Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Μία άλλη εκδοχή για την Επανάσταση του 1821

photo12.jpgdsc04047.jpgΠώς αντιμετώπισαν οι Μουσουλμάνοι τη νίκη των Ελλήνων και τα γεγονότα που ακολούθησαν;

Με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου δημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον κείμενο του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη, που διαπραγματεύεται το ’21, τις ομάδες που συγκρούστηκαν τότε  και τα ζητήματα ταυτότητας.

Μια άλλη εκδοχή για την Επανάσταση του 1821

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη επέτειος του νεότερου ελληνισμού είναι η 25η Μαρτίου. Η συμβολική αυτή ημερομηνία παριστά στην πραγματικότητα την έναρξη της ένοπλης διαδικασίας που στόχευε στην πολιτική dsc04484.jpgαποκατάσταση του γένους. Μόνο που χρόνια τώρα, η αναφορά μας στη συγκεκριμένη επέτειο περικλείεται μέσα στο ομοιόμορφο και το αυτονόητο, κάτι που αποτρέπει το στοχασμό για την ίδια την επέτειο, για τα σύμβολα και τους μύθους.

Ο νέος ιστορικός, που καλείται να διερευνήσει τα όσα διαδραματίστηκαν κατά τον 19ο αιώνα, μέχρι και το τραγικό για μας ´ 22, βρίσκεται μπροστά σε ένα πλήθος άγνωστων σημαντικών ζητημάτων – θεωρητικών αλλά και συγκεκριμένων γεγονότων. Θέματα καθοριστικής σημασίας για την τελική μορφή που έλαβε η ελληνική ταυτότητα, η Ελλάδα και ο ελληνικός κόσμος, αλλά και η γεωπολιτική ισορροπία που επικράτησε στην ευρύτερη περιοχή μας, αγνοούνται και εντέχνως απωθούνται. Η σύγχυση μεταξύ εθνικού κράτους και ελληνικού κόσμου είναι πλέον καθολική. Οι οδύνες που προκάλεσε στον ελληνισμό η εποχή του έθνους-κράτους και οδήγησε στον περιορισμό των Ελλήνων στο βαλκανικό νότο, είναι άγνωστες. Η μεγέθυνση του ελληνικού κράτους, επικάλυψε τη σμίκρυνση του ελληνικού κόσμου.

navarino.jpgΤα στερεότυπα που διαμορφώθηκαν από τον 19ο αιώνα για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες εδραίωσης του μικρού βασιλείου, υποκατέστησαν τη νηφάλια ανάγνωση της ιστορίας. Τους αγωνιστές -που είχαν τη βιωματική σχέση με το παρελθόν, την άμεση εμπειρία των πολλαπλών ρήξεων αλλά και των αντίστοιχων μορφών- η ιστορική έρευνα εκείνης της εποχής επέλεξε να τους αγνοήσει, αναδεικνύοντας τους αρχαιοελληνικούς μύθους. Ο Καμπούρογλου έγραψε χαρακτηριστικά: «με την αρχαιότητα μας συνδέει ο θαυμασμός, με την παλαιότητα ο πόνος». Και επειδή κανείς πολίτης ή έθνος δεν θέλει να πονά, οι Έλληνες επέλεξαν τη λήθη που φέρνει η ιστορική αυθαιρεσία. Το δυτικό εθνικιστικό μοντέλο που επικράτησε στην απελευθερωμένη Ελλάδα προσέφερε τις απαντήσεις: Όλοι οι Χριστιανοί του νεαρού ελληνικού βασιλείου ήταν Έλληνες, κατευθείαν απόγονοι των αρχαίων και, κατ´ επέκταση, όλοι οι μουσουλμάνοι ήταν Τούρκοι, κατευθείαν απόγονοι των κεντροασιατών εισβολέων. Το μοντέλο αυτό, βασισμένο στην ξένη προς τον ελληνισμό αντίληψη του αίματος, δεν diakos40.jpgμπορούσε να ερμηνεύσει την ιδιομορφία της περιοχής μας, όπου η πολιτισμική κατάσταση και ειδικά η θρησκευτική ομολογία, καθόρισε την ένταξη των πολιτών στα υπερκείμενα σύνολα.

Έτσι, εφεξής θα ταυτιζόταν απολύτως το «γένος των Ρωμιών» με το «έθνος των Ελλήνων». Οι εξισλαμισμοί μεγάλου μέρους των Ελλήνων κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, καθώς και η είσοδος στον ελληνισμό πλήθους αλλοφώνων ομάδων βάσει της κοινής ορθόδοξης θρησκείας, παρέμεναν «απαγορευμένα θέματα» για την επίσημη ιστοριογραφία. Ένα από τα πλέον άγνωστα θέματα που σχετίζονται με την Επανάσταση του 1821, αφορά τους Τούρκους που κατοικούσαν στις επαναστατημένες περιοχές, τη δική τους αντίληψη των γεγονότων και εν τέλει τη μοίρα τους. Προσπαθώντας να περιπλανηθούμε στα δύσβατα μονοπάτια της ιστορικής γνώσης εκείνων των κρίσιμων χρόνων, θα χρησιμοποιήσουμε την περίπτωση των Τούρκων της Καρύστου.

Οι «Τούρκοι» της Καρύστου

Λίγα χρόνια μετά το 1461 και την κατάληψη της Τραπεζούντας, της πρωτεύουσας της τελευταίας ελληνικής Αυτοκρατορίας των Μεγάλων Κομνηνών του Πόντου, η ενετοκρατούμενη Εύβοια πέφτει στα χέρια του Πορθητή. Από το 1470 συστάθηκε το Σαντζάκ Εγριπόζ (Νομός Ευρίπου), το οποίο περιελάμβανε επίσης τη Βοιωτία και την Αττική και διοικούνταν από έναν Πασά. Οι Οθωμανοί αντικατέστησαν τους προηγούμενους Λατίνους φεουδάρχες και άσκησαν μεγάλη πίεση κατά του χριστιανικού πληθυσμού. Μόνο τα πιο άγονα χωριά έμειναν στα χέρια των χριστιανών. Την Κάρυστο με το περίφημο ενετικό κάστρο την ονόμαζαν Κιζίλ Χισάρ (Κόκκινη Πόλη), υιοθετώντας της ενετική ονομασία Καστέλο Ρόσο ή Κοκκινόκαστρο, όπως το αποκαλούσαν οι Έλληνες.

kypros.jpgΗ οθωμανική εποχή και στην Εύβοια, όπως και σε όλο τον οθωμανικό χώρο, χαρακτηρίστηκε από την προσηλυτική δράση των μουσουλμάνων ιεραποστόλων και τη μεγάλη οικονομική και πολιτική καταπίεση των χριστιανών. Ο προσηλυτισμός ευνοήθηκε από την εξουσία, εφόσον ο εξισλαμισμός των γηγενών πληθυσμών μεγάλωνε την κοινωνική βάση των νέων κυριάρχων. Το Κοράνι και η νομοθεσία, που βασίζεται πάνω σε αυτό, εισάγει έναν νέο διαχωρισμό των εθνών: οι πιστοί και οι άπιστοι. Όσοι εξισλαμίζονταν εντάσσονταν αυτόματα στο κυρίαρχο έθνος και γίνονταν «Τούρκοι», δηλαδή μουσουλμάνοι.

Οι πρώτοι εξισλαμισμοί γίνονται μέσω του γνωστού παιδομαζώματος, δηλαδή της υποχρεωτικής επιστράτευσης από τη μικρή ηλικία. Μεγάλο μέρος των γενιτσάρων (που θα πει «Νέοι πιστοί») είναι ελληνικής καταγωγής. Στο σώμα των γενιτσάρων υπάρχουν έντονες τάσεις κρυπτοχριστιανισμού. Ο καθηγητής Ι. Κ. Χασιώτης δημοσίευσε μία από τις εκκλήσεις των Ελλήνων προς τις χριστιανικές δυνάμεις της Δύσης που στάλθηκε το 1606: «Για βάλτε με το νου σας τι μεγάλη καλοσύνη θέλει γένει σε όλην την χριστιανιτά, πόση σκλαβιά θέλει ελευθερωθεί, χριστιανοί που είναι τη σήμερον εις τα χέρια τους (των Τούρκων), πόσες χιλιάδες Τούρκοι είναι όπου κάμνουν κρυφά χριστιανοί, και τότες θέλουν φανερωθεί τριάντα χιλιάδες γενίτσαροι, που είναι όλοι από χριστιανούς και κρυφά έρχονται στες εκκλησίες και προσκυνούν, και από στανιό τους στέκονται Τούρκοι».

Εξισλαμισμοί του ντόπιου χριστιανικού πληθυσμού στην Εύβοια και ειδικά στην Κάρυστο, εντοπίζονται στα τέλη του 17ου αιώνα. Είναι η εποχή των μαζικών εξισλαμισμών σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Οι πληθυσμοί αυτοί δημιουργούν το ουσιαστικό κοινωνικό σώμα, που πάνω του βασίστηκε η οθωμανική κυριαρχία. Οι εξισλαμισμένοι ή εξωμότες όπως καταγράφονται, υιοθετούν εξαιρετικά σκληρή συμπεριφορά κατά των χριστιανών. Ειδικά οι μουσουλμάνοι της Καρύστου φημίζονται για τη σκληρότητά τους. Παράλληλα όμως, μέσα στη μουσουλμανική κοινότητα εμφανίζονται και κρυπτοχριστιανοί, τους οποίους αποκαλούσαν σκωπτικά «Σαμπάνηδες» ή «Μουρτάτες».

perikefalea-kolokotroni-yiatagani-nikitara.jpgΤην εποχή της Επανάστασης του ´21, στην Εύβοια κατοικούσαν 50.000 κάτοικοι. Απ´ αυτούς, το ένα πέμπτο ήταν μουσουλμάνοι. Οι περισσότεροι έμεναν στην Χαλκίδα, όπου κατοικούσαν 1.500 ντόπιες μουσουλμανικές οικογένειες, άλλες 600 μουσουλμανικές που προέρχονταν από περιοχές εκτός Εύβοιας και αφορούσαν κυρίως τη στρατιωτική και διοικητική διάρθρωση. Στη Χαλκίδα ζούσαν και 200 περίπου χριστιανικές οικογένειες. Φαίνεται ότι γλωσσικά οι μουσουλμάνοι ήταν ελληνόφωνοι και αλβανόφωνοι. Αντίστοιχη κατάσταση επικρατούσε και στη χριστιανική κοινότητα.

Στην Κάρυστο κατοικούσαν 400 μουσουλμανικές οικογένειες στο Κάστρο, ενώ οι χριστιανοί έμεναν στις έξω περιοχές. Ο Ομέρ μπέης, τελευταίος διοικητής της Καρύστου που θεωρούνταν δίκαιος και η πολιτική του ανακούφισε το χριστιανικό πληθυσμό, ήταν γνώστης και της αλβανικής γλώσσας. Οι «Τούρκοι» πολεμιστές της περιφέρειας της Καρύστου, χίλιοι περίπου, ήταν όλοι ντόπιοι και θεωρούνταν εκλεκτοί και ικανοί για τακτικό και άτακτο πόλεμο. Ελάχιστοι από αυτούς μιλούσαν τα τουρκικά. Ένας από τους αξιωματικούς του καρυστινού τουρκικού σώματος που συγκρούστηκε σκληρά με τους χριστιανούς επαναστάτες το 1821 ήταν ο Μαχμούτ Ξυνός. Την τρίτη χρονιά της επανάστασης, στην Εύβοια αποβιβάστηκε ο Χοσρέφ Πασάς με δέκα χιλιάδες γενίτσαρους, δηλαδή εξισλαμισμένους χριστιανούς, με στόχο την καταστολή της Επανάστασης. Απ´ ό,τι φαίνεται, ελάχιστοι πραγματικοί εθνικά Τούρκοι πήραν μέρος στις συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των επαναστατικών γεγονότων.

img22.jpgΤο 1826 η Επανάσταση έσβησε στην Εύβοια μετά από μια αποτυχημένη εκστρατεία του Φαβιέρου. Ο Ομέρ της Καρύστου, ο οποίος είχε προβιβαστεί από το 1823 σε γενικό διοικητή της Εύβοιας με τον τίτλο Εγριμπόζ Βαλεσί, ήταν πλέον ο απόλυτος κυρίαρχος. Τελικά όμως, με βάση το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (3 Φεβρουαρίου 1830) η Εύβοια συμπεριελήφθη στα εδάφη που θα απάρτιζαν το νέο ελληνικό κράτος. Όμως η παράδοση του νησιού στην Ελλάδα έγινε τρία χρόνια αργότερα, εξαιτίας της οικονομικής ανέχειας του νέου κράτους που αδυνατούσε να αποζημιώσει τους ιδιοκτήτες μουσουλμάνους. Στις 11 Απριλίου 1833 ο ελληνικός στρατός παρέλαβε τα κλειδιά του κάστρου της Καρύστου από τον Ισμαήλ, γιο του φρούραρχου. Αμέσως άρχισαν οι προετοιμασίες των μουσουλμάνων για αναχώρηση, αν και μερικοί απ´ αυτούς είχαν εγκαταλείψει νωρίτερα τα σπίτια από το φόβο των αντεκδικήσεων. Οι περισσότεροι από τους μουσουλμάνους της Εύβοιας πούλησαν τα κτήματά τους σε χριστιανούς και αναχώρησαν για τη Θεσσαλία ή τη Μακεδονία που ακόμη βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία. Το μεγαλύτερο μέρος των Καρυστινών «Τούρκων» πρέπει να εγκαταστάθηκε στην Ιωνία, στη χερσόνησο της Ερυθραίας (Τσεσμές), «στ´ Αλάτσατα, το κάτου Σιβριτσάρι» (Σιβρί Χισάρ). Οι Καρυστινοί παρέμειναν σχεδόν μέχρι το ´ 22 ως διακριτή ομάδα μέσα στη μουσουλμανική κοινότητα της Ιωνίας, μιλώντας το χαρακτηριστικό τους καρυστινό ιδίωμα.

– Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης ιστορίας

ilias_mavromihalisΗλίας (Λιάκος) Μαυρομιχάλης, πρωτότοκος γιος του Πετρόμπεη. Σκοτώθηκε έξω από τα Στύρα τον Ιανουάριο του 1821 σε σύγκρουση με τον Ομέρ μπέη της Καρύστου.


Ο θρήνος των «Τούρκων»

Ο θρήνος των «Τούρκων» της Καρύστου για τη μοίρα τους διασώθηκε και dsc04446.JPGδημοσιεύθηκε το 1947 από τον Δ.Κ. Χατζηκωνσταντή. Ο θρήνος είναι εξαιρετικά σημαντικός γιατί είναι στα ελληνικά, στο ιδιαίτερο καρυστινό ιδίωμα. Αυτό σημαίνει ότι οι μουσουλμάνοι που κατοικούσαν στο Κάστρο της Καρύστου ήταν ελληνόφωνοι. Επιπλέον, αναδεικνύει την αντίληψη που είχε η άλλη πλευρά για τη δική μας πετυχημένη Επανάσταση. Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την αντίληψη οι ίδιοι ήταν ντόπιοι, ήταν Καρυστινοί. Η παράδοση της Εύβοιας στην Ελλάδα αποτελούσε πράξη προδοσίας. Η ίδια η Ελλάδα δεν αναφέρεται καθόλου, αντιθέτως θεωρούν ότι η Εύβοια εγκαταλείφθηκε στους Φράγκους και στους Ρώσους, με τους οποίους συνδέεται άμεσα η ρωμιοσύνη. Στο θρήνο φαίνεται και το αρνητικό εθνικό στερεότυπο. Αυτός που φέρνει την είδηση της παράδοσης δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Τάταρο. Έτσι αποκαλούσαν, σχεδόν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, όλους τους αυθεντικούς τουρκογενείς στο χώρο της Μαύρης Θάλασσας και του Καυκάσου. Ο θρήνος έχει ως εξής:

Κατακαημένη Κάρυστο με τα κρύα τα νερά σου,
φύγαν τα παληκάρια σου τσε καίγεται η καρδιά σου.
Κατακαημένη Κάρυστο, πούσουν μισό Μισίρι,

τσε τώρα εκατάντησες να γίνεις Ρωμιοσύνη.

Που σ´ έτρεμε μια Έγριπο, μια ζηλεμέν´ Αθήνα
τσε τώρα σ´ εδώσανε στο Φράγκο, στη Ρουσία.
Νάταν ο κάμπος θάλασσα, τσε τα βουνά ποτάμια,
να πνίγανε τον Τάταρο που ´ φερε το χαμπέρι,
να φύγουν οι Καρυστινοί τούτο το καλοτσαίρι.

Ομέρ Πασάς που τ´ άκουσε, μηνάει ένα χαμπέρι,
του μπέη μας του μήνυσε τσε του στραβιντζιντάρη.
Όντας αποδιαβάσανε το μαύρο το φερμάνι,
μικροί, μεγάλοι κλαίανε, τσ´ οι δυο μας ζαμπιτάδες,
τρέχουν τσε παν τα μάτια τους ωσάν τις αργαστάρες.

Δεν κλαίμε μεις τον τόπο μας, στο Φράγκο π´ απομένει,
μον´ κλαίμε το κρύο νερό που ´ μαστε μαθημένοι.
Τσε τον Μπεκήρ αγά πελάει στη Σμύρνη για καράβια,
στο μπούρτσι μας τ´ άραξε τα δώδεκα καράβια,
Καρυστινοί που τα ´ δανε, τριτσάνα τους τινάζει
μπαρκάραν οι Καρυστινοί και πήγαν στο μπογάζι.

Πήγανε στο Βενέτικο, τσε μια μπουνάτσα πιάνει.
τσε πήγανε στ´ Αλάτσατα, το κάτου Σιβρισάρι.
Αλλά, Αλλάχ, βρε βασιλιά, που θα σε πάη το κρίμα,
που χώρισες αντρόγενα, παιδιά απ´ τα σκαφίδια.
Σεμπέτι όποιος γένηκε να δώσ´ το Γριπονήσι,
όποιος ριτζάλι το´ καμε, σαν σκύλος να βαβίσει.

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της Κυριακής, 25 Μαρτίου 2001

Advertisements

25/03/2008 - Posted by | -Ιστορικά

60 Σχόλια »

  1. από το ΑΝΤΙ weblog

    «Η ανακάλυψη ομαδικού τάφου στη Σαμψούντα, που πιστεύεται ότι ανήκει σε Έλληνες Ποντίους της περιόδου των διωγμών από τους Τούρκους, φέρνει πάλι στην επικαιρότητα την παθητική Ελληνική πολιτική σε ότι αφορά στο Ποντιακό ζήτημα. Τα οστά βρέθηκαν τυχαία κατά τη διάρκεια εργασιών σε σχολείο του χωριού Γιιαζισιλάρ, ενώ σύμφωνα με τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων οι εργάτες πέταξαν τα οστά στο ποτάμι της περιοχής. Ο κάτοικοι του χωριού όπου βρέθηκε ο ομαδικός τάφος, υποστηρίζουν ότι υπάρχουν και ερείπια από τέσσερις Ελληνικές εκκλησίες. Μία απ’ αυτές βρισκόταν εκεί, που σήμερα έχει κατασκευαστεί το σχολείο. Οι ιστορικοί δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο, στο σημείο να βρισκόταν και χριστιανικό νεκροταφείο. Το 1916 σφαγιάστηκαν άνδρες ηλικίας από 16 μέχρι 60 ετών στις περιοχές της Σαμψούντας και της Πάφρας. Φυσικά δεν υπήρξε καμία αντίδραση για το γεγονός αυτό, ούτε επίσημη, ούτε ανεπίσημη. Μόνον στο κανάλι Alpha έπαιξαν την είδηση. Για τέτοια είμαστε τώρα; Να ψάχνουμε χαμένους τάφους στην Σαμψούντα και την Κύπρο; Κανείς φυσικά δεν σκέφτηκε ότι σε μια εποχή που φτάσαμε να «βομβαρδιζόμαστε» από Αλβανούς, Σκοπιανούς, αλλά και Τούρκους, για την υποτιθέμενη καταπίεση μειονοτήτων στην χώρα μας, είναι καιρός να βγάλουμε από το «συρτάρι» της εθνικής λήθης το θέμα της γενοκτονίας, μαζί με τα υπόλοιπα. Τι χώρα έχουμε άραγε καταντήσει; «

    Σχόλιο από Γιώργος Χ | 25/03/2008

  2. Γιώργο Χ

    είναι μια συγκλονιστική ανακάλυψη. Όπως επίσης και το γεγονός ότι επιτέλους φαίνεται ότι η τουρκική κοινωνία αναδεικνύει και δεν αποκρύπτει τα φρικτά εγκλήματα του τουρκικού εθνικισμού.

    Ο χώρος του Δυτικού Πόντου είναι γεμάτος από μαζικούς τάφους Ελλήνων γιατί εκεί κυρίως διαπράχτηκε η Γενοκτονία.

    Ακόμα δεν γνωρίζουμε εάν ο μαζικός τάφος προέρχεται από την Α’ φάση της Γενοκτονίας (1916-1918) η την Β’ (1919-1923).

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/03/2008

  3. Δείτε μια φοβερή μαρτυρία από την περιοχή των Κοτυώρων (Ορντού) για το πώς γίνονταν τα εθνικιστικά εγκλήματα εις βάρος των Ποντίων:

    «Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος… Αλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια σε σπίτια και σε στάβλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δούν τι θα γίνει… Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι’ οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.

    Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξεσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκόπανους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.
    Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Ετσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.

    Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι’ έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπαιδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι’ ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την «πατριωτική» του εκστρατεία. Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.

    Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλες άλλες με τους γέρους γονείς κι’ άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον χτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.

    Οταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ’ οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρός την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.

    Κι’ όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι’ οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι’ αντιβούϊζε στα γύρω βουνά και δάση…

    Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής… επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν’ ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι’ απ’ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.

    Οι μητέρες ξετρελαμένες, έσφιγγαν, αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν «μάνα, μανίτσα!». Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι’ άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ’ αυτιά, φωνές μανιακές και κλάματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους – χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

    Μερικές γυναίκες και κοπέλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατίρι τους – πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.
    Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι’ έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι’ ακούγονταν μονο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν».

    ———–

    Ο Σάββας Κανταρτζής, προτεστάντης στο δόγμα, που αφηγείται εξέδωσε σε βιβλίο τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη. Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλαν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές παρακρατικές συμμορίες.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/03/2008

  4. Συγκλονιστική αφήγηση, σημαντική η ημερομηνία για όσους λένε ότι οι γενοκτονίες έγιναν «πολύ πριν». Αυτή είναι και η αξία του ιστολογίου σας! Σήμερα πήγα επίσκεψη στο φίλο μου το Στράτο και την κοπέλα του, νέα παιδιά περίπου 25 ετών και τους έδωσα το λινκ να διαβάσουν (επειδή μου ζητήθηκαν sites που να εξιστορούν γενοκτονίες). Ουδείς (εξ αυτών και όχι μόνο) αμφισβητεί ότι _και_ οι δικοί μας πρόγονοι, κάναν εγκλήματα (στη Μικρασιατική εκστρατεία) πάντως… η έκταση και η αγριότητα αυτών των Τουρκικών εγκλημάτων είναι πρωτοφανής, και δεν πρέπει να κουκουλώνονται.

    Υ.Γ. Εννοείται πως αναφερόμουν στα σχόλια και όχι στο κείμενο του ποστ, το οποίο είναι ΕΞΙΣΟΥ συγκλονιστικό. Συγχαρητήρια κ. Αγτζίδη!

    Σχόλιο από omadeon | 26/03/2008

  5. Ένα σχόλιο που έβαλα στο indymedia

    ——————————————————-

    Και οι σύγχρονοι Έλληνες και οι σύγχρονοι Τούρκοι είναι εθνικιστικές κατασκευές που μετασχημάτισαν τις παλιές θρησκευτικές κοινότητες (ρωμαίικη ορθόδοξη και μουσουλμανική) σε εθνικές.

    Απλώς στην ελληνική περίπτωση έτυχε για ιστορικούς λόγους να υπάρξει μια πρώιμη συγκρότηση εθνικής ταυτότητας (διάβασε το τελευταίο βιβλίο της Κιουσοπούλου). Και η όσμωση των διαφορετικών εθνοπολιτισμικών ομάδων που υπήρχαν μέσα στη Ρωμιοσύνη έγινε μέσα από την Επανάσταση ενάντια στον ισλαμικό απολυταρχισμό της Αυτοκρατορίας.

    Στην τουρκική περίπτωση η εθνική ταυτότητα κατασκευάστηκε βίαια από το μιλιταρισμό των Νεοτούρκων και των κεμαλικών. Οι οποίοι, αφού εκμεταλλεύτηκαν το ισλάμ και το συναίσθημα υπεροχής των μουσουλμάνων κατά των απίστων (γκιαούρηδων) για να ξεμπερδέψουν με τις χριστιανικές ομάδες της Μικρά Ασίας, στη συνέχεια απαγόρευσαν και καταπίεσαν και το ισλάμ. Και εμφύσησαν στις μουσουλμανικές ομάδες με το ζόρι την εθνικιστική τους κατασκευή.

    Οπότε τη στιγμή της Ανταλλαγής των πληθυσμών οι Ρωμιοί (στα Βαλκάνια και στη Μικρά Ασία) είχαν ήδη μια εμπεδωμένη εθνική ταυτότητα ενώ οι μουσουλμάνοι αποτελούσαν ακόμα θρησκευτική κοινότητα. Και αυτό αποτυπώθηκε στον ορισμό των ανταλλάξιμων ομάδων στη Συνθήκη της Λωζάννης…

    Σχόλιο από | 26/03/2008

  6. Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο του Βλάση Αγτζίδη στην Καθημερινή.

    Φωτίζει γεγονότα και όψεις μιας εποχής που έχουν κρυφτεί κάτω από τα ωραιοποιημένα στολίσματα της επίσημης ιστοριογραφίας.

    Και το συμπλήρωμα (ο θρήνος των «Τούρκων») είναι συγκλονιστικό…

    Σχόλιο από Allu Fun Marx | 26/03/2008

  7. Δε λέω, πρέπει να τα μελετάμε αυτά και να βγάζουμε και τα σωστά συμπεράσματα..αλλά, να, έχω έναν καημό μωρέ..Επειδή και στη Γιουγκοσλαβία μας τα έχουν πρήξει με κάτι τέτοια ζητήματα, εκ των οποίων τα μισά είναι ψέματα και τα άλλα μισά ανακρίβειες (πχ, δείτε τη φάμπρικα περί γενοκτονίας των μουσουλμάνων που έχει στηθεί, μιλάμε κυριολεκτικά για φάμπρικα όμως!)θα ήθελα με τη γνώση του παρελθόντος, να αναδεικνύουμε περισσότερο αυτά που μας ενώνουν παρά αυτά που μας χωρίζουν. Και επίσης έμαθα οτι οι προπαππούδες μου δεν σκοτώθηκαν από τουρκους στη Μικρασία αλλά από Βρετανούς, στη μάχη λεέι της Καλλίπολης.Σοκαρίστηκα!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 26/03/2008

  8. αναφέρομαι στα σχόλια και όχι στο κείμενο

    Σχόλιο από παρτιζανα | 26/03/2008

  9. Partizana

    γράφεις κάτι συγκλονιστικό:
    «…έμαθα οτι οι προπαππούδες μου δεν σκοτώθηκαν από τουρκους στη Μικρασία αλλά από Βρετανούς, στη μάχη λεέι της Καλλίπολης»

    για ψάξτο λίγο περισσότερο και ενημέρωσέ μας! Ξέρεις εμείς με τα ιστορικά έχουμε ένα κόλλημα. Γι αυτό και μας αρέσει να κάνουμε παρέα (εν τω ιστολογίω και όχι μόνο) με ιστορικούς.

    Και όσον αφορά το σχόλιό σου στα σχόλια, είναι άδικο. Γιατί η Γενοκτονία που διέπραξε ο τουρκικός εθνικισμός (νεότουρκοι και κεμαλικοί) και αποδεδειγμένη είναι (οι πηγές έχουν δημοσιευτεί) και δεν αποτελεί μέρος της κρατικής πολιτικής και προπαγάνδας του ελλαδικού πρώην Βασιλείου.

    Αντίθετα η κατάκτηση και της σχετικής γνώσης και της αναγνώρισης της Γενοκτονίας υπήρξε ένα μεγάλο κατόρθωμα του λαού, αλλά και του αριστερού κινήματος, όπως μπορείς να δεις στο κείμενο Πόντος και Αριστερά που φιλοξενούμε και μας εκφράζει.

    Το να διεκδικείς την αναγνώριση του Ολοκαυτώματος ή της Γενοκτονίας σημαίνει αποστασιοποίηση από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς που χρησιμοποιούν αυτές τις μεθόδους για να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους.

    Αν δεν το δείτε και σεις έτσι, θα ευνοήσετε την καπηλεία αυτών των μεγάλων κατακτήσεων από την (πάσης φύσεως) δεξιά και ελπίζω ότι αυτό κανείς μας δεν το θέλει…

    Ομέρ ο (γενοκτονημένος) παρολίγον κνίτης

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/03/2008

  10. 2 αντιφασιστικά Blogs που θα συζητηθούν:

    http://www.antifagr.tk

    http://www.antifa-gr.tk

    Σχόλιο από antifagr | 26/03/2008

  11. Για το μαζικό τάφο Ποντίων που βρέθηκε στη Σαμψούντα του Πόντου δείτε στη σελίδα του τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων kenthaber:

    http://haber.mynet.com/sayfali/guncel/Samsun-da-toplu-mezar-bulundu/22Mart2008/A2203050/0

    http://www.kenthaber.com/Arsiv/Haberler/2008/Mart/24/Haber_356091.aspx

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/03/2008

  12. Ο Συνωστισμός του Μεσολογγίου (μύθοι του ‘21)

    Μάρτιος 25, 2008 στο 8:00 μ.μ · Κατηγορία Ελλάδα, Ιστορίες φρίκης, Χιούμορ and επιτυχής ετικέτα: 1821, Ιστορία

    Θέλοντας να συνεισφέρω και’ γω στην αξιολογότατη προσπάθεια ορισμένων αγαπητών συν-ιστολόγων να αποδείξουν την εθνική μυθολογία περί της Επανάστασης του 1821, θα κάνω κάποιες σύντομες αναφορές. Πρώτο και βασικότερο, η πολυθρύλητη «επανάσταση», δεν ήταν επανάσταση υπόδουλων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Ελλήνων αλλά ψευτοεξέργερση μιάς μικρής ομάδας ξεβράκωτων εθνικιστών που είχαν δημιουργήσει την Ακροδεξιά τρομοκρατική οργάνωση «25η Μαρτίου». Μάλιστα. Οι λεγάμενοι κλέφτες και αρματωλοί (κλέφτες διότι έκλεβαν κότες από τους κατά τόπους φιλήσυχους Τούρκους κτηνοτρόφους και αρματωλοί διότι κυκλοφορούσαν με αυτοσχέδιες βόμβες μολότωφ), απεφάσησαν να επαναστατήσουν επειδή δεν ήθελαν να πληρώνουν φόρους στο Σουλτάνο, η Αυτοκρατορία του οποίου τους παρείχε όλες τις ανέσεις μιάς ειρηνικής πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Άλλωστε, αυτό πιστοποιείται και από το πρόσφατα αποσυρθέν (δυστυχώς) βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού, της ακαδημαϊκού κυρίας Μ.Ρεπούση. Στο κεφάλαιο «η κυριαρχία στον ελληνικό χώρο»(¹) το λεγόμενο παιδομάζωμα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από «στρατολόγηση των παιδιών των χριστιανών από τους Οθωμανούς». Και φυσικά πρέπει κάποτε να αποδομηθεί ο εθνικός μύθος ότι οι Έλληνες το γένος ζούσαν σκλαβωμένοι (²) από την Αυτοκρατορία. Αυτά είναι κουραφέξαλα – και γιά του λόγου το αληθές οι συγγραφείς του σχολικού βιβλίου Ιστορίας παραθέτουν ιδιαίτερα έμπιστες πηγές, όπως μιά επιστολή του Γάλλου πρεσβευτή Ντε Μπρεβ (³) προς τον Λουδοβίκο στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων: «όσο γιά το λαό, αφήνεται να ζεί σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμά του. Διατηρεί τα αγαθά του και έχει θρησκευτική ελευθερία». (Πάλι καλά που δε χρησιμοποιούνται ως πηγή τα απομνημονεύματα του…Σουλτάνου).

    Οι «μύθοι του 1821», όμως, δεν τελειώνουν εδώ. Το λεγόμενο «Κρυφό Σχολειό» αποτελεί ψεύδος ολκής, επινόημα «αλευρομάγειρων, ψυχωτικών και λοιπών άσχετων» όπως θα έλεγε και ο αξιολογότατος καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Αντώνης Λιάκος. Στο κάτω κάτω, η ελευθερία που επικρατούσε επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επέτρεπε σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες να μαθαίνουν τη μητρική τους γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα χωρίς να παρενοχλούνται στο ελάχιστο. Βεβαίως, αν και υπάρχουν αδιάψευστα ιστορικά στοιχεία, μαρτυρίες και χώροι κρυφού σχολειού σε μοναστήρια της Νήσου των Ιωαννίνων, στη Δημητσάνα Αρκαδίας, στην Αρναία Χαλκιδικής και στη Μονή Πεντέλης, αυτά ουδεμία αξία φέρουν καθώς, προφανώς, αποτελούν μέρος της εθνικιστικής προπαγάνδας που δημιούργησε τους μεγάλους μύθους περί της αμφιλεγόμενης Επανάστασης. Άρα διαγράφονται. Άλλωστε, ο γνωστός και ως «Παλαιών Πατρών Γερμανός» δεν ήταν ούτε Επίσκοπος Καλαβρύτων, ούτε καν ιερέας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας όπως ψευδώς μας πληροφορούν διακόσια χρόνια τώρα οι εθνικοί μύθοι. Ο Χανς Φριντς Γκρίχενλαντ (όπως ήταν το πραγματικό του όνομα), γεννημένος στο Μπάρμπεν της τότε Πρωσσίας, απέκτησε το ψευδώνυμο «Γερμανός» λίγα χρόνια αφότου έφτασε στην Πάτρα προκειμένου να βοηθήσει τον αγώνα του, υποτιθέμενα υπόδουλου, Ελληνισμού ενάντια στους Οθωμανούς. Έκτοτε έμεινε στην ελληνική μυθολογική ιστορία ως Παλαιών Πατρών Γερμανός διότι, συν τοις άλλοις, και «η Επανάσταση θέλει το Γερμανό της» (Αυτό, σημειωτέον, δεν το ανέφερε καν η κα. Ρεπούση στο βιβλίο της).

    «Πηδώντας»* χάριν συντομίας, λοιπόν, αρκετά γεγονότα της περιόδου της Επανάστασης του ‘21 (τα οποία και δεν τα αναφέρουμε διότι προωθούν την ελληνική ρατσιστική προπαγάνδα ενάντια στους Οθωμανούς), φτάνουμε στο ζουμί της υπόθεσης: Η περίφημη ηρωϊκή έξοδος του Μεσολογγίου, με την οποία οι εθνικοί μυθολόγοι διανθίζουν τα φρικτά ψεύδη τους, δέν ήταν ούτε «ηρωϊκή», ούτε καν «έξοδος». Ήτο συνωστισμός. Ναι, μπορεί να παράλειψαν να το αναφέρουν οι κυρίες Ρεπούση και Κουλούρη στο βιβλίο της Έκτης Δημοτικού, οφείλουμε όμως να το αποκαλύψουμε εμείς. Οι Έλληνες του Μεσολογγίου, λοιπόν, μόλις αντιλήφθηκαν την παρουσία του Οθωμανικού στρατού στα πέριξ της πόλης, ένιωσαν έναν ανείπωτο ενθουσιασμό να τους κυριεύει. Γιά τούτο και κινήθηκαν μπουλουκιδόν προς την πύλη της πόλης, προσπαθώντας ο καθένας να προϋπαντήσει πρώτος τα στρατεύματα του Κιουταχή και του Ιμπραήμ. Υπό το βάρος του συνωστισμού των Ελλήνων στην πύλη του Μεσολογγίου, έσπασε η θύρα της πόλης με αποτέλεσμα να ποδοπατηθούν οι συνωστισμένοι Ρωμιοί, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των τουρκικών στρατευμάτων. (Αυτό το πραγματικό γεγονός, γιατί όχι, μπορεί να συμπεριληφθεί σε μελλοντικό σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας).

    http://zorbagr.wordpress.com/2008/03/25/1821-legends/

    Σχόλιο από zorba the turk | 27/03/2008

  13. zorba the turk
    »Το λεγόμενο «Κρυφό Σχολειό» αποτελεί ψεύδος ολκής,»

    δεν αποτελει;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/03/2008

  14. Θα έλεγα ότι το πιο ωραίο σημείο του κειμένου του zorba the turk, είναι αυτό με το Μεσολόγγι…

    Κρυφό σχολειό, κρυφό σχολειό, κρυφό σχολειό……

    Α ναι! Στα υπόγεια της Μεγάλης του Γένους Σχολής, στο Φροντιστήριον Τραπεζούντος, στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και σε μπόλικα άλλα διδασκαλικά καθιδρύματα των ραγιάδων.

    Η πλάκα είναι ότι πραγματικό Κρυφό Σχολειό υπήρξε σε δύο περιπτώσεις:
    -Κατά τη διάρκεια της ιταλοκρατίας στα Δωδεκάννησα και
    -μετά το ’37 στις ελληνικές κοινότητες της ΕΣΣΔ,

    όταν οι φασίστες στην πρώτη περίπτωση και οι σταλινικοί στη δεύτερη είχαν θέσει εκτός νόμου την ελληνική παιδεία.

    Αλλά αυτά είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/03/2008

  15. Μεγάλη του Γένους Σχολή, Φροντιστήριο Τραπεζούντος, Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης ..»

    Καταλαβα!! Ολα αυτά ησαν Κρυφά σχολεια …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/03/2008

  16. Δε γνωρίζω ποιός έχει κάνει το σχόλιο 12. Σε κάθε περίπτωση δεν είμαι εγώ. Παρ’ όλα αυτά, αν και παρερμηνεύει αγρίως το ψευδώνυμο μου, τον ευχαριστώ που προωθεί έτσι τις αναρτήσεις μου – φαίνεται πως του αρέσουν.

    Σχόλιο από Zorba The Greek | 27/03/2008

  17. Το Κρυφό Σχολειό: Μύθος ή Πραγματικότητα;

    Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

    «Στην διάρκεια της τουρκοκρατίας η Εκκλησία κατόρθωσε να επιβιώσει. Και όσο η Εκκλησία επεβίωνε, το Έθνος δεν μπορούσε να πεθάνει»
    ( Στήβεν Ράνσιμαν )

    Λέγονται και γράφονται κατά καιρούς διάφορα σχετικά με το «Κρυφό Σχολειό» της Τουρκοκρατίας. Ορισμένοι επιχείρησαν και επιχειρούν να αμφισβητήσουν την ύπαρξή του, να κλονίσουν μια πεποίθηση στερεά ριζωμένη στην συνείδηση του λαού μας. Και είναι προφανές ότι οι περισσότεροι από τους αμφισβητίες -αν όχι όλοι- έχουν ως στόχο την βαθύτερη αμφισβήτηση του ρόλου και της προσφοράς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας κατά την περίοδο της μακραίωνος δουλείας του γένους από τον οθωμανικό ζυγό. Θεωρούμε, λοιπόν χρήσιμο να καταθέσουμε ορισμένα στοιχεία και να ξεκαθαρίσουμε μερικές ασάφειες που ίσως προκαλούν απορίες.

    Το σπουδαιότερο επιχείρημα των αρνητών του «Κρυφού Σχολειού» είναι το εξής : «Οι Οθωμανοί Τούρκοι υπήρξαν ανεκτικοί στα θέματα Πίστεως και Παιδείας. Αφού, λοιπόν, δεν καταδίωκαν την εκπαίδευση των Ελλήνων και γενικότερα των Ορθοδόξων υπηκόων τους ( Ρούμ μιλλέτ = Το Γένος των Ρωμηών ), τότε γιατί χρειάζονταν Κρυφά Σχολεία στους νάρθηκες των Ναών και των Μοναστηριών;». Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι η εξής : Ναι, μεν, για λόγους θρησκευτικούς και διοικητικούς οι Οθωμανοί Σουλτάνοι παρεχώρησαν προνόμια και έδειξαν ένα βαθμό ανοχής προς τους Ρωμηούς υπηκόους τους, όμως υπήρξαν περίοδοι και περιοχές, στις οποίες δεν τηρήθηκαν οι υποσχέσεις αυτές. Δεν μπορούμε να ομιλούμε για μια ενιαία τουρκοκρατία στον χρόνο και τον χώρο. Υπήρχε διαφορετική (πιο καταπιεστική) μεταχείριση των υποδούλων κατά τους πρώτους αιώνες και διαφορετική στο δεύτερο ήμισυ της Τουρκοκρατίας με την επικράτηση μετριοπαθεστέρων απόψεων. Αλλά και κατά τόπους η εφαρμογή των σουλτανικών αποφάσεων και των δικαιωμάτων των υποδούλων υπέκειτο στην βούληση, στις ιδιορρυθμίες, στο βαθμό θρησκευτικού φανατισμού και γενικά στην προσωπικότητα του τοπικού Οθωμανού ηγεμόνος. Σε μια αχανή αυτοκρατορία και μάλιστα υπό τις συνθήκες διοικήσεως και επικοινωνίας της εποχής εκείνης, η αυθαιρεσία των τοπικών μπέηδων και πασάδων ήταν φαινόμενο σύνηθες. Δεν είχαμε, λοιπόν, ομοιόμορφη εφαρμογή των θεμελιωδών αποφάσεων περί θρησκείας και παιδείας των Ορθοδόξων Ελλήνων. Οι αποφάσεις αυτές καταστρατηγήθηκαν ή αλλοιώθηκαν σε διάφορες χρονικές περιόδους και σε διάφορες επαρχίες και τοπικές διοικήσεις (βιλαέτια). Δεν υπήρξε ενιαία τουρκοκρατία, αλλά ποικίλες μορφές της, αναλόγως εποχής και περιοχής.

    Οι δύο πρώτοι αιώνες υπήρξαν πολύ δύσκολοι και μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνος δεν μπορούμε να ομιλούμε για δυνατότητα ακώλυτης ασκήσεως των θρησκευτικών και εκπαιδευτικών ελευθεριών. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι ο Σουλτάνος Σελήμ Α` στις αρχές του 16ου αιώνος εξεδήλωνε δημοσίως το μίσος του προς τους Χριστιανούς και την άποψή του περί βιαίου εξισλαμισμού όλων των μη μουσουλμάνων. Το 1537 ο Σουλεϊμάν Α` εξέδωσε διαταγή που ζητούσε να εκτελεστεί ως άπιστος οποιοσδήποτε αμφισβητούσε τα λόγια του προφήτη Μωάμεθ. Από τις αρχές του 16ου αιώνος γίνεται φανερή η αυξανόμενη επιρροή των φανατικών μουσουλμάνων στην Αυλή των Σουλτάνων, γεγονός που δυσκόλευε την υλοποίηση των προνομίων των Χριστιανών. Οι ζηλωτές αυτοί του φανατικού Ισλάμ εστράφησαν γενικά εναντίον κάθε μορφής εκπαιδεύσεως, που δεν ακολουθεί το Κοράνι. Υπό την επιρροή τους βρέθηκε ο σουλτάνος Μουράτ Δ` (1623-1640), ενώ οι οπαδοί της ίδιας ιδεολογίας επέτυχαν το 1711 να κατασχεθεί η βιβλιοθήκη του βεζύρη Τσορλουλού πασά και να απαγορευθεί η μελέτη επιστημονικών βιβλίων. Κατανοούμε, λοιπόν, ότι σε μια περίοδο κατά την οποία διώκονταν ακόμη και μουσουλμάνοι εραστές της μορφώσεως, πόσο δύσκολο θα ήταν σε Χριστιανούς να διδάσκουν και να διδάσκονται ελευθέρως την πίστη, την ιστορία και την εθνική ταυτότητά τους. Σε τέτοιες σκοτεινές εποχές δημιουργήθηκε η ανάγκη για Κρυφά Σχολειά . Σε τέτοια δύσκολα χρόνια, για τα οποία ο Γάλλος Ιησουΐτης Richard ( Ρισάρ ) έγραψε στα μέσα του 17ου αιώνος : «Να σκεφθή κανείς ότι ουδέποτε από την εποχή του Νέρωνος, του Δομητιανού και του Διοκλητιανού έχει υποστή ο Χριστιανισμός διωγμούς σκληρότερους από αυτούς, που αντιμετωπίζει σήμερα η ανατολική Εκκλησία» ( ίδε Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τομ . 10, Αθήνα 1974, σ. 150).

    Από τα μέσα του 17ου αιώνος τα πράγματα σαφώς βελτιώνονται στον εκπαιδευτικό τομέα και οι υπόδουλοι Ρωμηοί αρχίζουν να ιδρύουν, υπό την αιγίδα της Εκκλησίας και με την βοήθεια των ξενιτεμένων και των ευεργετών, σημαντικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Σ` αυτά καλλιεργήθηκαν και τα ιερά γράμματα και η «θύραθεν παιδεία», η εγκυκλοπαιδική και επιστημονική κατάρτιση. Όμως δεν ήταν εύκολο κάτω από το σπαθί του δυνάστη να καλλιεργηθεί το εθνικό φρόνημα και η συνείδηση της ιστορικής συνέχεια του Ελληνισμού. Στην περίοδο αυτή, την οποία ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ` σε Υπόμνημά του (17/1/1879) χαρακτηρίζει «ως ανέσεως εποχή, καθ` ην ήρξατο υποφώσκουσα ελπίς βελτιώσεως», η λειτουργία Κρυφών Σχολειών ίσως περιορίσθηκε, δεν έπαυσε όμως τελείως. Διότι η κρυφή εκπαίδευση χρειαζόταν για εκείνα τα ειδικά μαθήματα που φούντωναν τον πόθο για την ελευθερία. Αλλωστε είπαμε ότι υπήρξαν και πολλές αυθαιρεσίες τοπικών Οθωμανών ηγεμονίσκων. Ο ιστορικός συγγραφεύς Αθανάσιος Κομνηνός Υψηλάντης στο έργο του «Τα μετά την άλωσιν 1453-1789» (εγράφη τον 18ο αιώνα και εξεδόθη στην Κωνσταντινούπολη το 1870), αναφέρει ένα περιστατικό, το οποίο ο ίδιος τοποθετεί στον 18ο αιώνα. Στο παζάρι (αγορά) του Καΐρου είδε 30.000 κομμένες γλώσσες Ελλήνων, οι οποίοι επέμεναν να ομιλούν ελληνικά παρά την σχετική απαγόρευση των τοπικών αρχών. Σε μια εποχή που οι Οθωμανοί γενικά είχαν επιτρέψει ή ανεχθεί την δημόσια λειτουργία ελληνικών εκπαιδευτηρίων, ο τοπικός Οθωμανός ηγεμόνας της Αιγύπτου απαγόρευε την χρήση της ελληνικής επί ποινή αποκοπής της γλώσσας. 30.000 ηρωικοί Έλληνες αντέστησαν! Πώς όμως διετηρήθη η ελληνική γλώσσα κάτω από τέτοιες συνθήκες αν δεν υπήρχαν τα Κρυφά Σχολειά με το Ψαλτήρι και την Οκτάηχο και τα άλλα εκκλησιαστικά βιβλία; Πάντως και κατά τον 18ο αιώνα έχουμε περιόδους διωγμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά τα Ορλωφικά και τις αγριότητες των Τουρκαλβανών ο άγιος Κοσμάς διέκοψε τις περιοδίες του και κατέφυγε επί αρκετά έτη στο Αγιον Όρος!

    Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι τα Κρυφά Σχολειά ήταν απαραίτητα στους πρώτους δύο αιώνες της τουρκοκρατίας λόγω του κλίματος φόβου και τρόμου που επικρατούσε, στους δε επόμενους αιώνες, παρά την βελτίωση της οθωμανικής συμπεριφοράς, λειτούργησαν είτε για να δώσουν λύση απέναντι στην ανθελληνική και αντιχριστιανική τακτική ορισμένων Οθωμανών διοικητών, είτε για να διδάσκονται εκεί μαθήματα εθνικού φρονηματισμού με στόχο την εκπλήρωση των πόθων του Γένους.

    Αποστομωτικό για τους αρνητές των «Κρυφών Σχολειών» και λίαν εύγλωττο, διότι συνοψίζει τα όσα εκθέσαμε μέχρι τώρα, είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο του Γάλλου δημοσιογράφου Rene Puaux «Δυστυχισμένη Βόρειος Ήπειρος», (ελλην. Έκδοση εκδ . Τροχαλία, Αθήναι α. χρ.). Ο Puaux ( Πυώ ) περιηγήθηκε την Ήπειρο το 1913, ακριβώς μόλις τα εδάφη αυτά είχαν ελευθερωθεί από τον ελληνικό στρατό. Συνομιλώντας με Έλληνες Ηπειρώτες, οι οποίοι τότε για πρώτη φορά απηλλάγησαν από τον τουρκικό ζυγό, μαθαίνει έκπληκτος και τα εξής : «Κανένα βιβλίο τυπωμένο στην Αθήνα δεν γινόταν δεκτό στα σχολεία της Ηπείρου. Ήταν επιβεβλημένο να τα προμηθεύονται όλα από την Κωνσταντινούπολη. Η Ελληνική Ιστορία ήταν απαγορευμένη. Στην περίπτωση αυτή λειτουργούσαν πρόσθετα κρυφά μαθήματα, όπου χωρίς βιβλία, χωρίς τετράδια, ο νεαρός Ηπειρώτης μάθαινε για τη μητέρα Πατρίδα, διδασκόταν τον Εθνικό της Ύμνο, τα ποιήματά της και τους ήρωές της. Οι μαθητές κρατούσαν στα χέρια τους την ζωή των δασκάλων τους. Μία ακριτομυθία, μια καταγγελία ήταν αρκετή. Δεν είναι συγκινητικό, αυτά τα διακόσια μικρά αγόρια και τα διακόσια πενήντα κοριτσάκια να δέχονται τις επιπλέον ώρες των μαθημάτων (στην ηλικία, που τόσο αγαπούν τα παιχνίδια), να συζητούν για την Ελλάδα και επιστρέφοντας στις οικογένειές τους με τα χείλη ραμμένα να κρατούν τον ενθουσιασμό μυστικό στην καρδιά;» (σελ. 126).

    Το ντοκουμέντο αυτό, που προέρχεται από μαρτυρία ξένου περιηγητή, άρα ανεπηρέαστου από τα ιδεολογικά ρεύματα που επεκράτησαν στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωσή της, μας δείχνει ότι ακόμη και 5-6 χρόνια πριν από τη διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, ακόμη και σε εποχή που λειτουργούσαν ελεύθερα τα ελληνικά σχολεία, υπήρχαν παράλληλα κρυφά σχολεία για να μεταδώσουν την αγωνιστικότητα και τον πόθο για ελευθερία. Να μεταφέρουν στα παιδιά το μήνυμα που τους διδάσκει ο Ιερεύς στο συγκινητικό ποίημα του Ιωάννη Πολέμη με τίτλο «Το Κρυφό Σχολειό» :

    Μη σκιάζεστε στα σκότη!
    Της λευτεριάς το φεγγοβόλο αστέρι
    της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει!

    Μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία έχουμε και από ένα εξόχως μαρτυρικό και ταλαιπωρημένο τμήμα του Ελληνισμού, την μεγαλόνησο Κύπρο. Ο Κύπριος Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ Σαμπατακάκης γράφει το 1921 για τις εξελίξεις στην ιδιαίτερη πατρίδα του :

    «Η θαυμασία αυτή ανάπτυξις του εθνικού αισθήματος οφείλεται, προ παντός, εις τα Σχολεία, τον Τύπον και την Εκκλησίαν . Της ευκαιρίας της Αγγλικής κατοχής δραξάμενος ο Κυπριακός Λαός έσπευσεν, ως η διψασμένη έλαφος τρέχει δρομαία επί τας πηγάς των υδάτων, ούτω και ούτος προς τα νάματα της παιδείας. Και ηδύνατό τις να ίδη φιλοτιμουμένους τους πολίτας και τους χωρικούς να ιδρύωσι δι ` ιδίων δαπανών σχολάς, να φροντίζωσι να διορίζωσι δάσκαλον τον καλύτερον μεταξύ αυτών. Ιδρύθη το Παγκύπριον Γυμνάσιον και αι λοιπαί των κεντρικών πόλεων σχολαί, αίτινες ήρξαντο να χαλκεύωσιν Έλληνας χαρακτήρας, να εξαποστέλλωσι διδασκάλους εις τα διάφορα χωρία, διδάσκοντας ουχί πλέον την Οκτώηχον, ουχί το ψαλτήριον, ουχί θρησκέιαν, αν και ταύτα και αύτη ήσαν αναγκαία, αλλά τα ανδραγαθήματα των αρχαίων και νεοτέρων Ελλήνων ηρώων,… τας μαύρας της δουλείας ημέρας, και τέλος την ιδέαν της πατρίδος και της ελευθερίας…» ( ίδε Κωστή Κοκκινόφτα, Κυκκώτικα Μελετήματα, τόμος Α`, Λευκωσία 1997). Το κείμενο αυτό μας λέγει δυο σημαντικές αλήθειες! Πρώτον ότι οι Έλληνες της Κύπρου έσπευσαν να ανοίξουν σχολεία όλων των βαθμίδων μόνο όταν άρχισε η αγγλική κατοχή (1878 κ.ε.), προφανός διότι εφοβούντο ή δεν εμπιστεύονταν τους Τούρκους. Οργανωμένη Ελληνική παιδεία δεν υπήρξε επί Τουρκοκρατίας στην Κύπρο, με εξαίρεση τη σχολή της Μονής Κύκκου, που και αυτή λειτούργησε στα μέσα του 18ου αιώνος. Τι υπήρξε; Μας το λέγει σαφώς ο Κύπριος Ιερωμένος και αυτή είναι η δεύτερη σπουδαία αλήθεια : Διδασκαλία στοιχειωδών γνώσεων μέσω του Ψαλτηρίου και της Οκτωήχου, άρα που αλλού; Στα Μοναστήρια και στους Ναούς. Όταν, λοιπόν, οι Έλληνες μιας περιοχής φοβούνταν ή παρεμποδίζονταν να ανοίξουν δημοσίως σχολείο κατά την διάρκεια των «μαύρων της δουλείας χρόνων», κατέφευγαν στα «κολλυβογράμματα» του ιερέως ή του μοναχού. Ε, λοιπόν, αυτό ακριβώς ήταν το Κρυφό Σχολειό !

    Ορισμένοι αρνητές του Κρυφού Σχολειού ισχυρίζονται ότι πρόκειται για μύθο και ερωτούν, γιατί δεν υπάρχουν κείμενα της εποοχής της Τουρκοκρατίας, που να μαρτυρούν την ύπαρξη τέτοιων μυστικών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το ερώτημα είναι αφελές. Αφού επρόκειτο για κρυφή δραστηριότητα, η οποία εγκυμονούσε πολλούς κινδύνους και επέσυρε δυσάρεστες συνέπειες, εάν ανεκαλύπτετο από τους Τούρκους, θα ήταν εγκληματική ανοησία για οποιονδήποτε κληρικό να εκδώσει γραπτή (!) απόφαση περί Κρυφού Σχολειού, ή για οποιονδήποτε λόγιο να καταγράψει δημοσίως υπό τα όμματα των κατακτητών μια τέτοια δραστηριότητα. Όμως αμέσως μετά την απελευθέρωση και την ίδρυση του πρώτου Ελλαδικού κρατιδίου (1830 και εξής) πολλοί λόγιοι και ιστορικοί καταγράφουν την προφορική παράδοση που οι ίδιοι είχαν βιώσει ή τους είχε μεταδοθεί από γενεάς σε γενεά περί του Κρυφού Σχολειού . Το 1842 ο πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων στον επιμνημόσυνο λόγο, που εκφωνεί στην Αθήνα για τους ευεργέτες Ζωσιμάδες τονίζει : «… Αλλ ` η Πανάγαθος Πρόνοια, καθώς εφώτιζε τας μαίας και εζωογόνει κρυφίως τα άρρενα των Εβραίων, ωσαύτως διέταξε και ψυχάς ευσεβείς και φιλοθέους και ταύτας ούτε Αιγυπτίας, αλλ` ομογενείς και ομόφρονας, αίτινες εν ταπειναίς εκκλησίαις και απωκισμένοις μοναστηρίοις, και εν σχολαίς μικραίς και πενιχραίς, δια της Ιεράς διδασκαλίας, εμαίευον εις ζωήν τα πάτρια των αιχμαλώτων Ελλήνων φρονήματα».

    Και αν ακόμη θεωρήσει κάποιος ότι ο κληρικός Οικονόμος υπερβάλλει, υπάρχει για τους πλέον δύσπιστους η καταγραφή των ιστορικών γεγονότων από τον Charles Tuckermann, τον πρώτο Αμερικανό Πρόξενο στην Αθήνα (1867-1874). Στο έργο του «Οι Έλληνες της σήμερον» (Ελληνική μετάφραση Αντωνίου Ζυγομαλά . Αθήνα 1877) ο Αμερικανός διπλωμάτης γράφει μεταξύ άλλων :

    «Φεγγαράκι μου λαμπρό
    φέγγε μου να περπατώ,
    να πηγαίνω στο σχολειό
    να μαθαίνω γράμματα
    του Θεού τα πράγματα.

    » Τοιούτον περίπου ήτο το άσμα, όπερ ετραγώδουν οι Ελληνόπαιδες, πορευόμενοι εν καιρώ νυκτός εις το σχολείον επί τουρκοκρατίας. Το άσμα τούτο είναι γνωστόν εις πάντα Έλληνα νυν ως και πρότερον, και οι πατέρες δεικνύοντες εις τα τέκνα των την σελήνην, επαναλαμβάνουσι τους στίχους τούτους, αφηγούμενοι αυτοίς πόσον τοις εχρησίμευσεν αύτη κατά τους σκοτεινούς χρόνους της Οθωμανικής κυριαρχίας. Μη επιθυμούντες, έστω και κατ` ελάχιστον, να ερεθίσωσι τους δεσπότας αυτών δυναμένους να παρακωλύσωσιν τας προς ιδίαν παίδευσιν προσπαθείας των, οι παίδες ουχί δε σπανίως και αυτοί οι πατέρες, εφοίτων δια νυκτός και κρύφα εις την οικίαν του διδασκάλου, όπως εξακολουθήσωσι τας σπουδάς των».

    Προφανώς, ο Αμερικανός Πρόξενος καταγράφει την προφορική παράδοση, που είχε ακούσει από πολλούς συνομιλητές του στην ελεύθερη πλέον Ελλάδα, πολλοί εκ των οποίων είχαν πατέρα ή παππού, που εμαθήτευσε σε Κρυφό Σχολειό . Κι όμως τις μαρτυρίες του Tuckermann ( Τάκερμαν ), του Κωνσταντίνου Οικονόμου, του Νικολάου Δραγούμη και άλλων λογίων του 19ου αιώνος τις απορρίπτει σε πρόσφατο μελέτημά του ο κ. ʼλκης Αγγέλου (Το κρυφό Σχολειό, χρονικό ενός μύθου, Βιβλιοπωλείον της «ΕΣΤΙΑΣ», Αθήνα 1997), δογματίζοντας ότι όλοι αυτοί είναι επηρεασμένοι από έναν μύθο που καλλιεργούσε η Εκκλησία και η συντηρητική ιδεολογία! Αλλά η γνώμη των ανθρώπων που έγραψαν τον 19ο αιώνα νε πρόσφταες και ζωντανές μαρτυρίες των γεγονότων της τουρκοκρατίας βαρύνει πολύ περισσότερο από έναν ιδεολογικά και αντιεκκλησιαστικά προκατειλημμένο συγγραφέα της εποχής μας, δηλαδή του τέλους του 20ου αιώνος. Το ενδιαφέρον μάλιστα είναι ότι ο κ. Αγγέλου επικαλείται ως κύριο αμφισβητία του Κρυφού Σχολειού τον γνωστό ιστοριοδίφη του 20ου αιώνος Γιάννη Βλαχογιάννη. Ο Βλαχογιάννης, όμως, είναι αντιφατική πηγή. Διότι σε κείμενό του, που δημοσιεύθηκε στη «Νέα Εστία», τεύχος ΛΔ`, 1948, σ. 1110 με τίτλο «Καραϊσκάκης», αναφέρεται στο ποιήμα «Φεγγαράκι μου λαμπρό…» και δέχεται ότι «σ` όσα χωριά το μοναστήρι ήταν πολύ μακριά, έπρεπε το παιδί να κινήσει με άλλα, και να τραβάει αξημέρωτα ανάμεσα σε άγριο λόγγο». Δηλαδή ακόμη και ο Βλαχογιάννης δέχεται την σύνδεση του άσματος με την εκπαίδευση των Ελληνοπαίδων στα μοναστήρια. Ο κ. Αγγέλου και άλλοι αμφισβητίες του «Κρυφού Σχολειού» κάνουν επιλεκτική και κατά βούληση χρήση των κειμένων. Εκεί που τους ταιριάζει ο τάδε συγγραφεύς τον αναφέρουν, εκεί που δεν τους συμφέρει τον αποσιωπούν!

    Μια αδιάψευστη μαρτυρία για την ύπαρξη του Κρυφού Σχολειού αποτελούν τα τοπωνύμια. Σε διάφορες γωνιές του Ελληνισμού διατηρείτε άσβεστη η παράδοση και ζωντανή η μνήμη ότι «κάποτε εδώ λειτουργούσε το Κρυφό Σχολειό». Ο ακούραστος ερευνητής Τάσος Γριτσόπουλος στο βιβλίο του «Σχολή Δημητσάνης» (Αθήναι 1962) αναφέρει ότι η λαϊκή παράδοση συνδέει το Κρυφό Σχολειό με την Ι. Μονή Φιλοσόφου της Δημητσάνης, με τη Μονή Στρατηγοπούλου ή Μονή Ντίλιου στο νησί των Ιωαννίνων, ενώ τοπωνύμιο Κρυφό Σχολειό υπάρχει και στην Ίο των Κυκλάδων στην παραλία του λιμένος, και μάλιστα κοντά σε σπήλαιο. Και επισημαίνει ο Γριτσόπουλος : «Ακριβώς τα λανθάνοντα, αλλά πάντοτε παρόντα στοιχεία ταύτα ανεύρεν εις την συνείδησιν του Έθνους ο Γύζης και εδημιούργησε τον περίφημο πίνακά του, το «Κρυφό Σχολειό» (σελ.26). Ο δε φιλόλογος και ιστορικός Σαράντος Καργάκος δηλώνει σχετικά στην εφημερίδα «Εξουσία» της 24/3/1998 : «Ότι είναι θρύλος δεν είναι ψέμα». Υποστηρίζει μάλιστα ότι στο χωριό Βέργοια Λακωνίας υπάρχουν δύο σημεία, που ο λαός ονομάζει «Κρυφά Σχολειά». Και συμπληρώνει : «Δεν είναι δυνατόν ένας ολόκληρος λαός να ψεύδεται». Στην Κρήτη επίσης υπάρχει ζωντανή ανάμνηση του Κρυφού Σχολειού στις Μονές Φανερωμένης, Τοπλού, Κρεμαστών, Καρδαμίτζας, Μεραμπέλλου κ.α.

    Ορισμένοι αρνητές του «Κρυφού Σχολειού» προσπαθούν να αρνηθούν γενικότερα τη συμβολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στη διατήρηση του εθνικού αισθήματος των υποδούλων. Τους διαψεύδουν όμως τα γεγονότα και οι πηγές. Ο Γάλλος περιηγητής και πολιτικός Victor Berard στο βιβλίο του «Τουρκία και Ελληνισμός – Οδοιπορικό στη Μακεδονία» (ελλην. Έκδοση Τροχαλία, Αθήναι 1987) γράφει ότι στην Αττάλεια της Μικράς Ασίας είδε το εξής φαινόμενο περί τα τέλη του 19ου αιώνος : «Μέσα στο Κάστρο οι χριστιανοί μιλούν μόνο τούρκικα και δηλώνουν Έλληνες. Απέξω οι μωαμεθανοί, απόγονοι των Τουρκομοραϊτών που στην διάρκεια της επανάστασης του 1821 έφυγαν από τη Μεθώνη και Κορώνη μιλούν μόνο ελληνικά». Οι χριστιανοί, λοιπόν, οι Ορθόδοξοι δήλωναν Έλληνες αν και είχαν χάσει την μητρική τους γλώσσα. Ακόμη και στη δύσκολη αυτή κατάσταση η Πίστη και η Εκκλησία διατηρούσαν την εθνική συνείδηση.

    Ματαίως εξ άλλου προσπαθούν ορισμένοι να αρνηθούν την προσφορά της Εκκλησίας στην προετοιμασία και στην υλοποίηση των εθνικών οραματισμών και του Αγώνος. Τους διαψεύδουν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων. Ο αγωνιστής Ιωάννης Μακρυγιάννης γράφει στα «Οράματα και Θάματα» (Αθήναι 1983, εκδ . Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, σελ. 163-4) : «Τ` άγια τα μοναστήρια, οπού έτρωγαν οι δυστυχισμένοι… από τους κόπους των Πατέρων, των Καλογήρων . Δεν ήταν Καπιτσίνοι Δυτικοί, ήταν υπηρέτες των Μοναστηριών της Ορθοδοξίας. Δεν ήταν τεμπέληδες, δούλευαν και προσκυνούσαν (=λάτρευαν). Και εις τον αγώνα της πατρίδος σ` αυτά τα μοναστήρια γινόταν τα μυστικοσυμβούλια, συναζόταν τα ολίγα αναγκαία του πολέμου και εις τον πόλεμον θυσίαζαν και σκοτωνόταν αυτείνοι, οι `περέτες των μοναστηριών και των εκκλησιών. Τριάντα είναι μόνο με μένα οι σκοτωμένοι έξω εις τους πολέμους και εις το Κάστρο, το Νιόκαστρο και εις την Αθήναν».

    Ένας άλλος δε σπουδαίος πολεμικός ηγέτης και αυτόπτης μάρτυς των γεγονότων της Παλιγγενεσίας, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, βεβαιώνει με το δικό του τρόπο την συμπαράταξη του Κλήρου και του Λαού στις κρίσιμες για την Ανάσταση του Γένους στιγμές : «Πλησίον εις τον Ιερέα ήτον ο λαϊκός, καθήμενοι εις ένα σκαμνί, Πατριάρχης και τζομπάνης, ναύτης και γραμματισμένος, ιατροί, κλεφτοκαπεταναίοι, προεστοί και έμποροι» (Διήγησις συμβάντων ελληνικής φυλής, εκδ. Πάπυρος, Αθήναι, σελ. 29).

    Τέλος αξίζει να τονισθεί ότι η Εκκλησία ήσκησε τα εκπαιδευτικά της καθήκοντα όχι μόνον υπό τον Οθωμανικό ζυγό, αλλά και κάτω από άλλους κατακτητές ελληνικών τόπων. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι στα Επτάνησα επί ενετοκρατίας Ορθόδοξοι κληρικοί και «νοδάροι» (συμβολαιογράφοι) δίδασκαν γράμματα και έπλαθαν τους ελάχιστους γραμματιζούμενους της εποχής.

    Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας φρόντιζε επί τουρκοκρατίας να τονώνει το εθνικό συναίσθημα των ελληνοπαίδων ακόμη και με την προβολή ορισμένων αρχαίων προγόνων μέσω της αγιογραφίας. Ο τεκμηριωμένος και έγκυρος ιστορικός του Νέου Ελληνισμού Απόστολος Βακαλόπουλος γράφει σχετικά : «Οι νάρθηκες – σχολεία, λοιπόν, των εκκλησιών ήταν οι πιο κατάλληλοι τόποι, όπου θα ταίριαζε να ζωγραφηθούν ανάμεσα στους χριστιανούς αγίους οι μορφές των μεγάλων ειδωλολατρικών σοφών, προδρόμων του χριστιανισμού, συνήθεια παλιά βυζαντινή… ʼραγε η τόνωση της παλιάς αυτής συνήθειας κατά τους αιώνες της τουρκοκρατίας οφείλεται σε μια λατρεία των ένδοξων προγόνων από τους ξεπεσμένους επιγόνους, σ` ένα ρευστό και αδιαμόρφωτο ακόμη εθνικό κίνητρο;» (Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, έκδοση Β`, τόμος Β`, Θεσσαλονίκη 1976).

    Μόνον όσοι αγνοούν ή διαστρεβλώνουν σκοπίμως τις ιστορικές πηγές και τα γεγονότα του νεοελληνικού βίου αμφισβητούν τον εθνικό, κοινωνικό και εκπαιδευτικό ρόλο της Εκκλησίας μας. Και μέσα σ` αυτήν την γενικότερη αμφισβήτηση εντάσσεται και η άρνηση του Κρυφού Σχολειού . Η Εκκλησία μας, η Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν χρειάζεται το ψέμα, διότι έχει δώσει αίμα. Ούτε της χρειάζεται ο ΜΥΘΟΣ, διότι μπορεί και προβάλλει ΗΘΟΣ: Το ελληνορθόδοξο ΗΘΟΣ, το οποίο αποτελεί πνευματικό εξοπλισμό απαραίτητο και για την πορεία του Γένους προς τον 21ο αιώνα.

    Σχόλιο από zorba the turk | 28/03/2008

  18. Αγαπητέ μου παρολίγον Κνίτη, δεν συγκρίνω τη φάμπρικα που έχει στήσει η «διεθνής Κοινότητα» στη Βοσνία για το θέμα της γενοκτονίας με το ζήτημα των Ποντίων. Δεν έχουν σχέση τα δυο πράγματα. Απλά ή όλη κουβέντα μου ξυπνά εντελώς αντανακλαστικά, μια αντίδραση. Αλλά είναι ένα ζήτημα το πότε και πώς αναδεικνύεις τέτοιου είδους ζητήματα, δεν θέλει και πολύ να πάρει λάθος δρόμο και να καταλήξεις αλλού από εκεί που ήθελες, όχι με δική σου ευθύνη, μιας και ο κόσμος που ζουμε ειναι κακός!Κατά τα άλλα συμφωνώ με το σχόλιο σου.

    Οι παππούδες μου δεν κατάφεραν για δεύτερη φορά να αποφύγουν τη στράτευση στον τούρκικο στρατό και έτσι πολέμησαν τους Βρετανούς εισβολείς με τους Τούρκους και πέσαν από βρετανικό βόλι!Αυτό ξέρω, θα το ψάξω κι αλλο όμως. Δυστυχώς η γιαγιάκα μου πεθανε το χειμώνα και δεν μπορώ να τη ρωτήσω!¨οχι πως θα θυμόταν, γιατί είχε πάθει άνια, αν και θυμόταν ότι στο χωριό της είχαν κριθάρι.

    Σχόλιο από παρτιζανα | 28/03/2008

  19. Ντάξει, πρωϊ-πρωϊ, αθεόφοβοι, ΜΑΖΙ με τη βροχή,
    Μου φορτώσατε ΟΓΚΟΛΙΘΟΥΣ Πληροφορίας στην ψυχή

    έλεγα να τη γλυτώσα χθες φθηνά
    από τα Δόντιατου φίλου, του Νοσφεράτου
    που ΔΕΝ διάβασα αρκετά Βιβλία ΑΛΗΘΙΝΑ
    από μυρωδάτο αυθεντικό χαρτί όσο η αφεντιά του

    εεεεεεε ΠΑΑΑΑΡΕ Γιώργο τώρα κι ένα κρυφό σχολειό
    Γενικώς ανύπαρκτο, και όμως τώρα, πάλι, με ΔΟΞΑ εδώ….

    Πιάστο το Κρυφό Αυγό Και κούρευτο
    Ψάχνε Χαμάλη Ομαδεόν, αααααν υπάρχει και αυτό.

    ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΕ, ΟΥΤΕ ΠΑΙΖΕΣΤΕ.

    Προς το παρόν, σαν τον Γαλιλαίο δεν μπορώ παρά να πω
    «Και ΟΜΩΣ, ΚΙΝΕΙΤΑΙ»…
    (μια υπήρχε, και μια δεν υπήρχε, κείνο το Κρυφό Σχολειό).

    ΤΟΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟ ΦΑΝΕΡΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
    πως το γλυτώνουμε? ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ ΑΥΤΟ!

    Σχόλιο από omadeon | 28/03/2008

  20. παρτιζάνα
    μια που θα το ψάξεις ρώτα και αν τραγουδούσαν οι δικοί σου το τραγούδι «canakale icinde…»

    Έχει την σημασία της η ερώτηση..

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/03/2008

  21. Μετά από το σχόλιο 17, κοιτάξτε ΤΙ προτείνω ως… τιμωρία, για όσους (καλώς) μου ζάλισαν την Ιδεολογική μου (my ass) Ησυχία.

    Σε πέντε χρόνια το ΠΟΛΥ να δημιουργηθεί μία Τεράστια Νέα Βάση Δεδομένων, όπου μύθοι και διαφωνίες επ’ αυτών όπως το Κρυφό Σχολειό να είναι Σημασιολογικά Ενισχυμένα Υπερκείμενα, με ενσωματωμένους λογικούς ορισμούς και Οντολογίες γι όλες τις έννοιες και όλες τις λέξεις (που αποτελούν συγκεκριμμένες «instances» των εννοιών).
    Μετά, θα κάνουμε ερωτήσεις σε Φυσική Γλώσσα (εννοείται με μικρόφωνο αν θέλουμε) και Εξυπνες Μηχανικές Αναζητήσεις θα ψάχνουν όχι μόνο τα δεδομένα αλλά και την αξιοπιστία κάθε δεδομένου με βάση τις πηγές του (εκφρασμένες με Προτάσεις Λογικλης Πρώτου Βαθμού), και…. τότε,
    ΜΟΝΟΝ τότε…
    θα μπορέσουμε να ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ να έχουμε
    ένα ΠΟΛΥ ΕΛΑΧΙΣΤΟ τμήμα της Γνώσης
    που θα ΕΠΡΕΠΕ να έχουμε σήμερα…

    Καλή σας μέρα!

    Σχόλιο από omadeon | 28/03/2008

  22. Λες να είναι τα πάντα μια παρανόηση;

    Ομέρ εν Εκστάσει

    ————————————
    Ομαντεόν,

    δε χρειάζεται να ταράζεις την ησυχία σου, ούτε απαραίτητα να διατυπώνεις τη γνώμη σου επί παντός επιστητού…
    Οι αναγνώστες μας έχουν (πιστεύω δηλαδή) και κρίση και μυαλό!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/03/2008

  23. Θα ρωτησω τη μάνα μου, μπας και ξέρει.

    Πάντως θυμάμαι τον παππού να τραγουδάει τον τσακιντζή και να κλάιει με μαύρο δάκρυ!

    Επίσης η μάνα μου όταν άκουγε αυτό το τραγούδι επίσης έκλαιγε γιατί θυμόταν τον μπαμπά της.

    Γενικά πολύ κλάμα!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 28/03/2008

  24. @Ομέρ
    ΟΧΙ, δεν πιστεύω ότι έχουν οι αναγνώστες (πλέον) ΕΠΑΡΚΗ κρίση και μυαλό. ΔΕΝ φτάνει ΟΥΤΕ το ένα ούτε το άλλο

    Αν νομίζουν ότι (κάτω από τις σημερινές συνθήκες Κρίσης Ογκου Δεδομένων) μπορούν να «ΚΡΙΝΟΥΝ», ΑΥΤΑΠΑΤΩΝΤΑΙ ΟΙΚΤΡΑ.

    και ΟΧΙ, ΔΕΝ διατυπώνω γνώμη «επί παντός επιστητού».
    ΠΟΛΥ σπάνια διατυπώνω γνώμες άλλωστε εδώ.

    Διατυπώνω γνώμη ΕΠΙ του _ίδιου_ του επιστητού.
    Εχει ΑΧΡΗΣΤΕΥΤΕΙ ως επιστητό.

    Welcome to the Cyborg Age, IOmer

    Σχόλιο από omadeon | 28/03/2008

  25. Ρώτησα τη μάνα μου για το Τσανάκαλε ιντσιντέ, και δε θυμάται κάτι τέτοιο.

    Μου είπε μονο το εξής: «το Τσανάκαλε ήταν εκεί που σκοτώθηκαν οι δικοί μας».

    Σχόλιο από partizana | 28/03/2008

  26. Παρτιζάνα ….

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 28/03/2008

  27. Παρτιζάνααααα

    δες κάτι καλό : http://www.youtube.com/v/dCDyYvyr-Qw

    Ο…. παρολίγον !

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/03/2008

  28. κατα πως έλεγε και εκείνο το παλιό σύνθημα, απαντάω στα καλόπαιδα των ΕΑΑΚ, αυτά ντε, τους σούπερ επαναστάτες του «την ειδίκευση να τη δίνει ο εργοδότης», «πτυχίο ανα γνωστικό αντικείμενο «(όπως λέει και ο νόμος -πλαίσιο εξάλλου), αυτά τα καλόπαιδα, που αν μια μέρα το ΚΚΕ αποφάσιζε να το κλείσει το μαγαζί, θα πηγαίναν όλοι σπίτια τους, αυτούς που πρωτοστάτησαν στον αντικομμουνισμό μέσα στις σχολές, τους λέω λοιπόν:

    Ο Άρης ήταν κομμουνιστής
    και όχι ένα αρχ@@@ αριστεριστής!

    Παρτιζάνα, γνήσια και περηφανη απόγονος μαχητών του ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ!

    Σχόλιο από partizana | 29/03/2008

  29. Γεια σου Νόσφυ!

    Πού χάθηκες καλέ μου?!

    Σχόλιο από partizana | 29/03/2008

  30. εγώ χαθηκα παρτιζανούλα;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/03/2008

  31. Αλλιώς τα μαθαίνουμε στο σχολείο

    Σχόλιο από Ανδρέας | 30/03/2008

  32. Τρίτη, 25 Μαρτίου 2008

    Του ’21 υπόλοιπα
    EΙΡΗΣΘΩ
    TOY ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥ

    187 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, ζούμε και υποφέρουμε τα… υπόλοιπα του ’21. Από εκείνα που δεν πρόφτασε, δεν πέτυχε και τ’ άφησε -καθήκον για τις επόμενες γενιές- η Ηρωική Γενιά, οι προπάπποι των προπάππων μας: Την ολότητα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Όπως την οραματίστηκε για το πεπτωκός ελληνικόν γένος και ό λ ο υ ς τους συνυπόδουλους λαούς, ο εθνεγέρτης Ρήγας Βελεστινλής. Που μαζί με τους εφτά συντρόφους του, ανάμεσά τους κι ο Ιωάννης Καρατζάς από τη Λευκωσία, εκτελέστηκαν από τους ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ οθωμανούς Τούρκους, στο Βελιγράδι, Ιούνιο του 1798.
    Τ Ι Μ Ο Υ Μ Ε κι εορτάζουμε σήμερα, οι όπου γης Έλληνες, το μέγιστο γεγονός της ιστορίας μας: Την Εθνεγερσία του 1821. Τον υπέρλαμπρο και εσαεί ακτινοβόλο αγώνα που διεξήγαγαν πριν από έξι γενιές οι πρόγονοί μας: Η ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ, 12η στη σειρά από Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, γενιά ραγιάδων. Εορτάζουμε, όμως, στην Κύπρο του Εθνομάρτυρα Κυπριανού και των αμέτρητων Κυπρίων εθελοντών αγωνιστών του 1821, υπό νέο τουρκικό ζυγό. Σε ημισκλαβωμένη πατρίδα. Κάτω από το βάρος της 34χρονης, ήδη, 2ης Τουρκοκρατίας: Του απόγονου των οθωμανών και τυραννικού για τους συνυποφέροντες λαούς, κεμαλικού κράτους του Αττίλα.
    Α Π Ο 29η Μαΐου 1453 μέχρι 25η Μαρτίου 1821 παρήλθαν 368 χρόνια τουρκοκρατίας για το υπόδουλο έθνος. Υπό το βάρος του οθωμανικού ζυγού, πολλοί από το έθνος μας δεν άντεξαν. Αλλαξοπίστησαν, εξισλαμίσθηκαν, έγιναν γενίτσαροι, υπηρέτησαν τον Σουλτάνο, τους πασάδες και τους αγάδες του. Έδωσαν «γην τε και ύδωρ» στον κατακτητή. Αλλά, στη μακραίωνη σκλαβιά, ήσαν κι εκείνοι που κράτησαν Κάστρα της Μνήμης άπαρτα. Και το όραμα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ καλά φυλαγμένο στα σώψυχά τους. Από γενιά σε γενιά «ακαρτέρει και ακαρτέρει», διότι, «άργειε να ‘λθει εκείνη μέρα / και ήταν όλα σιωπηλά / γιατί τα ‘σκιαζε η φοβέρα / και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Ώσπου ήρθε η πανάγια του έθνους απόφαση «να πάρει μιαν ανηφοριά / να πάρει μονοπάτια / να βρει τα σκαλοπάτια / που παν στη Λευτεριά». Επειδή, διά μέσου των αιώνων, πέρα από τους εκάστοτε μηδίζοντες, τους γενίτσαρους και τους τουρκοπροσκυνημένους, υπήρχε πάντοτε η «μαγιά»: Εκείνοι που φυλάττοντας καλά το «όμαιμόν τε και ομόγλωσσον και θεών ιδρύματά τε κοινά και θυσίαι ήθεά τε ομότροπα», καρτερικά ανάγιωνναν κάθε επόμενη γενιά, με το «ελευθερίης γλιχόμενοι αμυνεύμεθα ούτως όκως αν και δυνώμεθα». Με τη διαχρονική των Ελλήνων συνταγή «εύδαιμον το ελεύθερον, το δε ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες». Δηλαδή: «Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα»! Χρόνια πολλά, Έλληνες και Ελληνίδες. Και καλή Λευτεριά! Ολόκληρη, ακέραιη και αρτιμελή.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  33. Ο Αρης ήταν κομμουνισταρας
    γι αυτο και δεν παρέδωσε τα όπλα του ΕΛΑΣ

    Σχόλιο από Εαακιτης | 31/03/2008

  34. προσέχτε μη σκίσετε κανά καλσόν μερικοί μερικοί!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 31/03/2008

  35. Ρε σεις μην μου τσατίζετε την παρτιζάνα

    Εαακίτη
    Η χρήση του -αράς σήμερα συνήθως προκαλεί αρνητικές φορτίσεις.
    Ειδικά δε στην περίπτωση αυτή περιττεύει εντελώς..

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  36. ΑΑΑΑΑ!Μόνο εσείς θα καταλάβετε το μέγεθος της συγκίνησής μου!Λοιπόν, έψαχνα να βρω για το χωριό της γιαγιάς στη Μικρασία και βρήκα μια σελίδα που έχει φωτογραφίες του(Πόσο μοιάζει με το δικό μας στο Κιλκίς!) και είχε και μια σελίδα που μάλλον λέει για φράσεις και λέξεις που χρησιμοποιούν εκεί στο χωρίο( δεν ξέρω τούρκικα γαμώτο!) και έπαθα εκεί τη μεγάλη σοκάρα!Οι δικοί μας ήταν σλαβόφωνοι, με καταγωγή από την Οχρίδα, τους είχε μεταφέρει ο σουλτάνος πριν καμιά 300 χρόνια από κει στη Μικρασία, οπότε τους έμεινε η γλώσσα. Η μητρική γλώσσα της γιαγίας μου να φανταστείτε ήταν αυτά τα προ 400 χρόνων σλαβομακεδόνικα.Και πάω σε άυτή τη σελίδα λοιπόν και τι να δω!Το δεν υπάρχει, το λένε εκεί νέμα, όπως ακριβώς το λένε και οι δικοί μας!Το «πολύ καλά», «σωστά» το λένε πράβα, όπως και οι δικοί μας!Υπάρχουν κι αλλες λέξεις, παραφθαρμένες βέβαια!Η συγκίνησή μου δεν περιγράφεται, για αυτό και εννοείται πως (έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση)δεν ασχολούμαι με το φίλο Εαακίτη!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 31/03/2008

  37. «Πόσο μοιάζει με το δικό μας στο Κιλκίς!»

    Κιλκίς; Κιλκίς πατρίδαν έχω σε;

    Από ποιό χωριό καλέ συντρόφισα;

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  38. Πολύπετρο λέγεται αλλά δεν έχουμε Πόντιους σε ακτίνα 35 χιλιομέτρων!

    Σχόλιο από partizana | 31/03/2008

  39. »προσέχτε μη σκίσετε κανά καλσόν μερικοί μερικοί!»

    Παρτιζανα
    μ’ αρεσεις!
    🙂

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/04/2008

  40. είδες Νόσφυ…είμαι χαριτωμένη!

    Σχόλιο από partizana | 02/04/2008

  41. Παρτιζάνα,

    ετοιμάζω ένα ποστ για τις απόβλητες από τον καπιταλισμό διαλέκτους (ξέρεις σίγουρα ότι το έθνος-κράτος. εκφράζοντας τα καπιταλιστικά στρώματα, προσπάθησε να ενοποιήσει ιδεολογικά την επικράτειά του ΚΑΙ με την επιβολή γλωσσικής ομοιομορφίας), καθώς και το πως μπορεί κάποιος να μάθει ποντιακά.

    Το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι συνειδητοποιείται σήμερα. Φαντάσου ότι στην αρχαιόπληκτη Ελλάδα, οι δύο εξαιρετικής σημασίας γλωσσικές επιβιώσεις, τα ποντιακά που προέρχονται από την ιωνική διάλεκτο και τα τσακώνικα από τη δωρική, αφήνονται να περιφρονηθούν και να εξαφανιστούν…

    Επίσης, είναι συγκλονιστική η ιστορία των Μικρασιατών παππούδων σου. Γράψε το όνομα του χωριού και την περιοχή όπου ανήκει και βρες περισσότερα στοιχεία για την ιστορία και την ταυτότητα των κατοίκων.

    Στείλτα μου να κάνουμε ένα αφιέρωμα!!!! Πολύ μ’ ενδιαφέρει!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/04/2008

  42. Μ-π μου άρεσε η προσέγγισή σου.

    Δες και ένα σύνθημα:

    ΜΑΘΑΙΝΩ ΠΟΝΤΙΑΚΑ
    ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

    Ομέρ

    ———————–

    Επειδή μου άρεσε η προσέγγισή σου για τη γλώσσα δεν θα σε ξαναπώ «Μ-π ο πριόνης». Για το Νοσφεράτο δεν έχω αποφασίσει ακόμα !

    Πολύπετρο ε; Καλύτερα είστε έτσι!
    Και ‘μεις που περιβαλλόμαστε απο Πόντιους τι καταλάβαμε;

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/04/2008

  43. ————————————–
    Δες τι βρήκα… Για σένα και μόνο για σένα

    Ομέρ

    ————————————–

    Το χωριό Πολύπετρο βρίσκεται στο δυτικό άκρο του Δήμου Ευρωπού στο Νομό Κιλκίς σε απόσταση 4 χλμ από την έδρα του Δήμου. Τα νοτιοδυτικά σύνορα του χωριού είναι κοινά με αυτά των γειτονικών χωριών Δυτικού και Αγροσυκιάς που ανήκουν στο νομό Πέλλας. Απέχει από την Αρχαία Πέλλα μόλις 20 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη 57 χλμ, και το Κιλκίς, πρωτεύουσα του νομού 50 κμ. Το υψόμετρό του είναι 100 μ. Κατά την τελευταία απογραφή του 2001 το χωριό αριθμεί 557 κατοίκους και η συνολική του έκταση είναι 11.148 στρέμματα.

    Σύμφωνα με πληροφορίες από τους ηλικιωμένους του χωριού, λέγεται πως το χωριό ιδρύθηκε περί τα 1875 περίπου από γηγενείς κατοίκους των γύρω χωριών (30 οικογένειες) οι οποίοι αγόρασαν την έκταση αυτή που ήταν τσιφλίκι του Μπέη Σαλή. Στο χώρο αυτό προυπήρχε μικρός τούρκικος οικισμός, ο οποίος με την πώληση των αγροτεμαχίων εγκαταλείφθηκε από τους λιγοστούς κατοίκους του.

    Την εποχή εκείνη 500 μέτρα ανατολικά του σημερινού χωριού από την βόρεια πλευρά του δρόμου προς τον Ευρωπό υπήρχε μικρός οικισμός με το όνομα Κο(υ)σίνοβο που κατοικούνταν από οθωμανούς και χριστιανούς μαζί. Σημάδια του οικισμού αυτού υπάρχουν έως και σήμερα.

    Το όνομα Κο(υ)σίνοβο χρησιμοποίησαν οι κάτοικοι του νέου χωριού έως και το 1927, οπότε μετονομάσθηκε σε Πολύπετρο. Το όνομα Πολύπετρο το πήρε από τις πολλές πέτρες που υπάρχουν συγκεντρωμένες μόλις 1 χλμ βόρεια του χωριού.

    Το 1924 εγκαταστάθηκαν στο Κο(υ)σίνοβο 42 οικογένειες Μικρασιατών προσφύγων από το Κίζδερβεντ της Νικομήδειας. Έτσι το χωριό μεγάλωσε και κατα την απογραφή του 1928 αριθμούσε 393 κατοίκους έναντι 206 το 1920.

    Το 1934 το Πολύπετρο από οικισμός της κοινότητας Αγίου Πέτρου που ήταν έγινε αυτόνομη κοινότητα. Από το 1999 το Πολύπετρο αποτελεί ένα από τα πέντε δημοτικά διαμέρισματα του Δήμου Ευρωπού.

    Οι κάτοικοι του ασχολούνται με τη γεωργία. Από το 1953 έως σήμερα ασχολούνται συστηματικά με τον καπνό και με άλλες καλλιέργειες όπως το βαμβάκι, το σιτάρι κ.ά.

    Πιστοί στην πλούσια παράδοσή τους διατηρούν με σεβασμό και μεταλαμπαδεύουντα ήθη και έθιμα στις επόμενες γενεές. Γιορτές όπως του Αγίου Παντελεήμονα (εξωκλήσι) στις 27 Ιουλίου, του Αγίου Δημητρίου (πολιούχου του χωριού) 26 Οκτωβρίου), το άναμα της φωτιάς των Χριστουγέννων (Κόλντε) 23 Δεκεμβρίου, Πρωτομαγιά στο Πλατανόρεμα, είναι μέρες πανηγυριού χαράς, ξεγνοισιάς και παράλληλα διάσωσης της παράδοσης.

    Αρωγός των πολιτιστικών εκδηλώσεων και άλλων δραστηριοτήτων είναι ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πολυπέτρου. Μια από τις δραστηριότητες του που συμβάλει σημαντικά στη διάσωση και διάδοση της πολιτιστικής κληρονομιάς του χωριού και όχι μόνο, είναι και η Λαογραφική συλλογή που διαθέτει σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο.

    Στο κέντρο του χωριού δεσπόζει ο ιερός ναός του Αγίου Δημητρίου που είναι καιο πολιούχος Άγιος του χωριού. Κτίσθηκε το 1965 δίπλα στο παλαιότερο ναό που έκτισαν οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού το 1899.

    Το Πολύπετρο συμμετείχε σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους, όπως το Μακεδονικό αγώνα, το Μικρασιατικό πόλεμο, τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, την αντίσταση κατά των Γερμανών, με πολλά θύματα.

    (Σύμφωνα με την έκθεση του κ. Δ. Πλαγαρίδη………… )

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/04/2008

  44. Γενικά,
    Κατατοπιστικότατο είναι το άρθρο του π. Μεταλληνού
    . Επίσης από
    την Μυριόβιβλο:

    Τώρα, τί μπορούμε να αναφέρουμε εμείς. Συμφωνώ ότι δεν χρειάζεται
    να επικεντρωθούμε στο Κρυφό Σχολειό, διότι θα αποπροσανατολιστεί η
    συζήτηση στο τί ακριβώς εννοούμε, και εκτός αυτού θα μάς βγάλουν
    «άσχετους και ανιστόρητους» κοπανώντας μας τίποτα «σοφίες» Άλκη
    Αγγέλου κ.ά. περί «ανυπαρξίας κρυφού σχολειού», απαξιώντας να μπουν
    στην ουσία.

    Εκείνο που πρέπει να τονιστεί είναι, όσον αφορά την εθνική
    αυτοσυνειδησία τότε, η ταυτότης: Ορθόδοξος, με κέντρο αναφοράς το
    Πατριαρχείο, ίσον Έλληνας. [Αναφορές;] Έτσι:

    Αποσιωπάται η σημασία της Ορθοδόξου Παραδόσεως στην διατήρηση της
    εθνικής συνειδήσεως των Ελλήνων. [αναφορές;] Λαοί στα βάθη της Μ.
    Ασίας και του Πόντου ή στα βόρεια της Μακεδονίας, ακόμη και αν έχασαν
    την γλώσσα έμειναν Έλληνες στην ψυχή χάρη στην Ορθόδοξη παράδοση με
    κέντρο το Πατριαρχείο. [παραδείγματα; από τουρκόφωνους Καραμανλήδες
    Καππαδόκες μέχρι τους σλαβόφωνους «γραικομάνους» του καπετάν Κώττα]
    Θρύλοι κάνουν λόγο για πληθυσμούς που προτίμησαν να τούς κοπεί η
    γλώσσα (για να μην μιλούν Ελληνικά) παρά να χάσουν την πίστη τους
    [αναφορές;]

    Κεντρικό ρόλο στην στην διατήρηση αυτής της παραδόσεως παίζει η
    Εκκλησία με κέντρο το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Από την μεγάλη
    εκστρατεία για την μόρφωση των σκλαβωμένων Ελλήνων που ξεκίνησε ο
    Πατριάρχης Ιερεμίας Β’ ο Τρανός (16ος αι.), μέχρι τις δεκάδες σχολείων
    που ίδρυσε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, από τον ταπεινό ιερέα που δίδασκε
    κάτω από το γιαταγάνι του δυνάστη σε εποχές διωγμών, μέχρι τις μεγάλες
    σχολές, όπου και όποτε οι συνθήκες ήταν ευνοϊκότερες (Μεγάλη του
    Γένους Σχολή, Σχολή Δημητσάνας, Ιωαννίνων [κ.α. συμπληρώστε]), η
    παιδεία των Ελλήνων είναι στα χέρια της εκκλησίας τους, της οποίας
    κλήρος και λαός είναι ενεργά μέλη. Πριν και από τα σχολεία, οι θρύλοι
    και οι παραδόσεις, οι απόηχοι του ένδοξου βυζαντινού παρελθόντος και
    του «μαρμαρωμένου βασιλιά», πάνω απ’ όλα ο σύνδεσμος των μελών της
    κοινότητας, συγκροτημένης γύρω από την εκκλησία του χωριού, είναι αυτά
    που συντηρούν και θρέφουν την ορθόδοξη παράδοση ως θεμέλιο της εθνικής
    συνειδήσεως των Ελλήνων.

    Το αίσθημα αυτό από το οποίο ετράφη και επήγασε η Επανάσταση
    μαρτυρείται από όλες σχεδόν τις προκηρύξεις και τα απομνημονεύματα των
    αγωνιστών και τα δημοτικά τραγούδια του επαναστατημένου λαού.

    Μπορεί να γίνει συγκεκριμένη αναφορά στις προκηρύξεις των
    επαναστατών, με πρώτη την σημαντικότερη: «Μάχου υπέρ Πίστεως και
    Πατρίδος» είναι ο τίτλος, το μέγα κάλεσμα, από την προκήρυξη του
    Αλεξάνδρου Υψηλάντου (Ιάσιον, 24 Φεβ. 1821)
    Και άλλες προκηρύξεις αναφέρονται εδώ:

    «Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να τη στερεώσετε, διότι όταν
    επιάσαμε τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως κι ύστερα υπέρ Πατρίδος.
    Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάνε μία θρησκεία.»
    λέγει ο Γέρος του Μοριά, απευθυνόμενος στα Ελληνικά νιάτα από το βήμα
    της Πνύκας (8 Οκτ. 1838).

    Επίσης στα δημοτικά τραγούδια.

    Ανοίγω τις «Εκλογές από τα τραγούδια του Ελληνικού Λαού» του Ν.
    Πολίτου, για να δω, τι στο καλό έλεγε αυτός ο λαός και διαβάζω (υπ.
    αριθμ. 10, Της Επαναστάσεως του ’21):

    Α’

    Κρυφά το λένε τα πουλιά, κρυφά το λεν τ’αηδόνια,
    κρυφά το λέει ο γούμενος από την άγια Λαύρα.
    «Παιδιά, για μεταλάβετε, για ξεμολογηθήτε•
    δεν είν’ ο περσινός καιρός κι’ ο φετεινός χειμώνας.
    Μάς ήρθε γ’η άνοιξη πικρή, το καλοκαίρι μαύρο,
    γιατί σηκώθη πόλεμος και πολεμάν τους Τούρκους.
    Να διώξουμ’ όλη την Τουρκιά ή να χαθούμε όλοι.»

    Β’

    Ένα μικρό καράβι μαζώνει τα παννιά,
    ανοίγει την παντιέρα και πόλεμο ζητά.
    Ζητά τον άγιο Τάφο και την Αγια Σοφιά.
    Κι’ ακόμα θα ζητήση τον Πατριάρχη μας,
    οπού τον εκρεμάσαν για το ινάτι μας.

    Καμπάναις θα χτυπήσουν πάν’ ‘ς τα καμπαναρειά,
    να σκάσουν οι χοτζάδες απάνου ‘ς τα τζαμιά.
    Κι’ όσοι Χριστόν πιστεύουν και τον δοξάζουνε,
    τον Τούρκο λογαριάζουν να τον μοιράζουνε.

    Μετά απ’ αυτά, αναφορές στους ιερείς-επαναστάτες, από πατριάρχες
    μέχρι απλούς κληρικούς και καλογέρους στα μοναστήρια.

    Κατά τ’ άλλα,

    Ε, όταν το κυρίως ζητούμενο των νεοταξικών «εκσυγχρονιστών»
    «ιστορικών» (με γραμμή κατ’ ευθείαν από τα
    υπερατλαντικά think tanks) είναι το αν η Επανάσταση… ξεκίνησε
    στις 25 ή στις 23 ή στις 21, στην Αγία Λαύρα ή στην Πάτρα ή στην
    Καλαμάτα ή στην Μάνη, και όχι το ότι πάντως ξεκίνησε και συνεπήρε
    τον Ελληνισμό ολόκληρο, όταν το μόνο που τούς ενδιαφέρει να
    περάσουν στον σύγχρονο Έλληνα είναι τα περί «μύθων» και
    «παραχαράξεων» του ’21, προφανώς για να περάσουν την αίσθηση
    ότι όλο το ’21 είναι ένα ψέμμα -εκσυγχρονισμός γαρ• Επαναστάσεις
    και τέτοια εθνικιστικά ανήκουν στο παρελθόν• τώρα έχουμε…
    πολυπολιτισμό…

    Το ότι από την ίδια την Φιλική είχε
    ορισθεί ως ημερομηνία ενάρξεως του Αγώνος η 25η Μαρτίου, ακριβώς
    για να συμπέσει με τον Ευαγγελισμό, δεν τούς λέει κάτι; Το ότι
    ο Ελληνικός λαός από την πρώτη στιγμή συνέδεσε άρρηκτα στην
    ψυχή του το ’21 με τον Ευαγγελισμό δεν τούς λέει κάτι; Το ότι
    η Επανάσταση εξαπλώθηκε σε όλο τον Μοριά αυτές τις ημέρες;
    Όμως όχι• στην Καλαμάτα ξεκίνησε στις 23, όχι στις 25• άρα
    το 1821 είναι ένα ψέμμα• τώρα έχουμε πολυπολιτισμό, έχουμε
    σχέδιο Ανάν και τουρκία στην ΕΕ, δεν έχουμε 1821 και εθνικισμούς.

    Για να τελειώνουμε. Πρόχειρα. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους,
    τ. ΙΒ’, 1975:
    Σελ. 77: Άφιξη στην Μάνη του Θ. Κολοκοτρώνη, 6 Ιαν. 1821.
    «Με εντολή του Υψηλάντη άρχισε να έρχεται σε επαφή με τους
    καπεταναίους και τους προκρίτους όλης της Πελοποννήσου και
    να τούς πληροφορεί για την επικείμενη, στις 25 Μαρτίου, εορτή
    του Ευαγγελισμού, έναρξη της Επαναστάσεως.»
    Σελ. 79: Σύσκεψη Βοστίτσας, 26 Ιαν. 1821.
    «Ο Παπαφλέσσας τούς αποκάλυψε ότι ως ημερομηνία ενάρξεως είχε
    ορισθεί η 25η Μαρτίου, εορτή του Ευαγγελισμού.»
    Σελ. 79: Σύσκεψη Λευκάδος, 30 Ιαν. 1821.
    «Στους συνέδρους αναγγέλθηκε ότι έχει προκαθορισθή από την
    Αρχή ως ημερομηνία ενάρξεως του Αγώνος η 25η Μαρτίου.»
    Σελ. 82: Σύσκεψη στην Αγία Λαύρα, 10 ή 13 Μαρτ. 1821.
    Με την παρουσία του Γερμανού. (Φαίνεται αυτή η σύσκεψη συνδέθηκε
    μεταγενέστερα με την 25η Μαρτίου.)
    Σελ. 83-84: «…Άλλα γεγονότα προηγήθηκαν, άλλα ακολούθησαν…
    για διαφόρους λόγους, από τις 21 έως τις 31 Μαρτίου… Εκτός όμως
    από τον θρύλο, η 25η Μαρτίου είναι και για ιστορικούς λόγους
    συνδεδεμένη με την έναρξη της Επαναστάσεως. Ήταν η ημέρα που
    είχε παραγγελθεί ως ημέρα της εξεγέρσεως στους Πελοποννησίους
    στην Βοστίτσα και στην Μάνη, αλλά και στους Ρουμελιώτες στην
    Λευκάδα, από τους απεσταλμένους του Υψηλάντη. Και ακόμη η
    ημέρα που γενικεύθηκε η Επανάσταση σε όλη την Ελλάδα.»

    Αλλά, αφού αυτή, αυτή η ημέρα, από την πρώτη στιγμή συνδέθηκε
    στην ψυχή των Ελλήνων με την Επανάσταση, τι χρείαν άλλην έχομεν
    ιστορικών αναλύσεων; Τούς ενοχλεί ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου,
    αλλά τι να κάνουμε; Και μάς λένε ότι καθιερώθηκε επισήμως ως
    Εθνική Εορτή με Β.Δ. του Βασιλέως Όθωνος, λες και αυτό σημαίνει
    ότι… οι Έλληνες ήταν αντίθετοι. Ε, φυσικά, με Β.Δ. του Όθωνος,
    πώς αλλιώς δηλαδή θα καθιερωνόταν επισήμως ως Εθνική Εορτή, με…
    φετφά του Κόφι Ανάν; Δεν υπήρχε ΝΑΤΟ και ΟΗΕ τότε! Το ότι η
    απόφαση αυτή ανταποκρινόταν απολύτως στο εθνικό αίσθημα, δεν τούς
    λέει κάτι. Για τις συγκινητικές περιγραφές του πρώτου επισήμου
    εορτασμού στην Αθήνα του 1838 δεν μάς λένεκάτι.
    Γράφει ο ιστορικός της οθωνικής εποχής Τρύφων Ευαγγελίδης:
    «Εν ταις οδοίς εκαίοντο ρητίναι και περιφέροντο οι διασημότεροι
    των αγωνιστών μετά των επ’ αυτοίς παλληκαριών, χαιρετιζόμενοι
    δι’ επευφημιών υπο πολλού λαού. Και οι μεν άσμασιν εθνικοίς
    διερχόμενοι όμιλοι εκείνοι επαναλαμβάνουν την εθνικήν κραυγήν:
    Εις την Πόλιν! Εις την Πόλιν!»

    (Δεν είχαν διαβάσει τους «εκσυγχρονιστές» «ιστορικούς» του
    σήμερα οι Αθηναίοι του 1838 και δεν είχαν πληροφορηθεί ότι το
    1821 ήταν ένα… ψέμμα που επέβαλε ο Όθων! Τούς αφελείς!)

    Σχόλιο από μύθοι και άλλα τινά | 04/04/2008

  45. Κουσίνοβο λεγόταν, το άλλαξε ο Μεταξάς!Πέτρες σε ακτίνα 1 χιλιομέτρους δεν ξέρω αν είχε, πάντως μια φορά μέχρι πριν δέκα χρόνια είχε καρόδρομους!Ξεσκίστηκαν να πολεμάνε τους Γερμανούς οι κάτοικοι του χωριού μου!άσε μην ανοίξω τώρα το στόμα μου!το χωρίο είχε βουλγάρικη εκκλησία εκεί που είναι ΄τωρα το μικρό πολιτιστικό κέντρο, έτσι μου είχε πει η γιαγιά μου αλλά μάλλον γκρεμίστηκε (δεν ξέρω πότε και από ποιόν). Ποιοί πήραν μέρος στο Μακεδονικό αγώνα:!Οι «βουλγαρίζοντες» ή οι «γραικομάνοι » του χωριού, γιατί μια φορά έλληνες δεν είχε εκεί περα εκείνα τα χρόνια! Και σε παρακαλώ μη λες ότι μαθαίνοντας ποντιακά αντιστέκεσαι στον καπιταλισμό!!!!!Τα ακούει αυτά ο άλλος και μου τα πρήζει μετά!Για το χωρίο στη Τουρκία βρήκα αλλά είναι στα τούρκικα, πρέπει να τα μεταφράσω πρώτα!

    Σχόλιο από partizana | 08/04/2008

  46. Και εγώ από το Πολύπετρο είμαι,εσύ ποια είσαι?
    Από ότι κατάλαβα,γι’αυτά που λες για τους ντόπιους, είσαι από τους Μικρασιάτες του χωριού,ίσως να είμαστε και συγγενείς.

    Σχόλιο από ΜΟΥΡΤΙΑΔΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ | 25/11/2008

  47. Όταν κατά το 1414 έφτασε στο Οίτυλο ο αυτοκράτορας Μανουήλ ο Παλαιολόγος βρήκε: «γένος ου μικρόν ούδ’ ολίγον Ελλήνων, ουκ ασφαλεί γλώττη χρώμενον».

    Ελέχθη ότι το γένος αυτό μπορεί να είναι γένος Σλάβων, που δεν είχαν μάθει ακόμα να μιλούν καλά τα ελληνικά. Υπάρχουν στοιχεία, τα οποία δείχνουν ότι στο Οίτυλο δεν υπήρχε μέγα πλήθος Σλάβων, που δε γνωρίζανε καλά τα Ελληνικά, αλλά πλήθος Λακώνων που μιλούσανε το ιδίωμα της Μάνης, το οποίο διέφερε τότε πολύ από τα ιδιώματα της άλλης Πεολοποννήσου.

    Παραθέτομε μερικά από τα στοιχεία αυτά.
    α. Και αυτός ο Φαλμεράγιερ εδέχθη ότι το Οίτυλο δεν κατεκτήθη από Σλάβους.
    β. Οι Οιτυλιώτες, που φύγανε για την Κορσική 260 χρόνια μετά την επίσκεψη του Μανουήλ, μιλούσαν τη γλώσσα της Μάνης. Το γλωσσικό υλικό που συνεκέντρωσε ο Ολλανδός φιλόλογος Blanken, ο οποίος μελέτησε τη γλώσσα των Μανιατών της Κορσικής, δείχνει ότι οι Οιτυλιώτες είχαν γλώσσα την ίδια που είχαν και οι Μανιάτες της Μέσα Μάνης, γλώσσα δηλαδή η οποία, καθώς δείξανε οι σχετικές έρευνες, προήλθε από ομαλή εξέλιξη Λακωνικής διαλέκτου.
    γ. Ο Τούρκος περιηγητής Evlia Tchelebi βρήκε στην Πεολοπόννησο κατά το 1668 ανθρώπους που μιλούσαν πέντε διαφορετικές γλώσσες, τις οποίες και κατονομάζει: 1) Την Κοινή Ελληνική, που μιλούσαν Τούρκοι και Χριστιανοί του Μοριά. 2) Τα Αρβανίτικα, που μιλούν οι Αρβανίτες στην Αργολιδοκορινθία και αλλού. 3) Τα Τσακώνικα. 4) Τη γλώσσα που χαρακτηρίζει ελληνική πολύ καθαρή και ρητορική που μιλούν στο Μυστρά και 5) Τη γλώσσα που μιλούν «οι άπιστοι της Μάνης» για τους οποίους λέει ότι χρησιμοποιούν εκφράσεις που δεν είναι ούτε ελληνικές ούτε αρβανίτικες.
    Για τις τέσσερις περιπτώσεις δεν υπάρχει βέβαια αμφιβολία ότι λέει την αλήθεια, Δηλαδή:
    α) 0ι Τούρκοι και οι Χριστιανοί του Μοριά μιλούσαν τη γλώσσα όλων των Ελλήνων, την Κοινή Νεοελληνική.
    β) Οι Τσάκωνες μιλούσαν τα Τσακώνικα που διετηρήθησαν μέχρι τα χρόνια μας.
    γ) Στην Αργολιδοκορινθία δεν έπαυσαν μέχρι τα χρόνια μας να ακούγονται τα Αρβανίτικα.
    δ) Στο Μυστρά οι διάδοχοι του Πλήθωνος, του Αργυρόπουλου και άλλοι λόγιοι βιβλιογράφοι καλλιεργούσαν τη λογία γλώσσα, που εντυπωσίασε τον Tchelebi.

    Ανάργυρου Κουτσιλιέρη, από το βιβλίο του «Μοιρολόγια της Μάνης» Μνημεία Γλωσσικά-Ιστορικά-Λαογραφικά, Εκδόσεις ΜΠΕΚΑΚΟΣ, Αθήνα 1997.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 26/12/2008

  48. […] -Μία άλλη εκδοχή για […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  49. Να καταργηθεί ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου (Σπύρος Κομίνης)

    Επικίνδυνα φαινόμενα αναχρονισμού στην ελληνική κοινωνία

    Η 25η Μαρτίου είναι μια επέτειος που πρέπει να ξεχαστεί.
    Ο βασικός λόγος είναι ότι πρόκειται για επέτειο άσκησης βίας.
    Όπως ξέρουμε, η βία, χωρίζεται σε νόμιμη και παράνομη. Ε αυτό ήταν παράνομη βία. Δηλαδή Επανάσταση.
    Αγράμματοι, άπλυτοι, κτηνοτρόφοι και σκαφτιάδες, που δεν ήξεραν γρι από μόδα, ντιζάϊν και ομόλογα, υποκινούμενοι από Ρώσους πράκτορες, άρχισαν ξαφνικά να σφάζουν φιλήσυχους Τούρκους. Υπηκόους της αυτοκρατορίας, που με τον ανώτερο πολιτισμό της και τον υπέροχο στρατό της, είχε αποκαταστήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα στα Βαλκάνια. Τα δικαιώματα αυτά, τα προστάτευαν οι κατακτητές επιτυχώς, επί σχεδόν 400 χρόνια.

    Πρέπει λοιπόν να γιορτάζουμε μόνο τον Αγίο Βαλεντίνο, το Δόγμα Τρούμαν, τα Χριστούγεννα, τη Χιροσίμα, το Ναγκασάκι, το Σχέδιο Μάρσαλ και άντε και καμιά μεγάλη επένδυση. Αν αγοραστεί ας πούμε ολόκληρη η Πελοπόννησος, από καμιά άγια πολυεθνική εταιρία, τότε ναι, να γιορτάσουμε. Αλλά όχι και να γιορτάζουμε εγκλήματα μιας «Φιλικής Εταιρίας». Διότι έτσι βάζουμε ιδέες στους δημόσιους υπαλλήλους. Π.χ. μπορούν να σκεφτούν ότι με τα λεφτά των ταμείων τους, μπορούν να αγοράσουν κι΄ αυτοί ας πούμε, την Πελοπόννησο. Ιδίως αν πάρουν πίσω τα λεφτά που τους έχουν φάει. Όχι αυτά που λένε σήμερα τα κανάλια. Τα λεφτά δεκαετιών που παίρνανε άτοκα οι κυβερνήσεις, για να τα χώνουνε στους βιομήχανους. Απ΄ τους δημοσίους υπαλλήλους, μπορούν να πάρουν το κακό παράδειγμα οι δημοσιογράφοι, να ζητήσουν κι αυτοί τα χαμένα λεφτά των ταμείων τους και ν΄ αγοράσουν ένα κανάλι, να βγάλουν εφημερίδα με τις στρατειές των ανέργων. Και άλλα ταμεία να αρχίζουν να αγοράζουν διάφορες περιοχές. Και προσοχή: Αυτή τη φορά οι παπάδες θα είναι με τους αγράμματους, χωρίς αμφιταλαντεύσεις. Διότι κι αυτοί χάνουνε την περιουσία των ταμείων τους.
    Τι θα γίνει αν όλοι μαζί οι ασφαλισμένοι των ταμείων, ως ιδιοκτήτες πλέον, αποφασίσουν να ανακηρύξουν την Ελλάδα ανεξάρτητο κράτος;
    Μια τέτοια ενέργεια θα επισύρει βέβαια – και δικαίως – νατοϊκούς βομβαρδισμούς.

    Αλλά είναι και το άλλο: Η βία είναι κάτι εντελώς άγνωστο στα παιδιά μας.
    Δεν την έχουν δει ποτέ. Ούτε στο σινεμά, ούτε στην τηλεόραση, ούτε στην καθημερινή τους ζωή.
    Αν όμως γίνουν θαυμαστές αυτών των αιμοσταγών μουστακαλήδων, θα αυξηθεί κατακόρυφα η εγκληματικότητα. Άσε που μπορεί να καταληφθούν και τηλεοπτικοί σταθμοί με το αίτημα να βάζουν προγράμματα για τον Καραϊσκάκη, τον Μακρυγιάννη, τον Κολοκοτρώνη, τον Παπαφλέσσα, τον Αθανάσιο Διάκο και άλλους ήρωες του οργανωμένου εγκλήματος του ΄21, αντί για τον Μικρούτσικο και τα μεγάλα παζάρια. Οπότε μπορεί να μας επιτεθεί – προληπτικά πάντα – η Τουρκία. Ποιος μπορεί να αποκλείσει ότι και οι σημερινές της παραβιάσεις του έθνικού μας χώρου, οφείλονται στο γεγονός ότι δεν έχουμε αλλάξει όλα τα βιβλία της Ιστορίας μας και δεν έχουμε καταργήσει την επέτειο της αιματηρής αυτής επανάστασης;

    Αν ξαναγεννηθεί ένα κύμα θαυμασμού για τους οπλαρχηγούς των αγράμματων και ακαλλιέργητων αγροτοκτηνοτρόφων, υπάρχει και ένας άλλος κίνδυνος.
    Να εξοργισθούν οι ομοφυλόφιλοι ιδεολογικοί καθοδηγητές της κοινωνίας μας, φοβούμενοι ότι θα χάσουν την ηγεμονία τους. Διότι θα θεωρήσουν ότι πρόκειται για κίνημα, ανώμαλων, δηλαδή ετεροφυλόφιλων, το οποίο απειλεί ευθέως την κυριαρχία τους. Μπορεί να υποκινήσουν αντικίνημα και να έχουμε εμφύλια σύρραξη, η οποία ίσως ξαπλωθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη.

    Και αν είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορούμε να ξέρουμε όσο υπάρχουν τέτοιες γιορτές, τι μνήμες μπορεί να ξυπνήσουν. Τι προβλήματα μπορούν να δημιουργήσουν στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας μας. Στον σεβασμό των σεξουαλικών προτιμήσεων. Στην προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Στο δικαίωμα να τρως ληγμένα. Σάπια. Χιλιοτηγανισμένα.
    Για παράδειγμα, θέλω να σας δώσω εδώ, μια επικίνδυνη εικόνα που αντίκρυσα, σε μια γιάφκα που βρέθηκα αυτές τις μέρες.

    Η αίθουσα ήταν σκοτεινή. Φίσκα από κόσμο. Στην οθόνη είδα εικόνες ένοπλων γενειοφόρων ιππέων. Καταγγέλλω ότι είδα ανάμεσά τους και τον Άρη Βελουχιώτη. Ενώ οι εικόνες έτρεχαν στην οθόνη, κάποιος απήγγελλε ένα ποίημα. Ήταν ο Τάσος Λειβαδίτης. Συνάδελφός μας. Πέθανε το ΄88. Επρόκειτο για ντοκιμαντέρ του Σταύρου Στρατηγάκου, παραγωγή της ΕΡΤ. Όταν άναψαν τα φώτα, διάφοροι ομιλητές, μίλησαν με θαυμασμό για τον ποιητή! Αντί να τιμήσουν έναν καναλάρχη, έναν επενδυτή, έναν βιομήχανο, έναν εφοπλιστή, έναν μάνατζερ, έναν διαφημιστή, κάποιον ειδικό στις εκδρομές ομολόγων και στις αλλαξοκωλιές παραγώγων, πλήθος δημοσιογράφων και άλλων υπόπτων, χειροκρότησαν τις δοξολογίες των ομιλητών και τους στίχους ενός ποιητή! Τότε συνειδητοποίησα τον κίνδυνο που ενέχουν για την πρόοδο του πολιτισμού μας, επέτειοι σαν την 25η Μαρτίου.

    Και θέλω να καταγγείλω δημόσια τον Δημήτρη Τσαλαπάτη, πρόεδρο της ΠΟΕΣΥ και αντιπρόεδρο της ΕΣΗΕΑ, ως υπεύθυνο γι΄ αυτήν την συγκέντρωση, τον πρόεδρο της Ε.Σ.Η.Ε.Α. Πάνο Σόμπολο, τον πρόεδρο της Π.Ο.Ε.Π.ΤΥ.Μ. Μάνο Αμελίδη, τον πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων Γιώργο Λαζαρίδη, τους Σπύρο Κατσίμη, Τίτο Πατρίκιο, Γιώργο Δουατζή, Γιώργο Μαρκόπουλο και Απόστολο Μπενάτση και τους ακροατές, οι οποίοι με φανατισμό χειροκρότησαν στίχους, που αντί να μιλάνε για τεχνολογία, επενδύσεις και κέρδη, μιλούσαν γι΄ αγάπη, αυτοθυσία, αλληλεγγύη και ελευθερία.

    Σαν κι εκείνον τον ονειροπαρμένο που ξεσήκωνε τους αγράμματους. Και έλεγε:

    Σε γνωρίζω από την κόψη
    του σπαθιού την τρομερή
    σε γνωρίζω από την όψη
    που με βια μετράει τη γη…

    Σπύρος Κομίνης 2007

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 23/03/2009

  50. Μια σύντομη περίληψη των ιστορικών γεγονότων του Μαρτίου του 1821 στην Σωζόπολη:
    Η Φιλική Εταιρεία είχε προπαρασκευάσει τους κατοίκους της, οι οποίοι με επικεφαλής το Μητροπολίτη τους, Παϊσιο Πρικαίο Ανδριώτη και τους προύχοντές τους, είχαν εξοπλιστεί κατάλληλα χάρη στη βοήθεια των συμπατριωτών τους φιλικών, Ι. Κωνσταντινίδη και Κ. Παναγιώτου. Ο Μητροπολίτης Παϊσιος μέσα σε ατμόσφαιρα εθνικής έξαρσης κήρυξε την επανάσταση της Σωζόπολης στις 17 Απριλίου 1821 και όρκισε τους επαναστάτες. Το σώμα αποτελούνταν από 5000 περίπου άντρες και αρχηγό τον αδερφό τον Μητροπολίτη, Δημήτριο Βάρη. Μ ‘ αυτούς συνέπραξε και ο Βούλγαρος Βοϊβόδας Αντώνιος με 500 άντρες. Οι Τούρκοι είχαν θόρυβοι από το κίνημα τον Υψηλάντη, επειδή φοβούνταν τους Ρώσσους γι αυτό και είχαν μεταφέρει πολύ στρατό στην περιοχή. Ο αρχηγός τους Χονσεϊv Πασάς της Αγχιάλου περικύκλωσε τους επαναστάτες στη Θέση «Κιούπκοι» κοντά στο Ροπόταμο , μεταξύ Αγαθούπολης και Σωζόπολης. Η μάχη ήταν άνιση. Κυκλωμένοι οι Θράκες έδειξαν περίσσια γενναιότητα. Πρώτα διαλύθηκε το τμήμα τον Αντώνωφ. Μετά από τριήμερη μάχη, ο καπετάν Δημήτρης Βάρης, αφού έκανε έφοδο, σκοτώνεται και διαλύεται το στράτεύμά τον. Ακολουθούν η κατάληψη της Σωζόπολης από τους Τούρκους στις 25 Απριλίου 1821 και οι απαγχονισμοί των πρόκρίτων της: Χατζή-Ασλάνη, Αντωνάκη Σκουλόγλου (ιερέα), Θανάσογλου και Μπαλασάκη Σφέτκον, στην Αγχίαλο. Ο Μητροπολίτης Παίσιος Βάρης οδηγείται στο μέρος «Κιονπκιοϊ» και απαγχονίζεται ανάμεσα στα πτώματα των γενναίων πολεμιστών.
    Μετά την κατάπνιξη τον κινήματος, όσοι γλίτωσαν, κατέβηκαν στη Νότια Ελλάδα, αλλά και στην Ρωσία για να συνεχίσουν τον Αγώνα.

    Σωζόπολη, Αγχίαλος και Μεσημβρία ήταν κοντινές πόλεις με μία μητρόπολη και κοινή Ιστορία. Την πλούσια Ιστορία μας πρέπει να την διαφυλάξουμε και να την μεταλαμπαδεύσουμε στους νεότερους, με όσες δυνάμεις διαθέτουμε.

    http://dimosagiou.blogspot.com/2009/03/blog-post_18.html

    Σχόλιο από edo | 24/03/2009

  51. ΟΤΙ ΔΕ ΜΑΘΑΜΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΕΠΙΣΗΜΗ» ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 21

    Οι απελευθερωτικοί αγώνες αποτελούν το ενδοξότερο γεγονός της ιστορίας του Ελληνισμού. Ειδικότερα, η Επανάσταση τον 1821 οφείλει την επιτυχία της στο ότι ήταν έργο όλων των Ελλήνων. ‘Όλοι, λίγο πολύ, πρόσφεραν ο,τι μπορούσαν για την επιτυχία του ιερού αγώνα.
    Στο μεγάλο εκείνο πανεθνικό προσκλητήριο παρόντες ήταν και οι Θράκες. Η προσφορά τους όμως δεν έχει αξιολογηθεί όσο θα έπρεπε μέχρι σήμερα.
    Η επίσημη ιστορία σχεδόν αγνοεί την ενεργό συμμετοχή του Θρακικού Ελληνισμού στους Αγώνες του Έθνους. Αυτό οφείλεται πιθανόν στο ότι οι πρώτοι ιστορικοί ήταν από τις περιοχές, που πρώτες απελευθερώθηκαν, και ήταν φυσικό να δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα στις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Δεύτερος λόγος είναι ότι δεν υπήρχε συνολική εκτίμηση για την προσφορά των Θρακών παρά μόνο αποσπασματικές προσπάθειες.

    Γεγονός είναι πάντως ότι οι θράκες δεν έμειναν αμέτοχοι στους απελευθερωτικούς αγώνες απεναντίας είχαν μια πολύ ενεργή συμμετοχή, η οποία μπορεί να προξενήσει ακόμα και θαυμασμό. Φτάνει ν’ αναλογιστεί κανείς αυτό που γράφονται στη σελ. 378 του ΙΓ’ τόμου της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών που αναφέρεται σε συγκεκριμένες ενέργειες Θρακών που βοήθησαν στον Αγώνα και καταλήγει: «…. αντίστοιχη σε βάρος δεν υπήρξε η προσφορά της Ελληνική Πολιτείας προς τον Ελληνισμό της Θράκης… οι εδώ δεν είχαν ακριβή γνώση του τι συνέβαινε εκεί… » (Κυρ. Μαμώνη).
    Η Θράκη εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης δεν προσφερόταν για την ανάπτυξη επαναστατικών κινημάτων (ήταν κοντά στην Τουρκία και μακριά από την Ελλάδα. Παρόλα αυτά όμως και κινήματα αναπτύχθηκαν και οι περισσότεροι κάτοικοι της αγωνίστηκαν για τη Μεγάλη Ιδέα, μακριά από το χώρο τους χωρίς συμφέροντα και προσωπικά οφέλη.

    Από την εισαγωγή της εργασίας του Θεόδωρου Κυρκούδη «Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ 1453-1923»

    Η Φιλική Εταιρεία ιδρύθηκε το 1814 από τους Νικόλαο Σκουφά, Αθανάσιο Τσακάλωφ και Εμμανουήλ Ξάνθο, στην Οδησσό της Ρωσίας.
    ΘΡΑΚΙΩΤΕΣ ΦΙΛΙΚΟΙ
    Κατά την έκφραση του Ιωάννη Φιλήμωνα » αν οι έλληνες έμποροι της Δύσης εκυοφόρησαν την επανάσταση τον ’21 και Ελληνες έμποροι της Οδησσού την γέννησαν, Έλληνες της Θράκης την εθήλασαν».
    ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΘΡΑΚΩΝ ΣΤΟΝ “ΙΕΡΟ ΛΟΧΟ” ΤΟΥ ΥΨΗΛΑΝΤΗ
    ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΙΜΑΤΟΣ : ΣΦΑΓΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟΙ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ.
    ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

    Συγκλονιστικό ιστορικό γεγονός η σφαγή της Σαμοθράκης και η εξέγερση των Λαβάρων

    Σαλτικοί (Λάβρα Έβρου), (Ανάμεσα στο Σουφλί και το Διδυμότειχο)
    Τριακόσιοι περίπου κάτοικοι και μια Ελληνική ομάδα αιφνιδίασαν και διέλυσαν Τουρκική στρατιωτική μονάδα, το βράδυ, την ώρα που ξεκουραζόταν στη θέση » Κούρί «. Την άλλη μέρα οι Τούρκοι έκαμαν αντεπίθεση αλλά αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν στο τσιφλίκι του Τούρκου Αγά της περιοχής. Σ’ αυτή τη θέση Γι’ αυτό και δεν εφάρμοσαν αντίποινα στο χωριό αλλά κατά των ένοπλων ομάδων της περιοχής. Στη θέση » Κουρί » μέχρι πριν λίγα χρόνια βρίσκονταν κομμάτια από σπαθιά και » καριοφύλλια » του ’21, καθώς και σκελετοί Τούρκων. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης οι κάτοικοι των Λαβάρων ανέγειραν εκκλησία που αποπερατώθηκε το 1834 και φέρει το όνομα του Αγίου Αθανασίου, που τη μέρα της γιορτής τον, 2 Μαΐου 1821, έγινε η μάχη. Αναφέρεται ότι στη μάχη χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο της εξέργεσης, γαλανή σημαία με μαύρο σταυρό στη μέση. Στο γεγονός αυτό οφείλεται το σημερινό όνομα τον χωριού.

    Σαμοθράκη: Η εξέγερση σημειώθηκε το φθινόπωρο του 1821. Οι Σαμοθρακίτες, αφού κατέλυσαν τις Τουρκικές Αρχές, συνέλαβαν τους Τούρκους και τους απομόνωσαν. Αμέσως η Πύλη έστειλε αποβατικές δυνάμεις, που επέστρεφαν από τον Κορινθιακό, όπου είχαν καταστρέψει το Γαλαξίδι, με αρχηγό τον Καρά Αλή. Αποβιβάστηκαν στη θέση «Μακρυλιές» και κινήθηκαν προς τη Χώρα, που ήταν το επίκεντρο της εξέργεσης. Οι ντόπιοι πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση και κατά την πολύωρη μάχη στη θέση “Βρήχος”, σκότωσαν 23 Τούρκους μαζί με το σημαιοφόρο τους και τραυμάτισαν άλλους 32. Λόγω αδυναμίας ανεφοδιασμού οι Σαμοθρακίτες εκδιώχτηκταν και κρύφτηκαν στα δάση και στα βουνά του νησιού. Οι Τούρκοι με δόλο, αφού τους υποσχέθηκαν πως δεν θα τους πειράξουν, κατόρθωσαν να τους συγκεντρώσουν στην πλατεία της Χώρας. Τότε τους μεν άντρες κατέσφαξαν στη θέση “Εφκάς”, τα δε γυναικόπαιδα τα πήραν μαζί τους και τα πούλησαν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Μερικοί κρεμάστηκαν από τα ξάρτια των καραβιών τον Καρά Αλή. Τους είδε στην Κωνσταντινούπολη ο Άγγλος πρέσβης και ιερωμένος WALSH, όταν έφτασε εκεί ο στόλος: “… κοπάδια γλάροι πετούσαν γύρω από τα πτώματα κρώζωντας… από την απόσύνθεση έπεφταν στη θάλασσα κι εκεί έπλεαν ολόκληρο μήνα….” Πολλές Σαμοθρακίτισσες αυτοκτόνησαν από τ’ απόκρημνα βράχια, για να αποφύγουν την ατίμωση.

    ΟΙ ΘΡΑΚΕΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ
    Αξίζει ειδική μνεία στον
    Αντώνιο Χατζή-Βισβιζη. Πλούσιος, φιλικός και εφοπλιστής. Το 1808 παντρεύτηκε τη Δόμνα. Με το μπρίκι τον, την «Καλομοίρα», με 16 κανόνια, 140 ναύτες και ειδική αίθουσα όπου γίνονταν συνεδριάσεις του Άρειου Πάγου και των Συμβουλίων, παρουσία του Ανδρούτσου και του Νικηταρά, το Μάη τον 1821, βοήθησε τους κατοίκους της Κασσάνδρας. Το Δεκέμβριο, σώζει στο Άγιο ‘Όρος τον εγκατελιφθέντα Εμμανονήλ Παππά, ο οποίος πέθανε στον πλου και μετακομίστηκε στην ‘Υδρα. Από κει πηγαίνει στο Βόλο, το Τρικέρι και στον Ευβοϊκο κόλπο. Οδηγώντας 30 ιστιοφόρα βοήθησε στην εκστρατεία της Ανατολικής Θράκης. Στις αρχές τον 1822 βοήθησε στη Στυλίδα και στον Άγιο Μαρίνο. Μετέφερε τον Οδυσσέα, οπλαρχηγούς και Αρεοπαγίτες. Όταν οι Έλληνες κινδύνευαν να απωθηθούν στη θάλασσα, έστειλε σε βοήθεια βάρκα με 12 πυροβολητές και 2 κανονια και ο ίδιος κανονιοβολούσε από το πλοίο. Νικήθηκαν οι Τούρκοι, πέθανε όμως και ο ίδιος από συμφόρηση (αιμορραγία), ή δολοφονήθηκε λόγω των ερίδων μεταξύ Αρεοπαγιτών και Οδυσσέα. Η σύζυγος του, η Δόμνα, έκρινε το νεκρό στο σκάφος και συνέχισε τον αγώνα.
    Δόμνα Χατζή-Βισβιζαινα. Γεννήθηκε στα 1783. Πάντα δίπλα στον Αντώνη, τον άντρα της, και μετά το χαμό του καπετάνισσα. Εφάμιλλη της Μαντώς Μαυρογένους και της Μπουμπουλίνας. Για μια τριετία ξόδευε από τα δικά της χρήματα για να συντηρεί τους 140 ναύτες της. Όταν το πλοίο αχρηστεύτηκε, το χάρισε στο Ελληνικό κράτος και χρησιμοποιήθηκε ως πυρπολικό το 1824, από τον Πιπίνο, για το κάψιμο της Τουρκικής φρεγάτας «Χαζνέ Γκεμισί «.

    http://simplemanposts.blogspot.com/2009/03/21_24.html

    Σχόλιο από Θρακιώτης | 24/03/2009

  52. ΤΕΥΧΟΣ 74 (Μάρτιος- Ιανουάριος 2008)

    25 ΜΑΡΤΙΟΥ 2009: Το ανολοκληρωτο ’21 και ο καημος της ρωμιοσυνης

    Το 74ο τεύχος του περιοδικού Άρδην είναι αφιερωμένο στην 25η Μαρτίου και το 1821. Το 1821 είναι η επιτομή της ρωμιοσύνης. Η λεβεντιά, ο ηρωισμός, η έφοδος των ξυπόλητων προς τον ουρανό. Και ταυτόχρονα οι εμφύλιοι, η αδυναμία της σύνθεσης, η αδυναμία της ολοκλήρωσης. Ο καημός της ρωμιοσύνης.

    Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως η διαμάχη για το ’21, που το κάνει τόσο ζωντανό ακόμα και στις μέρες μας, δεν γίνεται μόνο περί «τεθνεώτων» και «ζώντων», αλλά και υπέρ των «επερχομένων γενεών». Διότι το ’21 παραμένει όντως ανολοκλήρωτο. Διότι, δύο αιώνες μετά, όχι μόνο δεν έχουμε ξεπεράσει τον «καημό της ρωμιοσύνης», ώστε να γίνουμε πραγματικά αυτόνομοι, αλλά κινδυνεύουμε να επιστρέψουμε κάτω από το πέλμα του οθωμανισμού, στη σύγχρονη εκδοχή του, τον νεο-οθωμανισμό. Γι’ αυτό και παραμένουν τόσο επίκαιροι ο Κολοκοτρώνης, και ο Μακρυγιάννης. Γι’ αυτό και οι εθνομηδενιστές θέλουν να αμαυρώσουν την εικόνα τους, διότι αποτελούν σύμβολα αντίστασης για το σήμερα. Τα κείμενά τους δεν πρέπει να τα δει ο αναγνώστης «επετειακά», αλλά να σκύψει στην ουσία τους, το αίτημα της ελευθερίας, της αυτεξουσιότητας, και του θάρρους, αυτού του θάρρους που τόσο χρειαζόμαστε σήμερα.

    Το αφιέρωμα αρχίζει με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Στρατηγό Μακρυγιάννη, τον Νικηταρά, τον αγωνιστή Δήμο Τσέλιο, που διηγούνται πώς άρχισαν όλα, για τη Φιλική Εταιρεία, την Επανάσταση και τη βαθειά απόφαση των Ελλήνων να λευτερωθούνε μόνοι τους. Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός αναλύει τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στις δυνάμεις της συντήρησης του ελληνισμού και αυτές που ήθελαν την επαναστατική αλλαγή του. Ο Νίκος Σβορώνος και ο Κώστας Μοσκώφ περιγράφουν και αναλύουν εκτενώς την οικονομική και κοινωνική δομή του ελληνικού χώρου και τα οικονομικά αίτια της έκρηξης της επανάστασης του 1821. Ο Λεωνίδας Στρίγγος, από το παλιό ΚΚΕ, επισημαίνει τον πρωταρχικά εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα της επανάστασης, ενώ ο Γιώργος Καραμπελιάς, με ένα απόσπασμα από υπό έκδοσιν βιβλίο του, εξετάζει τη σχέση μεταξύ της διάσπαρτης ανάπτυξης και του Διαφωτισμού, μεταξύ των ανώτερων τάξεων, των λογίων και του λαού στα πλαίσια της επανάστασης. Και βέβαια αποσπάσματα από τον Ανδρέα Κάλβο, τον Διονύσιο Σολωμό και τον Ρήγα Φεραίο.

    ***

    Το 74ο τεύχος περιλαμβάνει επίσης κείμενα και αναλύσεις για την εγχώρια και τη διεθνή επικαιρότητα, καθώς και τον πολιτισμό. Ο Θεόδωρος Ντρίνιας γράφει για τον εθισμό των κοινωνικών χώρων στη ανεξέλεγκτη βία και τις ευθύνες της Αριστεράς σε αυτή την εξέλιξη, ενώ ο Θανάσης Μπούνταλης αναφέρεται στον «Ιό της Ελευθεροτυπίας» και την ιδεολογική του συγγένεια με βουλγάρικες εθνικιστικές προπαγανδιστικές ιστοσελίδες σε σχέση με το Μακεδονικό· ο Γιώργος Καπαρός αναφέρεται στην παγκόσμια πολιτική και κοινωνική κρίση και ο Σωτήρης Γουνελάς στην σχέση της «οικονομοκρατική λογικής» με την ανθρώπινη φύση. Ο καθηγητής της Γεωπονικής Σχολής, Π. Καρανικόλας σε μελέτη του αναλύει το σύγχρονο αγροτικό ζήτημα, ενώ ο φοιτητής Κωσταντής Σεβρής αναφέρεται στη γραφειοκρατικοποίηση του δημοσίου πανεπιστημίου. Ο Θ. Ντρίνιας και ο Λάζαρος Μαύρος γράφουν για τις εξελίξεις στο Κυπριακό και η «Porta Aurea» επιχειρεί μια σφαιρική ανάλυση του μεταναστευτικού ζητήματος στην Ελλάδα. Ο Τάσος Χατζηαναστασίου γράφει για την διδασκαλία της ελληνικής ιστορίας στην Β΄βάθμια εκπαίδευση, ο δε Βλάσης Αγτζίδης δημοσιεύει το δεύτερο μέρος της εκτενούς μελέτης του για το προσφυγικό ζήτημα, και για τον αντιπροσφυγικό ρατσισμό μιας ορισμένης ακροδεξιάς. Ο Γάλλος αντισιωνιστής Εβραίος Πιέρ Σταμπούλ, σε ένα κείμενο με αφετηρία τις σφαγές της Γάζας ανατέμνει τον σύγχρονο σιωνισμό, ενώ παρουσιάζονται νέες εκδόσεις και βιβλία.

    Το νέο τεύχος (ν. 74) κυκλοφορεί την Τρίτη 31 Μαρτίου

    Σχόλιο από Άρδην | 27/03/2009

  53. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ

    Ωδὴ Ἕκτη. Αἱ Εὐχαί

    στροφὴ πρώτη.

    Τῆς θαλάσσης καλήτερα
    φουσκωμένα τὰ κύματα
    ῾νὰ πνίξουν τὴν πατρίδα μου
    ὡσὰν ἀπελπισμένην,
    ἔρημον βάρκαν. 5

    β´.
    ῾Στὴν στεριάν, ῾ς τὰ νησία
    καλήτερα μίαν φλόγα
    ῾νὰ ἰδῶ παντοῦ χυμένην,
    τρώγουσαν πόλεις, δάση,
    λαοὺς καὶ ἐλπίδας. 10

    γ´.
    Καλήτερα, καλήτερα
    διασκορπισμένοι οἱ Ἕλληνες
    ῾νὰ τρέχωσι τὸν κόσμον,
    μὲ ἐξαπλωμένην χεῖρα
    ψωμοζητοῦντες· 15

    δ´.
    Παρὰ προστάτας ῾νἄχωμεν.
    Μὲ ποτὲ δὲν ἐθάμβωσαν
    πλούτη ἢ μεγάλα ὀνόματα,
    μὲ ποτὲ δὲν ἐθάμβωσαν
    σκήπτρων ἀκτῖνες. 20

    ε´.
    Ἂν ὁπόταν πεθαίνῃ
    πονηρὸς βασιλεὺς
    ἔσβυν᾿ ἡ νύκτα ἕν᾿ ἄστρον,
    ἤθελον μείνει ὀλίγα
    οὐράνια φῶτα. 25

    ς´.
    Τὸ χέρι ὁποὺ προσφέρετε
    ὡς προστασίας σημεῖον
    εἰς ξένον ἔθνος, ἔπνιξε
    καὶ πνίγει τοὺς λαούς σας,
    πάλαι, καὶ ἀκόμα. 30

    ζ´.
    Πόσοι πατέρες δίδουσιν,
    ὄχι ψωμί, φιλήματα
    ῾ς τὰ πεινασμένα τέκνα τους,
    ἐν ᾧ λάμπουν ῾ς τὰ χείλη σας
    χρυσὰ ποτήρια! 35

    η´.
    Ὅταν ὑπὸ τὰ σκῆπτρά σας
    νέους λαοὺς καλεῖτε,
    νέους ἱδρῶτας θέλετε
    ἐσεῖς διὰ ῾νὰ πληρώσητε
    πλουσιοπαρόχως, 40

    θ´.
    Τὰ ξίφη ὁποὺ φυλάγουσι
    τὰ τρέμοντα βασίλειά σας,
    τὰ ξίφη ὁποὺ τρομάζουσι
    τὴν ἀρετήν, καὶ σφάζουσι
    τοὺς λειτουργούς της. 45

    ι´.
    Θέλετε θησαυροὺς
    πολλοὺς διὰ ῾ναγοράσητε
    κρότους χειρῶν καὶ ἐπαίνους,
    καὶ τ᾿ ἄπιστον θυμίαμα
    τῆς κολακείας. 50

    ια´.
    Ἠμεῖς διὰ τὸν σταυρὸν
    ἀνδρείως ὑπερμαχόμεθα
    καὶ σεῖς ἐβοηθήσατε
    κρυφὰ τοὺς πολεμοῦντας
    σταυρὸν καὶ ἀλήθειαν. 55

    ιβ´.
    Διὰ ῾νὰ θεμελιώσητε
    τὴν τυραννίαν τιμᾶτε
    τὸν σταυρὸν εἰς τὰς πόλεις σας,
    καὶ αὐτὸν ἐπολεμήσατε
    εἰς τὴν Ἑλλάδα. 60

    ιγ´.
    Καὶ τώρα εἰς προστασίαν μας
    τὰ χέρια σας ἁπλόνετε!
    τραβήξετέ τα ὀπίσω·
    βλέπει ὁ θεὸς καὶ ἀστράπτει
    διὰ τοὺς πανούργους. 65

    ιδ´.
    Ὅταν τὸ δένδρον νέον
    ἐβασάνιζον οἱ ἄνεμοι,
    τότε βοήθειαν ἤθελεν,
    ἐνδυναμώθη τώρα
    φθάνει ἡ ἰσχύς του. 70

    ιε´.
    Τὸ ξίφος σφίγξατ᾿ Ἕλληνες –
    τὰ ὀμμάτιά σας σηκώσατε –
    ἰδού – εἰς τους οὐρανοὺς
    προστάτης ὁ θεὸς
    μόνος σας εἶναι. 75

    ις´.
    Καὶ ἂν ὁ θεὸς καὶ τ᾿ ἅρματα
    μᾶς λείψωσι, καλήτερα
    πάλιν ῾νὰ χρεμετήσωσι
    ῾ς τὸν Κιθαιρῶνα Τούρκων
    ἄγριαι φορᾶδες. 80

    ιζ´.
    Παρά…. Αἴ, ὅσον εἶναι
    τυφλὴ καὶ σκληροτέρα
    ἡ τυραννίς, τοσοῦτον
    ταχυτέρως ἀνοίγονται
    σωτήριοι θύραι. 85

    ιη´.
    Δὲν μὲ θαμβόνει πάθος
    κανένα· ἐγὼ τὴν λύραν
    κτυπάω, καὶ ὁλόρθος στέκομαι
    σιμὰ εἰς τοῦ μνήματός μου
    τ᾿ ἀνοικτὸν στόμα. 90

    Σχόλιο από Κάλβος | 27/03/2009

  54. Το δακτυλίδι της Ψωροκώσταινας

    Τόν Ἰούνιο τοῦ τρομεροῦ ἔτους 1826 ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση φαινόταν νά σβύνει. Τό Μεσολόγγι εἶχε πέσει. Ὁ Ἰμπραήμ βρισκόταν στήν Πελοπόννησο καί τήν κατέστρεφε. Ἡ Ρούμελη εἶχε προσκυνήσει. Ἡ ἀνίκανη Κυβέρνηση Κουντουριώτη εἶχε καταρρεύσει μέσα στή γενική κατακραυγή. Οἱ Ὑδραῖοι πρόκριτοι λογάριαζαν, φοβούμενοι τήν ἐπίθεση τοῦ τουρκικοῦ στόλου, νά φύγουν στά Ἑφτάνησα καί «ὅστις ἐδύνατο νά φυγαδεύση κρυφίως τήν περιουσίαν του τό ἔπραξεν».

    Οἱ στρατιῶτες λιμοκτονοῦσαν καί ὁ τακτικός στρατός τοῦ Φαβιέρου βρισκόταν σέ διάλυση. Χρήματα δέν ὑπῆρχαν καί μάλιστα οἱ κερδοσκόποι τραπεζίτες τοῦ Λονδίνου ἀπαιτοῦσαν τήν παραχώρηση ἐθνικῆς γῆς, ὥστε νά ἐξασφαλίσουν τίς προσόδους ἀπό τά κατασπαταληθέντα δάνειά τους.

    Στό ἀπειλούμενο Ναύπλιο ἡ κατάσταση ἦταν ἀπελπιστική. Ἡ φρουρά τοῦ Μεσολογγίου εἶχε φτάσει ἐκεῖ γιά νά βρεθεῖ μέσα στίς ραδιουργίες καί στόν ἐμφύλιο σπαραγμό τῶν Ρουμελιωτῶν καί τῶν Σουλιωτῶν. Ὅλοι, οἱ Σουλιῶτες καί οἱ Ὀλύμπιοι ὁπλαρχηγοί, οἱ Ἠπειρῶτες καί οἱ Μανιάτες καπεταναῖοι, οἱ Κρητικοί, οἱ Δημογέροντες ζητοῦσαν νά πληρωθοῦν τούς καθυστερημένους μισθούς τους. Ἀλλά καί οἱ πλούσιοι νοικοκυραῖοι τῶν ναυτικῶν νήσων ζητοῦσαν νά ἀποζημιωθοῦν γιά ὅσα εἶχαν κάνει γιά τόν ἀγῶνα.

    Ἡ πόλη ἦταν κατάμεστη ἀπό φυγᾶδες καί πρόσφυγες, ἀλλά καί ἀπό ἀσύνταχτους στρατιῶτες καί ἔνοπλες ὁμάδες πού περιφερόταν ἄσκοπα καί, ἀδιαφορῶντας γιά τόν πόλεμο, ἀπαιτοῦσαν χρήματα καί ἀποζημιώσεις. Οἱ πρόσφυγες καί πλήθη ἀπό δυστυχισμένους ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιά καί γέροντες κακοπαθοῦσαν χωρίς στέγη καί τροφή.

    Τό πρωί τῆς Κυριακῆς 8 Ἰουνίου 1826 οἱ ἀγανακτισμένοι καί ἐξαγριωμένοι στρατιῶτες, ἀκούσια «ὄργανα τῶν φατριῶν καί τῆς ἰδιοτελείας», ἔθεσαν τελεσιγραφικά τήν ἀπαίτηση νά πληρωθοῦν. Στήν πλατεία τοῦ Ναυπλίου, μέσα σέ βαριά ἀτμόσφαιρα, εἶχε συγκεντρωθεῖ μέγα πλῆθος λαοῦ πού «κατηφής καί περίτρομος» ἀγωνιοῦσε, ἐνῶ «ἡ Ἑλλάδα κινδύνευε νά καταποντισθεῖ εἰς ἕνα ἀδελφοκτόνο ἀγῶνα» καί «οὐδείς ἐτόλμα νά λαλήση, οὐδείς νά προτείνη τι πρός σωτηρίαν ὅλων».

    Τότε, μέσα στήν ἀνήσυχη σιωπή, ἀναδύθηκε αὐτόκλητος μέσα ἀπό τό πλῆθος ὁ σεμνός καί ἀνιδιοτελής δάσκαλος τοῦ Γένους Γεώργιος Γεννάδιος, πλησίασε τόν πλάτανο στό κέντρο τῆς πλατείας καί μίλησε μέ βροντώδη φωνή: « Ἡ Πατρίς καταστρέφεται, ὁ ἀγών ματαιοῦται, ἡ ἐλευθερία ἐκπνέει. Ἀπαιτεῖται βοήθεια σύντονος˙ πρέπει οἱ ἀνδρεῖοι οὗτοι, οἵτινες ἔφαγον πυρῖτιν καί ἀνέπνευσαν φλόγας, καί ἤδη ἀργοί καί λιμῶντες μᾶς περιστοιχίζουν, νά σπεύσωσιν ὅπου νέος κίνδυνος τούς καλεῖ. Πρός τοῦτο ἀπαιτοῦνται πόροι καί πόροι ἐλλείπουσιν. Ἀλλ’ ἄν θέλωμεν νά ἔχωμεν πατρίδα, ἄν εἴμεθα ἄξιοι νά ζῶμεν ἄνδρες ἐλεύθεροι, πόρους εὑρίσκομεν. Ἄς δώσει ἕκαστος ὅ,τι ἔχει καί δύναται. Ἰδού ἡ πενιχρά συνεισφορά μου. Ἄς μέ μιμηθεῖ ὅστις θέλει.» Καί διακόπτοντας τόν λόγο του ἔριξε κάτω λίγες λίρες, τίς μόνες πού εἶχε. Ἐπειδή ὅμως θεώρησε τήν προσφορά του μικρή, σέ λίγο συνέχισε : «Ἀλλ’ ὄχι, ἡ συνεισφορά αὕτη εἶναι οὐτιδανή. Ὀβολόν ἄλλον δέν ἔχω νά δώσω, ἀλλά ἔχω ἐμαυτόν καί ἰδού τόν πωλῶ! Τίς θέλει διδάσκαλον ἐπί τέσσερα ἔτη γιά τά παιδία του; ἄς καταβάλη ἐνταῦθα τό τίμημα!»

    Ἡ ἐπίσημη γλώσσα τοῦ Γεννάδιου δέν μείωσε τήν ἐντύπωση τοῦ λόγου του. «Ὅλοι ἄρχισαν νά συνεισφέρουν στρατιωτικοί καί πολιτικοί, τό πολυτιμότερον ὁποῦ ἕκαστος εἶχεν ἐπάνω του καί τό ἀκριβώτερον, καί ἐξακολουθοῦσαν νά δίδουν καί τάς ἑπομένας ἡμέρας.» Ἡ συγκέντρωση πῆρε μεγαλύτερη διάσταση μέ τήν ἄφιξη ἑκατοντάδων παιδιῶν ὅλων τῶν σχολείων μέ τήν ἐθνική σημαία, ἐνῶ ὁ φλογερός Γεννάδιος συνέχιζε, καταγγέλλοντας τήν ἰδιοτέλεια καί τήν φιλαρχία καί ἐξορκίζοντας τόν λαό νά ἐμποδίσει τήν «ἐκ νέου τῆς Ἑλλάδος τήν δουλικήν ἡμέραν καί ταπείνωσιν!»

    «Τό ἀποτέλεσμα τῆς φιλοπάτριδος ταύτης δημηγορίας ὑπῆρξε καταπληκτικόν. Ὁ λαός ἐκινήθη εἰς δάκρυα καί ἡ συναίσθησις τοῦ καθήκοντος ἐφαίνετο ὅτι διηγέρθη ὀξύτερον ἤ ὑπό τῶν πολλῶν ἐκκλήσεων καί ἐπειγουσῶν διαξηρύξεων τῆς Διοικήσεως. Πολλοί ἀνεφώνησαν προσφέροντες χρήματα, ὥστε κατέστη ἐπάναγκες νά ὁρισθῆ ἐπιτροπή ἐκ τοῦ λαοῦ πρός παραλαβήν τῶν προσφορῶν. Διωρίσθη γραμματεύς ὅπως ἐγγράφη αὐτάς καί μεγαλοφώνως ἠγγέλλετο ἑκάστου τό ὄνομα καί τό ποσόν. Ἕτεροι ρήτορες ἠκολούθησαν καί ἡ συγκίνησις διήρκεσεν δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας. Συνωθοῦντο πάντες, τίς πρῶτος νά προσφέρη καί ἐφιλοτιμοῦντο νά τύχωσι τῶν ἐπευφημιῶν δι’ ὦν τό πλῆθος ἐχαιρέτιζε τάς προσφοράς ἐκείνας αἵτινες ἐφαίνοντο μεγάλαι ἐν συγκρίσει τῶν μέσων τοῦ δωροῦντος.

    … Ἀλλά κραυγή πάντη διάφορος, ἔκρηξις ἐνθουσιώδους ἐπευφημίας, ἐπηκολούθησε τήν ἀγγελίαν τοῦ μηνύματος τοῦ Δημητρίου Ὑψηλάντη, ὅστις ἔλεγε ὅτι χρήματα μέν δέν εἶχε, ἀλλά πρόσφερε τόν χρυσοῦν κολεόν (τό θηκάρι) καί τά κοσμήματα τοῦ ξίφους του, μεγίστης ἀξίας παρακαλῶν νά τηρηθῶσι ταῦτα ὡς κατάθεμα, ἕως οὗ δυνηθῆ νά πέμψη χίλια γρόσια, ὡς λύτρα αὐτῶν. Ὁ δυστυχής εἶχε κάμει ὅ,τι πλέον ἠδύνατο καί τώρα ἐπένετο».

    Οἱ αὐθόρμητες προσφορές ἦταν πλέον ἀθρόες. Ὅλοι ἔδιναν ὅ,τι πολύτιμο εἶχαν, χρήματα, κοσμήματα, χρυσά ἤ ἀσημένια ρολόγια. Οἱ γυναῖκες ἔδιναν τά νυφικά τους δακτυλίδια. Ἡ Μυκονιάτισσα Μαντώ πού εἶχε προσφέρει ὅλη της τήν περιουσία γιά τόν ἀγῶνα, πρόσφερε τώρα ὅ,τι ἀπόμενε. Ἡ Πατρινή Καλλιόπη ἔφερε τά κοσμήματα καί τά δῶρα τοῦ ἀρραβώνα της. Ὁ φτωχός καί ἔντιμος Νικηταρᾶς ἔδωσε τό μόνο πολύτιμο ἀντικείμενο πού κατεῖχε, ἕνα πολύτιμο τούρκικο σπαθί πού τοῦ εἶχαν χαρίσει γιά τά ἀνδραγαθήματά του, ὅταν στήν ἅλωση τῆς Τρίπολης εἶχε ἀποφύγει νά πάρει κάτι ἀπό τά λάφυρα.

    Ὅμως, οἱ συνεισφορές πού ἔδιναν οἱ στρατιῶτες καί οἱ φτωχοί ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ ἔκαναν τήν πιό βαθιά ἐντύπωση. « Ἕνας πυροβολητής τῆς Φρουρᾶς, πρόσφερε ὅλη τήν περιουσία του δηλ. 200 γρόσια (σ’ ἐθνική ὁμολογία) καί δύο ρουπιέδες (μισό τάλληρο). Κι’ ἕνας ἄρρωστος στρατιώτης τοῦ ταχτικοῦ, ὅσα εἶχε, δηλαδή ἕνα ἀργυρό χαϊμαλί, πού εἶχε κρεμάσει στό λαιμό του γιά τίς ἐχθρικές σφαῖρες καί ἕνα τάλληρο. Ἄλλοι στρατιῶτες ἔδιναν, ὅσοι εἶχαν ἀργυροστολισμένα ὅπλα, ἤ ἔσχιζαν τίς χρεωστικές ἀποδείξεις μισθῶν, γιά περασμένους μῆνες, πού τούς εἶχε δώσει ἡ κυβέρνηση. Μιά γρηά, πού ἕνας Ἀράπης τῆς εἶχε κόψει τό ἕνα αὐτί, ἦρθε στήν ἐπιτροπή καί, ἀφοῦ ἔβγαλε ἀπό τό μοναδικό της αὐτί, τό χρυσό σκουλαρίκι της, τό πρόσφερε. Ἕνα φτωχό παιδάκι, πού ζητιάνευε ἤ καί κουβαλοῦσε νερό γιά νά ζήσει, ἔβγαλε ἀπό τήν ζώνη πού τά εἶχε ραμμένα δύο τάλληρα, ὅλες δηλαδή τίς οἰκονομίες του ἀπό τίς ἐλεημοσύνες καί τά πρόσφερε».

    Ὅμως, τό κορύφωμα ἦταν ὅταν ἐμφανίσθηκε ἡ πασίγνωστη καί θλιβερή Ψωροκώσταινα, πρόσφυγας ἀπό τίς Κυδωνίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας πού τήν εἶχαν καταστρέψει οἱ Τοῦρκοι, σφάζοντας τόν ἄντρα της καί παίρνοντας τά παιδιά της. Ἡ ἀρχόντισσα στόν τόπο της Ψωροκώσταινα ἐπιβίωνε στό Ναύπλιο ζητιανεύοντας, παράλληλα ὅμως περιμάζευε, ἔπλενε καί φρόντιζε τά ὀρφανά παιδιά πού περιφέρονταν στούς δρόμους. Ἦταν λοιπόν τό ἀποκορύφωμα τῆς ἀξέχαστης ἐκείνης μέρας ἡ στιγμή πού ἡ ταλαίπωρη Ψωροκώσταινα πλησίασε τήν ἐπιτροπή και πρόσφερε τό ἀσημένιο δακτυλίδι της καί τό μοναδικό γρόσι πού φύλαγε στόν κόρφο της.

    Μέ τίς εἰσφορές εἶχε συγκεντρωθεῖ σημαντικό ποσό, ὥστε νά ἱκανοποιηθοῦν οἱ ἄμεσες ἀνάγκες τῶν πολεμιστῶν καί τοῦ ἐξοπλισμοῦ των. Ὅμως ὁ Γεννάδιος κάλεσε τόν λαό καί τόν στρατό νά ἀντιμετωπίσουν τό ἰσχυρό ἱππικό τῶν Τούρκων καί ζήτησε τή δήμευση τῶν ἀλόγων. « Ἀλλά ποῦ, θέλομεν εὕρει τούς ἵππους;… ἄν δέν μᾶς τούς δίδωσι, τούς παίρνομεν διά τῆς βίας;» ρώτησε. «Προτοῦ νά προφθάσουν λαός καί στρατός νά κινηθοῦν. Ὅλοι οἱ προεξάρχοντες ἠναγκάσθησαν νά τούς παραδώσωσιν. Ζαϊμης ὁ Πρόεδρος προέλαβε τούς ἄλλους , διότι ἡ οἰκία τους ἦτο παρά τήν πλατεῖαν καί ἤκουσε τούς λόγους τοῦ Γενναδίου. Τρεῖς θαυμάσιοι ἄραβες ἵπποι ἀμέσως προσεφέρθησαν ἐξ ὁνόματος τοῦ Προέδρου… Ἡ ἔξαψις ἀνάγκασε τούς προύχοντας καί τούς πλουσίους νά προσέλθωσι καίτοι ἄκοντες». Ἔτσι, συγκεντρώθηκεν ἱκανός ἀριθμός ἀπό ἄλογα.
    Ὁ Γεννάδιος συνέχισε ἀκάθεκτος: « Ἱππικόν θά σχηματίσωμεν. Τώρα θά σᾶς ἐρωτήσω: Θά ἐκστρατεύσωμεν καί ἡμεῖς κατά τῶν ἐχθρῶν;» Καί ἐνῶ τά παιδιά τῶν σχολείων φώναζαν : «Σώσατε, σώσατέ μας ἀπό τόν Τοῦρκο!», οἱ στρατιῶτες ἀπάντησαν κλαίγοντες μέ τήν κραυγή : « Ἐκστρατεύομεν, παιδιά μας, ἐκστρατεύομεν!»

    Ὁ Γεννάδιος ἦταν πλέον ὁ παντοδύναμος κυρίαρχος τῶν περιστάσεων ἐκείνων. Ἄν ἤθελε μποροῦσε νά κυβερνήσει, ὅπως τοῦ πρότειναν. Ὅμως ὁ ἀνιδιοτελής καί σεμνός ἐκεῖνος πατριώτης, «σωτήρ τῆς πατρίδος», δέν εἶχε προσωπικές φιλοδοξίες. Προτίμησε νά ἐπιστρέψει στό ἐκπαιδευτικό του ἔργο.

    (Σύμφωνα μέ τίς μαρτυρίες τῶν Ν. Σπηλιάδη, Ἀ.Ραγκαβῆ, Νικ. Κασομούλη, Μ.Γούδα, Δρ Σάμουελ Χάου καί τήν ἀφήγηση τοῦ Τάκη Ἀργ. Σταματόπουλου)

    Σχόλιο από Κάλβος | 27/03/2009

  55. «Προς τους λαούς της Ζαγοράς, των Φερών και της Αγυιάς:

    Φιλογενέστατοι δημογέροντες, πραγματευταί, καραβοκυραίοι, ιερείς, τεχνίται και γεωργοί:
    Οι αδελφοί μας από την Μολδοβλαχίαν έως το Ταίναρον και τας νήσους του Αρχιπελάγους, έδραξαν τα άρματα και ηγέρθησαν κατά του αιμοβόρου τυράννου. Η θεία πρόνοια ηυδόκησε να ελευθερωθή το σκλαβωμένον ελληνικόν Γένος. Ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου. Παντού το Γένος μας είναι επί ποδός πολέμου. Εις την Ήπειρον ο Αλή Πασάς εκήρυξε αποστασίαν κατά του βδελυρού αυθέντου του και έγινε σύμμαχος των Ελλήνων. Εις των Μωριάν οι αδελφοί μας στήνουν καθημερινών τρόπαια και αι νίκαι των δοξάζωσι το ελληνικόν όνομα. Εις το Αρχιπέλαγος το ναυτικόν των Ψαριανών και Υδραιοσπετζιωτών κατατρόπωσε την τουρκικήν φλόταν και εις μερικούς λιμένας αι συγκρούσεις και ναυμαχίαι όχι μόνον απέβησαν υπέρ των Ελλήνων, αλλά και μέρος της σουλτανικής αρμάδας εβυθίσθη και εγένετο παρανάλωμα του πυρός. Εις την Ρούμελην οι καπεταναίοι απ’ άκρου εις άκρον προξενώσι τον όλεθρον εις τους Αγαρηνούς.
    Εις τας Αθήνας οι Τούρκοι παρεδόθησαν και εις την ιεράν πόλιν κυματίζει τώρα η σημαία της ελευθερίας. Η Κωνσταντινούπολις δεν είναι μακράν η ημέρα κατά την οποίαν θα γίνη ελληνική και εις την Αγίαν Σοφίαν θα στηθή πάλιν ο Σταυρός.

    Αδελφοί,
    Εις την Ευρώπην τα βασίλεια παρακολουθώσι με αγωνίαν την έγερσιν του Έθνους ημών και οι λαοί της Ευρώπης συνάζωσιν παντοειδή βοηθήματα δια την ενίσχυσιν του πολέμου της ελληνικής ελευθερίας. Η ομόδοξος δε και κραταιά Ρωσσία, έχομεν ασφαλείς ειδήσεις ότι όσον όπου θα συντρέξη με την φλόταν και τον στρατόν της την ιεράν υπόθεσίν μας. Τα πάντα ευοδούνται καλώς.

    Θετταλομάγνητες,
    Ας δράξωμεν και ημείς τα όπλα. Δεν πρέπει να κωφεύσωμεν εις την φωνήν της πατρίδος. Ας ακουσθή διάτορος η κραυγή μας. Ελευθερία ή Θάνατος. Η σκιά του Ρήγα του Θεσσαλού, ο οποίος προ ολίγον χρόνων εθυσίασε την ζωήν του ως γνήσιος Έλλην και μέγας πατριώτης, δια την ανάστασιν του Γένους μας, περιΐπταται εις την Θεσσαλίαν. Ο Θούριος ύμνος του «ως πότε παλλικάρια θα ζώμεν εις την σκλαβιάν», ας γίνη το εγερτήριον σάλπισμα εις το βουνόν της Ζαγοράς και εις όλην την Θεσσαλίαν. Ο μέγας Θεσσαλός Ρήγας, ζητεί από τους λαούς της Θετταλομαγνησίας εκδίκησιν. Ας ακούσωμεν την προσταγήν του, ενθυμούμενοι ικαι τους χρυσούς λόγους του, «καλιότερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά όλους τους χρόνους σκλαβιά και φυλακή».

    Αγαπητοί χριστιανοί και συνάδελφοι,
    Η Εταιρεία των Φιλικών, η Υπερτάτη Αρχή του Ελληνικού Έθνους, ευρίσκεται εις σοβαράς χείρας. Ο πρίγκηπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, στρατηγός και υπασπιστής του Τσάρου της Ορθοδόξου Ρωσίας είναι επί κεφαλής του ιερού αγώνος της ελληνικής παλιγγενεσίας.

    Αδελφοί,
    Ας μην λησμονώμεν ότι ο πόλεμος απαιτεί θυσίας, αλλά δια την πίστιν, την ελευθερίαν και την πατρίδα, όλα πρέπει να τα θυσιάσωμεν. Και πλούτη και υποστατικά και αυτήν την ζωήν μας.
    Δια την πατρίδα πρέπει να θυσιάσωμεν το παν, επειδή και όταν η Πατρίς ελευθερωθεί και εν ησυχίαν ζώμεν, θα απολαμβάνωμεν τα αγαθά της ελευθερίας και προόδου. Θα φαινώμεθα Γένος ευγενές μεταξύ των λαών της Ευρώπης και τα τέκνα ημών θα μας ευγνωμονώσι διότι παρεδώσαμεν εις αυτά πατρίδα ελευθέραν και η ιστορία θα μνημονεύη ες αεί κατορθώματά μας εις τας δέλτους της.

    Θετταλομάγνητες,
    Εάν τινές λειποψυχήσωσιν και μείνωσιν αδρανείς εις τα χωρία των, να τους καλέσητε με το καλόν να υπακούσουν εις την προσταγήν του Γένους. Εάν όμως, ο μη γένοιτο, δεν υπακούσωσιν εις το προσκλητήριον της Υπερτάτης Αρχής και φανώσιν ανάξιοι να λέγωνται Έλληνες, οι τουρκολάτραι αυτοί θα έχωσιν την κατάραν των μαχομένων αδελφών μας και εν καιρώ θα παιδευθώσιν κατά τα κρίματά των. Εις όλους κατ’ αυτήν την ιεράν ώραν συμβουλεύω αγάπην και ομόνοιαν. Η ένωσις είναι δύναμις, ενώ η διχόνοια φέρει τον όλεθρον.

    Φιλογενέστατοι δημογέροντες, πραγματευταί, καραβοκυραίοι και γεωργοί,
    Εντεταλμένος υπό της Υπερτάτης Αρχής και με την ευλογίαν και το θέλημα του Ιησού Χριστού και Σωτήρος, κηρύττω την αποστασίαν και τον πόλεμον κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν είμεθα μόνοι. Σας φανερώνω ότι έφθασεν η πρώτη ενίσχυσις από τας ελευθέρους νήσους. Ο πρίγκηπας Δ. Υψηλάντης έστειλε εις τον κόλπον του Γόλου τρία Υδραιοσπετζιώτικα καράβια με μπαρούτην και μόλυβδον και χρειώδη και ήρχισαν να κτυπούν το κάστρον, ενώ από την στεριάν ο ορμητικός καπετάν Κυριάκος Μπαστέκης με τα γενναία παλλικάρια του έχει περιζώσει το κάστρον και προξενεί εις τους εγκλεισθέντας εν αυτώ Αγαρηνούς μεγάλην φθοράν.

    Θετταλομάγνητες,
    Δια την καλήν σύστασιν της χώρας, καθώς και δια την ευνομίαν, κοινήν ευταξίαν και τον διοργανισμόν του πολέμου, εντέλλομαι να εκλέξητε από κάθε ναχιλέν (επαρχίαν), εμπείρους, τιμίους και νουνεχείς αντιπροσώπους, οι οποίοι ως βουλευταί θα συστήσωσιν την Βουλήν της Θετταλομαγνησίας. Ούτοι κατά τα αρχαία θέσμια των προγόνων μας και τας συστάσεις του Ρήγα του Θεσσαλού θα συντάξωσιν την Νομικήν Διάταξιν, η οποία θα κανονίζη εις το μέλλον τα της διοικήσεως των χωρίων και της επαρχίας μας, τον διοργανισμόν του πολέμου και τα δίκαια των συμπατριωτών μας.
    Από σήμερον λοιπόν ας γίνωμε όλοι στρατιώται της μαχομένης Ελλάδος, η οποία έθραυσε τας αλύσεις της. Θετταλομάγνητες, εις τα όπλα. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα διαψευσθώ και ότι οι συνάδελφοί μου δεν θα φανώσι κατώτεροι των άλλων Ελλήνων. Σας ασπάζομαι τον ελληνικόν ασπασμόν.

    Στρατόπεδο Γόλου – Θεσσαλομαγνησίας
    Μαΐου 7. Αον έτος Ελευθερίας

    Άνθιμος Γαζής
    Επίτροπος της Υπερτάτης Αρχής»

    ———————————————————————————————————-

    ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΕΡΤΣΕΤΗ

    ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

    Σελίδα 211

    » Εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα μόνον δια την πατρίδα μου, όχι άλλη φορά, ούτε εις τας αρχάς, ούτε εις τον καιρόν του Δράμαλη, όπου ήλθε με 30000 στράτευμα εκλεκτό, ούτε ποτέ, μόνο εις το προσκύνημα εφοβήθηκα. Η Ρούμελη ήτον όλη προσκυνημένη, η Αθήνα πεσμένη, τα ρουμελιώτικα στρατεύματα διαλυμένα, μόνον η Πελοπόννησος ήτον μεινεμένη με τα δύο νησιά Ύδρα και Σπέτζαις, όπου είχαν δύναμιν. Ο Κιουταχής είχε πάρει προσκυνοχάρτια, επάσχιζε να πάρει και ο Ιμπραΐμης δια να στείλη εις την Κωνσταντινούπολιν, και όταν ή ο μινίστρος της Αγγλίας ή άλλης δυνάμεως εμεσίτευαν εις τον Σουλτάνον δια την Ελλάδα, να τους αποκριθεί » Ποία Ελλάδα; Η Ελλάς είναι προσκυνημένη, και να τα προσκυνοχάρτια τους. Εκτός από μερικοί κακοί άνθρωποι ιδού οι άλλοι επροσκύνησαν «. Τότε αι δυνάμεις δεν είχαν τίποτε να αποκριθούν, και ημείς εχανόμεθα. Διότι, άν δεν επρόφθανα το προσκύνημα, και επροσκύναε η Πελοπόννησος, τότε τί ήθελε να κάμη και η Ύδρα και η Σπέτζαις; Ήθελε χαθούν. Εβάσταξα τον κόσμο έως ότου έγεινε η ναυμαχία εις το Νίοκαστρο, ήλθεν ο Κυβερνήτης, και η εκστρατεία των Φραντζέζων. Εις τα 1826 αρχίνησα δια να θαρρύνω τον κόσμο, και έφτειασα τα σπήτια απ’ έξω από το κάστρο και πύργο, και ο κόσμος έλεγε ότι άν ο Κολοκοτρώνης δεν ήξευρε ότι θα ελευθερωθούμε, δεν έκτιζε σπήτια, ούτε έβαζε αμπέλια σ’ εθνική γή. Και δια να ίδη ο κόσμος αυτόν, ότι έκανε σπίτια, εμψυχώνετο ο κόσμος, ελάμβανε ελπίδες, και έτζι τους ενθάρρυνα. »

    Σελίδα 221

    » Ο Ιμπραΐμης μου επαράγγειλε μιά φορά διατί δεν στέκω νά πολεμήσωμεν. Εγώ του αποκρίθηκα, άς πάρη πεντακόσιους χίλιους καί παίρνω καί εγώ άλλους τόσους, καί τότε πολεμούμε, ή άν θέλη άς έλθη καί νά μονομαχήσωμεν οι δύω. Αυτός δέν μέ αποκρίθηκε είς κανένα. Καί άν ήθελε τό δεχθή τό έκαμνα μέ όλην τήν καρδιάν, διότι έλεγα άν εχανόμουν, άς επήγαινα, άν τόν χαλούσα, εγλύτωνα τό έθνος μου «

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/04/2009

  56. Η καταστροφή της Χίου – Τραγικές μαρτυρίες Ευρωπαίων

    ——————————————————————————–

    Τσαρλατάνοι και ιδεολόγοι…

    Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ…

    Βασικό «εργαλείο» του ιστορικού, ανεξαρτήτως της μεθοδολογίας την οποία ακολουθεί στην αξιολόγηση του παρελθόντος, αποτελεί η πηγή, άμεση ή έμμεση, η κριτική επεξεργασία της οποίας οδηγεί στο ιστορικό συμπέρασμα.
    Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο κ. Βερέμης (πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας) και οι συνάδελφοί του ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, διασκελίζουν τις πηγές και «καλουπώνουν» την «Ιστορία» σε μια «μοναδική αλήθεια», ώστε η ιστορική απεικόνιση των Σφαγών της Χίου το 1822 να οδηγείται στον απόλυτο σχετικισμό και κατ’ ακολουθίαν η οποιαδήποτε εκδοχή των γεγονότων να θεωρείται ισότιμη με μια φανταστική ιδεολογική κατασκευή.
    Στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης οι «αναθεωρητές» των ιστορικών γεγονότων, πέρα από την ευθεία επίθεση στην ιδέα του έθνους-κράτους, μετέρχονται την προκρούστεια «αρχή»: Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας τόσο το χειρότερο γι’ αυτή!

    Και μοιραίως διακινούνται στην ίδια ευθεία, με τις κατά περίπτωσην μεταλλαγές, «των τσαρλατάνων και ιδεολόγων που προσπαθούν να αποδείξουν πως το Ολοκαύτωμα δεν έγινε ποτέ, ενώ οι αποδείξεις (πηγές) της δολοφονίας πάνω από έξι εκατομμύρια ανθρώπων από τους Ναζί είναι συντριπτικές…».

    Όμως, το να ισχυριστεί κανείς ότι το Ολοκαύτωμα δεν υπήρξε ποτέ είναι σαν να βεβηλώνει τις φωνές από το παρελθόν, να καταπνίγει τις αποδείξεις που αντιτίθενται στις διαστρεβλωμένες αυτές απόψεις.

    Το καλλιτεχνικό δημιούργημα, πέραν πάσης αμφιβολίας, και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο πίνακας του Ευγένιου Ντελακρουά, «Η Σφαγή της Χίου», διαχέει στον χρόνο το δικό του μήνυμα. Αποτελεί, όμως, ως διατείνονται οι ακαδημαϊκοί, Θ. Βερέμης, Χριστίνα Κουλούρη και Δ. Καστρίτης, υπερβολική απεικόνιση εκ μέρους του καλλιτέχνη και ξεπερνάει την πραγματικότητα;

    Οι πηγές διατείνονται το αντίθετο. Η Ευρώπη μετά το Συνέδριο της Βιέννης (1815) βιώνει τον ανελέητο αυταρχισμό της Ιερής Συμμαχίας. Οι φιλελεύθερες δυνάμεις, όχι μόνο στους κόλπους του γαλλικού λαού, αλλά στο σύνολο της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης και εκείνης του Νέου Κόσμου, αντικαθρεπτίζουν στον Ελληνικό Αγώνα και την καταπιεσμένη δική τους επιθυμία για εθνική Ανεξαρτησία και Δημοκρατία. Ο φιλελληνισμός, σε όλες τις εκδοχές του, «ενδιαφέρεται για τη μυστηριώδη πλευρά της ελληνικής περιπέτειας και την ταύτιση των παλληκαριών με τους Καρμπονάρους». Συγγραφείς και καλλιτέχνες ξεσηκώνουν την παγκόσμιο κοινή γνώμη «υπέρ ενός λαού που έμεινε ηρωϊκός και ευγενής».

    Ο Τύπος πρωτοπορεί. Στη Λυών η «Gazette» με την έναρξη του Ελληνικού Αγώνα ανυπομονεί που οι ευρωπαϊκές δυνάμεις παραμένουν αδρανείς παρατηρητές των εξελίξεων στην ελληνική χερσόνησο. Στο Μπορντώ, η βασιλική «Memorial Bordelais» ενώνεται με την αντικληρική «Kleidoscope» και τη φιλελεύθερη «Indicateur» για την προώθηση των εισφορών υπέρ των αγωνιζόμενων Ελλήνων. Στο Παρίσι οι φιλελεύθερες εφημερίδες, «Le Courrier Frangais», Le «Costitutionnel», «Le journal du Commerce», «Le pirote» διακινούνται στην ευθεία του ενθουσιώδους φιλελληνισμού, ενώ η επίσημη «Journal de Debats», σε μετριοπαθέστερο επίπεδο.

    «Η Σφαγή της Χίου», ο πίνακας του Ντελακρουά, είναι μία «υπερβολική απεικόνιση του καλλιτέχνη που ξεπερνάει την πραγματικότητα»;

    Οι πηγές, και μάλιστα, όχι της ελληνικής ή φιλελληνικής πλευράς, αλλά του πρωταγωνιστή των σφαγών, Βαχίτ Πασά καθώς και των ευρωπαίων προξένων, φιλικώς διακειμένων στην οθωμανική εξουσία, αποκαλύπτουν ότι η καλλιτεχνική ελευθερία του Ευγένιου Ντελακρουά είναι υποδεέστερη της πραγματικότητας και όταν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι η συμπεριφορά των ελλήνων επαναστατών έναντι των τούρκων αιχμαλώτων υπήρξε ανθρωπιστική. Δεν σφάζονται όσοι συλλαμβάνονται από τους επαναστάτες. «Το είχε απαγορεύσει ο Λογοθέτης», ο ηγέτης των Ελλήνων.
    Ο ναπολιτάνος πρεσβευτής στην Πόλη, Giovani Batista Navoni, σε αναφορά του στον υπουργό Εξωτερικών της χώρας του, μαρκήσιο De Cirello (20 Μαρτίου 1822), αναγνωρίζει ότι η συμπεριφορά του Λογοθέτη απέναντι στους τούρκους αιχμαλώτους υπήρξε ανθρωπιστική.
    Ο ολλανδός πρόξενος στη Χίο Pasqua στο ημερολόγιό του, που βρίσκεται στα αρχεία του ολλανδικού υπουργείου Εξωτερικών, περιγράφει τις φρικαλέες σκηνές και τη μεγάλη σφαγή του άμαχου πληθυσμού της νήσου:
    • «Δεν βλέπεις τίποτε άλλο από φωτιά και καταστροφή και βάρκες του οθωμανικού στόλου φορτωμένες λάφυρα, σκλάβους, παιδιά, βόδια, κατσίκες, μουλάρια. Το θέαμα προκαλεί οίκτο και μελαγχολία…».
    Στις 4 Απριλίου 1822 και αφού οι Χιώτες παραπλανήθηκαν από τον άγγλο πρόξενο Guiducci, ο οποίος διαβεβαίωσε τον πληθυσμό ότι χορηγείται γενική αμνηστία και να γυρίσουν στα σπίτια τους, ενώ την ίδια στιγμή ο τούρκος πασάς εξαπέλυσε 10.000 ένοπλους Τούρκους με την εντολή να κατασφάξουν όλους τους Έλληνες των χωριών.
    Στις 7 Απριλίου τη στιγμή που ντελάληδες διαλαλούν να σταματήσει η σφαγή, οι εμπρησμοί και ο σκλαβωμός «γιατί οι ραγιάδες υποτάχθηκαν», σημειώνει ο ολλανδός πρόξενος στο ημερολόγιό του:
    • «Η φωτιά και η τυραννία ξεπέρασε κάθε προηγούμενο…Το μεσημέρι (22 Απριλίου) οι Τούρκοι έβγαλαν από το δεσμωτήριο τον δεσπότη, τους προεστούς και όλους τους φυλακισμένους, που βρίσκονταν έγκλειστοι ως όμηροι στο φρούριο. Τους γύμνωσαν ολότελα και τους κρέμασαν, πάνω από εκατό, τον έναν πλάι στον άλλο, σαν αρνιά. Μόνο του δεσπότη άφησαν το καλυμμαύχι. Το θέμα προκάλεσε φρίκη και οίκτο. Είναι σπαρακτικό να βλέπεις τον άνθρωπο γυμνό. Από τη ναυαρχίδα του Καπουδάν Πασά έπεσε μια κανονιά. Την ίδια στιγμή φάνηκαν σε κάθε καράβι του στόλου κορβέτα, μπριγιαντίνη, σκούνα, μπομπάρδα, τρεις κρεμασμένοι από το μπαστούνι του φλόκου. Πάνω από ογδόντα και δεν μπορέσαμε να τους διακρίνουμε όλους…».
    Και ο ολλανδός πρόξενος συνεχίζει:
    «Τα τουρκικά στρατεύματα καίνε, σκλαβώνουν, σφάζουν. Φρίκη επικρατεί στην πόλη. Σπαραγμός στην ύπαιθρο. Οι δρόμοι γεμάτοι πτώματα. Η εντολή του πασά είναι να μην αφήσουν Έλληνα ζωντανό, να σκλαβώσουν τις γυναίκες και τα παιδιά και να λαφυραγωγήσουν τον τόπο…».

    Παραστατική εικόνα της σφαγής, της λεηλασίας και της καταστροφής δίνει ο πρωτεργάτης του ολέθρου του νησιού, Βαχίτ Πασάς στα απομνημονεύματά του:
    • «… Η φρουρά μας επέπεσε κατά των άπιστων γκιαούρηδων, των οποίων τους μεν ενήλικους επέρασαν γενναιότατα εν στόματι μαχαίρας, παρομοίως και τας ηλικιωμένας γραίας, την δε κινητήν περιουσίαν ελεηλάτησαν… τας ωραίας κόρας των και τους τρυφερούς νεανίσκους των ηχμαλώτισαν. Το αίμα έρρευσεν ποταμηδόν… Τα αυτοκρατορικά στρατεύματα επλουτίσθησαν συν Θεώ αγίω, διά της νομίμου λείας, λαβόντες άπειρα λάφυρα κινητά ωσαύτως και σκλάβους και σκλάβας ωραίας διά στολισμόν των χαρεμίων των…».
    Στο μεταξύ ο Βαχίτ Πασάς έστειλε ως τρόπαια της νίκης του στην Κωνσταντινούπολη φορτία από κεφάλια και αφτιά σκοτωμένων Χίων. Ο άγγλος πρεσβευτής Strangford πληροφορεί το υπουργείο Εξωτερικών στο Λονδίνο ότι στην Πύλη του Σεραγιού έγινε έκθεση με κομμένα κεφάλια και άλλα τρόπαια.
    Ο γάλλος διπλωμάτης και ιστορικός Πουκεβίλ, υπολογίζει σε 40.000 αυτούς που πουλήθηκαν ως σκλάβοι στα μπεζεστένια της Σμύρνης. Μάλιστα τέτοια ήταν η μεγάλη προσφορά που προκλήθηκε πτώση τιμών!
    Σύμφωνα με ανταπόκριση από τη Σμύρνη στην εφημερίδα «Morning Chronicle» του Λονδίνου (29 Ιουνίου 1822) «οι Τούρκοι πουλούσαν Ελληνίδες σε εξευτελιστικές τιμές, από 10 ως 40 και 60 γρόσια».

    Ο γενικός πρόξενος της Νάπολης στη Σμύρνη, Antonio Girardi, σε αναφορά του στον υπουργό Εξωτερικών της χώρας του (2 Ιουνίου 1822) γράφει:
    «Η πόλη της Χίου είναι σχεδόν στάχτες. Μόνο τα προξενεία σώθηκαν και μερικά σπίτια Ευρωπαίων. Την ίδια τύχη είχαν τα περισσότερα χωριά. Ελάχιστοι άνδρες γλίτωσαν. Τα γυναικόπαιδα σκλαβώθηκαν. Μεγάλος αριθμός μεταφέρθηκε στην Ασία. Πουλήθηκαν αμέσως και χάθηκαν στο εσωτερικό…».
    Ακόμη και η φιλοτουρκική γαλλόφωνη εφημερίδα της Σμύρνης, «Spectateur Oriental», δίνει με δημοσίευμά της την περίοδο αυτή μία παραστατική εικόνα της καταστροφής:
    «Η Χίος είναι χαλάσματα και στάχτες. Ο αέρας είναι μολυσμένος από τη δυσωδία που αναδίδουν τα σαπισμένα πτώματα ανθρώπων και ζώων…».
    Δύο ακόμη ψηφίδες στο θλιβερό απάνθισμα της «Σφαγής της Χίου», που κατά τους ακαδημαϊκούς Θ. Βερέμη, Χριστίνα Κουλούρη και Δ. Καστρίτη, ο Ευγένιος Ντελακρουά απεικονίζει καθ’ υπερβολήν στο ομώνυμο έργο του:
    • «Στο δρόμο των Φράγκων οδηγούνται πάνω κάτω κοπάδια από παιδιά της Χίου για πούλημα…», σημείωνε σε αναφορά του προς τη Levant Company ο άγγλος πρόξενος στη Σμύρνη Francis Werry.
    Οι αγοραπωλησίες των γυναικοπαίδων της Χίου απασχολούν και τη γαλλική εφημερίδα «Courrier Francais», η οποία το φύλλο της 10 Ιουλίου 1822, γράφει:
    «Βλέπεις φανατικούς μουσουλμάνους να τρέχουν ομαδικά, να αγοράζουν 30 γρόσια το θύμα τους και να το σφάζουν αμέσως για να κερδίσουν σπουδαία θέση στους Ουρανούς… Χιλιάδες γυναίκες, κορίτσια και αγόρια πουλιούνται κάθε μέρα στο παζάρι. Πολλά από αυτά τα δυστυχισμένα πλάσματα αυτοκτόνησαν κατά τη μεταφορά. Βλέπεις γυναίκες να μη δέχονται τροφή, μ’ όλο που μαστιγώνονται, για να πεθάνουν από την πείνα…».
    Τέλος, στη γερμανική εφημερίδα «Allgemeine Zeitung» της ίδιας περιόδου δημοσιεύεται η πληροφορία,
    «… παιδιά κάτω των επτά χρόνων, ακατάλληλα για το παζάρι, δένονταν μαζί και ρίχνονταν στη θάλασσα…».
    Έχει λεχθεί ότι ο καλλιτέχνης είναι η συνείδηση της εποχής του. Και η καλλιτεχνική συνείδηση, σε αντίθεση με την… ακαδημαϊκή, αποκαλύπτει τη βαρβαρότητα, τις σκοπιμότητες και μάχεται για την υπεράσπιση της αξίας Άνθρωπος…

    Σχόλιο από Χιώτης | 07/04/2009

  57. ——————————————————————————-
    ΜΙΑ ΧΡΗΣΙΜΗ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
    ——————————————————————————-

    {Γρηγόριος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης και Oικουμενικός Πατριάρχης.}

    Οι τω καθ» ημάς αγιωτάτω, πατριαρχικώ, αποστολικώ και οικουμενικώ θρόνω υποκείμενοι ιερώτατοι μητροπολίται και υπέρτιμοι και θεοφιλέστατοι αρχιεπίσκοποι τε και επίσκοποι, εν αγίω Πνεύματι αγαπητοί αδελφοί και συλλειτουργοί, και εντιμότατοι κληρικοί της καθ» ημάς του Χριστού μεγάλης εκκλησίας και εκάστης επαρχίας ευλαβέστατοι ιερείς και οσιότατοι ιερομόναχοι, οι ψάλλοντες εν ταις εκκλησίαις της Πόλεως, του Γαλατά και όλου του Καταστένου και απανταχού, και λοιποί απαξάπαντες ευλογημένοι Χριστιανοί, τέκνα εν Κυρίω ημών αγαπητά, χάρις είη υμήν και ειρήνη παρά Θεού, παρ» ημών δε ευχή, ευλογία και συγχώρεσις. Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων. Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην και παρά των ιερών γραφών και παρ» αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ασυγχώρητον, καθώς έχομεν το παράδειγμα του Ιούδα. Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον την κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη» όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τήθεόθεν εφ» ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε.

    Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μηώφειλε, Μιχαήλ, και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης. Εις όλους τους ομογενείς μας είναι γνωστά τα άπειρα ελέη, όσα η αένναος της εφ» ημάς τεταγμένης κραταίας βασιλείας πηγή εξέχεεν εις τον κακόβουλον αυτόν Μιχαήλ» από μικρού και ευτελούς τον ανύψωσεν εις βαθμούς και μεγαλεία» από αδόξου και ασήμου τον προήγαγεν εις δόξας και τιμάς» τον επλούτισε, τον περιέθαλψε, τέλος πάντων τον ετίμησε και με τον λαμπρότατον της ηγεμονίας αυτής θρόνον και τον κατέστησεν άρχοντα λαών.
    Αυτός όμως, φύσει κακόβουλος ων, εφάνη τέρας έμψυχον αχαριστίας και συνεφώνησε μετά του Αλεξάνδρου Υψηλάντου, υιού του δραπέτου και φυγάδος εκείνου Υψηλάντου, όστις παραλαβών μερικούς ομοίους του βοηθούς ετόλμησε να έλθη αίφνης εις την Μολδαυίαν, και αμφότεροι απονενοημένοι επίσης, αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν, ματαιόφρονες, εκήρυξαν του γένους ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους, διασπείραντες και αποστόλους εις διάφορα μέρη δια να εξαπατήσωσι και να εφελκύσωσιν εις τον ίδιον της απωλείας κρημνόν και άλλους πολλούς των ομογενών μας. Διά να δυνηθώσι δε τρόπον τινά να ενθαρρύνωσι τους ακούοντας μετεχειρίσθησαν και το όνομα της Ρωσσικής Δυνάμεως, προβαλλόμενοι, ότι και αυτή είναι σύμφωνος με τους στοχασμούς και τα κινήματά των» πρόβλημα διόλου ψευδές και ανύπαρκτον, και μόνον της ιδικής των κακοβουλίας και ματαιοφροσύνης γέννημά τε και αποκύημα» επειδή, εν ω το τοιούτον είναι αδύνατον ηθικώς και πολλής προξένον μομφής εις την ρωσσικήν αυτοκρατορίαν, και ο ίδιος ενταύθα εξοχώτατος πρέσβυς αυτής έδωκεν έγγραφον πληροφορίαν, ότι ουδεμίαν ή είδησιν ή μετοχήν έχει το ρωσσικόν κράτος εις αυτήν την υπόθεσιν, καταμεμφόμενον μάλιστα και αποτροπιαζόμενον του πράγματος της βδελυρίαν» και προσεπιπλέον η αυτού εξοχότης ειδοποίησεν εξ επαγγέλματος τα διατρέχοντα, υπομνήσας το βασίλειον κράτος, ότι ανάγκη πάσα να φροντίση ευθύς εξ αρχής τον αποσκορακισμόν και την διάλυσιν των τοιούτων κακών» και τόσον εκ της ειδοποιήσεως τάυτης, όσον και από τα έγγραφα, τα οποία επιάσθησαν από μέρους των μουχαφίσιδων των βασιλικών σερχατίων, και από άλλους πιστούς ομογενείς επαρρησιάσθησαν, έγεινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και οι τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν εις έργον μιαρόν, θεοστυγές και ασύνετον, θέλοντες να διαταράξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας, την οποίαν απολαμβάνουσιν υπό την αμφιλαφή αυτής σκιάν με τόσα ελευθερίας προνόμια, όσα δεν απολαμβάνει άλλο έθνος υποτελές και υποκείμενον, ζώντες ανενόχλητοι με τας γυναίκας και τα τέκνα των, με τας περιουσίας και καταστάσεις, και με την ύπαρξιν της τιμής των, και κατ» εξοχήν με τα προνόμια της θρησκείας, ήτις διεφυλάχθη και διατηρείται ασκανδάλιστος μέχρι της σήμερον επί ψυχική ημών σωτηρία.

    Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθεοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας εναντίον των ομογενών μας υπηκόων της, και σπεύδοντες να επιφέρωσι κοινόν και γενικόν τον όλεθρον εναντίον παντός του γένους. Και αγκαλά είναι γνωστόν, ότι, όσοι είναι κατηρτισμένοι τω όντι εις την ευσέβειαν, όσοι νουνεχείς και τίμιοι και των ιερών κανόνων και θείων νόμων ακριβείς φύλακες δεν θέλουν δώσει ευηκοιαν εις τας ψευδολογίας των αχρείων εκείνων και κακόβουλων» επειδή όμως είν» ενδεχόμενον να σηνηρπάσθησάν τινές και παρασυρθώσι και άλλοι, διά τούτο προκαταλαμβάνοντες εκ προνοίας εκκλησιαστικής υπαγορεύομεν πάσιν υμίν τα σωτήρια, και γράφοντες μετά των περί ημας ιερωτάτων συναδελφών, του μακαριωτάτου πατριάρχου των Ιεροσολύμων, των εκλαμπροτάτων και περιφανεστάτων προυχόντων του γένους, των τιμιωτάτων πραγματευτών, των αφ» εκάστου ρουφετίου προκριτωτέρων και όλων των εν τη βασιλευούση ορθοδόξων μελών εκάστης τάξεως και εκάστου βαθμού, συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν τοις κατά τόπον αρχιερεύσι, τοις ηγουμένοις των ιερών μοναστηρίων, τοις ιερεύσι των εκκλησιών, τοις πνευματικοίς πατράσι των ενοριών, τοις προεστώσι και ευκαταστάτοις των κωμοπόλεων και χωρίων, και πάσιν απλώς τοις κατά τόπον προκρίτοις να διακηρύξετε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακοβούλων ανθρώπων, και να τους αποδείξετε και να τους στηλιτεύσετε πανταχού ως κοινούς λυμεώνας και ματαιόφρονας, και να προσέχετε όσον το δυνατόν εις τας απάτας αυτών και ραδιουργίας, γινώσκοντες, ότι η μόνη απόδειξις της αθωότητος των είναι να εμφανίσωσιν όσα γράμματα λάβωσι τυχόν εις χείρας περί της αυτής υποθέσεως, ή ειδήσεις μάθωσι, και να παρρησιάσωσιν οι μεν ενταύθα εν βασιλευούση προς ημάς, οι δ» εν τοις έξω μέρεσιν εις τους κατά τόπον αρχιερείς και τους διοριζομένους παρ» ημών εκκλησιαστικούς εξάρχους και τους βασιλικούς εξουσιαστάς και διοικητάς, δηλοποιούντες και παραδίδοντες και εκείνους τους απλουστέρους, όσοι ήθελαν φωραθή ότι ενεργούν ανοίκεια του ρεαγιαδιακού χαρακτήρος» καθότι οι τοιούτοι διαταράττουσι την γενικήν ησυχίαν, και κατακρημνίζουσι τους αδυνάτους και αθώους ομογενείς μας εις της απωλείας το βάραθρον. Και τόσον υμείς οι αρχιερείς, οι μοναστηριακοί, οι ιερωμένοι, και οι προεστώτες και ευκατάστατοι και πρόκριτοι εκάστου τόπου με την άγρυπνον προσοχήν σας, όσον και οι λοιποί εκάστης τάξεως και βαθμού άνθρωποι με τας εκ μέρους σας αδιαλείπτους συμβουλάς και νουθεσίας, και κατά τας πατρικάς και προνοητικάς εκκλησιαστικάς ημών οδηγίας και παραινέσεις να γενήτε εδραίοι και αμετακίνητοι επί του κέντρου του ρεαγιαλικίου, και εξ όλης ψυχής και καρδίας σας να διαφυλλάττετε την πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ» ημάς τεταγμένην κραταιάν και αήττητον βασιλείαν, και να αποδεικνύετε εντελώς με όλα τα πραγματικά της ειλικρινείας σημεία» καθότι η μετ» ευχαριστίας και ειλικρινείας υποταγή χαρακτηρίζει και την προς Θεόν αγάπην και πίστιν, και την προς τας θείας αυτού εντολάς και τας υπαγορεύσεις των θείων νόμων και ιερών κανόνων υπακοήν, και την ευγνωμοσύνην της καρδίας ημών διά τ» άπειρα ελέη, οπού απολαμβάνομεν παρά της βασιλικής φιλανθρωπίας.

    Επειδή δε προς τοις άλλοις εγένετο γνωστόν, ότι οι το σατανικόν της δημεγερσίας φρόνημα επινοήσαντες, και εταιρίαν τοιαύτην συστησάμενοι προς αλλήλους συνεδέθησαν και με τον δεσμόν του όρκου, γινωσκέτωσαν, ότι ο όρκος αυτός είναι όρκος απάτης, είναι αδιάκριτος, και όμοιος με τον όρκον του Ηρώδου, όστις, διά να μη φανή παραβάτης του όρκου του, απεκεφάλισεν Ιωάννην τον βαπτιστήν. Αν ήθελεν αθετήσει τον παράλογον όρκον του, τον οποίον επενόησεν η άλογος επιθυμία του, έζη βέβαια τότε ο θείος πρόδρομος» ώστε ενός απλού όρκου επιμονή έφερε τον θάνατον του προδρόμου. Η επιμονή άρα του όρκου εις διατήρησιν των υποσχεθέντων παρά της φατρίας αυτής, πραγματευομένης ουσιωδώς την απώλειαν ενός ολοκλήρου γένους, πόσον είναι ολεθρία και θεομίσητος είναι φανερόν» εξ εναντίας, η αθέτησις του όρκου αυτού, απαλλάττουσα το γένος εκ των επερχομένων απαραμυθήτων δεινών, είναι θεοφιλής και σωτηριώδης. Διά τούτο τη χάριτι του παναγίου Πνέυματος έχει η εκκλησία αυτόν διαλελυμένον, και αποδέχεται και συγχωρεί εκ καρδίας τους μετανοούντας και επιστρέφοντας, και την προτέραν απάτην ομολογούντας, και το πιστόν ρεαγιαλίκι αυτών εναγκαλιζομένους ειλικρινώς.

    Ταύτα αμέσως να κοινολογήσετε εις όλους του γνωστούς σας, και να κατασταθήτε όλοι προσεκτικώτεροι, ανατρέποντες και διαλύοντες ως αραχνιώδη υφάσματα, όσα η απάτη και η κακοβουλία των πρωταιτίων εκείνων καθ» οιονδήτινα τρόπον συνέπλεξε. Επειδή, εάν, ο μη γένοιτο, δεν ήθελε καθαρισθή η θανατηφόρος αύτη λύμη, και φωραθώσί τινες τολμώντες εις επιχειρήματα εναντία των καθηκόντων του ρεαγιαλικίου, κοντά οπού οι τοιούτοι έχουσι να παιδευθώσι χωρίς ελέους και οικτιρμών (μη γένοιτο, Χριστέ βασιλέυ!) αμέσως θέλει εξαφθή η δικαία οργή του κράτους του καθ» ημών, και ο θυμός τής εκδικήσεως γενικός των εχλιϊσλάμιδων, και θέλουν εκχυθή τόσων αθώων αίματα αδίκως και παραλόγως, καθώς αποκριματίστως ταύτα πάντα διεσάλπισεν η κραταιά και αήττητος βασιλεία διά του εκδοθέντος και επ» ακροάσει κοινή ημών αναγνωσθέντος υψηλού βασιλικού προσκυνητού ορισμού.

    Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεσθε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τους έχει μεμισημένους, και επισωρέυει κατ» αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς» ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας» ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων, ως καταφρονηταί του ιερού χρήματος της προς τους ευεργέτας ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας, ως εναντίοι ηθικών και πολιτικών όρων, ως την απώλειαν των αθώων και ανευθύνων ομογενών μας ασυνειδήτως τεκταινόμενοι, αφωρισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι, και μετά θάνατον άλυτοι, και τω αιωνίω υπόδικοι αναθέματι, και αυτοί, και όσοι τοις ίχνεσιν αυτών κατηκολούθησαν του λοιπού, αν μη θελήσωσιν εννοήσαι την αρπαγήν και απάτην, και επιστραφήναί τε και βαδίσαι την ευθείαν της σωτηρίας οδόν, αν δεν αναλάβωσιν, ό εστι, τον εντελή χαρακτήρα του ρεαγιαδικού αυτών επαγγέλματος.

    Τα αυτά δε και κατά της αρχιερωσύνης σας και ιερωσύνης σας επανατείνομεν, εαν μη βαδίσετε, εις όσα εν Πνέυματι αγίω αποφαινόμεθα δια του παρόντος εκκλησιαστικώς, εαν δεν δείξετε εν έργω την επιμέλειάν σας και προθυμίαν εις την διάλυσιν των σκευωριών, εις την αναστολήν των καταχρήσεων και αταξιών, εις την επιστροφήν των πλανηθέντων, εις την άμεσον και έμμεσον καταδρομήν και εκδίκησιν των επιμενόντων εις τα αποστατικά φρονήματα, εαν δεν συμφωνήσετε τη εκκλησία του Θεού, και, εν ενί λόγω, εαν καθ» οιονδήτινα τρόπον δολιευθήτε και κατενεχθήτε κατά της κοινής ημών ευεργέτιδος κραταιάς βασιλείας, έχομεν υμάς αργούς πάσης ιεροπραξίας, και τη δύναμει του πανάγιου Πνέυματος εκπτώτους του βαθμού της αρχιεροσύνης και ιερωσύνης και το πυρί της γεέννης ενόχους, ως την κοινήν του γένους απώλειαν προτιμήσαντας. Ούτω τοίνυν γινώσκοντες, ανανήψατε προς Θεού και ποιήσατε καθώς γράφομεν εκκλησιαστικώς και γενικώς παρακελευόμεθα, και μη άλλως εξ αποφάσεως, ότι περιμένομεν κατά τάχος την αισίαν των γραφομένων αποπεράτωσιν, ίνα και η του θεού χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων υμών.}
    αωκα» εν μηνί Μαρτίω.

    Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων.

    Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται. Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται. Ο καισαρίας Ιωαννίκιος. Ο Νικομηδείας Αθανάσιος. Ο Δέρκων Γρηγόριος. Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος. Ο Βιζύης Ιερεμίας. Ο Σίφνου Καλλίνικος. Ο Ηρακλείας Μελέτιος. Ο Νικαίας Μακάριος. Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ. Ο Βερροίας Ζαχαρίας. Ο Δυδιμοτοίχου Καλλίνικος. Ο Βάρνης Φιλόθεος. Ο Ρέοντος Διονύσιος. Ο Κυζίκου Κωνστάντιος. Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος. Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος. Ο Πισειδίας Αθανάσιος. Ο Δρύστας Άνθιμος. Ο Σωζοπόλεως Παίσιος. Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός. Ο Ναυπάκτου και Άρτης Άνθιμος.
    by freEagle στις 10:53 PM
    2
    ——————————————————

    Apr 2, 2009 8:15:00 AM
    Protesilaos said…
    Kαλησπερα Αετε,
    αν και απεχω απο τα blogs(τα παρακολουθω ομως) θα μου επιτρεψεις να κανω μερικα σχολια στο θεμα σου,που ειναι ιδιαιτερα ενδιαφερον.Τα πραγματα και τα γεγονοτα ειναι γνωστα.Να τα θυμηθουμε…
    Ο Γρηγοριος ο Ε εξαναγκαστηκε στην συνταξη αυτου του κειμενου,προκειμενου να αποφυγει το ελληνικο στοιχειο τον αφανισμο σε ολη την επικρατεια της Οθωμανικης Αυτοκτατοριας.Εν συντομια τα γεγονοτα:

    Η ιστορία μας μιλάει για την οξύτητα, με την οποία ο Σουλτάν Μαχμούτ Β΄ αντέδρασε στην Επανάσταση.

    α) Έπαυσε δύο μεγάλους Βεζίρηδες σε διάστημα ολίγων ημερών με μόνο αιτιολογικό την επιεική τους στάση έναντι των Ρωμηών. Το γεγονός είναι πολύ ενδεικτικό.

    β) Κάλεσε τον Σεϊχουλισλάμη, δηλ. τον υπέρτατο θρησκευτικό αρχηγό όλου του Ισλάμ, και τον διέταξε να εκδώσει φετβά, δηλ. διακήρυξη, με την οποία να ΚΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ ΚΑΘΕ ΙΧΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ, που έτσι θα γινόταν αμιγώς ισλαμική.Καθε μουσουλμανος δηλσδη,στην κωνσταντινουπολη,στην Μ.Ασια κλπ θα ηταν απολυτα νομιμο να σκοτωνει ρωμιους αφου θα ειχε την εγκριση της ανωτατης θρησκευτικης ηγεσιας των οθωμανων. Ο Σεϊχουλισλάμης όμως ήταν άνθρωπος δίκαιος και εύσπλαχνος. Και γι’ αυτό ζήτησε διορία να το σκεφτεί.

    Ο Πατριάρχης Γρηγόριος το πληροφορήθηκε. Και συνοδευόμενος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Πολύκαρπο, που προς τιμήν του βλέπουμε την υπογραφή του σε όλα τα αφοριστικά εκείνα, τους μεγάλους δραγουμάνους Κωνσταντίνο και Νικόλαο Μουρούζηδες, και τον αυθέντη Καλλιμάχη, επισκέφτηκε τον Σεϊχουλισλάμη. Και τον έπεισε να αρνηθεί να εκδώσει τον φετβα. Ο Σεϊχουλισλάμης αρνήθηκε να εκδώσει τον φετβά. Και ο σουλτάνος έγινε θηρίο εναντίον του: Τον καθαίρεσε και τον κρέμασε.

    Ταυτόχρονα άρχισαν οι κατ’ εντολή του Σουλτάνου εκτελέσεις των επιφανών Ρωμηών με έναρξη από τους Μουρούζηδες και Μητροπολίτες, που εθεωρούντο σαν τα πιο απαραβίαστα πρόσωπα.
    Διορίστηκε άλλος Σεϊχουλισλάμης, ο Φεΐζ. Αυτός εξέδωσε χωρίς πολλούς δισταγμούς και συζητήσεις τον φετβά που όριζε ότι ιερό χρέος των μουσουλμάνων ήταν να μη μείνει στην οθωμανική αυτοκρατορία ζωντανός ούτε ένας Χριστιανός….

    Για να τα προδεί κανείς αυτά δεν χρειαζόταν να έχει μυαλό πιο πολύ από το μέτριο.
    Γι’ αυτό και ο Γρηγόριος τάχθηκε με σταθερότητα και αποφασιστικότητα εναντίον της Επαναστάσεως για να σωθεί η Ρωμηοσύνη από την ολοκληρωτική εξόντωση. Και ενεργώντας φαναριώτικα έριξε στάχτη στα μάτια του Σουλτάνου: αφοριστικά κατά της επανάστασης. Τα έγραψε και για τους Έλληνες, να ησυχάσουν. Και κυρίως για τον Σουλτάνο να τα διαβάσει και να καλμάρει. Και κάλμαρε με πολύ λίγες – σχετικά – σφαγές στην Πόλη.

    Οι Πατριάρχες Θεόληπτος και Ιερεμίας Α΄ έκαναν για την σωτηρία του Γένους μας ψεύτικους όρκους. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος έβγαζε ψεύτικα αφοριστικά – στάχτη στα μάτια του Σουλτάνου – για τον ίδιο λόγο. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Υψηλάντης παρότι ήταν ευσεβέστατος δεν τα έλαβε καθόλου υπ’ όψιν του. Δεν ταράχτηκε. Ούτε κάκιωσε εναντίων του Πατριάρχη. Τον συμπόνεσε. Ορίστε τι έγραφε στους Σουλιώτες:

    «Ο Πατριάρχης βιαζόμενος υπό της Πόρτας σας στέλνει αφοριστικά και εξάρχους παρακινώντας σας να ενωθήτε με την Πόρταν. Εσείς όμως να τα θεωρείται αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και ΑΝΕΥ της θελήσεως του Πατριάρχου».

    Αλλά και αργότερα, όταν το στράτευμά του είχε πλέον διαλυθεί, ο Αλ. Υψηλάντης όχι μόνο δεν απέδωσε την καταστροφή του στον αφορισμό, αλλά με ημερήσιά του διαταγή 8.6.21 απεκύρηξε τους στρατιώτες του, που δεν επέμειναν στον αγώνα, να εκδικηθούν «το ιερόν αίμα των κατασφαγέντων απανθρώπως κορυφαίων «υπουργών» της θρησκείας: πατριαρχών (Γρηγορίου Ε΄ και Κυρίλλου ΣΤ΄), αρχιερέων και μυρίων άλλων αθώων αδελφών» (Σπ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως, τόμος Α΄, σελ.128).

    ΝΟΜΙΖΩ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΥΨΗΛΑΝΤΗ ΑΡΚΟΥΝ….

    Και ακομη:
    Ο μητροπολήτης Δερκών Γρηγόριος πρότεινε παραπείθοντας τον Σουλτάνο να πάει ο Πατριάρχης στην Πελοπόννησο να τεθεί επί κεφαλής της Επαναστάσεως!

    Ο Γρηγόριος απάντησε:» Και εγώ σαν κεφαλή του Έθνους και εσείς σαν Σύνοδος οφείλουμε να μείνουμε εδώ κι να αποθάνωμε για την κοινή σωτηρία. Ο θάνατός μας θα δώσει δικαίωμα στην Χριστιανοσύνη να υπερασπιστεί το έθνος μας. Αν πάμε να ενθαρρύνουμε την Επανάσταση θα δώσουμε το δικαίωμα στον Σουλτάνο να εξολοθρεύσει όλο το έθνος μας όπως ήδη απεφάσισε.» (Βλέπε Σπηλιάδου, Απομνημονεύματα της Ελληνικής Επαναστάσεως παρά Αγγελοπούλου, Τα κατά Πατριάρχην Γρηγόριον Ε΄, σελ. 169)

    Και άλλα:
    Από την αλληλογραφία του Φιλικού Π. Σέκερη, πληροφορούμαστε ότι ο Γρηγόριος συνεργαζόταν με την Εταιρία, αν και δεν είχε ορκισθεί (Τ. Γριτσόπουλος Γρηγόριος ο Ε΄ ΘΗΕ τ. 4, 1964, στ. 739).
    Είχε μάλιστα μεταξύ τών Φιλικών, και το συνθηματικό προσωνύμιο: «παλαιότερος». Υπήρχε επίσης το λεγόμενο «κιβώτιο του ελέους», με σκοπό να συγκεντρώνει χρήματα για τον Αγώνα του Έθνους, κατά τη μαρτυρία τού Ι. Φιλήμονα (Τ. Γριτσόπουλος Γρηγόριος ο Ε΄ ΘΗΕ τ.4, 1964, στ. 739).
    Τα ίδια παραδέχονται ο Α. Παπάς σε σχετική επιστολή του και ο Α. Λασκαράτος σε επιστολή του, το 1872, προς τον Α. Βαλαωρίτη, στην οποία προβάλλει το ακούσιο της πατριαρχικής ενέργειας και την πρόθεση διαφύλαξης της ζωής των πολιτών.

    Νομιζω αρκουν.Και λιγες ημερομηνιες:
    – 22 Φεβρουαρίου: Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διαβαίνει τον Προύθο, παραπόταμο του Δούναβη και φυσικό σύνορο ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη Ρωσία, και φτάνει στο Ιάσιο της Μολδαβίας.

    24 Φεβρουαρίου: Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κυκλοφορεί την επαναστατική προκήρυξη «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος», με την οποία ζητά από τους Έλληνες της Μολδαβίας και της Βλαχίας να επαναστατήσουν. Η ενέργειά του αυτή σηματοδοτεί και την επίσημη έναρξη της Επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες.
    -3 Μαρτίου: Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος Ε΄ αφορίζει τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Μιχαήλ Σούτσο για την Επανάσταση στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες.(σικε οπως ειπε ο ιδιος ο Υψηλαντης,για να μην αρχισουν εκτεταμενες σφαγες,που τοσο αρεσουν στους τουρκους)

    9 Μαρτίου: Ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ διατάσσεται από την Οθωμανική Αυτοκρατορία να στείλει στην Πύλη οκτώ αρχιερείς ως ομήρους.
    -27 Μαρτιου:Με διαταγή της Πύλης αποκεφαλίζονται οι ομογενείς της Κωνσταντινούπολης Λεβίδης, Στεργιανάκης, Τουρπατσόγλου και αρκετοί άλλοι. Η ενέργεια αυτή αποτελεί τα πρώτα, μάλλον περιορισμένης έκτασης, αντίποινα των Τούρκων.
    -10 Απριλίου: Απαγχονισμός του πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ στην Κωνσταντινούπολη, του πρώην οικουμενικού πατριάρχη και πολλών προκρίτων στην Αδριανούπολη.
    -4 Μαιου:4 Μαΐου: Αποκεφαλίζονται στην Κωνσταντινούπολη οι αρχιερείς Δέρκων Γρηγόριος, Αδριανουπόλεως Δωρόθεος, Τυρνάβου Ιωαννίκιος και Θεσσαλονίκης Ιωσήφ, ο πρώην μέγας διερμηνέας της Πύλης Γεώργιος Καλλιμάχης και δύο μέρες αργότερα ο Νικόλαος Μουρούζης.

    Για αυτο αλλωστε το αγαλμα του Γρηγοριου του Ε βρισκεται στο Πανεπιστημιο Αθηνων…

    ——————————————

    από τον «FreEagle»

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/04/2009

  58. καλό το είχε βάνει και στην Καθημερινή παλαιώθεν… πάντως στις ελληνικές φυλλάδες του 1821 στην αρχή αρχή λέγαν και για ξεσήκωμα των οθωμανών… μετά ξεχάστηκε…. κατά πως σιγά σιγά εκμηδενίζονταν και ο ρόλος του κυρ Υψηλάντη

    Σχόλιο από akrat | 26/03/2015

  59. […] On the Pontus and the Left blog, Blogger Omer cites a history of Polypetro by a D. Plagaridis (comment #43): the village was founded around 1875, purchased by “indigenous” inhabitants of the […]

    Πίνγκμπακ από Stazybo’s harvest on Kızderbent – Ἡλληνιστεύκοντος | 11/09/2017


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: