοιχείο της ταυτότητας μας αφορά στην συνολική ύφανση της αφήγησης του εαυτού, σε αιφνίδια επίγνωση κενών και χασμάτων που διαρρηγνύουν την προσωπική μας αφήγηση , στο αίσθημα ότι κάποιος είναι ανεπαρκής, μπροστά σε ένα σεβαστό ή αγαπημένο άλλο. Η εμπιστοσύνη που συνδέεται με την ντροπή βασίζεται στο να είναι «γνωστός στον άλλο» όπου η αυτό αποκάλυψη δεν εμπεριέχει άγχος για αυτή στην έκθεση. Η υπέρβαση της ντροπής οδηγεί σε ασφαλή ταυτότητα και σε αισθήματα ολοκλήρωσης του εαυτού μας .

Η ενοχή συνδέεται με το άγχος, που εκλύεται όταν παραβιάζονται οι περιορισμοί που θέτει το υπέρεγω, ενώ ,η ντροπή προέρχεται από την αποτυχία του να βιώσουμε τις προσδοκίες που θέτει ο «ιδανικός εαυτός »μας (The ideal shelf), δηλαδή « ο εαυτός όπως εγώ θέλω να είναι » Η ενοχή προκύπτει ,όταν μια (εσωτερικευμένη) κοινωνική απαγόρευση παραβιάζεται, ενώ η ντροπή επέρχεται, όταν οι στόχοι που θέτουμε για την προσωπική ταυτότητα μας, δεν επιτυγχάνονται

Σύμφωνα με άλλους μελετητές, η ντροπή, συνήθως, κάνει το άτομο να αισθάνεται κατώτερο, ανάξιο ή κακό, και συχνά αλλοιώνει την αίσθηση του εαυτού. Η ενοχή όμως εστιάζεται στους άλλους ανθρώπους. Βλέπουμε ότι τους κάνουμε κακό ή ότι τους πληγώσαμε και θέλουμε να επανορθώσουμε. Στη ντροπή κρύβουμε και καλύπτουμε τα πράγματα; στην ενοχή προσπαθούμε να τα αποκαταστήσουμε. .Η ενοχή συνδέεται με ειδικές πράξεις μάλλον παρά με τον συνολικό χαρακτήρα ή την ταυτότητα κάποιου.(Συν)αισθήματα ενοχής συχνά συμβαίνουν όταν έχουμε παραβιάσει μια αρχή που θεωρούμε δεσμευτική ,ακόμα μίαν είναι εντελώς δικής μας κατασκευής. Συχνά η ενοχή συνδέεται και με κάτι που δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε αλλά που νιώθουμε ότι θα έπρεπε να κάνουμε:επιζώντες από ένα δυστύχημα νιώθουν ενοχή επειδή νιώθουν ότι κάτι θα μπορούσαν να είχαν κάνει για να βοηθήσουν τους άλλους. Η ενοχή έχει να κάνει με το (μικρό ή μεγάλο)πρέπει……

Η ντροπή συνδέεται με το σώμα, το γυμνό σώμα Αναγνωρίζουμε το σώμα μας, κυρίως, μέσω των άλλων. «Γνωρίζω τη ψυχή μου καλύτερα από το σώμα μου «έγραφε ο Καρτέσιος. «Αλλά μπορώ να γνωρίζω μόνο το σώμα των άλλων καθώς δεν έχω πρόσβαση στη συνείδηση τους » Ο Φρουντ συνέδεσε την ντροπή με φόβους σωματικής έκθεσης και γύμνιας :η ντροπή βρίσκει την προέλευση της στο να είσαι γυμνός μπροστά στο βλέμμα του θεατή .Το γυμνό σώμα είναι ιερό αλλά και προ(σ)καλεί σε βεβήλωση:στα λατινικά -μας βεβαιώνει ο Giorgio Agamben- το ρήμα βεβηλώνω (profanare) ενέχει ένα διπλό αντιφατικό νόημα: από τη μια πλευρά, καθιστώ βέβηλο, μιαίνω, από την άλλη θυσιάζω .Πρόκειται για μια αμφισημία η οποία φαίνεται να συμφύεται στο λεξιλόγιο του ιερού ως τέτοιου Το επίθετο sacer , σήμαινε τόσο τον « σεπτό, τον καθαγιασμένο, τον αφιερωμένο στους θεούς » όσο και τον « κατηραμένο , τον αποσυνάγωγο» Η Μαρίνα Αμβραμοβιτς είναι μια από τις καλλιτέχνιδες που δουλεύουν με το σώμα .Το 1974,σε μια παράσταση είχε καθίσει δίπλα σε ένα τραπέζι ,προσφέροντας το σώμα της στους θεατές για να το κάνουν ο,τι ήθελαν με διάφορα αντικείμενα που βρίσκονταν πάνω σε εκείνο το τραπέζι: πριόνι, πιρούνι , δικράνι, τσεκούρι, ένα κραγιόν , ένα μπουκάλι άρωμα, κερί σπίρτα, σταφύλι, μέλι ψαλίδια: Στο τέλος η Μαρίνα μένει ολόγυμνη. Οι θεατές της έχουν ξεσχίσει τα ρούχα κι έχουν χρησιμοποιήσει στο σώμα της όλα τα αντικείμενα για να την πληγώσουν, να τη στολίσουν, να την χρωματίσουν. Ένας από τους θεατές της βάζει στο πρόσωπο ένα πιστόλι Το σώμα της λειτούργησε ως καταλύτης: Η καλλιτέχνιδα είχε καταφέρει να διεγείρει τα επιθετικά ένστικτα των θεατών, την κρυφή βιαιότητα τους, τις σεξουαλικές επιθυμίες τον φόβο και την ενοχή.

  • Η ντροπή είναι ένα ισχυρότατο συναίσθημα που σχετίζεται με τον εξευτελισμό του σώματος. Ο Πλούταρχος διηγείται πως στην αρχαία Μίλητο εμφανίστηκε στις νεαρές παρθένους επιδημία αυτοκτονιών: «κάποτε τις Μιλήσιες παρθένες τις έπιασε πάθος δεινό και αλλόκοτο από άγνωστη αιτία. Γιατί σε όλες ,άξαφνα, έπεσε επιθυμία θανάτου και ορμή μανιακή για απαγχονισμό, και πολλές ξεφεύγοντας την προσοχή των άλλων απαγχονιζόντουσαν…»Πιθανολογούσαν ότι ο αέρας θα ανακατεύτηκε με κάποια ουσία που προκαλεί δηλητηρίαση και έκσταση και τους έφερε παραφορά του λογικού τους. Πάντως.« το κακό φαινόταν πως ήταν θειας προελεύσεως και υπέρτερο από την ανθρωπινή βοήθεια, μέχρι που με τη συμβουλή ενός μυαλωμένου ανθρώπου, γράφτηκε σχέδιο νόμου με το οποίο να περιφέρεται γυμνό το σώμα των απαγχονιζομένων στους δρόμους της πόλης. Και όταν επικυρώθηκε, όχι μονάχα συγκράτησε αλλά και ολότελα εξαφάνισε την επιθυμία των παρθένων για θάνατο.. »Οι αυτοκτονίες σταμάτησαν γιατί η ντροπή υπερίσχυσε της (απελπισμένης)επιθυμίας θανάτου. Ο Πλούταρχος εκφράζει τον θαυμασμό του: « μεγάλο, λοιπόν , τεκμήριο ευφυΐας και αρετής είναι ο φόβος της αδοξίας και η αδυναμία να υπομείνουν την φαντασία αισχρού πράγματος, και να φέρουν την καταισχύνη που θα τις έβρισκε μετά θάνατον ,αυτές που δεν δείλιαζαν, μπροστά στα φοβερότερα πράγματα, τον πόνο και τον θάνατο…» .

Τι κάνουν τα παιδιά-η εμείς όταν ντρέπονται;

Αν δεν μπορούν να κρυφτούν ,κρύβουν τα μάτια τους Στην ντροπή η άμεση παρόρμηση είναι, το να κρυφτείς, να τρέξεις μακριά, να συρρικνωθείς (να ανοίξει η γη να σε καταπιεί )οτιδήποτε για να αποφύγεις να είσαι ορατός. Αν κάποιος δεν μπορεί να φύγει , η αυτοκτονία πιθανώς να είναι η μόνη λύση.

(Ο Erving Goffman παραθέτει (στο Στίγμα ) το γράμμα μιας δεκαεξάχρονης στην Μις Miss Lonely Hearts; και τη ντροπή της; δεν έχει μύτη :

«Αγαπητή Μις Λόουν λυχαρτς
Είμαι δεκαέξι ετών και δεν ξέρω τι να κάνω αι θα σας ήμουν υποχρεωμένη αν μπορούσατε να μου πείτε τι να κάνω . […] Κάθομαι κοιτάω τον εαυτό μου, ώρες ολόκληρες και κλαίω . Έχω μια τεράστια τρύπα που χάσκει στο πρόσωπο μου και αυτό τους τρομάζει όλους -κι εμένα ακόμα .
Σε τι έχω φταίξει;
Κι αν ακόμα έκανα κακές πράξεις ,δεν μπορεί να τις έκανα πριν γίνω ενός χρόνου . Και πάλι αφού γεννήθηκα ετσι; Ρώτησα τον μπαμπά κι αυτός λέει δεν ξέρει , ίσως να έκανα κάτι στην άλλη ζωή πριν γεννηθώ ή μπορεί και να τιμωρούμαι για τις δικές του αμαρτίες . Δεν το πιστεύω γιατί είναι πολύ καλός άνθρωπος . Πέστε μου , θα έπρεπε να αυτοκττονήσω» ; Μια Απελπισμένη
)

  • Η ντροπή έχει να κάνει το βλέμμα , και την δική μου γύμνια. Η ντροπή ,εκφράζεται στην αρχή με την παρόρμηση να κρύψουμε το πρόσωπο μας ή να μας καταπιεί η γη (εσωτερικευμένος θυμός),η να ευχηθούμε να γίνουμε αόρατοι. Η ντροπή έχει να κάνει με,το βλέμμα του άλλου αλλά μπορεί να εμφανισθεί όταν παρόντες είναι μόνο ο εαυτός και ο καθρέφτης:« Όταν επιτέλους σηκώθηκα …πήγα μπροστά από ένα μεγάλο καθρέφτη να κοιταχτώ ,και πήγα μόνος μου. Δεν ήθελα κανένας να ξέρει πως ένιωσα όταν είδα τον εαυτό μου για πρώτη φορα …. Δεν άρχισα να ουρλιάζω σαν λυσσασμένος όταν αντίκρισα τον εαυτό μου. Απλώς ένιωσα μουδιασμένος . Αυτός ο άνθρωπος στον καθρέφτη δεν γινόταν να είμαι εγώ . Μέσα μου ένιωθα σαν ένας υγιής, κανονικός , τυχερός άνθρωπος -αχ όχι όπως αυτός στον καθρέφτη. Ωστόσο , όταν έστρεψα το πρόσωπο μου στον καθρέφτη, είδα εκεί τα δικά μου μάτια να με κοιτάνε , καίγοντας από ντροπή…..είδα ένα ξένο ,μια μικρή αξιολύπητη , αποκρουστική μορφή, κι ένα πρόσωπο που όσο το κοίταζα, γινόταν πονεμένο και κατακόκκινο από ντροπή. «
  • Μπορεί να αισθανόμαστε ντροπή για τα συναισθήματα μας, για το άγχος, το φόβο ή την κατάθλιψη μας, το θυμό μας, πιστεύοντας ότι είναι κακό να αισθανόμαστε ετσι επειδή αυτό μας κάνει προβληματικούς ή και κατώτερους. Μπορεί να ντρεπόμαστε για το σώμα μας, για τις ικανότητες μας,. η να εκφράσουμε τρυφερά συναισθήματα στις σχέσεις μας. Σε κάθε περίπτωση η ντροπή «αφορά στην αίσθηση προσωπικής ταυτότητας, επειδή σχετίζεται με το άγχος για την επάρκεια της αφήγησης με την οποία το άτομο στηρίζει μια συνεκτική βιογραφία (του εαυτού του)». Ντροπή δημιουργείται όταν κάτι που είναι ,που έχει ή έχει κάνει κάποιος, προκαλεί(ή αυτός αισθάνεται ότι προκαλεί )την αποδοκιμασία των άλλων. Επειδή η αποδοκιμασία παίρνει την μορφή της περιφρόνησης η της αηδίας, μάλλον παρά του θυμού, η ντροπή συνδέεται με το πρόσωπο περισσότερο παρά με την πράξη. Το παράδοξο της ντροπής είναι ότι συχνά αναμιγνύει μια μοναδική ανάξια πράξη η χαρακτηριστικό, με το σύνολο της ταυτότητας ενός προσώπου. Μιλάμε για ντροπή όταν κάποιος σκέφτεται για κάποιον άλλον ως κακό άνθρωπο , και όχι απλά ότι έκανε κάτι κακό. Ετσι η ντροπή, αφορά στην ταυτότητα μάλλον παρά στην συμπεριφορά .
  • Οι διαστάσεις της ντροπής και της ενοχής φαίνονται ανορθολογικές, αν δεν διακρίνουμε το νόημα που ενέχουν Ετσι αν και η ντροπή τυπικά ενέχει κάτι που κάποιος έχει πράξει, μπορεί να προκαλείται και από κάτι, που έχει υποστεί κάποιος. Τα θύματα του βιασμού τείνουν να κατηγορούν τον εαυτό τους, και αυτή η τάση μπορεί να πάρει την μορφή της ντροπής (είμαι το είδος του που προσέλκυε τέτοιες φασαρίες) ή της ενοχής (δεν έπρεπε να αφήσω κάποιον που δεν ήξερα να μπει στο διαμέρισμα) Η ντροπή μπορεί και να μην εξαρτάται από τις πράξεις κάποιου (όπως το να έχει κανείς φτωχούς γονείς, ή να το γεγονός ότι γεράσει). Ένα θύμα βιασμού μπορεί να αισθάνεται ντροπιασμένο αν πιστεύει ότι οι άλλοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε να είχε πάρει καλύτερες προφυλάξεις ή να πρόβαλλε περισσότερη αντίσταση. Ένας γέρος μπορεί να αισθάνεται ντροπή μπροστά σε κάποιον που εκφράζει την απέχθεια του για τους γέρους
  • Η ντροπή συχνά εστιάζεται στην ορατή πλευρά του εαυτού, το σώμα, σχετίζεται με φόβους σωματικής έκθεσης και γύμνιας. Η ντροπή βρίσκει την προέλευση της στο να είσαι γυμνός κάτω από το διερευνητικό βλέμμα του θεατή. Ο φόβος του να πιαστείς γυμνός, είναι πρωταρχικά ένα συμβολικό φαινόμενο που εκφράζει την σχέση έντασης και διαντίδρασης ανάμεσα στην υπερηφάνεια και την ντροπή» Η ντροπή προϋποθέτει ότι κάποιος είναι απόλυτα εκτεθειμένος και ότι έχει συνείδηση του γεγονότος ότι τον βλέπουν: με μια λέξη είναι ντροπαλός. Είναι ορατός και όμως δεν είναι έτοιμος για να είναι ορατός. Ετσι εξηγείται -όπως μας λέει ο Ερικ Ερικσον γιατί ονειρευόμαστε την ντροπή ως μια «κατάσταση που μας κοιτάνε όταν είμαστε μισό ντυμένοι, όταν φοράμε νυχτικό ή όταν είμαστε «με τα βρακιά μας κατεβασμένα »
  •  Η άλλη πλευρά του νομίσματος της ντροπής είναι η υπερηφάνεια, η αυτοεκτιμηση, η πίστη στον ολοκληρωμένο εαυτό μας και στην αξία της αφήγησης του εαυτού μας

(Να μια άλλη διαφορά από την ενοχή :η ενοχή δεν έχει ένα θετικό (συν)αισθημα ως αντίστοιχο)
Ένα πρόσωπο που επιτυχώς προωθεί μια αίσθηση υπερηφάνειας για τον εαυτό του αισθάνεται ότι η ταυτότητα του είναι δικαιωμένη και ενιαία Όμως η υπερηφάνεια είναι διαρκώς εκτεθειμένη και ευάλωτη στις αντιδράσεις των άλλων, στην προσβολή και στην ταπείνωση. Η ντροπή, σχετίζεται με την ταπείνωση αλλά και διαφέρει από αυτήν

Η ταπείνωση έχει αρκετές ομοιότητες και διάφορες με τη ντροπή. Και οι δυο σχετίζονται με επώδυνα συναισθήματα προσβολής και απόρριψης .Πιστεύουμε ότι ο άλλος μας στέλνει το μήνυμα ότι είμαστε απαράδεκτοι, ανεπαρκείς και κακοί. Στην περίπτωση της ντροπής εκλαμβάνουμε τα μηνύματα αυτά ως αποδείξεις ότι όντως κάτι δεν πάει καλά με εμάς, αλλά στην περίπτωση της ταπείνωσης δεν τα πιστεύομε απαραίτητα. Ένα ακραίο παράδειγμα είναι τα άτομα που έχουν βασανιστεί, τα οποία μπορεί να νιώθουν ταπείνωση αλλά δεν νιώθουν ντροπή, γιατί δεν θεωρούν τον εαυτό τους κακό .

Αυτό που έχει σημασία είναι το ποιον κατηγορούμε τον εαυτό μας ή τους άλλους – για την προσβολή ή το πλήγμα που δεχόμαστε. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί ασφαλές κριτήριο, γιατί μερικές φορές κατηγορούμε και τον εαυτό μας και τους άλλους. Για παράδειγμα ,τα άτομα που έχουν υποστεί κακοποίηση μπορεί να νιώθουν ταπείνωση για την κακοποίηση και να κατηγορούν το άτομο που τη διέπραξε. Μπορεί όμως να νιώθουν ότι εξαιτίας της κακοποίησης έχουν καταστραφεί και έχουν χάσει την αξία τους …………………

Η ντροπή συνδέεται άμεσα με τις δυσκολίες των ατόμων στο να αποκτήσουν μια δική τους ,ξέχωρη ταυτότητα διαφοροποιημένη από την ναρκισσιστική αίσθηση μοναδικότητας που είχαν στη σχέση με αυτούς του τους φρόντιζαν στην παιδική τους ηλικία (τους γονείς τους) ….

………………………………………………….

Η ταυτότητα κάποιου συντίθεται μέσα από μια επιλεκτική αφήγηση: ανασυντίθεται εκ των υστέρων: ως αναδρομική βιογραφία. Η αναδρομική βιογραφία που συνθέτει την ταυτότητα μας στηρίζεται στον αναστοχασμό της ζωής μας ,του εαυτού μας . Διαλέγουμε απ’ τον σωρό των βιωμάτων μας εκείνη την ενθύμηση πού ξαναδίνει νόημα στην τωρινή ζωή μας. Απωθούμε τις ταπεινώσεις, το μη οικείο ,το παράδοξο και επιλέγουμε ό,τι μπορεί να δομήσει μιαν αυτάρεσκη συνέχεια.

Αυτή η αναδρομική αφήγηση οφείλει να είναι γοητευτική και συνάμα συνεκτική, να ενέχει μια φαινομενική διαδοχή, Αλλά για να είναι πειστική για τον εαυτό η αυτοβιoγραφια του, δεν μπορεί να είναι ολότελα φανταστική. Ο εαυτός αναγκάζεται να αναπλάθει συνεχώς τα στοιχεία πού εισβάλλουν από τον εξωτερικό κόσμο τα, σμίγοντας τα με την προσωπική του ιστορία. Συνθέτει έτσι ένα υπαρξιακό πλαίσιο, πού ανακουφίζει το άτομο, ένα προστατευτικό κέλυφος και φίλτρο για να ερμηνεύσει και τιθασεύσει την πολυμορφία της καθημερινότητας του. Αυτό το υπαρξιακό πλαίσιο , η «οντολογική μας ασφάλεια» απειλείται σήμερα -διαρκώς-περισσότερο- από την ντροπή παρά από την ενοχή .

« Ο ασθενής σήμερα -παρατηρούσε ήδη κατά τη δεκαετία του ΄60 ο Ερικ Ερικσον – πάσχει περισσότερο από το πρόβλημα του τι θα έπρεπε να πιστεύει και ποιος θα έπρεπε ή θα μπορούσε να είναι ή να γίνει ;ενώ ο ασθενής της πρώιμης ψυχανάλυσης υπέφερε περισσότερο κάτω από απαγορεύσεις που τον εμπόδιζαν από το να είναι αυτό και αυτός που νόμιζε ότι ήξερε τι ήταν»

Στην ταινία των Monty Python Ένας προφήτης μα τι προφήτης o Μπραιαν μιλά σε ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που τον έχουν επιλέξει για προφήτη τους. Ο Μπραιαν, που δεν θέλει τη δουλειά, τους φωνάζει :«Είστε όλοι άτομα »Το πλήθος άπαντα με μια φωνή:« Ναι ,είμαστε όλοι άτομα » Η μοναδικά εξαίρεση είναι ένας άνδρας που λέει :«εγώ δεν είμαι».

Σήμερα ο καθένας πρέπει να είναι «κάτι ιδιαίτερο»,χωρίς όμως καθόλου να ξεχωρίζει με οποιονδήποτε τρόπο.

Οι ταχύτατες σύγχρονες αλλαγές, προϋποθέτουν ένα άτομο »’σκηνοθέτη της βιογραφίας του, της ταυτότητας του της κοινωνικής του δικτύωσης , των δεσμών, των πεποιθήσεων‘’ .

Ο εξατομικευμένος μετανεωτερικός άνθρωπος -σε αντίθεση με το νεωτερικό άτομο – είναι αυτός πού πρέπει να επιλέξει, να αποφασίσει -όχι μόνο πως θα πράξει αλλά και τι θα πράξει. Εν μέσω μιας απειρίας επιλογών ο εξατομικευμένος άνθρωπος καλείται να διαλέξει μέσα από ένα καλειδοσκόπιο άπειρων επιλογών. Έτσι το γεγονός ότι έχουμε νικήσει τη μοίρα καταντά απρόσμενο μειονέκτημα της σύγχρονης ζωής .Από μας περιμένουν να αποφασίζουμε για πολλά , σχεδόν για όλα. Οι σύγχρονοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι αποτελούν τους συγγραφείς της προσωπικής τους ιστορίας , ότι το κάθε γεγονός στην ζωή τους έπρεπε να έχει ένα νόημα πού να τους προσδιορίζει, αλλά το τι είναι αυτό το νόημα, οι αστάθειες και οι αντιφάσεις της ζωής τους εμποδίζουν να το βρουν. Καλούνται επίσης να εξερευνήσουν την ψυχή τους την οποία μεταχειρίζεται σαν να έχει την δική της ξεχωριστή ζωή. Και αυτή η διαρκής αναζήτηση της ατομικής εμπειρίας είναι αγωνία για την» αναζήτηση της προσωπικότητας» αγωνία πού ανάμεσα στα άλλα σημαίνει και καθημερινή, προσωπική επιλογή του χρόνου, όχι μόνο του παροντικού αλλά και του παρελθόντος χρόνου .Ο καθένας καλείται να επιλέξει την προσωπική ιστορία του ,με τον αποκλεισμό εικόνων πού ενοχλούν και απωθούνται, να ζωγραφίσει το πορτραίτο του ως ακινητοποίηση της στιγμής, υπόμνηση της επιθυμίας για αθανασία ως Tatoo στο σώμα του. Οι κίνδυνοι πού ελλοχεύουν σε αυτή τη διαρκή κατασκευή του εαυτού μας είναι διαρκείς και πάντα παραμονεύει η αποτυχία.

Ετσι είναι η ντροπή ,(για την διαρκώς ανεπαρκή προσωπική αφήγηση) ,και όχι η ενοχή ,(για τις πράξεις που παραβιάζουν απαγορεύσεις )που μάλλον χαρακτηρίζει τον άνθρωπο στην εποχή της σύγχρονης υπέρ-εξατομίκευσης.
Σήμερα τα άτομα ζουν σε μια μόνιμη κατάσταση ντροπής και αμφιβολίας -,καθώς η αμφιβολία -όπως λέει ο Ερικ Ερικσον -είναι αδελφή της ντροπής.» ……

Πόση αμφιβολία μπορεί ν¨ αντέξει ο άνθρωπος ; Η σύγχρονη (ανα)βίωση εθνικισμών και φονταμενταλισμών μοιάζει να σφραγίζεται από μια -εκ των υστέρων – εγκατάλειψη. Στην εποχή μας ,συχνά το άτομο μπροστά στη διαρκή κατάσταση αμφιθυμίας, βρίσκει καταφύγιο στην «κατασκευασμένη, ενεργητική ,συνειδητή εγκατάλειψη της αμφιβολίας» . Εγκαταλείπει την αμφιβολία, του δισταγμούς , την ανοχή του άλλου, πού σε συνθήκες διαρκούς αβεβαιότητας θυμίζουν κινούμενη άμμο, και βυθίζεται στη θαλπωρή των φονταμενταλισμών και εθνικισμών , για να ανακουφισθεί κατά κάποιο τρόπο ή ένταση των διλημμάτων που αντιμετωπίζει .

Η Ντροπή και το βλέμμα

Τι κάνουν τα παιδιά-η εμείς- όταν ντρέπονται; ;Αν δεν μπορούν να κρυφτούν , κρύβουν τα μάτια τους. Στην ντροπή η άμεση παρόρμηση είναι, το να κρυφτείς, να τρέξεις μακριά, να συρρικνωθείς (να ανοίξει η γη να σε καταπιεί )οτιδήποτε για να αποφύγεις να είσαι ορατός. Αν κάποιος δεν μπορεί να φύγει , η αυτοκτονία πιθανώς να είναι η μόνη λύση . « Μη με κοιτάς» -λέει ο μανιακός Φράνκ Μπουθ (τον υποδυεται ο Denniς Hopper) στην Ντόροθι Βάλενς (Isabella Rosselini) καθώς την βιάζει ,στην ταινία Blue Velvet. Η ντροπή έχει να κάνει με το βλέμμα , και την δική μου γύμνια. Η ντροπή ,εκφράζεται στην αρχή με την παρόρμηση να κρύψουμε το πρόσωπο μας ή να μας καταπιεί η γη (εσωτερικευμένος θυμός),η να ευχηθούμε να γίνουμε αόρατοι. Η ντροπή έχει να κάνει με το βλέμμα του άλλου ,αλλά μπορεί να εμφανισθεί όταν παρόντες είναι μόνο ο εαυτός και ο καθρέφτης:« Όταν επιτέλους σηκώθηκα …πήγα μπροστά από ένα μεγάλο καθρέφτη να κοιταχτώ ,και πήγα μόνος μου. …. .είδα ένα ξένο ,μια μικρή αξιολύπητη , αποκρουστική μορφή, κι ένα πρόσωπο που όσο το κοίταζα, γινόταν πονεμένο και κατακόκκινο από ντροπή.»

Σε γενικές γραμμές η ντροπή σχετίζεται με το πώς νομίζουμε ότι μας βλέπουν οι άλλοι Για τον Sartre, η συνείδηση αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα με το βλέμμα του άλλου. Στο παράδειγμα που δίνει ,κάποιος είναι σκυμμένος σε μια κλειδαρότρυπα, συγκεντρωμένος στη σκηνή που διαδραματίζεται πίσω από την πόρτα ,όταν συνειδητοποιεί ότι κάποιος άλλος έχει το βλέμμα του προσηλωμένο πάνω του : βλέποντας ξαφνικά τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του άλλου, αισθάνεται ντροπή.

Όμως αυτός που ντρέπεται θα ήθελε να αναγκάσει τον κόσμο να μη τον κοιτάζει ,να μην παρατηρεί την γύμνια του, την αποκάλυψη του. Θα ήθελε να καταστρέψει τα μάτια του κόσμου ,Για να νικήσει την ντροπή πρέπει να νικήσει το βλέμμα του άλλου .

Υπάρχει -λέει πάλι ο Ερικ Ερικσον- μια εντυπωσιακή Αμερικανική μπαλάντα, όπου ένας εγκληματίας που πρόκειται να κρεμαστεί μπροστά στα μάτια όλης της κοινότητας, αντί να αισθάνεται δίκαια τιμωρημένος, αρχίζει να επιπλήττει τους θεατές, τελειώνοντας κάθε περιφρονητική του φράση με τα λόγια «Ο Θεός να καταραστεί τα μάτια σας».

Aποσπασμα απο το αρθρο του περιοδικου ΕΝΕΚΕΝ με τίτλο «Η Ντροπή» .. (Χειμώνας 2007) 

(….δια χειρός  Νοσφεράτου)

Advertisements

24/04/2008 - Posted by | Χωρίς κατηγορία

118 Σχόλια »

  1. Το παραπάνω κειμενο προσπαθει να κατανοησει τον ρολο των συναισθηματων στην συγχρονη κοινωνική πραγματικότητα

    ας δουμε και αλλα συναισθηματα 😦 Φοβος και Αγωνια)

    http://panosz.wordpress.com/2007/03/04/theodoridis/#comment-24514

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  2. Υποκρισια και κυνισμός:

    http://panosz.wordpress.com/2007/03/04/theodoridis/#comment-5910

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  3. Ν. Δεμερτζη Λιποβατς Φθνος και Μνησικακια

    http://www.media.uoa.gr/sas/issues/16_issue/lipovats.html

    http://www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=14/07/2006&id=26846892

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  4. Νικου Δεμερτζη

    Το τραύμα στην κοινωνία της διακινδύνευσης

    (ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ, τχ. 13, Δεκ. 2005)

    »….Όπως λοιπόν το πολιτισμικό, έτσι και το ψυχικό τραύμα είναι μια μεθύστερη εμπειρία, μια ανάμνηση και μια ανασυγκρότηση ενός αρνητικού βιώματος. Για τον Freud (1986: 317) μάλιστα το ψυχικό τραύμα δεν είναι αναγκαστικά προϊόν σωματικής εμπειρίας, δεν είναι απαραιτήτως ένα συγκεκριμένο συμβάν (όπως στην περίπτωση του πολιτισμικού τραύματος)· μπορεί κάλλιστα να είναι μια εντύπωση ή φαντασίωση. Από αυτή την έποψη, ο Freud προσυπογράφει έναν κονστρουξιονισμό πολύ πιο ριζοσπαστικό από εκείνον του Alexander.
    Κάτι επίσης κοινό στις δύο έννοιες είναι η έντονη και ανεξάλειπτη επίδραση της τραυματικής εμπειρίας: το πολιτισμικό τραύμα επιφέρει αμετάκλητες αλλαγές στη συλλογική μνήμη και ταυτότητα· το ψυχικό τραύμα επιφέρει παθογόνες επιπτώσεις διαρκείας στην ψυχική οργάνωση του υποκειμένου. Δεν είναι όμως όλες οι αρνητικές και τραυματικές καταστάσεις που οδηγούν σε τραύμα (πολιτισμικό ή ψυχικό). Όπως είδαμε, η διαδικασία της κοινωνικής κατασκευής είναι εκείνη που μετατρέπει επιλεκτικά μια κινδυνώδη και επιβλαβή συνθήκη σε «τραύμα» ως ορόσημο της κοινωνικής μνήμης και της συλλογικής ταυτότητας. Παρομοίως, σύμφωνα με τον Freud (2003: 85-6), μια τραυματογενής συνθήκη μεταστοιχειώνεται σε τραύμα όταν η «ποσότητά» της είναι τόση ώστε το δυναμικό της αρχής της ηδονής να μη μπορεί να τη διαχειριστεί, ή όταν υπερβαίνει τις σαδομαζοχιστικές φαντασιώσεις του υποκειμένου, όπως ισχυρίζεται μία μελετητής του «τραυματικού» (Φλωρεντίν 1981). Και στις δύο περιπτώσεις, οι «προ-τραυματικές» συνθήκες καθορίζουν σε μέγιστο βαθμό τον ίδιο το σχηματισμό του τραύματος, αλλά και τις μετα-τραυματικές εξελίξεις. Εμπειρίες καλής μητρότητας, αναπτυγμένο ιδανικό του Εγώ, ικανότητα επεξεργασίας και ενσωμάτωσης είναι ορισμένοι ενδογενείς προ-τραυματικοί εσωτερικοί παράγοντες που περιστέλλουν το σχηματισμό του ψυχικού τραύματος και επιτρέπουν την προσαρμογή του ατόμου στο μετα-τραυματικό περιβάλλον περιορίζοντας τα συμπτώματα. Αντιστοίχως, το πολιτισμικό τραύμα μονίμως εγείρει το ερώτημα: «τραύμα για ποιόν;». Και τούτο, υπό την έννοια ότι η ανισοκατανομή οικονομικού, συμβολικού, κοινωνικού και πολιτικού κεφαλαίου επηρεάζει – αν δεν καθορίζει-, τις ευαισθησίες των επιμέρους κοινωνικών ομάδων απέναντι στις τραυματογενείς συνθήκες [5]. Ούτε όλοι υφίστανται το τραύμα ομοειδώς και ούτε όλοι υιοθετούν τις ίδιες στρατηγικές αντιμετώπισής του (Sztompka 2004: 166-7).
    Εκ των συγγραφέων του Cultural Trauma and Collective Identity o «πολύς» Neil Smelser [6] επιχειρεί μια πιο σύνθετη και ακριβή συσχέτιση του ψυχικού και πολιτισμικού τραύματος. Κάνει εκτεταμένες αναφορές σε φροϋδικά και άλλα ψυχαναλυτικά και ψυχολογικά κείμενα, φροντίζει να αποφύγει τον ψυχολογικό αναγωγισμό και προτείνει μια τετραμερή τυπολογία των αμυντικών μηχανισμών αντιμετώπισης του τραύματος – πρωτίστως του ψυχικού (άρνηση, προβολή, αντιθετική μεταστροφή, αποπροσωποποίηση). Κατά την άποψή μου, ακολουθώντας και αυτός το Παράδειγμα του κοινωνικού κονστρουξιονισμού, προκρίνει τον πληρέστερο ορισμό του πολιτισμικού τραύματος: «μια δημόσια αποδεκτή και τεκμηριωμένη από τα μέλη μιας ομάδας ανάμνηση γύρω από ένα γεγονός ή κατάσταση, η οποία (α) είναι φορτωμένη με αρνητικά συναισθήματα, (β) αναπαρίσταται ως ανεξίτηλη και (γ) θεωρείται ότι απειλεί την ύπαρξη της κοινωνίας ή παραβιάζει μία ή περισσότερες εκ των θεμελιωδών πολιτισμικών της προϋποθέσεων» (Smelser 2004: 44).
    Αντλώντας εμπειρικό υλικό από τον αμερικανικό εμφύλιο, το Pearl Harbor, τον εγκλεισμό πολλών χιλιάδων αμερικανών πολιτών ιαπωνικής καταγωγής σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το Βιετνάμ και την 11η Σεπτεμβρίου[7] , βάσει του παραπάνω ορισμού, δείχνει πως η μελέτη του πολιτισμικού-κοινωνικού τραύματος οφείλει να κινηθεί σε τρία αλληλένδετα επίπεδα: το γνωστικό, το συγκινησιακό/συναισθηματικό και το μνημονικό. Τονίζει ότι γεγονότα που σε μία κοινωνία θα αποτελούσαν τραύματα σε μια άλλη δεν αφήνουν ιδιαίτερα ίχνη και ότι ένα γεγονός μπορεί να αποδειχθεί τραυματικό σε μια ορισμένη χρονική στιγμή ενώ σε μια άλλη όχι. Τονίζει επίσης τον επιλεκτικό χαρακτήρα της μνήμης, γεγονός που συνεπάγεται το διαμεσολαβητικό ρόλο των διανοουμένων, των κοινωνικών κινημάτων, των μέσων ενημέρωσης, των δημοσιογράφων, των εκπαιδευτικών θεσμών και ποικίλων άλλων «διαχειριστών της ηθικής». Το πολιτισμικό τραύμα πρέπει να γίνει κατανοητό, να εξηγηθεί και να αναπαρασταθεί δημοσίως μέσω του λόγου. Ακριβώς επειδή τα πολιτισμικά τραύματα δεν προκύπτουν αφ’ εαυτών και εκ του μηδενός, είναι ιστορικά προϊόντα ρηματικής (ανα)κατασκευής. Κλασσική είναι η περίπτωση των τραυματικών καταγωγικών αφηγήσεων που αφορούν την (ανα)γέννηση του έθνους: πόλεμοι, γενοκτονίες, θυσίες και απώλειες θεμελιώνουν σχεδόν πάντα την εθνική ταυτότητα. Πρόκειται για μια αλληλοδιαδοχή μνήμης και λήθης, για την επιλεκτική διαμόρφωση μιας παράδοσης βάσει της οποίας συγκροτούνται συλλογικές ταυτότητες (Δεμερτζής 1996: 95-100, Misztal 2003: 37-49, 139-145). Στη διαδικασία αυτή διαγκωνίζονται ποικίλα συμφέροντα και ενδιαφέροντα, τόσο από τα πάνω (ελίτ) όσο και από τα κάτω (λαϊκές τάξεις), καθώς το τραυματικό περιεχόμενο ενός γεγονότος πρέπει αναδρομικά να επικρατήσει και να ηγεμονεύσει έναντι των εναλλακτικών εννοήσεών του. Η διαδικασία αυτή αποτελεί ένα είδος «συμβολικής πάλης», ένα «δράμα του τραύματος», ένα «ομιλιακό ενέργημα» a la Austin, η έκβαση του οποίου αφήνει βαθιά ίχνη στη συλλογική ταυτότητα, στα δίκτυα κοινωνικού κεφαλαίου και τη δομή προσωπικότητας των μελών μιας κοινωνίας ή μιας κοινωνικής ομάδας.
    Ένα ακόμη σημείο επαφής του πολιτισμικού με το ψυχικό τραύμα, σύμφωνα με τον Smelser, είναι ότι αμφότερα γεννούν και συνοδεύονται από αρνητικά συναισθήματα και συγκινήσεις. Τρόμος, αγωνία, φόβος, ντροπή, ταπείνωση, θυμός, αηδία και ενοχή είναι ορισμένα από τα αρνητικά συναισθήματα που αναδεύονται με τη ρήξη του κοινωνικού ιστού και του αξιολογικού πλαισίου αναφοράς. Ο Smelser μάλιστα είναι κατηγορηματικός ως προς τη σημασία του συναισθήματος (affect) στην ανάλυση του πολιτισμικού τραύματος: «εάν ένα πιθανό τραυματογενές συμβάν δεν συνοδευτεί από αρνητικό συναίσθημα (π.χ. μια εθνική τραγωδία, μια εθνική ντροπή, μια εθνική καταστροφή), δεν μπορεί να εκληφθεί ως τραυματικό» (σελ. 40). Τούτο ισχύει τόσον αναφορικά με τον κοινωνικό ορισμό του τραύματος, όσο και με την εννοιολογική του απαρτίωση. Η «οικουμενική γλώσσα» των συναισθημάτων είναι απαραίτητη στη διαπραγμάτευση του νοήματος ενός τραυματικού γεγονότος. Εάν δεν ενεργοποιηθεί το ριπίδιο των αρνητικών συναισθημάτων ένα γεγονός δεν μπορεί να ορισθεί και να εσωτερικευθεί ως απειλητικό, καταστροφικό, φθοροποιό κ.λπ. Το συναίσθημα όμως προσφέρεται και για κάτι άλλο εξίσου σημαντικό: είναι η φυλογενετική και οντογενετική συνάμα γέφυρα που συνδέει το πολιτισμικό και το ψυχικό τραύμα. Ένα πολιτισμικό τραύμα επιφέρει μεν δραματικές αλλαγές και πλήγματα στα συστήματα αναφοράς και στις πολιτικο-οικονομικές δομές μιας κοινωνίας ή μιας ευρείας κοινωνικής ομάδας (ένας εμφύλιος πόλεμος λόγου χάριν, όπως ο ελληνικός), πλην όμως είναι τα άτομα ως άτομα που δέχονται την επίδραση των αλλαγών αυτών έτσι, ώστε το τραύμα του μακρο-επιπέδου (πολιτισμικό-κοινωνικό τραύμα) να αναμεταφραστεί σε όρους μικρο-επιπέδου (ψυχικό-προσωπικό και κλινικό δηλαδή τραύμα). Γνωρίζουμε, άλλωστε, από την κοινωνιολογία των συγκινήσεων (sociology of emotions) ότι τα συναισθήματα [8] είναι κρίκοι που συνδέουν το συλλογικό με το ατομικό, τις κοινωνικές δομές με την ατομική συμπεριφορά (Barbalet 1998: 27). …»….

    http://www.media.uoa.gr/people/demertzis/pages_gr/articles/docs/2005/trauma.php

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  5. Αφιέρωμα

    Συναισθήματα, Ιστορία και πολιτική

    ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ*
    Πώς ο Αλλος γίνεται αντικείμενο φόβου και μίσους ή επιθυμίας και αγάπης; Πώς το έθνος μεταφράζεται σε συναισθήματα αφοσίωσης και αποστροφής; Πώς γράφονται οι εθνικές ιστορίες της ομοψυχίας και της εχθρότητας; Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στο τραύμα και την ταυτότητα; Πώς κατανοούμε τον πόνο των άλλων και πώς είμαστε υπόλογοι σ’ αυτόν; Πώς διαχειριζόμαστε την ελπίδα, αλλά και το αδύνατο της συμφιλίωσης; Πώς οι κοινότητες θεμελιώνονται σε αισθήματα τρωτότητας και απώλειας; Πώς απολογούνται και πώς επανορθώνουν οι εθνικο-κρατικές οντότητες για την αποικιοκρατική τους ιστορία; Πώς η πολιτική της φιλίας, της ευθύνης και της ενσυναίσθησης διακυβεύεται στις σημερινές κοινωνικο-ιστορικές συνθήκες της συγκινησιακής ρητορικής του φόβου, της διακινδύνευσης και της (αν)ασφάλειας; Αυτά και άλλα ερωτήματα θα θέσει και θα διερευνήσει το διεθνές συνέδριο «Περί συναισθημάτων: ιστορία, πολιτικές, αναπαραστάσεις», που διοργανώνει το περιοδικό «Historein» και θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, στις 18 – 20 Μαΐου (Αμφιθέατρο «Μεγάρου Διοικητού Θεοδώρου Β. Καρατζά», Εθνική Τράπεζα Ελλάδος, Αιόλου 82-84).

    Σε μια εποχή όπου πρυτανεύει η τεχνοκρατική λογική της συναινετικής, μεταπολιτικής διεκπεραίωσης και το συναίσθημα υπάγεται στα ασφαλή όρια της ιδιωτικής διαχείρισης, η θεματική αυτού του συνεδρίου -η ιστορική και πολιτισμική εξέταση της θέσης των συναισθημάτων και των παθών στην κοινωνικοπολιτική σκηνή- αποτελεί καινοτομία. Το συνέδριο επιδιώκει να διερευνήσει πώς η ιστορική, κοινωνική και πολιτισμική μελέτη του συναισθήματος και των συναισθηματικών δεσμών εμπλουτίζει ευρύτερες αναζητήσεις της σύγχρονης κοινωνικής θεωρίας για τη συλλογική αίσθηση του εαυτού και του άλλου, για την ταυτότητα, την έλλειψη, την ετερότητα, την υποκειμενικότητα και τη δι-υποκειμενικότητα, την εμπρόθετη δράση και τις σχέσεις εξουσίας. Με άλλα λόγια, το συνέδριο επιζητεί να φωτίσει τις πολλαπλές ιστορίες των τρόπων και των πρακτικών μέσω των οποίων τα κοινωνικά υποκείμενα επενδύουν συναισθηματικά σε αξιακά ιδεώδη, ιδεολογίες, ηθική, αυταπάτες, νόρμες, σημεία αναφοράς, πλέγματα νοήματος, λόγους (discourses), ποικίλους άλλους (φίλους και εχθρούς), ταυτιστικές και εξουσιαστικές συμβολικές σχέσεις.

    Συναισθήματα όπως η αγάπη, η ντροπή, ο φόβος, η ενοχή, ο θυμός, η υπερηφάνεια, η τρωτότητα και η θυσία, το πάθος και η εμπάθεια έχουν ιστορικά διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στη διαμόρφωση του σύγχρονου παγκόσμιου τοπίου, αναδεικνύοντας τόσο τον κοινωνικό χαρακτήρα των συναισθημάτων όσο και τον συναισθηματικό χαρακτήρα της κοινωνικότητας. Η επικαιρότητα της θεματικής του συνεδρίου είναι προφανής στο πλαίσιο της πρόσφατης -και όχι τόσο πρόσφατης- ιστορίας: παγκοσμιοποίηση και αντιπαγκοσμιοποίηση, ισλαμοφοβία, αντισημιτισμός, πολιτικός τρόμος, εθνικισμός, ξενοφοβία, πατριωτισμός και αυτοθυσία, προσβολές του «κοινού αισθήματος» και δημόσιες συγγνώμες, συγκινησιακός ακτιβισμός, εγκλήματα μίσους και πολιτικές εκδηλώσεις πένθους. Ενα καλειδοσκόπιο φορτισμένων συμβάντων και γεγονότων, ιστορικών θραυσμάτων, που διαμορφώνουν την αιχμή της μετα-αποικιακής επικαιρότητας στην παγκόσμια δημόσια σφαίρα, προσδιορίζουν και ανασχεδιάζουν το συλλογιστικό πεδίο της προβληματικής του συναισθήματος -μιας προβληματικής που θέτει εκ νέου το ερώτημα της σχέσης ανάμεσα στο ηθικό και στο πολιτικό.

    Αντινομίες του πολιτικού συναισθήματος και της συναισθηματικής πολιτικής στη σημερινή παγκόσμια συνθήκη

    Πώς παράγεται, λοιπόν, η κοινωνική εμπειρία του συναισθήματος; Πώς αναγνωρίζονται κάποιες ιστορίες συναισθήματος και πώς εξαλείφονται άλλες; Σε καιρούς κατά τους οποίους η μαρτυρία γίνεται το κατεξοχήν μέσο διασύνδεσής μας με τραυματικά συμβάντα, το συναίσθημα -ως συλλογική μορφή ταύτισης- αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Καθ’ όσον εξαλείφουν κάθε δυνατότητα μαρτυρίας, αυτά τα κρίσιμα συμβάντα τροποποιούν ριζικά τη σχέση μεταξύ συμβάντος και γνώσης, μεταξύ νοήματος και συναισθήματος, μεταξύ πολιτικής και ηθικής. Διά μέσου της έννοιας του τραύματος, υποστηρίζει η Cathy Caruth, μπορούμε να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε τη δυνατότητα μιας ιστορίας η οποία αναδύεται εκεί ακριβώς όπου είναι αδύνατη η άμεση κατανόηση. Στο πλαίσιο μιας ολοένα και περισσότερο αναισθητοποιημένης κατανάλωσης εικόνων σύγκρουσης και καταστροφής, η αισθητική, αισθητηριακή και συγκινησιακή εμπειρία γίνεται κομβικό πεδίο διακύβευσης: αντικείμενο θεαματοποίησης και γραφειοκρατικοποίησης, αλλά και ετερόδοξης επανιδιοποίησης.

    Η οπτική της ιστορικής και κοινωνικής εμπειρίας του συναισθήματος μάς επιτρέπει να στοχαστούμε τις περίπλοκες και ρευστές διαδικασίες ταύτισης και ετερότητας που διατρέχουν τις οριογραμμές του εαυτού και του άλλου, του «δικού» και του «ξένου», του ανήκειν και της ανεστιότητας, της κυριαρχίας και της οριακότητας, έτσι όπως διαδραματίζονται στη σημερινή παγκόσμια συνθήκη. Σε διαφορετικά εθνικά και διεθνή συμφραζόμενα, αντιδικίες σχετικά με την πολιτική της μετανάστευσης και του ασύλου φέρνουν στο προσκήνιο ξενοφοβικά αντανακλαστικά ετεροποίησης και μισαλλοδοξίας: ο ξένος επενδύεται με αισθήματα αποστροφής και δυνάμει αυτής της επένδυσης αποβάλλεται από την κοινότητα. Την ίδια στιγμή, αρθρώνονται αβέβαιοι και αντιφατικοί λόγοι πολυπολιτισμικής ανοιχτότητας προς τον Αλλο: η Ευρώπη, όπως και η Ελλάδα, βρίσκονται πια για τα καλά μπροστά στην πολιτική και ηθική πρόκληση του διπλανού άλλου, αυτού που αιωρείται μεταξύ της απερίφραστης αποξένωσης και της συγκαταβατικής φιλοξενίας. Η πρόκληση αυτή αφορά την ξενότητα ως ετερότητα, απειλητική και γοητευτική ταυτόχρονα, ανεπιθύμητη αλλά και οικειοποιήσιμη· αφορά επίσης το αμφίσημο ίχνος της ξενότητας ως εσωτερικό όριο και καταστατική συνθήκη της ταυτότητας, μιας ταυτότητας που παραμένει κι αυτή αμετάκλητα ξένη ως προς τον εαυτό της.

    Εξάλλου, τη στιγμή που εθνικές και εθνοτικές συγκρούσεις εντείνονται και κλιμακώνονται, πάλαι ποτέ εχθρικά έθνη ή αντιμαχόμενες κοινότητες αναζητούν δρόμους προς τη συμφιλίωση, μέσα από έναν λόγο συγχώρεσης για τις πληγές του παρελθόντος -ιστορίες αποικιοκρατίας, φασισμού, απαρτχάιντ, γενοκτονίας: η Επιτροπή Συμφιλίωσης στη μετα-απαρτχάιντ Νότια Αφρική αλλά και η συζήτηση περί συμφιλίωσης των λευκών με τους ιθαγενείς της Αυστραλίας είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της αναδυόμενης κοσμοπολιτικής των συναισθημάτων. Ερχεται, έτσι, στο προσκήνιο της συζήτησης το γιατί η όποια επούλωση ή συμφιλίωση δεν μπορεί να ανάγεται στον πραγματισμό μιας επιφανειακής και εργαλειακής πολιτικής ορθότητας, αλλά χρειάζεται να περνά -τόσο ως δυνατότητα όσο και ως αδυνατότητα- μέσα από τον αναστοχασμό του ιστορικού πράττειν και της πολιτισμικής οικειότητας.

    Σε τέτοια συμφραζόμενα γινόμαστε συνεχώς μάρτυρες της επιτελεστικής ισχύος των συναισθημάτων: τα συναισθήματα εκφέρονται ως ρηματικές πρακτικές ή ομιλιακά ενεργήματα, που εκπορεύονται από συγκεκριμένες ιστορίες και κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, και την ίδια στιγμή, παράγουν δομές χρονικότητας και ιστορικές δυνατότητες. Ας θυμηθούμε ότι αναφερόμενος στη βορειοαμερικανική πατριωτική έξαρση μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ο Τζορτζ Μπους απευθύνθηκε στον αμερικανικό λαό με τα λόγια: «Ηταν σαν ολόκληρη η χώρα μας να κοίταξε στον καθρέφτη και να είδε τον καλύτερό της εαυτό». Ως απάντηση στο πλήγμα και τη σκηνοθεσία του με όρους παγκόσμιου θεάματος, η πατριωτική αυταρέσκεια -και μαζί η ναρκισσιστική ρητορική απορία «Γιατί μας μισούν;»- γινόταν η νομιμοποίηση του περιβόητου πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Την ίδια στιγμή, άλλες συναισθηματικές επιτελέσεις απονομιμοποιούνταν ως εθνικά απρεπείς και επικίνδυνες: για παράδειγμα, το τραγούδι «Imagine» του Τζον Λένον αποκλείστηκε από τα ραδιοκύματα των ΗΠΑ μετά την επίθεση στη Νέα Υόρκη. Ο θυμικός λόγος της οδύνης μετατρεπόταν πολιτικά σε πολεμική ιαχή, ενώ το επιλεκτικά αφηγημένο εθνικό τραύμα λειτουργούσε ως δεσπόζον σημαίνον της ταυτότητας και του συνανήκειν του εθνικού πολιτικού σώματος. Από την άλλη πλευρά, το σύνθημα της Αριστεράς «Η θλίψη μας δεν είναι κραυγή πολέμου» συμπύκνωνε έναν ετερόδοξο συγκινησιακό λόγο, ο οποίος αρθρωνόταν από όσες και όσους αντιστέκονταν στο κανονιστικό δημόσιο φρόνημα πατριωτικού πένθους που καθιστούσε τη συλλογική απώλεια φυσική συνθήκη πολεμικής επιθετικότητας.

    Πράγματι, τα αμφιλεγόμενα και ρευστά όρια ανάμεσα στο φιλελεύθερο αφήγημα της συμπόνιας και την ηθικο-πολιτική της αλληλεγγύης διακυβεύονται στη γενεαλογία των παγκόσμιων οικονομιών του φόβου, του κινδύνου και της ασφάλειας. Οπως δείχνει ο λόγος περί ανθρωπιστικών κρίσεων και ανθρωπιστικών επεμβάσεων, η παγκόσμια επικράτεια της ανθρωπιστικής βιομηχανίας του οίκτου, της επέμβασης και της θυματοποίησης θέτει την αλληλεγγύη και τη συνδρομή με όρους κυριαρχικά ηθικιστικούς. Η καταστροφή γίνεται ένα αυστηρά ελεγχόμενο θέαμα και ο πόνος των άλλων μετατρέπεται σε μιντιακό συμβάν απαθούς και ηδονοβλεπτικής συμπόνιας. Αλλωστε ο συναισθηματισμός συμβαδίζει απολύτως με την αναισθητοποίηση στη φρίκη: Θυμηθείτε, μας λέει η Σούζαν Σόνταγκ, το παράδειγμα του διοικητή του Αουσβιτς που επιστρέφει το βράδυ στο σπίτι, αγκαλιάζει τη γυναίκα του και τα παιδιά του, και παίζει λίγο Σούμπερτ στο πιάνο πριν από το δείπνο. Στις σύγχρονες συνθήκες, ας αναλογιστούμε τον πολιτικό δεσμό που ενώνει μια στρατιωτική επιχείρηση πολεμικής επίθεσης και κατάκτησης με την ανθρωπιστική επιχείρηση διάσωσης και προστασίας των αμάχων. Χρειάζεται να στοχαστούμε πιο συστηματικά πάνω στους τρόπους με τους οποίους η βία συνυφαίνεται με την ανθρωπιστική προστασία της πολιτικά απογυμνωμένης ζωής του συλλογικού σώματος.

    Στον πυρήνα της σύγχρονης βιομηχανίας του οίκτου τοποθετούνται σήμερα και οι «τηλεμαραθώνιοι αγάπης», που θεματοποιούν και θεαματοποιούν την ανθρώπινη οδύνη, ιδιαίτερα μάλιστα εκείνοι που εστιάζουν στο «δράμα ενός λαού». Μέσα από τέτοιες εκδηλώσεις, για παράδειγμα, η μετα-αποικιακή Αφρική μετατρέπεται σε μια ηθοπλαστική κοινοτοπία φρίκης, χωρίς ιστορία και πολιτική ερμηνεία, αναπότρεπτη και αμετάκλητη σαν φυσικό γεγονός: ας αναλογιστούμε τη συγκινησιακά επενδυμένη ιδεολογική ισχύ των εμβληματικών αναπαραστάσεων θυμάτων, από τον λιμό της Μπιάφρας στα τέλη της δεκαετίας του 1960 μέχρι την πιο πρόσφατη γενοκτονία της Ρουάντας.

    Οι αναπαραστάσεις και οι ιδεολογικές χρήσεις του πόνου διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη συγκρότηση και οργάνωση αυτού που η Lauren Berlant ονομάζει «δημόσια σφαίρα του συναισθήματος (ή, της οικειότητας)»: η δημόσια αγανάκτηση για την κοινωνική αδικία παράγει μια αίσθηση συλλογικής ανησυχίας αλλά και, την ίδια στιγμή, μετατρεπόμενη στη συμπόνια του θεατή, αποτρέπει την πολιτική, κινηματική δράση για την αλλαγή των συνθηκών που ευθύνονται γι’ αυτήν. Αυτός είναι, λέει η θεωρητικός, ο συντηρητισμός της συμπόνιας.

    Ωστόσο, ο εγκλεισμός του συναισθήματος στη λογική της εμμένειας και του ηθικολογικού ναρκισσισμού στην παρούσα συγκυρία δεν μένει χωρίς αντίλογο. Νέες αρθρώσεις κοινωνικών αγώνων, κριτικού στοχασμού, πολιτικής ελπίδας και αναδιεκδίκησης της ουτοπίας αναδύονται ως αντίδοτο στην απομάγευση της μεταπολιτικής συναίνεσης και στην οιονεί αναπόδραστη εμπέδωση της βιοπολιτικής κυριαρχίας. Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο ανήκει το όραμα για κοινωνική δικαιοσύνη που σηματοδοτεί το αίτημα του Ζακ Ντεριντά για το «ελευσόμενο»: ένα ελευσόμενο που δεν κείται εκτός του παρόντος χρόνου εν είδει αποκαλυπτικού διαβήματος υπέρβασης, αλλά που επιτρέπει την ανασύσταση του παρόντος κυνισμού μέσω της ενδεχομενικότητας, της ασυνέχειας, του ίχνους και του αν-υπολόγιστου συμβάντος. Το συναίσθημα ή, καλύτερα, το κοινωνικό πάθος που εμπνέεται από μια τέτοια εννόηση του πολιτικού πράττειν και του μέλλοντός του δεν επαναλαμβάνει απλώς, αλλά διαρρηγνύει την κοινότοπη και τεχνοκρατική επικράτεια του εφικτού.

    Προς μια κοινωνική θεωρία του συναισθήματος

    Ακολουθώντας σε μεγάλο βαθμό την επιστημολογική παράδοση, στο πλαίσιο της οποίας ο ορθός λόγος εκλαμβάνεται ως η απαραίτητη συνθήκη της αυτονομίας και δράσης του ατομικού έλλογου υποκειμένου, οι κοινωνικές επιστήμες υποτίμησαν ιστορικά τη συναισθηματική (emotional) και ενσυναισθηματική (affective) διάσταση της κοινωνικότητας, της υποκειμενικότητας και του πολιτικού. Υπάρχουν, ωστόσο, ρεύματα σκέψης, τόσο στην Κοινωνική Ανθρωπολογία όσο και στην Ιστορία, που αποκαθιστούν αυτό το έλλειμμα και διερευνούν συστηματικά την πολιτισμική πολιτική των συναισθημάτων αποδομώντας τις συμβατικές διχοτομίες μεταξύ λογικής και συναισθήματος, μεταξύ φρόνησης και συγκίνησης, μεταξύ ορθού λόγου και πάθους. Ανθρωπολόγοι και ιστορικοί που εργάζονται πάνω στην αποικιακή συνθήκη έχουν δείξει ότι η εξουσία του ορισμού και της οριοθέτησης του λογικού και του ορθολογικού -ως ικανότητας για χαλιναγώγηση των παθών- αποτέλεσε μία από τις πιο κρίσιμες τεχνολογίες κυριαρχίας που άσκησε η αποικιοκρατία.

    Στο πλαίσιο της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και της κριτικής στην ουσιολογική θεώρηση του υποκειμένου και της πολιτικής ορθολογικότητας έχει καταδειχτεί ότι το συναίσθημα δεν αφορά μια εσώτερη φύση ή μια ψυχική ουσία. Ανασύροντας το συναίσθημα από τη φυσικοποιημένη και στερεοτυπική προφάνεια της βιολογικά προσδιορισμένης και οικουμενικής ανθρώπινης φύσης, η Κοινωνική Ανθρωπολογία συνέδεσε τη μελέτη του συναισθήματος με ευρύτερες ερμηνευτικές επεξεργασίες της ταυτότητας, της δράσης, της υποκειμενικότητας, της ετερότητας. Από τότε που οι Peristiani, Pitt-Rivers, Gillmore και άλλοι δημοσίευσαν τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 τα έργα τους πάνω στο αξιακό σύστημα «της τιμής και της ντροπής», επιζητώντας να ορίσουν την πολιτισμική ιδιαιτερότητα των «εδραίων ιθαγενών» της Μεσογείου, το ζήτημα πέρασε στη σκιά για αρκετό καιρό: ο φορμαλισμός και ο ουσιολογισμός των θεωρήσεων αυτών έγιναν αντικείμενο οξείας κριτικής, σε μια εποχή που η Κοινωνική Ανθρωπολογία αναμετρήθηκε συστηματικά με την επιστημολογική δυσκολία του πώς αναπαρασταίνουμε τον άλλο δίχως ταυτόχρονα να τον καθηλώνουμε σε κάποια στερεότυπη προβολή μας (λ.χ. το «μεσογειακό ταμπεραμέντο»). Ωστόσο, η τομή της πολιτισμικής κριτικής στη δεκαετία του 1980, η κριτική στη μεταφυσική εννόηση ενός ενιαίου και κυρίαρχου υποκειμένου, οι θεωρίες της επιτελεστικότητας (performativity), η φεμινιστική θεωρία, αλλά και η συνομιλία με την ψυχαναλυτική θεώρηση της δομικής μη ταυτότητας του υποκειμένου διαδραμάτισαν κρίσιμο ρόλο στη ριζική ανανέωση της προβληματικής. Το συναίσθημα δεν εκλαμβάνεται πια απλώς ως αντικείμενο ανάλυσης, αλλά και ως ένας τρόπος θεώρησης του πολιτισμού. Είναι χαρακτηριστική από αυτή την άποψη η συμβολή των Catherine Lutz, Lila Abu-Lughod, Mariella Pandolfi, Ann Laura Stoler, Denise Riley, Sara Ahmed και Saba Mahmood.

    Το συναίσθημα παύει, έτσι, να θεωρείται μεταφυσικά εξωτερικό ή υπερβατικό σε σχέση με την κοινωνική και ιστορική μελέτη, και εκλαμβάνεται ως μία από τις πιο δυναμικές και σύνθετες όψεις των κοινωνικοσυμβολικών σχέσεων εξουσίας. Η φεμινίστρια φιλόσοφος Judith Butler συνδέει την παραστασιακή επιτέλεση του φύλου με τη μελαγχολική ταύτιση. Επεξεργαζόμενη μια μη ορθολογιστική προσέγγιση στην πολιτική θεωρία, η Chantal Mouffe βλέπει το πάθος της αγωνιστικής αντιπαράθεσης ως σημαντική συνιστώσα του πολιτικού πράττειν, ενώ επισημαίνει τις αρνητικές συνέπειες μιας θεώρησης που ανάγει την έλλογη και διαβουλευτική συναίνεση σε ιδεώδες της δημοκρατίας. Επίσης, στο βιβλίο τους «Αυτοκρατορία», οι Michael Hardt και Antonio Negri, μαζί με τη διεκδίκηση του δικαιώματος της παγκόσμιας υπηκοότητας και του δικαιώματος στον κοινωνικό μισθό, διατυπώνουν το αίτημα για την αναγνώριση του δικαιώματος στην ελεύθερη πρόσβαση του πλήθους στη γνώση, την επικοινωνία και τα συναισθήματα.

    Πράγματι, σημαντικό ερώτημα που απασχολεί σήμερα τις σύγχρονες θεωρίες του πολιτισμού είναι το πώς το συναίσθημα τοποθετείται ιστορικά και κοινωνικά: πώς, για παράδειγμα, κινητοποιείται ως μηχανισμός εμπέδωσης της ηθικιστικής κοινοτοπίας και της απο-πολιτικοποίησης (στο πλαίσιο της μεταπολιτικής καμπής της φιλελεύθερης δημοκρατίας), αλλά και πώς γίνεται πεδίο ετερόδοξης ανασύστασης του πολιτικού πράττειν. Στο επίκεντρο του προβληματισμού έρχεται η συνάρθρωση ανάμεσα στο συναίσθημα, το πάθος, το νόημα, την υποκειμενικότητα και την εξουσία. Η αναλυτική κατηγορία του συναισθήματος ανοίγει πεδία διερεύνησης του υποκειμένου ως διχασμένου από τον Αλλο και τοποθετημένου σε σχέση με τον Αλλο.

    Τα σύγχρονα αυτά ιδιώματα κοινωνικού στοχασμού εξετάζουν τους τρόπους με τους οποίους οι συλλογικές κοινωνικές ταυτίσεις (και απο-ταυτίσεις) επιτελούνται μέσω συναισθηματικών επενδύσεων, όπως είναι η απόλαυση και η αποστροφή, η επιθυμία και η μελαγχολία. Καταδεικνύουν πώς το ανήκειν (είτε αυτό θεμελιώνεται σε μια εθνική είτε σε μια θρησκευτική ή άλλη ταυτότητα) συγκροτείται με συναισθηματικούς όρους αγάπης, ενθουσιασμού, εξιδανίκευσης, θυσίας, τρωτότητας, εμπάθειας ή ενοχής. Τέλος, ενδιαφέρονται για το πώς το συναίσθημα -είτε στις αναγνωρίσιμες και επιτρεπτές εκφορές του είτε σ’ αυτές που παραμένουν κοινωνικά ανήκουστες και απειλητικές-, όχι απλώς διαδραματίζεται στο κοινωνικό πεδίο, αλλά ορίζει και οριοθετεί τα ίδια τα πεδία του κοινωνικού και του πολιτικού.

    Πώς, όμως, η επιτελεστικότητα του συναισθήματος θέτει τα όρια και τους όρους του πολιτικού; Πώς ιστορικοποιούμε και θεωρητικοποιούμε την κατηγορία του συναισθήματος πέρα από τη διχοτομία κοινωνικό-ψυχικό, αλλά και πέρα από τη διάκριση μεταξύ αυτονομίας και ετερονομίας; Πώς ανιχνεύουμε τη σχέση του συναισθήματος με το νόημα και το σώμα πέρα από την ουσιοκρατική οντολογία των δυϊσμών νους-σώμα και ορθός λόγος-συναίσθημα; Πώς η ποιητική και πολιτική του συναισθήματος συνδέεται με τη συγκρότηση του δρώντος κοινωνικού υποκειμένου πέρα από τη μεταφυσική της αυτοπραγμάτωσης της ατομικής βούλησης; Πώς συν-αρθρώνεται με τους κοινωνικο-ιστορικούς επικαθορισμούς και τις σχέσεις εξουσίας; Με άλλα λόγια, σε τι συνίσταται σήμερα μια κριτική θεωρία της πολιτισμικής πολιτικής του συναισθήματος; Ποια είναι η σημασία, η επικαιρότητα και η συμβολή μιας τέτοιας διεπιστημονικής σπουδής, που περιλαμβάνει την Κοινωνική Ανθρωπολογία, την Ιστορία, την ψυχαναλυτική θεωρία, τις Μετα-αποικιακές σπουδές, την πολιτική θεωρία, τη λογοτεχνική κριτική, τις Σπουδές φύλου και τη Φιλοσοφία;

    Τέτοια ερωτήματα, που απηχούν ιστορίες -πρόσφατες και παλαιότερες- τρωτότητας, ντροπής, ενοχής, φόβου, αγάπης ή αποστροφής, θα φωτίσει το συνέδριο αυτό, ένα συνέδριο που προσβλέπει στην ιστορικοποίηση της πολιτικής και πολιτισμικής διάστασης των συναισθηματικών δεσμών και των κοινωνικών παθών· ένα συνέδριο που φιλοδοξεί να είναι ένα δημιουργικό συμβάν επίκαιρου, δηλαδή ευαίσθητου, κριτικού στοχασμού.

    * Η Αθηνά Αθανασίου είναι επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 11/05/2007

    http://www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=11/05/2007

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  6. συνέντευξη
    Pandolfi Mariella – Κοινωνικά πάθη στον σύγχρονο κόσμο
    http://www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=11/05/2007&id=36494252

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  7. http://www.perizitito.gr/product.php?productid=64776&page=1
    kai
    Τα πάθη του κοινοτισμού
    Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΥ

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=01.06.2004,id=94211948

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  8. Συμπονια , και (πολιτική) Απαθεια -αδιαφορία

    Συχνά –γραφει η Suzan Sontag -οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να συλλάβουν τα βάσανα των κοντινών τους προσώπων …μοιάζει φυσιολογικό να αποφεύγουν οι άνθρωποι να σκέφτονται τις δοκιμασίες των άλλων , ακόμα κι αν θα μπορούσαν ευκολότατα να ταυτισθούν μαζί τους «Μια κάτοικος του Σεράγεβου, την οποία γνώρισα λίγο μετά που πρωτόφτασα στην πόλη, τον Απρίλιο του 1993, μου είπε«Τον Οκτώβρη του 1991 ήμουν εδώ στο ωραίο μου διαμέρισμα στο ήρεμο Σεράγεβο όταν εισέβαλλαν οι Σέρβοι στην Κροατία, και θυμάμαι πως όταν οι βράδυνες είδηση έδειχναν σκηνές από την καταστροφή του Βουκοβαρ, κάτι χιλιόμετρα κοντά μας, έλεγα μέσα μου«Τι φοβερό»κι άλλαζα κανάλι. Πως λοιπόν να αγανακτώ τώρα αν κάποιος στη Γαλλία , ην Ιταλία ή τη Γερμανία βλέπει τους σκοτωμούς που γίνονται εδώ κάθε μέρα στις βράδυνες του ειδήσεις και λέει«Τι φοβερό »,και ψάχνει να βρει άλλο πρόγραμμα; Είναι φυσιολογικό. Είναι ανθρώπινο»Όποτε αισθάνονται οι άνθρωποι ασφαλείς΄-;αυτό ήταν το πικρό της συμπέρασμα -η η αυτοκατηγορία της- θα δείξουν αδιαφορία. Οπωσδήποτε όμως -«μια κάτοικος του Σεράγεβου μπορεί να έχει άλλο κίνητρο για να αποφύγει τις εικόνες των τρομερών γεγονότων που στο κάτω συμβαίνουν σε κάποια άλλη περιοχή της ίδιας της χώρας της από ότι οι κάτοικοι του εξωτερικού… Η ακηδία των ξένων, απέναντι στους οποίους έδειχνε τόση επιείκεια, ήταν και αυτή συνέπεια του αισθήματος ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Η δική της απροθυμία να ασχοληθεί μ εκείνες τις προειδοποιητικές εικόνες του γειτονικού πολέμου ήταν έκφραση αδιεξόδου και φόβου….. Οι άνθρωποι γυρίζουν το κουμπί όχι μόνον επειδή η συνεχής διατροφή με εικόνες βίας τους όχι κάνει αδιάφορους αλλά και επειδή φοβούνται…»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  9. Αγαπη και Ζηλια
    ————————

    ζηλώ σημαίνει:,προσπαθώ επίμονα να αποκτήσω κάτι .Ζήλος σημαίνει έντονη προθυμία για την εκτέλεση έργου,με συνώνυμο τη ζέση ,θέρμη Το ρήμα Ζηλεύω προέρχεται από το ζήλος, και σημαίνει: επιθυμώ έντονα κάτι που στερούμαι εποφθαλμιώ, φθονώ Ζήλια σημαίνει: δυσαρέσκεια για ξένη ευτυχία, ζηλότυπος προέρχεται από το

    ζηλοφθονώ σημαίνει φθονώ , ζηλεύω για την ξένη ευτυχία
    .
    Ο Παυλος Λεξανδροβιτς Φλωρενσκι , αποδίδει στη ζήλια την κατ΄΄ εξοχήν θετική αξία: Όπως γράφει «Το ελληνικό ζήλος ή στη δωρική του μορφή ζαλος έχει αρχικά την έννοια της θέρμης , του ζήλου ,. Μόνο αργότερα παίρνει την έννοια της ζήλιας του( ανταγωνισμού του μίσους.), ομοίως το ρήμα ζηλόω σημαίνει αναζητώ με πάθος , ποθώ». Οι εκφράσεις «νιώθω ζήλια» και «έχω ζήλο»στα ρώσικα , με την ρίζα rev, σημαίνουν την παρουσία μιας δυνάμεως, μιας τάσεως προς ένα πράγμα. Είναι το αντίθετο της απάθειας, της αδυναμίας της αβουλίας Στα ρωσικά, η ζήλια, revnost ‘ ορίζεται ως δύναμη , ισχύς, ένταση και όχι ως φόβος , μίσος ή φθόνος Για τον Φλωρενσκυ «η ζήλια είναι αυτή η αγάπη αλλά στο «άλλο είναι »της ,στην ετερότητα της Είναι ένα από τα στοιχεία του έρωτα, η βάση του η ουσία του η πρώτη νύχτα του κόσμου απ¨ όπου ξεμυτίζει η αχτίδα της αγάπης. Η αγάπη δεν έχει μόνο οικουμενικότητα. Είναι και περιγεγραμμένη όχι μόνο «απεριόριστη αλλά και περίκλειστη» Γιατί στη ζήλια ενυπάρχει μια εξύψωση του άλλου στο επίπεδο του Εσύ, του προσώπου: :«Για το Εγώ, για αυτόν που εκλέγει, πρέπει να είναι ακριβώς Εσύ και τίποτε άλλο: ειδεμή η ίδια η αγάπη είναι ανέφικτη [… Ο έρως είναι ελεύθερη επιλογή: ανάμεσα σ΄ έναν ορισμένο αριθμό προσώπων με μια πράξη εσωτερικού αυτοκαθορισμου το Εγώ διαλέγει ένα μόνο πρόσωπο και με¨ αυτό κτίζει μια σχέση , συνδέεται ψυχικά. Αυτό το συνηθισμένο πρόσωπο, το Εγώ θέλει να το βλέπει σαν εξαιρετικό, ατό που είναι σκιερό το θέλει φωτεινό ,το καθημερινό το κάνει γιορτινό Το Εγώ βεβαιώνει την πράξη της αγάπης του , ως πράξη αιώνιας αξίας και απαιτεί να διαρκέσει παντοτινά, να είναι ανώλεθρη
    Όμως –από την άλλη -ο Άγιος Αυγουστίνος έβλεπε την ζήλια ως φθόνο ,ως μοχθηρία ,βαθιά ριζωμένη στην ανθρώπινη ψυχή «Η αθωότητα των παιδιών βρίσκεται στ΄ ανίσχυρα μέλη τους και όχι στην ψυχή τους. Κάποτε κάθισα για ώρα μονάχος και παρατηρούσα ένα παιδί. Ξεχείλιζε από μοχθηρία. Δεν μιλούσε ακόμη, όμως χλόμιαζε από χολή και κοίταζε με ζήλια τον ομογάλακτο αδελφό του. Ποιος δεν τα ξέρει αυτά; Οι μάνες και οι παραμάνες λένε πως ξορκίζουν αυτό το μακό, μακάρι να ¨ξερα με πιο φάρμακο. Τι είδους αθωότητα όμως είναι αυτή, να τρέχει πλούσιο και άφθονο το γάλα από τη μητρική πηγή, κι εμείς να μην αντέχουμε να το μοιραστούμε μεν αδελφό που το έχει τόσο ανάγκη γιατί αυτό είναι η μοναδική τροφή που το κρατά ζωντανό ;» ,

    Για τον Λακάν ο-φθόνος(invidia] είναι ιδιότητα του βλέμματος προέρχεται από το ρήμα Videre (βλέπω) «H invidia η πιο υποδειγματική είναι αυτή που διαπίστωσα εδώ και πολύ καιρό στον Αυγουστίνο για να περιγράψω ολόκληρο το ριζικό της , δηλαδή τον φθόνο του μικρού παιδιού που κοιτάζει τον αδελφό του κρεμασμένο στο στήθος τη μητέρας του , που τον κοιτάζει μ ένα βλέμμα πικρό., που του αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά κι έχει πάνω του την ενέργεια ενός δηλητηρίου

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  10. Περι ελευθεριας (και συναισθηματων)

    http://panosz.wordpress.com/2007/06/18/nosferatos/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  11. ‘ Συναλληλος ερωτας» και πλαστική Σεξουαλικότητα κατα Γκιντενς

    Απο το βιβλιο του Γκιντενς : »η μεταμορφωση της οικειοτητας »

    Για τον Anthony Giddens ,ζούμε σήμερα στην εποχή του «συνάλληλου έρωτα»,του« confluent love »που μπορεί να συγκριθεί «με την εικόνα δυο παραποτάμων που συναντώνται καθώς ρέουν και σμίγουν σε έναν ενιαίο ποταμό,» και ο οποίος διαφέρει σημαντικά από τον (νεωτερικο) ρομαντικό έρωτα. Ο ρομαντικός έρωτας εξαρτάται από το amour passion ,η προβολή δημιουργεί ένα αίσθημα ολότητας με τον άλλο η οποία ενισχύεται από εδραιωμένες διαφορές ανάμεσα στην αρρενωπότητα και τη θηλυκότητα, κάθε μια από τις οποίες χαρακτηρίζονται με όρους αντίθεσης
    Ο συνάλληλος έρωτας προϋποθέτει την ισότητα στο συναισθηματικό πάρε δώσε, αναπτύσσεται μόνο στο βαθμό που αναπτύσσεται η οικειότητα, που ο κάθε σύντροφος είναι έτοιμος να αποκαλύψει στον άλλον έγνοιες ,ανάγκες και ευαισθησίες Ο ρομαντικός ερωτάς απέκλείε την ars erotica. Η ερωτική ικανοποίηση και η ευτυχία, υποτίθεται ότι είναι εξασφαλισμένες από την ίδια την ορμή που προκαλεί ο έρωτας.

    Ο συνάλληλος ερωτάς εισάγει την ars erotica στον πυρήνα των συζυγικών σχέσεων και καθιστά την αμοιβαία σεξουαλική ευχαρίστηση βασικό χαρακτηριστικό για τη διατήρηση η τη διάλυση μιας σχέσης.

    Σήμερα η καλλιέργεια ερωτικών δεξιοτήτων και η ικανότητα να δίνεις και
    να παίρνεις σεξουαλική ηδονή εκ μέρους και των δυο φύλων, οργανώνονται αναστοχαστικά μέσα από πολλαπλές πηγές ερωτικής πληροφόρησης , συμβουλευτικής και εκπαίδευσης Ο συνάλληλος έρωτας αναπτύσσεται σε μια κοινωνία όπου σχεδόν όλοι έχουν την ευκαιρία να ολοκληρωθούν σεξουαλικά Σε αντίθεση με τον ρομαντικό έρωτα ο συνάλληλος δεν είναι μονογαμικός με την έννοια της σεξουαλικής αποκλειστικότητας:στηρίζεται στην αμιγή σχέση δηλαδή στην παραδοχή εκ μέρος κάθε συντρόφου πως κερδίζει οφέλη από τη σχέση σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε να αξίζει η συνέχιση της
    Η «πλαστική»(ή εύπλαστη)σεξουαλικότητα
    Ζούμε στην εποχή της «πλαστικής σεξουαλικότητας» αφού η «σεξουαλική ικανοποίηση έχει αποδεσμευτεί από την πανάρχαια ολότητα που συγκροτούσε με την αναπαραγωγή τη συγγένεια και τις γενεές» Η «πλαστική»(ή εύπλαστη)σεξουαλικότητα–λέει ο Anthony Giddens ΄-«αποκομμένη από την πεπαλαιωμένη ενσωμάτωση της με την αναπαραγωγή. ήταν ένα φαινόμενο με πραγματικά ριζικές επιπτώσεις» που διαμορφώθηκε ως μέρος μιας προοδευτικής διαφοροποίησης του σεξ από τις απαιτήσεις της αναπαραγωγής. Για τις περισσότερες γυναίκες, στους περισσότερους πολιτισμούς ,και κατά τη διάρκεια των περισσότερων ιστορικών περιόδων, η σεξουαλική ευχαρίστηση ,όπου ήταν δυνατόν να επιτευχθεί, ήταν εγγενώς συνδεδεμένη με τον φόβο επαναλαμβανόμενων κυήσεων και κατά συνέπεια με τον φόβο του θανάτου, Σήμερα, καθώς οι τεχνολογίες αναπαραγωγής έχουν γίνει πιο εκλεπτυσμένες, αυτή η διαφοροποίηση έχει ολοκληρωθεί. Τώρα η σύλληψη μπορεί όχι μόνο να ανασταλεί, αλλά και να παραχθεί τεχνητά, «η σεξουαλικότητα είναι επιτέλους πλήρως αυτόνομη. η αναπαραγωγή μπορεί να λάβει χώρα ακόμα και με την απουσία της σεξουαλικής δραστηριότητας κι αυτό αποτελεί μια τελική «απελευθέρωση»για την σεξουαλικότητα, η οποία στο εξής μπορεί να γίνει καθολικά μια ιδιότητα των ατόμων και των μεταξύ τους συνδιαλλαγών

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  12. περι μνησικακιας και Δικαιοσυνης
    ——————————————

    …το ενδιαφερον ειναι οτι συνδεετε την μνησικακία με την δικαιοσυνη. Αυτό ακριβώς διεκρινε και ο Μ Σελερ στο εργο του Ο μνησικακος Ανθρωπος” . Δηλαδή το οτι ο μνησικακος ξυπνά και κοιμάται και ονειρευται τη Δικαιοσύνη – εννοωντας βεβαια τη δική του αποκλειστικά δικαιοσυνη – δηλαδή την εκδίκηση (πραγματική η φανταστική) . αυτή η εμμονη με την δικαιοσυνη -εκδικηση τον εμποδίζει απο το να χαρεί το παρόν! Τον πληγώνει και τον αναγκαζει να ξυνει διαρκως τις πληγες του. Ειναι σαν να πεφτεις σε μια δινη και να βουλιαζεις ολο και περισσοτερο,σαν να αγκομαχας πνιγμενος μεσα στο δικο σου τραυμα. Με αυτή την εννοια η δικαιοσυνη -εκδικηση κατατρωει καθε αλλη ζωντανή ικμαδα , καθε δημιουργικότα και μετατρεπει τον ανθρωπο σε μνησικακο ανθρωπο . Καθε του λέξη αντανακλα το βαθος της πληγής του καθε του πραξη αναπαργει και πολλαπλασιαζει το οποιο τραυμα του…
    απο εδώ:

    http://panosz.wordpress.com/2007/03/04/theodoridis/#comment-4958

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  13. Aπληστία: Από αμάρτημα, καθήκον;

    ΓIANNHΣ ΣTAYPAKAKHΣ
    Eπισκέπτης Eρευνητής στο Πανεπιστήμιο του Essex

    Η AΠΛHΣTIA -η αχορταγία, η πλεονεξία, το ακόρεστο του ανθρώπινου ψυχισμού- είναι ίσως από όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα εκείνο που, στην ιστορία του πολιτισμού, συναντά την πιο καθολική αναγνώριση και καταδίκη. Σε αυτό το ζήτημα φαίνεται να υπάρχει ακόμα και διαθρησκειακό consensus. Η απληστία στιγματίζεται εξίσου στον βουδισμό και τον ινδουισμό, τον ιουδαϊσμό και τον χριστιανισμό. Ακόμα περισσότερο, κοινό τόπο φαίνεται να αποτελεί και η άποψη ότι η απληστία δεν λειτουργεί απλώς ως ένα μεταξύ των άλλων αμαρτημάτων ή έστω ως πρώτη μεταξύ ίσων, αλλά ότι συνιστά την πηγή των άλλων αμαρτημάτων.

    Αν όμως η απληστία αποτελεί τη «μητέρα όλων των αμαρτημάτων» -κατά το σανταμικό «μητέρα όλων των μαχών»- αυτό δεν σημαίνει ότι κρίνεται ως το εγγύτερο όλων; ως κάτι «πανταχού παρόν»; και ως εκ τούτου, ως εκείνο από το οποίο κινδυνεύει περισσότερο καθένας μας στην καθημερινή ζωή του; Δεν θα αναγνωριζόταν φυσικά ως το πιο επικίνδυνο αμάρτημα αν δεν ήταν εκείνο που μας βάζει συνεχώς σε πειρασμό, αν δεν ήταν, εν τέλει, σύμφυτο με την κοινωνική ζωή, με τη σύσταση του ίδιου του κοινωνικού υποκειμένου.

    Mπανγκόκ, 6 Δεκεμβρίου 2002. Eνα κοριτσάκι κοιτάζει μαγνητισμένο μια κούκλα barbie σε προθήκη καταστήματος της ταϊλανδέζικης πρωτεύουσας. H κούκλα φοράει τουαλέτα και διαμάντια 4,43 καρατιών, τα δε χρήματα από την πώλησή της –9.500 δολάρια!– προορίζονταν για παιδικές φιλανθρωπίες. O θαυμασμός στο βλέμμα του παιδιού και η επιθυμία απόκτησης που αυτός γεννά, είναι η κινητήρια δύναμη του καταναλωτικού πολιτισμού μας (Reuters/Sukree Sukplang).
    Πώς ακριβώς ορίζεται αυτή η οιονεί ανθρωπολογική σταθερά; Ενώ στα ζώα το βιολογικό ένστικτο ρυθμίζει την ικανοποίηση των αναγκών για την επιβίωση, στον άνθρωπο η βιολογική ανάγκη διαμεσολαβείται από τη γλώσσα και προϋποθέτει τον κοινωνικό δεσμό: ανήμπορο να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, το βρέφος τις αρθρώνει σε ένα αίτημα προς τον Aλλο, αρχικά προς τη μητέρα, και αργότερα -μέσω της κοινωνικοποίησης- στην κοινωνία εντός της οποίας μεγαλώνει. Το τίμημα αυτής της εξάρτησης από τη γλώσσα και τον Νόμο που συνθέτει τον κοινωνικό ιστό είναι η απώλεια κάθε αμεσότητας στη σχέση μας με τη σφαίρα των αναγκών. Παγιδευμένο στον κοινωνικό κόσμο της γλώσσας το υποκείμενο χάνει τη δυνατότητα κάθε άμεσης, απόλυτης ικανοποίησης. Αποζημιώνεται όμως με την εμπλοκή του στο παιχνίδι της επιθυμίας, δώρο και κατάρα συγχρόνως. Εδώ εντοπίζεται και η είσοδος της αμαρτίας.

    Η καταδίκη του ανθρώπου να αναζητεί την ικανοποίησή του, την ίδια την ευτυχία, σε ένα πλαίσιο -τη γλώσσα, τον κοινωνικό κόσμο- που προϋποθέτει και επιβάλλει την ίδια την απώλειά της είναι ισοδύναμη του προπατορικού αμαρτήματος. Εξ ου και η καταδίκη της γλώσσας στην επιστολή του Ιακώβου, από την Καινή Διαθήκη: «H γλώσσα είναι μικρό μέλος και όμως καυχάται για μεγάλα πράγματα. Πόσο μικρή φωτιά κατακαίει ένα τόσο μεγάλο δάσος. Και η γλώσσα είναι μια φωτιά, κόσμος κακίας… Από το ίδιο στόμα βγαίνει ευλογία και κατάρα» (3.5).

    Η καταδίκη αυτή εξηγείται εύκολα: από τη στιγμή που χάνεται το πεδίο της αμεσότητας των βιολογικών αναγκών, ο άνθρωπος γίνεται έρμαιο της επιθυμίας, μιας επιθυμίας που είναι ακόρεστη, μιας επιθυμίας που δεν έχει (φυσικό) τέλος αφού την κινητοποιεί η ίδια η απώλεια του πραγματικού και έτσι περνάει από λέξη σε λέξη, από αντικείμενο σε αντικείμενο, από το καλό στο κακό.

    Aτέρμονη αναζήτηση

    Δεν ξέρουμε πότε ακριβώς εδραιώνεται αυτή η δομή της επιθυμίας ως ατέρμονης αναζήτησης. Γνωρίζουμε ότι ήταν μάλλον άγνωστη σε πολλές «πρωτόγονες» κοινωνίες, αλλά σίγουρα απασχολεί την ελληνική αρχαιότητα (παράδειγμα το πλατωνικό Συμπόσιο). Συναντά πάντως στον Απόστολο Παύλο τον πρώτο αυθεντικά οξυδερκή μελετητή της.

    Για τον Παύλο το πρόβλημα της απληστίας, αλλά και της αμαρτίας γενικά, είναι ένα πρόβλημα που σχετίζεται πρωτίστως με το επιθυμείν. Oπως παρατηρεί στην πρώτη προς Τιμόθεον επιστολή «Εκείνοι όμως που θέλουν να πλουτίσουν πέφτουν σε πειρασμό και παγίδα και σε πολλές επιθυμίες ανόητες και βλαβερές, οι οποίες βυθίζουν τους ανθρώπους στον όλεθρο και την απώλεια. Διότι η ρίζα όλων των κακών είναι η φιλαργυρία» (6.9).

    Ο Παύλος συναισθάνεται επίσης πως η απαγόρευση του (κοινωνικού) νόμου δεν μπορεί να μας βοηθήσει να λύσουμε το πρόβλημα της απληστίας, το ακόρεστο της επιθυμίας. Η επιθυμία βρίσκεται πάντα σε μια ζωογόνο διαλεκτική με τον Νόμο, αφού είναι ο νόμος που συγκροτεί τον κοινωνικό δεσμό (όπως, παραδείγματος χάριν, η απαγόρευση της αιμομιξίας κινητοποιεί την επιθυμία της αναζήτησης άλλων σεξουαλικών συντρόφων – υπάρχει, εξάλλου, κατά την παιδική ηλικία μεγαλύτερο κίνητρο για την ανάπτυξη μιας επιθυμίας από την απαγόρευσή της εκ μέρους των γονέων;): «Tην αμαρτίαν δεν θα την είχα γνωρίσει χωρίς τον νόμο. Και την επιθυμία δεν θα την ήξερα, εάν ο νόμος δεν έλεγε: να μην επιθυμήσεις. Διά της εντολής εκείνης βρήκε την ευκαιρία η αμαρτία και ξύπνησε μέσα μου κάθε επιθυμία, διότι χωρίς τον νόμο η αμαρτία είναι νεκρή» (Προς Ρωμαίους, 7.7-7.9). Ο νόμος, με άλλα λόγια, ζωογονεί την επιθυμία, και ο αυτονομημένος αυτοματισμός της επιθυμίας, αδιανόητος χωρίς τον νόμο, προσδένει το υποκείμενο στον σαρκικό δρόμο του θανάτου (Badiou).

    Oλα δεν είναι όλα

    Η λύση που προτάσσει ο Παύλος στο σύνθετο αυτό αδιέξοδο συμπυκνώνεται στο δίπολο Πίστις-Χάρις. Αν κρίνουμε όμως από την κεντρική θέση που εξακολουθεί να κατέχει το πρόβλημα της επιθυμίας πολύ αργότερα, στην κομβική συζήτηση περί παθών, η λύση αυτή δεν στάθηκε αρκετή.

    Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης και μέχρι τον 17ο αιώνα είχε πλήρως επικρατήσει η άποψη ότι οι ηθικές και θρησκευτικές αρχές δεν επαρκούσαν για τον περιορισμό των ανθρώπινων παθών. Ο Πασκάλ, για παράδειγμα, είχε πλήρη επίγνωση της παράδοξης και τόσο χαρακτηριστικά ανθρώπινης διαλεκτικής της επιθυμίας (και, στο σημείο αυτό, αντλώ από πρόσφατο κείμενο του Γεράσιμου Βώκου): «Μόλις οι άνθρωποι που επιθυμούν και κυνηγούν ένα πράγμα το κατακτήσουν μένουν σαν αποσβολωμένοι, η ευτυχία τους διαρκεί για πολύ λίγο, και μεταβάλλεται, σχεδόν την άλλη μέρα σε ανία, η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στην αηδία… αυτός που είχε εναποθέσει την ευτυχία του στον πλούτο τώρα που έγινε πλούσιος δεν θα ησυχάσει ποτέ γιατί θέλει περισσότερα. Ο άλλος που ονειρεύεται αξιώματα, καταξιωμένος δεν ηρεμεί, γιατί θέλει να γίνει βασιλιάς και βλέπουμε. ..».

    Oταν η ανάγκη της επιβίωσης συναντιέται με την απύθμενη βουλιμία του πλούτου: εργάτες αχθοφόροι, μυρμήγκια ανθρώπινα στον βόρβορο και στον ιδρώτα, με το άχθος της χρυσοφόρου λάσπης στις πλάτες, αναρριχώνται με κόπο από τον πυθμένα του φρέατος της απληστίας. Xρυσωρυχείο Σέρα Πελάδα. Στο Παρά της Bραζιλίας. Σήμερα. Kαι πάντα. Aπό το βιβλίο «Humanity and Inhumanity» του φωτογράφου George Rodger.
    Η απληστία, το ακόρεστο της επιθυμίας είναι κάτι που συναντούμε ακόμα και στον Kαντ, ο οποίος σε μιαν επιστολή του γράφει: «Δώσε σε έναν άνθρωπο όλα όσα επιθυμεί και, εν τούτοις, την ίδια αυτή στιγμή, θα αισθανθεί ότι αυτό το όλα δεν είναι όλα».

    Tο συμφέρον ως μήνυμα σωτηρίας!

    Αν όμως το ακόρεστο της επιθυμίας, το αμάρτημα της απληστίας, φαίνεται να συνιστά μια σταθερά στην πορεία του δυτικού πολιτισμού, αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει μια αδιατάρακτη συνέχεια χωρίς τομές, και μάλιστα τομές ουσιαστικές. Eτσι, η άνοδος και η εδραίωση του καπιταλισμού θα σημάνει μια αξιοσημείωτη αλλαγή στην αντιμετώπιση του φαινομένου. Η αλλαγή αυτή σημαδεύεται από τουλάχιστον δύο επεισόδια.

    Το πρώτο αναλύεται διεξοδικά από τον Aλμπερτ Xίρσμαν στο διάσημο βιβλίο του Τα πάθη και τα συμφέροντα. Με τον καπιταλισμό, ως μέσο χαλιναγώγησης των παθών προβάλλει η επιδίωξη του συμφέροντος. Κυρίαρχος λόγος καθίσταται η αντιπαραβολή «των θετικών συνεπειών που προκύπτουν όταν οι άνθρωποι καθοδηγούνται από τα συμφέροντά τους με την καταστροφική κατάσταση που επικρατεί όταν οι άνθρωποι αφήνουν αχαλιναγώγητα τα πάθη τους». Ο πλουτισμός προσλαμβάνει μια θετική και θεραπευτική σημασία τόσο για την ιδιωτική όσο και για τη δημόσια ζωή. Χωρίς υπερβολή «η θεωρία του συμφέροντος έγινε δεκτή την εποχή εκείνη ως μήνυμα σωτηρίας!», αφού έγινε πιστευτό ότι είχε επιτέλους ανακαλυφθεί μια ρεαλιστική βάση για μια εύτακτη και βιώσιμη κοινωνικο-πολιτική τάξη, προβλέψιμη και σταθερή. Κάπως έτσι η απληστία άρχισε να νομιμοποιείται, να έρχεται στο προσκήνιο, και να αναγνωρίζεται ως θεμέλιο πια ενός ολόκληρου πολιτισμού.

    Στον αστερισμό της απόλαυσης

    Η ολοκλήρωση αυτής της «καταξίωσης» της απληστίας λαμβάνει βέβαια χώρα με το πέρασμα στην κοινωνία της κατανάλωσης. Oπως επισημαίνει ο λακανικός θεωρητικός Tοντ Mακγκόουαν, ο καταναλωτισμός επιφέρει μια σημαντική αλλαγή στην κοινωνικο-πολιτική οργάνωση των κοινωνιών μας: πρόκειται για το πέρασμα από την «κοινωνία της απαγόρευσης» σε μια οιονεί «κοινωνία της απόλαυσης». Ενώ παλαιότερα η αναπαραγωγή του κοινωνικού δεσμού απαιτούσε τη θυσία της απόλαυσης του υποκειμένου προς χάριν του κοινωνικού καθήκοντος, τώρα πια, στην κοινωνία της κατανάλωσης, το κύριο κοινωνικό καθήκον συνίσταται στην όλο και μεγαλύτερη απόλαυση. Αυτό το κάλεσμά μας απευθύνεται από παντού, από την τηλεόραση, από τις διαφημίσεις, από τον κινηματογράφο, από τις ίδιες τις παρέες μας και τους φίλους που δεν ξεχνούν να μας υπενθυμίζουν πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο αμάρτημα από τα να μην «περνάμε καλά».

    Βέβαια, το γεγονός ότι το κυνήγι της (ιδιωτικής, καταναλωτικής) απόλαυσης τίθεται στο επίκεντρο του κοινωνικού δεσμού, δεν σημαίνει ότι εμείς, οι πολίτες των σημερινών δυτικών κοινωνιών, απολαμβάνουμε πιο πολύ από ό,τι άλλοτε. Λίγο – πολύ όλοι γνωρίζουμε πώς παίζεται το παιχνίδι της κατανάλωσης: η φαντασίωση μιας απόλυτης, τελικής απόλαυσης κινητοποιεί την επιθυμία μας για αγορές, αλλά μόλις έρχεται στην κατοχή μας το αντικείμενο-αίτιο της επιθυμίας μας, το επίκεντρο της φαντασίωσης μας -π.χ. το καινούργιο αυτοκίνητο- την προσδοκία διαδέχεται η δυσαρέσκεια. Oπως το θέτει ο Λακάν στο σεμινάριο του Encore, «Δεν είναι αυτό! Αυτή είναι η ίδια η κραυγή μέσω της οποίας η απόλαυση (jouissance) που λαμβάνουμε διαφοροποιείται από την απόλαυση που περιμέναμε».

    Με κάθε εμπειρία απογοήτευσης αυτού του είδους, μια έλλειψη επανεγγράφεται στο υποκείμενο. Oσο για την ικανοποίηση της επιθυμίας, αυτή αναβάλλεται από λόγο σε λόγο, από φαντασίωση σε φαντασίωση, από προϊόν σε προϊόν. Είναι μάλιστα αυτή η συνεχής, άπληστη και ακόρεστη μετάθεση που συνιστά την ουσία του καταναλωτισμού. Δεν είναι τελικά αυτή ακριβώς η συγκεκριμένη, ιστορικά διακριτή, οικονομία της επιθυμίας, δηλαδή η μετατροπή της απληστίας από αμάρτημα σε καθήκον, που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή της σημερινής φάσης της οικονομίας της αγοράς στο πλαίσιο μιας ηγεμονικής «καταναλωτικής κουλτούρας»;
    πηγή
    © 2008 H KAΘHMEPINH
    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathglobal_2_05/02/2006_1285405

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  14. Συμφέρον και πολιτική στις απαρχές του καπιταλισμού

    ALBERT HIRSCHMAN
    Τα πάθη και τα συμφέροντα Πολιτικά επιχειρήματα υπέρ του καπιταλισμού πριν από τον θρίαμβό του
    ΕΠΙΜ.: Κ. Π. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
    ΜΤΦΡ.: ΙΟΥΛΙΑ ΤΣΟΛΑΚΙΔΟΥ
    «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ», ΣΕΛ. 219, ΕΥΡΩ 13,5

    «Ο Αλμπερτ Χίρσμαν είναι ένας από τους σημαντικότερους διανοητές της εποχής μας». Ετσι ξεκινά τον πρόλογό του στα Πάθη και τα συμφέροντα ο νομπελίστας οικονομολόγος Amartya Sen. Δεν πρόκειται καθόλου για υπερβολή. Ο Albert Hirschman αποτελεί σπάνια περίπτωση στοχαστή. Γεννημένος στο Βερολίνο το 1915, σπούδασε στα σημαντικότερα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια (όπως η Σορβόνη και το London School of Economics), πριν αναμειχθεί ενεργά στον αντιναζιστικό και αντιφασιστικό αγώνα στην Ιταλία και τη Γαλλία. Μετά τη φυγάδευσή του στις ΗΠΑ, εργάστηκε σε διάφορους οργανισμούς και επιχειρήσεις, το διάστημα 1952-56 στην Κολομβία, ξεκινώντας μάλλον αργά μια, θαυμαστή πάντως, ακαδημαϊκή καριέρα, η οποία τον οδήγησε από το Πανεπιστήμιο Yale στο Columbia και από το Harvard στο Princeton. Εντυπωσιακή πράγματι πορεία για κάποιον που θα πρέπει μάλλον να χαρακτηριστεί ανορθόδοξος διανοητής. Ανορθόδοξος υπό την έννοια ότι τα γραπτά και οι παρεμβάσεις του δεν παγιδεύτηκαν ποτέ στα κατεστημένα σύνορα των επιστημονικών πειθαρχιών -κινούμενα συνήθως στην τομή οικονομίας και πολιτικής-, τα οποία δεν σταμάτησε να ανατρέπει με το οξυδερκές και αναλυτικό του βλέμμα. Ανορθόδοξος και εικονοκλάστης στο βαθμό που δεν διστάζει να «αυτοανατρέπει» ακόμα και δικά του προγενέστερα επιχειρήματα, σε μια προσπάθεια διαύγασης της οικονομικής και πολιτικής μας πραγματικότητας. Και όλα αυτά αρθρωμένα σε έναν λόγο διαυγή και απλό, χωρίς την παραμικρή επιτήδευση.

    Το βιβλίο του Τα πάθη και τα συμφέροντα, που κυκλοφόρησε στα αγγλικά το 1977, είναι το δεύτερο που μεταφράζεται στα ελληνικά, αφού προηγήθηκε το Αποχώρηση, διαφωνία και αφοσίωση: αντιδράσεις στην παρακμή επιχειρήσεων, οργανώσεων και κρατών («Παπαζήσης», 2002). Τα πάθη και τα συμφέροντα ανασυγκροτούν ένα λησμονημένο επεισόδιο της πνευματικής (οικονομικοπολιτικής) μας ιστορίας. Πρόκειται για μια λεπτομερή μελέτη των επιχειρημάτων που χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιήσουν την έλευση και επικράτηση του καπιταλισμού πριν ακόμα εκείνος εδραιωθεί, επιχειρήματα που ο Hirschman ανιχνεύει στο έργο μεγάλων στοχαστών: του Montesqieue στη Γαλλία, του sir James Stuart στη Σκοτία, αλλά και άλλων. Εκείνο που ακούγεται σήμερα ιδιαίτερα παράδοξο είναι ο χαρακτήρας των επιχειρημάτων αυτών. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο καπιταλισμός, η εμπορευματοποίηση και η οικονομική επέκταση, δεν προτάσσονται στη βάση ενός οικονομικού σκεπτικού, αλλά ως εξελίξεις που υπόσχονται να βελτιώσουν την πολιτική τάξη, μια πολιτική τάξη που όλοι σχεδόν αντιλαμβάνονταν ως κάτι συνεχώς απειλούμενο από τα αχαλίνωτα ανθρώπινα πάθη και τις καταστροφικές συνέπειές τους για την κοινωνική ζωή.

    Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης και μέχρι το 17ο αιώνα είχε πλήρως επικρατήσει η άποψη ότι οι ηθικές και θρησκευτικές αρχές δεν επαρκούσαν για τον περιορισμό των ανθρώπινων παθών. Ως μέσο χαλιναγώγησής τους πρόβαλε λοιπόν η επιδίωξη του συμφέροντος. Κυρίαρχος λόγος κατέστη η αντιπαραβολή «των θετικών συνεπειών που προκύπτουν όταν οι άνθρωποι καθοδηγούνται από τα συμφέροντά τους με την καταστροφική κατάσταση που επικρατεί όταν οι άνθρωποι αφήνουν αχαλιναγώγητα τα πάθη τους» (σελ. 66). Ετσι το συμφέρον αναδείχθηκε σε ένα νέο μοντέλο, ένα νέο παράδειγμα, με την έννοια που δίνει στον όρο ο Thomas Kuhn (σελ. 78). Ο πλουτισμός προσέλαβε μια θετική και θεραπευτική σημασία τόσο για την ιδιωτική όσο και για τη δημόσια ζωή. Χωρίς υπερβολή, «η θεωρία του συμφέροντος έγινε δεκτή την εποχή εκείνη ως μήνυμα σωτηρίας!» (σελ. 80), αφού έγινε πιστευτό ότι είχε επιτέλους ανακαλυφθεί μια ρεαλιστική βάση για μια εύτακτη και βιώσιμη κοινωνικο-πολιτική τάξη, προβλέψιμη και σταθερή.

    Το τέλος αυτού του τύπου των επιχειρημάτων τοποθετείται γύρω στα 1776, με τη δημοσίευση του Πλούτου των Εθνών από τον Adam Smith, όταν η οικονομία παίρνει το πάνω χέρι. Οπως παρατηρεί ο Hirschman: «Ο κύριος αντίκτυπος του Πλούτου των εθνών συνίστατο στην καθιέρωση μια ισχυρής οικονομικής αιτιολογίας για την απρόσκοπτη επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος, ενώ στα προηγούμενα έργα που εξετάστηκαν εδώ, είχε δοθεί έμφαση στις πολιτικές συνέπειες της επιδίωξης αυτής» (σελ. 151). Εξάλλου, όταν κατά το 19ο και τον 20ό αιώνα άρχισε να γίνεται αντιληπτή σε όλη της την έκταση η πραγματικότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, μια πραγματικότητα ξεριζωμού, φτώχειας, ανεργίας και μαζικοποίησης, μια πραγματικότητα αλλοτρίωσης, ανομίας και συνεχών κρίσεων, η ιδέα ότι η επιδίωξη του συμφέροντος μπορεί να αποτελεί την τελική λύση για τα πολιτικά προβλήματα της κοινωνίας εγκαταλείφθηκε οριστικά (σελ. 181). Εντούτοις, το λησμονημένο επεισόδιο της άρθρωσης όλων αυτών των επιχειρημάτων διαφωτίζει τη γένεση του καπιταλισμού, συμπληρώνοντας επιχειρήματα όπως αυτό του Max Weber στην Προτεσταντική ηθική.

    Επιπλέον, η λησμόνηση όλης αυτής της ιστορίας που μας παρουσιάζει με τόσο αποκαλυπτικό τρόπο ο συγγραφέας, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί και τόσο αθώα: «Ποια κοινωνική τάξη θα μπορούσε να επιβιώσει της διττής συνειδητοποίησης ότι θεσπίστηκε με τη σθεναρή προσδοκία ότι θα επέλυε συγκεκριμένα προβλήματα και ότι αποτυγχάνει προφανώς και παταγωδώς να κάνει κάτι τέτοιο;» (σελ. 187). Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο του Hirschman αποτελεί βήμα αυτογνωσίας και αναστοχασμού για όσους ζούμε σε κοινωνίες και οικονομίες καπιταλιστικές. Πολλώ δε μάλλον που, όσο παράξενα και αν ακούγονται, επιχειρήματα που συνδέουν τον καπιταλισμό με οριστικές πολιτικές διευθετήσεις κι εξαίρουν τις επωφελείς πολιτικές του συνέπειες επανεμφανίζονται και στον εικοστό αιώνα: ο Hirschman εντοπίζει ψήγματα τέτοιων απόψεων ακόμα και σε διανοητές όπως ο Keynes, αλλά και ο Schumpeter (σελ. 190-91). Ομως και σήμερα, η αυξανόμενη ταύτιση δημοκρατίας και καπιταλισμού -που ακολούθησε τα γεγονότα του 1989 και την κρίση του αριστερού φαντασιακού- δεν αναβιώνει τελικά μιαν αυταπάτη αυτού του είδους; Ισως στις μέρες μας η σχέση ανάμεσα στα πάθη και τα συμφέροντα, την πολιτική και την οικονομία, να είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 16/04/2004

    http://www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=16/04/2004&id=49579556

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  15. Αυτοπυρπολήσεις: Βενζίνη η απόγνωση, σπίρτο η TV

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=10.07.2001,id=14615060

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  16. .«Δεν υπάρχει τριαντάφυλλο χωρίς αγκάθια. Πολλά αγκάθια όμως είναι χωρίς τριαντάφυλλο»
    Στη ελληνιική κοινωνια ,σήμερα ,αντί για τριαντάφυλλα, φυτρώνουν τα άνθη του κακού:ο φθόνος, η μισαλλοδοξία ,η μνησικακία
    ο φθόνος είναι το αίσθημα ταπείνωσης και μοχθηρίας που προκαλείται από την παρατήρηση των ανώτερων πλεονεκτημάτων που κατέχει κάποιος άλλος»
    Και βέβαια ο αληθινός φθόνος δεν προορίζεται για τους σπουδαίους ή τους παρά πολύ χαρισματικούς , αλλά για εκείνους που η κατάσταση τους απλώς μοιάζει να είναι λιγάκι καλύτερη από τη δικιά μας. Η συντριπτική και αδιανόητη ανισότητα»ιδίως όταν έχει ένα στοιχείο του ανέφικτου, προκαλεί πολύ λιγότερο φθόνο από την ελάχιστη ανισότητα , η οποία αναπόφευκτα κάνει τους φθονερούς να σκεφτούν:«θα μπορούσα να είμαι στη θέση του»
    Ο Κιρκεργκωρ παρατήρησε μεταξύ άλλων ότι ο φθόνος έμοιαζε να είναι άθλημα των μικρών πόλεων:Από πολύ νωρίς επεσήμανε ότι σε μια εξισωτική κοινωνία, όπου η ισότητα είναι ο εξαγγελθείς στόχος, ο φθόνος ενδέχεται να είναι ακόμα πιο έντονος.Ο φθόνος προσλαμβάνει «τη μορφή ισοπέδωσης, κι ενώ μια παθιασμένη εποχή επιταχύνει, δημιουργεί και ανατρέπει , εξυψώνει και υποτιμά, μια στοχαστικά απαθής εποχή κάνει ακριβώς το αντίθετο: καταστέλλει και παρακωλύει, ισοπεδώνει»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  17. Ντενί ντε Ρουζμόν Ο Ερως και η Δύση (L’ amour et l’ Occident
    —————————————————————

    Το βιβλίο του) πρωτοεκδόθηκε το 1939, επανεκδόθηκε αναθεωρημένο στα 1956 (ύστερα από σύσταση του ποιητή Τ. Σ. Ελιοτ, άγγλου εκδότη του βιβλίου) με φανερά επάνω του τα ίχνη του Παγκοσμίου Πολέμου και κατέληξε σε μια οριστική έκδοση στα 1972, από την οποία έγινε και η μετάφραση της Ινδίκτου. Ο τίτλος του μπορεί να παραπλανήσει τον αναγνώστη. Αν και δεν πρόκειται για μια λογοτεχνική «διατριβή» σαν τη γνωστή του Σταντάλ (Περί Ερωτος), ωστόσο έχει δύο κοινά στοιχεία με εκείνην. Πρώτον, την περίφημη φράση που χρησιμοποιεί ο Σταντάλ στον (δεύτερο) πρόλογο του βιβλίου του: «Υπήρξατε στη ζωή σας έξι μήνες δυστυχισμένος από έρωτα;, θα έλεγα σε κάποιον που θα ήθελε να διαβάσει αυτό το βιβλίο» μπορούμε με την ίδια σκοπιμότητα να απευθύνουμε και στον μελλοντικό αναγνώστη τού Ο Ερως και η Δύση. Δεύτερο κοινό στοιχείο, η εξαντλητική παράθεση και στα δύο βιβλία «παραδειγμάτων» μιας ερωτικής λογοτεχνίας που ανατρέχει σε όλη τη δυτική παράδοση του ρομάντζου.
    Ωστόσο το βιβλίο του Ρουζμόν προειδοποιεί από τις πρώτες σελίδες τον αναγνώστη για την ηθική που υπερασπίζεται: «Κεντρικός μου στόχος είναι να περιγράψω την αναγκαία σύγκρουση πάθους και γάμου στη Δύση. (… Αν θέλει να επιζήσει ο πολιτισμός μας, θα πρέπει να επιτελέσει μια μεγάλη επανάσταση: να αναγνωρίσει ότι ο γάμος, από τον οποίον εξαρτάται η κοινωνική του δομή, είναι κάτι σοβαρότερο από τον έρωτα που ο πολιτισμός αυτός καλλιεργεί και απαιτεί άλλα θεμέλια από ένα γερό πυρετό» (σελ. 12).

    Αυτός ο προγραμματικός στόχος έχει μια περιπετειώδη ερευνητική ανέλιξη στο βιβλίο. Αφετηρία του είναι το αυταπόδεικτο αξίωμα ότι ο ευτυχισμένος έρωτας δεν έχει ιστορία, ότι μυθιστόρημα δίχως κακότυχο αμοιβαίο έρωτα, δίχως μοιχείες, απιστίες κλπ. δεν έχει νόημα για κανέναν αναγνώστη της δυτικής λογοτεχνικής παράδοσης. Ο έρωτας ως προσφιλής οδός οδύνης και πάθους, ως «ανεξήγητη» ασκητική (σελ. 64) του δυτικού ανθρώπου, από το amabam amare του ιερού Αυγουστίνου ως τον ρομαντισμό και το κλασικό μυθιστόρημα, ο έρωτας όπου το άγριο (και άκρως εγωιστικό) πάθος υπερβαίνει τον πόθο επιζητώντας μετά μανίας το έσχατο όριό του, τον θάνατο, δεσπόζει στο συλλογικό ασυνείδητο της Δύσης.

    Ο Ρουζμόν εντοπίζει τις πολιτισμικές ρίζες αυτού του συλλογικού ερωτικού μύθου στον μεσαιωνικό αυλικό έρωτα, όπως αυτός εξυμνήθηκε στην ποίηση των τροβαδούρων. Ως case study για την έρευνά του μεταχειρίζεται αυτό που ο ίδιος ορίζει ως πρωτογενή ερωτικό μύθο ή απλά Μύθο: τις διάφορες γραπτές παραλλαγές του θρύλου του Τριστάνου και της Ιζόλδης. Με κεντρικό άξονα αυτό το αρχέτυπο ο Ρουζμόν ανελίσσει σπειροειδώς μια διεξοδική έρευνα σε όλη τη μεσαιωνική και εν πολλοίς άγνωστη, ποιητική cortezia της εποχής, επιμένοντας αρκετά πειστικά ότι στη συνέχεια η ρητορική της κληρονομήθηκε σε όλη τη λογοτεχνία της Δύσης (σελ. 89 και εφεξής). Σταθερό μοτίβο σε όλη αυτή την αυλική ποίηση παραμένει ο ανικανοποίητος έρωτας. Με τα λόγια του ίδιου του Ρουζμόν: «Εντέλει δύο μόνο πρόσωπα, ο ποιητής που οκτακόσιες, εννιακόσιες, χίλιες φορές λέει και ξαναλέει τον καημό του και μία ωραία που λέει πάντα όχι». Το πρώτο ενδιαφέρον συμπέρασμα που συνάγεται μέσα από αυτόν τον συγκριτικό έλεγχο των αυλικών τραγουδιών είναι ότι ο έρωτας ως μαρτυρικό και ανεκπλήρωτο πάθος εμφανίστηκε εκείνη την εποχή στη Δύση ως αντίκτυπος στον χριστιανισμό (και ειδικά στη θεωρία του περί γάμου) στα πλαίσια της επιβίωσης ενός φυσικού ή κληρονομημένου παγανισμού…

    Η πραγματική αποκάλυψη όμως του βιβλίου έρχεται στη συνέχεια, όταν ο Ρουζμόν τείνει να αποδείξει την τολμηρή άποψη ότι αυτός ο παθιασμένος έρωτας που τραγουδούσαν οι τροβαδούροι ουσιαστικά υπήρξε μια μυστική θρησκεία, με ό,τι σημαίνει αυτός ο όρος, και ειδικότερα μια ιστορικά προσδιορισμένη χριστιανική αίρεση, αυτή των Καθαρών! (Οι τελευταίοι καταδίκαζαν τον επίγειο γάμο, τη σωματική επαφή και προσέβλεπαν τον θάνατο ως τελική και μόνη σωτήρια επαφή με το Θείο…). Οπότε ολόκληρη αυτή η ρητορική του θανάσιμου ερωτικού πάθους, που διά του ρομάντζου διαπότισε όλη τη δυτική ψυχή, διατείνεται ο Ρουζμόν, δεν είναι στην προέλευσή της αυτό που «διαβάζουμε» σήμερα, δηλαδή μια γλώσσα των αισθήσεων και της φύσης, αλλά ακριβώς το αντίθετο, η ρητορική μιας πνευματικής άσκησης (δηλαδή της endura, της αγνείας των Καθαρών!) συνυφασμένης με την αίρεση ετούτη που γεννήθηκε στον ίδιο τόπο (ο γαλλικός Νότος) και στον ίδιο χρόνο (12ος αιώνας) με την αυλική ποίηση των τροβαδούρων.

    Κατά τον Ρουζμόν αυτή η ρητορική του πάθους σιγά σιγά αποσπάστηκε από τη θρησκεία που τη δημιούργησε, πέρασε στα ήθη και κατήντησε κοινή γλώσσα (σελ. 206). Μια γλώσσα που η όλο και πιο χυδαία χρήση της από το μυθιστόρημα (ως και τον εικοστό αιώνα όπου χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στον κινηματογράφο) καθόρισε τους όρους της συλλογικής ερωτικής συμπεριφοράς. «Πόσοι άνθρωποι θα είχαν ερωτευτεί αν δεν είχαν ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος για έρωτα;», αναρωτιέται ο Λα Ροσφουκό και υπενθυμίζει ο Ρουζμόν (σελ. 214) για να ενισχύσει τη θέση του, που στην πραγματικότητα ενισχύεται με συστηματική περιήγηση σε όλη τη δυτική λογοτεχνία (από τον Δάντη και τον Πετράρχη ως τους ρομαντικούς και το μυθιστόρημα του 19ου αιώνα).

    Το συμπέρασμα αυτής της δεύτερης περιήγησης είναι ότι ο αρχέτυπος Μύθος του Τριστάνου και της Ιζόλδης, που, όπως όλη η αυλική ποίηση, είχε επίσης τις ρίζες του στην αίρεση των Καθαρών, προοδευτικά βεβηλώθηκε κατά την προσφιλή έκφραση του Ρουζμόν, έχασε τον ερμητικό του χαρακτήρα και την ιερή του λειτουργία, «διαλύθηκε σε φιλολογία» (σελ. 294), η οποία τελικά με την επιρροή της κατέστρεψε τον θεσμό του γάμου, αφού βεβαίως το δυτικό ασυνείδητο εθίστηκε να ποθεί μια άπιαστη και ιδεατή Ιζόλδη και όχι μια συμβατική «κυρία Τριστάνου» (σελ. 344)!

    Μια παράλληλη διερεύνηση του Μύθου του πάθους στην ιστορία των μεθόδων του πολέμου (από την εποχή των ιπποτικών πολέμων ως τον Β’ Παγκόσμιο, πέμπτο κεφάλαιο), πέραν του ότι τείνει να δείξει ότι «ο πόλεμος είναι η συνέχιση του ερωτικού πάθους με άλλα μέσα», εμφανίζει, κατά τον Ρουζμόν, την ίδια καμπύλη διάλυσης (σελ. 331) των αρχέτυπων σχημάτων που είχε θεσπίσει η ιπποσύνη με αυτήν που διαπιστώνεται για τον ερωτικό Μύθο στην ιστορία της λογοτεχνίας.

    Ανεξάρτητα από την εμμονή του συγγραφέα να αποδείξει την ανάγκη μιας νέας ηθικής στηριγμένης στη χριστιανική αγάπη και στον γάμο ως στέρεου οχυρού απέναντι σ’ ένα κράτος που βαθμιαία γίνεται όλο και πιο ανελεύθερο (στα δύο τελευταία κεφάλαια), το βιβλίο έλκει κυρίως τη γοητεία του απ’ αυτή τη μεθοδική ανασκαφή στα θεμέλια ενός στερεότυπου συλλογικής συμπεριφοράς, δηλαδή του ανικανοποίητου, παθιασμένου και ανήμερου έρωτα, που φτάσαμε να θεωρούμε σύμφυτο σχεδόν με τη φύση του ανθρώπινου είδους αλλά για το οποίο ο Ρουζμόν σαφώς υποδεικνύει τον επίκτητο και πιθανότατα επίπλαστο χαρακτήρα του.

    Η απόδοση στα νεοελληνικά προδίδει αγωνία και παιδεία αντίστοιχη του γνωστικού εύρους που καλύπτει ο τόμος. Η γλώσσα, αυτή που με ελαστική ορολογία θα ονομάζαμε απλή καθαρεύουσα (πολυτονικό, υποτακτική με η, καταλήξεις σε -έως της γενικής των τριτοκλίτων και λοιπές επιλογές τύπων όπως δεδοκιμασμένη ή ερρύθμως ή μετάρσιο ­ το τελευταίο ως απόδοση του sublime!), είναι ομοιόμορφη και συνεπής στην αυστηρή επιλογή της. Κάποιες συγχύσεις όμως δημιουργούνται όταν ο μεταφραστής δοκιμάζει αδόκιμες ή λόγιες αποδόσεις που καταλήγουν ουσιαστικά σε μεθερμηνεία του κειμένου. Αυτό συμβαίνει για παράδειγμα όταν το homme creè αποδίδεται ως κτιστός άνθρωπος (δίχως να είναι εμφανές ή αναγκαίο το βιβλικό σημαινόμενο) και όχι δημιουργηθείς (ή έστω πλασμένος κλπ.), όταν το Nuit αποδίδεται μάλλον αδιακρίτως άλλοτε Νύκτα και άλλοτε Σκοτία, όπως και το επίθετο obscure (= σκοτεινός κλπ.) που κάποτε γίνεται σκότιος, το idealitè (= ideal, ιδεώδες) ως ιδεϊκότητα, το illustration (= παράδειγμα, σελ. 13 ως φωτισμός (!!!) κλπ. κλπ. Η πιο ενοχλητική όμως απ’ αυτές τις (επιπλέον ασχολίαστες) μεθερμηνείες είναι εκείνη του επιθέτου courtois (= αυλικός) που στις εννιά από τις δέκα περιπτώσεις αποδίδεται ιδεόπλαστος! Το βιβλίο στερείται ενημερωτικού σημειώματος για τον συγγραφέα και ελληνικής εισαγωγής, μια πολυτέλεια ; που όμως κρίνεται εμφανώς αναγκαία όταν αφορά απαιτητικές εκδόσεις όπως αυτές της Ινδίκτου. Να προσθέσω ότι, αν η μετάφραση δεν ήταν ενδιαφέρουσα και συνεπής στο σύνολό της, αυτές οι τελευταίες ενστάσεις δεν θα είχαν νόημα

    http://forums.pathfinder.gr/Recreation_Sports/Nature/Climbing/thread.html?thread=17452

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  18. Octavio Paz (η Διπλή φλόγα)

    ο έρωτας
    ( ως«ιπποτικός έρωτας»)
    ——————————————-
    Σύμφωνα με τον Octavio Paz (η Διπλή φλόγα) ο έρωτας
    ( ως«ιπποτικός έρωτας») υπήρξε δημιούργημα μιας ομάδας ποιητών στα πλαίσια της φεουδαλικής αριστοκρατίας του Γαλλικού Νότου κατά τον 12ο αιώνα. .Η ιστορία του έρωτα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία της ελευθερίας της γυναίκας .Η εμφάνιση του ιπποτικού έρωτα δεν θα μπορούσε να εξηγηθεί χωρίς να ληφθεί υπόψη η εξέλιξη της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία. Οι γυναίκες της αριστοκρατίας, κατά τον 12ο αιώνα στη Νότια Γαλλία απολάμβαναν πολύ μεγαλύτερης ελευθερίας από ο,τι οι προγιαγιάδες τους Ποια ήταν η μορφή του ιπποτικού έρωτα; Οι ποιητές χρησιμοποίησαν την έκφραση Fin amors που σημαίνει έρωτας εξαγνισμένος, εκλεπτυσμένος.Οι προβηγκιανοί ποιητές υιοθέτησαν δυο αραβοαναδαλουσιανές ποιητικές λαϊκές φόρμες(το zejel και τη jarcha): Στην μουσουλμανική σπανία οι εμίρηδες και οι μεγάλοι άρχοντες δηλώνουν ότι είναι υπηρέτες και σκλάβοι των ερωμένων τους. Οι Προβηγκιανοί ποιητές υιοθετούν το αραβικό έθιμο, αντιστρέφουν την παραδοσιακή σχέση των φύλων, αποκαλούν τη γυναίκα δέσποινα τους και δηλώνουν υπηρέτες της. Η αλλαγή αυτή υπήρξε μια πραγματική επανάσταση Ανέστρεψε την παραδοσιακή εικόνα του άντρα και της γυναίκας, επηρέασε τις συνήθειες, άλλαξε το λεξιλόγιο και , μέσω της γλώσσας, μετέτρεψε την όψη του κόσμου. Ακολουθώντας τους ποιητές του Αλ Ανταλούς, που αποκαλούσαν τις ερωμένες τους sayyidi (άρχοντα μου) και mawlanga(κυριε μου)οι Προβηγκιανοί ονόμαζαν τις αγαπημένες τους midons (από το meus dominus(κύριε μου).Η συνήθεια αυτή έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Η χρησιμοποίηση αρσενικού λεξιλογίου όταν απευθύνονταν στις δέσποινες τους επιδίωκε να τονίσει την αλλαγή στην ιεραρχία των φύλων. Η γυναίκα κατείχε την ανώτερη θέση και ο εραστής τη θέση του υποτελούς. Ετσι ο(ιπποτικός) έρωτας έχει ανατρεπτικό χαρακτήρα Ο Fin amors είναι μύηση, ενέχει χαρακτηριστικά «υπηρεσίας» με τρεις βαθμίδες»:μνηστήρας, ικέτης και δόκιμος. Όπως ο υποτελής τον αφέντη του, ετσι και ο εραστής υπηρετεί την αγαπημένη του. Η «υπηρεσία » έχει διάφορα στάδια. Αρχίζει με την ενατένιση του σώματος και του προσώπου της αγαπημένης και συνεχίζει, ακολουθώντας ένα τελετουργικό μηνυμάτων, ποιημάτων και συναντήσεων. Ο Octavio Paz μας θυμίζει ότι σχεδόν πάντοτε οι ποιητές ήταν χαμηλότερης κοινωνικής τάξης απ ο,τι οι αρχόντισσες για τις οποίες συνέθεταν τα τραγούδια τους. Ήταν λοιπόν επόμενο να επιταθεί ο ιδανικός χαρακτήρας της ερωτικής σχέσης, η οποία ωστόσο παρέμενε συνδεδεμένη με το πρόσωπο της δέσποινας. Το πρόσωπο, δηλαδή τη ψυχή και το σώμα της. Ο τελικός σκοπός του Fin amors είναι η joy, η ευτυχία που προκύπτει από την ένωση της ηδονής και της ενατένισης, του υλικού και του πνευματικού κόσμου
    Εκτός από «υπηρεσία» ο Fin amors επίσης είναι και ένα είδος δοκιμασίας. Πριν από τη σωματική ολοκλήρωση υπήρχε ένα ενδιάμεσο στάδιο που ονομαζόταν assag ή assai, δηλαδή δοκιμασία του έρωτα:Η δοκιμασία περιλάμβανε διάφορες βαθμίδες:ο εραστής έπρεπε να παρασταθεί στην έγερση και την κατάκλιση της αγαπημένης του. Να την ατενίσει γυμνή. τέλος, να πλαγιάσει στην κλίνη μαζί της και να επιδοθεί σε διάφορες περιπτύξεις ,δίχως να φτάσει στην τελευταία (coitus interruptus Όλες αυτές οι διαφορές συνέκλιναν σε μια μεγαλύτερη, την ύψωση της γυναίκας που από υποτελής γινόταν αρχόντισσα. Ο «ιπποτικός έρωτας» έδινε στις δέσποινες την πιο πολύτιμη δεσποτεία ,την δεσποτεία του σώματος και της ψυχής τους……………

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  19. Ρευστός φόβος
    ————————————–
    YGMUNT BAUMAN
    Ρευστός φόβος

    Η νεωτερικότητα είχε υποσχεθεί ότι θα εξαλείψει οριστικά τη μάστιγα του φόβου, ότι θα απαλλάξει την ανθρωπότητα από τους πιο τρομακτικούς κινδύνους και από τις πιο καταστροφικές απειλές. Ο φόβος όμως επιστρέφει και γίνεται διάχυτος στον ρευστό σύγχρονο κόσμο. Η 11η Σεπτεμβρίου, η άνοδος της παγκόσμιας τρομοκρατίας, τα τσουνάμι, ο τυφώνας «Κατρίνα» είναι ορισμένα μόνον από τα πολλά σήματα κινδύνου, που μας υπενθυμίζουν πόσο ευάλωτος είναι ο πολιτισμός μας . Η προοπτική να καταστεί ο πλανήτης αβίωτος για τους ανθρώπους ή να συμβεί μια ολοκληρωτική καταστροφή, που θα βάλει τέλος στην ιστορία της ανθρωπότητας, μας κάνει όλους να αισθανόμαστε τρωτοί και ανασφαλείς. Στους φόβους μιας καταστροφής, που μπορεί να πλήξει τυφλά και αδιάκριτα όλους μας, πρέπει να προσθέσουμε και τους φόβους που γεννάει στους πιο ευάλωτους ο κίνδυνος του κοινωνικού αποκλεισμού.

    Σύμφωνα με τον Μπάουμαν, η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα που χαρακτηρίζουν τις κοινωνίες του καιρού μας είναι οι κυριότερες πηγές των πιο τρομερών και ανυπόφορφων φόβων μας. Νιώθουμε ανασφαλείς γιατί η σημερινή «αρνητική παγκοσμιοποίηση» ξηλώνει το προστατευτικό δίκτυο του κράτους πρόνοιας και των κοινωνικών δικαιωμάτων και αφήνει έκθετη την κοινωνία στην απληστία των δυνάμεων της αγοράς. Η παγκόσμια αδικία φέρνει και την παγκόσμια ανομία και αταξία. Στο εσωτερικό των κοινωνιών, ο νέος ατομικισμός διαλύει τους κοινωνικούς δεσμούς και οδηγεί στον μαρασμό της αλληλεγγύης. Ετσι όμως οι κίνδυνοι τους οποίους φοβόμαστε, υπερβαίνουν κατά πολύ την ικανότητά μας για αλληλέγγυα δράση.

    Νιώθουμε επομένως ότι έχουμε χάσει τον έλεγχο των υποθέσεων των κοινωνιών μας, όπως χάσαμε και τον έλεγχο της τύχης του πλανήτη. Αυτό το αίσθημα αδυναμίας τροφοδοτεί, με τη σειρά του, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα για το μέλλον. Η ίδια η ζωή μας τείνει να γίνει μια διαρκής κατάσταση συναγερμού και οι ανθρώπινες σχέσεις, μια ανεξάντλητη πηγή άγχους. Καθένας μας φαίνεται να είναι επικίνδυνος για τον άλλον, σε κοινωνίες στις οποίες οι άνθρωποι αποκλείουν άλλους ανθρώπους, για να αποφύγουν το ενδεχόμενο να αποκλειστούν από αυτούς.,,,,

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  20. Ζίγκμουντ Μπάουμαν Ρευστή αγάπη» (εκδόσεις «Εστία»).
    —————————-

    Η ρευστότητα της αγάπης

    από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

    Κυκλοφόρησε πρόσφατα και στη γλώσσα μας το βιβλίο του πολωνού κοινωνιολόγου «Ρευστή αγάπη» (εκδόσεις «Εστία»). Ο Μπάουμαν μίλησε για το βιβλίο αυτό σε μια συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό «Sciences Humaines» από την οποία παρουσιάζουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα.

    – Γιατί θεωρείται τη «ρευστότητα» ως μια καλή μεταφορά για την ανάλυση της σύγχρονης κοινωνίας;

    «Σε αντίθεση με τα στερεά σώματα, τα ρευστά δεν μπορούν να διατηρήσουν τη μορφή τους όταν πιέζονται ή σπρώχνονται από μιαν εξωτερική δύναμη, όσο μικρότερη και αν είναι αυτή. Οι δεσμοί που συνδέουν τα μόριά τους είναι πολύ αδύναμοι για να αντισταθούν. Αυτό ακριβώς είναι το πιο εντυπωσιακό γνώρισμα του τύπου ανθρώπινης συνύπαρξης που χαρακτηρίζει τη «ρευστή νεωτερικότητας». Από δω προκύπτει και η μεταφορά. Οι ανθρώπινοι δεσμοί είναι αληθινά εύθραυστοι και, σε μια κατάσταση διαρκούς αλλαγής, δεν μπορεί να περιμένει κανείς ότι θα παραμείνουν άθικτοι. Ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός είναι μια δύσκολη άσκηση και επιπλέον μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνος, από τη στιγμή που φοβάται κανείς ότι οι μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις θα περιορίσουν την μελλοντική ελευθερία επιλογής του. Από δω πηγάζει η τάση των ανθρώπων να διατηρούν ανοιχτές τις θύρες εξόδου, να επαγρυπνούν ώστε όλοι οι δεσμοί που συνάπτουν να μπορούν εύκολα να διαλυθούν, ώστε όλες οι δεσμεύσεις τους να είναι προσωρινές, να ισχύουν μόνον «μέχρι νεωτέρας διαταγής». Η τάση να αντικαθιστούν την έννοια της «δομής» με εκείνη του «δικτύου» στην περιγραφή των σύγχρονων ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων εκφράζει τέλεια αυτό το νέο πνεύμα των καιρών. Σε αντίθεση προς τις αλλοτινές «δομές», των οποίων ο λόγος ύπαρξης ήταν να συνδέουν με ισχυρούς δεσμούς που ήταν δύσκολο να λυθούν, τα δίκτυα χρησιμεύουν τόσο για να συνδέουν όσο και για να αποσυνδέουν».

    – Το βιβλίο σας «Ρευστή αγάπη» αναφέρεται στις ερωτικές σχέσεις. Είναι αυτές οι σχέσεις ένα προνομιακό πεδίο για την ανάλυση των σύγχρονων κοινωνιών;

    «Οι ερωτικές σχέσεις είναι πράγματι ένα πεδίο της ανθρώπινης εμπειρίας όπου η «ρευστότητα» της ζωής εκφράζεται σε όλη τη δραματική της βαρύτητα και βιώνεται με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Είναι ο τόπος όπου οι πιο ισχυρές αμφισημίες, που εκφράζουν τα πιο μεγάλα διακυβεύματα της σύγχρονης ζωής, μπορούν να παρατηρηθούν από κοντά. Από τη μια μεριά, σε έναν κόσμο ασταθή και γεμάτο δυσάρεστες εκπλήξεις, όλοι έχουν όλο και περισσότερο ανάγκη για έναν πιστό και αφοσιωμένο σύντροφο. Από την άλλη μεριά ωστόσο όλοι φοβούνται να δεσμευτούν με μια πίστη και μια αφοσίωση αυτού του τύπου. Και αν στο φως των νέων ευκαιριών ο τωρινός σύντροφος έπαψε να είναι ενεργητικό και έγινε παθητικό στοιχείο μιας σχέσης; Και αν ο σύντροφός μας είναι ο πρώτος που αποφασίσει ότι δεν πάει άλλο, με αποτέλεσμα η δική μας αφοσίωση να καταλήγει στα άχρηστα; Ολα αυτά μας οδηγούν να προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε το αδύνατο: να έχουμε μια σταθερή σχέση παραμένοντας ταυτόχρονα ελεύθεροι να την διαλύσουμε όποτε θέλουμε. Ή, με άλλα λόγια, να θέλουμε να ζήσουμε έναν αληθινό, βαθύ και παντοτινό έρωτα, ο οποίος να μπορεί να διαλύεται με την πρώτη ευκαιρία. Νομίζω ότι πολλές προσωπικές τραγωδίες πηγάζουν από αυτή την άλυτη αντίφαση. Πριν από δέκα μόνον χρόνια η μέση διάρκεια ενός γάμου ήταν εφτά χρόνια. Εδώ και δύο χρόνια δεν είναι πλέον παρά δεκαοχτώ μήνες. Ο έρωτας εμφανίζεται στην πρώτη γραμμή των παράπλευρων απωλειών της ρευστής νεωτερικότητας. Και οι περισσότεροι από μας, που τον έχουμε ανάγκη και τρέχουμε από πίσω του, καταγραφόμαστε και εμείς στις απώλειες».

    – Εσείς θεωρείτε την «ηθικότητα» ως μια απάντηση στον κατακερματισμό της κοινωνίας και στην προσωρινότητα των δεσμεύσεων. Γιατί;

    «Οπως προσπάθησα να εξηγήσω, η αντίφαση με την οποία αναμετριόμαστε είναι πραγματική και καμιά πρόδηλη -για να μη μιλήσουμε για έτοιμη- λύση δεν είναι διαθέσιμη. Το να θέλουμε να σώσουμε τον έρωτα από τη δίνη της «ρευστής ζωής» έχει υποχρεωτικά ένα κόστος. Η ηθικότητα, όπως και ο έρωτας, έχει κόστος και δεν είναι συνταγή για μιαν εύκολη ζωή χωρίς υποχρεώσεις, όπως μπορούν να υπόσχονται οι διαφημίσεις καταναλωτικών αγαθών. Η ηθικότητα σημαίνει «να υπάρχεις για τον άλλον». Δεν ανταμείβει την αγάπη για τον εαυτό μας. Η ικανοποίηση που προσφέρει η ηθικότητα σε αυτόν που αγαπάει πηγάζει από την ευτυχία της αγαπημένης ύπαρξης. Αντίθετα με όσα μπορούν να λένε οι διαφημίσεις, το να δωρίζεις τον εαυτό σου σε μιαν άλλη ανθρώπινη ύπαρξη προσφέρει μια πραγματική και σταθερή ευτυχία. Δεν μπορούμε να απαρνούμαστε την αυτοθυσία και ταυτόχρονα να περιμένουμε να ζήσουμε την «αληθινή αγάπη» που ονειρευόμαστε. Ο Τσβετάν Τοντόροφ ορθά υπέδειξε το γεγονός ότι, αντίθετα με ό,τι πιστεύεται από πολλούς, η αληθινή αξία, αυτή που θα έπρεπε να επιδιώκεται και να γίνεται πράξη, είναι η καλοσύνη και όχι το «καλό». Πολλά απεχθή εγκλήματα, συλλογικά και ατομικά, διαπράχθηκαν στη διάρκεια του προηγούμενου αιώνα (και διαπράττονται ακόμη και σήμερα) στο όνομα του καλού. Το καλό παραπέμπει σε μιαν απόλυτη αξία. Αν γνωρίζω ποιο είναι το καλό, αισθάνομαι εξουσιοδοτημένος να δικαιολογώ οποιαδήποτε ωμότητα στο όνομά του. Η καλοσύνη σημαίνει αντίθετα να ακούω τον άλλον, προϋποθέτει ένα διάλογο, μιαν ευαισθησία για τους λόγους που ο άλλος μπορεί να επικαλείται. Το καλό παραπέμπει στη βεβαιότητα και στην αυτάρκεια, ενώ η καλοσύνη παραπέμπει μάλλον στην αμφιβολία και την αβεβαιότητα

    Ελευθεροτυπία – 06/08/2006

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  21. Απο αρθρο στο περιοδικό Ενεκεν () με τιτλο
    ” Η Απατηλή υοχεση της Αγάπης.”

    ” .. Η Κρίστεβα (το 1993)προσπαθησε να περιγράψει ένα έθνος κράτος που βρίσκεται σε μια πορεία προς κατάσταση διαρκούς ανεκτικότητας απέναντι στο ξένο, ένα «έθνος χωρίς εθνικισμό» Χρησιμοποιεί το παράδειγμα της Γαλλίας στο βαθμό που ανταποκρίνεται στην κληρονομιά του Διαφωτισμού Για την Κριστεβα υπάρχει μια μεταβατική έννοια του έθνους(με την έννοια που ο Winnicot δίνει στον όρο Μεταβατικό αντικείμενο: το μαξιλάρι, το κουρελάκι ή το αρκουδάκι που είναι το πρώτο «μη εγώ»στοιχείο και συνθέτει τη γέφυρας που δημιουργεί το παιδί μεταξύ του εσωτερικού κόσμου και της εξωτερικής αντικειμενικής πραγματικότητας) . .«Η Γαλλική εθνική ιδέα λέει η Κριστεβα-μου φαίνεται να έχει προικιστεί με δυο άλλες ιδιότητες :είναι μεταβατική και πολιτιστική […]Το έθνος ως μια σειρά διαφορών ,συνεπώς απαιτεί ότι τα ιδιαίτερα δικαιώματα πρέπει να τονίζονται –όπως εκείνα των ατόμων ,με τις συμπεριφορικές και σεξουαλικές ιδιαιτερότητες΅ των εθνοτικών ομάδων, με τα έθιμα, τα πιστεύω και τις θρησκείες τους. Ταυτόχρονα, αυτές οι διαφορές, απορροφούνται μέσα στο σύνολο του έθνους όπου, αναγνωρισμένες υποχωρούν μπροστά στο «γενικό συμφέρον»…το μεταβατικό έθνος παραμένει επίσης ανοικτό προς άλλα σύνολα που το αναγνωρίζουν αλλά και το περιορίζουν στο όνομα ενός άλλου γενικού συμφέροντος –το γενικό συμφέρον της Ευρώπης και του κόσμου»
    Η προσκόλληση- αγάπη
    ——————————–
    o Δεκαπέντε χρόνια μετά,(από το 1993 όταν γραφτηκε το βιβλίο της Κρσιστεβα ) από το μεταβατικό έθνος έχει απομείνει μόνο το μεταβατικά αντικείμενα (ισλαμική μαντίλα ,η σημαίας κ.α) Οι ταυτότητες αντί να παραμείνουν ανοιχτές στο γενικό συμφέρον κλείνονται, η αναδιπλώνονται στον εαυτό τους:,σε φοβικούς εθνικισμούς, φονταμενταλισμούς ,κλειστές κοινότητες .Απέναντι στο είδος αγάπης που αποδέχεται τον αποχωρισμό και τον ξένο αντιτάσσεται μια ηθική αγάπης που σημαίνει εξάρτηση, συναισθήματα προσκόλλησης σένα άλλο άτομο, η ομάδα με τέτοιο τρόπο που μας είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε χωρίς αυτό Η προσκόλληση- αγάπη αναδιπλώνεται στην εποχή μας και ως «κοινοτισμός» που μπορεί να προσδιορίζει, σύμφωνα με την Ντομινίκ Σναππερ: «τον εγκλεισμό των ατόμων σε μια ιδιαίτερη ομάδα σε βάρος της κοινής τους συνείδησης και των σχέσεων πέραν της ομάδας τους , με τα μέλη της ευρύτερης κοινωνίας» ως «μνησικακία ικανή να μετασχηματίζει την απώλεια νοήματος σε αναδίπλωση στον εαυτό καθιστώντας την ομάδα «φυλή»συνεχόμενη από την απόρριψη του εχθρού(ο οποίος είναι ικανός να παίρνει πολλές μορφές» ή ως νέο έθνικισμός, μια νέα λατρεία του έθνους που χαρακτηρίζεται από διαστρέβλωση και αυθαιρεσια…”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  22. Ο Paul Tillich υποστήριζε ότι το κυρίαρχο άγχος κατά τον μεσαίωνα ήταν ο φόβος της (ηθικής) καταδίκης, ενώ το κυρίαρχο άγχος των νεότερων χρόνων είναι ο φόβος της έλλειψης νοήματος Ο σύγχρονος μεταμοντέρνος άνθρωπος, μεταχειρίζεται την ψυχή του σαν να έχει την δική της ξεχωριστή ζωή. Πολλοί άνθρωποι της μετά-νεωτερικότητας, δεν αναζητούν πλέον να βρουν το νόημα της ζωής τους απευθυνόμενοι σε κάποιο εξωτερικό πλαίσιο ηθικής αναφοράς.

    Αντίθετα προσδοκούν να το βρουν κοιτάζοντας μέσα στον εαυτό τους, σε ένα αδιάκοπο ερώτημα του «ποιος είμαι»,στην αναζήτηση της «προσωπικότητας» του ξεχωριστού «που αποτελεί μια έκφραση εγωπαθούς απορρόφησης μάλλον παρά ένα γνήσιο ερώτημα» .

    Στη εποχή μας η «κοσμοαντίληψη πού αναδύεται ανάμεσα μας εστιάζεται αποκλειστικά στον εαυτό » Σήμερα ο εαυτός γίνεται (σχεδόν)για όλους «ένα αναστοχαστικό σχέδιο»- μια λιγότερο η περισσότερο διαρκής διερεύνηση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Είναι ένα σχέδιο που εκτελείται εν μέσω αφθονίας αναστοχαστικών πόρων:(ψυχοθεραπεία και κάθε είδους εγχειρίδια ,τηλεοπτικά προγράμματα και άρθρα περιοδικών……

    Συνέχεια
    .Απο αρθρο στο περιοδικό Ενεκεν με τιτλο
    ” Η Απατηλή υποσχεση της Αγάπης

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  23. Σήμερα τα συναισθήματα μοιάζουν πράγματι να ξεχειλίζουν ανεξέλεγκτα. Πάθη και συγκινήσεις , φαίνονται να φουντώνουν ξαφνικά ή και να εξαερώνονται όπως η ίδια η τωρινή νεωτερικοτητα όπου κάθε τι το σταθερό, «εξαχνώνεται» όπως έλεγε κάποτε ο Μαρξ. Φθόνος ,ενθουσιασμός ,αγανάκτηση, οργή εμφανίζονται και εξαφανίζονται ανάλογα και με τον ρυθμό που επιβάλλει το κυρίαρχο σλόγκαν των δελτίων ειδήσεων της τηλεοπτική δημοκρατία των συγκινήσεων :«και τώρα ας περάσουμε σε άλλο θέμα »

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  24. Για τη συγχρονη λατρεια του Συναισθηματος
    ————————————–

    Σήμερα η επαφή με τα συναισθήματα μας αποκτά μια ανεξάρτητη και κρίσιμη ηθική άξια. Μετατρέπεται σε κάτι που επιβάλλεται να επιτύχουμε προκειμένου να αποκτήσουμε ”γνησιότητα και πληρότητα” . Σήμερα ζούμε με το ιδανικό της αυθεντικότητας … ζούμε σήμερα στην εποχή της τυραννίας της οικειότητας : στην εποχή μας οι σχέσεις στον δημόσιο χώρο συλλαμβάνονται ως μια μορφή αυτοαποκάλυψης και η συζήτηση αποκτά χαρακτήρα εξομολόγησης . Ότι καθιστά μια πράξη έγκυρη (δηλαδή αυθεντική) είναι ο χαρακτήρας όσων μετέχουν σε τούτη κι όχι η πράξη καθ εαυτή» .Ετσι , σιγά σιγα ο εαυτός γίνεται ένας «εαυτός σολιψιστικός, δεν πιστεύει σε τίποτα πέρα από τον ίδιο-αφού δεν μπορεί να υπάρχει άλλο νόημα πέρα από αυτό που δημιούργησε ο ίδιος.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  25. Το Αγχος

    »Το “άγχος” είναι το όνομα, ….για αυτό το “τόσο πολύ,” που θέλουμε να το έχουμε πλήρως κάτω από τον έλεγχό μας”

    ————————————————————

    Οσοι όμως βούτηξαν στα βαθειά νερά της λακανικής θεωρίας, και όσοι μελετούν την σχέση της με την Πολιτική(σημ: έξοχο το βιβλίου του Γ.Σταυρακάκη, ο Λακάν και το Πολιτικο, εκδ. Ψυχογιός), γνωρίζουν οτι επικρίνεται ευθέως η κοινωνία της αφθονίας, ο αμερικανικός καπιταλισμός και εισάγετε ή έννοια του πλεονάσματος απόλαυσης, βασισμένη στην διάσταση της ανάλυσης περί υπεραξίας του Μαρξ. Να γίνω πιο σαφής: είχα τονίσει προ ημερών μια αποστροφή του ψυχαναλυτικού λόγου του Λακάν:

    ”Αυτό που έχουμε σήμερα δεν είναι τόσο πολύ η ΠΟΛΙΤΙΚΗ της απόλαυσης, όσο για την ακρίβεια, η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ (η διοίκηση) της απόλαυσης, η οποία με τη στενή έννοια είναι μια μετα-πολιτική πράξη…
    Το “άγχος” είναι το όνομα, που δίνουμε σ’ αυτήν την πληθωριστική διάσταση της ζωής, για αυτό το “τόσο πολύ,” που θέλουμε να το έχουμε πλήρως κάτω από τον έλεγχό μας”

    πηγή:
    http://eliasdeleuz.blogspot.com/2008/02/blog-post_14.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  26. ΕΘΝΟΛΑΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Homo sentimentalis

    —————————————————-
    Η άνοδος του δεξιού (ΕΘΝΟ) λαϊκισμού συνδέεται άμεσα με τη μεταπολιτική συναίνεση στο κέντρο που απονευρώνει τον δημοκρατικό ορίζονται των δυτικών κοινωνιών η (νεο φιλελευθερη αυτή συναίνεση, aν συνδυαστεί με τις εξαρθρώσεις και τις φοβίες που δημιουργεί η σύμφυτη με αυτήν αποδοχή των επιπτώσεων της παγκοσμιοποίησης , εξηγεί σε μεγάλο βαθμό το πρόσφορο έδαφος που βρήκε για να αναπτυχθεί ο δεξιός(εθνολαικισμός Το γεγονός ότι οι πλέον κρίσιμες αποφάσεις εξοβελίζονται από η δημόσια σφαίρα , η ίδια η αποδημοκρατικοποιηση της πολιτικής και η α« αυταπάτη ότι ζούμε σε κοινωνίες στις οποίες έχει εκλείψει πολιτικός ανταγωνισμός εμποδίζει την έκφραση των πολιτικών παθών μέσα από τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα» και επιτρέπει στον δεξιό και ακροδεξιό λαϊκισμό να αυτοπροβάλλεται ως η μόνη δύναμη που εκφράζει πραγματικά τον «λαό» απέναντι στο σικέ παιχνίδι της πολιτικής ολιγαρχίας και των δυνάμεων της αγοράς ». Η αυτοπροβολή του εθνολαικισμου συνδέεtαι και με την οικειοποίηση από μέρους του ενός συναισθηματικου πολιτικου λόγου . Γιατί σις μέρες μας το συναίσθημα φαίνεται να έχει πάρει διαζύγιο από την ορθολογικότητα. Το να σκέφτεσαι -σήμερα -ορθά, μοιάζει σημαίνει να σκέφτεσαι με ισομέρεια και ταχύτητα ,να αφαιρείς το βάθος των πραγμάτωn να μη βουλιάζεις στην υποκειμενικότητα του πάθους ‘ Όμως τα «’πάθη παράγουν συλλογικές μορφές ταύτισης και η συγκρότηση συλλογικοτητων δεν είναι δυνατόν να επαφίεται σε μια αίσθηση κοινού εργαλειακου συμφέροντος. ‘’Συνήθως απαιτείται και κάτι παραπάνω ένα πλεόνασμα ,η συναισθηματική επένδυση του αντικειμένου της ταύτισης’’ (Γιαννης Σταυρακακης –)

    Ετσι οι εθνολαικές αναδιπλωσεις συνοδεύονται και από μια ηχηρή- επίκληση του συναισθήματος: ως τηλεοπτικού μελο,

    Το συναισθημα ως φαντασιακή επίκληση της αγάπης ,η εργαλειακή χρήση του συναισθήματος συνοδευει τον σύγχρονο εθνολαικιστικο λόγο

    Ο σύγχρονος εθνολαικιστης που εμφανίζεται ως Homo sentimentalis πρέπει να προσδιοριστεί όχι ως πρόσωπο που δοκιμάζει συναισθήματα (γιατί όλοι είμαστε ικανοί να τα δοκιμάσουμε ) αλλά ως πρόσωπο που τα έχει αναγάγει σε αξίες . Από τη στιγμή που το συναίσθημα θεωρείται αξία , όλοι θέλουν να το νιώσουν και καθώς όλοι μας είμαστε υπερήφανοι για τις αξίες μας, ο πειρασμός να επιδείξουμε τα συναισθήματα μας είναι μεγάλος …………….

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  27. Φοβοι, Τεχνολογια , Καμερες και Ιντερνετ : Ενα μυθιστορημα

    Ο Κόπλαντ γράφει για τη δυσκολία της ανθρωπινης επαφής μέσα στη λαίλαπα της τεχνολογίας και την αίσθηση του φόβου μετά την 11η Σεπτεμβρίου. «Η ελευθερία που είχες τις προηγούμενες δεκαετίες, όταν μπορούσες να πας παντού με ωτοστόπ ή να πάρεις το αεροπλάνο, έχει χαθεί», λέει. «Ο φόβος και η ανασφάλεια επέστρεψαν για τα καλά». Ανέτρεψε όμως και μια εποχή, όπου η ζωή ήταν ένα αδιάφορο παιχνίδι ανάμεσα στην εργασία και την κατανάλωση. «Τώρα το μέλλον είναι αληθινά μέλλον», λέει, «έχουμε πιαστεί στη σφηκοφωλιά της αλλαγής. Η 11η Σεπτεμβρίου έκανε τον κόσμο ξανά απρογραμμάτιστο και χαοτικό. Κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί αύριο. Ολα εξαρτώνται από κάποιες συμμορίες φανατικών. Και η κατάσταση θα χειροτερέψει….

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=97612264

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  28. ΕπικουρειΕς συζητησεις στον Κηπο του Ι.Θ.Ι
    Περι απολαυσεων , ηδονών και αλλων θαυματων

    http://panosz.wordpress.com/2007/10/03/isidoros-23/#comment-24229

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  29. Νοσφυ,
    …«φυλλο και φτερο» ταχεις κανει όλα τα συναισθηματα για να δεις …τι εχουνε μεσα.
    Τωρα να δω πως θα τα μονταρεις παλι χωρις να σου …περισεψουνε βιδες!

    Μικρη συν-εισφορα στην πραγματεια σου: για την ντροπη να σου πω δεν ξερω (δεν τοχω νοιωσει αυτό το συναισθημα), αλλα για την ενοχη: ο πατριωτισμός είναι η απενοχοποιηση του αριστερου ανθρωπου !  και αυτό είναι …ντροπή!

    Α! το βρηκα 😉

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 25/04/2008

  30. ο πατριωτισμός είναι η απενοχοποιηση του αριστερου ανθρωπου !  και αυτό είναι …ντροπή!

    εκπληκτικό
    Χμμ …τωρα πρεπει να το συναρμολογησω κι αυτό ε;
    χμμμ!
    Να θυμηθω να φερω το Σταυρο κατσαβιδο.

    (Ηλί Ηλί , Λαμά Σαβαχθανί…)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 25/04/2008

  31. Θεολογικόν(μερες πουναι )
    —————–

    Εκεινο που μας γοητευει στον Χριστο
    ειναι που θυσιαστηκε για μας

    – μοναχα αυτός απ’ τους Θεους εγινε Σωμα
    κολυμπησε στα Παθη των Ανθρωπων
    Στον Στεναγμό , τον Ερωτα και την Οδυνη
    στην Εξιλεωση-

    (Και στον τεμαχισμό
    γιατί οταν το σωμα κομματιαζεται
    εκει στον καθημερινο Σταυρό σου ..στον Γολγοθά που ανεβαινεις σαν το Σισυφο
    – εκεί που πας να δεις τον εαυτό να λαμπει…στο μυστικό σου δειπνο ανθρωπε μου
    -εκεί που η αγαπη και η Προδοσια συ-νυφαινονται

    Και ο Ιουδας σου ,πουλά τα μυστικά σου

    και οι Ρωμαιοι παιζουν ζαρια τηκαρδια σου
    Και η Μαγδαληνη πλενει τα ποδια σου με δακρυα

    Εκεί , στου Γολγοθα την ωμή κορυφή

    – οπως τον Οσιρι τον κομματιασανε οι αδελφοι του-
    και οι Γυναικες τον συναρμολογησαν ξανά –

    θυμασαι την επιθυμια -πουναι η ιδια η αναπνοή της υπαρξης…)

    » Θ’ ανασστηθώ ..και παλι η σαρκα εκ σαρκός θα γεννηθεί…
    μεσα απ ‘ του Νειλου λασπη , την Ελπίδα…»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 25/04/2008

  32. Αυτο το ανθρωπακι … γιατι βγηκε τωρα μου λες;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 25/04/2008

  33. ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΑΣΧΑ-
    ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΟΥΒΛΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΜΝΟΕΡΕΙΦΙΩΝ-ΚΑΤΩ ΟΙ ΑΙΜΟΒΟΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

    ΚΚΕ (ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΡΕΙΦΙΩΝ)

    ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΩΝ ΑΡΝΙΩΝ)

    Σχόλιο από doctor | 27/04/2008

  34. Χριστός ανέστη σύντροφοι!!!

    Σχόλιο από manitari tou bounou | 27/04/2008

  35. ΚΑΛΗ ΣΤΑΣΗ,
    ΑΝΑ-ΣΤΑΣΗ, ΑΝΤΙ-ΣΤΑΣΗ, ΕΚ-ΣΤΑΣΗ, ΕΠΑΝΑ-ΣΤΑΣΗ σύντροφοι

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/04/2008

  36. εΝΑ πολύ ενδιαφερον Πόνημα απο ον Προεδρο του Ι. θ. Ι

    http://panosz.wordpress.com/2008/04/28/isidoros-35/#comment-37307

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/04/2008

  37. και μια Βαθυνουστατη αναλυση απο την Δοκτωρεσσα Μαρικα:

    http://panosz.wordpress.com/2008/04/28/isidoros-35/#comment-37522

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/05/2008

  38. Μια αλλη προσεγγιση επι του θεματος:

    The Brain

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/05/2008

  39. Από το «Εγχειρίδιο Βλακείας» του Διονύση Χαριτόπουλου:

    …. (σ.σ. χωρίζονται οι άνθρωποι) σε δύο βασικές κατηγορίες: στους έξυπνους και στους βλάκες. Αν και η μεταξύ τους διάκριση δεν είναι δύσκολη, όσοι ανήκουν στην πρώτη δεν το λένε και όσοι ανήκουν στη δέυτερη δεν το ξέρουν.

    …Στην δεκαετία του 1970, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όργωνε τις Ευρωπαϊκές χώρες για να πετύχει την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, του πρότειναν να πάρει μαζί του κι έναν υψηλόβαθμο διπλωμάτη και πολιτικό επιστήμονα επειδή, συν τοις άλλοις, μιλούσε εφτά γλώσσες. Ο έμπειρος πολιτικός, που γνώριζε τον προτεινόμενο, αγρίεψε (δεν ήθελε πολύ): “Τι να τον κάνω αυτόν; Και στις εφτά βλακείες θα λέει”.
    Η βλακεία είναι απρόβλεπτη. ‘Εχει τόση ποικιλία εκδηλώσεων, όσοι και οι βλάκες που ο καθένας ξεχωριστά είναι μια αστείρευτη πηγή εμπνεύσεων.

    Με τη διαφορά ότι ο ηλίθιος όταν καυλώσει νομίζει ότι ερωτεύτηκε και η χαζή πιστεύει ότι όσοι θέλουν να την πηδήξουν θέλουν να την παντρευτούν.

    …Το χαρτί δεν είναι πιστοποιητικό ευφυίας. Αν το μυαλό κάποιου φτάνει για να πάρει δίπλωμα οδήγησης, κατά πάσα πιθανότητα φτάνει και για να πάρει ένα δίπλωμα σπουδών. Τα νοητικά απαιτούμενα είναι περίπου ισοδύναμα…

    Δεν είναι σπάνιο το ενσταντανέ του Μπούλη να ποζάρει με την τήβεννο του Χάρβαρντ και το πτυχίο ρολό στα χέρια του να μην ξέρει που να το βάλει.

    …Ο πολιτισμός ευνοεί τον βλάκα. Στην πρωτόγονη κατάσταση τα πράγματα ήταν απολύτως ξεκαθαρισμένα. Αυτόν που αργούσε να καταλάβει γιατί τρέχουν οι άλλοι τον είχε αρπάξει η αρκούδα. Στην εποχή μας ο κάθε καθυστερημένος μπορεί να είναι κυβερνητικό στέλεχος ή αυτός που σε έχει ναρκωμένο στο χειρουργικό κρεβάτι…

    Η χοντρή βλακεία είναι ομαδική. Αυτό που ενώνει μιά ομάδα ανθρώπων είναι το ίδιο που ενώνει κι ένα πλήθος: Τα συναισθήματα και οι πεποιθήσεις (θρησκεία, ιδεολογία, ηθική, εχθροί, φίλοι, σύμμαχοι), ενώ ο ρόλος της νοημοσύνης τείνει να εξαφανιστεί. Σε μια επαναστατική ή θρησκευτική οργάνωση συμμετέχουν εξίσου ο καθηγητής και ο αχθοφόρος και σε μια αντροπαρέα ο τεχνοκράτης με τον μποέμ και το ρεμάλι….

    …Η ομαδική τύφλωση είναι δεδομένη. ‘Ενας χαρισματικός ομιλητής, προβάλλοντας τα δικά του συναισθήματα, μπορεί να μεταδώσει στο πλήθος ενθουσιασμό, οργή, λύπη, με τον ίδιο τρόπο που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο το γέλιο, η δυσθυμία ή το χασμουρητό… Γι’ αυτό θα πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά επιφυλλακτικός με τις ομαδικές μαρτυρίες για κάποιο γεγονός. ‘Οσο πιο μεγάλος ο αριθμός των ομοφωνούντων τόσο μικρότερο καλάθι να κρατάς…

    Λένε πως “εκεί που σταματάει η λογική αρχίζει ο στρατός”, κάτι που κάλιστα ισχύει και για άλλα μεγάλα συστήματα, εκκλησιαστικά, κομματικά, γραφειοκρατικά, ακαδημαϊκά….

    …Ο νεοδιορισμένος δημόσιος υπάλληλος πιθανόν να είναι έξυπνος και με διάθεση προσφοράς, όμως αφομοιώνεται τάχιστα από το ηλίθιο γραφειοκρατικό περιβάλλον και μετά το πρώτο διάστημα συμπεριφέρεται ακριβώς όπως οι παλιές καραβάνες…

    Το θέαμα των κομματικών ομάδων στο κοινοβούλιο είναι οικτρό: οι εντυπωσιοθηρικές αγορεύσεις, τα μεγάλα λόγια, οι εξυπνακισμοί, οι λoιδωρίες και οι θεαματικές αντιπαραθέσεις είναι παράσταση άνευ νοήματος

    …”όσοι δεν σκέπτονται συσκέπτονται” λένε οι λαϊκοί. Το σίγουρο είναι ότι καμία νέα ιδέα δεν γεννήθηκε σε επιτροπή, ενώ πολλές καλές θάφτηκαν εκεί…

    Αν το καταφύγιο του ανθρώπου είναι η κοινωνία, του βλάκα είναι η ομάδα, η συσπείρωση με άλλους βλάκες

    …Ο γελοίος είναι άλλου είδους ταραχή. Είναι βλάκας με έπαρση. Η μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτόν του τον χαντακώνει και γίνεται φαιδρός, γραφικός, καβαλημένος, δήθεν, ψώνιο….

    Η εξουσία είναι το αφροδισιακό της γελοιότητας. Μια καλή αμερικάνικη κουβέντα λέει πως όποιον θέλει να κυβερνήσει πρέπει πρώτα να τον δει ψυχίατρος

    …Η αλήθεια είναι ότι όποιος ανέβει στη σκηνή πρέπει να υποδυθεί, αλλιώς το κοινό θα του γυρίσει την πλάτη: Άλλος παίζει φυσαρμόνικα, άλλος χορεύει καταδεκτικά “τοπικούς χορούς”, άλλος κουβαλάει τη θαυματουργή εικόνα στην περιφορά, άλλος φωτογραφίζεται καμαρωτός με τη σκούπα στο χέρι και “κάθε βλάκας έχει ένα σχέδιο για να σώσει τη χώρα”…

    Μια μασκαράτα γελοίων είναι οι κοσμικοί… Οι κοσμικοί διάλεξαν από μόνοι τους το φουαγιέ, εκεί όπου δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά θα τους δουν όλοι

    …Αν γυρίσουμε το μέσα έξω του παλιανθρώπου, κατά πάσα πιθανότητα, θα βρούμε κρυμμένο έναν άξεστο ηλίθιο…

    Ο πιο πονηρός βλάκας είναι ο σοβαρός. Το υστερικά τυπικό και λιγόλογο ανθρωπάκι που οχυρώνεται καχύποπτο προς όλους πίσω από ένα προσωπείο σοβαρότητας…. ‘Ενας τέτοιος έφτασε να γίνει και πρωθυπουργός… …Αλησμόνητη είναι η σκηνή του εν λόγω όταν μετά τους σεισμούς του 1999 πήγε με τις κάμερες να επισκεφθεί τους καταυλισμούς των σεισμοπλήκτων. Κοίταξε ξινά τα παιδάκια που πλατσούριζαν ξυπόλητα στις λάσπες ανάμεσα στα κοντέϊνερ και, κάνοντας προσπάθεια να φερθεί ανθρώπινα, τα ρώτησε: Πού είναι πιο καλά, εδώ ή στο σπίτι;”…

    …Μια μικρή δόση παραλογισμού είναι απαραίτητη για την κοινωνική ισορροπία. Είναι η λίπανση που διευκολύνει τα γρανάζια, όπως οι νόμοι της οικονομίας λειτουργούν καλλίτερα με ένα μικρό ποσοστό παραοικονομίας. Το είπε και ο υπεράνω υποψίας πρόεδρος Λίνκολν: “Οι σοβαρές αρχές μπορούν και πρέπει να είναι εύκαμπτες”.

    το λειψό μυαλό “πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει;” Δεν μπορεί να δώσει ούτε να δεχτεί εξηγήσεις για το πεπερασμένο της ύπαρξης και συνήθως αγκιστρώνεται σε κάτι που υπερβαίνει την εγκόσμια τάξη, σε κάποιο Θεό, σε μια ανώτερη δύναμη ή στο σύμπαν που συνωμοτεί για χάρη του. Η ευπιστία του κουφιοκεφαλάκη είναι παροιμιώδης: Γοητεύεται, αναπαράγει και εφευρίσκει ο ίδιος θρησκευτικά θαύματα, οράματα, εξωγήινα όντα, μετεμψυχώσεις, μεταλλαγμένους, λείψανα αγίων, τσαγιέρες που περιστρέφονται στο Διάστημα, προϊστορικούς γίγαντες, νεράϊδες, λυκανθρώπους, ψυχές που βουρλίζονται γύρω μας. Και βέβαια είναι πρώτος πελάτης για κάθε είδους τσαρλατάνους και απατεώνες που ρίχνουν τα χαρτιά, βλέπουν το φλιτζάνι, διαβάζουν τα άστρα, κάνουν μαγιολίκια, λένε τη μοίρα (μέλλον), ρυθμίζουν τα φενγκ σούι, δίνουν θετική ενέργεια, διαβάζουν ευχές και μυστικά βιβλία, αλλά στην πργαματικότητα διαβάζουν τη φάτσα του ηλίθιου που έχουν απέναντί τους.

    …ο καλλιεργημμένος δεν περιορίστηκε στην ύλη των όποιων σπουδών του και στα χρηστικά για να κερδίσει χρήματα ή κοινωνικό κύρος, αλλά έκανε το μεγάλο ποιοτικό άλμα: ξέφυγε από το αναγκαίο. Με πάθος. μελέτη και αγάπη “ψάχτηκε” εντός του και γύρω του και απόκτησε ευρύτερη παιδεία και “δική του” πρωτογενή σκέψη, ώστε να βλέπει κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, να εντοπίζει τα βαθύτερα αίτια…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/05/2008

  40. Tα πρωτα βήματα του Ολοκληρωτικου εθνικισμου :
    ……………………………………………………………….

    (αποσπασμα απο κειμενο με τιτλο: Ο Ορθολογικός εθνικισμός»
    που δημοσιευτηκε στο τρεχον εθνος του» Ενεκεν »
    (αυτό που εικονιζεται σε αυτό το Ποστ.)

    …Oι νίκες του Βismark to 1866 και 1870 οδήγησε πολλούς διανοούμενους να δεχθούν την συντηρητική αυταρχική όψη του κρατικού συγκεντρωτισμού .

    Σε αυτή την περίοδο εμφανίζονται οι διανοούμενοι να εξυμνούν την ωμή μιλιταριστική δύναμη. Ενώ το κάλεσμα στα όπλα των Arndt και Jahn είχε ακόμα το νόημα μιας ηρωικής αυτοθυσίας για το καλό της κοινότητας, ο Treitschke άρχισε να εξυμνεί τον μιλιταρισμό ως αυτοσκοπό και κήρυξε την υποταγή του ατόμου στο κράτος, ανεξάρτητα από το πόσο επιθετική και ανήθικη θα ήταν η πολιτική του τελευταίου. Την ίδια εποχή, ο αντισημιτισμός του Wagner συνέβαλε στο κρίσιμο πέρασμα από έναν παλαιότερο ρομαντικό, πολιτισμικό εθνικισμό προς ένα ολοκληρωτικό εθνικισμό ‘’της γης και του αίματος‘’ και λατρείας των ένστικτων’’ .

    Το πρώτο από τα βήματα προς αυτή τη κατεύθυνση ήταν αυτό του ‘’γενετικού προσδιορισμού’ του έθνους’ ή πίστη δηλαδή, ότι κάθε Γερμανός είναι γενετικά δεμένος με το έθνος του και δεν μπορεί ποτέ να αρνηθεί την ταυτότητα του επειδή αυτή αποτελεί ένα αναπόδραστο πεπρωμένο.

    Το δεύτερο βήμα προς την κατεύθυνση του ολοκληρωτικού εθνικισμού στην Γερμανία το αποτέλεσε ο αντισημιτισμός. Αν για τους πρώιμους ρομαντικούς εθνικιστές μοναδικός εχθρός ήταν η Γαλλία (για πολιτισμικούς και όχι φυλετικούς και βιολογικούς λόγους), στην τελευταία εικοσαετία του 19ου αιώνα εχθρός γίνεται ο εβραίος. Δημιουργείται ένα μυθικό στερεότυπο, αυτό του εβραίου, πού θεωρήθηκε κοσμοπολίτης, υλιστής και διεφθαρμένος.

    Το τελικό βήμα ήταν η αποθέωση του Ήρωα, ενός άνδρα πού υπακούει στα ένστικτα του, ενός πολεμιστή προετοιμασμένου να πεθάνει, καταστρέφοντας κάθε σαθρή άξια προκειμένου να εγκαθιδρύσει μια νέα τάξη.

    Ο νέος ήρωας όμως δεν διαθέτει πια μια ανθρωπιστική ηθική όπως τον φανταζόταν η ‘’ηρωολατρεία’ του Carlyle ,αλλά μια ‘’μηδενιστική-βιταλιστική ματιά του κόσμου’’ περιφρόνηση προς την φτώχεια και τους αδύνατους, λατρεία της ωμής δύναμης. Δύναμης πού όμως χαρακτηρίζεται από μια σχεδόν μυστικιστική προέλευση: κατάγεται από την γη, από το γενέθλιο έδαφος όπου έχουν τις ρίζες της. Οι καλύτερες ιδιότητες των μεγάλων ανδρών είναι οι ιδιότητες της φυλής τους. Οι μεγάλοι άνδρες από μόνοι τους δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα δεν αποτελούν παρά ενσαρκώσεις των βαθύτερων δυνάμεων της φυλής στην οποία ανήκουν
    ……

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/05/2008

  41. Επί του Θεματος: Νεες ανακαλύψεις απο τον Πρόεδρο :

    http://panosz.wordpress.com/2008/04/28/isidoros-35/#comment-37627

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 07/05/2008

  42. http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=81878808

    ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

    Το ψυχικό τραύμα μάς ακολουθεί από τη βρεφική ηλικία

    Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΕ

    «Το παρελθόν είναι το παρόν, είναι το μέλλον. Ολοι προσπαθούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτό, αλλά η ζωή δεν μας αφήνει», λέει σε κάποια στιγμή η Μαίρη Τερόν, η μητέρα στο θεατρικό έργο του Ευγένιου Ο’ Νιλ το «Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα».

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 08/05/2008

  43. Ας βαλω κιεδώ την συζητηση για τη Βιζα γιατί μαλλον εχει σχεση

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/05/05/5-5-200/#comment-11376

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 10/05/2008

  44. Για τον Κιρκεργκωρ η απελπισία είναι το μόνο θανάσιμο αμάρτημα επειδή είναι το μόνο αυτοανακυκλουμενο αμάρτημα : οδύνη για την ίδια την ενοχή που πηγάζει από την οδύνη , απελπισία για τον ίδιο τον εγκλωβισμό στην απελπισία ….

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/05/2008

  45. Μια Μπεκάλτσα με ειδοποιησε για το εξής σχολιον -μηνυμα του Θειου :

    http://panosz.wordpress.com/2008/04/28/isidoros-35/#comment-38539

    Αραγε πως να το ερμηνευσω ..Να υποθεσω οτι απετέλει Προμηνυμα εκπραθυρώσεως εκ του Παραδείσου;Η αλλον τι ;

    Οπως και ναχει ειμαι καλά και το αυτόν ελπίζω και δι υμάς ..Και προσοχή στον Μηρμυγκολεοντα μου… ΔΔεν τρωει οτι ναναι ..ταπαμε αυτά . Δεν πιστευω να μου τον Ψοφήσατε;
    και ..γραψτε και κανα ποιηματακι και στην Χελιδόνα αντε ..
    Ματωνει η καρδια μου που την βλεπω να ερημώνει ..Μη κωλώνετε….

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/05/2008

  46. ———————————————————————————————–
    ΔΗΛΑΔΗ ΕΓΡΑΨΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ…

    ΕΝΑΝ (ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ) ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΕΙΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ, ΜΕ ΕΝΑΝ ΕΞΟΡΙΣΤΟ ΣΤΗ ΜΑΚΡΥΝΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΡΙΩΝ ΣΚΥΘΙΚΩΝ ΦΥΛΩΝ

    ———————————————————————————————-

    Μάιος 27, 2008 στο 3:11 μ.μ

    ο θειος Ισιδωρος

    Αποσπασμα απο το κεφαλαιο “ΤΟ ΎΠΑΡ ΚΑΙ ΤΟ ΌΝΑΡ

    http://panosz.wordpress.com/2007/07/23/isidoros-18/

    “Οι τρεις σοφοι ανδρες πηραν τα κυπελα τους με τους καφεδες που η Σκουπιτσα παρασκευαζε από καβουρντισμενο ρεβίθι και κατευθυνθηκαν προς τον ΚΗΠΟ.
    Ηταν ένα χαρουμενο, ηλιολουστο πρωινο!

    Και δε με λες καλε θειο, πηρε το λογο ο Νοσφερατος, πως μπορουμε να ισχυριστουμε ότι ο κοσμος των ονειρων είναι ψευτικος και απατηλος όταν τα ιδια τα ονειρα αποτελουν οπτικες παραστασεις, ερχομαστε δηλαδη σε επαφη με τον κοσμο των ονειρων μεσω της ασθησης της ορασης. Μηπως επισης μεσω της ορασης (και των αλλων αισθησεων) δεν αντιλαμβανομεθα και τον πραγματικο κοσμο όταν βρισκομαστε σε κατασταση εγρηγορσης;

    -Μα νομιζω ότι είναι απλο, Νοσφυ, αρκει να δεχτουμε ότι προκειται για δυο ξεχωριστες καταστασεις: το Ύπαρ και το Όναρ, δυο καταστασεις τοσο διαφορετικες που μονο ένα αγυμναστο μυαλο δεν μπορει να τις ξεχωρισει. Για την ψυχη εχουμε πει ότι αυτή δεν είναι μια θεϊκη ουσια αλλα αποτελειται από μια πολυ λεπτη μορφη υλης. Η ψυχη είναι συνδεδεμενη με το σωμα και χωρις αυτό δεν υπαρχει και δεν λειτουργει. Πως λοιπον θα ηταν δυνατον η ψυχη να ερχεται σε επαφη με τον ΚΟΣΜΙΚΟ ΛΟΓΟ όταν υπαρχει διακοπη της επαφης με τον εξω κοσμο, δηλαδη κατά τον υπνο, που οι αισθησεις ατονουν στην διαμεσική τους αποστολή;

    Ναι αλλα θα σου επαναλαβω ότι ακριβως μεσω των αισθησεων, και συγκεκριμενα της οραση, εγω ερχομαι σε επαφη κατά την διαρκεια του υπνου με τα καρβελια της Σκουπιτσας!

    – Μα όχι, προκειται απλα, για μια ψευδη αισθηση (οραση) που φανερωνει έναν ψευδη και απατηλο κοσμο με ψευδη αντικειμενα (καρβελια), που όμως εκτος από ψευδη είναι και απαγορευμενα για τα δικα σου δοντια.

    Απαγορευμενα και τα κουλουρια καλε θειε; Καλα τα μηλα, αλλα και τα κουλουρια; Αυτά ουτε στον παραδεισο δεν γινοντουσαν επι χούντας!

    -Μην τα μπερδευεις αυθαιρετα γιατι θα οδηγηθεις σε λανθασμενα συμπερασματα! Κατ΄αρχην αυτου του ειδους η κουλουροφαγεία δεν συνιστα ηδονη του στομαχιου αλλα σαρκικη ηδονη! Όμως δεν είναι η κουλουροφαγεία γενικα που αποτελει αμαρτια όπως συμβαινει με την χριστιανικη θεωρηση, είναι το συγκεκριμενο κουλουρι το οποιο ονειρευεσαι που αποτελει “κατά κινησιν ηδονη” με βαση την Επικουρεια θεωρεια η οποια κρινει τα πραγματα όχι από την ηθικη τους σκοπια αλλα με βαση την ωφελιμοτητα τους ή το ποσο βλαβερα μπορει να αποβουν: αν το πειραξεις θα σε πειραξει -οποτε αστο καλυτερα!

    Ετσι είναι συντροφε, …πεταχτηκε ο Βιοαννης απευθυνομενος στο Νοσφερατο, εξ αλλου το βλεπεις ότι η Σκουπιτσα εχει ματια μονο για το θειο, για μαζεψου λιγο γιατι όπως ξερεις ο Επικουρειος ΚΗΠΟΣ εχει και …απ’ οξω μεριά(!) και με τετοια ονειρα που βλεπεις μου φαινεται ότι αρχισες να το προβάρεις το …φυλλο συκής!
    * * *
    Προσεχως καλυτερα…”

    Οθεν προκυπτει οτι ενω οι αισθησεις ειναι αδιαμεσολαβητες απο τον λογο ο λογος διαμεσολαβειται απο τις αιθησεις

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/05/2008

  47. θΕΙΟΥΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΆ

    http://panosz.wordpress.com/2008/05/30/birthday-3/

    ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΒΓΑΛΩ ΤΟΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟ ..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  48. Κι ενα Δωρο για τα Θεια Γενεθλια

    ( ΑΡΧΑΙ ΟΝΕΙΡΑ )

    ( απο επιστημη και κοινωνια τευχ 17-18
    Αποσπασμα :

    ….Για τους Αρχαίους το Όνειρο στέλνονταν από τους θεούς ή από δαίμονες. τότε παίρνουν την μορφή Εφιάλτη.Τα κακά πνεύματα επενέβαιναν στα εφιάλτες, με σκοπό να ανησυχήσουν και να βασανίσουν. Το «φάντασμα» ή ο δαίμονας ήταν κατά προσέγγιση τα ίδια με εκείνα που παρατηρούμε και στους σύγχρονους εφιάλτες: είχε άλλοτε τρομακτική και άλλοτε ερωτική μορφή και κάποτε ένα συνδυασμό και των δυο Αποκαλυπτόταν είτε ως ζώο είτε ως άνθρωπος (άντρας ή γυναίκα)και πολλές φορές με μια μορφή εν μέρει ανθρώπινη και ένα μέρει ζωική «Γνώρισα παλιά» – λέει ο Φιλοστρατος,- στη Λήμνο ,έναν νέο της ηλικίας μου, η μητέρα του οποίου, έλεγαν, ότι δεχόταν στην επίσκεψη ενός σάτυρου ( …) φορούσε στην πλάτη του το δέρμα ενός μικρού ελαφιού» «Το φάντασμα ενός τράγου- γράφει ο Ιαμβλίχος- ορέχτηκε τη Σινονιδα. Ετσι αναγκάστηκαν να δραπετεύσουν στα λιβάδια του Ροδανού» Τα ερωτικά όνειρα ή εφιάλτες (incubus και succubae) αφθονούσαν και κατά τον Μεσαίωνα και – σύμφωνα με τον Wilhelm Heinrich Roscher- μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο τύπους σύμφωνα το φύλο του ερωτικού δαίμονα. Ετσι η γερμανική μεσαιωνική δεισιδαιμονία έκανε διάκριση μεταξύ του θηλυκού ερωτικού φαντάσματος (mare) και του αρσενικού(Mar) Υπάρχουν πάρα πολλές και, από μια πλευρά ιδιαίτερα ρομαντικές ιστορίες και θρύλοι ,σύμφωνα με τους οποίους οι ονειρευόμενοι ερωτεύονται το φάντασμα ο Roscher αναφέρει το παράδειγμα μιας γυναίκας που πρόβαλε με απόλυτη σοβαρότητα τον ισχυρισμό ότι εδώ και χίλια χρόνια ήταν σύζυγος του Διαβόλου , κοιμόταν μαζί του κάθε βράδυ και είχε κάνει μαζί του δεκαπέντε παιδιά. αλλά και πώς ο Σολομών Μαιμονίδης ,πού ασχολούνταν επί μακρόν με την Καμπάλα, έτυχε σε κάποιο Όνειρο του να απολαύσει τον καταδεχτικό εναγκαλισμό του αγγελικού δαίμονα Σεχίνα
    Σήμερα, συχνά ,πιστεύεται ότι τα όνειρα οφείλονται απλώς σε σωματικά αιτία, όπως όταν ονειρευόμαστε πως περπατάμε στο χιόνι και ξυπνάμε με τα πόδια ξεσκεπασμένα όπως όταν κοιμήθηκε κανείς σε άβολη στάση ή έχει φάει πολύ πριν πέσει στο κρεβάτι. Για τους Αρχαίους τα φασόλια θεωρούνταν μια κύρια αίτια του εφιάλτη:θεωρούνταν. απαγορεύονταν αυστηρά στους Πυθαγόρειους. και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει ότι «οι ψυχές των νεκρών », ενοικούσαν στα φασόλια. Ο Πορφυριος, παρατηρεί ότι οι δαίμονες που προκαλούν τους Εφιάλτες, εισέρχονται στο ανθρώπινο σώμα μέσω της τροφής και εκεί κάνουν κάθε είδους σκανταλιά και διαβολιά:προκαλούν φούσκωμα και πολλά αέρια Ο Θεμισών της Λαοδίκειας,(σύγχρονος του Ιουλίου Καίσαρα,) είχε υιοθετήσει για τον Εφιάλτη τον όρο Πνιγαλίων (στραγγαλιστής) έκφραση που δείχνει πως θεωρούσε κύριο χαρακτηριστικό του εφιάλτη «τον πνιγμό ,την αίσθηση του στραγγαλισμού » Το θύμα ονειρεύεται ότι κάποιος κάθεται πάνω στο στήθος ,συνθλίβεται υπό την πίεση του βάρους του, αισθάνεται αδύναμο να κινηθεί, και να μιλήσει. Σύμφωνα με τον Παύλο τον Αιγινήτη, ο δαίμονας που κάθεται στο στήθος του πάσχοντα (και προσπαθεί να τον βιάσει),εξαφανίζεται από τη στιγμή που ο ονειρευόμενος θα αρπάξει τα δάχτυλα του, καταφέρει να ενώσει τα χέρια του ή να σφίξει τις γροθιές του. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι τα τρομακτικά όνειρα και οι εφιάλτες τελειώνουν συνήθως με ένα αιφνίδιο ξύπνημα, που συνοδεύεται από μεγάλη ψυχική αναστάτωση . Σε μια ιδιαίτερα δραματική περιγραφή του εφιάλτη, από τον Απουήλιο Λεύκιο, δυο μάγισσες βασανίζουν με αποκρουστικό τρόπο τον δύστυχο Αριστομένη την ώρα του ύπνου του :Έπειτα από ένα λουκούλλειο δείπνο, ο Αριστομένης πήγε για ύπνο μαζί με τον φίλο του Σωκράτη. Όμως, η πόρτα άνοιξε διάπλατα με έναν τρομερό κρότο ,το κρεβάτι αναποδογύρισε και ο κοιμούμενος Αριστομένης βρέθηκε από κάτω του .δυο γριές μάγισσες μπήκαν μέσα στο δωμάτιο και αφού τρύπησαν με ένα ξίφος τον Σωκράτη και του ρούφηξαν το αίμα στράφηκαν στον Αριστομένη πού τον είχε λούσει κρύος ιδρώτας. Τον έσυραν έξω από εκεί που ήταν (κάτω από το κρεβάτι) και «καβαλώντας με στο πρόσωπο άδειασαν πάνω μου τις κύστες τους και με έκαναν μούσκεμα με τα βρωμερά τους ουρά »
    « Ονειρεύτηκε κάποιος ότι έχασε τη μύτη του και έτυχε να είναι αρωματοπώλης. Έχασε το κεφάλαιο του και σταμάτησε να πουλάει αρώματα, επειδή στο Όνειρο δεν είχε μύτη. Ο ίδιος άνθρωπος εν όσο δεν ήταν πλέον αρωματοπώλης ονειρεύτηκε ότι δεν είχε μύτη. Πιάστηκε να έχει διαπράξει πλαστογραφία και διώχθηκε από την πατρίδα του, επειδή ότι λείπει από το πρόσωπο το ατιμάζει , μια και το πρόσωπο απεικονίζει την αξιοπρέπεια και την υπόληψη. Κατά τη διάρκεια μιας ασθένειας ο ίδιος άνθρωπος ονειρεύτηκε ότι δεν έχει μύτη και μετά από λίγο χρόνο πέθανε , επειδή τα κρανία των πεθαμένων δεν έχουν μύτη » Σε αυτού του τύπου την ερμηνεία των ονείρων και σε πολλές ανάλογες προβαίνουν Τα Ονειροκριτικά του Αρτεμίδωρου(2ος αιώνας μ.χ) το μόνο κείμενο που σώζεται, ακέραιο από μια φιλολογία, η οποία υπήρξε πληθωρική στην Αρχαιότητα (την Ονειροκριτική ) Το έργο του Αρτεμίδωρου προσφέρει ένα θησαυρό πληροφοριών γα την καθημερινή ζωή, την οικονομία, τα κοινωνικά προβλήματα τη νοοτροπία αλλά και τις βαθύτερες ανησυχίες του καθημερινού ανθρώπου.Για παράδειγμα χάρη στον Αρτεμίδωρο αντιλαμβανόμαστε ότι η γνωστή από την βυζαντινή εποχή αναπαράσταση της ψυχής ως βρέφους απηχεί μια αντίληψη για την ομοιότητα μεταξύ των δυο που είχε επισημάνει κατά την ύστερη αρχαιότητα και που ο Αρτεμίδωρος εντοπίζει στην εξής αναλογία (βιβλίο 1,κεφάλαιο 14) «όπως ακριβώς τα βρέφος απαλλάσσεται από το σώμα που ο περιβάλλει ετσι και η ψυχή»
    Τα ονειροκριτικά αποτελούνται από πέντε βιβλία:Τα πρώτο όπως κα το δεύτερο περιλαμβάνει όνειρα τα οποία είναι ταξινομημένα σε θεματική βάση :όνειρα γέννησης, όνειρα που αφορούν το σώμα τα δημόσια αξιώματα και τους θεούς, τον θάνατο. Το τρίτο βιβλίο συνιστά ένα συμπλήρωμα και περιλαμβάνει ζητήματα που έχουν παραλειφθεί ΄από τα προηγούμενα . Το τέταρτο κι αυτό συμπλήρωμα προορίζεται για προσωπική χρήση του γιου ου που κι αυτός ονομάζεται Αρτεμίδωρος και στόχο έχει να του χρησιμεύσει στο επάγγελμα του ονειροκριτή
    Ο Αρτεμίδωρος διακρίνει τα ονειρα σε ενύπνια και ονείρους. Ο ονειρος (στο εξής το όνειρο) διαφέρει από το ενύπνιο στο εξής ,ότι το πρώτο συμβαίνει να είναι δηλωτικό του μέλλοντος , ενώ το δεύτερο του παρόντος (Αρτεμιδωρου , ονειροκριτικά ,μτφ και εισαγωγή Μαρία Μαυρουδή , Αθηνα , Ιστος, 2002 βιβλίο πρώτο 1 σ 37 )Τα ενύπνια δεν παρουσιάζουν ερμηνευτικό ενδιαφέρον διότι τα όνειρα αυτά που προέρχονται από κάποια στέρηση έντονη επιθυμία αναφέρονται στο παρόν και όχι στο μέλλον. Η δεύτερη κατηγορία (ονειροι) περιλαμβάνει τα όνειρα εκείνα που προβλέπουν το μέλλον και ως εκ τούτου αποτελούν αντικείμενο της πραγματείας Ενδιαφέρουσα ειναι και η τριπλή ετυμολογία που προτείνει ο Αρτεμίδωρος :ο Όνειρος « ορείνειν την ψυχήν επενεργεί δηλαδή στη ψυχή, την ξυπνά, παρακινώντας την σε δραστήρια εγρήγορση, Με τον ονειρο « το ον ειρει, δηλαδή το ον λέγει το συμβάν που υφίσταται ήδη μέσα στη ροή του χρόνου και θα εμφανιστεί ως γεγονός στο εγγύς μέλλον. Επιπλέον στη λέξη Όνειρο αναγνωρίζει το όνομα του Ιθακήσιου ζητιάνου Ιρου, ο οποίος μετέφερε τα προφορικά μηνύματα που του εμπιστεύονται
    Για τον Αρτεμιδωρο λοιπόν το όνειρο (ονειρος) είναι ένα κίνημα ή ένα πλάσμα της ψυχής που παίρνει διάφορες μορφές και δηλώνει τα μελλοντικά καλά ή κακά (Αρτεμιδωρου , ονειροκριτικά ,μτφ και εισαγωγή Μαρία Μαυρουδή , Αθηνα , Ιστος, 2002 βιβλιο πρωτο 2 σ58)
    Ο Αρτεμίδωρος προβαίνει σε μια διμερή διάκριση των ερμηνευσιμων ονείρων,σε θεωρηματικούς οι οποίοι πραγματοποιούνται όπως τους βλέπουμε:Για παράδειγμα ,«κάποιος που ταξίδευε στη θάλασσα είδε ότι ναυάγησε και ετσι συνέβη μόλις ξύπνησε» (Αρτεμιδωρου , ονειροκριτικά ,μτφ και εισαγωγή Μαρία Μαυρουδή , Αθήνα , Ιστός, 2002 βιβλιο πρωτο 2 σ58)και σε αφηγηματικούς(αλληγορικους) ονείρους,οι οποίοι δείχνουν αυτό που θέλουν να πουν με μια αφήγηση υπαινικτική Αλληγορικά όνειρα είναι αυτά που δηλώνουν κάτι μέσα από κάτι άλλο, καθώς η ψυχή υπαινίσσεται μέσω αυτών κάτι με τρόπο σωματικό Αρτεμιδωρου , ονειροκριτικά ,μτφ και εισαγωγή Μαρία Μαυρουδή , Αθηνα , Ιστος, 2002 βιβλιο πρωτο 2 σ58
    Αυτά τα δεύτερα τα αλληγορικά ενδιαφέρουν τον Αρτεμίδωρο που αναφέρει στη συνέχεια μια σειρά από ταξινομήσεις. των αλληγορικών ονείρων πρώτον αναφέρει ότι τα αλληγορικά κατατάσσονται από ορισμένους σε πέντε κατηγορίες, σε αυτή την ταξινόμηση τα όνειρα διακρίνονται με βάση το περιεχόμενο στα «ίδια», στα οποία ο ονειρευόμενος βλέπει τον εαυτό του και το όνειρο αφορά μόνον αυτόν –τα «αλλότρια» κάποιος βλέπει ένα άλλο πρόσωπο να κάνει ή να παθαίνει κάτι , τα «κοινά» στα οποία ονειρευόμενος δρα μαζί με έναν ΄η περισσότερους γνώριμους του «τα δημόσια» αφορούν, λιμάνια, αγορές, γυμνάσια, τα «κοσμικά»τα οποία προλέγουν μεγάλες φυσικές καταστροφές
    Σε μια δεύτερη ταξινόμηση πάλι με βάσει το περιεχόμενο τα όνειρα κατατάσσονται σε τέσσερις κατηγορίες: -αυτά που προλέγουν «πολλά δια πολλών »εικόνων-«ολίγα δι¨ ολίγων » -«πολλά δι ¨ολίγων » «ολίγα δια πολλών » Τρίτον προτείνεται μια κατάταξη με βάση το εσωτερικό και εξωτερικό περιεχόμενο του ονείρου, δηλαδή τη σχέση του περιεχομένου ω της ονειρικής εικόνας και της έκβασης του ονείρου στην εν εγρηγόρσει ζωή
    Υπάρχουν –όνειρα που είναι καλά και ως προς το εσωτερικό (ονειρική εικόνα ) και ως προς το εξωτερικό – όνειρα που είναι άσχημα και για τα δυο, όνειρα που είναι καλά για το εσωτερικό αλλά κακά για το εξωτερικό Τέλος μια άλλη ταξινόμηση έχει ως θέμα την ευμενή η δυσμενή διάκριση του ονείρου:όσα βλέπει κανείς σε συμφωνία με τη φύση ,τον νόμο, το έθιμο ,την τέχνη ή το επάγγελμα έχουν αίσια έκβαση, αλλά όσα δεν αρμόζουν έχουν δυσμενή έκβαση. Ο Αρτεμιδωρς διακρίνει μεταξύ των πολλών που βλέπουν στον ύπνο τους αυτά που θέλουν ή φοβούνται και όσων είναι πεπειραμένοι σε αυτά τα ζητήματα«σοφοί περί δαύτα»οι οποίοι βλέπουν αυτά που επιθυμούν
    Το σημασιοδοτικό σύστημα του ονείρου λειτουργεί με γνώμονα τον συνειρμό ή την συνάφεια όπως π.χ αν τύχει κάποιος να είναι ερωτευμένος με μια γυναίκα δεν θα δει τη ερωμένη αλλά «ίππον ή κάτοπτρον ή ναύν ή θάλασσαν ή θηρίον θηλυ ή εσθήτα γυναικείαν η άλλο των σημαινόντων γυναία»
    Το νόημα του ονείρου προσδιορίζεται από την ταυτότητα αυτού που ονειρεύεται: Ο ονειροκριτής πρέπει να γνωρίζει α πάντα για τον ονειρευόμενο: την κοινωνική του θέση και τις δραστηριότητες του,που γεννήθηκε ,ποια είναι η καταγωγή του περιούσια του ή κατάσταση της υγείας ου η ηλικία του ,γιατί τα όνειρα σημαίνουν ανάλογα με τα ποιος ειναι
    Βασικό στοιχείο στη θεωρία του Αρτεμίδωρου είναι η διάκριση των ανθρώπινων τύπων που ονειρεύονται και η ανεύρεση του τυπικού ρόλου του κάθε ονειρευόμενου. Έχουμε τον πλούσιο, τον φτωχό, τον ελεύθερο, τον δούλο, τον αθλητή τον ταξιδιώτη, τον άρρωστο ή τον κατηγορούμενο Αν κάποιος π.χ ονειρευτεί κάποια γυναίκα πρέπει να ερμηνευτεί διαφορετικά αν πρόκειται για φτωχό και διαφορετικά αν πρόκειται για πλούσιο για τον δούλο , τον αθλητή τον ξενιτεμένο, τον άρρωστο, αν κάποιος ονειρευτεί ότι ο ίδιος είναι έγκυος , άλλα σημαίνει αν ίνα φτωχός, πλούσιος με ή χωρίς γυναίκα κ.λπ. Το γεννητικό όργανο μοιάζει με τους γονείς αλλά και με τα παιδιά, επειδή είναι το «αίτιον»,με την γυναίκα και την ερωμένη επειδή χρησιμοποιείται «προς αφροδίσια» ,με την περιουσία, τις απόκρυφες σκέψεις , τη φτώχεια και τη δουλεία κ.τλ
    Οι ερμηνείες των ονείρων στον Αρτεμίδωρο καθρεπτίζουν ένα ευρύ φάσμα ανθρώπινης δραστηριότητας; όνειρα που σχετίζονται με την επιτυχία της εργασίας και της επιχειρηματικής και οικονομικής δραστηριότητας, όνειρα σχετική με την βιολογική κατάσταση του ατόμου (υγειά , αρρώστια , θάνατος, επιβίωση )όνειρα που αφορούν την οικογενειακή κατάσταση (τεκνοποίηση γάμος αγάπη με κατάληξη των γάμο. Σε σύγκριση με αυτούς τους τρεις θεματικής κύκλους , τα όνειρα σχετικά με την εξωσυζυγική σεξουαλική δραστηριότητα παίζουν σχετικά μικρό ρόλο. Ο Αρτεμίδωρος αναλύει νοερά με σεξουαλικό περιεχόμενο αλλά ακόμα και τότε η σεξουαλική πράξη καθεαυτή δεν είναι άτοπου ων απασχολεί. Στη γλώσσα των συμβολών του Αρτεμίδωρου , το σεξ , όπως και ο ρουχισμός και η τροφή , παρέχει το πρωτογενές υλικό από το οποίο παθόντα τα σύμβολα που μιλούν για όσα πράγματα είναι όντως σημαντικά στη ζωή, όπως το ανά ο ονειρευόμενος θα κερδίσει χρήματα, ανά ο γιος του α θεραπευτεί από την ασθένεια, αν θα κερδίσει ή α χάσει μια δική. Αυτά είναι τα ζητήματα που έχουν σημασία , ενώ το σεξ καθ ¨εαυτό δεν θεωρείται ως το λανθάνον κλειδί της προσωπικότητας του ονειρευόμενου όπως συμβαίνει με την αντιμετώπιση των ονείρων από τη σύγχρονη ψυχανάλυση Οι σεξουαλικοί όνειροι είναι μια υποκατηγορία των ονείρων. O Αρτεμίδωρος οργανώνει την ανάλυση του γύρω από τη διάκριση μεταξύ τριών τύπων πράξεων:εκείνες που είναι σύμφωνες με τον νόμο «κατά νομον») εκείνες που τον παραβαίνουν («παρά νόμον» ) και εκείνες που είναι αντίθετες στη φύση(παρά φυσιν») Εκείνο που καθορίζει -για τον Αρτεμίδωρο -το προγνωστικό νόημα του ονείρου δεν είναι η μορφή της ίδιας της πράξης αλλά είναι η κατάσταση (του, ή της) ονειρικού συντρόφου ,«η κοινωνική θέση του «άλλου»,το γεγονός αν είναι παντρεμένος ή όχι, ελεύθερος ή δούλος ,νέος η γέρος, πλούσιος ή φτωχός, το επάγγελμα του, ο τόπος όπου τον συναντά κανείς,η θέση που καταλαμβάνει σε σχέση με τον ονειρευόμενο (σύζυγος, ερωμένη δούλος, νεαρός προστατευόμενος» )
    Πρώτα πρώτα λοιπόν τα σχετικά με τη νόμιμη συνουσία να συνευρεθεί κανείς με τη γυναίκα του όταν αυτή το θέλει και το αποδέχεται είναι καλό για όλους. Γιατί η γυναίκα είναι είτε η τέχνη του ονειρευόμενου είτε κάτι από το οποίο παίρνει ευχαρίστηση,είτε αυτό στο οποίο είναι προϊστάμενος και αρχηγός , όπως και στη γυναίκα . Το Όνειρο λοιπόν σημαίνει ωφέλειες από αυτά , γιατί οι άνθρωποι ευχαριστιούνται με τη σεξουαλική δραστηριότητα και ευχαριστούνται και με τις ωφέλειες (Αρτεμιδωρου , βιβλίο πρώτο 78 σ 115)
    Ο Αρτεμίδωρος αναφέρεται για παράδειγμα, στις γυναίκες των «τυχαίων συναντήσεων». ο Όνειρος έχει για το μέλλον τόση αξία όση «άξια»έχει κοινωνικά η γυναίκα την οποία παρουσιάζει:«είναι πλούσια, καλοντυμένη, φοράει πολλά κοσμήματα, δίνεται πρόθυμα; Ο Όνειρος υπόσχεται κάτι το λυσιτελές. Αν είναι γριά, άσχημη φτωχιά, αν δεν δίνεται πρόθυμα, ο Όνειρος είναι δυσοίωνος»
    «Αν κάποιος ονειρευτεί ότι αυνανίζεται θα συνουσιαστεί με δούλο ή δούλα του, γιατί τα χέρια που φέρνει στα γεννητικά όργανα έχουν χαρακτήρα υπηρετικό . Αν δεν έχει δούλους θα υποστεί κάποια ζημία γιατί το σπέρμα του χύθηκε άχρηστο» (Αρτεμιδωρου , ονειροκριτικά , πρώτο 78, σ117)
    Σε σχέση με τους δούλους ο Αρτεμίδωρος ,τονίζει μια σημαντική διάκριση:εκείνη που αφορά τη θέση του ενυπνιαζόμενου κατά τη σεξουαλική πράξη:είναι ενεργητικός η παθητικός; Το να είσαι «από κάτω» από τον υπηρέτη σου ,να ανατρέπεις δηλαδή την κοινωνική ιεραρχία ,είναι κακός οιωνός. θα υποστείς από τούτον τον κατώτερο σου κάποια ζημιά ή την περιφρόνηση του. Εξίσου αρνητική είναι η σημασία των ονείρων όπου ο ονειρευόμενος οχευεται από έναν εχθρό ή από τον ίδιο του τον αδελφό, πρεσβύτερο ή νεότερο, οπότε η ισότητα παραβιάζεται Ευοίωνος είναι ο Όνειρος, όπου κάποιος συνευρίσκεται με μια γνωστή του γυναίκα, αν αυτή είναι ανύπαντρη και αν είναι πλούσια:διότι μια γυναίκα που δίνεται, προσφέρει όχι μόνο το κορμί της, αλλά και τα «γύρω από το σώμα της», αυτά που κομίζει μαζί του(ενδύματα, κοσμήματα και γενικότερα όλα τα υλικά αγαθά που κατέχει . Ο Όνειρος είναι καλός αν στον ονειρευόμενο κάνει έρωτα ένας γηραιότερος και πλουσιότερος (υπόσχεση δώρου) είναι κακός αν ο ενεργητικός σύντροφος. είναι νεότερος και φτωχότερος:οιωνός δαπανών .
    «Να οχεύει κανείς το γιο του που δεν έχει ακόμα γίνει πέντε χρονών σημαίνει θάνατο για το παιδί. Και είναι εύλογο αυτός να είναι ο συμβολισμός μια και το βρέφος διαφθείρεται και φθορά ονομάζουμε το θάνατο . Αν όμως το παιδί είναι πάνω από πέντε χρονών, αλλά ακόμη κάτω από δέκα , το παιδί θα αρρωστήσει ενώ ο ονειρευόμενος θα ζημιωθεί από κάποια παραφρονη ενέργεια του» Αρτεμιδωρου , ονειροκριτικά , βιβλιο πρώτο 78 σ117
    Όταν ένας πατέρας βλέπει στον ύπνο του πως έχει σχέσεις με την κόρη ή με τον γιο του, η σημασία είναι δυσοίωνη. γιατί το να χρησιμοποιεί κανείς για απόλαυση σεξουαλική τον γιο του, το να «ξοδεύει» μέσα του το σπέρμα του είναι μια: μάταιη δαπάνη από την οποία δεν μπορεί να ποριστεί κανένα όφελος.Σε μία μόνο περίπτωση αυτό το είδος ονείρου είναι καλό:όταν ο πατέρας φεύγει για ταξίδι με τον γιο του και αν συνεπώς έχει μια κοινή υπόθεση να φέρει σε πέρας μαζί του; αν όμως σε τέτοια όνειρα, ο πατέρας βρίσκεται σε παθητική στάση οι σημασίες είναι ολέθριες :η τάξη των ιεραρχιών, οι πόλοι της κυριαρχίας και της ενεργητικότητας αντιστρέφονται. Η σεξουαλική «κυριαρχία» του γιου πάνω στον πατέρα προμηνά εχθρότητα και σύγκρουση Κατά έναν παράξενο τρόπο η αιμομιξία γιου με την μητέρα είναι συχνά φορέας ευοίωνων μηνυμάτων .η μητέρα είναι το επάγγελμα η συνουσία μαζί της συνεπώς σημαίνει επαγγελματική επιτυχία και προκοπή. Η μητέρα είναι η πατρίδα:όποιος ονειρεύεται μια σχέση μαζί της μπορεί να προγνώσει ότι θα επιστρέψει στον τόπο του αν είναι εξόριστος, η ότι θα γνωρίσει την επιτυχία στην πολιτική ζωή. Η μητέρα είναι η γόνιμη γη από την οποία βγήκαμε: όποιος είναι στα δικαστήρια, όταν βλέπει ένα αιμομικτικό Όνειρο, σημαίνει πως θα πάρει την κυριότητα του επίδικου κτήματος.αν είναι καλλιεργητής θα έχει τη σοδειά. Ωστόσο , διαγράφεται κίνδυνος για τους αρρώστους:το να χωθείς σ¨αυτή τη μητέρα γη σημαίνει πως θα πεθάνεις . Ο Αρτεμίδωρος θέτει ως αρχή ότι η φύση όρισε στους ανθρώπους ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο συνουσίας:ο άνδρας είναι ξαπλωμένος πάνω στη γυναίκα. Όλες οι άλλες στάσεις «επινοήθηκαν από τους ανθρώπους ως αποτέλεσμα της λαγνείας, της ακολασίας και της κραιπάλης»:Ο στοματικός ερωτισμός είναι ετσι «φοβερή πράξη» που ως μάταιη εκσπερμάτιση προαναγγέλλει στο Όνειρο μια περιττή δαπάνη. Η παρά φύση επαφή του ατόμου με τον εαυτό του (που δεν πρέπει να εννοηθεί ως αυνανισμός ).δηλαδή η εισχώρηση του γεννητικού οργάνου στο ίδιο του το κορμί,το φιλί που δίνει στο ίδιο του το πέος, προαγγέλλει ότι, ότι ο ονειρευόμενος θα στερηθεί από γυναίκα ή ερωμένη ή ότι θα περιέλθει σε μεγάλη φτώχεια ……

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  49. mh to xasete!!!!!

    O Dr.Φλάντζας συμβουλεύει (Ζωντανά) στο Taper TV prt2

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  50. Ο Dr.Φλάντζας ζωντανά στο mr Taper http://www.youtube.com/watch?v=7l4xIuOPp3s&feature=related

    Flantzpirin

    Flatzman

    The Birth of a Flantzas

    Ο Ούρφουρσλάαγκ συναντάει τον Δρ Φλάτζα.

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  51. Ουρφουρ-πλεύρης (πρόσκληση στον Σακισάθενς Νο3)

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  52. ειναι απιστευτοι αυτοι οι τυποι:
    Δεύτερη πρόσκληση σε διάλογο στον Σακησάθενς

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  53. Το καλυτερο:

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  54. Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  55. Ευάγγελος Λεμπέσης – Η Τεράστια Κοινωνικη Σημασία των Βλακων εν τω Συγχρόνω Βίω
    ————————————————————-

    http://www.phys.uoa.gr/%7Enektar/arts/prose/evangelos_lempesis_idiots.htm

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  56. Ειναι απιστευτος ο Dr.Φλάντζας

    (Dr.Φλάντζας
    Σουηδία – Κυψέλη- Της Γριάς Το Πήδημα, Barbados
    Ο Συμβουλευτικός σας σύμμαχος Δρ.Φλάντζας, Ιατρός, Τερματοφύλακας,Επιστήμων, Αναλυτής,Iστολόγος, Συγγραφέας, τώρα κε πολιτικός απαντάει σε όλα σας τα προβλήματα. ):

    http://dr-flantzas.blogspot.com/

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  57. Τζιτζιμιτζιχόντζιρας

    Είδη χιούμορ

    Το χιούμορ πολλές φορές υπόκειται σε διαβαθμίσεις και κατηγοριοποιήσεις, ανάλογα με το είδος του, την αισθητική ή την οξύτητά του. Περιφραστικά θα μπορούσαν να αναφερθούν οι εξής κατηγορίες:

    Το ξερό χιούμορ. Όταν ο αστεϊζόμενος έχει ύφος ανέκφραστο και ο λόγος του δεν έχει κωμική χροιά.

    Το καυστικό ή βιτριολικό χιούμορ. Εδώ οι παρατηρήσεις γίνονται με σκοπό τον εξερεθισμό και τη μείωση των υποκειμένων στο χιούμορ και χρησιμοποιούνται διατυπώσεις και φόρμες, που θα τους προσβάλουν.

    Το μαύρο χιούμορ (black humor). Σε αυτό το είδος ο επιχειρούμενος αστεϊσμός ή σάτιρα ανάγεται σε θλιβερά γεγονότα ή καταστάσεις. Το είδος αυτό χρήζει ιδιαίτερης προσοχής ως περισσότερο ευάλωτο σε απόρριψη.

    Η παρωδία. Στην παρωδία, μία μορφή ή ένα έργο τέχνης προβάλλεται μιμητικά με διαθλασμένο τρόπο με σκοπό τη γελοιοποίησή του. Στο είδος αυτό ανάγεται και η μίξη (montaz) αληθινών γεγονότων όχι όμως ομοίων κατά τόπο και χρόνο.

    Η σάτιρα. Η σάτιρα είναι μια λογοτεχνική ή καλλιτεχνική μορφή που εκθέτει τις αδυναμίες του θέματός της με στόχο τον εμπαιγμό, συχνά με την προσδοκία της βελτίωσής του.

    Ο αυτοσαρκασμός. Με τον αυτοσαρκασμό, το άτομο σαρκάζοντας τον εαυτό του προσπαθεί να περάσει ένα μήνυμα στους συνομιλητές του. Θεωρείται δείγμα προηγμένου χιούμορ.

    Πηγαίο χιούμορ. Είναι ο τρόπος να κάνει κάποιος τους άλλους να γελούν χωρίς προσπάθεια.

    Σουρεαλιστικό χιούμορ. Χιούμορ στο οποίο χρησιμοποιούνται οι φόρμες του υπερρεαλισμού.

    Το χιούμορ μέσω της μορφής του λόγου. Χρησιμοποιείται ως μορφή του λόγου ώστε η πρόταση να καταστεί αστεία. Άριστοι ομιλητές που αναγνωρίζουν την αξία του χιούμορ χρησιμοποιούν αυτό ως διάλειμα ιδιαίτερα σε μακρές ομιλίες τους για να μη καταστούν βαρετοί ή αντίθετα προκειμένου απ΄ αρχής να τύχουν της ιδιαίτερης προσοχής των ακροατών τους.

    Κατηγορία: Χιούμορ WIKI
    ————————————————————
    – Νομίζω οτι το αγγλικο χιουμορ -που στηριζεται σε εναν εξυπνο αυτοσαρκασμό -διαφερει απο το Γαλλικό χιουμέρ που
    αναπτυχθηκε στην αυλή του βασιλιά του Παλαιου καθεστώτος μεταξύ αριστοκρατών που πετουσαν σποντες και ειρωνείες για να μειωσουν ο ενας τον αλλον …

    Φυσικά και τα δυο είδη διαφερουν απολυτως απο το χοντροκομένο και χυδαιο ηθος των Ποντιακών , εβραικών , και αλλων ρατσιστικών ανεκδότων (τελευταια ακουσα κατι ανεκδοτα για αλβανους που διαδιδουν οι φασιστες ,-αηδία) με προσφανεις στοχους καποιες κοινωνικές ομαδες που απο τους αποβλακωμένους που τα ξεστομίζουν θεωρουνται κατώτερες,….

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | Ιανουάριος 8, 2008 |

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  58. Ο Νοσφεράτος άξαφνου, ξύπνησε από την Χειμερία Νάρκη του και είπε :
    ‘’ Ο άνθρωπος χωρίς χιούμορ ζει τη ζωή του μεταξοσκώληκα κάτω από το περίβλημα του, βέβαιος για ένα μέλλον που δεν θα διαρκέσει, μισοαναίσθητος, ανίκανος για αλλαγή. Το χιούμορ σπάζει το κουκούλι, για να οδηγήσει προς την ζωή και τους κινδύνους της ύπαρξης . Συνήθως βγαίνει απ’ αυτό ένα φτερωτό έντομο κοινό και ασήμαντο, καμιά φορά όμως ξεπετιέται η πολύχρωμη πεταλούδα που νομίζεις πως γελάει σαν τους θεούς ή μαντεύουμε μέσα στη σκιά το μυστηριώδες ξάνοιγμα των φτερών κάποιας γιγάντιας νυχτερίδας, μαύρης σαν την Νύχτα ”

    Και αφου είπε αυτά Εξανακοιμήθη ‘

    Σχόλιο από Επτά Νάνοι | Ιανουάριος 13, 2008

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/05/2008

  59. Και αφου είπε αυτά Εξανακοιμήθη

    Από τώωωωρα; 😦

    Σαν…. υπνοφάνεια μου εφάνη! 8)

    χμμμμ
    Ρε τι τραβάμε κι εμείς οι κοινοί θνητοί.
    Σου γράφει ο άλλος ποστ με τίτλο «Ντροπή και ενοχή»
    κι εκεί που κάνεις κλικ να μπείς να δεις καμιά χμ….
    καυτή φάση να’ ούμε,
    Και τότε ΤΙ βλέπεις;
    Μια διάλεξη για το Χιούμορ και τα είδη του!

    Ε, δεν παίζεστε ρε σεις, ΔΕΝ παίζεστε.

    Και μετά παριστάνετε και τους… ψόφιους Κοριούς,εεεε;

    ΑΚΟΥ εκεί «εξανακοιμήθη»!!! τσκ, τσκ, τσκ…

    ΚΑΙ εις άπταιστον καθαρεύουσαν μάλιστα
    (ααα για να έχει τα νώτα του καλυμμένα, ε;)
    μάααααλιστα…..

    Ε λοιπόν υπάρχουν ΔΥΟ είδη χιούμορ.
    Εκείνα που θεωρούν το χιούμορ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΥΟ ειδών κι εκείνα που δεν το θεωρούν.

    Σύμφωνα με την πρώτη κατηγορία, η δεύτερη ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.
    ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ.

    ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΜΟΝΟ-ΧΙΟΥΜΟΡ.

    ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ… 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 31/05/2008

  60. Omadeon μαλλον κανεις Χιούμορ!

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 31/05/2008

  61. Το μάτι βλέπει συχνά όνειρα κυκλικά και επαναλαμβανόμενα σαν το Όνειρο που -όπως αναφέρει ο Μπόρχες -είδε ο Τσουαγκ Τσού:« ονειρεύτηκε πώς ήταν πεταλούδα, κι όταν ξύπνησε, δεν ήξερε αν ήταν άνθρωπος που ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα ή πεταλούδα που τώρα ονειρευόταν ότι ήταν άνθρωπος »

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 31/05/2008

  62. Η απολαυση νοειται σχεδόν παντα ως απολαυση που μου λειπει
    ..Συνηθως λεμε ”Γαμότο ..δεν ηταν οπως το περιμενα ” και ακόμα ” Ο αλλος/η φταιει..””
    Η απολαυση συνηθως νοειται ως κλεμενη απολαυση και ο αλλος/η ειναι αυτος που μου την κλεβει
    …Ωφειλε να μου την δωσει …και δεν το εκανε …
    (ειτε στον ερωτα ”εισαι πολύ γρηγορος -πολύ αργός ..εισαι ψυχρή , / γιατί φωναζεις ετσι ….Γιατί δεν με κοιτάς στα ματια οταν κ.λ. κ.λ.π )

    Ειτε στην μακροχρονη σχεση (”Αν δεν ησουν εσύ εγώ θα ημουν τωρα πρωτο ονομα στηνπίστα…κλ.π
    ”Θυσιασα τα καλυτερα μου χρόνια για σενα ……”

    Ειτε στην κοινωνική Αποτυχια : ”Φταινε (για την ανεργια μου , γιατο οτι δεν μου καθονται οι Γκομενες , γιατί με ποναν οι καλοι κ.λ.π κ.λ.π )
    ” οι Αλβανοι , οι Γυφτοι , Οι Σκοπιανοι , οι Αμερικάνοι ,ο Κοφι Αυνάν ,ο Σορος και Φυσικά …οι Εβραιοι !”

    Οκτώβριος 2, 2007 στο 9:53 μ.μ

    απο εδώ:
    http://panosz.wordpress.com/2007/09/30/%cf%84%ce%bf-%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bb%ce%ad%cf%83%ce%ba-%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%80%cf%84%ce%ae%ce%b6/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/06/2008

  63. Ο λαϊκισμός της μνησικακίας

    Μια πρωτοποριακή μελέτη για τα πάθη της πολιτικής στη Μεταπολίτευση

    ΝΙΚΟΣ ΔΕΜΕΡΤΖΗΣ, ΘΑΝΟΣ ΛΙΠΟΒΑΤΣ
    Φθόνος και μνησικακία. Τα πάθη της ψυχής και η κλειστή κοινωνία

    κριτική ανάλυση της περιόδου που συνηθίσαμε να ονομάζουμε «Μεταπολίτευση» έχει πλέον στο ενεργητικό της αρκετές και ενδιαφέρουσες μελέτες. Ενα από τα κοινά τους χαρακτηριστικά είναι ότι επιχειρούν να προσεγγίσουν την εν λόγω περίοδο σε μακροσκοπική κλίμακα. Ερευνούν τις κοινωνικές και πολιτικές δομές, τη δυναμική των πολιτικών υποκειμένων, την οικονομία, ωστόσο σπάνια και, τις περισσότερες φορές, δευτερευόντως ασχολούνται με την τομή των πολιτικών της λόγων. Ποιοι μιλούν, στο όνομα τίνος και τι λέγουν οι φορείς τους; Τι εκφράζει, στο επίπεδο του πολιτικού λόγου, παραδείγματος χάριν, ο μεταπολιτευτικός ριζοσπαστισμός, έτσι όπως αυτός συνοψίστηκε και μεταποιήθηκε στο λόγο του ΠΑΣΟΚ;

    Μια τέτοια προσέγγιση προφανώς και οφείλει να λάβει υπόψη της, μεταξύ άλλων, τη «μακρά διάρκεια» της μετεμφυλιακής πολιτικής και κοινωνικής ιστορίας. Ωστόσο τα μηνύματα τα οποία εξέπεμψε ο μεταπολιτευτικός κοινωνικός και πολιτικός ριζοσπαστισμός είναι ένα καθαρό προϊόν της Ιστορίας; Η μελέτη των Νίκου Δεμερτζή και Θάνου Λίποβατς προβαίνει σε μια πρωτότυπη, για τα ελληνικά τουλάχιστον δεδομένα διερεύνησης των κοινωνικο-πολιτικών φαινομένων, πολλαπλώς χρήσιμη και γόνιμη ζεύξη: μελετά το μεταπολιτευτικό ριζοσπαστισμό στο πλαίσιο των μετεμφυλιακών διακυβευμάτων, προτάσσοντας, ταυτόχρονα, τη μικροσκοπική διερεύνηση των λόγων του. Πυρήνας αυτών των λόγων είναι μία ορισμένη θυμική, συγκινησιακή τροπή τους. Για τους συγγραφείς, ο μεταπολιτευτικός ριζοσπαστισμός, ο οποίος διά μέσου κυρίως του ΠΑΣΟΚ μεταποιήθηκε σε λαϊκισμό, αναδεικνύει δύο πράγματα. Πρώτον, ότι η ίδια η δομή της πολιτικής δεν μπορεί να νοηθεί έξω από ένα παντού παρόν θυμικό στοιχείο. Συνεπώς, δεύτερον, η ανάλυση του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού δεν μπορεί να εξαντλείται σε μακροσκοπικές προσεγγίσεις, αλλά οφείλει να ενσωματώνει σε αυτές τη μικροκλίμακα των παθών σε μια διπλή τους εκτύλιξη: έτσι όπως αυτά διακινούνται πρωτογενώς από ιδιαίτερους φορείς τους, αλλά και έτσι όπως αυτά γίνονται αντικείμενο εργαλειοποίησης από πολιτικούς φορείς.

    Αρχιπέλαγος παθών

    Το γεγονός ότι κολυμπάμε μέσα σε ένα αρχιπέλαγος παθών δεν πρέπει να τρομάζει και να λειτουργεί ανασταλτικά για οποιαδήποτε συνεπή απόπειρα κατανόησης των πολιτικών φαινομένων. Θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε, από κοινού και με τους συγγραφείς, ότι η πολιτική δεν είναι ένα αποστειρωμένο από «βρόμικα» πάθη πεδίο. Οτι η πολιτική δεν είναι (μόνο) μία ορθολογική κατασκευή διεπόμενη από «επιχειρήματα» και «ορθολογικές επιλογές». Απλούστατα, γιατί σε αυτήν, και δι’ αυτής, συγκρούονται πραγματικοί άνθρωποι μέσα σε πραγματικές καταστάσεις, με συμφέροντα, αξίες, αλλά και συναισθήματα, συγκινήσεις. Οι τελευταίες, αν και είναι ιστορικά «κατασκευασμένες», δεν είναι αναγκαστικά «κατασκευάσιμες», με την έννοια ότι παραπέμπουν σε μία πρωτογενή βιωματική συνθήκη η οποία δεν μπορεί να εξαλειφθεί, αφού μαρτυρούν μία «αμετάβατη έρειση της συγκίνησης στο σώμα και στην απόλαυση». Στο πλαίσιο αυτό οι συγκινήσεις προηγούνται της όποιας ιδεολογίας, συνιστούν τους αμετάθετους υποδοχείς του ιδεολογικού λόγου, τρέποντας τον, πολλές φορές, σε κινητοποιητικές πρακτικές.

    Αυτή η βασική λειτουργία της συγκίνησης στην πολιτική γίνεται ορατή στη μελέτη του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού. Περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Σχηματοποιώντας, θα υποβάλλαμε ότι, σύμφωνα με τους συγγραφείς, η συσσωρευμένη προδικτατορική αγανάκτηση ευρύτατων λαϊκών και μικροαστικών μαζών μεταποιήθηκε στη μεταδικτατορική μνησικακία. Τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη, όπως είναι προφανές, συνιστούν συναισθήματα, εκφράζουν οργή και εκδίκηση, πάθη τα οποία προσδιόρισαν το λαϊκιστικό ριζοσπαστισμό. Η μεταπολιτευτική μνησικακία μεταμορφώθηκε σε υλική δύναμη, αντικατοπτρίζοντας την αντεστραμμένη φορά που πήραν τα προδικτατορικά ανάμεικτα πάθη του φόβου, της οργής, του θυμού, του άγχους: «Σε μεγάλο βαθμό, η παθητική μνησικακία αντικαταστάθηκε από την ανοικτή ή συγκαλυμμένη εκδικητικότητα: οι κλαδικές, οι «πρασινοφρουροί» και η άλωση του κρατικού μηχανισμού από τα κομματικά στελέχη ήταν η αποζημίωση για τα «πέτρινα χρόνια» της πολιτικής περιθωριοποίησης των κληρονόμων του εμφυλίου».

    Αν αυτό ήταν το νόημα του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού, ένα νόημα που πρέπει να μας ενδιαφέρει τα μέγιστα, αυτό μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από μια μικροσκοπική ανάλυση των λόγων του και των πρακτικών του. Το συγκεκριμένο νόημα είναι αυτό το οποίο προσδιορίζει την «πολιτική» του ανάπτυξη ως λαϊκισμού που αναπτύχθηκε σε μια «ημι-περιφερειακή» χώρα, με στόχο την κάθετη ένταξη των μαζών στο πολιτικό σύστημα. Ενα νόημα, επιπλέον, το οποίο, διαρκώς παρόν, μολύνει, θα λέγαμε, κάθε απόπειρα συγκρότησης μιας δημοκρατικής και φιλελεύθερης, μιας «ανοικτής κοινωνίας», υποθηκεύοντας, με τον τρόπο αυτό, τον όποιον εκσυγχρονισμό σε παραδοσιοκρατικά-λαϊκιστικά συμφραζόμενα.

    Θετικά, αρνητικά πάθη

    Ενα από τα γόνιμα γενικότερα αναστοχαστικά ερωτήματα στα οποία παρακινεί αυτή η πρωτοποριακή πράγματι μελέτη θα μπορούσε να είναι και το ακόλουθο: αν ο λαϊκισμός εμφανίζεται έντονα σφραγισμένος από τις συγκεκριμένες θυμικές του διαστάσεις, με ποιον τρόπο θα μπορούσαμε να φανταστούμε έναν προοδευτικό λαϊκισμό στηριγμένο σε άλλου τύπου, τη φορά αυτή, θετικά πάθη; Με άλλα λόγια, υπάρχει κάποια αξιόπιστη διάκριση ανάμεσα σε «θετικά» και «αρνητικά» πάθη, τα οποία να μπορούν να εκβάλλουν σε έναν προοδευτικό λαϊκισμό; Ο μνησίκακος λαϊκισμός είναι το πεπρωμένο του «λαϊκισμού»; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, δεν είναι εύκολο να απαντηθεί. Η ιστορική εμπειρία, πέραν και της ελληνικής, έχει να μας επιδείξει, θα έλεγε κανείς, τη συγκατοίκηση στο πλαίσιο μιας και μόνης λαϊκιστικής εμπειρίας· ας σκεφθούμε, παραδείγματος χάριν, τη λαϊκιστική κινητοποίηση των ναρόντνικων στη Ρωσία του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, του πάθους, της ελευθερίας, της ισότητας και της ανεξαρτησίας, με αυτά του μίσους για τον «άλλο», την εθνοκεντρική απόρριψη της «Δύσης». Μια πρώτη γενική απάντηση η οποία δίνεται από τους συγγραφείς, είναι ότι η ιδέα της ισότητας, με την έννοια της ισοπέδωσης, λόγου χάριν, «κρύβει πάντα τον απωθημένο φθόνο των ατόμων της ομάδας, απ’ όπου η τελευταία προήλθε…». Ιδιαίτερα στο λαϊκισμό, τη θέση αυτή οφείλουμε να την έχουμε διαρκώς κατά νου, συνιστά ένα αναγκαίο μοτίβο του. Ωστόσο, αποτελεί και ικανή συνθήκη προκειμένου να προσγράψουμε κάθε λαϊκισμό ως μνησίκακο, αντιδραστικό, σε τελευταία ανάλυση, κοινωνικο-πολιτικό φαινόμενο;

    Στη σχετική συζήτηση, η οποία επιβάλλεται να ανοίξει με αφορμή αυτή την εξαιρετική μελέτη των Ν. Δεμερτζή και Θ. Λίποβατς, ένα από τα ζητούμενα είναι και αυτό. Ανατοποθετώντας με τόλμη τους όρους της σχετικής συζήτησης, οι συγγραφείς μάς δίνουν τη δυνατότητα να σκεφτούμε πάνω στις ιδεολογικο-πολιτικές συνέπειες της πρωτοποριακής αναλυτικής τους πρότασης. Να σκεφτούμε, δηλαδή, με ποιους όρους θα μπορούσαμε ενδεχομένως να προσλάβουμε τη συγκινησιακά φορτισμένη κατηγορία λαϊκισμός ως διαρκές διακύβευμα αρνητικών και θετικών παθών ταυτόχρονα, και στο πλαίσιο αυτό, την καταλυτική πολιτική παρέμβαση των λαϊκιστικών πολιτικών υποκειμένων προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, «θετική» ή «αρνητική».

    ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 14/07/2006

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/06/2008

  64. http://panosz.wordpress.com/2008/06/06/%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%ba%cf%8c-%ce%bd%ce%b1-%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b9%cf%8e%ce%bd%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%ba%ce%ac%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%83/#comment-38978

    ταδε εφη Παπουλης… (φατσούλα μία επίσης)

    παπουλη να σε κερασω λίο απο
    To krasaki tou Tsou

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/06/2008

  65. Καληνυχτα Μαργαρίτα !

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/06/2008

  66. Αναδευοντας την Βιβλιογραφια του ΙΘΙ βρηκα και αυτό το σχολιο :

    (νομιζω οτι δεν το απαγορευουν οι ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ Ε; )
    O ηΘικός μαζοχισμός σε αντιθεση με τον σωματικό ο οποιος αρκειται σε απλες ηδονές ( τσιμπιματακια με βελονες ή με τσιμπιδες ή με μασιες του Τζακιου, διαμελισμός στα τεσσερα , το μαρτυριο του τροχου και αλλα τετοια τερπνά και χαριτωμενα )προχωρά στο βαθος του ψυχικου τραυματος το οποιο επικαλύπτει με ενοχες και ντροπες και ταπεινωσεις τις οποιες διαστρεφει (νομιζοντας οτι τις μετουσιωνει ενώ ειναι αμετουσιωτες) σε ηθικές εξυψωσεις και εξαγνισμους σαν να πινει απο το ιερο Δισκοποτηρο το ιδιο του το Αιμα Αμήν

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 12/06/2008

  67. Αναδευοντας την Βιβλιογραφια του ΙΘΙ βρηκα και αυτό το σχολιο :

    (ειναι δικο μου νομιζω οτι δεν το απαγορευουν οι ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ Ε; )

    »O ηΘικός μαζοχισμός σε αντιθεση με τον σωματικό ο οποιος αρκειται σε απλες ηδονές ( τσιμπιματακια με βελονες ή με τσιμπιδες ή με μασιες του Τζακιου, διαμελισμός στα τεσσερα , το μαρτυριο του τροχου και αλλα τετοια τερπνά και χαριτωμενα )προχωρά στο βαθος του ψυχικου τραυματος το οποιο επικαλύπτει με ενοχες και ντροπες και ταπεινωσεις τις οποιες διαστρεφει (νομιζοντας οτι τις μετουσιωνει ενώ ειναι αμετουσιωτες) σε ηθικές εξυψωσεις και εξαγνισμους σαν να πινει απο το ιερο Δισκοποτηρο το ιδιο του το Αιμα Αμήν »

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 12/06/2008

  68. Ε κιαλλο σχολιο που αλιευσα ..πολυ παλαιο :

    Το γυμνο γινεται καλλιτεχνικό οταν η ομορφια συναντα την φαντασια ο ερωτσιμός την σπιρταδα η σεξουαλικοτητα την πνευματική ανοιχτοσυνη,ο ερωτας την ψυχική ελευθερια
    Το γυμνο γινεται χυδαιο οταν κοντοθωροι και πνευματικά αλοιθωροι δηθεν μπερμπαντηδες ανακατευουν τα μπουτια με τα πισινα τους στα θολά νερα των διαδικτυακών τους φαντασιωσεων ..

    στην ιδια ταινια παιζει και ο βασιλιας ο Μιδας ..
    http://panosz.wordpress.com/2007/04/17/%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%8d-%ce%bc%ce%af%ce%bb%ce%b1-%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%bf-%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%b5-%ce%b5%ce%bb%ce%ac%cf%87%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b1/#comment-9800

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 12/06/2008

  69. Περι »αριστερών »ενοχών , και σημερινών ντροπών
    ——————————————————-

    ( Προς στις παλιες μου φιλιες και συμπαθειες )

    Και γιατί περικαλώ να εχουμε Εμεις ενοχές για το οποιο »αριστερό » παρελθον μας -το πιο ομορφο το πιο δημιουργικό και εν τελει το πιο ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΣ κομματι της ζωής μας ;

    -και να τις ξεπλενουμε μαλιστα με μανια κανοντας παρκε με τα σφουγκαροπανα σαν νευρωτικές νοικοκυρες που προσπαθουν να εξαφανισουν απο το πατωμα καθε λεκέ απο οτι -αν το καλοσκεφτουν -υπηρξε το απομειναρι απο οτι πιο δημιουργικό και ωραιο καναν στη ζωή τους;
    – Και να μην εχουν Αυτοι – που τοτε ή Λουφαζαν ‘η Γλύφανε ή και Συνεργαζονταν με την εξουσια – και Τωρα εχουν αποθρασυνθει εκλαμβανοντας το Θρασος τους για εξυπνάδα ;

    πως καταντησαμε ετσι φιλε (και φίλη μου;)

    Αν για κατι μαλλον πρεπει να ντρεπομαστε ειναι για το σημερα : Που αφησαμε αυτή την Νεα γενια( των 300 ή 500 ευρώ ) που μοχθει μονη της , που παλευει εστω και με λαθη , ετσω και απελπισμένα, με τον πιο Κυνικό Λεβιαθαν που γνωριζε η Μεταπολιτευτική μαςιστορια ..αβοήθητη ..

    Και -ορισμενοι-να την κατηγορουνε κι απο πάνω και για …Φασισμό !!!!!

    …Κανοντας απο την αλλη τον Κινέζο στις απιστευτη και σκανδαλώδη κατΑχρησΗ εξουσιας της σημερινής εξουσιας

    Αιδως..

    Πως καταντησαμε ετσι ..α μου;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 12/06/2008

  70. Ενα παναρχαιο σχολιο ..οταν ακομα ημαν Βυρκόλακας

    ο Φρουντ υπέθεσε(με αρκετή δυσπιστία προς την ίδια του την υπόθεση που « την καλύπτει η ομίχλη»της βρεφικής ηλικίας ) ;ότι « το σημερινό μας αίσθημα του Εγώ είναι μόνο το περιορισμένο υπόλοιπο ενός γενικού αισθήματος που ανταποκρινόταν στη στενή σύνδεση του Εγώ με το περιβάλλον………….. της σύνδεσης με το σύμπαν που ερμηνεύονται ως «ωκεάνιο» αίσθημα ». Το βιολογικό πρότυπο αυτού του υποτιθέμενου Ωκεάνιου αισθήματος μάλλον έλκει την καταγωγή του- λέει ο Εριχ Φρόμ- από εκείνη τη συμβιωτική ένωση που ενέχει« η σχέση μεταξύ εγκύου μητέρας και εμβρύου . Το έμβρυο είναι μέρος , κομμάτι της μητέρας, κι ,ότι χρειάζεται το παίρνει από αυτήν. Η μητέρα είναι ο κόσμος του όλος. Το τρέφει , το προστατεύει, αλλά και η δική της ζωή δυναμώνει από την ύπαρξη του. Στην περίπτωση της ψυχικής συμβιωτικής ένωσης, τα δυο σώματα είναι ανεξάρτητα αλλά το ίδιο είδος σύνδεσης υπάρχει στον ψυχολογικό τομέα» . Όμως το συμβιωτικό πρότυπο δεν οδηγεί στην γνήσια αγάπη: Η παθητική μορφή της συμβιωτικής ένωσης είναι η υποταγή ή , ο μαζοχισμός . Το μαζοχιστικό άτομο ξεφεύγει από το ανυπόφορο συναίσθημα της απομόνωσης και του χωρισμού με το να γίνει μέρος και αντικείμενο ενός άλλου προσώπου που το κατευθύνει ,το καθοδηγεί , το προστατεύει , που είναι η ζωή του . Η ενεργητική μορφή της συμβιωτικής ένωσης είναι η κυριαρχία ή , ο σαδισμός. Τα σαδιστικό άτομο θέλει να ξεφύγει από τη μοναξιά του και το συναίσθημα της φυλάκισης του κάνοντας ένα άλλο πρόσωπο μέρος και κομμάτι του εαυτού του Το σαδιστικό άτομο είναι τόσο εξαρτημένο από το υποταγμένο , όσο και το τελευταίο από το πρώτο. Κανένα δε μπορεί να ζήσει χωρίς το άλλο.
    ο Φρουντ υπέθεσε(με αρκετή δυσπιστία προς την ίδια του την υπόθεση που « την καλύπτει η ομίχλη»της βρεφικής ηλικίας ) ;ότι « το σημερινό μας αίσθημα του Εγώ είναι μόνο το περιορισμένο υπόλοιπο ενός γενικού αισθήματος που ανταποκρινόταν στη στενή σύνδεση του Εγώ με το περιβάλλον………….. της σύνδεσης με το σύμπαν που ερμηνεύονται ως «ωκεάνιο» αίσθημα ». Το βιολογικό πρότυπο αυτού του υποτιθέμενου Ωκεάνιου αισθήματος μάλλον έλκει την καταγωγή του- λέει ο Εριχ Φρόμ- από εκείνη τη συμβιωτική ένωση που ενέχει« η σχέση μεταξύ εγκύου μητέρας και εμβρύου . Το έμβρυο είναι μέρος , κομμάτι της μητέρας, κι ,ότι χρειάζεται το παίρνει από αυτήν. Η μητέρα είναι ο κόσμος του όλος. Το τρέφει , το προστατεύει, αλλά και η δική της ζωή δυναμώνει από την ύπαρξη του. Στην περίπτωση της ψυχικής συμβιωτικής ένωσης, τα δυο σώματα είναι ανεξάρτητα αλλά το ίδιο είδος σύνδεσης υπάρχει στον ψυχολογικό τομέα» . Όμως το συμβιωτικό πρότυπο δεν οδηγεί στην γνήσια αγάπη: Η παθητική μορφή της συμβιωτικής ένωσης είναι η υποταγή ή , ο μαζοχισμός . Το μαζοχιστικό άτομο ξεφεύγει από το ανυπόφορο συναίσθημα της απομόνωσης και του χωρισμού με το να γίνει μέρος και αντικείμενο ενός άλλου προσώπου που το κατευθύνει ,το καθοδηγεί , το προστατεύει , που είναι η ζωή του . Η ενεργητική μορφή της συμβιωτικής ένωσης είναι η κυριαρχία ή , ο σαδισμός. Τα σαδιστικό άτομο θέλει να ξεφύγει από τη μοναξιά του και το συναίσθημα της φυλάκισης του κάνοντας ένα άλλο πρόσωπο μέρος και κομμάτι του εαυτού του Το σαδιστικό άτομο είναι τόσο εξαρτημένο από το υποταγμένο , όσο και το τελευταίο από το πρώτο. Κανένα δε μπορεί να ζήσει χωρίς το άλλο.
    http://panosz.wordpress.com/2007/03/27/%ce%bf-%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ad%cf%81%cf%89%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9/#comment-792

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/06/2008

  71. Επίσης εδώ : Για Ενοχή κλπ

    Σε μερικές περιπτώσεις τα αισθήματα ενοχής μπορεί να εμφανιστούν ως γενικά αισθήματα αναξιότητας ή να συνδεθούν με ειδικές ενέργειες , παρορμήσει , σκέψεις , φαντασιώσεις σχετικές με αιμομιξία , αυνανισμό επιθυμίες θανάτου αγαπημένου προσώπου …… Μερικοί νευρωτiκoι τύποι εντρυφούν σε αυτοκατηγοριες που αναφέρονται στο καθετί τι : ότι πληγώνουν τα αισθήματα των άλλων , ότι είναι κακοί ανέντιμοι , τσιγκούνηδες… αναλαμβάνουν το φταίξιμο για κάθε αναποδιά και δυσάρεστο γεγονός , από τη δολοφονία κάποιου μανδαρίνου στη Κίνα ως το κρυολόγημα που επισε κάποιος γνωστός…

    ……………..
    Εξαιρετική η συζητηση αν και νομίζω οτι εχει επεκταθεί πολύ . Μια εστιαση στην χριαστιανιακή ενοχή και στην χριστιανική εννοια της αμαρτιας νομίζω οτι θα βοηθουσε . Θελω να πώ π.χ οτι ναι ολοι οι (θρησκευτικοι)πολιτισμοι π.χ ο αρχαιος ελληνικός ειχαν οριο(υβρις) ή ταμπου που αν το υπερβεις επερχεται η τιμωρια ,ομως αυτό δεν ειναι το ιδιο με την συγκεκριμμένη εννοια της ενοχής που υποβαλλει ο Παυλικός χριστιανισμός…
    . Η υβρις ειναι πραξη .Η ενοχή ειναι κατι που τό εχεις μεσα σου ,ως προπατορικό αμαρτημα η στιγμα … Δνε μπορεις να το ξεπερασεις …υπάρχει ουτως η αλλων … Κι εδώ στην Ορθοδοξη και καθολική εκδοχή του χριστιανισμου ερχοταν ο ρόλος της εκκλησιας . Η εκκλησια μεσολαβεί μεταξύ ουρανου και γής για να σου συγχωρεθεί κτι που δεν εκανες αλλα το φερεις μέσα σου ,για να σωθείς … Αρα δεξου τον μεσολαβητικο ρόλο του ιερεα – και τις τελετουργιες , μυστηρια αλλιως πάς χαμένος
    . … Και στον προτεσταντισμό; Εδώ οπως μας δειχνει ο Βεμπερ τα πραγματα γινονται πιο μοναχικά ….κια πιο αγχώδη … Δεν σε σωζει τιποτα απο την καταδικη …ουτε η προσευχή ουτε η ελεημοσυνη….. Γιατί; Γιατί υπάρχει το δογμα (περισσοτερο του Καλβίνου ) του προκαθορισμου . Δηλαδή ο θεός εχει διαλέξει ηδη πριν – το που θα παμε , στην Κολαση η τον Παραδεισο …
    Κια αυτό οδηγει στην πιο αγρια αγωνια … Που θα καταλήξει η ψυχή μου ελεγε ο αγωνιωδως ενοχικός προτεσταντης… Δεν υπάρχει καμμια απαντηση ,καμμια αποκριση απο τον Θεό … παρα μόνο ενα δειγμα … Αν πετυχεις στο επαγγλεμα ,… αν βγαλεις λεφτα απο τηνν εργασία σου…αν γινεις πλουσιος χαρη σ’ αυτήν …μάλλον θα πάς στον Παραδεισο .
    Ετσι η ενοχή , το προταπατορικό αμαρτημα με την καταλληλη χειραγωγηση και διστροφή) οδηγησε στον συγχρονο καπιταλισμό…και τον προτεσταντη αστο στον ”εγκοσμιο ασκητισμό” του χρηματος ,, στο κυνηγι της επαγγελματικής επιτυχιας σαν παυσιπονο για την διαρκή ενοχή του
    …………………………………..
    Μαξ σελλερ εγραφε -προφητικά -πριν περιπου εκατο χρόνια,για το πώς βιωνουμε σημερα το θανατο :
    O συγχρονος ανθρωπος ζεί , κυριολεκτικά “από μερα σε μέρα” , εως τη στιγμή που –παραδοξο- δεν του μένει πλεον άλλη μερα να ζήσε騫λογαρίαζει τα σχετικά με τον θανατο όπως κανει με τον κινδυνο πυρκαιας ή πλημμύρας, σαμπως ο θανατος να μοιάζει με τον κίνδυνο της φωτιας ή του νερου ; τουτεστιν , προοδευτικά , τον λογαριαζει σαν αξια ή απαξία ενός κεφαλαιου .

    http://panosz.wordpress.com/2007/03/29/%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%af%ce%b1/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/06/2008

  72. ε ..βρηκα πολλά απο τις τοτε ευτυχισμενες μερες ..επί κ Μικρασιατιδου :

    »ο Προεδρος του Θινκ ταν(κερ) Χθονιων δυναμεων Η ” Αβυσσος”
    σας ευχεται καλη Μεγαλη εβδομάδα

    Για το ευχελαιο :
    Σύμφωνα με την εφημερίδα “Αθηνά” (31 Δεκεμβρίου 1847), στο Σοφικό της Κορινθίας εμφανίστηκαν βρικόλακες. , αντί οι κάτοικοι να ξεθάψουν τον νεκρό και να τον παλουκώσουν ή αποτεφρώσουν, αποφάσισαν να δράσουν διαφορετικά. Ο δήμαρχος ανάφερε το γεγονός στπν έπαρχο Κορίνθου και εκείνος στο Υπουργείο των Εκκλησιαστικών και στην Ιερά Σύνοδο. Η τελευταία έστειλε τον Άγιο Αιγίνης να έλθει στο Σοφικό για να εξοστρακίσει τους βρικόλακες. Η ιστορία είχε αρχίσει το Νοέμβριο του 1847, όταν οι Σοφικίτες πανικοβλήθηκαν από μια σειρά γεγονότων. Ένα μυστηριώδες φως πετούσε ορμητικά από σπίτι σε σπίτι. Ο αέρας αντιλαλούσε από φωνές ζώων, αλλόκοτους κρότους στα παράθυρα, στις στέγες, στα κατώγεια και στους δρόμους. Τοπικές δονήσεις ταρακουνούσαν συγκεκριμένα σπίτια. Ο απεσταλμένος της εκκλησίας βεβαιώνει ότι ο πανικός ήταν τέτοιος που από τις τετρακόσιες οικογένειες του Σοφικού, πολλές μετακόμισαν σε άλλα χωριά εγκαταλείποντας τα σπίτια τους. Όσοι απόμειναν συγκροτήθηκαν σε ένοπλες ομάδες των πέντε και δέκα ατόμων ξαγρυπνώντας και προσπαθώντας να “διώξουν” το δαίμονα με θόρυβο και κραυγές. Επί πέντε μέρες ο απεσταλμένος της εκκλησίας έψελνε αγιασμούς, διάβαζε ευχές και έκανε όλα όσα έπρεπε. Κατόπιν έγραψε στην αναφορά του : “Αφού βεβαιώθησαν υπ’ εμού δια της επανειλημμένης διδασκαλίας του Θείου λόγου , ότι τοιαύτα λεγομένων βρικολάκων φαντάσματα ούτε υπήρξαν ποτέ, ούτε δύναται να υπάρξουν, αλλά ότι αι τοιάται ιδέαι είναι ελεειναί πλάναι, καταδικαζόμεναι δε υπό της Εκκλησίας του Χριστού, δι’ αφορισμών και επιτιμίων φρικτών( Κουνια που τους κούναγε).
    Πηγή: Οι Πύλες του Αλλόκοσμου,»
    http://panosz.wordpress.com/2007/03/30/%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%cf%89%ce%bd/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/06/2008

  73. Και βρηκα κι ενα απο τα πιο Διασκεδαστικά Ποστ…
    Αν και με Πικρον Τλεος

    »@Δασκαλούα…κατι αναλογο ,εχει να κανει και με την δικη μου εντυπωση …
    Αλλα καθώ λεει το:
    Ήλθον γαρ διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πεθεράς αυτής’ και εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού”

    Μου φαινεται κατι πιο περα ,πιο βαθύ και επαναστατικό από μια επανασταση κατα των Ρωμαιων ή του καθεστωτος ….
    κατι σαν”την επανασταση της κκαθημερινής ζωής ” σαν να λεει:
    …ξεκολα απο τον κομφορμισμό ,και τις κοινοτοπα παραδεκτες συμβασεις ,μην επαναπαυεσαι, μη μενεις στην ”οικιακή” γαλήνη , ανα-στοχασου, ”γινε αυτο που εισαι ”…
    …και ειναι κριμα , τα πιο γονιμα εδαφια του Ευαγγελιου ,να τα ερμηνεύουμε κυριολεκτικά και με τετοιο τροπο
    Αλλα βεβαια και” Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο” !¨»

    http://panosz.wordpress.com/2007/06/27/%ce%b7-%cf%8e%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%b1/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/06/2008

  74. Οσο για την Ανασταση(παλαιοτερη του Χριστιανισμου δοξασια απο τον καιρο του Οσιρι στην Αρχαια Αιγυπτο …
    ..και πάλι μπορεί καποιος να τα παρε,ι κατα γραμμα και να φανταζεται δισεκατομμυρια ζομπι να τριγυρνανε με τις σαρκες κολήμενες ξανα στα κοκκαλά τους
    (κατι που μάλλον κανει η κρατουσα αποψη στην Εκκλησια οταν π.χ αρνειται την καυση των νεκρών με επιχείρημα την Ανασταση)

    …η να την συνδεσει με την εννοια της ελπίδας (διαβαστε σχετικά την Επανασταση της Ελπίδας του …παλιου καλου Εριχ Φρομ και της χαρας της ζωής ή τον δικό μας Καραποστόλη )

    Ε ..στο χερι του ειναι να καταλάβει οτι θέλει ο καθένας ..και να απαντήσει ..ειτε κυριολεκτικά ειτε μεταφορικά ..
    Ιούνιος 27, 2007 στο 10:58 μ.μ

    Νοσφεράτος

    Νικ σκοπός του Ζεν δεν ειναι να γινουν κατανοητες οι απαντήσεις

    αλλά να συνειδητοποιησει ο ερωτών το ά-νοητο των ερωτησεων

    http://panosz.wordpress.com/2007/06/27/%ce%b7-%cf%8e%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%bc%ce%b5-%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%b1/#comment-16193

    κατι βεβαια που θα ηταν πολύ δυσκολο αν οι απαντησεις ηταν (κάπως) κατανοητες…

    Γιατί ετσι θα στρεφομασταν προς την απάντηση και οχι στον

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/06/2008

  75. Περι Δαιμόνων και αλλων Δαιμονίων

    Αν επιτρεπεται ναπροσθεσω μερικές πληροφοριες απο πρωτο χερι …

    Οι δαιμονες εχουν πολλές μορφες: δυο ομως ειναι οι κυριαρχες
    Η μια ..μοιαζει με τον Θεα Πανα ….τραγισια πόδια ,κερατακια , σαρδονειο χαμογελο μυτερο πηγουνι ουρα …..
    (Ο Ασχημος Διαβολος )
    Η αλλη ( επικρατει κατα τον 18ο αιωνα ) η μορφή ενός ωραιου , αλλά μελαγχολικου, εκπεσοντος αγγελου (Φαουστική μορφή)

    Ειναι οι δυο εικονες που εχουμε για το κακό …

    – Η πρωτη : η σεξουαλικότητα … Τι αλλο εξιορκιζουν οι εξορκιστες ; παραά την την τυφλωμενη και παλλουσα παγανιστική σεξουαλικότητα τον μεγαλο εθχρο της Χριστιανοσυνης ;(Θυμηθειτε το Κοριτσακι στον Εξορκιστή …Μολις μπαινει στην εφηβεια )

    – Η δευτερη : Η μελαγχολία …

    Και φυσικα ο εξορκισμός κατα τον μεσαιωνα σημαινε τις περισσοτερες φορές τον Θανατο και καποιου μαγου ή μαγισσας ο οποιος (α)εστελνε υποτιθεται τα δαιμονια

    ( Κατι τετοιο εγινε και στο Σαλεμ τον 17ο αιωνα …καποια κοριτσακια στην εφηβεια θεωρηθηκαν δαιμινισμενες ..Στη ανακριση καταγγειλαν πολλους συνπολιτες τους ως Μαγους και Μαγισσες ..Η μικρή πολη γεμισε Κρεμασμενους…
    http://panosz.wordpress.com/2007/10/14/%ce%b4%ce%b1%ce%b9%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%b9/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/06/2008

  76. Χωρις να θελω να τον υπερασπιστώ τον Γιαλομ …εχω να σου πώ πως Παραπολύ ευκολα συμπερανες οτι λεει Βλακειες (οπως εκανες παλιοτερα με τον ..Φρουντ που τον εβγαλες μεγαλο…Μαλάκα)
    Αν μη τι αλλο ειναι Κριμα…Οχι γι αυτους ,που για διαφορετικους λόγους ο καθενας μαλλον ουτε που υποψιαζονται τους χαρακτηρισμους σου αλλά για σενα …..

    Γιατί εν γενει φαινεσαι και νοημων και ευγενικός …Δεν σου πανε αυτοι οι χαρακτηρισμοι…

    Ο Γιαλομ πριν γινει συγγραφεας ηταν για πολλά χρονια ψυχιατρος , της σχολής της Υπαρξιστικής Ψυχοθεραπειας … Τα βιβλια του,σχεδόν , ολα (ισως με εξαιρεση το Ντιβανι..αλλλά αυτά ειναι προσωπικά γουστα ) συνδυαζουν
    μια βαθεια γνωση της ψυχαναλυτικής και οχι μονο θεραπευτικής θεωριας και πρακτικής..με μια γοητευτική πλοκή…..
    Τυχαινει να ειναι και εμπορικά …Ε Εβγαλε και λεφτα και Διασημοτητα ο Ανθρωπος ..Κακό ειναι ;
    για εναν αν μη τι αλλο, ταλαντουχο ..;
    Δεν ειναι ευκολο να τον χαρακτηρισεις βλακα…

    Οσο για το Θεμα του Ποστ …επανερχομαι συντομα
    Οκτώβριος 16, 2007 στο 4:42 μ.μ

    Νοσφεράτος

    «. Στο ανώτατο σημείο του έρωτα- μας λέει ο Φρουντ – τείνει να εξαλειφθεί το σύνορο ανάμεσα στο Εγώ και στο αντικείμενο .Παρά τις μαρτυρίες των αισθήσεων ο ερωτευμένος ισχυρίζεται πως το Εγώ και το εσύ είναι ένα»

    .Που οφείλεται αυτή η αίσθηση της απουσίας συνόρων; ο Φρουντ υπέθεσε ότι « το σημερινό μας αίσθημα του Εγώ είναι μόνο το περιορισμένο υπόλοιπο ενός γενικού αισθήματος που ανταποκρινόταν στη στενή σύνδεση του Εγώ με το περιβάλλον. Αν υποθέσουμε ότι αυτό το αρχικό αίσθημα του Εγώ έχει διατηρηθεί- στην ψυχική ζωή πολλών ανθρώπων…τα αντίστοιχα σε αυτό περιεχόμενα των παραστάσεων θα ήταν αυτά του απεριόριστου και της σύνδεσης με το σύμπαν που ερμηνεύονται ως «ωκεάνιο» αίσθημα »….
    και αφου γραφει τα παραπάνω τα απορριπτει(ο Φρουντ ) ως απλώς υποθεσεις χωρις επιστημονική βαση αλλά εικασιες…

    Ομως για να σκεφτουμε λίγο …αυτό το Ωκεανιο αισθημα …. το αισθημα πληροτητας που (πιθανον ) αισθανεται το εβρυο κολυμπώντας μεσα στην Μητρική Υγρη σπηλια …
    Αυτό που χανουμε αμεσως με την Γεννηση μας
    τον ομφαλιο λωρο , το αμνιακό υγρο ,ως ομελετα που κατι υγρο χανει (Homelette αποκαλει λογοπαιζοντας τον (νεογεννητο)ανθρωπο ο Λακαν…εννοωντας την γενα)
    … Αυτή η πρωταρχική απώλεια με την οποια συνδεεται το Πρωταρχικό τραυμα της Γεννησης μας …δεν ειναι και η πηγή της καθε Νοσταλγιας που κινει το συναισθημα (E-motion) προς τον Ερωτα αλλά ταυτοχρονα και προς τον Θνατατο….;
    Η Νοσταλγια για μια κατασταση(την ωκεανια) που δεν θυμαμαστε καν και θα ηταν αδυνατον να την θυμηθουμε
    ..Γιατί απο την φυση της ειναι (ηταν ) Προγλωσσική και αρα αρρητη …Αφατη …

    Απυθμενη .

    …Πω Πω !(μου)… … !

    Ν . Νοσφεράτος
    Οκτώβριος 16, 2007 στο 5:20 μ.μ

    Νοσφεράτος

    ίσως Οι αναθρωποι μεσω της Θρησκευτίκου βιωματος αλλά και του Ερωτος ,να νοσταλγούν και να προσπαθούν –μάταια να ξαναβρούν- «το πετάλιο -που ,όπως λέει ο Λακαν, είναι -«η λίμπιντο, σαν καθαρό ένστικτο ζωής, δηλαδή ζωής απερισταλτης, ζωής αθάνατης, ζωής απλοποιημένης και ακατάλυτης.–(που) αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό το κομμάτι του εαυτού του που το άτομο χάνει στη γέννηση και που μπορεί να χρησιμεύσει για να συμβολίσει το πιο βαθιά χαμένο αντικείμενο» Η ,ίσως αυτό το βαθιά χαμένο αντικείμενο να είναι η ίδια η ανυπαρξία, ο θάνατος -και να μπορεί να πει κανείς για τον ερωτισμό -όπως γράφει ο Μπαταιγ- «ότι είναι η επιδοκιμασία της ζωής ως το θάνατο:παρόλο που η ερωτική δραστηριότητα είναι αρχικά ένα πλεόνασμα της ζωής, το αντικείμενο αυτής της ψυχολογικής αναζήτησης ,της ανεξάρτητης από την φροντίδα της αναπαραγωγής της ζωής ,δεν είναι ξένο προς τον θάνατο» .
    http://panosz.wordpress.com/2007/10/16/%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%b3%ce%ba%ce%b7-%ce%ae-%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%bc%ce%b9%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%80%cf%8d%ce%b8%ce%bc/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/06/2008

  77. Ιοαναγε λες ”υπαρκτική δυνατότητα, που φυσικά δεν θα έχει ανάγκη αποδείξεως;

    Ε φυσικα …Αυτό δεν εννοουσε και ο Βιτγκεσταιν οταν ελεγε για οσα δεν μπορουμε να μιλαμε καλυτερα να σωπαινουμε ;(ή καπως ετσι γαμο το Αικ μου …);

    Δεν εννοουσε οτι δεν Υπαρχει Θεος
    … Αλλά οτι Εντος της Γλωσσας μας ..εντος των Γλωσσικών μας δυνατοτητων(με την ευρυτερη εννοια ) Δεν μπορει να υπαρξει ..παρα μονο ως Σκανδαλο ή Α-νοησια ….
    Μπορουμε να τον Υπαινιχτουμε (δια της Σιωπής ) αλλά οχι να Μιλησουμε για αυτόν..
    . Να τον Υπαινιχτουμε αλλά οχι να τον αποδειξουμε
    …Να τον Ποθησουμε αλλά οχι να τον αποκτησουμε…
    (οπως στον Αυθεντικό ερωτα των Τροβαδουρων )

    …Διοτι αν Ειναι ( ο Θεος) Βρισκεται Εξω απο τα ορια του κοσμου μας (που ειναι τα γλωσσικά ορια μας
    …οι Γλωσσικές μας δυνατοτητες (παλι με την ευρυτερη εννοια..)

    Πω Πω … Δεν παω καλά .για Νοσφερατος
    Οκτώβριος 16, 2007 στο 10:08 μ.μ

    Νοσφεράτος

    Ιοαναγε
    αυτο το θεώρημαΓκέντελ,Το θεώρημα της μη πληρότητας
    το λεει με αλλα λόγια ο Λακάν : ”Λεω ολη την αλήθεια αλλά ποτε Ολόκληρη”
    , Γιατί δεν φθανουν οι Λεξεις
    (εννοουσε (μάλλον) οτι για να πεις ολοκληρη την αλήθεια θα χρειαζοταν ολες οι λεξεις που πλασθηκαν απο καταβολής Κοσμου …και πάλι δεν θαφτανε )
    Ειναι σαν να προσπαθεις να χωρεσεις τη θαλασσα σε μια Δαχτυλίθρα ..

    – Αναλογα ο Μπορχες φαντασθηκε μια Αυτοκρατορια οπου οι Χαρτογραφοι της, ειχαν για ονειρο τους να φτιαξουν το τελειο και ακριβεστερο Χαρτη…
    Φτιαχνανε Χαρτες ολο και Μεγαλύτερους … Ωσπου φτιαξανε τον Τελειο Χαρη που εδειχνε επακριβώς ολη την Αυτοκρατορια ..Μονο που εμφανισθηκε ενα μικρο Προβλημα …, Ηταν Τοσο μεγαλος Οσο Ολη η Αυτοκρατορια …
    … Η Γλωσσα ( και η καθε αποδειξη ) Παντα θα υπολειπεται της Αληθειας … Και αυτή η Διαφορά , αυτο το Υπολοιπο που Παντα μενει ειναι Ισως ο … Θεος )

    (γιαυτο -ισως και οι Μυστικοι Καβαλλιστες ισχυριζονταν οτι το Αληθινό Ονομα του Θεου πρεπει να μεινει μυστικό και αν καποιος το προφερει ο Κοσμος ολος θα γκρεμισθει! )

    Π 2 Κατι πρακτικό να σε ρωτησω (για να μη μας φυγει τελειως) …Πως το κανετε απο το -”Εδώ ”. στην θεση του Λινκ ;
    http://panosz.wordpress.com/2007/10/16/%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%b3%ce%ba%ce%b7-%ce%ae-%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%bc%ce%b9%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%cf%80%cf%8d%ce%b8%ce%bc/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/06/2008

  78. Καθε Θρησκεια ουτως η αλλως ειναι ενας αχταρμάς ,μια εν πολλλοις αυθαιρετη συγκοληση ,ενας παραμορφωτικός καθρεφτης
    Αλλά και καθε Κοσμική Ιδεολογια (εθνικισμός, Μαρξισμός Φασισμός κ.λ.π κ.λ.π )

    Και αυτή η αυθερετη συγκοληση , η παραμορφωση κλπ -Δεν ειναι η αδυναμια αλλά η Δυναμη τους ….

    Διοτι προτρεπουν σε ερμηνειες : Ειναι σαν Κομβοι ,ή σαν μπερδεμένα κουβαρια που σε προτρεπουν να προσπαθησεις να τα λύσεις ..Η σαν μυστηριωδεις Γυναικες (Femme Fatale ) που σε ελκυουν με την αλυτη μυστηριακή Γοητεια τους….

    Eξαλλου δεν απευθυνονται τοσο στο λογικό μας κοματι αλλά σ’ εκεινο των συγκινησεων , των παθών και συναισθηματων … Το λογικό ειναι προφαση.
    Οκτώβριος 30, 2007 στο 9:45 π.μ.

    Νοσφεράτος

    Και καθε φορά που ερμηνευουμε μια ακατανοητη φραση πλημμυριζομαστε απο ενα ειδος εσωτερικής χαρας ,απο μια
    εξαψη που καποιες φορες μοιάζει με εκσταση… και λεμε στον εαυτό μας ” Καταλαβα ”(υπονοωντας ετσι … Δεν ειμαι Εξω αλλά μέσα στο Νοημα …αρα δεν ειμαι μονος …και καποιοι λενε ”ειμαι κιεγώ εκλεκτος του Κυριου ”αφου Καταλαβα …(και αρα μετεχω κι εγώ στην ΑΛΗΘΕΙΑ )

    Αυτή ειναι η Σαγήνη , η μαγευτική παγιδα του καθε Θρησκευτικου μυστηριακου Κομβου ….αυτό το Καταλαβα
    … Τι καταλαβες βρε; Παπαρια καταλαβες..

    Ειναι κατι σαν τον Ερωτα για να θυμηθούμε και μια σχετική παρατήρηση του Σταντάλ« Για να μπορέσει ένα ανθρώπινο ον να θεοποιήσει ανεμπόδιστα και με χαρά ένα αντικείμενο της αρεσκείας του(…) πρέπει πρώτα απ όλα να του φαντάζει τέλειο» Ετσι παραβλεπουμε ή παρα-γνωριζουμε την ατελεια , το μικρό σημαδακι στο προσωπο της Αγαπημενης μας
    ή για να το πουμε καλύτερα, εξαιτιας του Σημαδιου , της ατελειας ,του ελαττωματος Ειναι που την ερωτευομαστε (γιατί το ελαττωμα μας δινει
    την ψευδαισθηση οτι μπορουμε να παρεμβουμε , να μπουμε μεσα σ’ αυτήν, να εισχωρησουμε οχι μονο πραγματικά (στο σωμα της)αλλά και στην Ψυχή της την ιδια )

    Στον Αντιποδα αυτής της Σαγηνευτικής παγιδας …βρισκεται ο Καφκικός ηρωας … Παντα προσπαθει να καταλαβει (στον Πυργο στην Δικη
    κ.λ.π ) αλλά παντα ο κόσμος του φαινεται(και κλεινει για αυτόν) ακατανόητος

    … Σε μια του ιστορια ενας ανθρωπος περιμενει μπροστα απο μια πυλη οπου υπάρχει ενας φυλακας . Η πορτα ειναι ανοιχτη αλλά ο φυλακας τον εμποδιζει να μπει …Οταν βραδυαζει η πορτα κλεινει … Υπάρχει αλλη πυλη ; ρωταει ..οχι του απανταει ο φυλακας . Αυτή η πυλη προοριζοταν για σενα . και μολις εκλεισε!
    (το λεω απο μνημης και μαλλον αυθαιρετα)
    http://panosz.wordpress.com/2007/10/29/%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%af/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/06/2008

  79. βαρεμαρα -πληξη
    ————————–

    …Ιδιαιτερα ενδιαφερουσα μου φαινεται η αποψη σου οτι” Η βαρεμάρα είναι απαραίτητο στάδιο στη διαλεκτική της δημιουργικότητας ……κ.λ.π
    Θα ηθελα λοιπόν (και φυσικά κ. Μπλογκαρχη επιτρεποντος) να συνεχισουμε οσο γινεται αυτή τη συζητηση(μαζί ή και με οποιον αλλον ενδιφερεται….για να καταλαβουμε μαζί ,πώς επεξεργαζομαστε αλλά και πώς μας επεξεργαζεται (δηλαδή μας δουλει ο χρόνος.(ή η βαρεμάρα )
    Προσθετω λοιπόνμια παρατηρηση,ελπίζοντας σε απαντηση :

    Η βαρεμάρα έχει σχέση και με την διασκέδαση
    Η βιασύνη για διασκεδάσεις, η απαίτηση για ικανοποίηση και η έλλειψη της διαπλέκονται αξεδιάλυτα.
    Όσο περισσότερο η ατομική ζωή γίνεται το επίκεντρο του ενδιαφέροντος τόσο μεγαλύτερη είναι η επιμονή να βρεθεί νόημα στις κοινοτοπίες της καθημερινότητας.
    Γιατί ο άνθρωπος , περίπου δυο αιώνες πριν, άρχισε να βλέπει τον εαυτό του ως ιδιαίτερο ον το οποίο πρέπει να πραγματώσει τον εαυτό του , οπότε είναι λογικό η καθημερινή του ζωή να του φαίνεται τώρα πια σαν φυλακή. Η βαρεμάρα δεν συνδέεται με τις πραγματικές ανάγκες αλλά με την επιθυμία. Και αυτή η επιθυμία είναι μια επιθυμία για αισθητηριακα ερεθίσματα. Τα ερεθίσματα είναι το μόνο πράγμα που έχει ενδιαφέρον
    Απρίλιος 28, 2007 στο 10:53 π.μ.

    Νοσφεράτου

    Και γι αυτό πιά ,στην σημερινη καταναλωτική-θεαματική κοινωνια, χρυσός (δηλαδή εμπορευμα ) γινεται οτι -με τον εναν ή τον αλλο τρόπο – λάμπει…..
    …Γιατί,καθως το νοημα εχει εγκλωβιστει στο πασης φυσεως εμπορευμα, και καθώς με τη σειρα του το πιο σημαντικό στο εμπορευμα γινεται το πασης φυσεως ,λαμπερό περιτυλιγμα……
    …. και καθως το μόνο που αποκτα αξια στις μερες μας γινεται το Ενδιαφερον (δηλαδή οτι καταφερνει να τραβήξει εστω και για λίγο την προσοχή)….
    ….Ο χρόνος μετατρεπεται και αυτός σε κατι που πρειε να διασκεδαστει, αναλωθεί,να φαγωθεί,να καταναλωθεί.
    … να μετατραπει σε κατι χρησιμα (δηλαδή εμπορευσιμα ) αχρηστο…..

    ….δηλαδή να ξεπεσει σε ενα απο τα μπιχλιμπίδια μιας διογκουμενης βαρεμαρας,ολο και πιο ακατανικητης,ολο και περισσοτερο ανευ νοηματος…

    (και με αυτό τον τρόπο το παλαιο οραμα της αιωνιοτητας γινεται πραγματικότητα αλλά με ενα παραδοξα φθηνό τρόπο : αιωνιοτητα ως εμπορευμα,διαδικτυο,διαφημιση ,)…
    ….αιωνιοτητα της μιας (ακινητοποιημενης )στιγμής ,της αιωνιας πιά βαρεμαρας,της πληξης που διασκεδαζει ακαταπαυστα τον εαυτό της προσπαθώντας να τον ξεγελασει ,οτι δεν ειναι πλήξη ,οχι, δεν ειναι ανία,
    αλλά ειναι Κατι το Πραγματικά Ενδιαφερον…
    http://panosz.wordpress.com/2008/01/19/t%ce%b9-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%bf-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82/#comment-10491

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/06/2008

  80. περι
    θανατου

    ——————–
    οπως μας θυμίζει ο Χάιντεγκερ: «Είναι βέβαιο ότι θα πεθάνω».Και μάλιστα «πρέπει να πεθάνω εγώ ο ίδιος –αυτοπροσώπως και όχι δι αντιπροσώπου» Το μόνο που δεν είναι βέβαιο είναι «το πότε θα πεθάνω»
    Μάιος 20, 2007 στο 7:14 μ.μ

    Νοσφεράτος

    Ο Camus (στο μύθο του Σίσυφου ) λέει ότι αυτό που καλείται λόγος ύπαρξης μπορεί συγχρόνως να είναι και έξοχος λόγος θανάτου Αντιστρέφοντας τη φράση, μπορούμε να πούμε ότι ,κάποιες φορές, μια αιτία θανάτου δεν κάνει άλλο από το να υπογραμμίζει τις αιτίες ύπαρξης
    http://panosz.wordpress.com/2007/10/20/%cf%84%ce%bf-%ce%b8%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b9%ce%b9/#comment-12511

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/06/2008

  81. Αθανασία
    ———————

    « Η αΘανασια για την ποια μιλάει ο Γκαιτε δεν εχει βεβαια τιποτε να κάνει με τη πίστη στην αθανασία της ψυχής . Προκειται για μια άλλη αθανασία , βεβηλη, γιααυτους που μετα τον θανατο τους παραμένουν στην μνημη ων μεταγενεστερων . Ο καθενας μπορεί να επιδιωξει αυτή την αθανασία, λιγοτερο η περισσοτερο μεγάλη, λιγοτερο η περισσοτερο παρατεταμένη και ο καθενας την σκέπτεται ήδη από την εφηβεία . Όταν ημουν μικρό παιδί , πηγαινα περίπατο την Κυριακή σ¨ένα χωριο της Μοραβίας , δημαρχος του οποιου ελεγαν, φυλαγε στο σαλόνι του ένα φερετρο οπου ξάπλωνε , σε στιγμές ευφορίας ή όταν αισθανότηταν ιδιαιτερα ικανοποιημενος από τον εαυτό του , και φανταζόταν την κηδεία του . Δεν εχει ποτε ζήσει τιποτε πιο ωραίο από αυτές τις στιγμές της ονειροπόλησης στο βαθος ενός φερετρου: τοτε ζουσε την αθανασία του .

    Μιλαν Κουντερα , Η Αθανασία .
    http://panosz.wordpress.com/2007/10/19/de-rerum-natura/#comment-25724

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/06/2008

  82. ΠΕΡΙ ΑΞΙΑς ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

    Ναι ο Μπόρχες την εχει επεξεργαστει πολύ καλά . Ενα κειμενο πανω σ’ αυτό το εχω ξαναβαλει καπου στην Καλύβα…Θα ψαξω να το βρω ….
    ε ΔΕΝ το βρηκα …Το ξαναβαζω αν και σεντονι

    Στο διήγημα του Μπόρχες «ο Αθάνατος » , ο Ιωσήφ Καρτάφιλος από τη Σμύρνη ,φτάνει στη Πολιτεία των Αθανάτων. Καθώς περιπλανιέται στο λαβυρινθώδες ανάκτορο, πού αποτελούσε τη πολιτεία, καταπλήσσεται από την εντύπωση μιας παλαιότητας που κόβει την ανάσα, και από την εντύπωση του ημιτελούς, το απροσδιόριστου, του απολύτως άνευ νοήματος. «. Στην αρχή με προφυλάξεις, ύστερα με αδιαφορία και στο τέλος με απόγνωση , περιπλανήθηκα στις κλίμακες και στα πλακόστρωτα του ανεξιχνίαστου ανακτόρου.- διηγείται ο Ιωσηφ Καρταφιλος (… Αυτό το ανάκτορο είναι έργο των θεών, σκέφτηκα στην αρχή. Όταν εξερεύνησα το ακατοίκητο εσωτερικό του, διόρθωσα την σκέψη μου:Οι θεοί που το έχτισαν έχουν πεθάνει .Όταν πρόσεξα τις παραδοξότητες του, αποφάνθηκα :Οι θεοί που το έχτισαν ήταν τρελοί » Το ανάκτορο ήταν γεμάτο αδιέξοδους διαδρόμους, πανύψηλα απροσπέλαστα παράθυρα, φανταχτερές πόρτες που έβγαζαν σε ένα κελί ή ένα πηγάδι, απίστευτες ανάστροφες ή κρεμαστές σκάλες στο πλάι ενός μνημειώδους τοίχου, που δεν κατέληγαν πουθενά. Στο ανάκτορο που το έχτισαν αθάνατοι, τίποτε δεν είχε νόημα ,τίποτε δεν υπηρετούσε κάποιο σκοπό. Επρόκειτο για μια πολιτεία όχι των οποιωνδήποτε αθανάτων αλλά κάποιων που γνώρισαν την εμπειρία του να είναι θνητοί, διδάχθηκαν δεξιότητες που αντιστοιχούσαν με μια τέτοια εμπειρία και μετά ,κατά κάποιο τρόπο, απέκτησαν την αθανασία. Εκείνη την στιγμή, ένιωθαν ακόμη την ανάγκη να εκφράσουν την συνταρακτική ανακάλυψη ότι όλα όσα είχαν μάθει έγιναν ξαφνικά άχρηστα και εντελώς κενά νοήματος. Τώρα όμως είχαν εγκαταλείψει ακόμη και τα ανάκτορο που έχτισαν την στιγμή της ανακάλυψης , και ο Ιωσήφ τους βρήκε μέσα σε αβαθή πηγάδια στην άμμο :«από εκείνες τις άθλιες τρύπες ξεπρόβαλλαν κάτι άνθρωποι γυμνοί, με γκρίζο δέρμα με ατημέλητες γενειάδες ,δεν μιλούσαν και καταβρόχθιζαν φίδια » Τα πάντα στην ανθρώπινη ζωή έχουν σημασία,- συμπεραίνει σχετικά ο Zygmunt Bauman -επειδή οι άνθρωποι είναι θνητοί και το ξέρουν Όσα κάνουν οι θνητοί άνθρωποι ,έχουν νόημα ,εξαιτίας αυτής της επίγνωσης. Αν νικιόταν κάποτε ο θάνατος, δεν θα είχαν πια νόημα όλα αυτά, που με τόσο μόχθο συνέθεσαν οι άνθρωποι ,προκειμένου να ενσταλάξουν κάποιο σκοπό στην τόσο σύντομη ζωή τους. Ο ανθρώπινος πολιτισμός –«συνελήφθη στον τόπο της τραγικής κι ωστόσο αποφασιστικής συνάντησης, ανάμεσα στην πεπερασμένη έκταση της σωματικής ανθρώπινης ύπαρξης και στην απεραντοσύνη της ανθρώπινης πνευματικής ζωής
    Οκτώβριος 18, 2007 στο 12:43 π.μ.

    Νοσφεράτος

    Δηλαδή Δελτα Καπα…η αξια του θανατου βρισκεται στο οτι χωρίς αυτόν η Ζωή μας δεν θα ειχε κανένα Απολύτως νοημα ..Μια αιωνια επαναληψη οπου ο Αικ(Αιζενχαιουερ) θα ξεθωριαζε το καθε τι

    ..Δεν θα υπήρχε μνημη …(Γιατί η μνημη ειναι επιλεκτική και τι να πρωτοεπιλεξεις σε μια αιωνια ζωή…
    Δεν θα υπήρχε Κριση …(γιατί για να εχεις κριση πρεπει και να κρινεται πολλές φορες η ιδια η Ζωή σου απ’ αυτήν
    …Δεν θα υπήρχε λόγος για αποφασεις ….
    Ο Θανατος ειναι σαν το Μηδεν … Ο Σαρτρ λεει :(αν θυμαμαι καλά γαμοτο Αικ μου μεσα ) Σκεφτειτε ενα Δαχτυλίδι …. Τι θα ηταν το Δαχτυλίδι χωρίς ενα κενό μεσα του ενα τιποε ενα Μηδεν … Το μηδεν , ειναι που δινει σχημα στο δαχτυλίδι …

    Ετσι κι η Ζωή μας..Δεν θα ηταν Τιποτα χωρίς την Μη ζωή δηλαδή τον Θανατο ….. Θα ηταν ενα ατελειωτο , αβασταχτο κενό , μια θαλασσα αδιαφοριας , ενας απεραντος βραδυνος ουρανός χωρίς καθολου Αστρα που να σπανε τηνΜονοτονια του (

    Ο θάνατος έχει την σημασία του και την αξία του. Ο θάνατος, ως περιρρέον τίποτε ,δίνει μορφή ,σχήμα και νόημα στη πεπερασμένη ζωή μας:αρνείται την ύπαρξη επιβάλλοντας της ένα όριο: κάθε σχέδιο μπορεί να ακυρωθεί και κάθε ελπίδα να διαψευσθεί.

    http://panosz.wordpress.com/2007/10/16/%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82-%cf%89%cf%82-%ce%b5%ce%b3%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b3%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%b4%ce%af%cf%89%ce%bc%ce%ac-%ce%bc%ce%b1%cf%82/#comment-25525

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/06/2008

  83. Νοσφεράτος

    Νομίζω ότι τα blogs θέτουν την ίδια την αντίληψη που έχουμε για την πληροφόρηση σε μια νέα βάση … Η νεωτερική κοινωνία ήταν (και είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό) μια «έντυπη» κοινωνία – μια κοινωνία όπου εμφανίζεται και κυριαρχεί η τυπογραφία, η εφημερίδα (αυτή η «νεότερη καθημερινή προσευχή» με τα λόγια του Χέγκελ) και το τυπωμένο βιβλίο Με την μαζική έντυπη επικοινωνία-κυριαρχεί ο γραπτός λόγος-το κείμενο. Γίνεται δυνατή η επικοινωνία με ανθρώπους πού βρίσκονται σε άλλο τόπο και σε άλλο χρόνο, διασπάται δηλαδή η προηγούμενη συμπόρευση χώρου και χρόνου. Ακόμα ο χρόνος θεωρείτο (και γίνοταν) ανοδικός, προοδευτικός.

    Αντί για την ιεραρχική στη σειρά των θεμάτων -μονόδρομη επικοινωνία (που υπέβαλλε και μια ιεραρχική αντίληψη του χρόνου) η δομή της Μπλογκοσφαιρας, οριζόντια , διαρκώς διερυνόμενη, όπου το παλιό δεν πετιεται αλλά ανασύρεται, όπου τα σχόλια επικάθονται το ένα στο άλλο σαν ατελείωτο παλιμψηστο, μας ετοιμάζουν για μια νέα κατανόηση του χώρου και του χρόνου… όπου η νεωτερική διάσπαση του χρόνου σε παρελθόν παρόν και μέλλον παύει να υφίσταται. Ο χρόνος συρρικνώνεται, γίνεται ένας παροντικός χρόνος. Τα blogs μας προϊδεάζουν επίσης για μια ακρως εξατομικευμένη-ελιτίστικη επικοινωνία όπου οι τυχόν συλλογικότητες δεν θα μοιάζουν με ότι ήδη ξέραμε …αλλά μάλλον με συγκυριακές και τυχαίες συναντήσεις όπου θα κυριαρχεί η ρευστότητα..

    *

    Το σχόλιο που έστειλε ο Νοσφεράτος στην καλύβα, το είχε στείλει σε αυτή τη συζήτηση: http://andriotakis.wordpress.com/2007/09/27/%ce%a3%cf%85%ce%bd%cf%89%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%b9%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%87%ce%b5%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%bc%ce%b5-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%ae%ce%bb%cf%89/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/06/2008

  84. Κύριε Νοσφεράτε μου, η βαρυσήμαντη παραπομπή στην άποψη «…Ιδιαιτερα ενδιαφερουσα μου φαινεται η αποψη σου οτι” Η βαρεμάρα είναι απαραίτητο στάδιο στη διαλεκτική της δημιουργικότητας ……κ.λ.π» αναφέρεται στη δική μου άποψη
    (μέσα στα… ξυγγράματά μου εν Καλυβίω, ομολογουμένως λίγο ακραία, αλλά πάντως εμπνευσιάρικα – μερικές φορές).

    Λόγω… καλαμοκαβαλικώδους σεμνότητος, ΔΕΝ παραθέτω την άποψη (άλλωστε τη βρίσκει κανείς στα σχόλια πριν το link).

    Σχόλιο από omadeon | 14/06/2008

  85. Στον αστερισμό της απόλαυσης

    Η ολοκλήρωση αυτής της «καταξίωσης» της απληστίας λαμβάνει βέβαια χώρα με το πέρασμα στην κοινωνία της κατανάλωσης. Oπως επισημαίνει ο λακανικός θεωρητικός Tοντ Mακγκόουαν, ο καταναλωτισμός επιφέρει μια σημαντική αλλαγή στην κοινωνικο-πολιτική οργάνωση των κοινωνιών μας: πρόκειται για το πέρασμα από την «κοινωνία της απαγόρευσης» σε μια οιονεί «κοινωνία της απόλαυσης». Ενώ παλαιότερα η αναπαραγωγή του κοινωνικού δεσμού απαιτούσε τη θυσία της απόλαυσης του υποκειμένου προς χάριν του κοινωνικού καθήκοντος, τώρα πια, στην κοινωνία της κατανάλωσης, το κύριο κοινωνικό καθήκον συνίσταται στην όλο και μεγαλύτερη απόλαυση. Αυτό το κάλεσμά μας απευθύνεται από παντού, από την τηλεόραση, από τις διαφημίσεις, από τον κινηματογράφο, από τις ίδιες τις παρέες μας και τους φίλους που δεν ξεχνούν να μας υπενθυμίζουν πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο αμάρτημα από τα να μην «περνάμε καλά».

    Βέβαια, το γεγονός ότι το κυνήγι της (ιδιωτικής, καταναλωτικής) απόλαυσης τίθεται στο επίκεντρο του κοινωνικού δεσμού, δεν σημαίνει ότι εμείς, οι πολίτες των σημερινών δυτικών κοινωνιών, απολαμβάνουμε πιο πολύ από ό,τι άλλοτε. Λίγο – πολύ όλοι γνωρίζουμε πώς παίζεται το παιχνίδι της κατανάλωσης: η φαντασίωση μιας απόλυτης, τελικής απόλαυσης κινητοποιεί την επιθυμία μας για αγορές, αλλά μόλις έρχεται στην κατοχή μας το αντικείμενο-αίτιο της επιθυμίας μας, το επίκεντρο της φαντασίωσης μας -π.χ. το καινούργιο αυτοκίνητο- την προσδοκία διαδέχεται η δυσαρέσκεια. Oπως το θέτει ο Λακάν στο σεμινάριο του Encore, «Δεν είναι αυτό! Αυτή είναι η ίδια η κραυγή μέσω της οποίας η απόλαυση (jouissance) που λαμβάνουμε διαφοροποιείται από την απόλαυση που περιμέναμε».

    Με κάθε εμπειρία απογοήτευσης αυτού του είδους, μια έλλειψη επανεγγράφεται στο υποκείμενο. Oσο για την ικανοποίηση της επιθυμίας, αυτή αναβάλλεται από λόγο σε λόγο, από φαντασίωση σε φαντασίωση, από προϊόν σε προϊόν. Είναι μάλιστα αυτή η συνεχής, άπληστη και ακόρεστη μετάθεση που συνιστά την ουσία του καταναλωτισμού. Δεν είναι τελικά αυτή ακριβώς η συγκεκριμένη, ιστορικά διακριτή, οικονομία της επιθυμίας, δηλαδή η μετατροπή της απληστίας από αμάρτημα σε καθήκον, που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή της σημερινής φάσης της οικονομίας της αγοράς στο πλαίσιο μιας ηγεμονικής «καταναλωτικής κουλτούρας»;

    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathglobal_2_05/02/2006_1285405

    Σχόλιο από Aπόλαυση | 15/06/2008

  86. η αγάπη ως εξάρτηση

    Tο μόνο που παρατηρώ-

    είναι πόσο πολλή δυστυχία φέρνει η εξιδανίκευση της εξάρτησης. Φτάνει να πάρει κανείς τις Μεγάλες Ιστορίες Αγάπης-Ρωμαίος και Ιουλιετα , Τραβιατα, Άννα Καρενινα, Καρμεν , Αντώνιος και Κλεοπάτρα, Αιντα, Δόκτωρ Ζιβαγκο,Τριστάνος και Ιζολδη Μόλις το αναφέρεις στους ανθρώπους , μια ονειροπόλα λάμψη φωτίζει το πρόσωπο τους και λένε«Ω, είναι θαυμάσιες ετσι δεν είναι ; »

    Ε λοιπόν δεν είναι θαυμάσιες… Σε καμία από αυτές δεν υπάρχουν ούτε δέκα λεπτά καθημερινής ευτυχίας και χαράς. Συνήθως οι εραστές γεύονται μια στάλισα υπέρτατης έκστασης αλλά πέρα από αυτή η δυστυχία είναι απέραντη. Μαχαιρώνονται, θάβονται ζωντανοί, ρίχνονται μπροστά σε τρένα, η αυτοκτονούν με φίδια φαρμακερά,,…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/06/2008

  87. Απέναντι στο είδος αγάπης που αποδέχεται τον αποχωρισμό και τον ξένο αντιτάσσεται μια ηθική αγάπης που σημαίνει εξάρτηση, συναισθήματα προσκόλλησης σένα άλλο άτομο, η ομάδα με τέτοιο τρόπο που μας είναι πολύ δύσκολο να κάνουμε χωρίς αυτό Ο Aldo Carotenuto χαρακτηρίζει ως νοσταλγία της κατάστασης συγχώνευσης « την ασυνείδητη λαχτάρα για επιστροφή στην αρχική κατάσταση συμβίωσης …παλινδρόμηση στη μη διαφοροποιημένη κατάσταση …όπου μητέρα και παιδί συνυπάρχουν σε μια φαινομενικά αδιάσπαστη ναρκισσιστική μονάδα» : Η προσκόλληση- αγάπη αναδιπλώνεται στην εποχή μας και ως «κοινοτισμός» που μπορεί να προσδιορίζει, σύμφωνα με την Ντομινίκ Σναππερ: «τον εγκλεισμό των ατόμων σε μια ιδιαίτερη ομάδα σε βάρος της κοινής τους συνείδησης και των σχέσεων πέραν της ομάδας τους , με τα μέλη της ευρύτερης κοινωνίας» ως «μνησικακία ικανή να μετασχηματίζει την απώλεια νοήματος σε αναδίπλωση στον εαυτό καθιστώντας την ομάδα «φυλή»συνεχόμενη από την απόρριψη του εχθρού(ο οποίος είναι ικανός να παίρνει πολλές μορφές» ή ως νέο έθνικισμός, μια νέα λατρεία του έθνους που χαρακτηρίζεται από διαστρέβλωση και αυθαιρεσία

    Σχόλιο από Μπαουντολίνο | 15/06/2008

  88. Σήμερα ζουμε στην εποχή των φυλών και του φυλετισμού «Μόλις αποξηρανθεί η τεχνητή λίμνη της παγκοσμιότητας ,τα περσινά βαλτοτόπια του τοπικισμού γυαλίζουν δελεαστικά σαν να ήταν τα φυσικά λιμάνια όσων έχουν ανάγκη να κολυμπήσουν με ασφάλεια. ; . Ο φυλετισμός, που ως εκ θαύματος αναγεννήθηκε , στηρίζεται στην ευλογία της κοινότητας, στην επιδοκιμασία του ανήκειν ,στην γεμάτη πάθος αναζήτηση της παράδοσης «Με αυτή την έννοια τουλάχιστον η μακριά περιπλάνηση της νεωτερικότητας μας έχει φέρει εκεί από όπου είχαν εκκινήσει οι προπάτορες μας Ίσως οι κοινότητες, ζεστές και φιλόξενες, προσφέρουν αυτό που οι παγερές αφαιρέσεις απέτυχαν να μας δώσουν » .

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/06/2008

  89. Στην εποχή μας συνεκτική ουσία των ταυτοτήτων γίνεται όλο και περισσότερο ο φόβο, η πολιτική απάθεια Στο διήγημα« η στοά »του Κάφκα, το πλάσμα που εγκατοικεί σε αυτήν, εξερευνά απεγνωσμένα την πηγή των θορύβων πού απειλούν την φωλιά και τον ίδιο- άλλωστε δεν υπάρχει θέμα διάκρισης τους: το κτίσμα είναι απερίγραπτα δαιδαλώδες, όπως είναι οι συνειρμοί του κατοίκου του, αφιλόξενο και απρόσιτο, όπως ο ίδιος. Την στοά την χαρακτηρίζει όπως το πλάσμα απόλυτη εσωτερικότητα, μοναδική εσωστρέφεια και ενδοσκόπηση, και κυρίως σιωπή «Το ομορφότερο όμως μέσα στη στοά είναι η ησυχία της . Βέβαια είναι απατηλή. Βέβαια είναι απατηλή. Μια φορά μπορεί ξαφνικά να διακοπεί και όλα τέλειωσαν . Προς το παρόν όμως είναι ακόμα εδώ …»

    Σχόλιο από To Κοράκι | 15/06/2008

  90. Η πολιτική απάθεια είναι πολιτική χωρίς πίστη: Η πολιτική υποκρισία αντιστοιχούσε στον μοντέρνο ευθύγραμμο ανοδικό χρόνο, ,η σύνταξη των επιχειρημάτων ήταν ιεραρχική, η επίκληση των καλώς προφάσεων συγκάλυπτε την κόλαση των προθέσεων. Στη νέα πολυπρισματική μετανεωτερική εποχή μας όμως αντιστοιχεί ηειρωνεία ’ως υποκρισία με υπερβολική μετριοφροσύνη, κατά τον Πλάτωνα,,ως ‘’λεπτός χαμηλοτονος τρόπο για να κοροϊδεύει κανείς τους ανθρώπους’’ σύμφωνα με τον Αριστοτέλη και ο κυνισμός ως ‘’αυτοεξυμνουμενη πανουργία’’

    Τα επιχειρήματα παρατάσσονται αποιρεαρχημένα, σκωπτικά, ασυντόνιστα σε ένα είδος λόγου πού περισσότερο αποκαλύπτει παρά συγκαλύπτει

    Σχόλιο από Μακαριστός | 15/06/2008

  91. Όπως και ο μυστηριώδης τυφλοπόντικας που αναλύει ο Κάφκα, οι γήινες εξουσίες, τρεφόμενες από τις «ευγενείς ανασφάλειες της ανθρώπινης ύπαρξης»αφιερώνονται στην δημιουργία απειλών, απέναντι στις οποίες αργότερα υπόσχονται προστασία. Όσο περισσότερο επιτυχημένες είναι στη δημιουργική τους αυτή εργασία, τις αυξάνεται και εντείνεται το αίτημα της προστασίας

    Σχόλιο από Γατόπαρδος | 15/06/2008

  92. Τα άτομα σήμερα είναι ‘’καταδικασμένοι στην εξατομίκευση’’ σε μια αναζήτηση ‘’χειροτεχνημένης’’ βιογραφίας ,στην αναζήτηση της ταυτότητας τους και στην ανάγκη να μετατρέψει κανείς τις (ξένες–οικείες) θρυμματισμένες επιλογές σε μια ‘’ενότητα’’ για τον εαυτό του και τους άλλους επιλογές «‘Το άτομο καλείται σήμερα να γίνει ’’σκηνοθέτης της βιογραφίας του, της ταυτότητας του, της κοινωνικής του δικτύωσης, των δεσμών, των πεποιθήσεων
    Ο μετανεωτερικος πολίτης δεν είναι πια αυτός πού συμμετέχει ενεργά στα κοινά` η δράση δεν αποτελεί κύριο προσδιοριστικό χαρακτηριστικό του. Αντίθετα η γνώση και η γεύση της πολυπλοκότητας των οικονομικών κοινωνικών – εθνικών προβλημάτων , τον κάνει διστακτικό, σχεδόν φοβισμένο, να απέχει από την δράση , για να μη προκαλέσει, άθελα του το χειρότερο.
    . Η μετανεωτερική εποχή σημαδεύεται και από το τέλος της συμπάθειας (με την έννοια του συμπάσχω ή συμπονώ τον άλλο.
    Στα μετανεωτερικά στερεότυπα ο‘ ’υπεύθυνος ‘’πολίτης απέχει από τη δράση, αυτοπεριορίζεται:Ο κίνδυνος για το χειρότερο και όχι η προσδοκία για μια καλύτερη ζωή κλείνει και τον ορίζοντα του. Αυτός ο φοβικά υπεύθυνος, μελαγχολικός πολίτης, μπορεί να μέμφεται την εξουσία και να μεμψιμοιρεί για την κατάντια της κοινωνίας. Μπορεί ακόμα και να διαθέτει τον ‘’εχθρό’’ του σε ένα σχήμα πού δεν είναι πια ιδεολογικό αλλά ‘’πραγματικό’’:Ο εχθρός δεν κινείται πια στους γνωστούς ιδεολογικούς-πολιτικούς άξονες, της δεξιάς -αριστεράς ή της προόδου -συντήρησης αλλά στον νεφελώδη χώρο της ‘’ανευθυνότητας’’ ,χώρο πού περιέχει όσους δεν μπορούν να προσαρμοσθούν και με τη δράση τους διαταράσσουν το νέο ,πολύπλοκο και γεμάτο κίνδυνους κοινωνικό-πολιτικό περιβάλλον. Σ’ αυτόν τον ανεύθυνο χώρο προβάλλουν και τεμαχισμένες διεκδικήσεις κοινωνικών ομάδων πού δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στη νέα εποχή ,που μοιάζουν να επιπλέουν σα νούφαρα στο βαλτό της ‘’ προσαρμογής’’ Τα περιττά ή περιθωριοποιημένα άτομα ,η «οργανωμένη κοινωνία» τα αντιμετωπίζει ως «παράσιτα και παρείσακτους, τους ψέγει στην καλύτερη περίπτωση, για αδικαιολόγητες προφάσεις ή οκνηρία συχνά μάλιστα τους καταλογίζει κάθε είδους κακοήθειες, όπως σκευωρία ή απάτες ή ότι ζουν στα όρια της εγκληματικότητας, αλλά πάντα τους κατηγορεί ότι παρασιτούν στο κοινωνικό σώμα» . Γιατί ο μετανεωτερικός υπεύθυνος πολίτης είναι πάνω απ¨όλα ενας καταναλωτής

    Σχόλιο από Γατόπαρδος | 15/06/2008

  93. Παρουσιάζεται ετσι ένα φαινόμενο, υπερβολικής αγάπης (για οσους βέβαια μας μοιάζουν) και ίσως, υπερβολικού μίσους για όσους (φαντασιακά) διαφέρουν Η αγάπη περιγράφεται από τον Lacan ως ένα καθαρά φαντασιακό φαινόμενο. Η αγάπη είναι αυτοερωτική και η δομή της θεμελιωδώς ναρκισσιστική από τη στιγμή που εκείνο που αγαπά κανείς στην αγάπη είναι το ίδιο του το εγώ, που γίνεται πραγματικό στο φαντασιακό επίπεδο Η αγάπη ενέχει μια φαντασιακή αμοιβαιότητα αφού« να αγαπάς σημαίνει., «κατ¨ ουσία να θέλεις να αγαπηθείς» Αυτή ακριβώς η « αμοιβαιότητα μεταξύ του «να αγαπάς» και να αγαπιέσαι» συνιστά τον απατηλό χαρακτήρα της αγάπης. Η αγάπη κατά τον Λακάν, εξαπατά. Εξαπατά επειδή το να αγαπά κανείς προϋποθέτει να δίνει κανείς εκείνο που δεν έχει . σημαίνει να « δίνει εκείνο που δεν έχει» Η αγάπη δεν στοχεύει εκείνο που διαθέτει το αντικείμενο της αγάπης, αλλά εκείνο που του λείπει, το τίποτε πέρα από αυτόν’ ‘Σ’ αγαπώ, (λεει το υποκείμενο στο αντικειμενο της αγαπης του )αλλά, επειδή ανεξήγητα αγαπώ σε σένα κάτι περισσότερο από σένα σε ακρωτηριάζω»

    Σχόλιο από Ανυπότακτη καρδια | 15/06/2008

  94. Ολα αυτά που λένε τα διαφορα alter egoμου θυμισαν το ποιηματακι απο τον Πρροκρουστη (σχ 496 ):

    Απο τη συλλογή : Ο Μικρος Φετιχιστής
    ………………..

    Κορίτσιa με μακριά πόδιά και ρωγιτσες που αναβοσβήνουν σα φώτα από νέον στο μισοσκόταδο

    Κι επιδερμίδα λεία και απαλή που λάμπει σαν την σελήνη καθρεφτισμένη σε λίμνες τα μαγιατικα βράδια
    Φορώντας ψηλοτάκουνες γόβες αδέξια και γιαυτό χαριτωμένα ελκυστικές μες στη θρασύτατη ντροπαλοσύνη τους
    Γιατί φοράνε μόνο αυτές και διχτυωτές κάλτσες και κραγιόν που λεκιάζει το στόμα γύρω γύρω από τα χείλη κατακόκκινο και καθώς γελάνε με λαγνεία και φόβο προ(σ)καλούν προκλητικά την ίδια την αγιότητα που είναι αγνότητα και αμαρτία μαζί, μια αμαρτία τόσο αθώα που κολάζει ακόμα και τους αγίους …..
    Μάιος άνοιξη ..σε λίγο καλοκαίρι

    -ποσο γρηγορα περναει ο καιρός ε;-

    υ.γ ελπίζω μη πλακώσουν τιποτε πουριτανοί και θεούσες εδώ μεσα ….

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 15/06/2008

  95. Τα ονειρα που συχνά γλιστρούν σε εφιάλτες ,καμιά φορά και σε ερωτικούς εφιάλτες. σαν εκείνο που περιγράφει ο Bram Stoker:

    «Φαντάζομαι ότι θα είχα αποκοιμηθεί (…)δεν ήμουν μόνος. Το δωμάτιο ήταν το ίδιο. απαράλλακτο από τότε που μπήκα μέσα(…)Στο φως του φεγγαριού απέναντι μου ήταν τρεις κοπέλες, πού από το ντύσιμο και την εμφάνιση μου φαινόταν αρχόντισσες. Εκείνη τη ώρα σκέφτηκα μήπως ονειρεύομαι , γιατί παρόλο που το φεγγάρι ήταν πίσω τους, δεν υπήρχε καμία σκιά στο πάτωμα. Πλησίασαν και με κοίταξαν λίγο και μετά ψιθύρισαν κάτι μεταξύ τους.( ….) Οι δύο ήταν μελαχρινές (…)η άλλη ήταν ξανθιά, κατάξανθη με πυκνά κυματιστά χρυσά μαλλιά και μάτια σαν χλωμά ζαφείρια. Ένιωθα σα να γνώριζα το πρόσωπο της, σαν να το ήξερα σε σχέση με κάποιο αόριστο φόβο, αλλά δεν μπορούσα εκείνη τη στιγμή να θυμηθώ πώς και που. Και οι τρεις είχαν άσπρα αστραφτερά δόντια που γυάλιζαν σαν μαργαριτάρια πάνω στα κόκκινα σαν ρουμπίνια αισθησιακά τους χείλια. Υπήρχε κάτι πάνω τους που μ¨ έκανε να νιώθω αμήχανα΄ κάποιο πόθο και συγχρόνως έναν θανάσιμο φόβο. Ένιωθα στην καρδιά μου την αμαρτωλή, φλογερή επιθυμία να με φιλήσουν με αυτά τα κόκκινα χείλη»

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 15/06/2008

  96. Μόνο στο Όνειρο πλησιάσαμε το φαντασιωτικό πλαίσιο που καθορίζει την δραστηριότητα μας, τον τρόπο που πράττουμε στην ίδια την πραγματικότητα

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 15/06/2008

  97. Φτυνω το ωραιο και τους κουφιοκεφαλους θαυμαστες του, όταν το ωραιο δεν προσφερει καμια ευχαριστηση” [Επικ. Απ. 79]

    Σωστός .ο Επίκουρος … Ενώ εμείς (οι συγχρονοι νεοελληνες ) κανουμε ακριβώς το αντιθετο … Μολις δουμε καμμια Ωραια σουπερ ξιπασμένη γκομενα , καταπίνουμε το σαλιο μας
    ενώ τα προθυμα ,καλοστεκουμενα, γλυκά θηλεα που υπάρχουν διπλα μας και μας αγαπουν και γουσταρουν τα .φτυνουμε
    Ιούνιος 21, 2007 στο 5:46 μ.μ

    Νοσφεράτος

    “Ας ευγνωμονουμε την ευλογημενη φυση, που όλα τα αναγκαια τα εκανε ευκολοαποκτητα, και τα μη αναγκαια δυσκολοαποκτητα! ”

    Σωστό… Ας πάρουμε τα αναγκαια …τροφή νερο κ.λ. π ε ….δεν ειναι και τόσο δυσκολο να τα αποκτήσεις…(εκτός απο την Απόλυτη φτωχεια βεβαια …

    Ομως τον ερωτα ή την αγάπη ε… δυσκολο….
    Ομως ο ερωτας ή η αγαπη δεν εχουν να κάνουν με τις ανθρωπινες αναγκες …αλλά με τις επιθυμίες ….
    …Ε ! οι επιθυμιες …ολες… ειναι απο την φυση τους (τη μη-φυση τους μάλλον ..ως ελλειψη ) ακόρεστες και απληστες)
    Μονο που …μωρε σοφέ Επικουρε… είμαστε καμωμένοι οχι τόσο απο αναγκες αλλά ….από επιθυμιες(
    Γιατί απο μικρά μας τυλίγουν με λόγια…οι επιθυμίες της μαμα΄ς του μπαμπά και των αλλωνν …μας τυλίξαν στις δικές τους επιθυμιες και μείς τυλιγουμε τα παιδια μας ….σε αυτο το πέπλο της σαγήνης που ειναι γεμάτο με οδύνες αλλά και Ωδινες . )
    Ιούνιος 21, 2007 στο 5:54 μ.μ

    Νοσφεράτος

    “Δεν είναι το στομαχι αχορταγο όπως λενε πολλοι, αχορταγη είναι η ψευτικη ιδεα ότι το στομαχι δεν γεμιζει ποτε !” [Επικ. Προσφ. 59]
    Και αυτή ειναι η φυση της Αγαπης : δηλαδή μολιςτο στομαχι του βρεφους γεμιζει από γαλα κι εκεί που θα νομιζαμε οτι θα ησυχαζε ικανοπιημένο κλαει …γιατί θελει περισσοτερα …θελει αγάπη

    Για τον Λακάν ο-φθονος(invidia]ειναι ιδιοτητα του βλέμματος : προέρχεται από το ρήμα Videre (βλέπω) «H invidia η πιο υποδειγματική είναι αυτή που διαπίστωσα εδώ και πολύ καιρό στον Αυγουστίνο για να περιγράψω ολόκληρο το ριζικό της , δηλαδή τον φθόνο του μικρού παιδιού που κοιτάζει τον αδελφό του κρεμασμένο στο στήθος τη μητέρας του , που τον κοιτάζει μ ¨ένα βλέμμα πικρό., που του αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά κι έχει πάνω του την ενέργεια ενός δηλητηρίου…
    ….. Το παιδί που κοιτάζει τον μικρό του αδελφό, ποιος μας λέει ότι έχει ακόμη ανάγκη να είναι στο μαστό; Καθένας ξέρει ότι ο φθόνος προκαλείται συνήθως από την κατοχή αγαθών που , γι αυτόν που φθονεί δεν θα χρησίμευαν σε τίποτε, και που ούτε κανν υποψιάζεται την αληθινή τους φύση. Αυτός είναι ο αληθινός φθόνος.
    …………………………………………………………………

    Στην ψυχολογία της Melanie Klein,ο φθόνος σχετίζεται αποκλειστικά με την επιδίωξη του παιδιού για τον μαστό της μητέρας, στον οποίο θα προτιμούσε να είχε ένα πλήρες δικαίωμα κυριότητας , η μια εφ όρου ζωής επικαρπία « Θα μπορούσε να λεχθεί ότι το πολύ φθονερό πρόσωπο είναι ακόρεστο , ποτέ δεν μπορεί να ικανοποιηθεί επειδή ο φθόνος του προέρχεται από μέσα , και επόμενος πάντα βρίσκει ένα αντικείμενο να εξουσιάζει »

    Επίκουρος προσπαθεί να μας παρηγορήσει, λέγοντας: «όταν μεν ημείς ωμεν, ο θάνατος ου πάρεστιν , όταν δε ο θάνατος παρη τοθ ημείς ουκ εσμέν »(όσο υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών κι όταν πάλι είναι παρών, τότε εμείς δεν υπάρχουμε) όμως αυτή η παρηγοριά πολύ λίγο μας βοηθά.
    Γιατί, όπως μας προειδοποιεί ο Richard Rorty δεν υπάρχει φόβος της ανυπαρξίας σαν τέτοιος ,παρά μόνο φόβος μιας συγκεκριμένης απώλειας. «Θάνατος » και «ανυπαρξία» είναι όροι εξίσου ηχηροί και εξίσου κενοί. Το να λέμε πως μας φοβίζουν είναι το ίδιο αδέξιο όσο και η προσπάθεια του Επίκουρου να πει γιατί δεν θα έπρεπε να μας φοβίζουν »

    Δηλαδή …ε πως να το κανουμε….ειναι ευκολο να λες” όσο υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών ” …αλλά οταν σουρχεται κοντα και σου κολλαει την βρωμόφατσα του στο τζαμι της εξωπορτας ,τοτε …κλανουμε πατατες ολοι

    …ομως κατι τετοιο δεν γινεται και με τις επιθυμίες …πχ “Φτυνω το ωραιο και τους κουφιοκεφαλους θαυμαστες του, όταν το ωραιο δεν προσφερει καμια ευχαριστηση” [Επικ. Απ. 79]

    Ωραια θατανε να μπορουσαμε να φτυναμε(πραγματικά ομως οχι σαν την αλεπου και τα κρεμασταρια ) οτι δεν μας προσφερει καμμια ευχαριστησι …..
    ,,,, Αμα κολλήσουμε ομως (οπως ο Θειος ( και εγώ εδώ που τα λέμε) με καμμια ουπίτσα …κανενας Επικουρος δεν μας σωνει …
    … Μπορει βεβαια να παρηγορηθουμε για λίγο ..αλλά μόνο για λίγο .
    Ιούνιος 21, 2007 στο 7:35 μ.μ

    Νοσφεράτος

    βεβαια ειναι πολύ πολύ σωστό οτι ο Επικουρος εφαγε πολύ λασπη απο τους χριστιανομνησικακους….

    πηγη:
    http://panosz.wordpress.com/2007/06/26/%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%ac%ce%b8%ce%bf%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%ae%cf%80%ce%bf%cf%82/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 20/06/2008

  98. φυσικά οι ψυχαναγκασμοι αποφερουν και σημαντικές ωφελειες για τους ψυχαναγκαστικους…
    πρωτα πρωτα προσφερουν στη ζωή τους ενα νοημα μια αποστολή , δευτερον ενα αλλοθι μπροστα στην αποτυχία(”αν δεν ηταν αυτό εγώ θα ειχα γινει”…
    τριτον μια δικλειδα ασφαλειας (ενα προστατευτικό κουκουλι στη σχεση με τον αλλον -γιατι δεν υπάρχει τιποτε πιο αγχωτικό απο την πολύ κοντινη μυχιοτητα που αποκαλύπτει τις πιο σκοτεινες μας πλευρες )
    τεταρτον τον προστατευει απο το χειροτερο : την πλήρη διαλυση ,την ψυχωση …
    Υπάρχουν κι αλλες επι μερους ωφελειες βεβαια
    ..και καθε ψυχαναγκασμός καλει σαν μαγνητης εναν συπληρωματικό ψυχαναγκασμό .
    ..αρα ενεχει κατι το σαγηνευτικό ….και οδηγει σε συνεξαρτησεις,,,
    – ολοκληρες κοινωνικές -ή και πολιτικές ομαδες ,συγκροτουνται γυρω απο ψυχαναγκασμους…
    Τι ειναι αυτό που φοβαστε περισσοτερο στη ζωή ;» ρωτησαν κάποτε τον Ορσον Ουελες , σε συνεντντευξη του στο περιδοδικό της αμερικσνικης πρεσβειας «Την ακηδία»

    ακηδία:Σημαινει την ψυχική και σωματική νωθρότητα . Το να μην εχεις διαθεση να πείς, να κανεις ή να σκεφτεις οτιδήποτε Μια πιο εκκοσμικευμένη και στενή της εκδοχή είναι η οκνηρία-το τελευταιο από τα επτα θανασιμα αμαρτήματα . Ομως η ακηδία φερει πίσω της το εκκλησιαστικό εγκλημα και τιμωρία…. Ο 13 Λόγος στην Κλίμακα του Ιωαννη του Σιναιτου ειναι ενας σαφής και διαυγής ορισμός της «Ακήδία σημαίνει παραλυση της ψυχής και εκλυση του νου, οκνηρία και αδιαφορία προς την ασκηση, μίσος προς τις μοναστικές υποσχεσεις…μι κατασταση φρικης, με πονοκεφαλο, πυρετό και ανακάτωμα του στομάχου…
    Ιούνιος 23, 2007 στο 9:33 μ.μ

    Νοσφεράτος

    θΕΙΕ ευχαριστώ για την τιμή …. Συνεχιζω με την ερευνα για την ακηδία (εννοια των κωλογήρων)

    Ο Ευάγριος ο Ποντικός (345-399) θεωρεί την ακηδία δαιμονική. Ο μεσημεριανός δαίμονας είναι ο πιο πανούργος από όλους τους δαίμονες , επιτίθεται στον μοναχό στο μέσον της μέρας , το καταμεσήμερο , με τον ήλιο να μοιάζει ακινητος στον ουρανό. Τα πραγματα μένουν ως εχουν σε αυτή την κατασταση , αλλά φαινεται να εχουν ψχασει εντελώς τη ζωντανια τους . Ο δαιμονας κάνει τον ανθρωπο να σιχαίνεται το μερος στο οποίο βρίσκεται ΄ακόμη και την ιδια τη ζωή του
    Στην Αναγεννηση , η εννοια της ακηδίας αντικατασταθηκε απ¨αυτή ης μελαγχολίας … Η ακηδία διεφερε από τη μελαγχολία στο ότι η πρωτη συνδεοταν με τη ψυχή , ενώ η δευτερη συνδεοταν συνήθως με το σωμα …

    Ενώ η μελαγχολία ειναι μια διφορούμενη εννοα που περιλαμβανει εντός την αρρώστια οσο και τη σοφία , η ακηδία παραμένει καθαρά μια αρνητική εννοια . Ενώ η μελαγχολία μπορεί να περιλαμβάνει την ιδια της τη θεραπεία , η θεραπεία για την ακδία βρίσκεται εξω από τον εαυτό – για παραδειγμα στον θεό ή τη δουλειά
    Την κοιταζα και προσπαθουσα να καταλαβω πως είναι δυνατον για ένα ατομο πιστο να πεοθυλαζει κι οσταυρος να πηγαινοερχεται περα-δωθε σα θυμιατο”’ Λεει ο Θειος ….

    Ενώ η επικουρεια αισθηση της ηδονής ειναι μεν υγιής αλλά γρηγορα μπορεί να καταλήξει βαρετή …

    Η χριστιανική απολαυση πολλαπλασιαζεται καθως κινιεται μεταξύ Ενοχής και Ντροπής

    …οπου η μεν ενοχή εχει να κανει με την τυχόν υπερβαση ενος οριου ( Π.Χ Αδαμ και Ευα και απαγορευμενος καρπός ) ,,,,,,

    η δε Ντροπή με την αισθηση του Γυμνου σωματος (πχ ο Αδαμ και η Ευα συναισθανθηκαν οτι ησαν Γυμνοι μετα την απαγορευμενοι πραξη και σκεπαστηκαν με φυλα συκής )

    Ετσι η σεξουαλική ηδονη ακονιζεται διπλά (λογω ενοχής και Ντοπής και στις καλές Χριστιανές κορυφωνεται στην πληρη πολλαπλή απολαυση

    ετσι η χριστιανη που πηγαινοερχεται : … Αχ τι κανω …πω! πω! θεε μου ειμαι μια αμαρτωλή..ΑΧΧΧ ντροπής μου …Αχχχ (λες να με βλεπει ο Μακαρίτης ; ) Αχχχ (ειναι γλυκεια η αμαρτια) Αχχχχ! Αχχχχ….. Ωραια!
    Ιούνιος 25, 2007 στο 7:36 μ.μ

    Νοσφεράτος

    Λέγεται ότι ο Αριστοτέλης εξήγησε στον Μέγα Αλέξανδρο, την κακή επίδραση που είχε πάνω του το να διαθέτει υπερβολικό χρόνο και υπερβολική ενέργεια σε κάποια εταίρα , την Φυλλίδα. Ο Αλέξανδρος εγκατέλειψε την Φυλλίδα, αλλά της είπε ότι το έκανε μετά από παραίνεση του Αριστοτέλη . Η Φυλλίς ορκίστηκε να εκδικηθεί τον Αριστοτέλη, και ετσι βάλθηκε να τραγουδά και να χορεύει και γενικά να τον προκαλεί μπροστά στο παράθυρο του μελετητηρίου του:«τα μαλλιά της ήταν λυτά,τα πόδια της γυμνά και η ζώνη λυμένη από το φόρεμα της »Τελικά , ο Αριστοτέλης έπεσε στην παγίδα της και , αρπάζοντας την Φυλλίδα μέσα από το παράθυρο, της δήλωσε το πάθος του . Εκείνη δέχθηκε να γίνει δική του με τον όρο να της ικανοποιήσει πρώτα μια μικρή επιθυμία. Έπρεπε να την αφήσει να τον ζέψει , να τον ιππεύσει και να την περιφέρει στον κήπο. Ο συνεπαρμένος Αριστοτέλης το έκανε, αλλά η Φυλλίς είχε καλέσει και τον Αλέξανδρο για να δει με τα μάτια του την ταπείνωση.«Δάσκαλε, είναι δυνατόν;» απόρησε ο Αλέξανδρος, και τότε ο Αριστοτέλης τον προειδοποίησε ότι ,αν η λαγνεία μπορεί να κυριεύσει ετσι την ίδια τη σοφία ένας όχι και τόσο σοφός νεαρός, όπως ο Αλέξανδρος, πρέπει να είναι διπλά προσεκτικός. Στον μύθο, ο Αλέξανδρος καταλαβαίνει και συγχωρεί τον Αριστοτέλη
    Ιούνιος 25, 2007 στο 7:37 μ.μ

    Νοσφεράτος

    . Η Αγία Μαρία Μαγδαληνή ντε Πάτσι αφιέρωσε με όρκο τον εαυτό της στην αγνότητα :στα 1585 δοκίμασε μια παρατεταμένη έκσταση και είχε συνεχείς παραισθήσεις ότι την σφυροκοπούσαν και την έδερναν. Της άρεσε να μαστιγώνεται , είτε μόνη της ή από δόκιμες που είχε στην εξουσία της
    Αγωνία είναι συναίσθημα,και ταυτόχρονα συνοθυλευμα συναισθημάτων (φόβος και θυμός, φόβος κι θλίψη,) και- σύμφωνα με τον Sartre- διακρίνεται από τον φόβο, από το γεγονός ότι ο «φόβος προκαλείται από τα όντα του κόσμου, ενώ η αγωνία για το εγώ μου».Ο Ίλιγγος είναι αγωνία στο μέτρο που τρέμω όχι μήπως πέσω στον γκρεμό αλλά μήπως ριχτώ στο γκρεμό. Μια κατάσταση μου προκαλεί φόβο, επειδή κινδυνεύει να αλλάξει τη ζωή μου. Και το είναι μου , προκαλεί την αγωνία στο μέτρο που δυσπιστώ για τις αντιδράσεις μου απέναντι σ αυτή την κατάσταση. Η προετοιμασία του πυροβολικού πριν από την επίθεση, μπορεί να προκαλέσει φόβο στον στρατιώτη που υφίσταται το βομβαρδισμό, «μα η αγωνιά του θα αρχίσει όταν θα δοκιμάσει να προβλέψει τον τρόπο που θα αντιδράσει στον βομβαρδισμό, όταν θα αναρωτηθεί αν θα μπορέσει να «αντέξει».» Παρόμοια, ο επιστρατευμένος που εντάσσεται και πάλι στο τάγμα του στην αρχή του πολέμου μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις, να φοβάται τον θάνατο. Μα πολύ πιο συχνά, του συμβαίνει να φοβάται «μήπως φοβηθεί», «,αγωνία θα νιώσει ύστερα από μια στιγμή , δηλαδή όταν , συστρέφοντας νευρικά τα χέρια θα φωνάξει :«Τι θα κάνω Μα τι θα κάνω;» .
    Η Αγωνία κάνει τη σκέψη να εστιάζεται στην ανησυχία, με αποτέλεσμα το άτομο να φοβάται πάντα το χειρότερο.Η Αγωνία ανακαλεί στον εαυτό τους βρεφικούς φόβους αποχωρισμού, το διάχυτο φόβο αποδοκιμασίας, παραλύει εν τέλει τον πυρήνα του εαυτού.
    Ιούνιος 27, 2007 στο 7:24 μ.μ

    Νοσφεράτος

    Και επειδή η Αγωνια ,το αγχος δεν αντεχεται …
    Επειδή ολη αυτή η καθημερινή αμφιβολία δεν αντεχεται απο ατομα που δεν εχουν μάθει ,μάλλον, να σκεφτονται για τον εαυτό τους …
    .. Προβαλλει ως ευκολη διεξοδος αυτή η σεξουαλοποιηση του Αγχους που προανέφερα …
    ..ως κατασκευασμένη , εναργητική αρνηση της αμφιβολίας …
    … Ετσι το σεξ(και κυριως η εξαρηση απο το σεξ)
    απο επιθυμία γινεται Φυγή ..απο ενστικτο καταλήγει να σημαινει καταφυγιο ,αρνηση της πραγματικότητας

    .. Τετοια αρνηση συνιστουν και οι διαφοροι εθνικισμοι ,φονταμενταλισμοι κ.λ.π

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 20/06/2008

  99. Ο Μαρκ Τουαιν (μαλλον επικουρειος )ειχε πει καποτε : Στη ζωή μου περασα πολλές τρομακτικές καταστασεις μερικές απο τις οποιες συνεβησαν και στην πραγματικοτητα…
    Οκτώβριος 4, 2007 στο 12:50 π.μ.

    Νοσφερατος

    Βιοαννη ο Επικουρος ηταν σαν να εκανε μια κοστ -μπένεφιτ αναλυση που θα ελεγε σημερα και κανας Φιλελευθερος της Φου Σου … Σου λεει .. Αν ας πουμε φας ενα γουρουνι ψητό στα καθησια … Το βραδυ θα κυλιεσαι απο τον πονο θα γινεις χοντρος σαν ντουλαπα και μπορει να σφηνωσεις σε καμμια πορτα …Για αυτό γιατί η υπερβολική ηδονή κοστιζει πονο ..τρωγε λιγο και απολαυσε το …Καπως ετσι …
    Επισης ηταν σαν να ελεγε ; Δεξου τα πραγματ οπως ειναι (αυτά που ειναι ) και οπως δεν ειναι αυτά που Δεν ειναι …και μιας και το πιο Τρομακτικό απο ολα δηλαδή ο Θανατος σου δεν ειναι” ειναι” …αρα μη χολοσκας καθολου ..Θανατος δεν υπαρχει οσο εσυ υπαρχεις και οταν αυτός Υπαρξει εσυ δεν θα υπαρξεις …Ολα ωραια …

    (Μακαρι ναχα την Επικουρεια αισιοδοξια του αν και απεθαντος )
    http://panosz.wordpress.com/2007/10/03/%ce%bf-%ce%b8%ce%b5%ce%af%ce%bf%cf%82-%ce%b9%cf%83%ce%af%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%b2%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%85%cf%80%ce%ad%cf%81-%cf%83%ce%ba%ce%b1/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 20/06/2008

  100. Η πηγή της απολαυσης του αυτοθυματοποιημενου δυστυχους
    βρισκεται στο οτι τον κανει να επιστρεφει φαντασιακά (να παλινδρομει) σε μια προσωπική κατασταση ανημποριας η οποια του ανακαλει τις βρεφινές του μνημες …
    Καθώς νιωθει σαν μωρο απολαυμβανει τους πρωιμους του τρόμους ,την απολυτη εξαρτηση απο την Μητερα (Βυζί)και τον πολυμορφο ερωτισμό που συνδεεται μ’ αυτήν… ..Ταυτοχρονα ειναι δυστυχής (αν δεν του εχει τελειως στριψει) διοτι ξερει οτι η επιστροφή στην Μωρουδαική κατασταση ειναι ανεφικτη αρα και η απολαυση ειναι φευγαλέα … Προσπαθει να την παρατεινει οσο μπορεί …και ξεπεφτει στην Διαστροφή ..δηλαδή στην καταναγκαστική επαναληψη συμπεριφορών που ελπιζει (ματαια) οτι θα του επαναφερουν την μωρουδιακή απολαυση …
    Για να απολαυσει θα πρεπει να μοχθησει σαν σκυλος …και εντελει δεν απολαμβανει ή μαλλον απολαμβανει τον ιδιο του τον Μοχθο …

    Αυτή ειναι και η μοιρα των πολύ ερωτευμένων (Ρωμαιος και Ιουλιετα, Τριστανος και Ιζολδη κ.ο.κ
    Οκτώβριος 4, 2007 στο 2:11 π.μ.

    Νοσφερατος

    . Το μαζοχιστικό άτομο ξεφεύγει από το ανυπόφορο συναίσθημα της απομόνωσης και του χωρισμού με το να γίνει μέρος και αντικείμενο ενός άλλου προσώπου που το κατευθύνει ,το καθοδηγεί , το προστατεύει , που είναι η ζωή του . Η ενεργητική μορφή της συμβιωτικής ένωσης είναι η κυριαρχία ή , ο σαδισμός. Τα σαδιστικό άτομο θέλει να ξεφύγει από τη μοναξιά του και το συναίσθημα της φυλάκισης του κάνοντας ένα άλλο πρόσωπο μέρος και κομμάτι του εαυτού του Το σαδιστικό άτομο είναι τόσο εξαρτημένο από το υποταγμένο , όσο και το τελευταίο από το πρώτο. Κανένα δε μπορεί να ζήσει χωρίς το άλλο.

    εγώ παλι εχω την εντυπωση οτι οι αισθησεις μας εχουν απομακρυνθει εδώ και πολύ καιρο απο την φυση τους και διαμεσολαβουνται εντονοτατα απο την νοηση …Ενα ειδος νοησης βεβαια που ειναι κι αυτό με την σειρά του διαμεσολαβημενο απο τον έικονικό κόσμο των Μηντια που δεν απευλευθυνεται στο Λογικό αλλά τις αισθησεις
    …Ετσι π.χ για να απολαυσουμε π΄χ κατι με τις αισθησεις(γυναικα, αυτοκινητο φαγητο, ταξιδι κ.λ.π ) θα πρεπει πρωτα να συμφωνεί με τα προτυπα τοων Μντια (π.χ Διαφημισης) σε μια διαρκως προκρουστεια διαδικασια …
    .Που και που βεβαια δοκιμαζουμε και καποια πρωτογενή (μεσω αισθησεων )απολαυση και νιωθουμε εκεινο το παραξενο συναισθημα:Νιωθω καλά αλλά δεν μπορω να καταλαβω γιατί …μαζί με εναν αποοσδιοριστο φοβο μιας και δεν ελεγχουμε νοητικά
    (αλλοι δηλαδή μεσω υμων δεν ελεγχουν )αυτο που αισθανομαστε….Γαμησε τα δηλαδή
    Οκτώβριος 6, 2007 στο 5:35 μ.μ

    Νοσφεράτος

    υμων = ημων …παντα τα μπερδευω οπως και το σουπα ,,,μουπες .

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 20/06/2008

  101. Βιβλίο – Βάσερστιν Γ. – Τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα, 7 Οκνηρία

    Κάντε Κλικ για Μεγέθυνση

    Τιμή: 10.14 €
    ΦΠΑ: 0.46 €
    Τελική με ΦΠΑ: 10.60 €

    ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

    Μια ξεκαρδιστική παρωδία των βιβλίων αυτοβοήθειας, η οποία επιτίθεται στην διάχυτη απαθή νοοτροπία των σημερινών Αμερικανών που 6εν ξεκολλάνε από τον καναπέ τους. Με ειρωνική διάθεση, η «Οκνηρία» καθοδηγεί βήμα προς βήμα τους αναγνώστες προς μια αδρανή ζωή χωρίς καμία δέσμευση. «Έχετε το δικαίωμα στην τεμπελιά», γράφει η Wasserstein. «Μπορείτε να επιλέξετε να μην αντιδράσετε. Μπορείτε να επιλέξετε να μην το κουνήσετε ρούπι». Οι αναγνώστες θα μάθουν για τη σπουδαιότητα του Ληθαργισμού -της διαδικασίας εξάλειψης κάθε ενέργειας και κάθε δυναμισμού, το κεφαλαιώδες πρώτο βήμα για να γίνει κανείς οκνηρός. Το βιβλίο προσφέρει άφθονα βοηθήματα για να φτάσετε στην τέλεια νωθρή ευλογημένη κατάσταση. Οι αναγνώστες μπορούν να βρουν τη συλλογή οκνηρών τραγουδιών, τις οκνηρές πλάκες πρωινού (γεμάτες ζάχαρη και πρόσθετα, και με μια νοστιμότατη δόση από υπνωτικά Ambien), τα οκνηρά ντοκιμαντέρ (όπως το δωδεκάωρο έπος του συγγραφέα για τον Θωμά τον Ακινάτη) και το οκνηρό τηλεοπτικό δίκτυο, το κανάλι 823, με προγράμματα που εγγυημένα δεν λειτουργούν σαν ερέθισμα και δεν εξάπτουν τη φαντασία με κανέναν τρόπο. Οι αναγνώστες θα μάθουν επίσης τα δέκα μεγαλύτερα ψέματα για την οκνηρία, τις δέκα εντολές της οκνηρίας, το μάντρα του Οκνού, ακόμα και τους «υπερβολικούς δέκα» – υπερβολικά πετυχημένα πρόσωπα όπως η Μαρία Κιουρί, ο Σαίξπηρ και ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής.

    Συγγραφέας: Βάσερστιν Γουέντυ

    http://www.megamarket.gr/7-p-32729.html?ref=pathfinder

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/06/2008

  102. Βιβλίο – Επστάιν Τ. – Τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα, 4 Φθόνος

    Οταν ρωτήθηκα αν θα μ’ ενδιέφερε να γράψω ένα βιβλίο για τη σειρά του Oxford University Press πάνω στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, η αλαζονεία, η λαιμαργία και η απληστία είχαν ήδη ανατεθεί σε άλλους συγγραφείς. Θα μπορούσα, λοιπόν, να επιλέξω ανάμεσα στην οργή, την οκνηρία, τη λαγνεία και το φθόνο. Η λαιμαργία, μού φαινόταν δελεαστική, επειδή είμαι ένας λεπτός που μέσα του -για να αντιστρέψω το γνωστό σχόλιο του Cyril Connolly- υπάρχει ένας χοντρός που προσπαθεί να δραπετεύσει. Με τραβούσε, επίσης, η οκνηρία, με την οποία μια νευρική ιδιοσυγκρασία -είμαι ένας άνθρωπος που δεν τον χωράει ο τόπος, ή μάλλον είμαι της σχολής «κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα»- ποτέ δεν μου επέτρεψε να ασχοληθώ μ’ έναν σταθερό και αφοσιωμένο τρόπο· και η ιδέα να ασχοληθώ επαγγελματικά με την τεμπελιά -αν και ήταν απρόσιτη για μένα στη ζωή- έμοιαζε να είναι ένα πάρα πολύ ελκυστικό θέμα προς διερεύνηση. Η λαγνεία, λυπάμαι που το αναφέρω, ήταν εντελώς εκτός συζήτησης. Πέρα από κάποια ηλικία -και φοβάμαι ότι την έχω φτάσει πια- το υπερβολικό ενδιαφέρον για τη λαγνεία μοιάζει ανάρμοστο, για να μην πούμε αισχρό, στον άνθρωπο. Όχι· τελικά, όπως ίσως και αρχικά, ήμουν για τον φθόνο προορισμένος.

    Συγγραφέας: Επστάιν Τζόζεφ
    Εκδόσεις: Νεφέλη
    Ετος Εκδοσης: 2005
    Σελίδες: 170

    http://www.megamarket.gr/4-p-57003.html?ref=pathfinder

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/06/2008

  103. 6 Αλαζονεία

    Εκδότης: Νεφέλη
    Συγγραφέας: Michael Eric Dyson
    ISBN: 9789602118603
    Κωδικός προϊόντος: T240151006
    Διαθεσιμότητα: In Stock
    Έτος έκδοσης: 2004
    Αριθμός σελίδων: 217
    Δέσιμο: Μαλακό Εξώφυλλο

    Τιμή: 11,21 €

    Συμπεριλαμβάνεται ΦΠΑ

    Η τιμή ισχύει ΜΟΝΟ για αγορά απο το Nakaspaper
    Το προϊόν αυτό πωλείται στα καταστήματά μας € 12,46.

    Εκτυπώστε τη σελίδα Ζητήστε πληροφορίες

    Περιγραφή

    Η υπερηφάνεια ή αλαζονεία είναι το μοναδικό από τα επτά θανά­σιμα αμαρτήματα που έχει μια ηθική πλευρά. Ασφαλώς και είναι καλό να αισθάνεσαι υπερηφάνεια για την πατρίδα σου, την κοινό­τητα σου, τον εαυτό σου.Όταν όμως φτάνει κανείς σε σημείο υπερ­βολής, όπως αποδεικνύει στην Αλαζονεία ο Μάικλ ‘Ερικ Ντάισον, τότε αυτές οι αρετές γίνονται θανάσιμα αμαρτήματα.

    Ξεκινώντας από τον Αυγουστίνο και τον Ακινάτη και φτάνο­ντας στον Μακίνταιρ και τον Χάουεργουας, στον Νιμπουρ και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Ντάισον προσφέρει μια πολύπλευρη θεώ­ρηση του «ενάρετου κακού». Εμβαθύνει στις φιλοσοφικές και τις θεολογικές ρίζες της υπερηφάνειας εξετάζοντας με προσοχή την μετάπλαση της στον Δυτικό πολιτισμό. Εξετάζει τον τρόπο που η μαύρη περηφάνια προστατεύει τους μαύρους από την ταπείνωση και τον αποκλεισμό που μπορεί να προκαλέσει η λευκή υπερηφά­νεια, η οποία μπορεί να μην είναι ορατή ή να μην γίνεται λόγος γι1 αυτήν, αλλά παραμένει πολύ ισχυρή. Προσφέρει μια συγκινητική ματιά στους δασκάλους και τα βιβλία που διαμόρφωσαν την προ­σωπική του υπερηφάνεια και το έργο του. Εξετάζει κάποιες λιγό­τερο ευχάριστες πλευρές της εθνικής υπερηφάνειας.

    Είτε ως ύβρις, είτε ως θράσος και αλαζονεία -η άκριτη παραδοχή ότι ο δικός μου τρόπος ζωής καθορίζει τον τρόπο που πρέπει να ζουν και οι άλλοι- η υπερηφάνεια έχει πολλά ολέθρια πρόσωπα. Σε αυτό το ευχάριστο και νευρώδες δοκίμιο, ο Μάικλ Ερικ Ντάισον, ένας από τους πιο διαπρεπείς αμερικανούς διανοούμενους, φωτίζει αυτό το πολύπλευρο ανθρώπινο συναίσθημα, συναίσθημα που μπορεί να αποτελεί ουσιώδη αρετή και ταυτοχρόνως θανάσιμο αμάρτημα.

    http://nireas.nakas.gr/ecomnakas/nakaspaper/Default.asp?Static=145&Product=31312&ref=pathfinder

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/06/2008

  104. Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα….

    Σύμφωνα με την Καθολική Εκκλησία τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι επτά. Βέβαια, ό,τι και να κάνει ο άνθρωπος –αμαρτία ή όχι – θανάσιμο θα είναι, αφού στο τέλος όλοι θα τα τινάξουμε. Στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα δεν περιλαμβάνεται ο φόνος – αυτό είναι απόλυτα λογικό, μιας και αν ακολουθήσεις κατά γράμμα τους κανόνες της Εκκλησίας, το πιθανότερο είναι πως όλο και κάποιον θα ξεπαστρέψεις από τα νεύρα σου. Άρα, τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα λέγονται έτσι επειδή, αν δεν υποπέσεις σ’ αυτά, θα φτάσεις σίγουρα στον φόνο.

    Ένας άλλος λόγος που τα λέμε θανάσιμα είναι το γεγονός πως όταν εσύ βουτάς με την ψυχή σου σε κάποιο απ’ αυτά τα υπέροχα αμαρτήματα, οι υπόλοιποι πεθαίνουν από ζήλια. Το ωραίο με τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι πως, αν εξομολογηθείς, σου συγχωρούνται. Αυτό είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα του χριστιανισμού: Αφού πρώτα φροντίσει να σε φορτώσει με άπειρες ενοχές για τα πάντα, σου δίνει μετά το δικαίωμα να μετανοήσεις και δεν τρέχει κάστανο με αμαρτίες και τα ρέστα – το πρόβλημα θα ήταν, αν στα θανάσιμα αμαρτήματα περιλαμβανόταν και η μετάνοια.

    Η λαιμαργία είναι ένα πολύ ωραίο αμάρτημα κι αυτό φαίνεται από το γεγονός
    πως οι χοντροί είναι καλοί άνθρωποι – όσο περισσότερο παχαίνεις, τόσο πιο
    καλός γίνεσαι γιατί το φαγητό περιέχει βιταμίνες καλοσύνης. Αν όλη την ώρα
    τρως, πού να βρεις χρόνο να κάνεις κακό στους συνανθρώπους σου; Θα αφήσεις το ταψί με το γιουβέτσι για να τρέχεις να πειράζεις τον έναν και τον άλλον;
    Πάντως, η λαιμαργία μπορεί να γίνει θανάσιμο αμάρτημα στην περίπτωση που φας ένα αρνί και σκάσεις. Οι σεπτοί ιεράρχες μας είναι πολύ λαίμαργοι και αυτός είναι ο λόγος που φορούν μαύρα – που όσο να ‘ναι κόβουν λίγο -, ενώ και το φαρδύ ράσο βοηθάει στο να μη φαίνονται οι πατσές και η κοιλάρα.

    Η λαγνεία είναι μεγάλο αμάρτημα γιατί είναι θεσπέσια. Κάποιοι θεωρούν πως ο
    πόθος είναι ένα ζωώδες πάθος που δεν μας επιτρέπει να ξεχωρίσουμε από τα
    άγρια θηρία. Βέβαια, αυτοί δεν είναι φτιαγμένοι για έρωτες όπως εμείς που
    δεν χάνουμε ευκαιρία να κυλιστούμε στον βούρκο της ηδονής και της ακολασίας.
    Έτσι, ενώ εμείς απολαμβάνουμε τις χαρές του σεξ, αυτοί είναι κακιασμένοι,
    ενώ στην πραγματικότητα θέλουν να πετάξουν τα ρούχα τους και να εμπλακούν σε ανομολόγητα ερωτικά συμπλέγματα, αφήνοντας στην άκρη τα ταμπού και τις προκαταλήψεις που τους καταδυναστεύουν.

    Η οκνηρία είναι η χαρά της ζωής και είναι πολύ δημιουργική γιατί μόνο όταν
    τεμπελιάζεις σου ‘ρχονται καλές ιδέες – όταν τρέχεις ολημερίς σαν το ζώον,
    τι έμπνευση να έχεις; Αμάρτημα τη θεωρούν οι πλούσιοι που θέλουν να δουλεύει το πόπολο για να γίνονται αυτοί πλουσιότεροι. Το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει ποτέ αρκετός χρόνος για τεμπελιά αφού δουλεύουμε σαν τα σκυλιά, ενώ, όταν μένεις άνεργος και έχεις άπειρες ώρες για να τεμπελιάσεις, είναι έτσι φτιαγμένο το σύστημα που σε κάνεις αισθάνεσαι ένοχος και άχρηστος.

    Η οργή είναι η απόδειξη πως είσαι ζωντανός – οι νεκροί είναι πολύ νηφάλιοι.
    Όταν σταματήσεις να τα παίρνεις στο κρανίο με την ασχήμια και την αδικία που
    βλέπεις γύρω σου, είναι σίγουρο πως είσαι πια με το ένα πόδι στον τάφο –
    άντε, και καλή ψυχή!

    http://sxeseis.gr/viewthread.php?tid=15858

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/06/2008

  105. Εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ
    Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα

    Η New York Public Library και το Oxford University Press χρηματοδότησαν μια σειρά διαλέξεων με θέμα τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα οι οποίες διαλέξεις αποτέλεσαν την αφορμή για τη σειρά εκδόσεων που παρουσιάζουμε.

    Συγγραφείς, επτά προσωπικότητες. Για το αμάρτημα της απληστίας γράφει η συγγραφέας Phyllis A. Tickle, για τη λαγνεία, ο καθηγητής φιλοσοφίας στο Κεϊμπριτζ Simon Blackburn, το αμάρτημα της οργής παρουσιάζει o Robert A.F. Thurman, κάτοχος της πρώτης αναγνωρισμένης έδρας Βουδιστικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Colubia, για τον φθόνο γράφει ο βραβευμένος συγγραφέας Joseph Epstein, η συγγραφέας Francline Prose ασχολήθηκε με τη λαιμαργία, ο καθηγητής στον τομέα ανθρωπιστικών, αφρικάνικων και θεολογικών σπουδών Michael Eric Dyson γράφει για την αλαζονεία ενώ στην οκνηρία εμβάθυνε η θεατρική συγγραφέας Wendy Wasserstein.

    Κάθε παρουσίαση, κάθε ομιλία, έχει το ξεχωριστό της ενδιαφέρον αφενός γιατί καθένας από τους άνωθεν παρουσιάζει μέσα από το προσωπικό του φάσμα πεποιθήσεων ιδεολογιών και εμπειριών το «αμάρτημά του», και αφετέρου, γιατί οι περισσότεροι κάνουν μια ιστορική διαδρομή με αφορμή το αμάρτημα και επιχειρούν άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο κοινωνιολογικές προσεγγίσεις.
    Ο Simon Blackburn για παράδειγμα δηλώνει ευθύς εξαρχής το εξής: «Θα φαινόταν δονκιχωτικό ή παράδοξο – ή και ανάρμοστο ακόμη- να προσπαθήσει κανείς να υπερασπιστεί τη λαγνεία. Ωστόσο αυτό θα προσπαθήσω να κάνω» και εντελώς προβοκατόρικα επιχειρεί να τη συγκρίνει με την αγάπη «…Η λαγνεία είναι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, παρακατιανή εξαδέλφη ευυπόληπτων μελών όπως η αγάπη και η φιλία…..Η αγάπη εισπράττει επευφημία, η λαγνεία είναι λαθραία, νιώθει ντροπή αμηχανία…». Ο Blackburn «θυμίζει» τον Πλάτωνα, τους Στωϊκούς, τον Αριστοφάνη την Κίρκη τις Σειρήνες, τις Μαινάδες. Στέκεται στον Αυγουστίνο (…το χειρότερο απ’όλα είναι η πράξη για την σεξουαλική ηδονή και μόνο, επειδή κάνει τη σύζυγό σου πόρνη και το σπίτι σου οίκο ανοχής) διασχίζει τις στρεβλώσεις του Χριστιανισμού, διάφορες σχολές της ψυχολογίας και τέλος κάνει αναφορά σε σπουδαίους συγγραφείς, ποιητές και στα σύμβολά τους.

    Ο Joseph Epstein θα προτιμούσε να ασχοληθεί με την έπαρση τη λαιμαργία ή την απληστία, αλλά ήταν ήδη κλεισμένες από άλλους οπότε κατέληξε στον φθόνο για να ανακαλύψει τελικά πως «..ο φθόνος μπορεί να είναι το πιο διαδεδομένο από τα επτά αμαρτήματα μια και διεισδύει τόσο ύπουλα στα υπόλοιπα έξι»

    Σημειώσαμε με κόκκινο

    1. Λαιμαργία:
    * Δεν φοβάμαι το κρέας που δεν είναι καθαρό, γράφει ο Αυγουστίνος, αλλά την επιθυμία που δεν είναι καθαρή.
    * Σώμα στερημένο από φαγητό είναι άλογο πειθήνιο, και ποτέ δεν θα πετάξει τον αναβάτη του (Κασσιανός)
    * Ο λαίμαργος γίνεται αντιληπτός ως καταπατητής του ζωτικού χώρου των σωμάτων. Η όρεξή του απειλεί να καταπιεί τον χώρο των άλλων…

    2. Λαγνεία:
    * Έχουμε εξοικειωθεί με την ιδέα πως μπορεί να νομίζουμε πως θέλουμε κάτι ενώ στην πραγματικότητα θέλουμε κάτι άλλο
    * Σε επιθυμώ και επιθυμώ την επιθυμία σου για μένα. Ελπίζω ότι επιθυμείς την επιθυμία μου για την επιθυμία σου και, αν τα πράγματα βαίνουν καλώς, την επιθυμείς. Δεν υπάρχουν αντίθετες επιδιώξεις, κρυφά σχέδια, λάθη, εξαπατήσεις. Η λαγνεία σε αυτή την περίπτωση είναι σαν να παίζουμε μαζί μουσική. (Χομπσιανή ενότητα)

    3. Αλαζονεία
    * Επειδή νομίζουν πως είναι λευκοί , αναζητούν ή δημιουργούν με τη βία, σταθερούς πληθυσμούς, χαρωπούς ιθαγενείς και φθηνό εργατικό δυναμικό . Επειδή νομίζουν ότι είναι λευκοί , πιστεύουν στο όνειρο της ασφάλειας , στο οποίο ίσως ούτε ένα παιδί δεν θα πίστευε…
    * Τα μεγάλα έθνη είναι τόσο ισχυρά, που δεν μπορούν να καταστραφούν από τους εχθρούς τους. Μπορούν όμως εύκολα να ηττηθούν από την αλαζονεία τους.

    http://www.left.gr/booksArticle2.php?id=20537

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/06/2008

  106. θανάσιμα αμαρτήματα
    AΠΛHΣTIA

    EΛEYΘEPIA TPAΪOY
    Επιμέλεια αφιερώματος

    YΠAPXOYN στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου που γράφουν στην ψυχή του και κατοικούν τη μνήμη του, ιδίως όταν συνδέονται με ερωτήματα διά βίου αναπάντητα. Πόσω μάλλον όταν τα ερωτήματα αφορούν την αγαθή φύση του Θεού και, επιπλέον, τίθενται στην ανήσυχη εφηβική ηλικία. Mαθήτρια λύκειου, θυμάμαι, ρώτησα τον επιθεωρητή μέσης εκπαίδευσης -που μας είχε επισκεφθεί στο μάθημα των Θρησκευτικών και ξεκίνησε μια συζήτηση περί αμαρτίας- πώς γίνεται ο Πανάγαθος να καταδικάζει στην αιώνια κόλαση τα πλάσματά του, όποια αμαρτήματα κι εάν έχουν διαπράξει. Mου φαινόταν ακατανόητο και άδικο, ιδίως εκείνο το ανελέητο και αναντίστρεπτο «αιώνια». O επιθεωρητής στράφηκε στον μαυροπίνακα, πήρε μια κιμωλία και έγραψε έναν τεράστιο κύκλο με ακτίνα όσο το μήκος του βραχίονά του. Στη συνέχεια ακούμπησε τη μύτη της κιμωλίας απαλά στον πίνακα, ώστε να αφήσει μόλις ένα ίχνος. O μεγάλος κύκλος, μου είπε, είναι ο Θεός και τούτη η κουκιδίτσα εσύ. Πώς, λοιπόν, να Tον κατανοήσεις;

    Στο εφηβικό εκείνο αίτημα για ένα Θεό φιλάνθρωπο απαντούν τα λόγια του μακαριστού γέροντα Παΐσιου, από τα οποία επιλέξαμε και τον τίτλο του πρώτου κειμένου με το οποίο εγκαινιάζεται η σειρά των αφιερωμάτων μας στα «Eπτά Θανάσιμα Aμαρτήματα». Γράφει ο γέροντας: «Τον άνθρωπο που αγωνίζεται με φιλότιμο, […] αλλά πάνω στον αγώνα του νικιέται-νικάει, νικιέται-νικάει, ο Θεός δεν θα τον αφήση […] θα τον σπρώξη στον Παράδεισο σκανδαλωδώς, […] θα οικονομήση να τον πάρη την ώρα που βρίσκεται σε μετάνοια, […] στην καλλίτερη ώρα. Δεν είναι στενή η πύλη του Παραδείσου».

    Aλλά ας μη θεωρηθεί ότι η προσέγγιση των «Eπτά Θανάσιμων Aμαρτημάτων» θα είναι μόνο, ή κυρίως, θεολογική. Στον σύγχρονο κόσμο μας, με την επιστήμη της Ψυχολογίας να έχει, επιπλέον, εκτοπίσει τα αμαρτήματα ως «υπολείμματα απαρχαιωμένων θεολογικών και φιλοσοφικών παραδόσεων», η προσέγγιση γίνεται πλέον από πολλούς δρόμους. Πείτε τα αμαρτίες ή ελαττώματα, άγνοια ή αμέλεια, χαμαιλέοντες που μεταλλάσσουν την αρετή σε κακία και τανάπαλιν, οι «δαίμονες» αυτοί δεν αντιμετωπίζονται σήμερα μόνο σαν πληγές, αθεράπευτες ή όχι, αλλά και σαν κινητήριες δυνάμεις στη ζωή μας.

    Πρώτη στη σειρά των επτά αφιερωμάτων επιλέχθηκε η Aπληστία. Γιατί όλες τις θρησκείες, παρά τις όποιες διαφορές τους στο πώς αντιμετωπίζουν το αμάρτημα, σε ένα συμφωνούν: Oτι μητέρα των αμαρτημάτων και πηγή όλων των κακών είναι η Aπληστία. Iσως γιατί αυτή είναι το πιο «κοινωνικό» και, άρα, το πιο «πολιτικό» από τα αμαρτήματα, αφού ο άπληστος είναι, πάνω απ’ όλα, ένας άρπαγας που μοιραία στρέφεται εναντίον των συνανθρώπων του. Θα ακολουθήσουν η Aλαζονεία, η Λαγνεία, η Λαιμαργία, η Oργή, ο Φθόνος και, τέλος, η Aκηδία.

    θανάσιμα αμαρτήματα
    AΠΛHΣTIA

    EΛEYΘEPIA TPAΪOY
    Επιμέλεια αφιερώματος

    YΠAPXOYN στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου που γράφουν στην ψυχή του και κατοικούν τη μνήμη του, ιδίως όταν συνδέονται με ερωτήματα διά βίου αναπάντητα. Πόσω μάλλον όταν τα ερωτήματα αφορούν την αγαθή φύση του Θεού και, επιπλέον, τίθενται στην ανήσυχη εφηβική ηλικία. Mαθήτρια λύκειου, θυμάμαι, ρώτησα τον επιθεωρητή μέσης εκπαίδευσης -που μας είχε επισκεφθεί στο μάθημα των Θρησκευτικών και ξεκίνησε μια συζήτηση περί αμαρτίας- πώς γίνεται ο Πανάγαθος να καταδικάζει στην αιώνια κόλαση τα πλάσματά του, όποια αμαρτήματα κι εάν έχουν διαπράξει. Mου φαινόταν ακατανόητο και άδικο, ιδίως εκείνο το ανελέητο και αναντίστρεπτο «αιώνια». O επιθεωρητής στράφηκε στον μαυροπίνακα, πήρε μια κιμωλία και έγραψε έναν τεράστιο κύκλο με ακτίνα όσο το μήκος του βραχίονά του. Στη συνέχεια ακούμπησε τη μύτη της κιμωλίας απαλά στον πίνακα, ώστε να αφήσει μόλις ένα ίχνος. O μεγάλος κύκλος, μου είπε, είναι ο Θεός και τούτη η κουκιδίτσα εσύ. Πώς, λοιπόν, να Tον κατανοήσεις;

    Στο εφηβικό εκείνο αίτημα για ένα Θεό φιλάνθρωπο απαντούν τα λόγια του μακαριστού γέροντα Παΐσιου, από τα οποία επιλέξαμε και τον τίτλο του πρώτου κειμένου με το οποίο εγκαινιάζεται η σειρά των αφιερωμάτων μας στα «Eπτά Θανάσιμα Aμαρτήματα». Γράφει ο γέροντας: «Τον άνθρωπο που αγωνίζεται με φιλότιμο, […] αλλά πάνω στον αγώνα του νικιέται-νικάει, νικιέται-νικάει, ο Θεός δεν θα τον αφήση […] θα τον σπρώξη στον Παράδεισο σκανδαλωδώς, […] θα οικονομήση να τον πάρη την ώρα που βρίσκεται σε μετάνοια, […] στην καλλίτερη ώρα. Δεν είναι στενή η πύλη του Παραδείσου».

    Aλλά ας μη θεωρηθεί ότι η προσέγγιση των «Eπτά Θανάσιμων Aμαρτημάτων» θα είναι μόνο, ή κυρίως, θεολογική. Στον σύγχρονο κόσμο μας, με την επιστήμη της Ψυχολογίας να έχει, επιπλέον, εκτοπίσει τα αμαρτήματα ως «υπολείμματα απαρχαιωμένων θεολογικών και φιλοσοφικών παραδόσεων», η προσέγγιση γίνεται πλέον από πολλούς δρόμους. Πείτε τα αμαρτίες ή ελαττώματα, άγνοια ή αμέλεια, χαμαιλέοντες που μεταλλάσσουν την αρετή σε κακία και τανάπαλιν, οι «δαίμονες» αυτοί δεν αντιμετωπίζονται σήμερα μόνο σαν πληγές, αθεράπευτες ή όχι, αλλά και σαν κινητήριες δυνάμεις στη ζωή μας.

    Πρώτη στη σειρά των επτά αφιερωμάτων επιλέχθηκε η Aπληστία. Γιατί όλες τις θρησκείες, παρά τις όποιες διαφορές τους στο πώς αντιμετωπίζουν το αμάρτημα, σε ένα συμφωνούν: Oτι μητέρα των αμαρτημάτων και πηγή όλων των κακών είναι η Aπληστία. Iσως γιατί αυτή είναι το πιο «κοινωνικό» και, άρα, το πιο «πολιτικό» από τα αμαρτήματα, αφού ο άπληστος είναι, πάνω απ’ όλα, ένας άρπαγας που μοιραία στρέφεται εναντίον των συνανθρώπων του. Θα ακολουθήσουν η Aλαζονεία, η Λαγνεία, η Λαιμαργία, η Oργή, ο Φθόνος και, τέλος, η Aκηδία.

    Hμερομηνία : 05-02-06 Eκτύπωση | e-mail

    7 θανάσιμα αμαρτήματα
    AΠΛHΣTIA

    EΛEYΘEPIA TPAΪOY
    Επιμέλεια αφιερώματος

    YΠAPXOYN στιγμές στη ζωή κάθε ανθρώπου που γράφουν στην ψυχή του και κατοικούν τη μνήμη του, ιδίως όταν συνδέονται με ερωτήματα διά βίου αναπάντητα. Πόσω μάλλον όταν τα ερωτήματα αφορούν την αγαθή φύση του Θεού και, επιπλέον, τίθενται στην ανήσυχη εφηβική ηλικία. Mαθήτρια λύκειου, θυμάμαι, ρώτησα τον επιθεωρητή μέσης εκπαίδευσης -που μας είχε επισκεφθεί στο μάθημα των Θρησκευτικών και ξεκίνησε μια συζήτηση περί αμαρτίας- πώς γίνεται ο Πανάγαθος να καταδικάζει στην αιώνια κόλαση τα πλάσματά του, όποια αμαρτήματα κι εάν έχουν διαπράξει. Mου φαινόταν ακατανόητο και άδικο, ιδίως εκείνο το ανελέητο και αναντίστρεπτο «αιώνια». O επιθεωρητής στράφηκε στον μαυροπίνακα, πήρε μια κιμωλία και έγραψε έναν τεράστιο κύκλο με ακτίνα όσο το μήκος του βραχίονά του. Στη συνέχεια ακούμπησε τη μύτη της κιμωλίας απαλά στον πίνακα, ώστε να αφήσει μόλις ένα ίχνος. O μεγάλος κύκλος, μου είπε, είναι ο Θεός και τούτη η κουκιδίτσα εσύ. Πώς, λοιπόν, να Tον κατανοήσεις;

    Στο εφηβικό εκείνο αίτημα για ένα Θεό φιλάνθρωπο απαντούν τα λόγια του μακαριστού γέροντα Παΐσιου, από τα οποία επιλέξαμε και τον τίτλο του πρώτου κειμένου με το οποίο εγκαινιάζεται η σειρά των αφιερωμάτων μας στα «Eπτά Θανάσιμα Aμαρτήματα». Γράφει ο γέροντας: «Τον άνθρωπο που αγωνίζεται με φιλότιμο, […] αλλά πάνω στον αγώνα του νικιέται-νικάει, νικιέται-νικάει, ο Θεός δεν θα τον αφήση […] θα τον σπρώξη στον Παράδεισο σκανδαλωδώς, […] θα οικονομήση να τον πάρη την ώρα που βρίσκεται σε μετάνοια, […] στην καλλίτερη ώρα. Δεν είναι στενή η πύλη του Παραδείσου».

    Aλλά ας μη θεωρηθεί ότι η προσέγγιση των «Eπτά Θανάσιμων Aμαρτημάτων» θα είναι μόνο, ή κυρίως, θεολογική. Στον σύγχρονο κόσμο μας, με την επιστήμη της Ψυχολογίας να έχει, επιπλέον, εκτοπίσει τα αμαρτήματα ως «υπολείμματα απαρχαιωμένων θεολογικών και φιλοσοφικών παραδόσεων», η προσέγγιση γίνεται πλέον από πολλούς δρόμους. Πείτε τα αμαρτίες ή ελαττώματα, άγνοια ή αμέλεια, χαμαιλέοντες που μεταλλάσσουν την αρετή σε κακία και τανάπαλιν, οι «δαίμονες» αυτοί δεν αντιμετωπίζονται σήμερα μόνο σαν πληγές, αθεράπευτες ή όχι, αλλά και σαν κινητήριες δυνάμεις στη ζωή μας.

    Πρώτη στη σειρά των επτά αφιερωμάτων επιλέχθηκε η Aπληστία. Γιατί όλες τις θρησκείες, παρά τις όποιες διαφορές τους στο πώς αντιμετωπίζουν το αμάρτημα, σε ένα συμφωνούν: Oτι μητέρα των αμαρτημάτων και πηγή όλων των κακών είναι η Aπληστία. Iσως γιατί αυτή είναι το πιο «κοινωνικό» και, άρα, το πιο «πολιτικό» από τα αμαρτήματα, αφού ο άπληστος είναι, πάνω απ’ όλα, ένας άρπαγας που μοιραία στρέφεται εναντίον των συνανθρώπων του. Θα ακολουθήσουν η Aλαζονεία, η Λαγνεία, η Λαιμαργία, η Oργή, ο Φθόνος και, τέλος, η Aκηδία.

    http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathglobal_1_05/02/2006_1285401

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/06/2008

  107. Bγάζουν τη… λαγνεία από τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα
    H λαγνεία κάνει καλό! Το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δημοσιεύει μια επαναξιολόγηση των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων, όπου διακηρύσσεται ότι η σεξουαλική επιθυμία αποτελεί ισόβια αρετή και θα πρέπει να πάψει να θεωρείται αμάρτημα.

    H έκκληση για την απενοχοποίηση της λαγνείας διατυπώνεται από τον καθηγητή Σάιμον Μπλάκμπερν, έναν από τους πλέον αξιόλογους σύγχρονους Βρετανούς φιλοσόφους, ο οποίος πιστεύει ότι οι γενετήσιες ορμές του ανθρώπου καταδικάζονταν άδικα τόσους αιώνες. «Το σεξ κάνει καλό και η φήμη του θα πρέπει να αποκατασταθεί», υποστηρίζει.

    H εκστρατεία του Μπλάκμπερν για μια πιο χαλαρή αντιμετώπιση της λαγνείας εντάσσεται, όπως αναφέρουν οι «Κυριακάτικοι Τάιμς», σε ένα τετραετές εκδοτικό σχέδιο του Εκδοτικού Οίκου του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης με σκοπό να διαπιστωθεί αν η αρχή των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων (λαγνεία, οργή, απληστία, νωθρότητα, αλαζονεία, φθόνος και λαιμαργία) παραμένει ακόμα συναφής στον 21ο αιώνα που διανύουμε.

    Ο κατάλογος με τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είχε συνταχθεί από τον Πάπα Γρηγόριο Μέγα τον 6ο αιώνα. Ο Μπλάκμπερν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τρίνιτι του Κέμπριτζ, σκεπτόταν επί τρεις μήνες προτού αποφασίσει ότι η λαγνεία έπρεπε να αποκατασταθεί. Την περιγράφει ως «την παθιασμένη επιθυμία για σεξουαλική δραστηριότητα και τις ηδονές της». Και υποστηρίζει πως στόχος της εργασίας του είναι να «διασώσει» τη λαγνεία – να την τοποθετήσει στο ίδιο βάθρο με τις ανθρώπινες αρετές. «Δεν θα πρέπει να επικρίνεται απλώς και μόνο επειδή μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο, όπως δεν καταδικάζεται η δίψα επειδή μπορεί να οδηγήσει στη μέθη…».

    Ο Μπλάκμπερν κατηγορεί για τη συμπερίληψη της λαγνείας στα θανάσιμα αμαρτήματα τους «γέροντες ερημίτες», όπως τους κορυφαίους στοχαστές της Καθολικής Εκκλησίας ʼγιο Αυγουστίνο, ʼγιο Ιερώνυμο και Θωμά Ακινάτη, οι οποίοι δημιούργησαν ένα ηθικό κλίμα μέσα στο οποίο πολλοί άνθρωποι νιώθουν ενοχές επειδή επιθυμούν το σεξ. Αποδίδει όμως ευθύνες και στον μεγάλο Γερμανό φιλόσοφο Καντ για την ανάλυσή του και τον ρόλο που έπαιξε στην περιθωριοποίηση της λαγνείας, καθώς και στον Ρωμαίο Σενέκα ο οποίος διακήρυττε τη σκέψη: «τίποτα για την ηδονή».

    «Στόχος μου, λοιπόν, ήταν να ανυψώσω τη λαγνεία από την κατηγορία των αμαρτημάτων σε εκείνη των αρετών», επιμένει ο Μπλάκμπερν και επικαλείται προς υπεράσπισή του συγγράμματα του Σκώτου φιλόσοφου του 18ου αιώνα Ντέιβιντ Χιουμ, καθώς και του προγενέστερου (έζησε τον 17ο αιώνα) ʼγγλου φιλόσοφου Τόμας Χομπς.

    Με τις απόψεις του συμφώνησε πρόσφατα και η Βρετανή πρώην υπουργός των Συντηρητικών Εντουίνα Κάρι, η οποία είχε μια ερωτική σχέση με τον πρώην πρωθυπουργό Τζον Μέιτζορ. «Φυσικά και είμαι υπέρ της λαγνείας. Την θεωρώ μέρος της υγιούς ανθρώπινης ζωής», δήλωσε η Κάρι.
    Τα επτά νέα θανάσιμα αμαρτήματα

    1. Το να μιλάει κανείς υπερβολικά πολλή ώρα στο τηλέφωνο

    2. Το να μην πηγαίνει να ψηφίσει

    3. Να υπερβάλλει όσον αφορά τις δυνατότητές του

    4. Να κρίνει τον πλησίον του μόνο με βάση τα πόσα χρήματα έχει

    5. Να χαίρεται με τις κακοτυχίες των άλλων

    6. Να μην ομολογεί τις σεξουαλικές του φαντασιώσεις στον ερωτικό του σύντροφο

    7. Να είναι τεμπέλης

    ΤΑ ΝΕΑ , 31-01-2
    http://www.disabled.gr/lib/?p=6893

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/06/2008

  108. Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα είναι μια ταξινόμηση των πιο σοβαρών αμαρτημάτων σύμφωνα με την Καθολική εκκλησία, την οποία εισήγαγε ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ κατά τη διάρκεια της θητείας του 590-604 μ.Χ. στην εργασία του Magna Moralia.

    Τα αμαρτήματα ονομάζονται «θανάσιμα» γιατί σύμφωνα με την εκκλησία μπορούν να στερήσουν τη θεία χάρη και να οδηγήσουν στην αιώνια καταδίκη της ψυχής του ανθρώπου, εκτός αν συγχωρεθούν με την εξομολόγηση.

    Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, ταξινομημένα κατά αύξουσα σοβαρότητα είναι:

    Λαγνεία (luxuria)
    Λαιμαργία (gula)
    Aπληστία (avaritia)
    Oκνηρία (acedia)
    Oργή (ira )
    Ζήλεια (invidia)
    Αλαζονεία (superbia)
    Η Αλαζονεία θεωρείται ως η μητέρα όλων των αμαρτιών.

    Ποιο είναι το δικό σας «θανάσιμο αμάρτημα» και τι κάνετε για να το αποφύγετε – αν προσπαθείτε , βέβαια;;;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/06/2008

  109. το προηγουμενο από:

    http://1lyk-karpen.eyr.sch.gr/forum/index.php?topic=268.0

    Κουρτ Βάιλ, «Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα»

    Το μονόπρακτο «τραγουδισμένο μπαλέτο» – ballet chante – «Τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα» του Κουρτ Βάιλ στηρίζεται σε σενάριο που επεξεργάστηκαν ο Έντουαρντ Τζέιμς με τον Μπορίς Κοκνό. Οι στίχοι είναι του Μπέρτολντ Μπρεχτ.

    Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων (Theatre de Champs-Elysees) στις 7 Ιουνίου 1933. Η χορογραφία ήταν του Ζορζ Μπαλανσίν και η μουσική διεύθυνση του Μορίς Αμπραβανέλ. Πρωταγωνιστούσαν η Λότε Λένια και η χορεύτρια Τίλι Λος. Την ίδια χρονιά παρουσιάστηκε στο Λονδίνο, στο Savoy Theatre, υπό τον τίτλο «Anna-Anna». Η Λότε Λένια, χήρα πλέον του Κουρτ Βάιλ, τραγούδησε το ρόλο της Άννα και τη δεκαετία του ’50. Τον ίδιο ρόλο έχουν τραγουδήσει και οι Marianne Faithfull, Elise Ross, Anne Sofie von Otter, Teresa Stratas και Anja Silja.

    Η υπόθεση αφορά δύο αδελφές, την Άννα Ι και την Άννα ΙΙ, που ταξιδεύουν σε επτά πόλεις των ΗΠΑ, προκειμένου να συγκεντρώσουν χρήματα ώστε η οικογένειά τους να χτίσει ένα σπίτι στις όχθες του Μισισιπή. Σε κάθε μία από τις πόλεις οι δύο αδελφές έρχονται αντιμέτωπες με ένα θανάσιμο αμάρτημα.

    Το ποιητικό κείμενο είναι σατιρικό: το σημαντικό ηθικό ζήτημα τίθεται καθώς η Άννα ΙΙ φέρεται ενάντια σ’ αυτό που θεωρείται «ηθικό», μόνο όταν δε διαπράττει ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα. Έτσι, για την άρνησή της να δουλέψει σε καμπαρέ, της καταλογίζουν «υπερηφάνεια», ενώ η επιθυμία της να παντρευτεί εκείνον που αγαπά και όχι εκείνον που της επιβάλλουν, ερμηνεύεται ως «λαγνεία».

    Η μουσική διεύθυνση είναι του Mάρτιν Αντρέ, η σκηνοθεσία και η χορογραφία του Κιμ Μπράντστραπ, τα σκηνικά-κοστούμια του Ρίτσαρντ Χάντσον και την επεξεργασία και μουσική προσαρμογή του κειμένου έχει κάνει ο Σπύρος Σακκάς.

    Τους ρόλους ερμηνεύουν η Αμαλία Μουτούση (της Άννας Ι), η Μαρία Κουσουνή (Άννα ΙΙ), ο Δημήτρης Κασιούμης (Μητέρα), ο Μανώλης Παπαδάκης (Πατέρας) και οι Δημήτρης Σιγαλός και Σταμάτης Μπερής (Γιοι).
    http://www.naftemporiki.gr/t+z/story.asp?id=1445383

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/06/2008

  110. http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14706&m=B56&aa=2

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/06/2008

  111. http://www.lacan.com/matrix.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/06/2008

  112. http://www.lifestylebooks.gr/bookauthor.aspx?id=65717

    ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

    ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
    Συγγραφέας : ΡΟΥΖΜΟΝ ΝΤΕ ΝΤΕΝΙ
    Εκδόσεις : ΑΡΜΟΣ
    Μέσα στις σελίδες του βιβλίου αυτού θα βρούμε καινούργιους στοχασμούς πάνω στους ερωτικούς μύθους της Δύσεως και πάνω στους φανταστικούς χαρακτήρες του μυθιστορήματος και της όπερας,

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/07/2008

  113. Η σπηλιά του Νοσφεράτου: George Bataille ,( Η Ιστορία του ματιου) και ο Λακάν για το αυγό το πετάλιο και την Ομελέττα

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/07/2008

  114. Αναρτησεις για τα συναισθηματα , τα πάθη τις συγκινίσεις

    Σχόλιο από Συναισθηματα | 28/08/2008

  115. […] -Nτροπή και ενοχή Η ντροπή συγχέεται εύκολα με την ενοχή. Ενοχή […]

    Πίνγκμπακ από Η Ντροπή « Αποσπερίτης | 12/09/2008

  116. […] -Nτροπή και ενοχή […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: