Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Το «Ένεκεν» στον Ιανό

imgp2952___.jpg6674327.jpgΤο Σάββατο 15 Μαρτίου, στις 12 το μεσημέρι, στο πατάρι του Ιανού (Σταδίου 24 Αθήνα) θα παρουσιαστεί το καλό θεσσαλονικιώτικο πολιτιστικό περιοδικό «Ένεκεν«. Θα μιλήσουν οι Νάνος Βαλαωρίτης, Πέτρος ΘεοδωρίδηςΝίκος Δεμερτζής και ο εκδότης του περιοδικού  Γιώργος Γιαννόπουλος.

  

Η έκδοση του «Ενεκεν» (Βασ. Όλγας  55, Θεσσαλονίκη 546 41 Τηλ & Φαξ : 2310 833665) άρχισε το φθινόπωρο του 2005. Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 9 τεύχη.

                                                              **********

6534654.jpgΣτο Εισαγωγικό Σημείωμα του πρώτου τεύχους διαβάζουμε: «…Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πολιτισμός διέρχεται περίοδο κρίσης. Ο χώρος του πολιτισμού πολιορκείται και βάλλεται και η επίθεση αυτή γίνεται με το πρόσχημα μιας οικονομικής «πραγματικότητας», την οποία ο κυρίαρχος ιδεολογικός λόγος επιδιώκει να παρουσιάσει σαν αδήριτη και αναπόφευκτη…

Αν η βαρβαρότητα του πολιτισμού τους  έχει αυτά τα χαρακτηριστικά ας αναλογιστεί ο καθένας τις ευθύνες του. Σε τελική ανάλυση ο πολιτισμός είναι μια βαθύτατη διεργασία που αγγίζει όχι μόνο τον πυρήνα  κάθε ψυχισμού και τις αρετές κάθε συνείδησης, αλλά και τη μοίρα της ανθρωπότητας

                                                              **********
Με το περιοδικό συνεργάζονται αρκετοί σημαντικοί ερευνητές και επιστήμονες. …. και κάποιοι φίλοι του Π&Α, όπως ο κοινωνιολόγος Πέτρος Θεοδωρίδης, το βιβλίο του οποίου «Οι μεταμορφώσεις της ταυτότητας» πυροδότησε μια εξαιρετικά γόνιμη συζήτηση.

    

                                                                                                        

  ************************************************************

                                                                                                                                                                                                         

                                                                                                                 

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ (ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ) ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ 

Νάμουν στητός
σε μια γωνιά,
κρυφά να εξερευνήσω
…υποδορίως νοσφερά
να σε χειροκροτήσω

 

imgp2954___.jpg

 imgp2958____.jpg

imgp2953____.jpg

imgp2952___.jpg

imgp2950___.jpg

imgp2954_1.jpg

imgp2954__2.jpg

imgp2956___.jpg

[Λεπτομέρειες από την όλη εκδήλωση στο επόμενο (ελπίζουμε) τεύχος]

 ********** ********** ********** ********** **********

 

Δημοσιεύουμε παρακάτω ένα κείμενο για τα «Χαϊκού»…. από το ‘΄’Ενεκεν»

                       

                                                           ΧΑΪΚΟΥ                                     

 δεκαπεντασύλλαβος δεκαεπτασύλλαβος

                                                Μην τα πετάς τα λόγια σου σαν τ’ άχερο στ’ αλώνι
                                               Γιατί τα παίρνει ο δαίμονας και ποιος τα συμμαζώνει;
                                                                                         (δημοτικό λιανοτράγουδο)

Ριζωμένοι στη Γη (συγκάτοικοι) αναγνωρίζουμε τον άλλον γνωρίζοντας τις ρίζες του. Εξ άλλου, το ίδιο κάνουμε για να γνωρίσουμε και τον ίδιον μας τον εαυτό. Ριζώνουμε μέσα μας ψάχνοντας τις ρίζες μας· που για εμάς τους έλληνες είναι, κυρίως, η άνεση στην πολυσυνθετικότητά της. Διότι αυτή είναι και η δυσκολία μας. Ενώ, για παράδειγμα, η αντίστοιχη (άνεση) των ιαπώνων είναι η δυσκολία στην απλότητά της, αφού άνεση διακρίνει την υλική και πνευματική τους δημιουργικότητα. Και μια από τις δυσκολίες τους (δηλαδή τις ρίζες) είναι και η ποίηση χαϊκού.
Το ιαπωνικό χαϊκού, ως προς τη μορφή του, προέρχεται από το «σύντομο ποίημα», το τάνκα (ή και ουάκα, «κλασσική, αυλική, εθνική ποίηση», που ήκμασε περισσότερο τα χρόνια 794-1185). Το τάνκα αποτελείται από 31 συλλαβές σε δύο στροφές, ενός τρίστιχου 17σύλλαβου (των 5-7-5 συλλαβών) και ενός δίστιχου 14σύλλαβου (των 7-7 συλλαβών). Συνεχή και αλλεπάλληλα τάνκα αναπτύσσουν το «αλυσιδωτό ποίημα», το ρένγκα, των μεσαιωνικών χρόνων, των σαμουράι, των σογκούν και των βουδιστών μοναχών, όπου το 17σύλλαβο τρίστιχο και το αντίστοιχο 14σύλλαβο γράφονταν από διαφορετικούς ποιητές, συλλογικά, ως ένα είδος παιχνιδιού, όπως στους έλληνες στα αρχαία χρόνια και όπως επίσης στα νεώτερα και τωρινά χρόνια με τα δημοτικά δίστιχα π.χ. τις μαντινάδες. Το πρώτο 17σύλλαβο ονομαζόταν χόκκου και αποτελούσε την αρχή της «σατιρικής, ελεύθερης και ευτράπελης ποίησης» (ρένγκα του χαϊκάι). Με τον καιρό και από τον 19ο αιώνα το χόκκου ξεχωρίζει ως ένα αυτόνομο ποίημα με την ονομασία χαϊκού. Η ποίηση αυτή αντιπροσωπεύει την Εποχή των Τοκουγκάουα (1600-1867) με κατ’ εξοχήν εκφραστή τον Μανεφούσα Μάτσουο Μπασό (1644-1694) [1].
Την ιαπωνική ποίηση δεν μπορεί να την δει κανείς ξέχωρα από την απεικόνισή της. Με την ιδεογράμματη γραφή γίνεται και ζωγραφική. «Ένα Γιαπωνέζικο ποίημα θα πρέπει πρώτα να ειδωθεί (ν’ αναπαρασταθεί δηλ. οπτικά) και μετά ν’ ακουστεί» [2]. Ο κινηματογραφιστής Σεργκέυ Αϊζενστάιν (1898-1948) αναφερόμενος στην ιαπωνική ποίηση στο βιβλίο του Η Μορφή του Φιλμ γράφει: «Αυστηρά περιορισμένος στον αριθμό των συλλαβών του, καλλιγραφικά γοητευτικός στις περιγραφές και τις παρομοιώσεις του, τολμηρός στις απροσδόκητες συνδυαστικές του (…), ο Γιαπωνέζικος στίχος μάς  δίνει μια ενδιαφέρουσα «σύντηξη» εικόνων, η οποία ερεθίζει τις πιο απομακρυσμένες ανάμεσά τους αισθήσεις» [3]. «Καθώς το ιδεόγραμμα παρέχει ένα μέσο για την λακωνική διατύπωση μιας αφηρημένης έννοιας, η ίδια μέθοδος όταν μετατίθεται σε λογοτεχνική παρουσίαση δημιουργεί έναν ανάλογο λακωνισμό εξημμένης φαντασίας» [4].
Η συλλαβικού ρυθμού ποίηση είναι κτήμα όλων των ιαπωνικών κοινωνικών ομάδων [5], είναι η πιο λακωνική μορφή ποίησης [6].
Κατά τον Σ. Αϊζενστάιν, οι φράσεις ενός χαϊκού «είναι φράσεις μοντάζ. Παρατάξεις πλάνων. Ο απλός συνδυασμός δυο ή τριών λεπτομερειών του υλικού αυτού του είδους δίνει μια τέλεια διαμορφωμένη παρουσίαση ενός άλλου είδους – ψυχολογικού» [7].
Στο βιβλίο για τον Μπασό, την ποίηση και τη ζωγραφική του, η Κλαίρη Παπαπαύλου σημειώνει: «Το ώριμο χαϊκού γίνεται αντιπροσωπευτικό μιας ποίησης που αγαπάει τη φύση και τον άνθρωπο, την παράδοση αλλά και τη σύγχρονη ζωή, που προσεγγίζει πρόσωπα και πράγματα με τη δική του καθημερινή γλώσσα και τα αποδίδει με ρεαλισμό, χιούμορ και ευαισθησία» [8].
Εγκλωβισμένος λοιπόν στα αυστηρώς καθορισμένα όρια – δεκαεπτασύλλαβο τρίστιχο ποίημα, μοιρασμένο στο σχήμα των 5-7-5 συλλαβών ανά κάθε στίχο-, ο ποιητής είναι τελείως ελεύθερος πλέον, έχει χαράξει τον χώρο, άρα υπάρχει, υφίσταται ο ίδιος ως η ανεπανάληπτη και μοναδική προσωπικότητα, να δημιουργήσει διά μέσου του συνδυασμού των τριών αυτών στίχων μιαν άλλη, διαφορετική, νέα κατάσταση – τέταρτη διάσταση. Η δυσκολία είναι και η ελευθερία του, η προσωπική του άνεση. Εδώ δεν υπάρχουν λεπτομέρειες και πλατειασμός, φλυαρίες και λεκτική περιπέτεια, σπατάλες και εκλογικευμένος φιλολογικός συναισθηματισμός. Εδώ, στο ποίημα του ανατέλλοντος ηλίου, βασιλεύει η διαύγεια μέσω του υπαινιγμού, η σαφήνεια μέσω της αφαίρεσης, η αμεσότητα της ζωής και της φύσης (στην αέναη κίνηση και σχέση τους) μέσω της ποιητικής εικόνας που, αν και μερική, ολοκληρώνει το ολόκληρο, το καθ’ όλου του κόσμου.
Ένας ποιητής μιας άλλης εικόνας, της κινηματογραφικής, ο Αντρέυ Ταρκόφσκυ, γράφοντας γι’ αυτήν (την εικόνα) στο βιβλίο του Σμιλεύοντας το Χρόνο μάς λέει για ποιο λόγο γοητεύεται από το χαϊκού: «Σ’ αυτήν την ποίηση με γοητεύει ιδιαίτερα η άρνηση του καλλιτέχνη να υπαινιχθεί έστω το τελικό νόημα της εικόνας, που το αφήνει να αποκρυπτογραφηθεί σταδιακά, σαν συλλαβόγριφος. Το χαϊκού επεξεργάζεται τις εικόνες του έτσι που να μη σημαίνουν τίποτα πέρα από τις ίδιες, ενώ ταυτόχρονα εκφράζουν τόσα πολλά, που είναι αδύνατον να συλλάβει κανείς το τελικό τους νόημα. Όσο πιο πιστά ανταποκρίνεται μια εικόνα στη λειτουργία της, τόσο πιο δύσκολα περιορίζεται σε μια σαφή εγκεφαλική διατύπωση. Ο αναγνώστης του χαϊκού πρέπει να απορροφηθεί, να βυθιστεί μέσα στο ποίημα όπως μέσα στη φύση, να χαθεί στα βάθη του όπως μέσα στο σύμπαν, όπου δεν υπάρχει βυθός ούτε επιφάνεια» [9]. Και συνεχίζει ο Α. Ταρκόφσκυ:
«Οι ιάπωνες ποιητές μπορούσαν να εκφράσουν το όραμά τους για την πραγματικότητα μέσα σε τρεις στίχους. Δεν παρατηρούσαν απλώς την πραγματικότητα, παρά με ουράνια γαλήνη αναζητούσαν το αγέραστο νόημά της. Όσο πιο ακριβής είναι η παρατήρηση, τόσο πλησιάζει τη μοναδικότητα, δηλ. γίνεται εικόνα» [10].
Κι αυτή η εικόνα αποτελεί τον οδηγό στην ανακάλυψη του νοήματος που έχει (ή δεν έχει;) ο κόσμος, πέραν από τον διατεταγμένο λόγο και τη συντεταγμένη σκέψη, εκτός του χρόνου των ρολογιών και του χώρου της πολεοδομίας, έξω από τον ανθρώπινο νου και μέσα στην ενανθρωπισθείσα φύση. Ως εικονοκλάστης-εικονολήπτης ο Μανεφούσα Ματσούο-Μπασό συνέλαβε αυτή την εικόνα για μας:

                                             φεγγαρόλουστη
                                     νύχτα· σπάσαν τα σύννεφα
                                           σκορπίστηκαν [11]

Ένας μαθητής του Μπασό περιγράφει παρακάτω πώς ο δάσκαλός του συνέθεσε ένα φημισμένο στον κόσμο χαϊκού, δημοσιευμένο το 1686 [12].
«Μιαν ανοιξιάτικη μέρα, στην καλύβα με τη μπανανιά, αφουγκραζόταν το γουργουρητό των περιστεριών στη σιγαλιά της βροχής. Φυσούσε ένας μαλακός άνεμος και πέταλα από λουλούδια κερασιάς σάλευαν στο χώμα. Ήταν μια απ’ αυτές τις μέρες που θα ‘θελε κανείς να μην τέλειωνε ποτέ η άνοιξη. Πότε-πότε, ακουγόταν ο θόρυβος απ’ τα βατράχια που πηδούσαν στο νερό. Ο δάσκαλος, συγκινημένος από τόση ομορφιά, εμπνεύστηκε τη δεύτερη και τρίτη σειρά ενός στίχου:

                                        Ένας βάτραχος πηδάει
                                            ο ήχος του νερού

Ο Κικάκου, που βρισκόταν κοντά του, πρότεινε για την πρώτη σειρά του ποιήματος την έκφραση «κίτρινα τριαντάφυλλα». Αλλά ο δάσκαλος προτίμησε την έκφραση «η παλιά γέφυρα». Βέβαια, η ιδέα του Κικάκου ήταν γραφική και όμορφη, αλλά η απλούστερη επιλογή του δάσκαλου κλείνει περισσότερη αλήθεια. Μόνο ένας που έχει εισδύσει βαθιά μέσα στο μυστήριο του σύμπαντος μπορούσε να διαλέξει αυτή την έκφραση.

                                              Η παλιά γέφυρα
                                         ένας βάτραχος πηδάει
                                            ο ήχος του νερού»

Το χαϊκού, σύμφωνα με τον Donald Keene, «πρέπει να περιέχει δυο στοιχεία που συνήθως διαχωρίζονται με μία τομή, (…) δηλαδή λέξη που κόβει. Το ένα από τα δύο στοιχεία αντιπροσωπεύει μια γενική κατάσταση (…) και το άλλο, τη στιγμιαία αντίληψη ή αποκάλυψη [13].
Το χαϊκού είναι ένας από τους δρόμους του βουδισμού-ζεν. Το ζεν, μία πνευματική πορεία πρακτικής άσκησης στην καθημερινή ζωή -ανάλογη αλλά άλλη από αυτή της δικής μας ανατολικής ελληνορθόδοξης- διαστέλλει (μέσω εναλλακτικών δρόμων πνευματικής δημιουργίας και καθημερινής επαναολοκλήρωσης) τη συνείδηση, ανασύρει τον αληθινό άνθρωπο μέσα από τον άνθρωπο, τον επιστρέφει στη φύση, στη φύση μας δηλαδή, τον αναδημιουργεί. Στο χαϊκού ζωή και φύση, αίσθηση και έκφραση, πνευματική διάσταση και υλική κατάσταση είναι το ίδιο και το αυτό. Το χαϊκού αναφέρει ο Σωκράτης Σκαρτσής «είναι μια δοκιμασία ποίησης, στη γραφή και στην ανάγνωση», «είναι μια διεθνής γλώσσα» [14]. «Υπάρχουν σήμερα στην Ιαπωνία δεκάδες περιοδικά που τυπώνουν εκατοντάδες χιλιάδες χαϊκού κάθε χρόνο» [15]. Το χαϊκού είναι μια σύγχρονη ζωντανή περιπέτεια για τους ιάπωνες. Και θα είναι και αύριο.
Στην Ευρώπη πρωτοεμφανίζεται στις αρχές του 20ού αι. Επηρεάζονται ή και γράφουν χαϊκού από τον Έζρα Πάουντ και τους Εικονιστές (Imagists) μέχρι τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ και τον Χ. Λ. Μπόρχες. Ο Ε. Πάουντ έλεγε πως το χαϊκού είναι ένα ποίημα εικόνων.
Στην Ελλάδα, το 1940 ο Γ. Σεφέρης δημοσιεύει τη συλλογή του Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928-1937), όπου εκεί βρίσκονται τα γνωστά «Δεκαέξι Χαϊκού» γραμμένα από το 1929 και μετά. Είναι η πρώτη πιο γνωστή δοκιμή σε αυτήν την ιαπωνική τρίστιχη 17σύλλαβη ποίηση. Μέχρι πρόσφατα πιστεύαμε πως ο πρώτος που έγραψε ιαπωνικά τρίστιχα (δίχως όμως να ακολουθεί το σχήμα των 5-7-5 συλλαβών) ήταν ο κύπριος ποιητής Παύλος Κριναίος-Μιχαηλίδης το 1926.
Πρόσφατα, λοιπόν, η Μαρία Τόμπρου σε ένα εξαιρετικού ενδιαφέροντος κείμενό της [16] ξεκαθαρίζει τα πράγματα. «Ο τίτλος του εισηγητή θα έπρεπε να αποδοθεί στον Γ. Σταυρόπουλο, ο οποίος τον Μάρτιο του 1925 δημοσιεύει στο περιοδικό «Λυκαβηττός» έξι μικρά ποιήματα με τον γενικό τίτλο «Τρίστιχα» συνοδευόμενα από το παρακάτω σημείωμα: «Τα τρίστιχα ποιηματάκια που τυπώνουμε έχουνε γιαπωνέζικη προέλευση και λέγονται χάι-κάι. Έχει κάθε ένα δέκα εφτά συλλαβές. Στη Γαλλία πολλοί ποιητές γράφουνε τέτοια τρίστιχα ή σαν κι αυτά. Καλό θα ήταν να τα βάλουμε στην ποίησή μας, γι’ αυτό τα έγραψα και τα παρουσιάζω εδώ»».
Πάνω από μισόν αιώνα πλέον έλληνες ποιητές δοκιμάζουν και δοκιμάζονται ιαπωνικά. Άλλοτε τηρούν ακραιφνώς το ιαπωνικό τυπικό και στη μορφή και στο περιεχόμενο και άλλες φορές το προσαρμόζουν στις δικές μας ελληνικές εκφραστικές ανάγκες, διευρύνοντας τα νοήματα, τροποποιώντας και επανακατατάσσοντας περιεχόμενο, αισθητική και έκφραση (ακολουθώντας πάντως την 17σύλλαβη τρίστιχη μορφή), έχοντας πίσω τους μιαν παράδοση αιώνων δημιουργίας στο ποικίλης μορφής και είδους επίγραμμα, το φιλοσοφικό απόφθεγμα και τον στοχασμό, στο γνωμικό, στο δημοτικό δίστιχο.
Όταν οι δυτικοί θέλησαν να μεταφράσουν στις γλώσσες του το χαϊκού το είπαν «ιαπωνικό επίγραμμα» ως γνώστες φυσικά του αντίστοιχου (διαφορετικού όμως) ελληνικού επιγράμματος.
Τα τελευταία χρόνια και οι ίδιοι οι ιάπωνες ξεπερνούν την τυπικότητα του κανόνα των 5-7-5 συλλαβών, καθώς και του ορισμένου αυστηρώς περιεχομένου, για να ξεχυθούν περισσότερο στην ουσία της στιγμιαίας ποιητικής σύλληψης.
Στο δημοτικό τραγούδι, σε μας τους έλληνες, ο ανώνυμος (και πολλές φορές αναλφάβητος) λαϊκός δημιουργός εξέφρασε προφορικά (αυτός ως λαός, απ’ τον λαό, διά του λαού) την ολότητα του υπάρχοντος κόσμου μας, του εκτός και του εντός, στην πλήρη του έννοια, αυθόρμητα, λιτά, απέριττα, σχεδιάζοντας στίχους, μουσική και χορό. Κύριος στίχος ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος, εξέλιξη του αρχαίου ιαμβικού καταληκτικού τετράμετρου. Κάθε στίχος και μοναδικό νόημα.
Ο δεκαπεντασύλλαβος στίχος παραμένει η σύγχρονη περιπέτεια επωνύμων (στο νεώτερο -ρεμπέτικο και λαϊκό- τραγούδι και στην ποίηση των τελευταίων της παράδοσης) και ανωνύμων ποιητάρηδων (ιδίως στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη και την Κύπρο). Μόνο που δεν αυτονομήθηκε! Τα δημοτικά δίστιχα με τον δεκαπεντασύλλαβο στίχο τους (μαντινάδες, λιανοτράγουδα, πατινάδες, μανέδες, κοτσάκια, κ.λπ.) δείχνουν τον τρόπο μιας άλλης, ανεξάρτητης εφαρμογής. Κατά αντίστοιχο ή μάλλον παράλληλο δρόμο το ελληνικό δίστιχο μπορεί να γίνει το ελληνικό χαϊκού. Έτσι κι αλλιώς ο δεκαπεντασύλλαβος είναι μία φυσική «γενετικά» ποιητική έκφραση των ελλήνων. Ειδικά, πιο πολύ το νοιώθει κανείς αυτό και στο έργο των μοντέρνων ποιητών όταν αρμονικά έχει ενταχθεί σε αυτό ο δεκαπεντασύλλαβος στίχος.

Η έκδοση το 1996 της Ανθολογίας Ελληνικού Χαϊκού, που επιμελήθηκε ο Χρήστος Τουμανίδης, είναι μία πρώτη σε βιβλίο καταγραφή αυτής της ελληνικής περιπέτειας στην ποίηση του χαϊκού. Εκεί []iσυνομιλούν 4 ή και 5 γενιές ποιητών και δημοσιεύονται χαϊκού 48 δημιουργών.
Ο Θεόφιλος Φραγκόπουλος, στο τέλος της εισαγωγής του στην Ανθολογία, γράφει για τα χαϊκού που ανθολογούνται: «Εκείνο που προέχει, είναι να υπογραμμίσουμε την πηγή της έμπνευσης αυτών των ποιημάτων: την προσπάθεια της ολοκλήρωσης μιας έκφρασης ηθελημένα ελαχιστοποιημένης μέσα σε μια τεχνική που δικαιώνει την εκλογή αυτού του συγκεκριμένου οχήματος. Και επίσης, το φανέρωμα μιας ποιητικής πρώτης ύλης που δημιουργεί άπειρες προεκτάσεις στη συνείδηση του δέκτη της» [17].
Άρα, αυτή η περιπέτεια δεν μπορεί να υπάρξει και να συνεχιστεί, εάν δεν συμμετέχει και ο δέκτης, ο αναγνώστης. Οι στίχοι της ποίησης χαϊκού μάς καλούν όλους σε συμμετοχή. Ο Allan Watts στο κλασσικό βιβλίο του Ο Δρόμος του Ζεν, μιλώντας για τον Μπασό και την απλούστερη μορφή της ιαπωνικής γλώσσας που χρησιμοποιούσε, υπογραμμίζει πως  ο καθένας μπορεί να γίνει ποιητής!

                                                                                         Ηλίας Μέλιος

Σημειώσεις :

[1] Για το χαϊκού βλ.: Donald Keene, Ιαπωνική Λογοτεχνία, μτφρ. Κλαίρη Παπαπαύλου, εκδ. Καρδαμίτσας, 1987
Allan Watts, Ο Δρόμος του Ζεν, μτφρ. Μάριος Βερέττας, εκδ. Ωρόρα, 1988
Κλαίρη  Παπαπαύλου, Ποίηση και Ζωγραφική στην Ιαπωνική Τέχνη, εκδ. Πρόσπερος, 1988
Σωκράτης Λ. Σκαρτσής,  Χαϊκού και Σένρυου, εκδ. Όστρακα, 1979
Ρούμπη Θεοφανοπούλου, 132 Γιαπωνέζικα Χαϊκού, εκδ. Πρόσπερος, 1986
Ανθολογία Ελληνικού Χαϊκού, εκδ. Δελφοί, 1996
[2] Παράθεμα του Julius Kurth στο: Σ. Μ. Αϊζενστάιν, Η Μόρφη του Φιλμ, μτφρ. Ν. Παναγιωτόπουλος, εκδ. Αιγόκερως, τ. Α΄, σ. 36. Η επεξήγηση μέσα στις παρενθέσεις είναι του Αϊζενστάιν.
[3] Αϊζενστάιν, ό.π., σ. 37
[4] Αϊζενστάιν, ό.π., σ. 43
[5] Keene, ό.π., σ. 46
[6] Αϊζενστάιν, ό.π., σ. 43
[7] Αϊζενστάιν, ό.π., σ. 44
[8] Παπαπαύλου, ό.π., σ. 21
[9] Αντρέυ Ταρκόφσκυ,  Σμιλεύοντας το Χρόνο, μτφρ. Σεραφείμ Βελέντζας, εκδ.           Νεφέλη, 1987, σ. 146
[10] Ταρκόφσκυ,  ό.π., σ. 147
[11] Θεοφανοπούλου,  ό.π.,  σ. 18
[12] Παπαπαύλου, ό.π., σσ. 35-36
[13] Keene, ό.π., σ. 61
[14] Σκαρτσής, ό.π., σ. 7
[15] Θεοφανοπούλου,  ό.π., σ. 7
[16] Περιοδ. «Ο Πολίτης», τχ. 90-91, Ιούλ.-Αύγ. 2001, σσ. 40-43
[17] Ανθολογία Ελληνικού Χαϊκού, ό.π., σ. 18

14/03/2008 - Posted by | -Γραμματεία

407 Σχόλια »

  1. Ωραίο το άρθρο, αν και τα ελληνικά χαι-κου δεν μου αρέσουν τόσο πολύ, τα θεωρώ ένα δρόμο προς την εκζήτηση, αν και μορφολογικά είναι απλά. Δεν καταλαβαίνω αφού δεν πρόκειται ποτέ να υποκατασταθεί η μορφή του ιδεογράμματος με την αλφαβητική γραφή των ευρωπαϊκών γλωσσών (επομένως χάνεται το εφέ του κειμένου-ζωγραφιά), και θέλουμε σώνει και καλά να μπούμε σε ένα μοντέλο μορφής, γιατί να μην διαλέξουμε μια δομή γνώριμη στο πολιτισμικό μας υπόβαθρο και να καταφύγουμε στην Ιαπωνία.Συμφωνώ με τον συγγραφέα του άρθρου για την χρήση του δεκαπεντασύλλαβου διστιχου που μπορεί να αυτονομηθεί!

    Νομίζω ότι και ο Barthes με την «επικράτεια των σημείων» συνέβαλλε στο να διαδωθεί το χαι-κου στην σύγχρονη Δύση, αν και ήταν εντελώς διαφορετική η στόχευσή του, σίγουρα δεν είχε ως σκοπό να το προβάλει ως μοντέλο γραφής. Αλλά βεβαίως ζούμε και στην εποχή όπου σύνορα, σχολές και μοντέλα εναλλάσσονται και καταλύονται με απίστευτη ταχύτητα, αλοίμονο αν δεν είχε ο κάθε συγγραφέας το δικαίωμα να πειραματιστεί όπως θέλει

    Σχόλιο από planitas | 14/03/2008

  2. planitas

    πολύ ενδιαφέρουσα η προσέγγισή σου… Αν θέλεις μπορείς να την αναπτύξεις ακόμα περισσότερο και να την ανεβάσουμε ως ποστ.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/03/2008

  3. πάντα όταν σε διαβάζω εκπλήσσομαι….

    Σχόλιο από Sotiris Koukios | 15/03/2008

  4. Ποιούς «σύντροφε Κούκιο» ;

    Εμάς ή τους του «Ένεκεν» ;

    Ομέρ απορών

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/03/2008

  5. Ρε Νοσφυ,
    βλεπω αρχισες τις δημοσιες σχεσεις με την …καθεστηκυια διανοηση!

    Ειπες τιποτα στην ομιλια σου ρε αχμακη για το θειο ή κολησες με το ΠΑΣΟΚ, το …δαμαλο και τετοια.

    Γιατι δεν με ενημερωσες ρε να στειλω ενα πανηγυρικο χαιρετισμο στη συναθροιση, εμενα που μαζυ με τον Παπουλη κατσαμε και συνταξαμε ολοκληρο σχεδιο ΑΝΑΝΑ και τρεχαμε στα διεθνη φορα για σενα?

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 17/03/2008

  6. Νοσφυ,

    με την κυρια στην 6η φωτο μπορεις να μου κανονισεις επαφη?

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 17/03/2008

  7. Καλά κάνατε και βάλατε φωτογραφίες, για να δούμε κι εμείς που λείπαμε. Μπράβο Νοσφ!

    Σχόλιο από Νίκος Σαραντάκος | 17/03/2008

  8. Α ρε θείε

    Ομερ νασαι καλά ρε…

    Ν. Σ φχαριστώ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/03/2008

  9. Θείε,

    έρχεσαι δεύτερος και καταϊδρωμένος.

    Άλλοι προηγούνται…. στην κατάθεση του αντίστοιχου αιτήματος 🙂

    Μ-π

    ——————

    Νοσφεράτε

    ευχαριστείς τον Ομέρ για το «Η νοσφεράτεια επικαιρότητα του Μπρεχτ»… έτσι;

    Όχι για όλα τα καλά να μνημονεύουμε τον «Ομέρ»!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/03/2008

  10. «Νάτανε η ζήλεια ψώρα θα κολλούσε όλη χώρα»

    Νάμ’νταν στητός
    σε μια γωνιά,
    κρυφά να εξερευνήσω
    …υποδορίως νοσφερά
    να σε χειροκροτήσω.

    Π.Α.Π.

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 17/03/2008

  11. «..Νοσφυ,
    με την κυρια στην 6η φωτο μπορεις να μου κανονισεις επαφη?..»

    Θείε
    αν ήσουν παρών θα διεπίστωνες πως οι απαιτήσεις σου απ’την ζωή είναι πολύ περιορισμένες… 🙂

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 17/03/2008

  12. Δυστυχώς δεν παρευρέθην, λόγω εξαίρετου καιρού και συνάθροισης χειμερινών κολυμβητών, πάντως… ΚΑΙ ΕΙΣ ΑΝΩΤΕΡΑ!

    Και την επόμενη φορά, από κοντά!

    Υ.Γ.
    Παρακαλείται ο θείος τις επόμενες μέρες να τιμήσει το (κύριο) μπλογκ μου με… μικρή ανάγνωση διότι επίκειται αφιέρωμα στον Κορνήλιο Καστοριάδη (και η θεία γνώμη του πολύτιμη, όπως και η αστείρευτη πλάκα του).

    Σχόλιο από omadeon | 18/03/2008

  13. Και… οι υποσχέσεις μου πάντα υλοποιούνται (χεχε):
    http://omadeon.wordpress.com/2008/03/19/logic-of-kastoriadis/
    «Η Αδυσώπητη Λογική του Κορνήλιου Καστοριάδη, η ανάλυσή του για την Ουγγρική Επανάσταση και η επικαιρότητά του στην Εποχή του Διαδικτύου!»

    Σχόλιο από omadeon | 19/03/2008

  14. Αριστερέ και Πόντιε φίλε μου,

    δεν νομίζω ότι είμαι ο αρμόδιος να γράψω ποστ για τα χαι-κου!
    Αλλά αν έχουμε χώρο για μια κουβέντα περί λογοτεχνίας (ίσως και κάτι σε ποντιακή ποίηση) είμαι καραμέσα!

    Όσον αφορά τις επιδράσεις στην δυτική λογοτεχνία από τις ανατολικές παραδόσεις, συχνά δεν είναι παρά η προβολή του εαυτού μας επάνω στην Ανατολή (εδώ θα βοηθήσει και ο Σαιντ με τον «Οριενταλισμό» του ως διακείμενο). Δηλαδή η ποιητική στιγμή του χαι-κου, όταν περνάει σε ένα κείμενο του δυτικού κόσμου, την εκλαμβάνουμε ως μια λίγο-πολύ μοντερνιστική τάση, δεν αποτελεί σημείο του πολιτισμού μας (το να γράφει ένας νεοέλληνας σε χαι-κου δεν είναι το ίδιο με το να γράφει ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, όπως μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα)

    Επιπλέον, ο τρόπος γραφής είναι διαφορετικός, άλλο το φωνητικό αλφάβητο και άλλο το ιδεόγραμμα. Γενικά νομίζω πως το να χρησιμοποιούμε κινέζικα ή γιαπωνέζικα πρότυπα είναι μια προσπάθεια αντίστοιχη με εκείνη που είχε γίνει ας πούμε στην Γαλλία την εποχή του Λωτύ με τα ανατολίτικα στοιχεία (τότε ήταν μεσογειακά ή τουρκομανικά στοιχεία).

    Σχόλιο από planitas | 19/03/2008

  15. »(εδώ θα βοηθήσει και ο Σαιντ με τον “Οριενταλισμό” του ως διακείμενο)»

    Πολύ ενδιαφερουσα η αναφορά στον Οριενταλισμό… Οχι μόνο για την λογοτεχνια αλλά και για τον τροπο σχηματισμου εθνικών ταυτοτητων στην Ανατολή και στα Βαλκανια …

    Σχόλιο από Διάλογος | 19/03/2008

  16. »ως μια λίγο-πολύ μοντερνιστική τάση, δεν αποτελεί σημείο του πολιτισμού μας (το να γράφει ένας νεοέλληνας σε χαι-κου δεν είναι το ίδιο με το να γράφει ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, όπως μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα)»

    Θα ελεγα οτι κατα καποιο τροπο ειναι το ιδιο αν και στα βασικά συμφωνώ με τον Πλανιτα… Ειναι περιπου το ιδιο Ως μίμηση ενός επιτηδευμενου ξενου προτυπου ειτε μιλαμε για Χαικου ειτε για ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο Σημερα …
    Για Ελληνες αλλά ισως και για -σημερινούς – Ιαπωνες …
    Διοτι η παραδοση αυτή μάλλον νεκρή ανακαλύπτεται -ή καλύτερα επινοειται
    ως Style ή και life Style

    Σχόλιο από Διάλογος | 19/03/2008

  17. Ε. Σαιντ “Οριενταλισμός»
    http://www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=05/04/2002

    Σχόλιο από Διάλογος | 19/03/2008

  18. http://www.tanea.gr/Article.aspx?d=20071022&nid=6372832

    Σχόλιο από Διάλογος | 20/03/2008

  19. Ενα σπαρταριστό αλλά και επικαιρο Ποστ του Θειου Ισιδωρα
    που εξηγει αγνωστες πτυχες της επαναστασης

    http://panosz.wordpress.com/2008/03/21/isidoros-31/

    Μπραβο Θειε

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/03/2008

  20. http://panosz.wordpress.com/2008/03/21/isidoros-31/#comment-35392

    Ισα ισα θειε… Το ενδιαφερον ειναι αυταποδεικτο …Ριξε και καμμια ματια κατά δώ … Οχι μόνο παραπονα γιατί δεν σε ενημερωσα να εκφωνήσεις πανηγυρικους …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/03/2008

  21. http://panosz.wordpress.com/2008/03/21/isidoros-31/#comment-35392

    E !! Ειπαμε : Θεωρειται λήξαν !Μη περνάς στο αλλο ακρο τωρα !

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/03/2008

  22. Νόσφυ!

    Σχόλιο από skupitsa | 22/03/2008

  23. Νοσφυ, τι?

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 22/03/2008

  24. Νοσφυ,
    το ΙΘΙ και εμου προσωπικα εργαζομεθα αοκνως.
    Ο Παπουλης μοχθει νυχθημερον τρεχοντας περα-δωθε με τα σχεδια στην κωλοτσεπη.
    Εχουνε πεσει και ολα μαζεμενα βλεπεις: «ΑΝΑΝ», «ΑΝΑΝΑ», «ΜΠΑΝΑΝΑ», «Σκοπιανο» και στο καπακι και το «ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ» (το οποιο σκεφτομαι να τοτρεναρω λιγο γιατι πνιγομαι -καμια κατοσταρια -αριθμος 100 χρονια) ωστε να υπογραφει ταυτοχρονως με το «ψηφισμα του ΙΘΙ για τη «ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ» διοτι η συμετοχη των μελων του ΔΣ του Ιδρυματος σε καθε συνεδρία κοστιζει πολυ και μας εχουνε πνιξει τα εξοδα και ο Τζορτζ (ΣΟΡΟ$) απ΄οταν αυτομολσες στους Ποντιους μας εχει μειωσει -στο ελαχιστο-0 τα εμβασματα!
    Ομως σου λεω να μην απελπιζεσαι, πίστη (και χρημα) χρειαζεται και ολα λυνονται!!!
    Αυτο ειχα τονισει και τονισει και στον αγαπητο Ποντιο αλλωστε: «Για της ορφανης τον κωλο εχει ο θεος μεγαλο ψωλο»!
    Α(χ)μην!

    Σχόλιο από ο θειος Ισιδωρος | 22/03/2008

  25. skupitsaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!
    Ε χμμμ..Αγαπητε θειε-συγνωμη δεν σας ειδα – την Καλησπερα μου … Το σπίτι , η θεια , ολα καλά ; τις θερμοτατες ευχες μου…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/03/2008

  26. http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=18294768

    H γραφουσα επικρινει τον Τσιπρα γιατί »εκτιμά την διαχρονική σκεψη του Μαο»
    και μαλλον θα επρεπε , πριν επαναλαβει τις κοινοτοπίες της τελευταιας 15ετίας για την Πολιτιστική επανασταση κλπ
    να ριξει καμμια ματια και σε κανενα συγχρονο μεγάλο φιλοσοφο οπως τον Alain Badiou(συνενετευξη του στο τελευταιο τευχος του ΕΝΕΚΕΝ) που επισης εκτιμά την διαχρονική σκεψη του Μαο …
    αλλά βεβαια η επαναλειψη των τρεχουσών(αρεστών στους Μεγάλους τωρινους αδελφους) κοινοτοπιών ειναι το κλειδί της επιτυχιας και της αποδοχής στον Θαυμαστό κόσμο του σημερινου ολοκληρωτισμου του Κιτς

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/03/2008

  27. Νοσφεράτε

    δεν γράφεις κάτι για την Πολιτιστική Επανάσταση να το ανεβάσουμε;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/03/2008

  28. Εχω γραψει το 1976 ..Που να το βρώ τωρα ….;(και που να θυμαμαι , μου λές 😉

    Παντως …εχω δει κιεγώ το »αντιο Παλλακιδα» μου και αλλα … και βεβαια η Πολιτιστική επανασταση ειχε και αγριοτατες και καλά κρυμμενες πλευρες … Οπως και η σκεψη του Μαο ..

    Ομως ειναι εντελώς α-νοητη και ασχετη η απορριψη ενός ανθρωπου που συγκλονησε τον κόσμο που κινητοποιησε την σε μεγεθος Μεγαλυτερη και πιο Μακροχρονη επανασταση του 20 αιωνα και που ενεπνευσε και εξυψωσε απο την ταπεινωση και την απολυτη φτωχεια εκατονταδες εκατομμυρια ανθωπους απλως γιατί υπήρχαν και σκοτεινές πλευρες σε μια εποχή εξαλλου γεματη σκοτεινές πλευρες

    (ποιος θυμαται και ποιος λεει κουβεντα για τα εκατομμύρια θυματα των Αμερικανών στον πόλεμο της Κορεας; κλπ )

    Εξαλλου μια Σκεψη -ζυμωμένη με την Πραξη οπως αυτή του Μαο – τη σεβομαστε ανεξαρτητα ιδεολογιας.
    .. Προσωπικά σεβομαι και αντεπαναστατες θεωρητικους οπως τον ντε Μαιστρε ή τον Καρλ Σμιττ τον ναζί θεωρητικό και συνταγματολογο …το θεωρητικό του εργο ηταν σπουδαιο

    τον Χαιντεγκερ ;
    Δεν θα σεβαστουμε τη σκεψη του ;(επειδή για ενα διαστημα υποστηριξε τον Ναζισμό;)

    Νομίζω οτι το να απορριπτει κανεις τήν Μεγαλη σκεψη-πραξη (και εννοω μεγάλη αυτή που με τον ενα η τον αλλο τροπο επηρρεασε σημαντικά τον κόσμο μεσω της πραξης » – στην εποχή μας εχει και αυτή την λειτουργική της αξια ..
    Κανει τους μικρους να αισθανονται και αυτοι μεγάλοι
    Τους φουσκώνει δηλαδή…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/03/2008

  29. H ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΉ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ μΠΡΕΧΤ
    ( Μια ανεκδοτη ιστορια του κ Κόινερ )

    Ο κ Κοινερ ειπε καποτε »Θαυμάζω την διαχρονική επικαιροτητα της σκεψης του Ιησού Χριστου »

    και τοτε καποιος σχολιασε :

    » Ειπες μεγάλη κοτσανα κ. Κόινερ … Διοτι οπως ολοι ξερουμε η σκεψη του Ιησου χριστου ευθυνεται δια τον διαμελισμόν της Υπατιας και την εξολόθρευσιν των εθνικών , τις σφαγές των σταυροφόρων και την εξοντωσιν των Ινδιανων απο τους Ισπανους κονκισταντορες την Ιεράν εξετασιν και απειρα αλλα»

    και ο κ Κόινερ απήντησε

    »Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/03/2008

  30. Καλή ιδέα… για γράψε και τις ανέκδοτες ιστορίες του κ. Κ. για τη Σκέψη του Μάο, τη Σκέψη του Λένιν, τη Σκεψάρα του Στάλιν, τη Σκέψη του Νίτσε

    τελικά όλα σκατά, ε;

    Ομέρ ο απογοητευμένος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/03/2008

  31. τελικά όλα σκατά, ε;

    O k Kοινερ οταν ειδε τον γνωστο του, απογοητευμενο,
    (κρατουσε στα χερια του το » Ταδε εφη Ζαρατουστρα»
    τον ρωτησε τι εχει παθει»

    Τι να χω παθει -απαντά ο γνωστός του… Διαβαζω , διαβαζω και δεν καταλαβαινω τιποτις …Σκατά ειναι κι αυτός ο Νίτσος

    .. Ο κ Κοινερ χαμογέλασε κουνησε το κεφάλι του κι εφυγε .. Στο δρόμο σκεφτηκε :

    ”Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/03/2008

  32. Σωστοοοοός…

    Και ο Αδόλφος, που κανείς δεν πρόλαβε να τον εξολοθερεύσει γιατί κάποιοι σκέφτονταν «τι κοκκινογούλια, τι πατζάρια», βασισμένος και αντιγράφοντας τη Σκέψη του Νίτσε εξέφρασε την δική του Σκέψη (Ο Αγών) και άρχισε τον δικόν του Αγώνα και….

    ….οπως ολοι ξερουμε η Σκεψη αυτή (του Αδόλφου) ευθυνεται δια τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, την εξολόθρευσιν των κομμουνιστών, των εβραίων και των τσιγγάνων, τις σφαγές των αντιστασιακών στην Ελλάδα και τη Γιουγκολαβίαν και τη να ζιστική Ιεράν εξετασιν και απειρα αλλα.

    .. Ο κ. Ομέρ ο Απογοητευμένος, αφού τα άκουσε όλα αυτά κούνησε το κεφάλι του κι εφυγε .. Στο δρόμο σκεφτηκε :

    ”Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.”

    Ομέρ Μπρεχτίδης, κοινώς Νίτσος!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/03/2008

  33. Ιστοριες του κ. Κοινερ
    ———————————
    Ο κ. Κοινερ ειπε για τον φιλο του το Χ που περνουσε τον χρόνο του στις βιβλιοθηκες προσπαθώντας να βρει την τελεια Σκεψη, την απαλλαγμενη απο καθε κηλίδα , και ο οποιος ηταν διαρκώς απογοητευμενος :
    » Θαυμασιο παραδειγμα τακτικής αποφυγής ..Τοσος κόπος Τοσος χρόνς και τοση απογοήτευση για να αποφυγει το καθήκον του να σκεφτει αυτός ο Ιδιος»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/03/2008

  34. Ιστοριες του κ. Κοινερ
    ————————–

    οταν ο κ. Κοινερ ακουσε να λένε οτι ο Αδόλφος, βασιστηκε στην και αντεγραψε τη Σκέψη του Νίτσε για να εκφρασει ην δική του »Σκέψη(;)» (Ο Αγών)…
    αφού κουνησε το κεφαλι του, ειπε:

    »Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/03/2008

  35. Μεταφυσικές ιστορίες του κ. Νίτσου
    ———————————————

    Καθόταν ο Νίτσε στον Παράδεισο και κουβέντιαζε με τον Κάουτσκι και τον Ιησού. Ο Ιησούς ως υιός του Θεού είχε το ελεύθερο να περιδιαβαίενι τον αλλο κόσμο, εκτός εάν τον είχε βάλει τιμωρία ο πατέρας του.

    Του λέει ο Ιησούς του Νιτσε… Βρε μ@λ@κ@, τι ήταν αυτά που έγραφες για τον Υπεράνθρωπο; Δεν κατάλαβες ότι στον ανθρώπινο κόσμο, όλο και θα βρεθεί κάποιος να σε χρησιμοποιήσει, να σε αντιγράψει για να δώσει υπόσταση στα ονειρά του.

    Δες τι έγινε; Τελικά ο Αδόλφος, που βρίσκεται από την άλλη πλευρά του Άλλου Κόσμου, κατάφερε στο όνομά σου να μας κάνει να δουλεύουμε με υπερωρίες και να μην τον προλαβαίνουμε. Όχι ότι μας πολυπείραξε! Αυτή είναι η δουλειά μας!

    Τότε πετάγεται ο Κάουτσκι και του λέει του Νίτσε… Βρε διπλά μ@λ@κ@ τι πήγες κι έγραφες και τα διάβασε και ο Βελζεβούλ και σ’ έχει κάνει σημαία του; Και όχι μόνο αυτός, αλλά τελευταία εκεί κάτω στο μπλογκοχωριό έχουν σαλτάρει και τάχουν βάλει με τον καημενο τον Ιησού, λες και αυτός φταίει για την Ιερά Εξέταση και την Υπατία. Με τη φόρα που πήραν σε λίγο θα λένε ότι εσύ φταίς για τόυς φούρνους του Άουσβιτς.

    Δεν ξέρω, συνέχισε ο Κάουτσκι, και πώς να συναντήσω τον Βελζεβούλ να του τα πώ, γιατί αυτός συχνάζει από την άλλη πλευρά του Άλλου Κόσμου. Πάντως αν τον δεις δώστου το βιβλίο μου «Η καταγωγή του χριστιανισμού». Πες του του αντιδραστικού να μην πέφτει σε εύκολες παγίδες. Του στέλνω αυτό το έργο γιατί χρησιμοποιώ την μέθοδο του ιστορικού υλισμού για να ανασυστήσω την πραγματική κοινωνική ιστορία της εμφάνισης τυ χριστιανισμού.

    Ας τις διαβάσει λιγάκι πριν αρχίσει να παίρνει κεφάλια δικαίων και αδίκων.

    Αυτά είπε ο Κάουτσκι και ο Νίτσε καθόταν σιωπηλός και σκεφτόταν κάτι με συνοφρυωμένο το μέτωπο. Άραγε να σκεφτόταν το μπρέχτειον αξίωμα:

    ”Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.”

    Ποιός να ξέρει;

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/03/2008

  36. Ιστοριες του κ. Κοινερ

    —————————–
    Μια μερα ο κ. Κοινερ δεν αντεξε την τοση βλακεια και αρχισε να φωνάζει :
    Ακουστε ακουστε: Η μεγάλη σκεψη ειναι σαν μια μεγάλη Λίμνη

    ..Οταν ο μικρουλης Ναρκισσος εφτασε εκει το μόνο που καταλαβε απο τηνλίμνη ηταν το ειδωλο του που καθρεφτιζόταν εκεί… Καθησε , το θαυμασε για πολύ ωρα και εντελει βυθιστηκε στα νερά της λίμνης που τον καταπιαν ..

    – Ταμαθε ενας χωρικός , πηγε στη Λίμνη κι αρχισε να τη φωνάζει
    »κακιά κακιά κακιά Παλιολίμνη .. Εσύ εισαι που επνιξες τον Ναρκισσο!!’
    Και η λίμνη , ηρεμα, του απάντησε »’ Τι να σου πω …Τόσο καταλαβαινεις φιλαράκο! »

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/03/2008

  37. Παραιτούμαι …. παλιολίμνη 🙂

    Ομέρ Ναρκισευόμενος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/03/2008

  38. Οι δικοι μας Αγιοι …μια συνεντευξη του Λεωνιδα Χρηστακη

    http://ta-nea.dolnet.gr//Article.aspx?d=20080329&nid=7994250&sn=&spid=876

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/03/2008

  39. οι δικοι μου Αγιοι
    http://ta-nea.dolnet.gr//Article.aspx?d=20080329&nid=7995611&sn=&spid=876

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/03/2008

  40. Ε, έχουμε και μερικούς κοινούς Άγιους!

    Ομέρ κι ο θειοςμουΝίτσος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/03/2008

  41. Ξεχάσατε τον Χρήστο τον Κωνσταντινίδη

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/03/2008

  42. Tωρα εδώ που τα λεμε αυτός ο Χρηστακης δεν μου φαινεται και τοσο … .Αγιος..
    Η Γωγου ναι …Αυτή ηταν αγια γυναικα..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/03/2008

  43. ο Νανος Βαλαωριτης ..Δεν ειναι αγιος αλλά ενας Ποιητής

    http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=1109

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/03/2008

  44. Νοσφεράτε, για να πω την αλήθεια δε φανταζόμουνα ποτέ ότι θα γινόμουν υπερασπιστής του χριστιανισμού. Όμως διαβάζοντας αυτό που έγραψες :

    «Διοτι οπως ολοι ξερουμε η σκεψη του Ιησου χριστου ευθυνεται δια τον διαμελισμόν της Υπατιας και την εξολόθρευσιν των εθνικών…»,

    το έψαξα λιγάκι και βρήκα αυτό που παραθέτω παρακάτω.

    Ομέρ

    ———————————–

    Χριστιανισμός και Ελληνισμός

    ΑΠΑΤΗ ΠΡΩΤΗ: η αρχαία Ελλάς είναι η Ελλάς των Ειδώλων, τήν οποία κατέστρεψαν οι Χριστιανοί.

    Αναβίωσι μίας μορφής αρχαιοελληνικής ειδωλολατρίας – τύπου τουριστικού φολκλόρ βέβαια. Θέσι ηλίθια, ανιστόρητη, και κωμική. Εν τούτοις πλατιά διαδεδομένη κυρίως μεταξύ των καρεκλάδων και των κουλτουριαραίων της πλάκας.

    Μερικά μόνο, να χουμε να λέμε.

    1. Οταν ήρθε ο Χριστιανισμός, η Ελλάς ήτο ήδη υπό Ρωμαϊκή κατοχή κοντά 4 αιώνες. ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΙ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ – τίς συνέπειες της κατοχής – ΤΙΣ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝ – για να στηρίξουν το επιχείρημα αφ ενός, αφ ετέρου δε όλα εκείνα τα μπαρμπούτσαλα περί Ελληνο/ρωμαϊκού πολιτισμού.

    Αν υπήρξε ένας καταστροφέας της Αρχαίας Ελληνικής Πίστεως, αυτός ήταν η ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ. Ο Ρωμαϊκός θρησκευτικός Συγκριτισμός. Οταν επιτέλους ήλθε ο Χριστιανισμός στην Ελλάδα, ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΕΔΩ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΕΡΕΙΠΙΑ.

    Υπήρχαν, τήν εποχή του Αποστόλου Παύλου, στήν Αθήνα και αλλού, ναοί, φιλοσοφικές σχολές, φιλόσοφοι, ποιητές, Ελληνικός Πολιτισμός; Ας μας τόν δείξουν, επιτέλους. ΤΙΠΟΤΑ, Μιά χώρα άδεια, έρημη, ακατοίκητη, αγκάθια και πουρνάρια παντού, οι κάτοικοι φευγάτοι, οι νέοι ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΙ σε ξένους στρατούς.

    Να ταν μόνο αυτά! Οταν ήρθε ο Χριστιανισμός στην Ελλάδα, η παρακμή ήταν τελεία – θρησκείες δολοφονικές, με θυσίες ανθρώπων, εκτεταμένη χρήσι ναρκωτικών, πράγματα πρωτόγνωρα. Οι άνθρωποι κυριολεκτικά αποκτηνωμένοι – να συμμετέχουν σε όργια και συζητήσεις ηλίθιες, σε θρησκείες ηλίθιες, σε γλώσσες ξένες – όχι ελληνικές. ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ.

    Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

    Ειδ άλλως, σήμερα, θα μασταν κάτι σαν τους Ετρούσκους, μνήμη περασμένη, λαός νεκρός.

    * * *

    Είπα τηλεγραφικά πώς η ιστορία αυτή, η επίθεσι, βασίζεται πρώτα απ όλα σε μία ιστορική απάτη.

    300 χρόνια σχεδόν μέχρι τήν εποχή του Μ. Κωνσταντίνου, καταδιώκουν τούς Χριστιανούς, τους σταυρώνουν, τούς καινε, τούς ρίχνουν στα λιοντάρια για να σπάνε πλάκα οι ειδωλολάτρες. Παντού, όχι μόνο στήν Ρώμη, αλλά και στην Αραπιά πού λές, ιδίως εκεί. Στην Αλεξάνδρεια μία εποχή, τούς τέλειωσαν οι Χριστιανοί, καί δεν είχε μείνει ούτε ένας να ταίσουν τα ζώα. Πλάκωνε ο όχλος και ανάγκαζε τους Χριστιανούς να θυσιάσουν στα είδωλα – ειδ άλλως Σταύρωσι. Δάσος οι Σταυροί, οι γδαρμένοι, οι παλουκωμένοι.

    Και σαν λέμε ειδωλολάτρες, δεν εννοούμε ανθρώπους πού πιστεύουν στόν Δία και την Αφροδίτη. Πρώτα απ όλα οι αρχαίοι θεοί είχαν πεθάνει, δεν υπήρχαν. Μιλάμε γιά βάρβαρες, αιματηρές, ανθρωποθυσιαστικές λατρείες και για σκοτεινά μυστήρια. Απ αυτή τήν νεοταξική θεωρία, περί καταστροφικού χριστιανισμού, τίποτα δεν στέκεται.

    Αν δεν καταλάβουμε τήν εποχή εκείνη —της απολύτου παρακμής, τι να λέμε;

    Κι ύστερα, ο Χριστιανισμός, ξαφνικά, με τήν απόφασι ενός Βασιλιά, από κατατρεγμένος και καταματωμένος, έγινε ξάφνου κυρίαρχος; Οποιος ισχυρίζεται τέτοια πράγματα, απλώς δεν ξέρει πού πάν τα τέσσερα.

    Σκέψου, όλοι αυτοί, οι μάρτυρες, οι Χριστιανοί, απ τήν μία άκρη της Αυτοκρατορίας ως τήν άλλη, ποιοί ήσαν; Οταν ο Μεγας Κωνσταντίνος κατάλαβε ότι η περισσότεροι του στρατού του ήσαν Χριστιανοί, πώς είχαν γίνει; Είμαστε κοντά στους διωγμούς ακόμα και μιλάμε γιά τις λαϊκές μάζες της Αυτοκρατορίας. Και στήν Αλεξάνδρεια και στήν Δαμασκό και στήν Ρώμη και την Αθήνα. Αλλά τι να πούμε – εμείς πού σήμερα παριστάνοντας τους πονηρούς και τους έξυπνους, περιφρονούμε βαθύτατα τόν λαό – τήν μάζα – άντε μετά να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Τότε ή τώρα. Οπότε λίγη θάλασσα, λίγη ποίησι και τ αγόρι μου.

    Αυτή είναι η ιστορική διάστασι του θέματος, ούτε η σπουδαιότερη, ούτε αναγκαία. Ούτε καν αναφέρεται παρά μονάχα με τα γνωστά κλισέ. Χωρίς μυαλό και περιεχόμενο. Η αλλη διάστασι, η σημερινή, οι επιδιώξεις και οι σκοποί της επιθέσεως, είναι πολύ σπουδαιότερη.

    * * *

    1. Ο Χριστιανισμός ήρθε τελικά σε έναν κόσμο παρακμής.

    Αυτό είναι ένα επιχείρημα που έθεσα. Απάντησε μόνο ο Σ.: “Είχαν πεθάνει μετά Χριστόν οι αρχαίοι θεοί; Και ο Πλούταρχος, λογουχάρη, τι έκανε; Αν ήταν πια τόσο παρακμασμένη η παλιά θρησκεία, θα έσβηνε με ένα φου, με ένα φύσημα, θεόπνευστο βεβαίως, του πρώτου τυχόντος αυτοκράτορα.”

    Απαντώ μ ένα απόσπασμα του Λουκιανού. Ορίστε, η κατάστασι στήν Αθήνα, να ξέρουμε γιατί μιλάμε. Είναι επί του θέματος. Θεών Εκκλησία:

    Πές μου Δία, πώς μας κουβαλήθηκαν ο Αττις, ο Κορύβας κι ο Σαβάζιος; Πώς πλάκωσε εκείνος ο Μίθρας, με τήν Τιάρα πού ούτε κάν ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ; Κι ο Ανουβις, ο σκυλομούρης, πού περνάει γιά Θεός επειδή γαυγίζει; ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΔΙΑ, ν αναφέρω τίς ΜΑΪΜΟΥΔΕΣ καί τούς ΤΡΑΓΟΥΣ πού ήρθαν καί εγκαταστάθηκαν σαν Θεοί στόν δικό μας Ουρανό. ΠΩΣ ΤΟ ΑΝΕΧΕΣΤΕ ΘΕΟΙ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΟΝΤΑΙ (τα ζώα) ΤΟ ΙΔΙΟ Ή ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΣΑΣ; Κι εσύ Δία, πώς ανέχεσε να σου φυτεύουν κέρατα στο κεφάλι;

    Η ιστορία είναι γνωστή, οι επιπτώσεις της Ρωμαϊκής κατοχής επίσης, δεν υπάρχει σοβαρός αντίλογος επ αυτών. Από εδώ ξεκινούν όλα. Ο Χριστιανισμός έσωσε τόν Αρχαίο Κόσμο. Ο Χριστιανισμός είναι η συγκεφαλαίωσι και η συνέχεια. Ο Χριστιανισμός έδωσε τις λύσεις καί ανέστησε έναν κόσμο νεκρό. Ο Χριστιανισμός είναι ο αρχαίος κόσμος, η αδιάσπαστη συνέχεια και η φυσική του πορεία.

    Να το πώ αλλοιώς. Είναι ο ίδιος, ο Αρχαίος Ελληνικός Κόσμος – ο Χριστιανισμός είναι η τελευταία ίσως μεγάλη επιλογή καί ανακάλυψι του Αρχαίου Κόσμου και η απόφασι της διαχρονικής του πορείας.

    * * *

    Λένε πώς ο Χριστιανισμός είναι μία ιουδαϊκή αίρεσι, θρησκεία, φιλοσοφία, πές το όπως θέλεις, πού ήρθε και πλάκωσε καί κουκούλωσε και εξαφάνισε τό αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Το έγραφαν καί τα βιβλία σου. Δεν είναι αληθινό. Δεν είναι ο Χριστός φορέας μιάς ιουδαϊκής φιλοσοφίας ή μιάς ιουδαϊκής κοσμοθεωρίας. Αυτό το εννοουν σιωπηρώς οι απατεώνες.

    Ο Χριστιανισμός ήρθε κι έκατσε στόν Ελληνικό κόσμο, όχι ο ιουδαϊσμός της παλαιάς διαθήκης. Δεν νομίζω ότι υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να ταυτίζει τόν Χριστό με τόν ιουδαϊσμό. Είναι αστείο, αλλά το γεγονός πώς οι Εβραίοι δεν έγιναν Χριστιανοί, δεν σας λέει τίποτα; Και ακόμα μεγαλύτερο αστείο, ανάλογα με τους δικούς μας απατεώνες κι αυτοί από τήν πλευρά τους υποστηρίζουν πώς ο Χριστιανισμός απηχεί τήν ελληνική σκέψι που προσπαθεί να αλλοιώση και να καταστρέψη την ιουδαϊκή. Χα!

    Μήτε ο Απόστολος Παύλος, κεντρική μορφή και βασικός υπεύθυνος της Χριστιανικής οικουμενικότητος, είναι φορέας ιουδαϊκών αντιλήψεων καί κοσμοειδώλων. Ειδικά ο Απόστολος Παύλος, Ρωμαίος στήν συνείδησι καί τόν Λόγο, δηλαδή πολίτης με αίσθησι Αυτοκρατορική – όχι ιουδαίος χωρικός.

    Αυτό είναι το πρώτο. Οι απατεώνες δηλαδή θα έπρεπε να αποδείξουν τήν σχέσι του Χριστιανισμού με τον παλαιοδιαθητικό ιουδαϊσμό. Υπάρχει αυτή η σχέσι;

    Δεύτερο σκέλος της απάτης. Δεν υπάρχει ιουδαϊκό κοσμοείδωλο. Η Ιουδαία την εποχή εκείνη είναι μία μικρή ασήμαντη επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Με ποιό τρόπο τα επεισόδια της ιστορίας ενός βασικά αγροτονομαδικού λαού, κατέστησαν θρησκεία όλης της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας; Της Ελληνορωμαϊκής αυτοκρατορίας. Πώς υποχώρησαν οι Πλάτωνες και οι Αριστοτέληδες, ο Δίας, η Αθηνά και οι εσωκοσμικοί λογικοί θεοί σου, στα παραμύθια ενός ασήμαντου μαραγκού – όπως λένε – ηγέτη μιάς ασήμαντης επαναστάσεως, σε ένα ασήμαντο χωριό μιάς τεράστιας Αυτοκρατορίας; Απαντούν οι απατεώνες σε αυτό; Χλωμά και χλεμπονιάρικα.

    Ούτε ο Χριστός και ο Χριστιανισμός είναι φορείς ιουδαϊκών κοσμολογιών λοιπόν. Ούτε ποτέ έλαβε χώρα στήν Ελλάδα ή όπου αλλού μάχη ή πόλεμος θρησκευτικός ή φιλοσοφικός μεταξύ Ελληνικού και ιουδαϊκού πνεύματος. Αυτά από την μία πλευρά.

    Από τήν άλλη, ναί, ο Χριστός είναι Εβραϊκής καταγωγής και πράγματι η Εκκλησία δέχεται την Παλαιά Διαθήκη στις Διαθήκες της πίστεώς μας. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα καί δεν έχει σχέση με κανένα » ιουδαϊκό πνεύμα «. Η Εκκλησία επίσης θεωρεί προ Χριστού Αγίους και αγιογραφεί τόν Πλάτωνα, τόν Σωκράτη και τον Αριστοτέλη. Η Εκκλησία μας, η Ορθόδοξι Ελληνική Εκκλησία, στηρίζει τόν Λόγο της στόν Πλάτωνα καί τόν Αριστοτέλη – οι Πατέρες, ο Μεγας Βασίλειος, εχρησιμοποίησε το λεξιλόγιο και τίς εννοιες του Νεοπλατωνισμού για να εκφράση τα όρια της πίστεώς μας. Πού βλέπετε διαμάχη ή υποχώρησι; Δεν υπάρχει πουθενά, παρα μόνο στις βαριοκεφάλες των απατεώνων.

    Το ακριβώς αντίθετο είναι αληθινό, το βεβαιώνει η ιστορία. Ο Χριστιανισμός » έσωσε» τόν Ελληνισμό, τόν έσυρε από τήν ρωμαϊκή παρακμή καί τόν εκτόξευσε στους μέλλοντες αιώνες, μέχρι τις ημέρες μας.

    * * *

    Μήτε ο Πρόκλος, μήτε ο Σιμπλίκιος συνιστούν ολόκληρο πολιτισμό. Κι εμείς έχουμε τον Ελύτη και τον Σεφέρη και ο ελληνισμός της Αιγύπτου τον Καβάφη, αλλά τι σημαίνει αυτό; να, το τι σημαίνει το αναλύει ο ίδιος ο Καβάφης…

    Αλλά μιλάμε για αιώνες. Από την κλασσική αρχαιότητα μέχρι τον Χριστιανισμό μεσολαβούν 500 χρόνια – και η δράση εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν νομίζω πως μπορεί κάποιος, ακόμα και οι ιστορικοί, να συλλάβει όλες τις παραμέτρους τόσο μεγάλων χρονικών περιόδων. Πιστεύω πως μιλώντας γι αυτά τα θέματα, περισσότερο μιλάμε γιά το τώρα και το σήμερα, παρά για τους καιρούς εκείνους. Αλλά αυτό είναι γνωστό. Και υπενθυμίζοντάς το, συνεχίζω ακάθεκτος.

    Λοιπόν, την εποχή του Πρόκλου δεν υπάρχει ο αρχαίος κόσμος. Εχει χαθεί οριστικώς αιώνες πριν. Αιώνες πριν έχει καταρρεύσει η οικονομία του, η θρησκεία του, το πολιτικό του σύστημα. Οι πόλεις έχουν διαλυθεί και οι κάτοικοι τους έχουν αλληλοσφαγεί σε εμφυλίους πολέμους.

    Κι υστερα ήρθαν οι Ρωμαίοι. Και ο ελληνικός κόσμος κατάντησε δούλος – να στεφανώνει τον Νέρωνα αρματηλάτη και νικητή. Και οι Ρωμαίοι έμειναν εδώ επίσης μερικούς αιώνες.

    Την εποχή του Χριστού και του αποστόλου Παύλου, ο αρχαίος ελληνικός κόσμος ήταν ήδη προ καιρού νεκρός. Κι αν τον ανάστησαν κάποιοι ήσαν οι Χριστιανοί – μόνο αυτοί πολέμησαν την σκλαβιά. Εξ ου και το εν τούτω νίκα. Με το σταυρό. Οι εθνικοί τα χαν κάνει προ πολλού πλακάκια με τους κατακτητές – ή δεν ήσαν κατακτητές οι Ρωμαίοι; – και ταξίδευαν στην Ρώμη επιδεικνύοντας την ένδοξη κληρονομιά τους στα γήπεδα, τα στάδια, τα τσίρκα – η ελληνική ατραξιόν.

    Μόνο χάρη στους χριστιανούς ο ελληνικός αρχαίος κόσμος αναγεννήθηκε – από βαριές στάχττες – αναμορφώθηκε και με την νέα του μορφή, όχι μόνο έζησε, αλλά δημιούργησε μιά αυτοκρατορία που βάσταξε 1000 χρόνια.

    * * *

    Τα Φαγιούμ μαρτυράνε ένα κρίκο που σώνεται στην Ανατολή, όχι στην Δύση. Εχει σημασία να το πούμε κι αυτό. Γιατί ανακαλύπτουμε την ομοιότητα, την αναλογία και την συνέχεια εκεί, στα Φαγιούμ και τις αγιογραφίες του Σινά, όχι στις ρωμαϊκές νταμαροκοτρόνες.

    Κι αν δεν φτάνουν αυτά για να αποκαλύψουν την συνέχεια, είναι η μουσική – από την αρχαία Ελλάδα, (όρα το απέραντο έργο του Χάλαρη – αγνοείται συστηματικά -) – μέχρι τα ρεμπέτικα. Είναι οι χοροί – όμοιοι με τους αρχαίους χορούς – οι λαϊκοί χοροί ως τα ζειμπέκικα και τα χασάπικα.

    Είναι η θρησκευτική έκφρασι – οι αρχαίοι προσευχόντουσαν στην Αφροδίτη, φιλώντας τα τρία δάχτυλα του χεριού τους ενωμένα, αντίχειρα, δείκτη και μέσο – όπως κι εμείς σήμερα – λέμε μαζί « μπουκιά και συγχώριο » – με τις παλίμψηστες ζωγραφιές και τα παλίμψηστα ξωκλήσια – η μιά εικόνα πάνω στην άλλη στον ίδιο τόπο – (ορα τα ξωκλήσια των Κυθήρων που ανακάλυψε ο Κύρου (αρχαιολόγος περιπατητής) – με αρχαίο ιερό των Κρητών (!!!), τόσο παλιό, από την εποχή του Κρητικού εποικισμού.

    Δεν είναι μόνο αυτά – είναι κι άλλα – όπως ο τρόπος που κατασκευάζονται τα καίκια – (αυτά που τώρα δίνει η ΕΕ 1 εκατομμυριάκι σε όποιον ψαρά κάνει το καίκι του καυσόξυλα) – οι στάμνες, τα κεντήματα, τα έπιπλα, οι ανεμόμυλοι και οι περιστεριώνες, τα σπίτια – (όρα την μελέτη του Αρη Κωνσταντινίδη, για τα αυθαίρετα των Ελλήνων, όπου αποκαλύπτει τις ομοιότητες με τα αρχαία μέγαρα (!!!)) κλπ κλπ κλπ

    Γράφω μόνο για τα υλικά – αυτά που έχουν βάρος και μέγεθος, για να πεισθούν – σιγά! – οι άπιστοι. Και επαναλαμβάνω το ερώτημα και την απάντησι. Αυτά όλα – κι άλλα τόσα, όχι ξεχωριστά και ένα ένα όπως τα γραψα εγώ εδώ βιαστικά και πρόχειρα, αλλά όλα μαζί, σαν ένα ενιαίο και αδιάσπαστο γεγονός που ονομάζεται «συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού», σε ποιό χώρο συνέχισαν να ζουν και να αναπτύσωνται, ώστε να τα παρατηρούμε εμείς σήμερα και να ομολογούμε αυτήν την αδιάσπαστη συνέχεια; Στην Ρώμη και τη Δύση; Με τον Καρλομάγνο, τους πειναλέους Σταυροφόρους, τους Πάπες και τον Ρομπέν των Δασών;

    Στο Βυζάντιο λοιπόν. Μέσω του Βυζαντίου. Του Χριστιανικού Βυζαντίου. Του Θεοκρατικού Βυζαντίου.

    Αυτό δεν αλλάζει παρά μόνο με παραλογισμούς και επιπολαιότητες.

    Α. Φαρμάκης http://www.bigfatopinion.net/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  45. Τυχαία έπεσα πάνω στη συζήτησή σας. Νομίζω ότι αποτελεί αυθαιρεσία κι μανιχαϊσμό να αντιμετωπίζονται ιστορικά φαινόμενα με τον απλοϊκό τρόπο του «Ροϊδη». Και ο χριστιανισμός και ο κομουνισμός και ο μωαμεθανισμός και ο εθνικισμός αποτελούν εκφράσεις εποχών και άλλων αναγκών. Οπότε είναι μάλλον άδικο και αντιεπιστημονικό να αντιμετωπίζονται με τον τρόπο αυτο. Ενδιαφέρον έχει το κέμενο του Α. Φαρμάκη, γιατί παρουσιάζει άγνωστα σε μένα στοιχεία.

    Σχόλιο από Άρρητος | 31/03/2008

  46. ε τωρα ….τι ναι αυτά του κ. Φαρμακη ;
    α)Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Σιγά … Σιγά
    β) Οταν ήρθε ο Χριστιανισμός, η Ελλάς ήτο ήδη υπό Ρωμαϊκή κατοχή κοντά 4 αιώνες. … Αραξε ρε φιλε …Που τους ειδες τους 4αιωνες ;
    γ) Υπήρχαν, τήν εποχή του Αποστόλου Παύλου, στήν Αθήνα και αλλού, ναοί, φιλοσοφικές σχολές, φιλόσοφοι, ποιητές, Ελληνικός Πολιτισμός; Ας μας τόν δείξουν, επιτέλους. ΤΙΠΟΤΑ, …
    Σωωωωωπα! Και που πηγε να διαδαξει το Παυλος τις θεωριες του για τον »Αγνωστο Θεο » (Τοτες που τον δεχτηκαν ευγενικά αλλά μοις τους ειπε τα περι Αναστασης νεκρων (κατι σαν ζομπι δηλαδή) αρχισαν -γιατί ησαν ευγενικοι να φευγουν ενας ενας με διαφορες οροφασεις : Εχω ξεχασει το ματι της Κουζινας ανοιχτό,… Με περιμενει η μνηστή μου για να παραγγειλουμε το Νυφικό κλπ ..Που ; Ε; Που; Στα πουρναρια ;

    δ)Ειδ άλλως, σήμερα, θα μασταν κάτι σαν τους Ετρούσκους, μνήμη περασμένη, λαός νεκρός
    Για πανω απο δεκα ετών η λεξη και το σημαινομενο της λεξης Ελληνας ηταν κατι σαν τους Ετσουσκους : λαός νεκρός

    Κι αυτό λόγω Χριστιανισμου

    Αν αρχισε ξανά να παιρνει περιεχομενο (π.χ Απο τον Γεωργιο Πληθωνα αυτό Δεν ηταν Καθολου Χριστιανικό αλλά ελληνικό δηλαδή -τοτε- Νεοπλατωνικό-

    Και για τα αλλα τι να πει κανείς »… Λοιπόν, την εποχή του Πρόκλου δεν υπάρχει ο αρχαίος κόσμος. Εχει χαθεί οριστικώς αιώνες πριν. Αιώνες πριν έχει καταρρεύσει η οικονομία του, η θρησκεία του, το πολιτικό του σύστημα. »
    Αντιθετα …Ο αρχαιος ελληνικός κοσμος ηταν Ενας ολοκληρος Κόσμος Ενας Πολιτισμός …Φυσικά η κλασσική Ελλάδα δεν υπήρχε πιά ..Ουτε οι πολεις κρατη …

    Ομως Υπηρχε ενας ασυλληπτος σε βαθος μορφωση , λεπτοδουλεια , στη φιλοσοφια στην Τεχνη , κλπ Ελληνικός πολιτισμός τον οποιον Βαρβαρα συστηματικά, χυδαια και ολληρωτικά κατεστρεχψε ο Χριστιανισμός και το Βυζανιντιο
    Και οι Φιλοσοφικές σχολές – Αρχαιες Μη χριστιανικές Υπηρχαν και παραυπήρχαν για αιωνες και μετά τήν Επιβολή του Χριστιανισμου ..ρά τις σφαγες τους διωγμους και τα βιαια μετρα ενανντιον τους απο τους Ρωμαιους αυτοκρατορες που γιναν χριστιανοι
    Ποιος -ποιος μωρε τις εκλεισε και ποτε.;
    Για απαντηστε (»Η Εκκλησία επίσης θεωρεί προ Χριστού Αγίους και αγιογραφεί τόν Πλάτωνα, τόν Σωκράτη και τον Αριστοτέλη)μας λεει ο κ Φαρμάκης

    ποιος μωρε εκλεισε τις τελευταιες φιλοσοφικές σχολές ;
    Κρισιμο ερωτημα

    Καλά τιποτε δεν μαθαινουν αυτοι οι -λεγομενοι Χριστιανοι Αντιφωταδιστες – στο σχολειο ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  47. …Στα πλαίσια του βίαιου εκχριστιανισμού έκλεισε το 529 με έδικτο τη φιλοσοφική σχολή του Πλάτωνα στην Αθήνα που λειτούργησε περί τα 1000 χρόνια. Οι επτά τελευταίοι διδάσκαλοι της σχολής κατέφυγαν στον βασιλιά των Περσών Χοσρόη που τους τοποθέτησε στο εκεί Πανεπιστήμιο. Ο Ιουστινιανός περιόρισε επίσης τη δραστηριότητα της χριστιανικής αίρεσης των μονοφυσιτών, με τους οποίους είχε όμως σχέσεις συμπαθείας η γυναίκα του, αυτοκράτειρα Θεοδώρα.

    Το 532 εκδηλώθηκε στην Κων/πολη μια λαϊκή επανάσταση που έμεινε στην Ιστορία ως «στάση του Νίκα» και της οποίας αφορμή ήταν η αύξηση των φόρων για τη χρηματοδότηση των πολεμικών επιχειρήσεων. Ο Ιουστινιανός ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει την εξουσία, αλλά λέγεται ότι τον έπεισε να παραμείνει η Θεοδώρα. Τελικά η επανάσταση κατεπνίγη με σφαγή των εξεγερμένων από το στρατηγό Βελισάριο και εκτεταμένες καταστροφές στην πόλη. Το 542 αναθέτει ο Ιουστινιανός καθήκοντα «αυτοκρατορικού προσηλυτιστού» στον Ιωάννη Ασιακό, ο οποίος επιδίδεται σε μαζικούς και βίαιους εκχριστιανισμούς των εθνικών της Φρυγίας, Καρίας και Λυδίας και κτίζει εκκλησίες και μοναστήρια πάνω στα ερείπια των ναών που καταστρέφονται.

    Το έτος 562 δίνει ο Ιουστινιανός με έδικτο διορία τριών μηνών να εγκαταλείψουν άπαντες τις «παραδοσιακές» λατρείες. Εκείνη την εποχή η επίκληση της παραδόσεως γινόταν από τους εθνικούς και ανατροπείς ήταν οι χριστιανοί. Μετά την παρέλευση του τριμήνου έγιναν μαζικές συλλήψεις, διαπομπεύσεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις και εκτελέσεις εθνικών στην Αθήνα, την Αντιόχεια, την Παλμύρα και την Κων/πολη. Στην πλατεία του Κυνηγίου της Πόλης κάηκαν σε τεράστιες πυρές χιλιάδες βιβλία και πολλά έργα τέχνης, όπως περιγράφει στη «Χρονογραφία» του ο Ι. Μαλάλας. Οι συντεχνίες και οι οικογένειες καθίστανται με την απόφαση του Ιουστινιανού αποκλειστικά υπεύθυνες για τις θρησκευτικές αντιλήψεις των μελών τους. Το ίδιο και οι αφέντες για τις αντιλήψεις των δούλων τους

    Πηγή :
    http://sfrang.com/selides/mm1/html/Justinian.htm

    Εχω δει βεβαια και αλλες ιστοσελιδες οπου οι Χριστιανοαμυντορες επιχειρουν -οπως οι ρεβιζιονιστες της Ιστοριες που αμφισβηουν το Ολοκαυτωμα – να το γυρισουν οτι οχι δεν ηταν του Πλατωνα η σχολή αλλά καποιων νεοπαλτωνικών κλπ

    Παντως οπως και ναχει παραμενει το γεγονός οτι μεχρι το 529μ.χ υπηρχαν Νεοπλατωνικές σχολές και οχι μόνο πουρναρια και βαρβαροτητα οπως μας λεει ο Φαρμακης νομιζοντας μας εντελώς χαζους και αγραμματους

    -και αρα ο Αρχαιος Εληνικός κοσμος επεμενε στην παραδοση του πολιτισμου του και Βιαια ανακοπηκε η πορεια του απο τον Ρωμαιο χριστιανό αυτοκρατορα Ιουστινιανό –
    Βρε παιδια …αυτά τα λενε ως και οι σχολικές ιστοριες ..για το κλεισιμο τωης τελευταιας φιλοσοφικής σχολής ..Και οχι τωρα …Ανεκαθεν απο τα χρονια τα παλια …

    Καλά ειναι δυνατόν μωρε Ομέρ να μου τσαμπουνάς αυτες τις παραπάνω ..να μη πώ τι ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  48. Τι ωραία που τα λες Νοσφερατίδη.

    Γιατί όμως δεν έρχεσαι στα πιο κοντινά μας χρόνια; Το ίδιο δεν έγινε με το κομμουνιστικό κίνημα, όπως κάποτε με το χριστιανικό (τουλάχιστον όπως γράφει ο Κάουτσκι ή κι αυτός ως δευτεροδιεθνιστής είναι για τα σκουπίδια;)

    -Ιδεολογία απελευθέρωσης,
    -μαζική επιρροή,
    -σκληρές διώξεις,
    -πάρσιμο εξουσίας,
    -καταπίεση των αντιπάλων,
    -δολοφονίες και στρατόπεδα συγκέντρωσης,
    -απαγόρευση της «αστικής» εκπαίδευσης,
    -καταστροφή της παλιάς λόγιας γλώσσας και εισαγωγής της νέας ξύλινης,
    -καταστροφή του προηγούμενου πολιτισμού (όσοι ναοί δεν καταστράφηκαν και το οικοδομικό τους υλικό χρησιμοποιήθηκε για τους νέους κομματικούς ναούς, άλλαξαν χρήση)

    κ.λπ. πανομοιότυπα.

    Μήπως θάπρεπε να κάναμε πρώτοι εμείς την αυτοκριτική μας -και ειδικά εσείς οι μεγαλύτεροι- πριν πάρουμε από μια χατζάρα και αρχίζουμε να λύνουμε διαφορές του 5ου μ.χ. αιώνα λές και είναι το ασφαληστρικό!

    Ομέρ οπαδός του Νοσφεράτου 8)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  49. Ομέρ δεν καταλαβε ςμου φαινεται τι μ’ εκνευριζει ..Δεν δηλώνω καθολου οπαδος του αρχαιου πνευματος, ειδωλολατριας κλπ …Ουτε μ’ ενδιαφερει ο 5 μ.χ αιωνας

    και θεωρώ ολες αυτες τις ανα-βιωσεις της ειδωλολατριας τριχες κατσαρες

    Οι βλακειες ομως μ’ ενοχλουν …Η φθηνή προπαγανδα ..Αυτο το:

    » Να ταν μόνο αυτά! Οταν ήρθε ο Χριστιανισμός στην Ελλάδα, η παρακμή ήταν τελεία – θρησκείες δολοφονικές, με θυσίες ανθρώπων, εκτεταμένη χρήσι ναρκωτικών, πράγματα πρωτόγνωρα. Οι άνθρωποι κυριολεκτικά αποκτηνωμένοι – να συμμετέχουν σε όργια και συζητήσεις ηλίθιες, σε θρησκείες ηλίθιες, σε γλώσσες ξένες – όχι ελληνικές.»
    Σωωωωωωωωωπα!
    Αυτές οι φθηνιες μενοχλουν ..Η αγαρμματοσυνη που περνιεται για εξυπνάδα ..Οταν και ενας μαθητής του Γυμνασιου ξερει για το κλεισιμο της Πλατωνικής σχολής απο τον θεοσεβουμενο Ιουστινιανό

    …η εμμονή σε ψεμμτα του τυπου »…Την εποχή του Χριστού και του αποστόλου Παύλου, ο αρχαίος ελληνικός κόσμος ήταν ήδη προ καιρού νεκρός. Κι αν τον ανάστησαν κάποιοι ήσαν οι Χριστιανοί – μόνο αυτοί πολέμησαν την σκλαβιά. Εξ ου και το εν τούτω νίκα. Με το σταυρό…».

    Τι θα ελεγε ο Μπρέχτ για το κειμενο που μου παρεθεσες πιοπανω -πιστευοντας οτι ανακαλυψες μεγάλη σοφια;

    Νοσφερατος ο Ομεροπληκτος ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  50. Ειρήνη υμίν ω αδελφοί

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 31/03/2008

  51. O Αρχαιος ελληνικός κόσμος στην εποχή του Χριστου αλλά και για πολλους αιωνες μετά ειχε την αναλογη πανω κατω σχεση με τους κλασσικους χρόνους (της εποχής του Περικλη π.χ)

    – Με αυτήν που εχει ο σημερινός Δυτικος ευρωπαικός κόσμος με την εποχή του Διαφωτσιμου (18ος αιωνας)

    Ηταν βεβαια πολύ πιο μπερδεμένος , ειχε χασει το κουργιο και την αισιοδοξια της πολης κρατους
    – αλλά ηταν Αφανταστα πιο προχωρημενος -τεχνολογικά , καλλιτεχνικά , αρχιτεκτονικά ,βιβλιογραφικά …
    Και αν πραγματι -κατα τον Μεσαιωνα το Βυζαντιο κατα πολύ υπερειχε –
    αυτο οφειλοταν ακριβώς στα ερειπια αυτου του Απιστευτου αρχαιοελληνικου πλουτου
    που καταφεραν να το συντηρησουν ετσι ωστε να υπερεχει κατα πολύ
    – ερειπια ομως που ο ιδιος ο Χριστιανισμός προκαλεσε….
    γιαυτό και αυτό το Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ βγαζει ματι στην πληρη αντιστροφή της αλήθειας…Ρε παιδια ο χριστιανισμός θεωρουσε την λέξη ελλαδα συνωνυμο του παγανισμου ..για πολλους αιωνες…
    – οσο για τον Λουκιανο που επικαλειται ο Φαρμακης…Ο Λουκιανός συστηματικά σατιριζε καθε ειδους θρηκεια ..Ηταν ενας Λαζοπουλος ..τι Λαζοπουλος ενας Τζιμυς Πανουσης της εποχης του ..Ευτυχώς που δεν ειχε ακουσει τιποτε για τα χριστιανικά ..θα τα εκανε με τα κρεμμυδακια …

    Ματσουκάτες : Με τον Ομερ Πριονη εχουμε προαιωνιες διαφορες …και τωρα Πριονισε ο ιδιος το κλαδί οπου καθεται
    (του Μέγα Αντμινιστωρα …παλαιος Ρωμαικός τιτλος εξουσιας 🙂 )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  52. Και για να συνεχισουμε τις αναλογιες οι Χριστιανοι τουνκαιρο του Ιουστινιανου (και πιο πριν )

    Θυμιζουν πολύ τους Ταλιμπαν οταν βομβαρδιζαν τα ματια των τεραστιων αγαλματων του (Ελληνα) Βούδα..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  53. Πρόσεχε, γιατί βλέπω ότι σιγα σιγα ταυτίζεσαι με τον αντίπαλό σου και εξελίσσεσαι και συ σε Ταλιμπάν.

    Ομέρ πριονισμένος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  54. Μαλλον εσύ ταυτιζεσαι με τον επιτιθεμενο σου Ομέρ οπαδέ του Νοσφεράτου

    Νοσφεράτος ο επιτιθεμενος στον Ομέρ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  55. Τι βλέπω; Γιατί τέτοια ένταση;

    Νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος!

    Ομέρ…. η παρεμβασούλα μου ήταν μικρή!
    Μην τσατίζεσαι. Ακόμα και ο Νοσφεράτος είχε καλό σκοπό. Σε διαβεβαιώ!

    Διάβασε το σχόλιο του “μουμούλ”. Νομίζω ότι είναι το ψυχραιμότερο όλων.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  56. Μ-π …μη ταραζεσαι ….
    δεν τσαντιστηκε ο Ομερ Πριονης…Τον ξερω!…Απλώς προσπαθεί να μου κολήσει λιγακι καθοτι νιωθει ολιγον…. ξεκολημένος τελευταια !
    ( Ο Μαρξ ξεκολησε , ο Μαο ξεκολησε και ο Ομερ αισθανεται οτι αρχιζει κι αυτός να ξεκολλά τελευταια )

    Νοσφεράτος ο Συγκολλητής

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  57. Γιατί σας βλέπω και τους δυό νάστε λίγο στην πρίζα;

    Μ-π

    —————

    Ομέρ, όσον αφορά την επίμαχη έκφραση, όπως είπε και ο σύντροφος ;;;

    «τι μπρόκολα, τι λάχανα!»

    Έτσι κι μεις:

    «τι ..μπιπ-μπιπ-μπιπ…., τι γκλάμορους λαός ! «

    Απλώς, μαύρο χιούμορ Νοσφεράτε !!!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  58. Ή καλύτερα, όπως μου ήρθε την τελευταία στιγμη:

    “τι Αμερικάνοι , τι γκλάμορους λαός ! “

    “τι Βρετανοί , τι γκλάμορους λαός ! “

    “τι Γιαπωνέζοι , τι γκλάμορους λαός ! “

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  59. Αγνωστε Π&Α το χιουμορ σου μου θυμιζει λίγο
    Θεμο Αναστασιαδη οταν ελεγε ανεκδοτακια και αστειακια για ξανθές , μαυρους ,Εβραιους και Ποντιους εκεί στην δεκαετια του 90 ..θυμασαι; (τοτες που εφαγε και το γιαούρτι(ωμα))

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  60. Δίκιο έχεις… προσπαθώντας να συμμαζέψουμε αυτά που συμμαζεύονται ΄΄εγιναν και μερικά σοβαρά (ιδεολογικά) λάθη.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  61. Ρε παιδιά δεν το αφήνεται να πάει στο καλό.

    Μην το περιτριγυρίζεται και μου βγουν και τα δικά μου, γιατί κάνατε την τρίχα τριχιά.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  62. ΄΄εγιναν και μερικά σοβαρά (ιδεολογικά) λάθη.

    Μ-π

    E Καλά δεν πειραζει ..Μη το κανεις και θεμα τωρα με Κριτική και Αυτοκριτική και πρεπει να » χτυπαμε τους Ιαπωνες και να καταπολεμουμε τις Ιδεολογικές παρακκλίσεις» Καταπώς ελεγε κι ο Τιμονιερης
    Ομερ Παιδί μου
    βγαλε κι εσυ τον πονο σου ..Ελα ..Θα σε ανακουφισει !

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  63. Θα με ανακουφίσει ε ;;;;;;;

    Ε, τότε να βγάλω από το μοντερέισον τα δεκάδες απαγορευμένα μηνύματα που έχω κρατήσει εκεί για να τρέχετε όλοι σας…. σύντροφε Νοσφερ-ομαδε-πάνο χι χι χι !

    Ομέρ ( ούτε κική, ούτε κοκώ, ούτε μίπιους, ούτε μουμούλιους )

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  64. Ομέρ,

    νομίζω ότι πρέπει να χαλαρώσεις λιγάκι.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/03/2008

  65. ΩΧ ΩΧ ΩΧ! θυμωσε φαινεται..
    καλά μωρε ομέρ ..τι σούπαμε και κανεις ετσι; ε;
    (αυτά τα νιάτα …τα νιάτα!)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  66. Ομέρ σου στελνω αυτό του Αλλου φαν μαρξ μπας και χαλαρωσεις λιγ(και δεν πραγματοποιησεις την απειλή σου.
    (.ξεχασα οτι μας εχεις ολους στο χερι ..ή μαλλον στο μοντερεισον )

    http://afmarx.wordpress.com/2008/03/29/lovetoon/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  67. E ας δουμε και μια πολύ ενδιαφεροuσα βιβλιοπαρουσιαση για ενα ζητημα παντα -μα πάντα – επικαιρο:

    »Οι δυσκολίες της ελευθερίας του λόγου»
    Τίποτε στον αγώνα της υπεράσπισης ή της αποκατάστασής της δεν μοιάζει απλό ή αυτονόητο

    http://www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=15/02/2008&id=38579592,52900616,60790920

    Αντιγραφω:

    »Τίποτε στον αγώνα εναντίωσης στη λογοκρισία (αν μπορούμε να μιλήσουμε όντως για αγώνα) δεν είναι απλό και εύκολο. Το χειρότερο για τον Κουτσί εν προκειμένω είναι η εσωτερική εμπλοκή του συγγραφέα στις λογοκριτικές νόρμες. Ο Μάντελσταμ, επί παραδείγματι, νιώθει υποχρεωμένος, όταν γράφει την «Ωδή στον Στάλιν», όχι μόνο να μεταμφιέσει την απέχθειά του για τον δικτάτορα σε συγκατάβαση, αλλά και να προσδώσει στον στίχο του μιαν ορισμένη θερμοκρασία, μια θερμοκρασία η οποία να μην επιτρέπει στον αναγνώστη να εικάσει ότι είναι ανειλικρινής. Η αγωνία του Μάντελσταμ είναι να καταπολεμήσει την αλλοτρίωση η οποία τον οδηγεί από τη λογοκρισία στην αυτολογοκρισία, και τούτο το καταφέρνει μόνο με το να πλάσει το σώμα ενός ποιήματος από το οποίο ο ίδιος απουσιάζει. Ο Σολζενίτσιν, πάλι, μπορεί να καταφέρνει να ξεφύγει με απολύτως ευδιάκριτο τρόπο από τους λογοκριτές του, χτυπώντας ευθέως οτιδήποτε σχετίζεται με το σταλινικό φαινόμενο, αλλά είναι μάλλον απίθανο να γλιτώσει και από τους εκ δεξιών υπερασπιστές του, που βιάζονται ευχαρίστως να τον αποδώσουν στη μυθική αρχαιολογία της ρωσικής πατρίδας. Οσο για τον Χέρμπερτ, παρά την καταφανή προσπάθειά του για αντίσταση στη λογοκρισία, παραμένει υπό την κυριαρχία της και υφίσταται, έτσι ή αλλιώς, όσες λύσεις κι αν επινοήσει, την τυραννία της….».…..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/04/2008

  68. Αlain Βadiou

    —————–

    Κριτική:

    Ο «τελευταίος επαναστάτης διανοούμενος»

    Έχουν χαρακτηρίσει τον εβδομηντάχρονο Γάλλο φιλόσοφο και αγωνιστή Αlain Βadiou ως τον «τελευταίο επαναστάτη διανοούμενο». Στη συνέντευξη που έδωσε στο «Ένεκεν» στον Γιώργο Γιαννόπουλο, ο ίδιος προτιμά να τον λογαριάζουν ως «τον πρώτο σε μια νέα γενιά διανοουμένων επαναστατών». Συνδυάζεται ο φιλοσοφικός στοχασμός με τον πολιτικό του ακτιβισμό και προσανατολισμό;

    Απαντάει άμεσα:
    «Η φιλοσοφία δεν είναι πολιτική. Είναι κάτι διαφορετικό. Κι εγώ στο έργο μου θέτω ερωτήματα όπως: ποιο το είναι, το υποκείμενο ή η αλήθεια. Υπάρχουν σαφώς φιλοσοφικές προσεγγίσεις που ταιριάζουν, λίγο ή πολύ, με διάφορες πολιτικές επιλογές. Υπάρχουν φιλοσοφικά συστήματα που στρέφονται στην κατεύθυνση των κοινωνικών εξεγέρσεων και άλλα που στηρίζουν τις συντηρητικές πολιτικές. Σε ό,τι με αφορά, πάντως, προσπαθώ να είμαι με τη μεριά των ρήξεων, της ανανέωσης, του καινούργιου που γεννιέται…». Μιλάει ακόμα ο Βadiou για τον όρο «δημοκρατικός υλισμός» που χρησιμοποιεί στο έργο του και πως ο ίδιος προσπαθεί να δείξει ότι πέρα από τα ατομικά και ομαδικά συμφέροντα που υπηρετεί ο «δημοκρατικός υλισμός» υπάρχουν και άλλα πράγματα, όπως οι ιδέες, οι υψηλές αξίες, αυτές που αποκαλεί «αλήθειες». Αναζητήστε αυτό το τεύχος του θεσσαλονικιώτικου περιοδικού. Θα βρείτε αρκετά άξια λόγου κείμενα.

    Κώστας Ρεσβάνης, Τα Νέα, 17/3/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/04/2008

  69. Ας μαθουμε μερικά πραγματα για την λεγομενη »Νεα»(ακρα) δεξια …και τον ΑΛΕΝ ΝΤΕ ΜΠΕΝΟΥΑ

    Το θινκ τανκ

    του σύγχρονου ρατσισμού

    »Το αντιρατσιστικό κίνημα της Ευρώπης ξεσκουριάζει τα όπλα τού μεσοπολεμικού αντιφασισμού και επιτίθεται στον προκλητικό Αυστριακό νοσταλγό. Όμως η μάχη είναι άνιση. Ο κ. Χάιντερ, όπως και ο Λεπέν, ο Σενχούμπερ ή …ο Καρατζαφέρης δεν έχουν μείνει στα παλιά. Το θινκ τανκ της σύγχρονης δεξιάς, ο Αλέν ντε Μπενουά, τους εφοδιάζει με ένα μεταμοντέρνο ρατσιστικό οπλοστάσιο.

    Όσο κι αν δεν θέλει να το παραδεχτεί κανείς, η επιτυχία του Χάιντερ είναι η άλλη όψη της αποτυχίας του σύγχρονου αντιρατσιστικού λόγου. Την ίδια ώρα που ο ανερχόμενος ηγέτης έδινε την εικόνα του σύγχρονου γιάπη, οι αντίπαλοί του σ’ όλη την Ευρώπη προσπαθούσαν να ανακαλύψουν κάποιο γλίστρημα στο λόγο του, κάποια στραβή αναφορά στον Χίτλερ ή στο Άουσβιτς, για να μπορέσουν να προκαλέσουν το σκάνδαλο.

    Όμως η μέθοδος αυτή ήταν καταδικασμένη να αποτύχει. Ούτε ο Χάιντερ είναι κλωνοποιημένος Χίτλερ, ούτε αυτά που λέει ταυτίζονται υποχρεωτικά με αποσπάσματα από το Μάιν Καμπφ. Το ίδιο σφάλμα που έγινε τη δεκαετία του ’80 στη Γαλλία με τον Λεπέν, μοιάζει να επαναλαμβάνεται από ολόκληρη την ευρωπαϊκή αντιφασιστική πολιτική σκηνή, με αφορμή τις εξελίξεις στην Αυστρία. Όπως και τότε, έτσι και τώρα, οι ευαισθητοποιημένοι αντιρατσιστές αρκούνται να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου, και αναζητούν τα στοιχεία της ταύτισης του νέου με τον παλιό «φίρερ». Όμως ο σύγχρονος ρατσισμός έχει ήδη προ πολλού μεταλλαχθεί, και έχει πάρει νέες μορφές που δύσκολα αναγνωρίζονται, αν στο μυαλό μας έχουμε μόνο τα στερεότυπα του παρελθόντος. Αυτή η μετάλλαξη χρωστάει πολλά στο κίνημα της Νέας Δεξιάς που γεννήθηκε στη Γαλλία πριν από τριάντα χρόνια.

    Το 68 της Νέας Δεξιάς

    Την ίδια χρονιά που η νεολαία ξεσπούσε σε μια παγκόσμια εξέγερση, το 1968, μια μικρή ομάδα διανοουμένων της άκρας δεξιάς στη Γαλλία αναλάμβανε το εγχείρημα να ανασυστήσει μια αξιόπιστη και ελκυστική θεωρία και να αντισταθεί στην ηγεμονία των ιδεών της αριστεράς. Επικεφαλής του εγχειρήματος ήταν ο Αλέν ντε Μπενουά, θεωρητικός και ακτιβιστής μιας από τις πάμπολλες μικρές ομάδες που διεκδικούσαν την πρωτοκαθεδρία σ’ αυτή τη διαδικασία, της ομάδας GRECE (Ένωση Έρευνας και Μελέτης του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού).

    Η επιτυχία του ντε Μπενουά οφείλεται στο γεγονός ότι κατάφερε να αναδείξει την ομάδα του σε διαμορφωτή μιας δεξιάς κοινής γνώμης, απογοητευμένης από την επικράτηση των ιδεολογικών εκφραστών της αριστεράς και του μαρξισμού. Πολύ γρήγορα κατάφερε να γίνει το αγαπημένο παιδί μιας μερίδας των συντηρητικών μέσων ενημέρωσης και άρχισε να επηρεάζει άμεσα ευρύτερους πολιτικούς κύκλους. Το 1977, όταν ο μεγαλοεκδότης Ερσάν αγόρασε την εφημερίδα Φιγκαρό, προσέλαβε τον δεξιό θεωρητικό Λουί Ποέλς για την έκδοση του περιοδικού Φιγκαρό-Μαγκαζίν. Εκείνος, με τη σειρά του, ανέθεσε σε μια ομάδα της GRECE τη διαμόρφωση του νέου πλαισίου του εντύπου. Αυτομάτως η GRECE απέκτησε πανεθνικό και πανευρωπαϊκό ακροατήριο. Με την άνοδο στην εξουσία των σοσιαλιστών το ’81, άρχισαν να στρέφονται προς τις ιδέες της GRECE και τα παραδοσιακά δεξιά κόμματα UDF και RPR. Την ίδια στιγμή, η GRECE αρχίζει να επηρεάζει ανάλογες κινήσεις στις αγγλοσαξονικές χώρες.

    Ως κύριο αντίπαλο της Νέας Δεξιάς η ομάδα του ντε Μπενουά θεωρεί «τον αστικό φιλελευθερισμό και τη Δύση του αμερικάνο-ατλαντισμού.» Πρόκειται για μια νέα μορφή του κλασικού φασιστικού αντικαπιταλισμού και αντιαμερικανισμού, που ριζοσπαστικοποιεί την ευρωκεντρική πολιτική σκέψη του Ντε Γκολ. «Ποτέ μέσα στην ιστορία τους η Γαλλία και η Ευρώπη δεν διατέλεσαν κάτω από τόσο βαθιά κατοχή, όσο σήμερα. Η κατοχή δεν συνοδεύεται πλέον κατανάγκην από το θόρυβο της μπότας. Η κατοχή δεν είναι πλέον μόνο εδαφική και στρατιωτική. Μπορεί να είναι επίσης οικονομική, πολιτισμική, ιδεολογική, πνευματική και ψυχική. Είναι δυνατόν να ασκείται με όρους επίδρασης στην κοινωνική δομή, με ποικίλους εξαναγκασμούς και εξαρτήσεις. Ναι, ποτέ άλλοτε η Γαλλία δεν υπήρξε τόσο λίγο γαλλική. Ποτέ η Ευρώπη δεν υπήρξε τόσο λίγο ευρωπαϊκή.» (ντε Μπενουά, 1987).

    Η φυλετική διάσταση αυτής της προβληματικής είχε διαφανεί ήδη από τα πρώιμα κείμενα του συγγραφέα: «Η φυλή είναι η μοναδική πραγματική ενότητα που περικλείει τις ατομικές διαφοροποιήσεις. Η αντικειμενική μελέτη της ιστορίας δείχνει ότι μόνο η ευρωπαϊκή φυλή (λευκή καυκάσια φυλή) από τη στιγμή της εμφάνισής της συνεχίζει να προοδεύει στην ανοδική πορεία της εξέλιξης της ζωής, σε αντίθεση με άλλες φυλές οι οποίες έχουν βαλτώσει και βρίσκονται σε υποχώρηση. Η κύρια αιτία αυτής της προόδου της ευρωπαϊκής φυλής συνίσταται στο ότι έχει συσσωρεύσει στοιχεία επιστημονικής και τεχνικής προόδου, τα οποία σχηματίζουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η ευρωπαϊκή φυλή δεν διαθέτει απόλυτη ανωτερότητα. Απλώς είναι η πλέον ικανή να προοδεύει στην κατεύθυνση της εξέλιξης. Εφόσον οι φυλετικοί παράγοντες κληροδοτούνται με στατιστικό τρόπο, κάθε φυλή κατέχει τη δική της ψυχολογία.» (Αλέν ντε Μπενουά «Τι είναι ο εθνικισμός», 1966).

    Η εφεύρεση του νέου ρατσισμού

    Όμως ο ντε Μπενουά δεν έμεινε στις ρατσιστικές διατυπώσεις παλιού τύπου. Μια από τις κεντρικές νέες ιδέες που εισήγαγε στην ευρωπαϊκή δεξιά είναι ο ρατσισμός νέου τύπου. Πρόκειται γι’ αυτό που πολύ προσφυώς ονόμασε «διαφοριστικό ρατσισμό» ο φιλόσοφος Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, ο σημαντικότερος μελετητής των νεορατσιστικών φαινομένων στη σημερινή Ευρώπη. Ο ντε Μπενουά υιοθέτησε χωρίς δυσκολία το σύνθημα της ριζοσπαστικής αριστεράς «δικαίωμα στη διαφορά» για να εκφράσει τη νέα στρατηγική της (άκρο)δεξιάς, και να την περιβάλει με αντιρατσιστικό μανδύα.

    Η αναδιατύπωση του ρατσιστικού λόγου υιοθετεί κλασικά εξωτερικά στοιχεία της αριστερής προβληματικής: τον αντιαμερικανισμό, τον αντικαπιταλισμό, την υποστήριξη του Τρίτου Κόσμου. Στο 33ο τεύχος του περιοδικού Elements της GRECE, ο ντε Μπενουά εξηγείται: «Από το τέλος του Β’ παγκόσμιου πολέμου και ιδιαίτερα σήμερα, διαπιστώνουμε ένα αξιοσημείωτο κύμα τυποποίησης και ισοπεδωτισμού… Αυτό το κύμα ισοπεδωτισμού έχει σχέση με τις προόδους της κυρίαρχης εξισωτικής ιδεολογίας, η οποία θεωρεί ότι οι διαφορές μεταξύ ανθρώπων και πολιτισμών είναι παροδικές ή ήσσονες και κατά φυσική συνέπεια έχει τάση να μη συγκινείται καθόλου από την προϊούσα διάβρωση των διαφορετικών πολιτισμών. (…) Απέναντι σ’ αυτό το κύμα δεν μπορούμε να ελπίζουμε παρά στην κατάφαση των συλλογικών ιδιαιτεροτήτων, στην πνευματική επανοικειοποίηση των παραδόσεων, στην καθαρή συνείδηση των πολιτισμικών ριζών και ιδιαιτεροτήτων. (…) Ποντάρουμε στο τσάκισμα του ενιαίου μοντέλου, είτε διά μέσου της γέννησης των περιφερειακών γλωσσών είτε διά μέσου της κατάφασης των εθνικών μειονοτήτων είτε φαινομένων τόσο ποικίλων όσο η αποαποικιοποίηση, η κατάφαση της μαύρης φυλής, ο πολιτικός πλουραλισμός των χωρών του Τρίτου Κόσμου, η αναγέννηση ενός λατινοαμερικανικού πολιτισμού, η ανάδυση ενός ισλαμικού πολιτισμού, κλπ.»

    Η συγγένεια της προβληματικής αυτής με τη ρητορεία των Ιταλών της Λίγκας του Βορρά, αλλά και με τα συνθήματα που κυριάρχησαν στην Αυστρία πριν τις εκλογές είναι οφθαλμοφανής. Πρόκειται για έναν πραγματικό νέο «τρίτο δρόμο» για την άκρα δεξιά. Αντίθετα με τις κλασικές θέσεις της ακροδεξιάς, αυτός ο νέος ρατσισμός συμβαδίζει με την υιοθέτηση ενός ιδιότυπου «νέου τριτοκοσμισμού», ο οποίος στηρίζεται στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των λαών, εναντίον του οικονομικού και πολιτικού ιμπεριαλισμού της Δύσης. Την πολιτική συνέπεια αυτής της θεωρίας διαπιστώνουμε με την απροσδόκητη σύμπλευση ακροδεξιών παραγόντων στις αντινατοϊκές εκδηλώσεις της τελευταίας δεκαετίας.

    Σύμφωνα με τη θεωρία του ντε Μπενουά, η επιστροφή των μεταναστών στην πατρίδα τους απαιτείται στο όνομα του «δικαιώματος στη διαφορά» και του σεβασμού της πολιτισμικής τους ταυτότητας. Η απαίτηση του αποκλεισμού των ξένων, εφόσον θεωρούνται «μη αφομοιώσιμοι», είναι η λογική συνέπεια του απόλυτου χαρακτήρα που αποδίδεται στις πολιτισμικές διαφορές. Σύμφωνα με τον συνεργάτη του ντε Μπενουά Γκιγιόμ Φε «η πολυφυλετική κοινωνία είναι το λίπασμα του ρατσισμού» και κατά συνέπεια: «Για να φτάσουμε ως το τέλος το δικαίωμα στη διαφορά οφείλουμε να αρνηθούμε την πολυφυλετική κοινωνία και για τους μετανάστες να φροντίσουμε την επιστροφή τους στην πατρίδα τους.» (περιοδικό Elements, χειμώνας ’83-’84). Ανάλογα επιχειρήματα ακούγονται καθημερινά και στις ελληνικές τηλεοράσεις από τα λόμπι των επαγγελματιών ληστευθέντων: «Οι Έλληνες δεν ήταν ρατσιστές πριν έρθουν οι μετανάστες. Για να εκλείψουν τα ρατσιστικά κρούσματα πρέπει να φύγουν οι ξένοι.»

    Ο ιδεολογικός, λοιπόν, πυρήνας του νέου ρατσισμού δεν συγκροτείται πλέον από το σχήμα της ανισότητας μεταξύ ανωτέρων και κατωτέρων φυλών, αλλά από το σχήμα της αγεφύρωτης απόστασης μεταξύ πολιτισμικών κοινοτήτων, το οποίο προϋποθέτει μια απόλυτη ετερογένεια μεταξύ των πολιτισμικών και των πνευματικών παραδόσεων κάθε εθνικής ομάδας. Ο ντε Μπενουά φτάνει να υποστηρίζει ότι η θεωρία του είναι η μοναδική «αντιρατσιστική» τοποθέτηση, εφόσον ορίζει το «ρατσισμό» ως ιστορική μορφή του «ολοκληρωτισμού», απόρροια του «μονοθεϊσμού» και τον εντοπίζει στην «παγκοσμιοποίηση». Η πολιτική της Νέας Δεξιάς είναι λοιπόν η άμυνα και η υποστήριξη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών κάθε συλλογικής ταυτότητας. «Η επείγουσα αναγκαιότητα για όλους τους πολιτισμούς που έχουν ακόμα συνείδηση του εαυτού τους είναι να ενωθούν εναντίον του μοναδικού κοινού εχθρού: εναντίον όλων αυτών που επιθυμούν να τους καταστρέψουν όλους, για να επιβάλουν σε όλους τον ίδιο ενιαίο τρόπο ύπαρξης, τον ίδιο ρυθμό, το ίδιο επίπεδο ζωής, τον ίδιο ψευδοπολιτισμό του εκφυλισμού και της καταστροφής.» (περ. Elements, Φεβρουάριος 1980).

    Ο φόβος της επιμειξίας

    Η επιταγή του σεβασμού της διαφοράς δεν ταυτίζεται με το δικαίωμα της ετερότητας. Στην πραγματικότητα η συνεχής επίκληση αυτού του σεβασμού εξυπηρετεί μόνο όσους επιθυμούν πάση θυσία να δικαιολογήσουν την έλλειψη κάθε επαφής, όσους φοβούνται την ανάμειξη ανθρώπων και πολιτισμών. Όμως εδώ βρίσκεται η πεμπτουσία του ρατσισμού. Η διατήρηση της πολιτισμικής απόστασης σημαίνει πριν απ’ όλα την αποφυγή κάθε επιμειξίας. Καταφεύγουμε και πάλι στον Ταγκιέφ: «Η υπόθεση εργασίας μου είναι ότι ο ρατσισμός εκφράζεται αδιακρίτως ως καταγγελία ή ως εξύμνηση της διαφοράς με όρους φυλών ή με όρους πολιτισμών, νοοτροπιών, παραδόσεων, πεποιθήσεων. Όμως, κατά βάθος, ρατσισμός είναι πάντοτε ο φόβος της επιμειξίας.»

    Ο λαϊκιστικός εθνικισμός της Ευρώπης, από τον Χάιντερ μέχρι τον Μπόσι και από τον Λεπέν μέχρι τον Πλεύρη και τον Καρατζαφέρη, στηρίζεται ακριβώς σ’ αυτή την ιδεολογία της διαφοράς που θεωρητικοποίησε η σχολή του ντε Μπενουά. Στην πολιτική του μορφή ο ρατσισμός αυτός εμπεριέχεται στον εθνικισμό. Αρκούμαστε σε λίγα ενδεικτικά αποσπάσματα:

    – Στις 19/9/82 ο Λεπέν δηλώνει: «Δεν έχουμε μόνο το δικαίωμα, αλλά και το καθήκον να υπερασπιζόμαστε την εθνική μας προσωπικότητα και το δικό μας δικαίωμα στη διαφορά.»

    – Τον Απρίλιο του ΄85, ο Φρανσουά Μπρινιό (ο οποίος υπηρέτησε από τον Πετέν μέχρι τον Λεπέν) γράφει: «Είναι καλύτερο να αποφύγουμε τις διασταυρώσεις και τις επιμειξίες. Όχι για να διατηρήσουμε την ανωτερότητα της φυλής στην οποία ανήκουμε, αλλά τη διαφορετικότητά της, την ιδιοτυπία της.»

    – Τον Σεπτέμβριο του ’87 ο Λεπέν επανέρχεται στο περιοδικό Arabies: «Λατρεύω τους Μαγκρεμπίνους, αλλά η θέση τους είναι στο Μαγκρέμπ. Δεν είμαι ρατσιστής, είμαι υπέρ του έθνους. Για να είναι αρμονικό ένα κράτος πρέπει να διαθέτει μια σχετική εθνική και πνευματική ομοιογένεια».

    – Η πατρότητα της προβληματικής δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Ιδού τι έλεγε ο ντε Μπενουά το 1983, με το ψευδώνυμο Ρομπέρ ντε Ερτ: «Η αλήθεια είναι ότι οι λαοί οφείλουν να διατηρούν και να καλλιεργούν τις διαφορές τους. Η μετανάστευση είναι καταδικαστέα επειδή υποτιμά την ταυτότητα του πολιτισμού στη χώρα υποδοχής, όπως και την ταυτότητα των μεταναστών.»

    – Από κοντά και πάλι ο Λεπέν: «Οι λαοί δεν μπορούν να κατατάσσονται σε ανώτερους και κατώτερους. Είναι απλώς διαφορετικοί, και οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψη αυτές τις διαφορετικές φυσικές ή πολιτισμικές διαφορές.» (Συνέντευξη του 1985)

    – Τα ίδια «δίδασκε» μέχρι πρότινος από το κανάλι του Γιώργου Καρατζαφέρη ο επίδοξος Έλληνας Χάιντερ, ο Κώστας Πλεύρης, ο οποίος δεν δίσταζε να εξυμνεί τους κατά τα άλλα μισητούς Εβραίους, επειδή «φροντίζουν τη διατήρηση της δικής τους φυλής».

    Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσει κανείς από αυτές τις πολιτικές δηλώσεις εκείνες που απορρέουν από ένα ιδεολογικό πιστεύω και τις άλλες που γίνονται για να θολώσουν τα νερά και να αποκρύψουν τον παραδοσιακό ρατσισμό των φορέων τους. Το σίγουρο είναι ότι δεν μας κάνει τη χάρη ο «φασισμός» και ο «ρατσισμός» να εμφανιστούν στις μέρες μας με την ίδια ακριβώς μορφή που πήραν την εποχή του μεσοπολέμου. Κάτω από το βάρος της παγκόσμιας καταδίκης και με νωπή ακόμα τη μνήμη των εγκλημάτων, δεν μπορεί να απευθυνθεί ο κλασικός ρατσισμός παρά μόνο σε πολύ μικρές περιθωριακές μειοψηφίες.

    Αλλά και ο σύγχρονος αντιρατσιστικός λόγος στηρίζεται στην αντιφασιστική επιχειρηματολογία, η οποία έχει φθαρεί από την κατάχρηση και έχει αποδυναμωθεί από την εμμονή της σε ένα όλο και μακρύτερο παρελθόν. Η δυσκολία που αντιμετωπίζουν οι αντιρατσιστές στην Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες οφείλεται στο ότι αδυνατούν να ορίσουν τον σύγχρονο ρατσισμό. Επιμένουν να ταυτίζουν το ρατσισμό μόνο με την απόρριψη των διαφορών και δεν κατανοούν τις νέες, ανέκδοτες μορφές του ρατσισμού που εξυμνούν τις διαφορές και αντικαθιστούν τις «φυλές» με τους «πολιτισμούς».

    η συνεχεια …….΄
    http://www.iospress.gr/ios2000/ios20000305a.htm

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/04/2008

  70. Αλαιν Μπαντιού ..:

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  71. Slavoj Zizek, Judith Butler and Larry Rickels 2006 1/3

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  72. και …τι θα λέγατε για λιγο BΙΤΓΚΕΣΤΑΙΝ;

    Wittgenstein: Philosophical discussion in Cambridge – Part 1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  73. τι θα λέγατε για λιγο BΙΤΓΚΕΣΤΑΙΝ;

    ΠΟΛΛΑ! 🙂
    http://del.icio.us/omadeon/Wittgenstein
    (και επίσης ΠΟΛΥ βιβλίο σε μυρωδάτο χαρτί)

    Η ανάγνωση του Wittgenstein ήταν απαραίτητη και για την κατανόηση του George Spencer-Brown
    (του οποίου το βιβλίο μετέφρασα αλλά δεν βρήκα εκδότη)

    Σχόλιο από omadeon | 11/04/2008

  74. omanteon εννοουσα βιντεακια
    βαλε κανενα φιλοσοφικό βινεακη εσύ πουσαι παλιος και τα ξερεις αυτά
    εγώ τωρα τα μμαθαινω
    Παρε τωρα τον Αρη Βελουχιώτη :

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  75. κατοχή

    κατοχή

    καστοριάδης

    και

    Μαιος του 68 (οπως και το Παραπάνω)
    ΜΑΙΟΣ 68

    μΑΙΟς 68…ωΡΑΙΟ :


    μΑΙΟς 68…ΟΙ ΔΙΑΔΗΛΏΣΕΙΣ

    Μαρξισμός και Πολιτική ιστορία
    (στην Παρτιζανα)

    ——————

    Τα σχόλια του Νοσφεράτου , ομοίως με τα της Ανυπότακτης Καρδιάς, με παραπομπές στον γιουτούμπη στο παρόν ποστ εννοποιούνται σε ένα.
    Προσβλέπω στην κατανόησή του στα πρώτα μου προκρούστεια βήματα
    mumul

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/04/2008

  76. Kaggela pantou (panusis)

    Σχόλιο από To Κοράκι | 11/04/2008

  77. Νεοελληνες

    Σχόλιο από To Κοράκι | 11/04/2008

  78. ιστορια του Ναζισμου στις ΗΠΑ

    Ιστορια του Φασισμου(διαλεξη)

    ιστορια του Ρατσισμου

    το ολοκαυτωμα

    Το ολοκαυτωμα

    Το ολοκαυτωμα
    και η Final solution

    Μανολης Αναγνωστακης

    Α. Εμπειρίκος

    ΟΙ αΘΑΝΑΤΟΙ
    (εΜΠΕΙΡΙΚΟΣ)

    εΜΠΕΙΡΙΚΟΣ

    κΙΚΉ ΔΗΜΟΥΛΑ

    κΙΚΉ ΔΗΜΟΥΛΑ

    μ ΣΤΑΧΤΟΥΡΗΣ

    ———————————————————
    Τα σχόλια της Ανυπότακτης Καρδιάς με παραπομπές στον γιουτούμπη στο παρόν ποστ εννοποιούνται σε ένα.
    Προσβλέπω στην κατανόησή της στα πρώτα μου προκρούστεια βήματα

    mumul

    Σχόλιο από Ανυπότακτη καρδια | 11/04/2008

  79. ενα εξαιρετικό κειμενο για τον Μαη του 68

    Ο ήλιος του Μάη

    Του ΝΙΚΟΛΑ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*

    Κάθε εποχή και ο δικός της «Μάης». Σαράντα χρόνια μετά, νοσταλγική μνημόνευση, κριτικές αποτιμήσεις, πολεμική και βέβαια οι αυτοβιογραφικές ανασκαφές δεν παύουν να επιστρέφουν στον «τόπο του εγκλήματος», να δείχνουν το ’68 ως έτος-τομή για το τέλος μιας εποχής και την ανάδυση μιας άλλης. Ο Μάης ή αλλιώς η μεγάλη πολύχρωμη τούρτα από όπου ο καθένας κόβει το δικό του κομμάτι για να απορρίψει το υπόλοιπο. Ετσι, θα πει κανείς, συμβαίνει με όλα τα μεγάλα γεγονότα και κατ’ εξοχήν με όσα συμβολίζουν τη διακοπή της ρουτίνας, την έκτακτη κατάσταση, τις υψηλές θερμοκρασίες της βούλησης και του ονείρου. Ετσι συμβαίνει με όλα εκείνα που μοιάζουν, εκ των υστέρων, αποκοτιές και λοξοδρομήσεις, παράταιρα σχόλια στην κατήφεια της κανονικότητας. Η συζήτηση, παρ’ όλα αυτά, εξακολουθεί να έχει ενδιαφέρον. Για έναν κυρίως λόγο: η ανάγνωση που προκρίνει κανείς για τη συγκεκριμένη στιγμή της Ιστορίας αποκαλύπτει τις σημερινές του δεσμεύσεις, το βλέμμα του στο παρόν. Για παράδειγμα, το να θεωρείς το a68 κατά βάση «επανάσταση των ηθών» ή, όπως έλεγαν κάποιοι προ εικοσαετίας, την πρώτη ατομικιστική επανάσταση στην Ιστορία έχει σημαντικές συνέπειες. Επιτρέπει, ας πούμε, σε έναν Σαρκοζί να στιγματίζει το πνεύμα του Μάη ως υπεύθυνο για όλες σχεδόν τις παρεκτροπές των σημερινών κοινωνιών, από την εγκληματικότητα των νέων ώς την κρίση του δημόσιου σχολείου, από τον καταναλωτικό εγωισμό ώς τον τζογαδόρικο καπιταλισμό. Η ίδια ωστόσο ανάγνωση επιτρέπει και σε έναν Κον Μπεντίτ να υπερασπίζεται ένα Μάη αποκαθαρμένο από τις «ανοησίες του αριστερισμού», υποκριτικά δικαιωμένο στον καλόβολο επιτρεπτικό φιλελευθερισμό που ανθεί στα κυκλώματα της σύγχρονης ζωής. Ο ένας κρατά από το Μάη το φάντασμα του κακού σχετικισμού και της κρίσης των ηθικών αναφορών, ενώ ο άλλος συρρικνώνει τη θεμιτή χρήση του ’68 στην κουλτούρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να επαινέσει ένα Μάη χλιαρό, ένα ύφος εξέγερσης κατάλληλο «για όλη την οικογένεια». Για μια ορισμένη Δεξιά το ’68 είναι η πηγή όλων των δεινών, την ίδια στιγμή που για τον κάποτε κόκκινο Ντάνι συνιστά το βασικό πλαίσιο των κατακτήσεων που έχουν οι σύγχρονοι.

    Προδοσία ή δικαίωση; Αποδοχή ή απόρριψη; Μνήμη ευγνωμονούσα ή στυφό ανάθεμα; Με τέτοιους όρους μάλλον σωρεύονται λάθος ερωτήματα, εκ του προχείρου αναλύσεις, αδάπανη δαιμονολογία ή ένας νοσταλγικός -πλέον από δεύτερο και τρίτο χέρι- τόνος. Και τότε λοιπόν τι κάνουμε; Αφήνουμε το Μάη στην ησυχία του, στο κιβώτιο της χαμένης ουτοπικής και λυρικής επιθυμίας για το Απόλυτο, στις αρχειακές έριδες πιστών και μετανοούντων;

    Το χειρότερο πάντως θα ήταν να φορτώσουμε αυτή τη στιγμή και τους ανθρώπους της με μια Ιστορία που δεν της ανήκει: να ταυτίσουμε ελαφρά τη καρδία την «κουλτούρα του ’68» με ό,τι μας ενοχλεί ή ό,τι μας τέρπει στο κοινωνικό και πολιτισμικό τοπίο των τελευταίων δεκαετιών. Αυτή η διάθεση για καρικατούρα, η μετατροπή ενός αντιφατικού γεγονότος σε έμβλημα της ποπ κουλτούρας ή σε προανάκρουσμα του νεοκαπιταλιστικού πνεύματος ευνοεί τις χονδροειδείς απλουστεύσεις τύπου Σαρκοζί. Το να χρεώνει κανείς στο Μάη του ’68 όλες σχεδόν τις «κακές καινοτομίες» της εποχής των απορρυθμίσεων είναι ευκολία. Γιατί; Μα επειδή έτσι παρακάμπτει κάποια από τα μεγάλα ερωτήματα που έθεσε εκείνη η γενιά σε μια συγκεκριμένη στιγμή με όσα εργαλεία τής ήταν διαθέσιμα. Είναι ίσως αυτά τα επίμαχα ερωτήματα που αξίζει να διασωθούν, έστω και αν πολλές από τις απαντήσεις που τους δόθηκαν τότε δεν σώζονται γιατί ήταν υπερβολικά εύκολες. Ποιες απορίες πρέπει να παραμείνουν ανοιχτές; Η σχέση των ανθρώπων με την εργασία, το πρόβλημα της ηθικής και πολιτικής ανυπακοής, η κριτική στο κοσμοείδωλο της οικονομίας και της δίχως φρένο ανάπτυξης. Και επίσης, η ανάγκη για δημιουργία πολιτικής πέρα από το χώρο των επαγγελματιών της διακυβέρνησης, η εμπιστοσύνη στη συλλογική δράση και το θερμό ενδιαφέρον για μακρινές και «ξένες» υποθέσεις (αυτό που κάποτε ονομαζόταν διεθνισμός). Ολα αυτά δεν χωρούν στη διαχείριση της μνήμης του Μάη ως μετεφηβικής πολιτιστικής εξέγερσης, ως διονυσιακής φιέστας ή βιωματικού πανηγυριού των νέων μεσαίων τάξεων. Το να μην περιπέσουν στη λήθη, το να μη φθαρούν ολοκληρωτικά από νοσταλγικές ταριχεύσεις ή κουτοπόνηρες διαστρεβλώσεις είναι ίσως το σημαντικότερο. Για όσους, τουλάχιστον, δεν επείγονται να θάψουν ή να αναστήσουν ένα παρελθόν κολακεύοντας, απλώς, ανομολόγητες προσαρμογές και εμμονές.

    *Αν. καθηγ. Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ

    ΕΚΤΑΚΤΟ – 12/04/2008
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=99650656

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 12/04/2008

  80. «…ένα φως που δεν μεταδίδεται και δεν μεταλαμπαδεύεται παραμένει στείρο είδωλο και όχι πηγή…Περάσαμε από τη γενναιοδωρία των προσωπικών άστρων στην θαμπάδα του μοναχικού άστρου που πασχίζει να βρει ένα γαλαξία όπου θα νιώθει ασφάλεια και επιβεβαίωση»

    (Νικόλας Σεβαστάκης, Η αλχημεία της ευτυχίας).

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  81. feministiko inderloudio

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  82. Silent Movie (Mel Brooks, 1976)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  83. Marceau talks! (Silent Movie, Mel Brooks-1976)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  84. Αφιερωμενο στην ελληνική ακροδεξιά

    Hitler Rap

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  85. Ενα ανυπερβλητο μαθημα αισιοδοξίας

    Monty Python – Always Look on the Bright Side of Life

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  86. Always Look on the Bright Side of Life

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  87. η ζωή του Μπραιαν.ή .πως
    τιμωρουνται οι βλασφημοι :

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  88. Ο Μεσσιας

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  89. What have the Romans ever done for us

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  90. Monty Python – Life of Brian – PFJ Union meeting

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  91. «BRAZIL» Torture & Terrorism Orwell & Gilliam style

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  92. Brazil (Terry Gilliam, 1985) – Ministry of Information

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  93. Brazil – I Wish I Could Fly

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  94. Αγαπημενα
    (λογοτεχνικά)

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14999&m=S08&aa=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  95. Αγαπημενα
    (λογοτεχνικά)

    https://www.perizitito.gr/product.php?productid=49160

    http://www.protoporia.gr/protoporia/product.asp?sku=288176

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  96. ΦΙΛΙΠ ΡΟΘ
    Ο Γαργαντούας του έρωτα
    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=12507&m=S16&aa=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  97. *ΦΙΛΙΠ ΡΟΘ Η κηλίδα
    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13014&m=S05&aa=1

    *ΦΙΛΙΠ ΡΟΘ(βιογραφικά κλπ )
    http://www.greekbooks.gr/web/Book/cv.aspx?AuthorID=54594

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  98. εκο : Μπαουντολίνο

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13261&m=S37&aa=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  99. Κύριε Νοσφεράτε μου,
    διαμαρτυρόμενος ευπρεπώς και χιουμοριστικώς διότι… γίνατε ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ από μένα στο ελάττωμά μου του σχολιο-πολυβολισμού,
    θέτω υπ’ όψη σας ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ λινκ
    http://www.mfoundation.org/index.php?pagename=video_faq
    (και περαιτέρω στο ευλόγ μου)

    Σχόλιο από omadeon | 13/04/2008

  100. Με αισθήματα ασώτου (εμπειροτεχνικού) υιού, υπενθυμίζω άνευ αξιολογήσεως και το:

    Ο καπιταλισμός του αυστηρού Πατέρα, αυταπάτη της μεταεθνικής αφήγησης

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=714735

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 13/04/2008

  101. Omanteon στα περι Μαθουσαλα(:) )

    τηναπαντηση δινει ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες

    «Η λογοτεχνία είναι ένα είδος λογο-παίγνιου»

    http://www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=24/08/2007&id=5766648

    και

    http://geoffklock.blogspot.com/2006/08/from-jorge-luis-borgess-immortal.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  102. Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ
    Συγγραφέας: ΡΟΘ ΦΙΛΙΠ
    Μετάφραση: ΜΑΓΚΛΙΝΗΣ ΗΛΙΑΣ
    Εκδόσεις: ΠΟΛΙΣ

    Περιγραφή: Όταν ο ήρωας της αμερικανικής αεροπορίας και φανατικός απομονωτιστής Τσαρλς Λίντμπεργκ κατήγαγε συντριπτική νίκη κατά του Φράνκλιν Ρούζβελτ στις προεδρικές εκλογές του 1940, φόβος κατέλαβε κάθε εβραϊκή οικογένεια στην Αμερική. Ο Λίντμπεργκ, μ’ ένα διάγγελμά του προς τον αμερικανικό λαό, κατηγόρησε δημόσια τους εβραίους ότι ωθούσαν την Αμερική ν’ αναμειχθεί σ’ έναν άσκοπο πόλεμο κατά της ναζιστικής Γερμανίας. Σαν να μην έφτανε αυτό, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του ως 33ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, υπέγραψε ένα σύμφωνο «εγκάρδιας συνεννόησης» με τον Αδόλφο Χίτλερ, του οποίου τις κατακτητικές βλέψεις στην Ευρώπη και τη λυσσαλέα αντισημιτική πολιτική έδειχνε να ανέχεται χωρίς καμιά δυσκολία. Ότι επακολούθησε στην Αμερική αποτελεί το ιστορικό πλαίσιο του βιβλίου, όπου ο Ροθ ανακαλεί παιδικές του μνήμες, όταν η οικογένειά του στο Ρούαρκ, αλλά και χιλιάδες εβραϊκές οικογένειες στην Αμερική, ζούσαν υπό το κράτος απειλής.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  103. »Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή»

    Συγγραφέας: Roth Philip
    Εκδότης: Πόλις
    Έτος έκδοσης: 2000

    Περιγραφή
    Στο «Αμερικανικό ειδύλλιο» ο Φίλιπ Ροθ μας μετέφερε στην Αμερική της δεκαετίας του 60, στα χρόνια του πολέμου του Βιετνάμ. Μια δεκαετία περίπου νωρίτερα, στα σκοτεινά χρόνια του μακαρθισμού, διαδραματίζεται το μυθιστόρημα «Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή». Ο κεντρικός ήρωας, πρώην εργάτης που εξελίχθηκε σε δημοφιλή ηθοποιό, ιδεολόγος κομμουνιστής, στρατευμένος στον αγώνα για μια νέα κοινωνία, καταλήγει στη μαύρη λίστα, άνεργος, και με τη ζωή του ρημαγμένη. Η γυναίκα του, διάσημη ηθοποιός, τον καταγγέλει ως κατάσκοπο της Σοβιετικής Ενωσης, και το προσωπικό δράμα της σχέσης τους μετατρέπεται σε εθνικό σκάνδαλο. Ο Ροθ, για μια ακόμη φορά, περιγράφει με διεισδυτικό και κριτικό τρόπο, αλλά και με σαρκασμό, τη μεταπολεμική Αμερική.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  104. Το ανθρωπινο στιγμα του Φιλιπ ροθ

    σε ταινια (αντονυ χοπκινς

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  105. Επειδή μια απο τις αλυσσιδες των επιθυμιων μου ειναι να γραψω κατι για τον μεγαλο συγγραφεα (και ανατομο της συγχρονης ψυχοκοινωνικής πραγματικοτητας της Αμερικής και οχι μόνο )Φιλιπ Ροθ
    Θα παρακαλουσα καθε φιλο που μπορει να μου βρει ενα οποιοδηποτε σχετικό λίκ να το προσθεσει εδώ
    ( Π& Α ελπίζω να το επιτρεπετε )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  106. H ψυχανάλυση μήλον της Εριδος

    Γ. ΒΩΚΟΣ
    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14706&m=B55&aa=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  107. Αν δεν υπήρχε η ψυχανάλυση θα έπρεπε να την ανακαλύψουμε
    Θ. ΤΖΑΒΑΡΑΣ

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14706&m=B56&aa=2

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  108. Οι πολιτικές επιπτώσεις της φροϊδικής επανάστασης
    BERTRAND OGILVIE
    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14706&m=B56&aa=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  109. Πού πήγε ο αθεϊσμός;
    * Ο αθεϊσμός είναι μια ευρωπαϊκή κληρονομιά για την οποία αξίζει να πολεμήσουμε, αν μη τι άλλο μόνο και μόνο επειδή δημιουργεί έναν ασφαλή δημόσιο χώρο για τους πιστούς

    SLAVOJ ΖΙΖΕΚ

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14734&m=B56&aa=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  110. φρουντ

    H απόρριψη και η αποκατάσταση της θεωρίας του

    ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΣ

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14761&m=B64&aa=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  111. Η σαγήνη του ολοκληρωτισμού
    από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=75450316

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  112. Για το φιλαρακι τον Ασμοδαιο
    (και τον Αθήναιο ) αφιερωμενο
    Υπερασπιστής της ελευθερίας της έκφρασης
    PETER SINGER
    για τον
    Τζ. Στ. Μιλλ
    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14767&m=B50&aa=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  113. H κληρονομιά του Τζον Στιούαρτ Μιλ
    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14767&m=B51&aa=1

    και
    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14767&m=B49&aa=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  114. Τι θα απαντούσε στα καντιανά ερωτήματα;
    * Ο Μιλ απέρριπτε κάθε υπερβατική θεώρηση και οραματιζόταν την εδραίωση μιας κοσμικής θρησκείας, της οποίας το κύριο δόγμα θα ήταν η καθολική υποχρέωση να προάγουμε το καλό της ανθρωπότητας
    Φ. ΠΑΙΟΝΙΔΗΣ
    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14767&m=B50&aa=2

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  115. Xόρχε Λουίς Mπόρχες,

    ————————-

    Ενας άνθρωπος σημαδεμένος, ξεχωριστός
    Είκοσι χρόνια συμπληρώθηκαν από το θάνατο του Xόρχε Λουίς Mπόρχες, από τους κορυφαίους συγγραφείς του 20ού αιώνα
    Tου Kωστη Γιουργουhttp://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_18/06/2006_187577

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  116. Ζιλ Λιποβετσκί με τίτλο «Le bonheur paradoxal» (Gallimard, 2006).
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=60377308

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  117. Lars Svendsen
    Η Φιλοσοφία της Βαρεμάρας
    μετ. Παναγιώτης Καλαμαράς
    εκδ. Σαββάλας,

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_476198_30/07/2006_192390

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  118. Για την Ρευστή Αγαπη του Ζ Μπαουμαν
    (βλ επίσης και στις μεταμορφωσεις της ταυτότητας )

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=06.08.2006,id=17976812

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  119. Στον Ασμοδαιο
    (μοντυ Παυθον : η ζωή του Μπραιαν : εειστε ολοι Ατομα- ναι ειμαστε ολοι ατομα/εγώ δεν ειμαι :

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  120. Bigus Dickus

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  121. Life of Brian – ROMANES EUNT DOMUS

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/04/2008

  122. Στο φιλαρακι τον Ασμοδαιο

    matrix

    δες

    διαβασε
    http://www.egs.edu/faculty/zizek/zizek-the-matrix-or-two-sides-of-perversion.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  123. και λιγη Ευρωπαική ιστορια: Γαλλια

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  124. Αρχαια Ιστορία:Ρωμη

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  125. Προιστορια (η ανακαλυψη της φωτιας)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  126. Λουι Μπουνουέλ:

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  127. Λουι Μπουνουέλ:Συνεχεια

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  128. Marlon Brando ~ ‘Tiger,Tiger’ ~ A Streetcar Named Desire

    Marlon Brando Madness

    Marlon Brando ~ ‘Hey Stella!’~ A Streetcar Named Desire

    ——————–
    Εκ της αδμινισταρχίας .
    Μπράβο Νόσφυ, με βγάζεις από μπελά με την «εννοποίηση» που κάνεις (πολλά λινκ σε ένα σχόλιο).
    Μόνο γνώριζε ότι ο μοντερεήτορας λειτουργεί αυτόματα από μόνος του όταν βλέπει πάνω από τρία λινκ. Οπότε εμείς τον επαναφέρουμε στην τάξη.

    ——————-

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  129. Ok …. Γηρασκω αεί διδασκομενος …

    ,Μπραβο και σε σας που κανετε αναλογη δουλεια στον Η .Πετροπουλο … Ωραια θαναι μια προεργασια Ηλεκτρον . Βιβλιοθηκης παρά τα χωρις νοημα σχολια …-

    φυσικά δεν με πειραζει ο μοντεραητορ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  130. Μεγαλοι της
    Ψυχαναλυσης :
    Λακαν και Φρουντ:
    *και λίγος Ζιζεκ

    —————————————–

    Λακαν

    Ζιζεκ
    ————-

    Φρουντ

    v=sfGsjQ_0l54&feature=relatedhttp://www.youtube.com/watch?v=C-v0fyrmWiU&feature=related

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  131. Slavoi Ζιζεκ
    ————————————————————–

    ————-http://www.youtube.com/watch?v=3XUjJ5rYYEg&feature=related

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/04/2008

  132. Περι Θανατου και Αθανασιας

    αποσπασμα( λειπουν οι παραπομπές) …ολοκληρο ειναι δημοσιευμένο στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ της θεσσαλονίκης (τευχος καλοκαιριου 2007 )με τιτλο Ερωτας θνητός Απωθημένος θανατος

    ——————————–

    Ας φανταστούμε για λίγο την αθανασία ,όχι ως ένα γλυκό Όνειρο αλλά ως εφιάλτη: Δεν θα θύμιζε λίγο μια κατάσταση αϋπνίας, ένα άπειρο κενό, μια γη του πουθενά, ανάμεσα στον ξύπνο και τον ύπνο; Σε μια κατάσταση αθανασίας δε θα παραμόνευε η αιώνια πλήξη όπως την περιέγραψε ο Μπορχες στο διήγημα του «ο Αθάνατος » , Στο διήγημα ο Ιωσήφ Καρτάφιλος από τη Σμύρνη ,φτάνει στη Πολιτεία των Αθανάτων. Καθώς περιπλανιέται στο λαβυρινθώδες ανάκτορο, πού αποτελούσε τη πολιτεία, καταπλήσσεται από την εντύπωση μιας παλαιότητας που κόβει την ανάσα, και από την εντύπωση του ημιτελούς, το απροσδιόριστου, του απολύτως άνευ νοήματος. «Το πρώτο ,που μου έκανε εντύπωση-διηγείται ο Ιωσηφ Καρταφιλος – σ ..εκείνο το απίστευτο μνημείο, ήταν η παλαιότητα του .Αισθάνθηκα ότι ήταν αρχαιότερο των ανθρώπων, αρχαιότερο της γης .Αυτή η πανηγυρική του παλαιότητα(παρόλο που , κατά κάποιο τρόπο, τρόμαζε το βλέμμα ) μου φάνηκε απολύτως ταιριαστή για έργο που έφτιαξαν αθάνατοι τεχνίτες. Στην αρχή με προφυλάξεις, ύστερα με αδιαφορία και στο τέλος με απόγνωση , περιπλανήθηκα στις κλίμακες και στα πλακόστρωτα του ανεξιχνίαστου ανακτόρου. … Αυτό το ανάκτορο είναι έργο των θεών, σκέφτηκα στην αρχή. Όταν εξερεύνησα το ακατοίκητο εσωτερικό του διόρθωσα την σκέψη μου:Οι θεοί που το έχτισαν έχουν πεθάνει .Όταν πρόσεξα τις παραδοξότητες του, αποφάνθηκα : Οι θεοί που το έχτισαν ήταν τρελοί » Το ανάκτορο ήταν γεμάτο αδιέξοδους διαδρόμους, πανύψηλα απροσπέλαστα παράθυρα, φανταχτερές πόρτες που έβγαζαν σε ένα κελί ή ένα πηγάδι, απίστευτες ανάστροφες, σκάλες ή κρεμαστές στο πλάι ενός μνημειώδους τοίχου που δεν κατέληγαν πουθενά. Στο ανάκτορο που το έχτισαν αθάνατοι, τίποτε δεν είχε νόημα ,τίποτε δεν υπηρετούσε κάποιο σκοπό. Επρόκειτο για μια πολιτεία όχι των οποιωνδήποτε αθανάτων αλλά κάποιων που γνώρισαν την εμπειρία του να είναι θνητοί, διδάχθηκαν δεξιότητες που αντιστοιχούσαν με μια τέτοια εμπειρία και μετά ,κατά κάποιο τρόπο, απέκτησαν την αθανασία. Εκείνη την στιγμή, ένιωθαν ακόμη την ανάγκη να εκφράσουν την συνταρακτική ανακάλυψη ότι όλα όσα είχαν μάθει έγιναν ξαφνικά άχρηστα και εντελώς κενά νοήματος. Τώρα όμως είχαν εγκαταλείψει ακόμη και τα ανάκτορο που έχτισαν την στιγμή της ανακάλυψης , και ο Ιωσήφ τους βρήκε μέσα σε αβαθή πηγάδια στην άμμο :«από εκείνες τις άθλιες τρύπες ξεπρόβαλλαν κάτι άνθρωποι γυμνοί, με γκρίζο δέρμα , με ατημέλητες γενειάδες ,.δεν μιλούσαν και καταβρόχθιζαν φίδια » Το μηδέν ,το κενό ,ο θάνατος ,είναι συστατική διάρθρωση του υπάρχοντος Ο θάνατος ,όπως και η γέννηση , συμβαίνουν μόνο μια φορά; δεν υπάρχει τρόπος να μάθει κανείς «να το κάνει σωστά την επόμενη φορά» από ένα συμβάν που δεν πρόκειται να το ξαναζήσει
    Ζούμε μόνο μια φορά. Το όριο το μηδενός , (ή του θανάτου) , περιορίζει και ορίζει την πεπερασμένη μοναδική ζωή μας: όπως το κενό στο κέντρο ενός δακτυλιδιού , συγκροτεί και το ίδιο το δαχτυλίδι.Αν νικιόταν κάποτε ο θάνατος, δεν θα είχαν πια νόημα όλα αυτά, που με τόσο μόχθο συνέθεσαν οι άνθρωποι , προκειμένου να ενσταλάξουν κάποιο σκοπό στην τόσο σύντομη ζωή τους………………

    βλ και :
    Monty Python-The Meaning of Life-Death

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/04/2008

  133. Welcome to Death’s Parade

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 15/04/2008

  134. Woody Allen – Sleeper

    Bananas (1971) – Trailer

    Trying Bananas (1971) full Stallone episodeto buy a nudie magazine
    Woody Allen – «Bananas» Parking Clip

    Woody executioniser

    Woody Allen – What Happens During Ejaculation

    Jack Kerouac – Woody Allen ‘ s Manhattan

    Manhattan – Woody Allen

    Woody Allen – Introduction to Love and Death

    Love and Death

    Polemos

    Woody Allens’s Cameo in The Impostors

    Σχόλιο από Ανυπότακτη καρδια | 15/04/2008

  135. Allen Ginsberg

    Allen Ginsberg & Paul McCartney – Ballad of the Skeletons

    Allen Ginsberg – Father Death Blues

    HOWL-GINSBERG

    Ουρλιαχτό (αποσπάσματα)

    Ι
    Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου χαλασμένα απ’
    την τρέλα, λιμασμένα υστερικά γυμνά,
    να σέρνονται μες απ’ τους νέγρικους δρόμους την αυγή γυ-
    ρεύοντας μια φλογισμένη δόση

    που πέρασαν απ’ τα πανεπιστήμια με μάτια ανοιχτά κι α-
    χτινοβόλα με παραισθήσεις του Αρκανσω κι οράματα
    τραγωδιών με φως του Μπλέηκ ανάμεσα στους μανδα-
    ρίνους του πολέμου,
    που αποβλήθηκαν απ’ τις ακαδημίες γιατ’ ήσαν λέει τρελοί
    κι εξέδιδαν άσεμνες ωδές στα παράθυρα της νεκροκε-
    φαλής,

    που γυρόφερναν τα μεσάνυχτα στο μηχανοστάσιο των τραί-
    νων κι’ αναρωτιόνταν που να πάνε, και πήγαν, χωρίς ν’
    αφήσουν κανένα με παράπονο,

    που γλύκαναν την ήβη εκατομμυρίων κοριτσιών τρέμοντας
    στο δειλινό και είχαν μάτια κόκκινα το πρωί, πρόθυμοι
    όμως να γλυκάνουν την ήβη της ανατολής, αστράφτον-
    τας οπίσθια στους σιτοβολώνες και γυμνοί στη λίμνη,

    που πέταξαν τα ρολόγια τους απ’ την ταράτσα για να ρί-
    ξουν την ψήφο τους υπέρ της Αιωνιότητας έξω απ’ το
    Χρόνο, και ξυπνητήρια πέφταν κάθε μέρα στα κεφάλια
    τους καθ’ όλη την επόμενη δεκαετία,
    που κόψανε τις φλέβες τους τρεις φορές συνέχεια ανεπιτυ-
    χώς, το πήρανε απόφαση κι αναγκάστηκαν ν’ ανοίξουν
    μαγαζιά με αντίκες όπου νοιώθουν πως γερνούν, και
    κλαίγανε

    που υψώθηκαν μετενσαρκωμένοι στα φασματικά ρούχα της
    τζαζ στη χρυσοκέρατη σκιά της μπάντας και τραγούδη-
    σαν το βάσανο γι’ αγάπη του γυμνού αμερικάνικου
    μυαλού με μια ηλί ηλί λαμά σαβαχθανί σαξοφωνική
    κραυγή που ανατρίχιασε τις πόλεις μέχρι το τελευταίο
    ραδιόφωνο
    με την απόλυτη καρδιά του ποιήματος της ζωής σφαγμένη
    και πεταμένη έξω απ’ τα κορμιά τους καλή για φάγω-
    μα για χίλια χρόνια._

    Από το Αλλεν Γκίνσμπεργκ, «Ποιήματα», εκδόσεις Ακμων (1979), μετάφραση Αρης Μπερλής.

    Σχόλιο από Ανυπότακτη καρδια | 15/04/2008

  136. Woody Allen
    ———————

    Marriage? That’s for life! It’s like cement!
    What’s New, Pussycat? (1965)

    I think crime pays. The hours are good, you meet a lot of interesting people, you travel a lot.
    Take the Money and Run (1969)

    .
    What a world. It could be so wonderful if it wasn’t for certain people.
    Radio Days (1987)
    I can’t listen to that much Wagner. I start getting the urge to conquer Poland.
    Manhattan Murder Mystery (1993)
    We’re worth a lot of dough. Whatever you see is antiques. This thing here. This is from — I don’t remember exactly. I think it’s the Renaissance or the Magna Carta or something. But that’s where it’s from.
    Small Time Crooks (2001)
    I’m not saying I didn’t enjoy myself, but I didn’t.
    The Curse of the Jade Scorpion (2001)
    Chris: The man who said «I’d rather be lucky than good» saw deeply into life. People are afraid to face how great a part of life is dependent on luck. It’s scary to think so much is out of one’s control. There are moments in a match when the ball hits the top of the net and for a split second it can either go forward or fall back. With a little luck it goes forward and you win. Or maybe it doesn’t and you lose.
    Match Point (2005)
    As a filmmaker, I’m not interested in 9/11 […] it’s too small, history overwhelms it. The history of the world is like: He kills me, I kill him, only with different cosmetics and different castings. So in 2001, some fanatics killed some Americans, and now some Americans are killing some Iraqis. And in my childhood, some Nazis killed Jews. And now, some Jewish people and some Palestinians are killing each other. Political questions, if you go back thousands of years, are ephemeral, not important. History is the same thing over and over again.
    Interview in Der Spiegel, 2005-06-20 (as quoted by the New York Post) [1]
    No. I have no apprehension whatsoever. I’ve been through this so many times. And I found that one way or the other, your life doesn’t change at all. Which is sad, in a way. Because the people love your film… nothing great happens. And people hate your film… nothing terrible happens. Many years ago, I would… I would… a film of mine would open, and it would get great reviews, and I would go down and look at the movie theater. There’d be a line around the block. And when a film is reviled, you open a film and people say «Oh, it’s the stupidest thing, it’s the worst movie.» You think: oh, nobody’s going to ever speak to you again. But, it doesn’t happen. Nobody cares. You know, they read it and they say «Oh, they hated your film.» You care, at the time. But they don’t. Nobody else cares. They’re not interested. They’ve got their own lives, and their own problems, and their own shadows on their lungs, and their x-rays. And, you know, they’ve got their own stuff they’re dealing with…. So, I’m just never nervous about it.
    September 2007 interview, promoting Cassandra’s Dreams

    [edit] Bananas (1971)
    I remember when I was a little boy, I once stole a pornographic book that was printed in Braille. I used to rub the dirty parts.
    Prosecutor: Tell the court why you think he is a traitor to this country.
    Miss America: I think Mr. Mellish is a traitor to this country because his views are different from the views of the president and others of his kind. Differences of opinion should be tolerated, but not when they’re too different. Then he becomes a subversive mother.

    [edit] Getting Even (1971)
    I don’t believe in an afterlife, although I am bringing a change of underwear.
    «Conversations with Helmholtz»

    [edit] My Philosophy
    Can we actually «know» the universe? My God, it’s hard enough finding your way around in Chinatown.
    It is impossible to experience one’s own death objectively and still carry a tune.
    Eternal nothingness is O.K. if you’re dressed for it.
    Not only is there no God, but try getting a plumber on weekends.

    [edit] Sleeper (1973)
    My brain: it’s my second favorite organ.
    Oh, he was probably a member of the National Rifle Association. It was a group that helped criminals get guns so they could shoot citizens. It was a public service.
    I’m not really the heroic type. I was beat up by Quakers.
    Sex and death are two things that come but once in my lifetime, but at least after death you’re not nauseous.
    [After discovering that they are trying to clone «the leader» from his only nose] Now is the time to strike. The Leader is at great handicap, he has no head or body!

    [edit] Love and Death (1975)
    To love is to suffer. To avoid suffering, one must not love. But, then one suffers from not loving. Therefore, to love is to suffer, not to love is to suffer, to suffer is to suffer. To be happy is to love, to be happy, then, is to suffer, but suffering makes one unhappy, therefore, to be unhappy one must love, or love to suffer, or suffer from too much happiness — I hope you’re getting this down.
    Human beings are divided into mind and body. The mind embraces all the nobler aspirations, like poetry and philosophy, but the body has all the fun.
    The important thing, I think, is not to be bitter… if it turns about that there is a God, I don’t think that he is evil. I think that the worst thing you could say is that he is, basically, an under-achiever.
    After all, there are worse things in life than death. If you’ve ever spent an evening with an insurance salesman, you know what I’m talking about.
    The key is, to not think of death as an end, but as more of a very effective way to cut down on your expenses.
    Regarding love… what can you say? It’s not the quantity of your sexual relations that counts. It’s the quality. On the other hand if the quantity drops below once every eight months, I would definitely look into it.
    Where did you go to finishing school? On a pirate ship?
    Sonja: «Violence is justified in the service of mankind!»
    Boris: Who said that?
    Sonja: Attila the Hun!
    Sonja: Sex without love is an empty experience!
    Boris: Yes, but as empty experiences go, it’s one of the best!
    Countess: You are a great lover!
    Boris: I practice a lot when I’m alone.
    Sonja: Boris, Let me show you how absurd your position is. Let’s say there is no God, and each man is free to do exactly as he chooses.What prevents you from murdering somebody?
    Boris: Murder’s immoral.
    Sonja: Immorality is subjective.
    Boris: Yes, but subjectivity is objective.
    Sonja: Not in a rational scheme of perception.
    Boris: Perception is irrational. It implies imminence.
    Sonja: But judgment of any system of phenomena exists in any rational, metaphysical or epistemological contradiction to an abstracted empirical concept such as being, or to be, or to occur in the thing itself, or of the thing itself.
    Boris: Yeah, I’ve said that many times.
    Him: Come to my quarters tomorrow at three.
    Sonja: I can’t.
    Him: Please!
    Sonja: It’s immoral. What time?
    Him: Who is to say what is moral?
    Sonja: Morality is subjective.
    Him: Subjectivity is objective.
    Sonja: Moral notions imply attributes to substances which exist only in relational duality.
    Him: Not as an essential extension of ontological existence.
    Sonja: Can we not talk about sex so much?
    Sgt: Next week, we leave for the front. The object will be to kill as many Frenchmen as possible. Naturally, they are going to try and kill as many Russians as possible. If we kill more Frenchmen, we win. If they kill more Russians, they win.
    Boris: What do we win?
    Boris: Nothingness. Non-existence. Black emptiness.
    Sonja: What did you say?
    Boris: Oh, I was just planning my future.
    Boris: (a) Socrates is a man.(b) All men are mortal.(c) All men are Socrates. That means all men are homosexuals. I’m not a homosexual. Once, some Cossacks whistled at me. I happen to have the kind of body that excites both persuasions.
    Boris: Then there is a God. Incredible. Moses was right. [a ray of light shines over Boris] He that abideth in truth will have frankincense and myrrh smeared on his gums in abundance, and he shall dwell in the house of the Lord for six months with an option to buy. But the wicked man shall have all kinds of problems. His tongue shall cleave to the roof of his upper palate. And he shall speak like a woman, if you watch him closely. And he shall… The wicked man shall be delivered into the hands of his enemy, whether they can pay the delivery charge or not. And… [ray of light turns off] Wait, I have more about the wicked man. [turns on again] I shall walk through the valley of the shadow of death… In fact, now that I think of it, I shall run through the valley of the shadow of death, cos’ you get out of the valley quicker that way. And he that hath clean hands and a pure heart is OK in my book. But he that fools around with barnyard animals has got to be watched.
    Boris: I was walking through the woods, thinking about Christ. If he was a carpenter, I wondered what he charged for bookshelves.
    Boris: If it turns out that there IS a God, I don’t think that he’s evil. I think that the worst you can say about him is that basically he’s an underachiever.
    Sonja: I do believe that this is truly the best of all possible worlds.
    Boris: Well, it’s certainly the most expensive.

    [edit] Without Feathers (1975)
    As the poet said, «Only God can make a tree»—probably because it’s so hard to figure out how to get the bark on.
    «The Early Essays»
    Money is better than poverty, if only for financial reasons.
    «The Early Essays»
    The chief problem about death, incidentally, is the fear that there may be no afterlife — a depressing thought, particularly for those who have bothered to shave. Also, there is the fear that there is an afterlife but no one will know where it’s being held.
    «The Early Essays»
    What a wonderful thing, to be conscious! I wonder what the people in New Jersey do.
    «No Kaddish for Weinstein»
    Thought: Why does man kill? He kills for food. And not only food: frequently there must be a beverage.
    «Selections from the Allen Notebooks»
    What if everything is an illusion and nothing exists? In that case, I definitely overpaid for my carpet.
    «Selections from the Allen Notebooks»
    If only God would give me some clear sign! Like making a large deposit in my name in a Swiss bank.
    «Selections from the Allen Notebooks»
    It’s not that I’m afraid to die, I just don’t want to be there when it happens.
    The lion and the calf shall lie down together but the calf won’t get much sleep.
    «Scrolls»
    What if nothing exists and we’re all in somebody’s dream? Or what’s worse, what if only that fat guy in the third row exists?
    from the play «God»

    [edit] Annie Hall (1977)
    Don’t knock masturbation — it’s sex with someone I love.
    Life is divided into the horrible and the miserable.
    There’s an old joke… two elderly women are at a Catskill mountain resort, and one of ’em says, «Boy, the food at this place is really terrible.» The other one says, «Yeah, I know; and such small portions.» Well, that’s essentially how I feel about life — full of loneliness, and misery, and suffering, and unhappiness — and it’s all over much too quickly.
    The… the other important joke, for me, is one that’s usually attributed to Groucho Marx; but, I think it appears originally in Freud’s «Wit and Its Relation to the Unconscious», and it goes like this — I’m paraphrasing — um, «I would never want to belong to any club that would have someone like me for a member.» That’s the key joke of my adult life, in terms of my relationships with women.
    I thought of that old joke: This guy goes to a psychiatrist and says, ‘Doc, my brother’s crazy, he thinks he’s a chicken.’ And the doctor says, ‘Well why don’t you turn him in?’ and the guy says, ‘I would, but I need the eggs.’ Well, I guess that’s pretty much now how I feel about relationships. They’re totally irrational and crazy and absurd, but I guess we keep going through it because most of us need the eggs.

    [edit] Manhattan (1979)
    This is so antiseptic. It’s empty. Why do you think this is funny? You’re going by audience reaction? This is an audience that’s raised on television, their standards have been systematically lowered over the years. These guys sit in front of their sets and the gamma rays eat the white cells of their brains out!
    Talent is luck. The important thing in life is courage.
    I think that people should mate for life, like pigeons or Catholics.
    I can’t express anger. That’s my problem. I internalize everything. I just grow a tumor instead.
    She’s 17. I’m 42 and she’s 17. I’m older than her father, can you believe that? I’m dating a girl, wherein, I can beat up her father.
    You know a lot of geniuses, y’know. You should meet some stupid people once in a while, y’know, you could learn something.
    I had a mad impulse to throw you down on the lunar surface and commit interstellar perversion.
    What are you telling me, that you’re, you’re, you’re gonna leave Emily, is this true? And, and run away with the, the, the winner of the Zelda Fitzgerald emotional maturity award?
    It’s just gossip, you know. Gossip is the new pornography.

    [edit] Side Effects (1980)
    It is impossible to travel faster than light, and certainly not desirable, as one’s hat keeps blowing off.
    «The UFO Menace»
    Interestingly, according to modern astronomers, space is finite. This is a very comforting thought — particularly for people who can never remember where they have left things.
    «The UFO Menace»
    More than any other time in history, mankind faces a crossroads. One path leads to despair and utter hopelessness. The other, to total extinction. Let us pray we have the wisdom to choose correctly.
    «My Speech to the Graduates»

    [edit] My Apology
    Woody Allen as Socrates…

    Of all the famous men who ever lived, the one I would most like to have been was Socrates. Not just because he was a great thinker, because I have been known to have some reasonably profound insights myself, although mine invariably revolve around a Swedish airline stewardess and some handcuffs.
    Death is a state of non-being. That which is not, does not exist. Therefore death does not exist. Only truth exists. Truth and beauty. Each is interchangeable, but are aspects of themselves. Er, what specifically did they say they had in mind for me?
    Hey listen — I’ve proved a lot of things. That’s how I pay my rent. Theories and little observations. A puckish remark now and then. Occasional maxims. It beats picking olives, but let’s not get carried away.
    Agathon: But all that talk about death being the same as sleep.
    Socrates: Yes, the difference is that when you’re dead and somebody yells, «Everybody up, it’s morning,» it’s very hard to find your slippers.

    [edit] Crimes and Misdemeanors (1989)
    My love life is terrible. The last time I was inside a woman was when I visited the Statue of Liberty.
    Where I grew up… in Brooklyn, nobody committed suicide… you know, everyone was too unhappy.

    [edit] Manhattan Murder Mystery (1993)
    Taste my tuna casserole — tell me if I put in too much hot fudge.
    What has gotten into you lately? Save a little craziness for menopause!
    I bought her this handkerchief… and I didn’t even know her size.

    [edit] Zelig (1983)
    I worked with Freud in Vienna. We broke over the concept of penis envy. He thought it should be limited to women.

    [edit] Don’t Drink the Water (1994)
    [about his daughter] I’d rather she grew up here than grew up as an orphan,
    you know I can tolerate anybody’s orphans but my own.

    …years of insanity have made this guy crazy!

    [edit] Deconstructing Harry (1997)
    Between the Pope and air conditioning, I’d choose air conditioning.
    Do you think the President wants to fuck everyone he sees at least once?… Well, bad example.
    No, I don’t think you’re paranoid. I think you’re the opposite of paranoid. I think you walk around with the sick delusion that people like you.
    Tradition is the illusion of permanence.
    [On being called a self-hating Jew] Hey, I may hate myself, but its not because I’m Jewish.

    [edit] Standup Comic (1999)
    A CD compilation of Allen comedy routines from 1964-1968

    A lot of things have happened in my private life recently that I thought we could review tonight.
    I feel sex is a beautiful thing between two people. Between five, it’s fantastic.
    A fast word about oral contraception. I was involved in an extremely good example of oral contraception two weeks ago. I asked a girl to go to bed with me, she said «no.»
    Basically my wife was immature. I’d be at home in the bath and she’d come in and sink my boats.
    I was in analysis. I was suicidal. As a matter of fact, I would have killed myself, but I was in analysis with a strict Freudian and if you kill yourself they make you pay for the sessions you miss.
    I was thrown out of college for cheating on the metaphysics exam; I looked into the soul of the boy sitting next to me.
    I tended to place my wife under a pedestal.
    I’m not a drinker — my body will not tolerate spirits. I had two Martinis on New Year’s Eve and I tried to hijack an elevator and fly it to Cuba.
    When I was kidnapped, my parents snapped into action. They rented out my room.

    [edit] Mere Anarchy (2007)
    How could I not have known that there are little things the size of «Planck length» in the universe, which are a millionth of a billionth of a billionth of a centimeter? Imagine if you dropped one in a dark theater how hard it would be to find.
    And how does gravity work? And if it were to cease suddenly, would certain restaurants still require a jacket?
    With that, he scribbled in an additional ninety thousand dollars on the estimate, which had waxed to the girth of the Talmud while rivaling it in possible interpretations.
    I have also reviewed my own financial obligations, which have puffed up recently like a hammered thumb.
    She quarreled with the nanny and accused her of brushing Misha’s teeth sideways rather than up and down.
    As we know, for centuries Rome regarded the Open Hot Turkey Sandwich as the height of licentiousness.
    I was supremely confident my flair for atmosphere and characterization would sparkle alongside the numbing mulch ground out by studio hacks. Certainly the space atop my mantel might be better festooned by a gold statuette than by the plastic dipping bird that now bobbed there ad infinitum.
    Bidnick gorges himself on Viagra, but the dosage makes him hallucinate and causes him to imagine he is Pliny the Elder.
    To a man standing on the shore, time passes quicker than to a man on a boat — especially if the man on the boat is with his wife.

    Σχόλιο από Ανυπότακτη καρδια | 16/04/2008

  137. ΤΖΑΚ κΕΡΟΥΑΝ
    ON THE ROAD

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/04/2008

  138. Άπο την πρωτη Χελιδώνα κατα την Ανοιξιατικη περιοδο
    Χειροποιητη αντιγραφή και ουχι με κόπυ παιηστ παρακαλώ :

    http://panosz.wordpress.com/2007/03/01/helidona-6/#comment-13605

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/04/2008

  139. ΤΖΑΚ κΕΡΟΥΑk

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/04/2008

  140. Περι Φουκώ

    http://www.niotho-asfalis.gr/na/meletes7.pdf

    (γνωριζε .. σ’ ευχαριστώ …βαζετα εδώ ομως ασε τον Προκρουστη )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/04/2008

  141. Θένκιου άι χέλπτ ε γκρέιτ μάν, θένκιου…

    MLS_N διάβασον μέν πάταξον δε

    Έφαγες δημητριακά (εκτός από bloody nosfy) σήμερα;
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/29/26-2-2008/

    πάτ-πάτ στο σχολικό σxόλιο αρ.138 (και ενδολινκίως)
    [για ένα πιο υγιεινό κόσμο(;)…βιοεθνικό ζήτημα]

    Ταμάμ, τον αφήνω τον Προστατοκρούστη (η λέξη σε ‘αναγεννησιακή’ φάση ανα-θεώρησης του πράγματος (μου).

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 16/04/2008

  142. Μσόρυ Ν. ξέχασα…
    αλλαχά=προσκυνώ*

    http://users.att.sch.gr/cosmathan/allax.htm
    http://users.att.sch.gr/cosmathan/kemal.htm

    *βλ. τελευταία σκηνή από τις πολιτικές (…) αναλύσεις μου, έκανες τέστ, βρήκες τίποτα μη αναστρέψιμο;

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 16/04/2008

  143. Pazolini
    ———————


    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/04/2008

  144. FEDERICO FELLINI
    ———————-
    —————————————————-
    IL TRAFFICO DI ROMA VISTO DA FEDERICO FELLINI

    Fellini Satyricon

    Trailer: Fellini – Satyricon (1969)

    Fellini Satyricon – Minotaur Scene

    Fellini – 8½

    8½ theme – Nino Rota

    Fellini – City of Women

    Donne – Women

    La Città delle donne (Citiy women)

    la città delle donne

    Il Casanova di Federico Fellini

    Fellini – Amarcord

    ANNA MAGNANI
    ————————————————————-
    Anna Magnani

    ANNA MAGNANI THE BEST


    Anna Magnani – Bellissima (L. Visconti, 1951)

    L’amore, Anna Magnani (Voce Umana)

    Magnani & Mastroianni – …Correva l’anno di grazia 1870

    Mamma Roma: Anna Magnani 1

    Mamma Roma: Anna Magnani 2

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/04/2008

  145. Nino Rota



    Nino Rota – La Strada

    Nino Rota – Legend Of The Glass Mountain

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/04/2008

  146. Βλέπω με χαρά εξελίξεις βαρυσήμαντες.

    Ο Πόντος έγινε πλέον…

    ΔΩΡΕΑΝ ΘΕΡΙΝΟ ΣΙΝΕΜΑ «Ο Νοσφεράτος»
    ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΓΓΛΙΚΗΣ και ΧΙΟΥΜΟΡ «Η ανυπότακτη καρδιά»
    ΔΩΡΕΑΝ ΓΕΛΩΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ «Θείος Ισίδωρος Α& ΣΙΑ Α.Ε.»
    κ.ο.κ.

    Σχόλιο από omadeon | 17/04/2008

  147. I’m Singing in the rain», Gene Kelly

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  148. Singing in the Rain Part 2

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  149. Marilyn Monroe sings for James Dean

    The beauties of the past

    Great Hollywood Wit!

    The Most Legendary Actors/Actresses of Movies (1930s-1970s

    BOB DYLAN-JUST LIKE WOMEN

    SOPHIA LOREN – STRIPTEASE

    Sophia Loren In BLack Widow Spider-Lady Lingerie

    Sophia Loren in black corset

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  150. Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues

    Bob Dylan – Mr. Tambourine Man

    Bob Dylan Blowin’ In the Wind

    Bob Dylan & Joan Baez Blowing in the wind

    BOB DYLAN – Blowing in the wind (1971)http://www.youtube.com/watch?v=A4nPJ-YYHBc&feature=related
    Vietnam War- Blowin’ In the Wind

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  151. Trailer: Cries and Whispers (Ingmar Bergman, 1972)

    Ingmar Bergman – Wild Strawberries

    Ingmar Bergman – The Silence

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  152. Tarkovsky – The Sacrifice

    Tarkovsky

    Andrei Tarkovsky / The Sacrifice (Offret) / Trailer

    Kurban ( Sacrifice – Offret ) – Andrei Tarkovsky

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  153. Michelangelo Antonioni
    ——————————
    ———————————
    Nettezza urbana – Michelangelo Antonioni
    ——————

    L’avventura (1960) – Michelangelo Antonioni
    ———————————————–

    Michelangelo Antonioni – L’avventura (The adventure) 1/2

    Michelangelo Antonioni – L’avventura (The adventure) 2/2

    L’avventura (12)

    L’avventura (15)

    scene from L’Avventura

    Zabriskie Point
    ————————–
    ————————

    Zabriskie Point – students discussion scene

    Zabriskie Point, airplane harassment

    Pink Floyd-Antonioni

    Blow Up
    ———-
    ————-
    ——–

    Jane Birkin – Blow Up

    Blow-Up Trailer (1966)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  154. οπως καταλαβατε προσπαθώ να κανω μια ταινιοθηκη κλασσικου Σινεμά
    Επομενα σχεδια
    Χιτσκοκ
    Κισλοφσκι

    Αν μπορουσε να βοηθησει ο Σ Κερσανιδης ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  155. vertigo an Alfred Hitchcock classic

    Vertigo Trailer

    vertigo start titles

    vertigo

    Vertigo Revisited

    Vertigo Deleted Scene (Foreign Ending) – Spoiler!

    Vertigo (1958): Transformación de Judy

    Vértigo

    Alfred Hitchcock(Vertigo)U2

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  156. Alfred Hitchcock cameos

    Psycho trailer (Alfred Hitchcock)

    Psycho Trailer

    Psycho – Ending

    Psycho Ending

    Psycho (1960) – End Scene

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  157. The Birds

    Hitchcock – The Birds / film music

    http:/http://www.youtube.com/watch?v=fjj32CavzU0&feature=related/www.youtube.com/watch?v=JudOfO0KZoM&feature=related

    «The Birds» – scene

    The Birds (1963) – Scene

    The Birds (2007 version)

    The Birds in 90 seconds

    The Birds – Diner Sequence (2 of 2)

    Analysis of Hitchcock’s THE BIRDS by Rob Ager

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  158. Για να χαλαρωσετε (πραγματικά)

    Rita & Fred are in the mood to dance!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  159. Αιντε Π&Α ετοιμαστε κιεδω κανα
    Αφιερωμα στο Μαη του ’68

    Αυτός ο Μάης, ο περίεργος, κίτρινος

    Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τον εκρηκτικό Μάη του ’68 και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης γιορτάζει με το πολύπλευρο αφιέρωμα «Μέρες του ’68». Ταινίες που αντανακλούν το πνεύμα της εποχής, γυρισμένες από σπουδαίους σκηνοθέτες, όπως οι Μπερτολούτσι, Γκοντάρ, Λουί Μαλ, Μίλος Φόρμαν, Αντονιόνι κ.ά., θα προβληθούν υπό τον γενικό τίτλο «40 έτη φωτός από τον Μάη του ’68» (5-15 Μαΐου) στο «Ολύμπιον».

    O Ζαν Μπαπτίστ Γκαν, στο έργο του «Καθρέφτης», ζωντανεύει με κόκκινο κραγιόν συνθήματα Ιταλών Παρτιζάνων κατά της εντατικοποίησης της εργασίας, στο πλαίσιο της έκθεσης «Revolution Ι love you».
    Σε συνεργασία με το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης θα πραγματοποιηθεί και η έκθεση «Revolution Ι love you» στην Αποθήκη Β1, στο λιμάνι από τις 5 Μαΐου έως τις 14 Ιουνίου.

    * Το κινηματογραφικό αφιέρωμα περιλαμβάνει δέκα ταινίες, που έγιναν κατά τη διάρκεια ή μετά το ’68, από τις πιο αντιπροσωπευτικές της σκιαγράφησης των πνευματικών, καλλιτεχνικών, πολιτικών και κοινωνικών ζυμώσεων, που οδήγησαν στις εξεγέρσεις.

    Θα δούμε:

    Την προσωπική ταινία του Μπερνάντο Μπερτολούτσι «Πριν από την επανάσταση» (1964) για τη χαμένη νιότη, τους «Ερωτες μιας ξανθιάς» (1965), του Μίλος Φόρμαν, χαρακτηριστικό δείγμα της κινηματογραφικής Ανοιξης της Πράγας, και το «Είμαι περίεργη: κίτρινη» (1967), του Βίλγκοτ Σιόμαν. Οταν μάλιστα πρωτοπροβλήθηκε η τελευταία, λόγω των ερωτικών σκηνών, έκανε ρεκόρ εισιτηρίων σε Σουηδία και Αμερική, λογοκρίθηκε, πέρασε από δίκη ως πορνογραφική, απαγορεύτηκε, αλλά τελικά διανεμήθηκε και έσπασε τα ταμεία.

    Ακόμα, το πρόγραμμα περιλαμβάνει ένα από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ για το Βιετνάμ, «Τα γουρουνίσια χρόνια» (1968) του Εμίλε ντε Αντόνιο, το εμπνευσμένο από το ομώνυμο ποίημα του Ράντιαρ Κίπλινγκ και βασισμένο στο «Διαγωγή Μηδέν», του Ζαν Βιγκό, «Εάν» (1968) του Λίντσεϊ Αντερσον, το αντικομφορμιστικό και προκλητικό για την εποχή «Zabriskie point» (1970) του Αντονιόνι, αλλά και το «Woodstock» (1970) του Μάικλ Βαντελέι.

    «Η Κινέζα» (1967), του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, εκτυλίσσεται στη Ναντέρ, μετέπειτα ορμητήριο των Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και των πρώτων καταλήψεων του Μάη του ’68. Πέντε νέοι Μαοϊκοί -ανάμεσά τους και η φοιτήτρια Φιλοσοφίας Βερονίκ, την οποία υποδύεται η Αν Βιαζεμσκί, μετέπειτα κυρία Γκοντάρ- πιστοί στο πνεύμα της κινεζικής «πολιτιστικής επανάστασης», απορρίπτουν το κομμουνιστικό κόμμα, την αστική ιδεολογία, κουλτούρα και τέχνη. Μέσα από το τρίγωνο Βιετνάμ – Τσε Γκεβάρα – Μάης ’68, ο Κρις Μάρκερ στην ταινία του «Το βάθος τ’ ουρανού είναι κόκκινο» (1977) ιχνηλατεί έναν ταραγμένο κόσμο, τον αγώνα για απελευθέρωση και τις αντιστάσεις σε κάθε μορφή εξουσίας. Τέλος, θα προβληθεί η ταινία του Λουί Μαλ «Ο Μιλού τον Μάη» (1990), με τον Μισέλ Πικολί στον ομώνυμο ρόλο, σπουδή για τον τρόπο που ο γαλλικός Μάης έφτασε στην επαρχία.

    O Μισέλ Πικολί στην αφίσα της ταινίας «Ο Μιλού τον Μάη» του Λουί Μαλ
    * Στην έκθεση «Revolution Ι love you» παρουσιάζονται έργα 12 σύγχρονων καλλιτεχνών από διάφορες χώρες, τα οποία είτε δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του Μάη του ’68 είτε απλώς προσεγγίζουν ζητήματα πολιτικής και κοινωνικής πάλης. Σκοπός της έκθεσης, την οποία επιμελήθηκαν οι Μάγια και Ρέουμπεν Φοκς, είναι να ανιχνεύσει τα παράλληλα επίπεδα του κινήματος της αμφισβήτησης σε παγκόσμιο επίπεδο: τις φοιτητικές και εργατικές κινητοποιήσεις στο Παρίσι, την Ανοιξη της Πράγας, τις φοιτητικές διαμαρτυρίες στα αμερικανικά πανεπιστήμια, την αντίδραση στον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά και τον αντίκτυπο στους αντιδικτατορικούς αγώνες στην Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία.

    * Τέλος, σε συνεργασία με το περιοδικό «Ιστορείν», θα γίνει διεθνές συνέδριο με θέμα «Τα χρόνια της ουτοπίας: κοινωνικά κινήματα και θεωρητικές αναζητήσεις σαράντα χρόνια μετά το 1968» (Θεσσαλονίκη στις 4 Ιουνίου και Αθήνα στις 5-7 του ίδιου

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  160. Γιατί βγηκαν εκεινα τα ανθρωπάκια ..ποιος ξερει..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  161. Ζαν Λύκ Γκοντάρ
    http://filosofia.gr/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=180&blogId=20

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  162. http://filosofia.gr/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=946&blogId=20
    Σαράντα χρόνια κλείνουν φέτος από τον εκρηκτικό Μάη του ʼ68, τις μέρες που επιχείρησαν να αλλάξουν τον κόσμο διαμορφώνοντας, σε μεγάλο βαθμό, το σύγχρονο παγκόσμιο πολιτικο-κοινωνικό χάρτη. Με αφορμή αυτή την επέτειο και με διάθεση όχι τόσο αποτίμησης της εξέγερσης του ʼ68, όσο νοηματοδότησής της, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της ετήσιας δραστηριότητάς του, συνεργάζεται με το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης και το περιοδικό «Ιστορείν», σε ένα εκτενές, πολύπλευρο αφιέρωμα στο Μάη του ʼ68, με γενικό τίτλο «Μέρες του ʽ68», το οποίο περιλαμβάνει και προβολές ταινιών (Θεσσαλονίκη, 5 – 15 Μαΐου 2008).

    Ο κινηματογράφος, περισσότερο ίσως από κάθε άλλη μορφή τέχνης, πέρα από την καθαρά ψυχαγωγική του διάσταση, λειτουργεί ως ένας παγκόσμιος κώδικας επικοινωνίας, μεταφοράς αλλά και επεξεργασίας εμπειριών, ως ένα μέσο κοινωνικού προβληματισμού και πολιτικής συνειδητοποίησης. Αυτήν ακριβώς τη διάσταση της κινηματογραφικής τέχνης φιλοδοξεί να προβάλει το αφιέρωμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στις μέρες του ʼ68 με τίτλο «40 έτη φωτός από το Μάη του ʼ68».

    Γυρισμένες πριν, κατά τη διάρκεια ή και μετά το ʼ68, οι 10 ταινίες του αφιερώματος αντανακλούν με τον πλέον αντιπροσωπευτικό τρόπο το πνευματικό, καλλιτεχνικό, κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο που τροφοδότησε και πυροδότησε το επαναστατικό κίνημα της περιόδου και προσφέρουν στο θεατή όχι μόνο μια γλαφυρή τοιχογραφία της εποχής, αλλά και το πιστό ψυχογράφημα μιας γενιάς που δοκιμάζοντας τα πάντα, από τον ακτιβισμό και τα ναρκωτικά ως τον ελεύθερο έρωτα, προσπάθησε να αλλάξει τον κόσμο.

    Σύσσωμη η κουλτούρα των Sixties και το πνεύμα των εξεγέρσεων του ʼ68 παρελαύνει μέσα από τις κινηματογραφικές εικόνες του αφιερώματος. Το Λονδίνο της Carnaby Street, η μποέμικη αριστερή όχθη του Παρισιού, οι αμερικανοί χίπις, οι εξεγερμένοι φοιτητές του Κολούμπια και του Μπέρκλεϊ, η ανατρεπτική διάθεση απέναντι στα κομμουνιστικά καθεστώτα και η σεξουαλική επανάσταση καταγράφονται στο σελιλόιντ, αποτελώντας ντοκουμέντα μιας εποχής όπου όλα άλλαζαν και όλα έμοιαζαν δυνατά.

    ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ «40 ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΗ ΤΟΥ ʽ68»

    Πριν από την επανάσταση / Prima della rivoluzione
    Ιταλία, 1964
    Σκηνοθεσία: Bernardo Bertolucci

    «Στο Πριν από την επανάσταση είχα ξεγυμνωθεί τελείως, με όλη την αλαζονεία και την αδιαντροπιά της νιότης: ήμουν μόλις 22 χρόνων και πάλευα σαν ιεραπόστολος, σαν μυστικιστής, σαν τρομοκράτης … Ήταν μια ταινία με την οποία έπρεπε να ξεκαθαρίσω τους λογαριασμούς μου μʼ όλο εκείνο το βαρύ αυτοβιογραφικό φορτίο που πρέπει να ξεφορτωθείς, αν θέλεις να πας μπροστά». Αυτά έλεγε ο δημιουργός της 30 χρόνια μετά γι αυτήν τη αψεγάδιαστη στιλιστικά και απόλυτα προσωπική ταινία-ελεγεία για την χαμένη νιότη.

    Το Πριν από την επανάσταση μιλά για το τι σημαίνει να είσαι νέος και να ζεις κολλημένος μπροστά στο σταυροδρόμι ή στο κατώφλι της ζωής, χωρίς να κάνεις το κρίσιμο βήμα, χωρίς να ξέρεις ποιον δρόμο να πάρεις, αναποφάσιστος με «ποιους θα πας και ποιους θʼ αφήσεις».

    Ο Φαμπρίτσιο παγιδευμένος ανάμεσα στην αστική καταγωγή και στον ιδεολογικό του προσανατολισμό, βιώνει βαθιά μέσα του αυτήν την αντίφαση σαν μια «αφόρητη νοσταλγία για το παρόν» και αυτό το παρόν αιμορραγεί συνεχώς, καθώς ο 22χρονος δημιουργός από την Πάρμα σφίγγει τον κλοιό γύρω από τον ήρωά του σε μια έξοχη κινηματογραφική αντίστιξη: Tα θεωρεία του θεάτρου της γενέθλιας πόλης (ένα από τα ωραιότερα της Ευρώπης) όπου οι αστοί παρακολουθούν τον Μάκβεθ, από την μια μεριά και η προλεταριακή γιορτή της Unita (επίσημο όργανο του Ι.Κ.Κ.), από την άλλη. Οι δύο όχθες του καιρού και στην μέση το ποτάμι της ζωής, του έρωτα, της φυγής, της περιπέτειας, της επανάστασης, του πριν και του μετά που δεν θα γίνουν ποτέ τώρα.

    Αυτή η συνεχής εναλλαγή ανάμεσα στα ταραγμένα συναισθηματικά τοπία και στην τυραννία των ιδεών που ταλανίζουν τον ήρωα, εκφράζονται με μεγάλη λυρική ένταση και είναι ακριβώς αυτό, που δημιουργεί το απαράμιλλο στιλιστικό ύφος της ταινίας. Στο Πριν από τη επανάσταση κυριαρχεί η αίσθηση του ανικανοποίητου και η δυστυχισμένη συνείδηση μιας ολόκληρης γενιάς που έζησε στο τοπίο πριν τη μάχη, ακούγοντας μονάχα την οχλοβοή της, λίγα χρόνια αργότερα. Ο Φαμπρίτσιο θα ονειρευτεί πιθανόν τα οδοφράγματα του Μάη, αλλά δεν θα διανύσει ποτέ τα 976 χιλιόμετρα που χωρίζουν την Πάρμα του Στεντάλ από το Παρίσι του Ζαν-Πωλ Σαρτρ.

    Οι έρωτες μιας ξανθιάς / Lasky Jedne Plavovlasky
    Τσεχοσλοβακία, 1965
    Σκηνοθεσία: Milos Forman

    Στο Ζρούκε, μια κωμόπολη κοντά στη Πράγα, 2000 νεαρές εργάτριες δουλεύουν σʼ ένα εργοστάσιο υποδηματοποιίας. Η πληθώρα γυναικών προκαλεί μεγάλο πρόβλημα λειψανδρίας και οι τοπικές αρχές προσπαθούν να βρουν λύση φέρνοντας στην περιοχή…φαντάρους.

    Η Αντούλα (εξαιρετική η Jana Brejchova) στην διάρκεια μιας γιορτής γνωρίζεται με τον πιανίστα της ορχήστρας και αφήνεται σε μια ερωτική περιπέτεια μαζί του. Όταν εκείνος φεύγει, εκείνη περιμένει και καθώς δεν έχει νέα του πηγαίνει να τον βρει στη Πράγα… Αυτή είναι λίγο-πολύ η ιστορία της τρίτης ταινίας του Milos Forman Οι έρωτες μιας ξανθιάς (υποψήφιας για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας το 1966), εξαίρετου όσου και χαρακτηριστικού δείγματος της κινηματογραφικής Άνοιξης της Πράγας.
    Ας ανοίξουμε όμως λίγο το κινηματογραφικό κάδρο της εποχής. Η εισβολή των ρωσικών τανκς το 1968, τσάκισε (σχεδόν αφάνισε, με ελάχιστες εξαιρέσεις ανάμεσα στις οποίες οι Milos Forman, Jiri Menzel, Ivan Passer που είναι και βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία), ίσως την πιο ταλαντούχα γενιά κινηματογραφιστών της Ανατολικής Ευρώπης: Stefan Uher, Vera Chytilova, Evald Schorm, Jan Nemec, Jaromil Jires, Jaroslav Papousek, για να αναφέρουμε απλώς τα ονόματα πρώτης γραμμής, ενός νέου κύματος (nova vlna) σε πλήρη άνθιση.

    Βγαλμένοι όλοι από το φυτώριο της περίφημης Κινηματογραφικής Ακαδημίας FAMU (τελευταίος διάσημος απόφοιτος ο Εμίρ Κουστουρίτσα), πλήρωσαν ακριβά την αυθάδειά τους να «κάνουν κομμάτια» τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Αυτοί οι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους σε ύφος και γραφή δημιουργοί, αναζήτησαν με αφοπλιστική, αλλά καθόλου εφησυχασμένη αθωότητα του βλέμματος, το πρόσωπο ενός νέου κόσμου, ο οποίος ζητούσε επιτακτικά να συγκρουστεί με τον παλιό και να εκφραστεί μέσω νέων μορφών της κινηματογραφικής τέχνης.

    Eν προκειμένω, ο Forman με μια αποσπασματική όσο και χαλαρή αφηγηματική δομή, που όμως δεν λειτουργεί εις βάρος της εξαιρετικής σκηνοθετικής ακρίβειας, σκιαγραφεί με ειρωνεία και οξυδέρκεια το πορτραίτο μιας κοπέλας που «ζούσε την ζωή της» από την άλλη μεριά του τείχους. Εστιάζοντας στις μικρές ασήμαντες στιγμές μιας άχαρης καθημερινότητας, στις χειρονομίες, στα βλέμματα, στα χαμόγελα, στα δάκρυα, καταφέρνει να συλλάβει την ζωτική ενέργεια, την χαρά της ζωής, την γνωριμία και την απώλεια του έρωτα, την θλίψη του χωρισμού και την αποδοχή της πραγματικότητας, κινηματογραφώντας τελικά την «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι».

    Στο τέλος η Αντούλα θα επιστρέψει στο Ζρούκε και θα διηγηθεί στις φιλενάδες της τις περιπέτειές της στην πόλη, χαλαρή και άνετη, γιατί νοιώθει πως η άνοιξη έχει φτάσει και θα είναι όμορφη (για τρία χρόνια ακόμη).

    Είμαι περίεργη: Κίτρινη / Jag Ar Nyfiken-En Film I Gult
    Σουηδία, 1967
    Σκηνοθεσία-Σενάριο: Vilgot Sjoman

    Σουηδική ταινία που έκανε πάταγο όταν πρωτοπροβλήθηκε και έγινε σύμβολο ενός νέου, απελευθερωμένου ερωτισμού, ανοίγοντας το δρόμο για ταινίες όπως Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι. Λόγω των πληθωρικών ερωτικών σκηνών της η ταινία έσπασε ρεκόρ εισιτηρίων στην Σουηδία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, λογοκρίθηκε, πέρασε από δίκη ως πορνογραφική, απαγορεύτηκε, αλλά τελικά διανεμήθηκε και έσπασε τα ταμεία.

    Η ταινία αποτελείται από ασύνδετες ιστορίες, όπου η κεντρική ηρωίδα κάνει σεξ με τον φίλο της, τριγυρίζει με το ποδήλατό της στην Στοκχόλμη, φαντασιώνεται πως εκδικείται το αντρικό φύλο, ασκεί κριτική στον πατέρα της, βετεράνο του ισπανικού εμφυλίου, γιατί εγκατέλειψε τη μάχη και γύρισε στο σπίτι, και κάνει πρόχειρα γκάλοπ στο δρόμο σχετικά με τις πολιτικές πεποιθήσεις των συμπολιτών της. Οι ποικίλες ερωτικές στιγμές της πρωταγωνίστριας (Lena Nyman), υπονομεύονται συχνά από χιουμοριστικές και ασυνήθιστες καταστάσεις.

    Εμπνευσμένος από τα ντοκιμαντέρ ανθρωπολογικού χαρακτήρα του Jean Rouch αλλά και το Χιροσίμα αγάπη μου του Alain Resnais, ο σουηδός σκηνοθέτης πειραματίζεται με διαφορετικά είδη κινηματογραφικής αφήγησης, όπως το cinema vérité και καταπιάνεται με θέματα ταμπού, όπως ο λεσβιακός έρωτας και το αντρικό γυμνό. Ο Sjöman, πρώην βοηθός και προστατευόμενος του Ingmar Bergman, αναμιγνύει σουρεαλιστικά και άκρως ρεαλιστικά στοιχεία. Όπως ακριβώς οι ταινίες της γαλλικής nouvelle vague χρησιμοποιεί ένα νευρικό μοντάζ, τους μεσότιτλους του Godard και ένα μείγμα ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, στην λογική της «ταινίας μέσα στην ταινία».

    Η χρήση αυτοσχεδιασμών, φορητής κάμερας και εμβόλιμων «αληθινών» πλάνων, συνοδεύονται από συνεντεύξεις με τον Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ και το Σουηδό πολιτικό Ούλαφ Πάλμε, ομιλία του Σοβιετικού ποιητή Γεβγένυ Γεφτουσένκο, ο οποίος δεν μπορεί να εκφωνήσει λόγο εξαιτίας τεχνικών προβλημάτων και αναρωτιέται πώς μπορεί να γίνει επανάσταση υπό τέτοιες συνθήκες, και πολλούς ανώνυμους πολίτες που ερωτώνται γιατί προτιμούν να κάνουν διακοπές στην Ισπανία, εν μέσω της δικτατορίας του Φράνκο.

    Με όλα αυτά, η ταινία προσπαθεί να αποκαλύψει το χάσμα ανάμεσα στο προσωπικό και το πολιτικό, στο σεξ και την ιδεολογική στράτευση. Η συμπληρωματική της συνέχεια, με τίτλο Είμαι Περίεργη:Μπλε και τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά, ολοκλήρωσε τον κύκλο και την αναφορά στα δυο χρώματα της σουηδικής σημαίας.

    Η Κινέζα / La Chinoise
    Γαλλία, 1967
    Σκηνοθεσία- Σενάριο: Jean-Luc Godard

    Παρίσι 1967. Πέντε νέοι Μαοϊκοί, μεταξύ των οποίων η φοιτήτρια Φιλοσοφίας Βερονίκ (Anne Viazemsky – μετέπειτα κυρία Godard) και ο ηθοποιός Γκιγιόμ (Jean-Pierre Léaud) ριζοσπαστικοποιούνται σύμφωνα με τις επιταγές του Μάο. Πιστοί στο πνεύμα της κινέζικης «πολιτιστικής επανάστασης» απορρίπτουν το κομουνιστικό κόμμα, την αστική ιδεολογία, την αστική κουλτούρα, την αστική τέχνη.

    Οι νεαροί εξεγερμένοι αφού μελετούν διεξοδικά το κόκκινο βιβλιαράκι, αποφασίζουν πως πρέπει να χρησιμοποιήσουν την τρομοκρατία για να φέρουν την κοινωνική αλλαγή αφού, όπως έλεγε και ο κινέζος ηγέτης, «η επανάσταση δεν είναι πρόσκληση σε δείπνο». Η ταινία διαδραματίζεται στη Ναντέρ, μετέπειτα ορμητήριο του Ντανιέλ Κον Μπεντίτ και των πρώτων καταλήψεων του Μάη του 68.

    Το έργο κατακλύζεται από σλόγκαν, αφίσες, εξώφυλλα βιβλίων, το κόκκινο χρώμα, που κυριαρχεί παντού, γαλλική ροκ, αναφορές στην ιστορία του σινεμά, το Βιετνάμ και την Αλγερία. Χρησιμοποιώντας τις τεχνικές του agitprop και της μπρεχτικής «αποξένωσης», ο Godard παρακολουθεί την εξέλιξη των ηρώων του από «ερασιτέχνες» σε «επαγγελματίες» επαναστάτες.
    Μέσα από ατελείωτα τσιτάτα και τους χαρακτηριστικούς γκονταρικούς μεσότιτλους, καταγράφονται οι ιδεολογικές συγκρούσεις της εποχής ανάμεσα σε νέα και παλιά αριστερά, ρώσικο και κινέζικο κομουνισμό, θεωρίες σχετικά με την αναγκαιότητα της χρήσης βίας για την επιβολή κοινωνικών αλλαγών. Παρά την έκδηλη συμπάθειά του για τις συγκεκριμένες ιδέες, η κριτική και ενίοτε σατιρική ματιά του σκηνοθέτη δρα καταλυτικά ώστε η ταινία να αποφύγει κάθε μορφή προπαγάνδας.

    Η ταινία, κομμάτι της ίδιας της εποχής της, καταγράφει με πειστικότητα την ψυχολογία, τους στόχους και τα αδιέξοδα των ακροαριστερών ομάδων και την συγγένειά τους με την πολιτική τρομοκρατία. Η Κινέζα σηματοδοτεί την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση του ίδιου του Godard και θεωρείται προφητική – όπως και η επόμενη ταινία του, Το Σαββατοκύριακο – σε σχέση με το Μάη του ʼ68.

    Εάν / If…
    Μ. Βρετανία, 1968
    Σκηνοθεσία: Lindsay Anderson

    Εμπνευσμένη από το ομώνυμο ποίημα του Ράντιαρ Κίπλιγκ και βασισμένη στο αριστούργημα του Jean Vigo Διαγωγή μηδέν (1933), η ταινία σκιαγραφεί τις καταπιεστικές συνθήκες διαβίωσης σε ένα βρετανικό οικοτροφείο της ελίτ. Πρωταγωνιστές της είναι τρία αγόρια, που αφού έχουν υποστεί πλήθος σωματικών και ψυχολογικών εξευτελισμών, αποφασίζουν να αντιπαρατεθούν με το σύστημα και να «σπάσουν» τους κανόνες.

    Η ωμή καταπίεση των τροφίμων, η αντισυμβατικότητα και ο ιδεαλισμός των νεαρών ηρώων, η θεοποίηση της βίας – «βία και επανάσταση είναι οι μόνες αγνές πράξεις» συμπεραίνει ο πρωταγωνιστής Τράβις (McDowell)– καθώς και το αναπάντεχο τέλος, καθιέρωσαν αυτή την ταινία ως χαρακτηριστική του κλίματος αμφισβήτησης των Sixties. Προϊόν του βρετανικού Free Cinema, μιας μεταπολεμικής τάσης στη Μεγάλη Βρετανία για έναν κινηματογράφο με έντονες κοινωνικές ανησυχίες, το Εάν είναι ίσως η πιο γνωστή ταινία του Lindsay Anderson.

    Ανατρεπτικό στην σύλληψή του, είναι ένα μείγμα ρεαλιστικής αναπαράστασης και ημι-σουρεαλισμού, όπου το πραγματικό μπλέκεται με το συμβολικό. Η απεγνωσμένη αναζήτηση ελεύθερης έκφρασης –υπέροχα αποτυπωμένη όταν ο Τράβις και ο φίλος του το σκάνε από το σχολείο, κλέβουν μια μηχανή και φλερτάρουν με μια όμορφη σερβιτόρα-εναλλάσσεται με σκηνές σωματικής τιμωρίας και κακοποίησης στο οικοτροφείο, οι οποίες έχουν ως στόχο να καταδείξουν πώς δημιουργούνται τα αντανακλαστικά της βίας.

    Η ταινία, γυρισμένη στο παλιό σχολείο του Anderson, το Cheltenham, άγγιξε μια πολύ ευαίσθητη χορδή όταν προβλήθηκε το ʼ68, τη χρονιά ορόσημο των καταλήψεων και των φοιτητικών αναταραχών σε όλο τον κόσμο. Το γεγονός αυτό συνετέλεσε στο να βραβευτεί με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών τον επόμενο χρόνο. Η εικόνα του Τράβις και της παρέας του, οπλισμένων μέχρι τα δόντια, πάνω στην στέγη του σχολικού παρεκκλησιού, έγινε cult στιγμιότυπο για τους πανταχόθεν εξεγερμένους νέους.

    Παρά την αναπόφευκτη σύγκριση με τους αληθινούς και καθόλου ηρωικούς μαθητές-δολοφόνους στα σχολεία των ΗΠΑ, η ταινία διατηρεί αναλλοίωτο τον αντι-αυταρχικό και αντι-εξουσιαστικό χαρακτήρα της.

    ………………..
    http://filosofia.gr/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=946&blogId=20

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  163. La Chinosie – Vietnam Gontar

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  164. if….

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  165. (Bernardo Bertolucci, 1964)

    Before the Revolution

    Bernardo Bertolucci-Prima della rivoluzione.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  166. HAIR di Milos Forman: Mandato a morire in Vietnam

    Hair – Milos Forman

    Milos Forman – Cerny Petr (1964)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  167. In The Year Of The Pig

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  168. Guy Debord & the Situationists,
    —————————————
    —————————————-

    Guy Debord – La Refutation
    ——————————–

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  169. Woodstock

    Janis Joplin- Try (Live at Woodstock, 1969)
    ———————————————————————————————————————-

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  170. Καρλ Ντραγερ

    http://filosofia.gr/blogs/index.php?op=ViewArticle&articleId=937&blogId=20

    The Passion of Jeanne d Arc – Carl Dreyer – 1928

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/04/2008

  171. Γκονταρ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  172. Trailer La Jetee (Chris Marker, 1962)

    Les Astronautes : Chris Marker/Walerian Borowczyk : PART 1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  173. Pan’s Labyrinth full length trailer

    (ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ αΝΤΙφασιστικη Αντιφρανκικη ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΤΑΙΝΙΑ )

    Child Eating Pale Man from Pan’s Labyrinth

    Pan’s labyrinth

    Exclusive Pan’s Labyrinth Interview

    «Pan’s Labyrinth» NEW Del Toro Film English Trahttp://www.youtube.com/watch?v=qQkA3K0LTs8iler – FULL


    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  174. Chris Marker

    Sans Soleil (Chris Marker)

    Tarkovsky – funeral

    Chris Marker & Yannick Bellon: Remembrance of Things to Come

    On Chris Marker

    Σχόλιο από Ανυπότακτη καρδια | 18/04/2008

  175. Αντρέι Βάιντα
    Ο σκηνοθέτης

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=12451&m=C03&aa=1
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=27.12.2007

    Robespierre’s Speech(Dαντων )

    The Promised Land by Andrzej Wajda

    KATYŃ – Nowy film Andrzeja Wajdy (plan filmowy – Kraków)

    Katyn Andrzej Wajda Film (english version)

    Σχόλιο από Ανυπότακτη καρδια | 18/04/2008

  176. Cyrano de Bergerac
    ————————————————————————————————————————–

    Cyrano de Bergerac – Le nez

    Cyrano de Bergerac

    Cyrano de Bergerac – UK TV premiere intro

    Cyrano de Bergerac

    ROSTAND-CYRANO-LE BAISER DE ROXANE-DEPARDIEU

    être libre

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  177. Akira Kurosawa’
    ———————-
    Trailer: Akira Kurosawa’s Ran

    ran

    RAN TRIBUTE

    Trailer: Red Beard (Akira Kurosawa, 1965)

    The Peach Orchard Pt.2

    AKIRA KUROSAWA – VAN GOGH

    Akira Kurosawa – Dreams / The Weeping Demon

    Sunshine Through The Rain Pt.4

    The Weeping Demon Pt. 2

    Village of the Water Mills
    Phttp://www.youtube.com/watch?
    v=fRcuBRMA2sU&feature=relatedt. 1
    Watermill Village Part II

    Sueños -Kurosawa 03

    Sueños -Kurosawa 05

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  178. Wim Wenders/Sam Shepard – París, Texas
    ——————————————–


    paris, texas (1984) [super-8 scene] (nastassja kinski)

    Paris-Texas (First cabin scene)

    PARIS TEXAS (2/2) Kinski Wenders

    PARIS TEXAS (3) Kinski Wenders

    Paris, Texas promo

    Wim Wenders / Paris, Texas / Trailer

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  179. Wim Wenders – Until The End Of The World

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  180. Wings of Desire (Wim Wenders)

    Wings of Desire

    Wim Wenders/Wings Of Desire(Der Himmel über Berlin) Trailer

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  181. La Banda de Santiago de Cuba: a tribute to Wim Wenders

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  182. Hasta Siempre Commandante-Buena Vista Social Club

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  183. Buena Vista Social Club – Chan Chan

    Buena Vista Social Club – Candela

    Buena Vista Social Club – Y Tu Que Has Hecho

    Buena Vista Social Club – Amadito Valdes

    Buena Vista Social Club/Eliades Ochoa

    Buena Vista Social Club

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  184. Summertime
    —————–

    Billie Holiday – Summertime

    Summertime – Ella Fitzgerald & Louis Armstrong

    Janis Joplin – Summertime (Live Gröna Lund 1969

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  185. Billie Holiday – The Blues Are Brewin’

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  186. Billie Holiday
    ——————–

    Billie Holiday «One for my Baby (and one more for the road)»

    Billie Holiday 1959 ‘Please Dont Talk About Me’

    Billie Holiday 1958

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  187. Κεν ΛΟΟΥΤΣ

    http://www.exostis.com/movies/critics/its-a-free-world
    It’s a Free World (2007) Movie Trailer

    It’s a free world part 1


    IT’S A FREE WORLD – Official trailer (Greek Subtitleshttp://www.youtube.com/watch?v=iPe0brrezZc

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  188. ken loach
    ——————-


    TIERRA Y LIBERTAD. KEN LOACH

    Ken Loach-Tierra Y Libertad:tres funerales y tres canciones

    Land and Freedom – International

    Intro de Tierra y Libertad, de Ken Loach.

    The Wind That Shakes The Barley trailer

    Raining Stones – Trailer

    Carla’s song (SPOILER)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  189. κΕΝ ΛΟΟΥΤΣ

    IT’S A FREE WORLD – Official trailer (Greek Subtitles

    π&Α γιατι δεν κανεις ενα αφιερωμα για τον Μεγαλο αυτον(αριστερό) Σκηνοθετη…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  190. Κεν Λοουτς
    ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
    ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

    LAND AND FREEDOM

    Comunismo Libertario tierra y libertad (parte 1)

    Comunismo libertario tierra y libertad (parte 2)

    Comunismo Libertario tierra y libertad (parte 3)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  191. ken loach
    —————-

    http://www.youtube.com/results?search_query=ken+loach&page=6

    π&α
    κανε ενα κόπο να μαυρισεις τα ονοματα και τους τιτλους ωστε να τα βρσικουμε
    Κι αν θελεις κατεβασε κιαλλες ταινιες του σχεδόν μοναδικου σκηνοθετη που αντιστεκεται ακόμα στον αγριο Καπιταλισμό των ημερών μας ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  192. Easy Rider
    Jack Nicholson in Easy Rider

    Easy Rider

    Born To Be Wild and Easy Rider (Slipshotfilms

    Easy Rider – Roadhouse Blues

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  193. DOORS

    Riders On the Storm

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  194. Light My Fire – The Doors

    The Doors – Touch Me

    The Doors – When The Music’s Over

    The Doors Backdoor Man Great Version

    The Doors «Moonlight Drive» Live best Version ever

    The Doors-Soul Kitchen

    The Doors Gloria

    THE DOORS- THE GHOST SONG

    «The Soft Parade»-The Doors

    the doors – jim morrison – wintertime love song

    the doors – jim morrison – not to touch the earth song

    the end [live] – jim morrison the doors

    jim morrison dancing

    jim arrested

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  195. Fritz Lang Metropolis
    ———————————————————————————————————————-

    Metropolis – 10 MINUTE Promo – Fritz Lang


    Metropolis – Molochmaschine (Moloch machine

    METROPOLIS 1927 Fritz Lang Original Music By NAKEDSKIN


    Metropolis

    Early German Cinema & Making of 1927 Film Metropolis 2 of 5


    Metropolis – The City


    Metropolis (1927/1984) (Roadshow Trailer

    NIN «The Day The World Went Away» Metropolis (1927) AMV


    Metropolis – Freder’s vision

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  196. DIE NIBELUNGEN (FRITZ LANG)

    Siegfried: How Siegfried slayed the dragon

    3- DIE NIBELUNGEN(SIGFRIDO)-F.LANG 1924

    STREET SCENE FRITZ LANG starring SYLVIA SYDNEY PART 1

    Woman in the Moon, Fritz Lang (extrait) 1929

    Mabuse trailer

    Das Testament des Dr. Mabuse – Mabuse erscheint Dr. Baum

    Mabuse!

    Trailer – «Ministry of Fear» (Fritz Lang, 1944)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/04/2008

  197. Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
    Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν
    Παίζουν: Χάνα Σιγκούλα, Νουργκούλ Γιεσιλτσάϊ, Μπακί Νταβράκ, Τουντζέλ Κουρτίζ, Νουρσέλ Κιοσέ

    (http://www.exostis.com/movies/critics/the-edge-of-heaven/AUF DER ANDEREN SEITE)
    http://www.exostis.com/movies/critics/the-edge-of-heaven

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  198. Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

    http://www.exostis.com/movies/critics/the-edge-of-heaven/AUF DER ANDEREN SEITE

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  199. Απο το Γη και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
    ΤΟΥ κΕΝ λΟΟΥΤΣ
    (Ισως η πιο συγκλονστική σκηνή)

    Tierra y libertad MILICIAS revolucionarias vs estalinismo

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  200. Tierra y libertad MILICIAS revolucionarias vs estalinismo

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  201. Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  202. Raining Stones – Trailer κΕΝ λΟΟΥΤΣ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  203. ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

    “Ενα τρυφερό φιλί” από τον Κεν Λόουτς

    Ο Κεν Λόουτς είναι ο πιο γνωστός σύγχρονος «στρατευμένος» στην αριστερά σκηνοθέτης. Συγκίνησε επανειλημμένα με τις ταινίες του όπως «Βροχή από πέτρες», «Ladybird-Ladybird», «Γη και ελευθερία», «Το τραγούδι της Κάρλα», «Ψωμί και τριαντάφυλλα». Είναι ιδρυτικό μέλος της πολιτικής κίνησης Respect στη Βρετανία και στηρίζει σταθερά το αντιπολεμικό και αντικαπιταλιστικό κίνημα. Αρκετοί είχαν την ευκαιρία να τον απολαύσουν τον περασμένο Οκτώβρη, στο άνοιγμα του 3ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στο Λονδίνο, όταν παρουσίασε μια καινούργια έκδοση του «Ψωμί και τριαντάφυλλα».

    Η τελευταία του ταινία «Ενα τρυφερό φιλί» εκ πρώτης μοιάζει να κινείται σε διαφορετικό μήκος κύματος. Παρουσιάζει την έντονη και ταραγμένη σχέση της Ροσίν, μιας Ιρλανδής δασκάλας μουσικής, με τον αδελφό μιας μαθήτριάς της, τον Κασίμ, πακιστανό δεύτερης γενιάς. «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στη Γλασκώβη του 2003; Οχι ακριβώς.

    Δυο διαφορετικοί κόσμοι: Η υπερπροστατευτική οικογένεια του Κασίμ, πιστή στις παραδόσεις της πακιστανικής κοινότητας, τον έχει ήδη λογοδόσει με μια ξαδέλφη του, την οποία ο ίδιος δεν έχει καν γνωρίσει. Η σχέση του με μια «γκόρι» (μια λευκή) αποτελεί σχεδόν ιεροσυλία που ταράζει ολόκληρη την κοινωνική τους ζωή, το προξενιό της μεγαλύτερης κόρης, την ίδια τους την τιμή. Οι πιέσεις πάνω στον Κασίμ αφόρητες και σε μεγάλο βαθμό κατανοητές και από τον ίδιο, μια και βλέπει στο πρόσωπό τους την αγωνιώδη προσπάθεια για αξιοπρέπεια, για τη διατήρηση της διαφορετικότητας απέναντι σ’ ένα ρατσιστικό κατεστημένο. Δε θέλει να τους απογοητεύσει, αλλά δεν τον εκφράζουν. Ο Λόουτς δεν χαρίζεται στο συντηρητισμό των μουσουλμάνων, είναι όμως καταπέλτης, όταν έρχεται να περιγράψει το Γολγοθά της ηρωίδας, η οποία χάνει τη μονιμοποίησή της, όταν ο καθολικός ιερέας της ενορίας της, επικαλούμενος ένα φασιστικό νόμο του 1918 (που ισχύει και σήμερα), θα της αρνηθεί με το χειρότερο τρόπο ένα απαραίτητο πιστοποιητικό με το πρόσχημα του μη ενάρετου βίου!

    Ανησυχίες

    Αν όμως τα περιβάλλοντα των δύο ηρώων είναι αταίριαστα και ασυμφιλίωτα δεν ισχύει το ίδιο για τους ίδιους. Ζουν, δουλεύουν και κινούνται στο χωνευτήρι μιας σύγχρονης μεγαλούπολης. Ακούνε την ίδια μουσική, χορεύουν στα ίδια κλαμπ, φοράνε μοντέρνα ρούχα. Οι ανησυχίες και επιθυμίες τους καθορίζονται κυρίως από αυτά που τους ενώνουν και σ’ αυτή τη βάση αναπτύσσεται η χημεία μεταξύ τους, ο ερωτισμός και η σχέση που εξελίσσεται και αντέχει. Κι εδώ θαυμάζει κανείς για άλλη μια φορά μια βασική αρετή του Κεν Λόουτς. Κάθε του σκηνή μοιάζει να βγήκε από την πραγματική ζωή, δεν εκπίπτει σε μελό ευκολίες. Κάθε στιγμή αισθάνεσαι ότι αυτά που συμβαίνουν είναι πέρα για πέρα αληθινά.

    Οι ήρωές του δεν είναι υπεράνθρωποι. Εχουν πισωγυρίσματα και σκοτεινές στιγμές. Ομως αρνούνται τον κυνισμό: «Παντρέψου την ξαδέλφη σου και πήγαινε με όσες θέλεις», αντιπροτείνει ο ξάδερφος του Κασίμ, ο οποίος συζεί επί 7 χρόνια με την αγγλίδα φίλη του χωρίς να έχει πει τίποτα στην οικογένειά του! Αλλά και η Ροσίν απορρίπτει τις συμβιβαστικές προτάσεις του απαράδεκτου ιερέα δήθεν «για τα μάτια του κόσμου». Θα αναζητήσουν τη διέξοδο μέσα από το κομφούζιο και τελικά θα την ανακαλύψουν.

    Παρόλο που το επίκεντρο της ταινίας είναι η σχέση ανάμεσα στον Κασίμ και τη Ροσίν, ο Λόουτς δεν παραμερίζει τα κοινωνικά, θρησκευτικά και άλλα ζητήματα που εμπλέκονται στη σχέση τους. Σε μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ταινίας, η ηρωίδα προβάλλει στην τάξη σλάιτς από τα έργα και ημέρες της Κου Κλουξ Κλαν με μουσική υπόκρουση το τραγούδι της Μπίλι Χολιντέι «Strange Fruit».

    Η καλύτερη ίσως ατάκα μπαίνει στην εισαγωγή της ταινίας, όταν η δυναμική και ανήσυχη αδελφή του Κασίμ, τοποθετείται στο σχολείο λέγοντας «Μη δαιμονοποιείτε τους μουσουλμάνους! Εγώ για παράδειγμα είμαι μια πακιστανή μουσουλμάνα γυναίκα, ζω στη Γλασκώβη, είμαι οπαδός των Γκλάσκοου Ρέιντζερς, αυτοί είμαστε, δε μπορείτε να μας τσουβαλιάζετε», ξεσηκώνοντας θετικές και αρνητικές αντιδράσεις από κάτω.

    Αυτό είναι το μωσαϊκό στο οποίο ο Λόουτς ξεδιπλώνει την ιστορία του. Οχι, δεν εγκατέλειψε την πολιτική για να υμνήσει τον έρωτα. Το προσωπικό είναι έτσι κι αλλιώς πολιτικό, μας κλείνει το μάτι και διατηρεί την αισιοδοξία του.

    Δήμητρα Κυρίλλου

    http://www.sek-ist.gr/654/10.htm

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  204. ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

    ΚΕΝ ΛΟΟΥΤΣ

    “Ο Ανεμος χορεύει το κριθάρι”

    Βρισκόμαστε στην Ιρλανδία στα 1920. Ο αγώνας για την ανεξαρτησία βρίσκεται στο απόγειό του. Η βρετανική κατοχή μπορεί και συνεχίζεται μόνο χάρη στην άμεση καταστολή των στρατευμάτων, των διαβόητων «μαυροσκούφηδων».

    Ο κεντρικός ήρωας, Ντέμιαν είναι νέος, ωραίος, ιρλανδός επαρχιώτης, μόλις έχει τελειώσει την ιατρική και ετοιμάζεται να φύγει για το Λονδίνο, όπου τον περιμένει μια σίγουρη καριέρα. Δύο γεγονότα, η δολοφονία ενός συγχωριανού του από τους μαυροσκούφηδες και ένα καταπληκτικό περιστατικό στο σιδηροδρομικό σταθμό, όπου εργάτες των τρένων με απόφαση του συνδικάτου αρνούνται να μεταφέρουν βρετανικά πυρομαχικά, τον κάνουν να αλλάξει γνώμη και να οργανωθεί στο αντάρτικο.

    Ολόκληρο το πρώτο μέρος της ταινίας κυλάει αφηγούμενο τους αγώνες των ανταρτών. Βλέπουμε ότι δεν πρόκειται για απομονωμένες ομάδες αλλά για το οργανωμένο στρατιωτικό σκέλος της αντίστασης στην αποικιοκρατία, και σαν τέτοιο είχε την καθολική αποδοχή και στήριξη των μελών του χωριού, παιδιών και ηλικιωμένων γυναικών, που βοηθούσαν με αφοσίωση σε όλα τα επίπεδα, από τον ανεφοδιασμό μέχρι τη μεταφορά μηνυμάτων, με κίνδυνο της ζωής τους. Η συμπεριφορά των κατακτητών που αντιμετώπιζαν ανοιχτή κρίση διαχείρισης της κατάστασης ήταν βάρβαρη. Τα βρετανικά ΜΜΕ διαρρυγνύουν σήμερα τα ιμάτια τους για τις υπερβολικές δήθεν σκηνές βίας και βασανιστηρίων στην ταινία, όμως όλες οι ιστορικές πηγές τεκμηριώνουν ότι αποτελούσαν «ψωμοτύρι» στην καθημερινότητα της αποικιοκρατίας (για να μην αναφερθεί κανείς στα έργα και ημέρες των δυνάμεων καταστολής στην μετέπειτα Βόρεια Ιρλανδία).

    Παρουσιάζονται ταυτόχρονα οι διαφορετικές αντιλήψεις μέσα στην ίδια την αντίσταση. Ανοίγει κανείς τα κοινωνικά ζητήματα ή τα υποστέλλει μέχρι να φύγουν οι Βρετανοί; Ένα μέρος της αντίστασης με επικεφαλής την ηγεσία προσανατολίζεται ήδη στο συμβιβασμό με τα πιο συντηρητικά στοιχεία, τους τοκογλύφους και μικροκεφαλαιούχους που χρηματοδοτούσαν το αντάρτικο. Από την άλλη υπήρχε η αριστερά, οι οπαδοί του Τζέιμς Κόνολι, του «πατέρα» του ιρλανδικού σοσιαλισμού, που είχε εκτελεστεί από τους Άγγλους μετά την εξέγερση του 1916, όμως οι απόψεις του είχαν τεράστιο κύρος μέσα στο εργατικό κίνημα. Η αριστερά πίστευε σε έναν ανένδοτο αντιαποικιακό αγώνα που θα έβαζε στο κέντρο τις ανάγκες των φτωχών τάξεων και την ίδια την αλλαγή της κοινωνίας.

    Αδιέξοδα

    Σ’αυτό το πλαίσιο, όταν ανακοινώνεται η επίτευξη «ειρηνευτικής συμφωνίας» με τους βρετανούς, ο κόσμος πανηγυρίζει, όχι όμως για πολύ. Σύντομα γίνεται φανερό ότι πρόκειται για χοντροκομμένο ξεπούλημα από τη μεριά της αντιπολίτευσης που έβγαλε την αυτοκρατορία από τα αδιέξοδά της κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί.

    Τα βρετανικά στρατεύματα αποχωρούν, όχι όμως από όλο το νησί, κρατούν 6 επαρχίες στο βορρά, συν διάφορες στρατιωτικές βάσεις, το νεοιδρυθέν ιρλανδικό κράτος είναι ανεξάρτητο μόνο στο όνομα, καθώς οι πολίτες του οφείλουν να ορκίζονται πίστη στο (βρετανό) βασιλιά και ουσιαστικά παραμένει δεμένο με χιλιάδες οικονομικά και πολιτικά νήματα με την αυτοκρατορία. Για κοινωνική δικαιοσύνη ούτε λόγος να γίνεται, αφού οι υποστηρικτές της συμφωνίας αναλαμβάνουν με συνοπτικές διαδικασίες το ρόλο της τήρησης της νέας τάξης σε συνεργασία με την καθολική εκκλησία, η οποία μετά από αιώνες καταπίεσης από το βρετανικό προτεσταντισμό δε χάνει την ευκαιρία να γίνει επιτέλους κατεστημένη δύναμη!

    Όλ’αυτά φυσικά δε μπορούσαν να γίνουν χωρίς εμφύλιο πόλεμο. Μετά από σύντομη κατάπαυση του πυρός, το αντάρτικο επανασυγκροτείται. Τώρα βρίσκουμε τους ήρωες της ταινίας σε διαφορετικά στρατόπεδα. Ο Ντέμιαν παίρνει και πάλι το όπλο του, για να αντιμετωπίσει τον ίδιο τον αδελφό του, που παρόλο που είχε πολεμήσει με απόλυτη αυτοθυσία στο παρελθόν, τώρα έχει επανδρώσει τις νέες ένοπλες δυνάμεις κάτω από τον ρεαλισμό του «κάλλιο πέντε και στο χέρι». Ήταν μια μάχη άδικη και άνιση. Ο κόσμος που βγήκε ξανά στο αντάρτικο κυριολεκτικά συντρίφτηκε, κι αυτό παρουσιάζεται στην ταινία με τρόπο τραγικό και καθαρό, κι ας είχε χίλια τα εκατό δίκιο, όπως φάνηκε πολύ σύντομα. Η Βρετανία διατήρησε τον στρατιωτικό έλεγχο στην περιοχή, επιβάλλοντας την κυριαρχία της στο βόρειο τμήμα του νησιού μέσα από το «διαίρει και βασίλευε», ενώ η δημοκρατία της Ιρλανδίας για δεκαετίες φυτοζωούσε στη σκιά της αυτοκρατορίας, μέσα στη φτώχεια και το σκοταδισμό του καθολικισμού. Τα λόγια του Κόνολι που ήθελε να αποτρέψει τη διχοτόμηση γιατί είχε προβλέψει ότι εκεί θα κατέφευγαν οι ιμπεριαλιστές, δικαιώθηκαν με τον πιο πικρό τρόπο.

    Η ταινία του Κεν Λόουτς ενόχλησε πολύ το κατεστημένο. Δεν συνέβη το ίδιο με την ανταπόκριση του κόσμου, που αγκάλιασε το έργο με ενθουσιασμό. «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» βγαίνει αυτή τη βδομάδα στους κινηματογράφους.

    Δήμητρα Κυρίλλου
    http://www.sek-ist.gr/742/14.htm

    Δείτε τη νέα ταινία του Κεν Λόουτς, «The Navigators»
    Γράφει ο/η Ορέστης Δούλος, Γιώτα Κουνουγέρη
    12.05.02
    ΚΕΝ ΛΟΟΥΤΣ : » NAVIGATORS » (Ο ΠΟΛ , Ο ΜΙΚ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ)


    ΒΡΕΤΑΝΙΑ 1995 : Η ιδιωτικοποίηση των βρετανικών σιδηροδρόμων προκαλεί θυελλώδη ανατροπή εργασιακών σχέσεων. Αβέβαιο μέλλον περιμένει τους ήρωες – εργαζόμενους στους σιδηροδρόμους – και μέσα από την ανασφάλεια που αρχίζουν να βιώνουν, δοκιμάζεται η φιλία τους και η σχέση με τους γύρω τους.

    Ο Κέν Λόουντς μέσα από τη καταγραφή των υπαρκτών κοινωνικών προβλημάτων, συνθέτει πάντα ενδιαφέροντες καθημερινούς ανθρώπινους χαρακτήρες, ενώ η κινηματογραφική γραφή του αποτελείται από μια ποικιλία συναισθηματικών καταστάσεων που άλλοτε έχουν χιουμοριστική και άλλοτε δραματική απόχρωση, πάντα μέσα από τη δική του ιδιαίτερη, ανοιχτά πολιτικοποιημένη κινηματογραφική γλώσσα.

    Το «Navigators» είναι ένα ευρηματικό κοινωνικό δράμα με καλές ερμηνείες. Ο σκηνοθέτης μένει πιστός στο στυλ του κοινωνικού ρεαλισμού που τον καθιέρωσε («Lady bird», «Βροχή από πέτρες») και καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία – καταγγελία των σύγχρονων εργασιακών σχέσεων και της επίδρασης που αυτές ασκούν στη ζωή και την ψυχοσύνθεση των εργαζομένων. Το αιχμηρό σλόγκαν της ταινίας ¨δουλεύεις για να ζεις ή ζεις για να δουλεύεις¨ δημιουργεί πολλά ερωτήματα στο κοινό για το αβέβαιο εργασιακό μέλλον και γενικότερα για την ίδια τη ζωή στον καπιταλισμό.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι την ημέρα που βγήκε η ταινία στις αίθουσες έγινε συγκυριακά ένα μεγάλο σιδηροδρομικό ατύχημα στη Βρετανία με 5 νεκρούς, που δεν είναι ασφαλώς το πρώτο. Είναι γεγονός ότι οι Βρετανοί είδαν το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας τους να αλλάζει προς το χειρότερο μετά την ιδιωτικοποίησή του, ενώ τα «ατυχήματα» έχουν αυξηθεί σε πρωτόγνωρο βαθμό.

    Οι » Navigators » είναι μια ταινία που καταγράφει με έναν εκπληκτικό τρόπο τη σημερινή περίοδο της ανεργίας, της ανασφάλειας και των προσωπικών αδιεξόδων.

    Αξίζει να τη δούμε όλοι.
    http://www.marxismos.com/content/view/109/56/

    Saturday, March 15, 2008
    ΚΕΝ ΛΟΟΥΤΣ: «Η κοινωνική πρόοδος είναι ένα τεράστιο ψέμα»

    Ο καταξιωμένος άγγλος σκηνοθέτης στη νέα ταινία του στρέφει το βλέμμα στην εκμετάλλευση των μεταναστών που ζουν στις παρυφές ενός εχθρικού και αφιλόξενου Λονδίνου

    [Ι. Ζουμπουλάκης, Το Βήμα, 16/3/2008]. Στην τελευταία ταινία του Κεν Λόουτς «Ενας ελεύθερος κόσμος…» («It’s a free world…») η Αντζι (Κίρστον Γουόριν), μια γυναίκα χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση και παιδεία αλλά δυναμική, έξυπνη, καπάτσα και φιλόδοξη, αποφασίζει να γίνει αφεντικό του εαυτού της στήνοντας ένα γραφείο ανεύρεσης εργασίας για μετανάστες στο σύγχρονο Λονδίνο. Το γραφείο λειτουργεί σε μια διαφορετική πραγματικότητα και με «ανορθόδοξους» κανόνες. Η εργασία πωλείται φτηνά και οι νόμοι θεσπίζονται για να καταργούνται. Η Αντζι και η συνεργάτιδά της αντιπροσωπεύουν ένα σημείο των καιρών μας: τη δελεαστική ιδέα να βγάλεις όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, ανεξάρτητα από τις συνέπειες. Οι οποίες βέβαια υπάρχουν…

    Ιδού ο… «Ελεύθερος κόσμος…» της ταινίας του Λόουτς: ο κόσμος των ταλαιπωρημένων μειονοτήτων, μεταναστών από κάθε σημείο του πλανήτη, ανθρώπων αναγκασμένων να προσφέρουν εργασία για ένα κομμάτι ψωμί (αν το πάρουν κιόλας) και να ζουν σε τρώγλες στις παρυφές ενός εχθρικού και αφιλόξενου Λονδίνου· του Λονδίνου εκείνου που δεν θα επισκεφθούν ποτέ τουρίστες. Είναι ένας κόσμος που ο Λόουτς κοιτάζει με συμπάθεια αλλά και με το ψυχρό μάτι του κριτικού απέναντι σε ένα σύστημα αλόγιστης κοινωνικής αδικίας.

    Ο Κεν Λόουτς ανήκει στους σκηνοθέτες που όταν δίνουν συνέντευξη μιλούν έτσι όπως γυρίζουν ταινίες: εν προκειμένω ο χαμηλός τόνος της φωνής και η λιτότητα και ακρίβεια του λόγου είναι τα χαρακτηριστικά του. Δεν του λείπει ο χιούμορ (κάποια στιγμή αποκάλεσε την πολιτική του Τόνι Μπλερ «The Blair Witch Project»), αλλά σίγουρα ποτέ δεν θα γύριζε μια κωμωδία
    http://cinema-nikos.blogspot.com/2008/03/blog-post_1189.html

    καιρό είχα να δω μια ταινία και να την σκέφτομαι το βράδυ, και να την σκέφτομαι την επόμενη μέρα, και να έχω μια ακατανίκητη επιθυμία να γράψω γι’ αυτήν

    Ο Κεν Λόουτς το έκανε πάλι το θαύμα του. όχι ότι δε το περιμέναμε, ή ότι δεν έχει δείξει εξαιρετικά δείγματα γραφής στο παρελθόν. Αλίμονο.

    Το i’ts a free world με κατέπληξε. δε ξέρω πότε βγαίνει στις αίθουσες, αλλά αν έχετε γερό στομάχι, αν αυτό που θέλετε είναι το πραγματικό σινεμά και όχι ο γυαλιστερός κόσμος των Blockbuster επιλογών, τότε σας το συστήνω ανεπιφυλακτα.

    Ο Λόουτς τολμά και πραγματεύεται με τη σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα, και χώνει το μαχαίρι βαθιά.

    ελάτε πολίτες του κόσμου να δείτε τι θα πει global city. Ελάτε σε μια περιήγηση του ‘άλλου’ Λονδίνου. Όχι αυτού της Μαντάμ Τισό ή της Oxford Street. Το Λονδίνο των παράνομων μεταναστών, που κρύβονται και κρυώνουν και δουλεύουν για ψίχουλα. Απέχουν παρασάγκας από τους έλληνες της διασποράς? από τους Αλβανούς στην Ελλάδα? δε θα το έλεγα…..

    ποια είναι τα όρια ανάμεσα στην ανθρωπιά και την εκμετάλευση? πόσο μεγάλες είναι οι πιθανότητες του να καταλήξουμε να μεταμορφωθούμε σε όντα πανομοιότυπα με τα μεγάλα αφεντικά που τόσο κατηγορούμε προκειμένου να πετύχουμε?
    http://i-apantisi.pblogs.gr/2007/10/its-a-free-world-toy-ken-looyts.html

    Sweet Sixteen. Βρετανία/Γερμανία/Ισπανία. 2002. Σκηνοθεσία: Κεν Λόουτς. Σενάριο: Πολ Λάβερτι. Ηθοποιοί: Μάρτιν Κόμπστον, Ανμαρί Φούλτον, Γουίλιαμ Ρούαν, Μισέλ Αμπερκρόμπι, Μισέλ Κούλτερ, Γκάρι ΜακΚόρμακ. 106 λεπτά.

    Ενας 15χρονος άνεργος νεαρός προσπαθεί να ξεφύγει από το στενό, προκαθορισμένο πλαίσιο μιας ασφυκτικής κοινωνίας, σε μια συγκλονιστική κωμικοτραγική ταινία δοσμένη με δύναμη, ειλικρίνεια και χιούμορ.

    Στη Σκωτία, σε μια μικρή πόλη της όπου κυριαρχεί η ανεργία, στρέφεται για μια ακόμη φορά ο Κεν Λόουτς για την ιστορία της ταινίας του «Γλυκά δεκάξι». Ηρωας ένα 15χρονο αγόρι, ο Λίαμ (ένας εξαιρετικός Μάρτιν Κόμπστον), χωρίς πατέρα, που η μητέρα του βρίσκεται στη φυλακή, ο οποίος έχει αποφασίσει, τη μέρα των 16 του γενεθλίων, όταν αυτή θ’ αποφυλακιστεί, να της προσφέρει ένα τροχόσπιτο για να ζήσουν εκεί μαζί. Γι’ αυτό προσπαθεί να βρει τρόπους να κερδίσει, όσο πιο γρήγορα, τα απαιτούμενα χρήματα, μ’ αποτέλεσμα να μπλέξει στη διακίνηση ναρκωτικών και το έγκλημα…

    Υπάρχει ο κίνδυνος ορισμένοι να θεωρήσουν τη νέα αυτή ταινία του Κεν Λόουτς «ένα από τα ίδια» μια και ο Βρετανός σκηνοθέτης εξακολουθεί με το ίδιο πείσμα αλλά και την ίδια ειλικρίνεια να καταπιάνεται με τα «κακώς έχοντα» της βρετανικής κοινωνίας. Ομως πρόκειται για μια το ίδιο συναρπαστική, κωμικοτραγική ταινία που με δύναμη, φρεσκάδα, τόλμη αλλά και χιούμορ, καταπιάνεται με τα προβλήματα και τα αδιέξοδα τμήματος της σύγχρονης βρετανικής νεολαίας. Το θέμα της ανεργίας φέρνει στο νου την άλλη θαυμάσια ταινία του, «Το όνομά μου είναι Τζο» (και πάλι σενάριο του Λάβερτι), ενώ τα διάφορα οικογενειακά και άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μικρός Λίαμ φέρνουν στο νου εκείνα στο «Κες» (1969), μια από τις πρώτες ταινίες του Λόουτς. Ο Λίαμ είναι ένας από τους χιλιάδες άνεργους νέους που προσπαθούν απελπισμένα να ξεφύγουν από το στενό πλαίσιο που τους έχει καθορίσει η κοινωνία γύρω τους, χωρίς όμως να τα καταφέρουν. Ο Λόουτς αποφεύγει τον ψεύτικο ρομαντισμό ή τις γλυκερές λύσεις που δίνει μια ταινία όπως ο «Μπίλι Ελιοτ». Η ταινία του είναι πέρα για πέρα ρεαλιστική, σκληρή θα έλεγα, στην καταγραφή της ζοφερής ζωής ανθρώπων χωρίς καμιά διέξοδο, θυμίζοντας το ρεαλισμό ενός Ντίκενς ή ενός Ζολά στη λογοτεχνία. Καταγραφή όμως από την οποία δεν λείπουν η τρυφερότητα για τους ήρωές του αλλά κι ένα αναγκαίο χιούμορ, χιούμορ βαθιά ανθρώπινο, που αν από τη μια λυτρώνει τους ήρωες από το άγχος της καθημερινής ζωής, από την άλλη τονίζει ακόμη περισσότερο την τραγική, παγιδευμένη σε μια απάνθρωπη, καπιταλιστική κοινωνία. Καθοδηγώντας με μαεστρία τους νέους, ερασιτέχνες ηθοποιούς του, με τις ρίζες του πάντα βαθιά στον αγγλικό ρεαλισμό του «φρι σίνεμα» και μια έμπνευση που αντλεί από τον ιταλικό νεορεαλισμό, ο Λόουτς μάς δίνει μια από τις πιο συγκλονιστικές, βαθιά ανθρώπινες ταινίες του.

    http://www.provoles.gr/movie's_03-04/040319.htm

    http://paremvasi.ntua.gr/politistika/gi.html

    ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

    (Με αφορμή άρθρο του σ. Κουτσουμπού με τίτλο: Ισπανική Επανάσταση και σταλινική αντεπανάσταση στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ και το φιλμ του Κεν Λόουτς «Γη και Ελευθερία»)

    Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ συνεχίζει τη δημοσίευση θεωρητικών και Ιστορικών άρθρων κλασικών του Μαρξισμού και νεότερων πάνω σε ζητήματα Ιστορίας και Θεωρίας. Σήμερα παρουσιάζουμε ένα κείμενο του σ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΗΧΟΥ συμβολή στη συζήτηση που έχει ανοίξει για την Ισπανική Επανάσταση του 1936.

    (…Καθώς οι Γερμανοί προέλασαν ταχύτατα μέσα από τη Γαλλία, πολλοί προοδευτικοί καλλιτέχνες παγιδεύτηκαν στο Παρίσι. Ανάμεσά τους και ο Πικάσο. Κάποια μέρα λοιπόν, τον κάλεσαν στην Κομαντατούρ, όπου ένας γερμανός αξιωματικός τον ρώτησε με άγρια διάθεση:

    – Είσαι ο αντιφασίστας ζωγράφος;

    – Ναί, πράγματι είμαι ένας ζωγράφος, του απάντησε ήρεμα ο Πικάσο. Τότε ο αξιωματικός του κολλάει κάτω από τη μύτη μια εικόνα. Ηταν η «Γκουέρνικα», ο περίφημος πίνακας του ζωγράφου που απεικονίζει την καταστροφή, τον αφανισμό της μικρής βασκικής πόλης κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου, απ΄ τα γερμανικά στούκας.

    – Εσείς το κάνατε αυτό; βρυχήθηκε ο Γερμανός.

    – ΟΧΙ κύριε, απάντησε ο Πικάσο. ΕΣΕΙΣ!)

    Το «Γη και Ελευθερία» του Αγγλου σκηνοθέτη Κεν Λόουτς, εισέβαλε πριν μερικά χρόνια αναπάντεχα στον φιλμικό χώρο, με σεμνότητα, απλότητα και ειλικρίνεια, μιλώντας για τους νεκρούς επαναστάτες του χτες, με την πεποίθηση ότι στο χώμα που τους σκεπάζει τρέφονται ακόμα οι ελπίδες μας για το Αύριο που δεν έχει έρθει ακόμα. Προχωρεί κραδαίνοντας παντού και πάντα το κόκκινο λάβαρο της Επανάστασης. Μιας επανάστασης όχι αφηρημένης και χαμένης κάπου στο αόριστο μέλλον, μα πολύ απτής, που η αναγκαιότητα της μας πνίγει – άμεσα υλοποιήσιμη απ΄ την πρώτη στιγμή της εξουσίας της.

    Μέσα απ΄ το βαρύτατο αυτό έρμα ο Κ. Λόουνς καταγγέλλει τον σταλινισμό έτσι όπως πρώτη φορά παρακολουθήσαμε στην οθόνη. Η αποκατάσταση της Ιστορίας γίνεται σεβασμός της Ιστορίας κι αυτός, σεβασμός και πόρτα στο Αύριο που θ΄ ανοίξει διάπλατα μόνον όταν η Επανάσταση γίνει το ενεργητικό του υποκείμενο. Ταινίες με θέμα τον «σταλινισμό» είχαν γυριστεί ουκ ολίγες στο παρελθόν: κυρίως προϊόντα της αστικής προπαγάνδας, ταύτιζαν κατά κανόνα για τους πολύ προφανείς και συγκεκριμένους σκοπούς της, το σταλινισμό με τον κομμουνισμό, χρησιμοποιώντας και αναμειγνύοντας γνωστά και τετριμμένα υλικά διαστρέβλωσης της σοβιετικής κοινωνίας και της υλικής-κοινωνικής της βάσης, με κάποια απ΄ τα έργα τις ημέρες και τα εγκλήματα της σταλινικής γραφειοκρατίας, αποκλειστικά και μόνο για αντικομμουνιστική εκμετάλλευση. Έτσι το συνηθισμένο σχήμα ήταν μια «στυγνή μαύρη δικτατορία» να αντιπαρατίθεται στον φωτεινό δυτικό κόσμο που παρά τις «ατέλειές» του «ευημερούσε και ήταν ελεύθερος»…

    Μια δεύτερη – μικρότερη ποσοτικά – κατηγορία ταινιών, «αριστερής» εκκίνησης, κατέληγε σε τελική ανάλυση σε ανάλογα αποτελέσματα, αφού έλειπε κατά κανόνα ο ελάχιστος επαναστατικός – ταξικός προσανατολισμός. Ο αντικομμουνισμός εδώ σαν πιο επεξεργασμένος και κομψός, λιγότερο σχηματικός, κάποτε απέβαινε προφανώς και περισσότερο ύπουλος…

    Έμεναν τέλος κάποιες διάσπαρτες ειλικρινείς αριστερές φωνές (ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες) και κάτω απ΄ την πίεση της κρίσης του σταλινισμού βρήκαν στήριγμα και τόλμη να διεισδύσουν στο φαινόμενο του σταλινισμού, ανακαλύπτοντας και καταγγέλλοντας άλλοτε την Μεγάλη Παρέκκλιση, άλλοτε την παραμόρφωση μιας κοινωνίας που απ΄ τον παράδεισο της ελευθερίας που είχε υποσχεθεί στα μέλη της δε της πρόσφερε, παρά τον εφιάλτη ενός ατέλειωτου γκούλαγκ, έναν κόσμο τόσο μακριά απ΄ την αυγή της αθωότητας και τόσο βουτηγμένο στο σκοτάδι ενός ανελέητου ζόφου που συνήθως έβρισκαν ταιριαστό ν΄ αποδώσουν με τα χρώματα μιας Οργουελικής παλέτας. Ήταν γι΄ αυτούς μια κοινωνία αναποδογυρισμένου ονείρου μεν χωρίς τέλος και λύση δε…

    Και συνήθως ο αντισταλινισμός έφτανε ως αυτά τα όρια…

    Δεν είναι παράξενο που η πιο εμπεριστατωμένη, η μόνη μαρξιστική-επιστημονική ανάλυση του σταλινισμού όσον αφορά τη γέννηση, ανάπτυξη, δράση και ρόλο του, μέσα στην Επανάσταση, η τροτσκιστική, δεν είχε «αγγίξει» κάποιον δημιουργό έστω και επιφανειακά ως τα σήμερα; Ίσως όχι, αν αναλογιστεί κανείς τις ιστορικές-πολιτικές συγκυρίες των τελευταίων εβδομήντα εφτά χρόνων… Αλλά αυτό έτσι κι αλλιώς είναι μια άλλη ιστορία.

    Ο διεθνιστής Κεν Λόουτς λοιπόν αποκαλύπτει το σαφή, κρυστάλλινο προσανατολισμό του καθώς επιχειρεί όχι απλώς να «ζωγραφίσει» το ρόλο του σταλινισμού αλλά να τον ξεσκεπάσει με μια δύναμη και γοητεία που μόνο η έβδομη τέχνη μπορεί: Τα πάντα μέσα απ΄ τη σκοπιά της Επανάστασης και της αναγκαιότητάς της.

    Η επανάσταση, η κοινωνική απελευθέρωση ολόκληρης της κοινωνίας απ΄ τα δεσμά ενός ξεπερασμένου κόσμου, είναι πρώτα και πάντα για το δημιουργό. «Δεν μπορούμε να πούμε αφήστε να κάνετε την επανάσταση αύριο. Γιατί το αύριο δεν έρχεται ποτέ». Καθώς σήμερα η σπαρασσόμενη υδρόγειος προχωρώντας στα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα προσμένει απ΄ το αμφίβολο αύριο του νέου αιώνα «ίσως κάποιο θαύμα» κάποιο θάμα που η στομωμένη ρομφαία της εξέγερσης δεν έφερε ακόμα, ο Λόουτς γύρισε εξήντα χρόνια πίσω, για ν΄ ανακαλύψει τον κόμπο, αφού στο παρελθόν βρίσκεται το μυστικό για τη λύση του μέλλοντος.

    Ένα απ΄ τα σπουδαιότερα κλειδιά για τη σφαγή του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, τη μεταπολεμική πορεία και το δράμα του σήμερα που είναι η απουσία του αύριο, απουσία επαναστατικής λύσης βρίσκεται στα χρόνια του ΄36 -΄39, της Ισπανικής τραγωδίας και της ήττας της επανάστασης. Ο Λόουτς περιγράφει τον Ισπανικό εμφύλιο, την ηρωική, ελπιδοφόρα μα προδομένη εποχή του «Δε θα περάσουν» μέσα από τη δράση μιας πολυεθνικής ομάδας, μιας μικρής μιλίτσια του POUM στο μέτωπο της Αραγονίας, όπου κατατάσσεται εθελοντής ο ήρωας της ταινίας, Ντέιβ, άνεργος κομμουνιστής εργάτης από το Λίβερπουλ.

    Η ταινία ιδεολογικά εστιάζεται σε μια μεταμόρφωση (του νεαρού επαναστάτη ήρωά της που μετά από ένα σύντομο πέρασμά του απ΄ το POUM, κατατάσσεται στον – όπως νομίζει – φυσικό του χώρο των σταλινοδιοικούμενων Διεθνών Ταξιαρχιών, σε μια έκρηξη οργής όμως θα σχίσει την κομματική του ταυτότητα και θα γυρίσει στους αγωνιστές του POUM να συνεχίσει τη πάλη του κατά των φασιστών) σαν αποτέλεσμα μιας αποκάλυψης που είναι ο καθαρά αντεπαναστατικός, ύπουλος, προδοτικός ρόλος του σταλινισμού στην υπόθεση της ισπανικής επανάστασης.

    Η τραγική απομόνωση της επανάστασης σαν αποτέλεσμα της προδοσίας απ΄ το ίδιο το στρατόπεδο και η συνακόλουθη ήττα της, συμπυκνώνονται με τρομερή οικονομία και ένταση στη συγκλονιστική τελική σκηνή των μνημών του ισπανικού αγώνα: Μόλις πριν λίγο τα παλικάρια της μιλίτσια του POUM είχαν δώσει μόνοι-καθηλωμένοι μεσ΄ στα χαρακώματα μια ανέλπιδη μάχη ενάντια σε μια φασιστική μεραρχία. Είχαν καταφέρει τελικά να τους κρατήσουν, να τους απωθήσουν και να τους νικήσουν. Μόνοι πια, αποκαμωμένοι, δέχονται τις εκ των υστέρων «ενισχύσεις» των «επαγγελματιών» των Διεθνών Ταξιαρχιών, που κάθε άλλο παρά ενισχύσεις είναι… Διατάσσεται ο αφοπλισμός και η διάλυσή τους… Αποσβολωμένοι… Μετά αντιδρούν, ξεσπούν… και μετά το αίμα,… οι νεκροί… Μοιάζει απίστευτο, παράλογο… Η επανάσταση στροβιλίζεται σαν θηρίο στο κλουβί… Και μετά οι φωνές: «Πολεμήσαμε για το τίποτα»… Βουβαμάρα… μα αμέσως μετά: «Θάνατος στους φασίστες», «θάνατος στο σταλινισμό». «Ζήτω η Επανάσταση!».

    Είναι μια φορτισμένη αποκορυφωματική στιγμή, πολιτική συμπύκνωση του δράματος του αιώνα μας που ποτέ πριν η οθόνη δεν μας είχε παρουσιάσει. Εδώ, σ΄ αυτά τα ματωμένα υψώματα, δε θα βρούμε ασφαλώς την «Tercena Espana», αυτή την τρίτη Ισπανία, το κρυφό όνειρο κάποιων φοβισμένων μικροαστών και διανοουμένων του εμφύλιου που δεν ήθελαν να είναι με καμιά πλευρά και αναζητούσαν την γαλήνη της ουδετερότητας που δεν υπήρχε πουθενά… Αλλά δεν θα βρούμε ούτε τα δύο παραδοσιακά αντίπαλα μέτωπα έτσι όπως η Επίσημη Ιστορία τα έχει καταχωρήσει και περιγράψει… Αυτές οι σφαίρες κι αυτό το αίμα είναι απ΄ την πλευρά του ίδιου στρατοπέδου, του λεγόμενου Δημοκρατικού… Οι comaradas σκότωσαν τους companeros που δεν θέλησαν να συμμορφωθούν με τους κανόνες ενός βρώμικου-αντεπαναστατικού παιχνιδιού που παιζόταν πάνω στις πλάτες τους.

    Η ιστορία και η μελέτη της είναι καθήκον μεροληψίας υπέρ του φορέα του καινούργιου για έναν επαναστάτη. Αν η Τέχνη είναι εξ΄ ορισμού επαναστατική, η πρωτοπορία της τον τελευταίο πολυτάραχο και πολυσήμαντο ενάμιση αιώνα, απ΄ τις επαναστάσεις του 1848, συμμετείχε στις εξελίξεις τους κυριολεκτικά στην πρώτη γραμμή, απ΄ τα οδοφράγματα των ευρωπαϊκών πρωτευουσών… Οι παλινωδίες και οι ήττες των μεγάλων ευρωπαϊκών επαναστάσεων σύγχυζαν και διασπούσαν όπως είναι φυσικό αυτή την πρωτοπορία, η οποία στις αρχές του αιώνα μας βρίσκεται σημαντικά διαιρεμένη και μόνο η επίδραση της ρωσικής επανάστασης την ξανασυσπειρώνει πολιτικά για να ξαναδιαλυθεί απ΄ την πολύχρονη αντεπαναστατική πολιτική του σταλινισμού… Η πολύ συγκεκριμένη φωνή του Κεν Λόουτς δεν έρχεται σήμερα σαν κεραυνός εν αιθρία… Αποδείχνει πως η καλλιτεχνική πρωτοπορία βρίσκεται σε χειμερία νάρκη όχι για λόγους… επιβίωσης αλλά έλλειψης πολιτικής επαναστατικής πρωτοπορίας. Η φωνή του Λόουτς ίσως μοιάζει να φτάνει λίγο αργά και την κάνει λιγότερο θαρραλέα και ηρωική το ότι ακούγεται σε μια εποχή που ο σταλινισμός ιστορία έχει πια πεθάνει μα αυτό δεν μειώνει τη σημασία της γιατί τις συνέπειες της δράσης του ζούμε ως σήμερα.

    Από πλευράς ύφους, ο σκηνοθέτης είναι κληρονόμος ενός συγκινησιακού νατουραλισμού που μπορεί από μια άποψη να δείχνει ξεπερασμένος για ένα σημερινό πρωτοπόρο αλλά τελικά αποδείχνεται πρόσφορος και ζωντανός να πραγματευτεί το φλέγον θέμα του. Γυρνάει και δω πίσω, υιοθετώντας τις αγνότερες απ΄ τις στυλιστικές προθέσεις των καλλιτεχνών-επιστημόνων της πραγματικότητας, όταν εκατό και χρόνια πριν, οι γάλλοι νατουραλιστές περιέγραφαν έναν κόσμο αλλαγών που ο παραλογισμός του απαιτούσε μια ριζική επέμβαση, μια ολοκληρωτική Αλλαγή πέρα απ΄ τα όρια της κοινωνίας αυτής, ως την ανθρώπινη ευδαιμονία. Ετσι ο Κεν Λόουτς, στις πολυπλοκότερες σημερινές συνθήκες δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει σαν εύληπτο πια κώδικα για να περιγράψει ένα σημαντικό, παρθένο απ΄ τη σκοπιά του σινεμά περιεχόμενο. Είναι αναπόφευκτο να μιλάει με συγκίνηση για αυτά που σφράγισαν το δράμα του αιώνα μας.

    Η ποιητική του, όνειρο αγάπης και πάθους για τον άνθρωπο παραμένει η ίδια με τον Van GoghQ «Το χέρι ενός εργάτη είναι καλύτερο από το χέρι του Απόλλωνα του Belvedere». Μορφολογικά κάνει μια αναγκαία αντιστροφή: Ενώ ο Van Gogh (και οι επίγονοι πρωτοπόροι) προσπάθησε να σπάσει τα δεσμά της ζοφερής πραγματικότητας παραμορφώνοντας τις διαστάσεις και εικόνα της τέχνης του ως την τρέλα, ο Λόουτς, επιχειρεί να απεικονίσει απλά την «μεγάλη άγνωστη» παραμόρφωση της κοινωνίας στην ουσία της που αποτελεί ο σταλινισμός, έως τον παραλογισμό. Αντιπαραθέτοντας στην «επίσημη τέχνη» των «ρεαλιστικών» σκουπιδιών και της ψευτιάς και του πεθαμένου σοσιαλιστικού-σταλινικού ρεαλισμού, την ειλικρίνεια αυτού του ταπεινού νατουραλιστικού επαναστατικού ύμνου.

    Και αντλώντας μεσ΄ απ΄ τη τραγωδία του πόνου και της ήττας όλη την αισιοδοξία για να βροντοφωνάξει πάλι σήμερα: «Ζήτω η Επανάσταση!». Με σαφήνεια, απλότητα και αγάπη για τον άνθρωπο, ο επαναστάτης διεθνιστής Κεν Λόουτς, με ένα αφοπλιστικό όσο και φορτισμένο φλέγμα ανάλογο του Πικασικού στο προλογικό ανέκδοτο, μοιάζει να μας λέει:

    – Τελικά πέρασαν. Να το γιατί.

    http://politikokafeneio.com/oplostasio/ispaniki-tragodia1.htm

    Η ενδοοικογενειακή βία είναι η μεγαλύτερη αιτία κακοποίησης των γυναικών στην Αμερική – τα θύματά της υπερβαίνουν το σύνολο των θυμάτων από ληστείες, βιασμούς, αυτοκινητιστικά ατυχήματα. Μια γυναίκα στις Η.Π.Α. είναι πιθανότερο να σκοτωθεί από το σύντροφό της παρά από μια οποιαδήποτε άλλη επίθεση. Η εισαγγελέας Sara Buel σκιαγραφεί το πρόβλημα- όχι μόνον ως μέλος του ποινικού νομικού συστήματος, αλλά και ως πρώην κακοποιημένη γυναίκα. Όλα τα πρόσωπα σ’ αυτό το ντοκιμαντέρ είναι ειδικοί στο βαθμόπου όλοι τους έχουν από πρώτο χέρι την εμπειρία της φρίκης της ενδοοικογενειακής βίας.
    Ladybird, Ladybird
    (Αγγλία, 1994, 101΄)
    Κεν Λόουτς
    Βρα­βεία: Αργυρή Άρκτος στην Chrissy Rock για την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία στο Φεστιβάλ Βερολίνου 1994, Βραβείο της Διεθνούς Κριτικής (FIPRESCI), Βραβείο της Επιτροπής της Οικουμενικής και της Καθολικής Εκκλησίας (OCIC).
    Παίζουν: Κρίσι Ροκ, Βλαντιμίρ Βέγκα
    Στο Ladybird, Ladybird, ταινία που βασίζεται σε πραγματικό περιστατικό, η Μάγκι, ανύπαντρη μητέρα τεσσάρων παιδιών από διαφορετικούς άντρες αντιστέκεται λυσσαλέα, στην αδυσώπητη λογική και τους ανελέητους νόμους ενός κράτους που της στερεί το δικαίωμα να είναι μάνα. Οι απρόσωποι μηχανισμοί του Κράτους Πρόνοιας της παίρνουν τα παιδιά επειδή θεωρούν ότι δεν είναι ικανή να τα μεγαλώσει σε ασφαλές περιβάλλον. Η Μάγκι όμως δεν το βάζει κάτω. Το Ladybird, Ladybird είναι μια ταινία συγκλονιστική που προκάλεσε έντονες συζητήσεις όπου και αν προβλήθηκε.
    Ο Κεν Λόουτς, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, γεννήθηκε στο Νάνιτον το 1936. Σπόυδασε νομικά στην Οξφόρδη, αλλά στράφηκε στο θέατρο, ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Στη δεκαετία του ΄60, ήταν σκηνοθέτης αρχικά στο BBC και αργότερα στον κινηματογράφο με κριτικό και παρατηρητικό πνεύμα. Οι συνδικαλιστικές διενέξεις, το άγχος της ανεργίας, η μοναξιά των γυναικών συνθέτουν το παζλ των ταινιών του. Άλλες ταινίες του είναι το Riff Raff (1993), Βροχή από Πέτρες (1993), Γη και Ελευθερία (1995) κ.α.

    http://artdiadrasi.wordpress.com/2008/03/14/ladybird/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  205. Gilberto Idonea in «Malèna» di Giuseppe Tornatore.

    L’uomo delle stelle» Tornatore girato a Monterosso Almo (RG)


    L’Uomo delle Stelle – Trailer

    Nuovo Cinema Paradiso,1988 Tornatore.Sicilia Terra maligna.


    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  206. Fratelli Taviani
    FRATELLI TAVIANI INTERVISTATI A CANNES 2007

    La masseria delle allodole

    LA MASSERIA DELLE ALLODOLE: Genocidio armeno

    Carosello Leacril (1968)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  207. ALMADOVAR

    La flor de mi secreto




    Kika

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  208. Tom Waits & Iggy Pop – Coffee and Cigarettes

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  209. BULNES EMIR KUSTURICA UNDERGROUND

    UNDERGROUND Trailer Kusturica

    Kalasnjikov (from Underground

    Mesecina

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  210. ‘La Cumparsita’
    Tango uruguayo: ‘La Cumparsita’

    La Cumparsita

    CARLOS GARDEL – LA CUMPARSITA

    LA CUMPARSITA – TANGOMULTIMEDIA – GARDEL – ARGENTINA

    Juan Carlos Copes y Johana Copes – La Cumparsita

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  211. David Lynch
    —————-

    Fire Walk With Me [David Lynch] – Breathe Me

    The Expanding Man TWIN PEAKS Dance of the Dream Man

    Nonnie’s House

    Laura Palmer loop (Laura Palmer’s Theme)

    FABULON – STAYING MULHOLLAND DRIVE

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  212. INLAND EMPIRE – A Jewel of Images

    Inland Empire Trailer – Girls

    Inland Empire Trailer #1

    INLAND EMPIRE – Official Italian Trailer

    INLAND EMPIRE 2nd American Official Trailer

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  213. Μπερτολουτσι
    —————–

    Il Conformista (the conformist) Bernardo Bertolucci

    1900 — a tribute

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/04/2008

  214. Proust

    The Adventures of Marcel Proust

    In Search of Lost Time

    In Search of Lost Time

    Monty Python – All-England Summarize Proust Competition

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 20/04/2008

  215. Ο αλιγατορας του Μορετι
    Μια ταινια για τον Μπερλουσκόνι :

    http://margkan.pblogs.gr/2007/08/il-caimano-o-aligatoras.html

    El caiman (Il caimano) de Nanno Moretti

    il caimano

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 20/04/2008

  216. JIM JARMUSCH – Coffee And Cigarettes

    jim jarmusch – dead man

    Dead Man (Soundtrack) by Neil Young

    Dead man

    Dead man

    Trailer Dead Man

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 20/04/2008

  217. International Philosophy

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/04/2008

  218. θ.ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟς

    http://www.cine.gr/film.asp?id=1216&page=4

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/04/2008

  219. ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ
    ————–

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14079&m=S03&aa=1

    http://www.netschoolbook.gr/splath2.html
    ΠΑΠΑΡΟΥΝΕΣ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟΥ ()

    http://www.poeticanet.com/poets.php?ubaction=showfull&id=1153390150&archive=&start_from=&ucat=48&show_cat=48

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/04/2008

  220. Απο αρθρο στο τευχος 1. του περιοδικου ΕΝΕΚΕΝ με τιτλο΄” Η Αισθητική ουτοπία του Εθνους”

    Η έννοια του έθνους συνυφαίνεται με μια ιδιαίτερη στιγμή περίοδο της νεωτερικοτητας .Συνυφαίνεται με μια ιδιατερη οπτική του κοινωνικού δεσμού .Αυτό το βλέμμα , αυτή η οπτική προσπαθεί να συγκρατήσει , να κρυσταλλώσει , ότι είναι ευμετάβλητο και ρευστό. Με αυτή την οπτική το έθνος φετιχοποιεται και χρησιμεύει ως αποκούμπι , ως ιστορικό αγκυροβόλι ή ως αισθητικό αντικείμενο .
    Το έθνος ετσι , μετατρέπεται σε κάτι παρόμοιο με την έννοια που ένας μεγάλος εξερευνητής του εσωτερικού κόσμου του παιδιού ο Winnicot προσδίδει στον όρο:Μεταβατικό αντικείμενο:ως γέφυρα που δημιουργεί το παιδί μεταξύ του εσωτερικού του κόσμου και της εξωτερικής αντικειμενικής πραγματικότητα. Για τον Winnicot το μεταβατικό αντικείμενο, το οποίο συνιστά το μαξιλάρι , το κουρελάκι΄ ή το αρκουδάκι είναι το πρώτο «μη εγώ» στοιχείο. Καταλαβαίνουμε ότι για το παιδί παίζει πολλούς ρόλους:, το παρηγορεί , το νανουρίζει στον ύπνο του, αντέχει τις επιθετικές του δραστηριότητες και μέσα από όλες τις εκδηλώσεις αγάπης και μίσους του παιδιού παραμένει αναλλοίωτο. Ίσως το αρκουδάκι φθαρεί λίγο με το χρόνο , το μαξιλάρι να αρχίζει να μυρίζει από τα σάλια , τους ιδρώτες και τα δάκρυα . Αλλά ακόμα και οι μυρωδιές προσαρτώνται στο βασικό χαρακτήρα του μεταβατικού αντικειμένου , αφού η βαθμιαία αυτή μεταβολή του μαξιλαριού είναι δημιούργημα του ίδιου του παιδιού .
    Αν χρησιμοποιήσουμε αυτή την αναλογία ,αν θεωρήσουμε δηλαδή το εθνος ως ένα μεταβατικό αντικείμενο εύλογα γεννιέται το ερώτημα : Ποια είναι η ψυχολογική χρησιμότητα αυτής της λειτουργίας του έθνους φετιχ;
    Η χρησιμότητα της αισθητικής διάστασης του έθνους έγκειται στο ότι παρέχει στον εαυτό , στον κάθε εαυτό ένα αίσθημα οντολογικής ασφάλειας » μπροστά στην ασταμάτητη ροή της σύγχρονης πραγματικότητας Κατά την γνώμη μου ο εαυτός ,ο κάθε εαυτός σήμερα , δηλαδή η κάθε προσωπική ταυτότητα βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση αγωνίας, πού δεν πρέπει να ταυτίζεται με την έννοια του φόβου. Ο φόβος είναι μια απάντηση σε μια ειδική απειλή, έχει ένα προσδιορισμένο αντικείμενο. Η αγωνία, αντίθετα, παραβλέπει το αντικείμενο, είναι μια κατάσταση διάχυτη πού κυματίζει ελεύθερα, πού εκδηλώνεται με συμπτωματικές αντιδράσεις πού έχουν μια ομιχλώδη μόνο σχέση με ό,τι αρχικά την προκάλεσε. . Η αγωνία, ανακαλεί στον εαυτό τους βρεφικούς φόβους αποχωρισμού, το διάχυτο φόβο αποδοκιμασίας, παραλύει εν τέλει τον πυρήνα του εαυτού -.Η διάρρηξη αυτής της εμπιστοσύνης, προκαλεί ασυνέχειες στην προσωπική ταυτότητα
    Αυτή την προστασία απέναντι στην αγωνία που προκαλείται από την ασταμάτητη και ανεξέλεγκτη ροή της ζωής , παρέχει , ψυχολογικά και αισθητικά το έθνος.
    Όπως περιγράφει την ζωή ενας σύγχρονος ψυχολόγος και μελετητής του τραύματος : «Η ζωή μας ,η ζωή όλων μας είναι σαν ένα ποτάμι. Τα ρεύματα των βιωμάτων μας ρέουν μέσα στο χρόνο σχηματίζοντας περιοδικούς κύκλους ηρεμίας αναστάτωσης και ολοκλήρωσης . Τα σώματα μας είναι οι όχθες του ποταμού που περικλείει την ενέργεια της ζωής μας και την κρατά μέσα σε όρια ενώ ταυτόχρονα της επιτρέπει να κυλά ελευθέρα μέσα στις όχθες του. Το προστατευτικό εμπόδιο που δημιουργούν οι όχθες είναι αυτό που μας επιτρέπει να βιώνουμε με ασφάλεια την αίσθηση της εσωτερικής μας κίνησης και αλλαγής. Ο Freud το 1914 στο έργο του Πέρα από την Αρχή της Ηδονής , έδωσε τον ορισμό του τραύματος «…σαν ένα ρήγμα στο προστατευτικό εμπόδιο το οποίο μας προφυλάσσει από ερεθίσματα που οδηγούν σε συναισθήματα συντριπτικής ανημποριάς»Για να χρησιμοποιήσουμε την αναλογία του ρεύματος, το σοκ από το τραύμα μπορεί να γίνει αντιληπτό ως μια εξωτερική δύναμη που προκαλεί ρήξη στο φράγμα , ή στις όχθες του ποταμού που προστατεύει και συγκρατεί τις εμπειρίες μας. Αυτό το ρήγμα δημιουργεί τότε μια βίαιη δίνη. Με την δημιουργία του ρήγματος ξεχύνεται ορμητικά προς τα έξω η ενέργεια της ζωής και δημιουργεί μια τραυματική δίνη »
    Αυτή την τάση συγκράτησης και ανασυγκρότησης του εφήμερου ,δηλαδή της ασταμάτητης ροής της πραγματικότητας ,που ίσως εκφράζει και το άγχος μπροστά στη φθορά και στο θάνατο, αυτό δηλαδή το οιονεί μεταφυσικό στοιχείο (ή στοιχειό)του εθνικισμού θυμίζει και το τέλος εκείνου του περίφημου μυθιστορήματος του Εντγαρ Αλλαν Ποε « Η αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πυμ Από το Ναντακετ » :« Τώρα η δύναμη του ρεύματος μας σπρώχνει σα βολίδα στην αγκαλιά του καταρράκτη όπου μια άβυσσος ανοιχτή καρτερεί να μας δεχτεί. Να όμως που μπροστά στο διάβα μας , ορθώνεται κάποια σαβανωμένη πανύψηλη ανθρώπινη μορφή , πιο ψηλή και πιο μεγάλη απ¨ οποιονδήποτε κάτοικο τούτης της γης και που έχει για χρώμα στο δέρμα της , την τέλεια ασπράδα του χιονιού.»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/04/2008

  221. Απο το ” Η Επινοηση του Ερωτα ” τευχ . 2 περιοδικου ΕΝΕΚΕΝ

    ”Αλήθεια ,ποιος θυμάται σήμερα τον Reich;Ο B Reich θεωρούσε τη σεξουαλικότητα ως βασική πηγή ευτυχίας ,καθώς κάποιος που έχει «μια αίσθηση ότι ζει τη ζωή »έχει και μια αυτονομία, που προέρχεται από τη καλλιέργεια των δυνατοτήτων του εαυτού του. Η ανθρώπινη δυστυχία «προέρχεται από τη θωράκιση του χαρακτήρα» καθώς ,για τον Reich,ο χαρακτήρας είναι ένα προστατευτικό μόρφωμα, μια πανοπλία. Η θωράκιση του εγώ ,προσλαμβάνει το περιεχόμενο της ,μέσω της ταύτισης με μια πραγματικότητα της ματαίωσης. Η επιθετικότητα, η οποία προκαλείται από τις ματαιώσεις, παράγει άγχος που στρέφεται κατά του εαυτού ,μπλοκάροντας τη κινητήρια έκφραση των ενεργειών ενός ατόμου, οι οποίες γίνονται αναστολές. Ετσι ,σε πολλούς ανθρώπους, η ικανότητα για αυθόρμητη ευχαρίστηση .η όποια έχει τις ρίζες της στη σεξουαλική ηδονή, έχει διαστρεβλωθεί από το σαδισμό, την απληστία και τον εγωκεντρισμό. Ο χαρακτήρας –πανοπλία- ,αποτελεί ένα δείκτη ανειλικρίνειας, ο οποίος όμως μπορεί να αλλάξει κατά τρόπο που θα παράγει ευτυχία. Η νευρωσική ισορροπία, μπορεί να διασπαστεί με την απελευθέρωση της λίμπιντο από προγενετήσιες καθηλώσεις.Κατά τη διάρκεια της θεραπείας ενεργοποιείται εκ νέου το βρεφικό γενετήσιο άγχος αλλά ως μέσο αναθεμελίωσης της «ικανότητας για οργασμό»,που χάθηκε, ως αποτέλεσμα της διαστρεβλωμένης ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης.
    …………………………………………
    Ο νεωτερικός ρομαντικός ερωτάς είχε ως προγονό του τον «amour passion»,δηλαδή τον περιπαθή έρωτά της υστερομεσαιωνικής Ευρώπης. Ο «amour passion» συνδέονταν στενά με τις ηθικές αξίες του χριστιανισμού, δηλαδή με την παραίνεση ,πως κάποιος πρέπει να αφιερώνεται στον Θεό για να τον γνωρίσει και πως ,με αυτή την διαδικασία επιτυγχάνεται η αυτογνωσία. Σιγά–σιγά ο«amour passion»,από μυστικιστική θρησκευτική παραίνεση, μεταβλήθηκε σε μυστική ένωση ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα .
    Ο ρομαντικός έρωτας, ο οποίος άρχισε να κάνει αισθητή την παρουσία του μετά τα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, εισήγαγε στην ατομική ζωή την ιδέα μιας αφήγησης. Μια από τις σημασίες του όρου «ρομάντζο» είναι η διήγηση μιας ιστορίας. Η ιστορία αυτή έγινε, με τον έρωτα, ατομική, εισάγοντας τον εαυτό και τον (την) άλλο(η) σε μία προσωπική αφήγηση που δεν αναφερόνταν σε ευρύτερες κοινωνικές διαδικασίες. Ο ρομαντικός έρωτας ,δημιουργούσε ένα αίσθημα ολότητας με τον άλλο ,η οποία ενισχυόταν από εδραιωμένες διαφορές ανάμεσα στην αρρενωπότητα και τη θηλυκότητα, κάθε μια από τις οποίες χαρακτηρίζονταν με όρους αντίθεσης.
    Ο (ρομαντικός) έρωτας ήταν (και είναι) μια προσπάθεια φυγής από τον εαυτό. Επιθυμούμε να σταματήσουμε τον χρόνο ,να τον εντάξουμε σε προκαθορισμένα σχήματα. Αναπολούμε, νοσταλγούμε και εκλαμβάνουμε το παρελθόν και το μέλλον ως πάγιες οντότητες, ακλόνητες, αδιαπέραστες από τον ρυθμό των μεταβολών. Και βέβαια αυτό αποτελεί μια σκηνοθεσία, μια φαντασίωση ,καθώς «η φαντασίωση αποτελεί τη σκηνοθεσία του πραγματικού»(Λακάν).Και ο εαυτός το γνωρίζει κατά βάθος, αλλά το ξεχνά επιλεκτικά, γιατί θέλει να ξεχάσει την ανυπόφορη μοναξιά του,να λησμονήσει την γνώση της Αβύσσου που τον χωρίζει από τον Άλλο.
    Ετσι ο εαυτός καταφεύγει ,στην επινόηση της νοσταλγίας, στον μύθο της αρχικής παραδείσιας κατάστασης συγχώνευσης, στο «αρσενικοθήλυκο»:«Το αρσενικοθήλυκον»-διηγείται ο Αριστοφάνης στο Συμπόσιο του Πλάτωνα -«ητο τότε ένα ξεχωριστό φύλον και, συνεδύαζε και εις την εμφάνισιν και εις το όνομα τα δύο άλλα, το αρσενικόν και το θηλυκόν[…]ολόκληρος ο κορμός του κάθε ανθρώπου ητο στρόγγυλος και ειχεν ολόγυρα ραχην και πλευράς. Είχε τέσσερα χέρια και άλλα τόσα σκέλη και δυο πρόσωπα επάνω εις ένα λαιμόν κυλινδρικόν[…]και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα[…]εστηρίζοντο και εις τα οκτώ των άκρα και μετακινουντο πολύ γοργά, περιστροφικώς. Η σωματική των δυναμις και η αντοχή των ήσαν τρομερά ,και είχαν απέραντον έπαρσιν . Τα έβαλαν μάλιστα με τους Θεούς. Ο Ζευς τότε είπε […]επί του παρόντος θα τους κόψω σε δυο μέρη τον καθενα .Αν όμως αποδειχθεί ότι εξακολουθούν να είναι ανυπότακτοι […]θα τους χωρίσω και πάλιν εις δύο , ώστε να περπατούν με το ένα σκέλος σαν να παίζουν κουτσοπόδι»
    Ο Μύθος της επιστροφής σε μια αρχική παραδείσια κατάσταση, ισοδυναμεί σε ψυχολογικούς όρους με την νοσταλγία της συγχώνευσης Με τη γέννηση, χωρίζεται στα δυο η πρωτογενής μονάδα μέσα στην οποία περιέχονται μητέρα και παιδί και την οποία ο Φρουντ περιγράφει ως έχουσα ένα ωκεάνιο αίσθημα εισόδου μέσα στην αδιάκοπη ροή της ζωής. Η έξοδος από αυτή την κατάσταση μέσω της γέννησης, κάνουν την μητέρα και το παιδί να ζήσουν μια θεμελιώδη αγωνία αποχωρισμού. Η γέννηση είναι ένα τρομακτικό τραύμα για το παιδί πού μυστηριωδώς και αυθαιρέτως αποβάλλεται από την ωκεάνια εκείνη διάσταση και έρχεται στο φως.«Η απώλεια, η διακοπή της συμβίωσης καταγράφονται ως εμπειρία αγωνίας, εμπειρία πού το βρέφος δεν μπορεί να εκφράσει με λόγια, να διατυπώσει ή να επεξεργαστεί εγκεφαλικά »
    Η ασυνείδητη λαχτάρα για επιστροφή στην αρχική κατάσταση συμβίωσης ,είναι- σύμφωνα με τον Aldo Carotenuto -«αυτό πού ονομάζουμε παλινδρόμηση στη μη διαφοροποιημένη κατάσταση, πού βιώθηκε στο σώμα της μητέρας, κατά την κυοφορία και στην αμέσως μετά τη γέννηση, περίοδο. Η μη διαφοροποίηση, η κατάσταση συγχώνευσης, αντιστοιχεί σε ένα είδος παραδείσιας κατάστασης όπου δεν υπάρχει χάσμα ανάμεσα στην ανάγκη και την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης, όπου μητέρα και παιδί συνυπάρχουν σε μια φαινομενικά αδιάσπαστη ναρκισσιστική μονάδα» .Αλλού ο Carotenuto γράφει και για τον έρωτα ως μια κατάσταση σύντηξης :«Τα δεινά του έρωτα διαποτίζουν ολόκληρο το είναι του ανθρώπου, είναι σαν ανοιχτή πληγή στη σάρκα του. Η ψυχολογική αίσθηση της σύντηξης με τον άλλο, καθιστά αυτόν τον άλλο ,κεντρικό σημείο της ύπαρξης μας, μέλος σχεδόν του εαυτού μας.Ετσι ο ερωτευμένος, είναι αφάνταστα ευαίσθητος στην απομάκρυνση ,στην έλλειψη η στην απώλεια του άλλου.»
    Εκείνο ,συνεπώς, πού μας γοητεύει στον (ρομαντικό) έρωτα ,είναι ο απόλυτος χαρακτήρας του, η απαίτηση του για αιωνιότητα και τελειότητα, η σιγουριά των ερωτευμένων ότι έχουν βρει το μοναδικό πρόσωπο πού μπορεί να ικανοποιήσει το ατελεύτητο των πόθων τους .Συνήθως όμως εκείνο που επιθυμούμε στον έρωτα (για έναν άλλο ή άλλη )δεν είναι το ίδιο το άλλο πρόσωπο (ή μάλλον δεν είναι καθόλου το πρόσωπο )αλλά ,μάλλον, την δική μας επιθυμία ,για μια ανύπαρκτη Παραδείσια κατάσταση.
    Εδώ ,πρέπει κανείς να υπενθυμίσει. τη λακανική διάκριση ανάμεσα στο αντικείμενο της επιθυμίας, και στο(αντικείμενο) αίτιο της επιθυμίας :«Ενώ το αντικείμενο της επιθυμίας είναι απλώς το Επιθυμητό αντικείμενο, το αίτιο της επιθυμίας είναι το γνώρισμα εξαιτίας του οποίου επιθυμούμε το επιθυμητό αντικείμενο(μια λεπτομέρεια, ένα τικ ),που συνήθως δεν συνειδητοποιούμε και μερικές φορές παραγνωρίζουμε ως εμπόδιο, ως αυτό παρά το οποίο επιθυμούμε το αντικείμενο»
    Δηλαδή αυτός που ερωτεύεται, ακρωτηριάζει ,δηλαδή προβάλλει την δική του φαντασίωση στο Άλλο πρόσωπο, αποσπώντας από αυτό ένα αντικείμενο(θραύσμα ενός καθρέφτη) του εαυτού του .
    Μια θαυμάσια φράση του Γκαίτε λέει «Εγώ σ΄ αγαπώ . Αυτό όμως δεν έχει καμία σχέση με σένα» ενώ μια άλλη που φαντάζεται ο Λακάν λέει :”Σ’ αγαπώ, αλλά, επειδή ανεξήγητα αγαπώ σε σένα κάτι περισσότερο από σένα(το αντικείμενο, το μικρό α) σε ακρωτηριάζω” .Σε μια σχετική παρατήρηση του, ο Σταντάλ γράφει :«(…) ακόμα και τα μικρα ελαττώματα του προσώπου του ,τα σημάδια της ευλογιάς λόγου χάρη, προκαλούν τρυφερότητα στον άνθρωπο πού αγαπά και τον βυθίζουν σε ονειροπόλημα όταν τα διακρίνει σε άλλη γυναίκα. Τι γίνεται όταν τα βλέπει στην αγαπημένη του; Γιατί κοιτώντας εκείνο το μικρό σημαδάκι νιώθει ευχάριστα συναισθήματα, απείρως ενδιαφέροντα, πού ανανεώνονται με απίστευτη ορμή στη θέα εκείνου του σημαδιού ακόμη και στο πρόσωπο μιας άλλης γυναίκας. Αν μ αυτό τον τρόπο φθάνουμε να προτιμούμε και να αγαπούμε την ασχήμια σημαίνει πως σ αυτή τη περίπτωση η ασχήμια είναι ομορφιά.» .
    Αυτό το μικρό σημαδάκι, δεν είναι κάτι που παραβλέπουμε θαμπωμένοι από την ομορφιά της γυναίκας(η του άλλου) που ερωτευόμαστε. Αντίθετα, είναι αυτό ,εξαιτίας του οποίου ερωτευόμαστε , η έλλειψη που μας προ(σ)καλεί στη δική μας Ναρκισσιστική παρέμβαση.(ή, σε μια ναρκισσιστική βουτιά στη λίμνη).

    ……………………………
    Με αυτή την έννοια οι κίνδυνοι του ερώτα αντιστοιχούν με τον μύθο του Νάρκισσου που αφορά στους κινδύνους της συγχώνευσης ,δηλαδή της εξάλειψης της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στο εγώ και τον άλλο. Ο Νάρκισσος, βλέποντας τον εαυτό του να καθρεπτίζεται στην επιφάνεια του νερού, λησμονεί ότι, το νερό είναι κάτι άλλο και έξω από τον ίδιο κι ετσι χάνει την αίσθηση των κίνδυνων του, και πνίγεται. Το νόημα του μύθου αφορά στον κίνδυνο της προβολής:το να αντιδρά κανείς απέναντι στον κόσμο, ωσάν η πραγματικότητα να μπορούσε να κατανοηθεί μέσα από εικόνες του εγώ.
    Και ο Άλλος ;Ο άλλος, ή άλλη, το έτερον ήμισυ, το αντικείμενο της επιθυμίας, τι απογίνεται;. Ο Άλλος είναι η ανεξιχνίαστη άβυσσος της ριζικής Ετερότητας, που αναφέραμε παραπάνω. Ο Άλλος παραμένει εκεί σιωπηλός και ατάραχος, σα το νερό της λίμνης όπου πνίγεται ο Νάρκισσος.

    Ο Άλλος« είναι το νερό που φωνάζει γιατί έχει καιρό να πνιγεί κανείς »

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/04/2008

  222. Θεός κατ’ εικόνα Μέιλερ

    «Ο Θεός είναι ένας καλλιτέχνης». Το πετάει ο Νόρμαν Μέιλερ στην αρχή του βιβλίου «Περί Θεού». Κοινοτοπία; Ισως, αν δεν την ξεστόμιζε στα 83 του χρόνια αυτός ο ματαιόδοξος συγγραφέας και επιδέξιος προβοκάτορας.

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=41737968

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/04/2008

  223. Ο Άλλος παραμένει εκεί σιωπηλός και ατάραχος, σα το νερό της λίμνης όπου πνίγεται ο Νάρκισσος.

    οπότε ο Εαυτός πρέπει να του πει
    «ΞΕΚΟΛΛΑ ρε συ, μουγκάθηκες, Τι έπαθες;»

    διότι ΚΑΙ ο εαυτός, για τον ΑΛΛΟ, μπορεί να είναι το ΙΔΙΟ!
    🙂

    Σχόλιο από omadeon | 23/04/2008

  224. 😦

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/04/2008

  225. «Βάζουμε στη θέση του Θεού φαντασιώσεις για Ισχύ και Κυριαρχία»

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=95738224

    «Ο χριστιανισμός είναι βαθύς εχθρός κάθε είδους ιδεαλισμού, επειδή ο ίδιος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ιερός υλισμός. Η Ενσάρκωση δεν είναι παρά η καταξίωση της ύλης και της ιστορίας όταν αυτά προσφέρονται στον Θεό και στους άλλους. Υλη (ακόμα και η ψυχή του ανθρώπου, κατά τους Πατέρες, είναι λεπτότατης υλικής υφής!), ιστορία και, εν τέλει, υπαρξιακή κοινότητα εν τω Θεώ (ως Σώμα Χριστού, θεολογικότερα) συναποτελούν το υπαρξιακό και οντολογικό γεγονός της Εκκλησίας»…

    …όταν στη θέση τής παραπάνω αντίληψης για την Εκκλησία εγκαθίσταται μία τελείως ανόητη θεώρησή της ως κοσμικού Ιδρύματος, που είτε δήθεν εθναρχεύει είτε ασχολείται νευρωτικά με την αστυνόμευση των ηθών των άλλων: αυτή είναι μια Εκκλησία χωρίς καμιά πρόταση ζωής»…

    …«Ανάσταση είναι το άνοιγμα στην περιχώρηση (τη συν-χώρηση), η ελευθερία που γίνεται αγάπη μέσω του σταυρού: να η αιωνιότητα. Πρόκειται για το τέλος της βασιλείας του μαρκησίου Ντε Σαντ: οι άλλοι παύουν να είναι «αντικείμενα του εαυτού» μου (για να θυμηθούμε τον Κόχουτ) και εισερχόμαστε στην υπαρξιακή αυθεντικότητα μέσω της ανακάλυψης των άλλων μέσα στον εαυτό και του εαυτού μέσα στους άλλους».

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 23/04/2008

  226. Γωριζε,,… κοιτα να δεις συμπτωση

    μολις ετοιμαστηκα να βαλω αυτή την συνντευξη του π. Λουδοβικου πουπραγματι μ’ εντυπωσιασε…(καμμια σχεση πμε τυς ενθαδε αρκουδους)

    Πατήρ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ Καθηγητής Θεολογίας και Φιλοσοφίας στο Κέμπριτζ

    «Βάζουμε στη θέση του Θεού φαντασιώσεις για Ισχύ και Κυριαρχία»

    Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

    «Το πραγματικό πρόβλημα των καιρών μας δεν είναι η αθεΐα, αλλά η πολυθεΐα και μάλιστα με τη μορφή της ειδωλολατρίας. Δημιουργείται κίνδυνος επειδή τοποθετούμε στη θέση του αγαπητικού και θυσιαζόμενου ταπεινού Θεού του Χριστού τα αλαλάζοντα Τέρατα των ναρκισσιστικών μας φαντασιώσεων για Ισχύ και Κυριαρχία». Μιλάμε με τον π. Νικόλαο Λουδοβίκο, ο οποίος διδάσκει Θεολογία και Φιλοσοφία στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Κέμπριτζ και στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης. Βαθύς γνώστης της ευρωπαϊκής σκέψης, από τους σημαντικότερους Ελληνες θεολόγους.

    Πώς βιώνει ο σημερινός άνθρωπος το γεγονός του Πάσχα;

    «Πέρα από το συγκινησιακό και εορταστικό διάκοσμο, συντελείται στις μέρες αυτές μια συγκλονιστική υπαρξιακή αποκάλυψη: πως ο Θεός κατέρχεται στη συνθήκη του χάους και του παραλογισμού μου, αγαπώντας με, με τίμημα τη σταύρωσή του από μένα. Ο Θεός με νοιάζεται και αυτό του στοιχίζει -όταν όλοι θέλουν να μου επιβληθούν, αυτός ασκεί την ελευθερία του για σχέση μαζί μου όχι ως θέληση για δύναμη αλλά ως αγάπη, θυσιάζεται, ταπεινώνεται, γίνεται ο μεγάλος χαμένος, για μένα. Ο Χριστός σταυρώνεται γιατί μόνον έτσι αγαπάς πραγματικά τον πραγματικό, θρυμματισμένο άνθρωπο. Η Ανάσταση είναι έτσι ο τελικός προσωπικός του θρίαμβος της επώδυνης περιχώρησης όλων: των Ιουδαίων, των Ρωμαίων, των Ελλήνων, καθώς φυσικά και των τρομαγμένων και μπερδεμένων μαθητών. Ο θάνατος και το κακό νικιούνται ταυτόχρονα μέσα στον αγαπητικό εναγκαλισμό του Γολγοθά: «ήπλωσας τας παλάμας και ήνωσας τα το πριν διεστώτα»».

    Τι θα λέγατε σ’ έναν συνάνθρωπο που αυτές τις μέρες ζει το δικό του Γολγοθά (άστεγος, άνεργος, άρρωστος);

    «Βρισκόμαστε όλοι σταυρωμένοι στον Γολγοθά της ιστορίας. Να κάνουμε τον προσωπικό μας σταυρό αναζήτηση του σταυρού του Χριστού. Ο σταυρός του Χριστού είναι ο μόνος μη τραγικός σταυρός, διότι είναι ο Αναστάσιμος σταυρός της αυτοπροσφοράς στον Θεό και στους άλλους. Δεν τρομάζει τον άνθρωπο ο πόνος αλλά η έλλειψη νοήματος, έλεγε ο Επίκτητος. Να γίνουν οι συμφορές αναζήτηση βαθιά του Θεού, γιατί αυτός είναι το πραγματικό αντικείμενο της επιθυμίας του ανθρώπου, πέρα από τα ποικιλώνυμα αιτήματα, το βαθύ νόημα που θεραπεύει όλες τις ελλείψεις».

    Πριν από λίγες ημέρες ο π. Φιλόθεος Φάρος είπε ότι «οι περισσότεροι ιερωμένοι είναι ποιμαντικά ανύπαρκτοι, δεν έχουν σταθεί στο πλευρό ενός ανθρώπου που έχει ανάγκη». Συμφωνείτε;

    «Η συνεχής διατυμπάνιση του κακού προκαλεί ανασφάλεια, βία, επιθετικότητα, καθώς και αντίρροπες τάσεις αυτοπροβολής. Να δείξουμε και λίγο το καλό; Συνάντησα προσωπικά σειρά ολόκληρη αγίων κληρικών και μοναχών που κατόρθωσαν να μεταβάλουν τον άσχετο προς την εκκλησία μαθητή του Φρόιντ και του Χάιντεγκερ σε θεολόγο και κληρικό. Αισθάνομαι δραματικά ελλιπής απέναντί τους».

    «Να μη χάσουμε τα πάθη. Να τα μεταβάλλουμε», έχετε πει. Πώς το εννοείτε;

    «Ο χριστιανισμός ευτυχώς δεν είναι ούτε πλατωνισμός ούτε στωικισμός. Το καθετί πάνω στο σώμα μας και την ψυχή μας είναι θεόπλαστο και ως εκ τούτου απολύτως ιερό. Απομένει στην ελευθερία μου να θυμώνω, να ερωτεύομαι, να παίζω, να δημιουργώ, να τρώγω, να χαίρομαι και να λυπάμαι μ’ έναν τρόπο που με φέρνει όλο και πιο κοντά στη θεία πηγή τού είναι μου: αυτό σημαίνει η Ενσάρκωση. Ο Θεός δεν με καλεί να δραπετεύσω από τον κόσμο του αλλά να τον μεταβάλλω σε τόπο φανέρωσής του».

    «Εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων», η Ανάσταση;

    «Ο χριστιανισμός είναι βαθύς εχθρός κάθε είδους ιδεαλισμού, επειδή ο ίδιος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ιερός υλισμός. Η Ενσάρκωση δεν είναι παρά η καταξίωση της ύλης και της ιστορίας όταν αυτά προσφέρονται στον Θεό και στους άλλους. Υλη (ακόμα και η ψυχή του ανθρώπου, κατά τους Πατέρες, είναι λεπτότατης υλικής υφής!), ιστορία και, εν τέλει, υπαρξιακή κοινότητα εν τω Θεώ (ως Σώμα Χριστού, θεολογικότερα) συναποτελούν το υπαρξιακό και οντολογικό γεγονός της Εκκλησίας».

    Σας ενοχλεί που πολλές φορές κοσμικές ακρότητες και ανέσεις «ποιμεναρχών» γίνονται στο όνομα του Θεού;

    «Πράγματι, ο Ιούδας υπήρξε ένας από τους μαθητές του Χριστού. Πολύ περισσότερο προσωπικά ενοχλούμαι όταν στη θέση τής παραπάνω αντίληψης για την Εκκλησία εγκαθίσταται μία τελείως ανόητη θεώρησή της ως κοσμικού Ιδρύματος, που είτε δήθεν εθναρχεύει είτε ασχολείται νευρωτικά με την αστυνόμευση των ηθών των άλλων: αυτή είναι μια Εκκλησία χωρίς καμιά πρόταση ζωής».

    Τελικά πώς θα καταφέρουμε την Ανάσταση να τη βιώσουμε κάθε στιγμή ως κατάσταση αιωνιότητας, ως η αιωνιότητα της κάθε στιγμής μας;

    «Ανάσταση είναι το άνοιγμα στην περιχώρηση (τη συν-χώρηση), η ελευθερία που γίνεται αγάπη μέσω του σταυρού: να η αιωνιότητα. Πρόκειται για το τέλος της βασιλείας του μαρκησίου Ντε Σαντ: οι άλλοι παύουν να είναι «αντικείμενα του εαυτού» μου (για να θυμηθούμε τον Κόχουτ) και εισερχόμαστε στην υπαρξιακή αυθεντικότητα μέσω της ανακάλυψης των άλλων μέσα στον εαυτό και του εαυτού μέσα στους άλλους».

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 23/04/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/04/2008

  227. έρωτες, έρωτες …

    (Από «Ειρήνη» γιου νόου γουαίαρ)

    Σχόλιο από Π.Α.Π. | 23/04/2008

  228. αι ντοντ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/04/2008

  229. ΠΟΛΥ καλή συνέχεια! Οπότε… προς τι το σκυθρωπό ανθρωπάκι;

    Θυμήθηκα και το φεμινιστικό βιβλίο «Γιατί πρέπει να κάψουμε τον μαρκήσιο Ντε Σαντ». Το είχα χρόνια στη λίστα για αγορά, αλλά το αμέλησα. Ποιά το έγραψε, θυμάται κανείς (ή να το… γκουγκλίσω κι αυτό);

    Σχόλιο από omadeon | 23/04/2008

  230. Υ.Γ. Παίδες, boys and girls ψάχτε ΑΥΤΟ:
    http://www.freebase.com
    είναι το μέλλον όλων μας

    (εκεί θα βάλουμε και όοοολααα αυτά ΕΔΩ μια μέρα)

    Σχόλιο από omadeon | 23/04/2008

  231. 😦 😦 😦

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/04/2008

  232. Ε καλά, ας κολυμπάμε χωρίς ΟΥΤΕ βάρκα, με σωσίβιο…
    ο ΑΛΛΟΣ, όμως? 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 23/04/2008

  233. επι του σχολιου 236
    απαναλαμβανω το σχ 36…

    Ιστοριες του κ. Κοινερ

    —————————–
    Μια μερα ο κ. Κοινερ δεν αντεξε την τοση βλακεια και αρχισε να φωνάζει :
    Ακουστε ακουστε: Η μεγάλη σκεψη ειναι σαν μια μεγάλη Λίμνη

    ..Οταν ο μικρουλης Ναρκισσος εφτασε εκει το μόνο που καταλαβε απο τηνλίμνη ηταν το ειδωλο του που καθρεφτιζόταν εκεί… Καθησε , το θαυμασε για πολύ ωρα και εντελει βυθιστηκε στα νερά της λίμνης που τον καταπιαν ..

    – Ταμαθε ενας χωρικός , πηγε στη Λίμνη κι αρχισε να τη φωνάζει
    ”κακιά κακιά κακιά Παλιολίμνη .. Εσύ εισαι που επνιξες τον Ναρκισσο!!’
    Και η λίμνη , ηρεμα, του απάντησε ”’ Τι να σου πω …Τόσο καταλαβαινεις φιλαράκο! ”

    ”’ Τι να σου πω …Τόσο καταλαβαινεις φιλαράκο! ””’ Τι να σου πω …Τόσο καταλαβαινεις φιλαράκο! ””’ Τι να σου πω …Τόσο καταλαβαινεις φιλαράκο! ””’ Τι να σου πω …Τόσο καταλαβαινεις φιλαράκο! ””’ Τι να σου πω …Τόσο καταλαβαινεις …..
    (κολησε η βελόνα))

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/04/2008

  234. [ερι ευτυχιας ως θρησκειας (καραποστόλης)

    http://dide.fth.sch.gr/eytyxia.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/04/2008

  235. ΝΟΡΜΑΝ ΜΕΙΛΕΡ

    Ενας ανικανοποίητος φιλόσοφος της αταξίας

    ΤΟΥ Α.Ο. SCOTT*

    ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ

    το 1979, ο κριτικός Γουίλιαμ Μπάκλεϊ είχε χαρακτηρίσει τον Νόρμαν Μέιλερ ως τον «διαπρεπέστερο Αμερικανό μυθιστοριογράφο» και ταυτόχρονα ως τον «πλέον διαβόητο, έτσι καθώς αφιερώνει τον χρόνο του εξίσου στη λογοτεχνική παραγωγή και στην κατάχρηση του εαυτού του». Ή, όπως το είχε θέσει ο πάπας της αμερικανικής κριτικής Ανατόλ Μπρουγιάρ: «Η καριέρα του Μέιλερ φαίνεται να είναι ένας αγώνας πυγμαχίας ανάμεσα στο ταλέντο του και την επιδειξιομανία του». Για μια περίοδο το σίγουρο στοίχημα ήταν ότι η επιδειξιομανία θα επικρατούσε και μάλιστα με νοκ-άουτ, αλλά σήμερα, στον δέκατο πέμπτο γύρο, το ταλέντο επιτέλους θριαμβεύει, αν και δεν υπάρχει ομοφωνία μεταξύ των κριτών.

    Με άλλα λόγια, είχε φανεί κατά καιρούς ότι η κακή φήμη του Μέιλερ θα επικρατούσε της συγγραφικής του ικανότητας – ότι οι έξι γάμοι, η αποτυχημένη εκστρατεία για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης, οι καβγάδες, το μαχαίρωμα της γυναίκας του, οι καταστροφικές επιδρομές του στη σκηνοθεσία και τα πολιτικά του τσαλίμια θα άφηναν βαθύτερο αποτύπωμα απ’ ό,τι το «Γιατί βρισκόμαστε στο Βιετνάμ;» και το «Κατά υιόν Ευαγγέλιο». Η διασημότητα του Μέιλερ ήταν ταυτόχρονα βάρος και πειρασμός, ένας περισπασμός από τη μοναχική δουλειά της συγγραφής και πηγή μερικών από τα καλύτερα έργα του. Οι τυχεροί συγγραφείς ανεβαίνουν σιγά σιγά την κλίμακα της επιτυχίας, καλλιεργώντας το κοινό τους παράλληλα με τις δεξιότητές τους· ο Μέιλερ ήταν διάσημος ήδη από τα 25 του χρόνια, με τη δημοσίευση του μυθιστορήματός του «Οι γυμνοί και οι νεκροί». Οπως και οι ηθοποιοί-παιδιά, αντιμετώπισε κι αυτός την άχαρη πρόκληση να μεγαλώσει -ή να αρνηθεί να μεγαλώσει- ενώπιον του κοινού. Κι έτσι, μερικές φορές, θεώρησε την προσοχή των ΜΜΕ ένδειξη της ιστορικής σημασίας του. Δεν απέφυγε την ύβρι – όμως η ύβρις του ήταν συγκινητικά, γοητευτικά απλοϊκή. «Αν έχω μια φιλοδοξία που με καταβροχθίζει, αυτή είναι να γράψω ένα μυθιστόρημα που ο Ντοστογιέφσκι και ο Μαρξ, ο Τζόις και ο Φρόιντ, ο Σταντάλ, ο Τολστόι, ο Προυστ, ο Σπένγκλερ, ο Φόκνερ, ακόμη και το γερο-ερείπιο ο Χεμινγουέι θα το διάβαζαν, γιατί θα περιείχε όσα είχαν θελήσει όλοι μαζί να πουν, με άλλο βέβαια τρόπο», είχε γράψει ο Μέιλερ στο τέλος του «Advertisements for Myself.»

    Ωστόσο, μολονότι είναι εύκολο να ειρωνευτούμε τον Μέιλερ γιατί απέτυχε να πραγματοποιήσει μια τόσο ακραία φιλοδοξία, μπορούμε να τον θαυμάσουμε γιατί είχε τα κότσια να τη συλλάβει και το θράσος να την εξομολογηθεί. Αν κανένας άλλος μεταπολεμικός Αμερικανός συγγραφέας δεν έχει να επιδείξει τόσες ιλιγγιώδεις και θεαματικές αποτυχίες όσο εκείνος, είναι γιατί κανείς δεν υπήρξε εξίσου τολμηρός.

    Το βιβλίο «Advertisements for Myself» αρχίζει με έναν σύντομο κατάλογο των αγαπημένων του λογοτεχνικών έργων, «για εκείνους που ενδιαφέρονται να γευτούν μονάχα την αφρόκρεμα του κάθε συγγραφέα κι έτσι χάνουν την απόλαυση να τον αποδεχτούν και να τον αγαπήσουν και στη χειρότερή του εκδοχή». Η κριτική ετυμηγορία λέει πως η αφρόκρεμα του αχανούς έργου του Μέιλερ είναι, με χρονολογική σειρά, το «Advertisements for Myself,» «Οι στρατιές της νύχτας» και το «Τραγούδι του εκτελεστή». Κανένα απ’ αυτά τα έργα δεν είναι, αυστηρά μιλώντας, έργο μυθοπλασίας: Οι «Advertisements» περιέχουν αφηγήματα, άρθρα από περιοδικά και σπαράγματα μυθιστορημάτων παρατημένων στη μέση, που διανθίζονται με εκτενείς αυτοαναφορικές περικοπές. Οι «Στρατιές της νύχτας» αφηγούνται τη συμμετοχή του Μέιλερ σε μια αντιπολεμική διαδήλωση στο Πεντάγωνο τον Οκτώβριο του 1967· και το «Τραγούδι του εκτελεστή» καταγράφει, με μπαλζακικές λεπτομέρειες, την ιστορία του Γκάρι Γκίλμουρ, ενός εγκληματία που εκτελέστηκε στη Γιούτα το 1977. Αν ορίσουμε το μυθιστόρημα ως μια υβριδική, ενδιάμεση μορφή, συνδεδεμένη από τη μία πλευρά με τη δημοσιογραφία και από την άλλη με την εικοτολογική φιλοσοφία, τότε αυτά τα βιβλία -μείγμα πεισματώδους εμπειρισμού και ιλιγγιώδους αφαίρεσης, πυκνά σε λεπτομέρειες και θεματικά πολύπλοκα- είναι από τα πιο πρωτότυπα και ριζοσπαστικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν ποτέ. Αν όμως ορίσουμε το μυθιστόρημα ως μυθοπλασία, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παράδοξο. Ο Μέιλερ είναι λαμπρός δημοσιογράφος και επίμονος, αν και κυρίως αυτοδίδακτος, φιλόσοφος. Ως μυθιστοριογράφος, ωστόσο, είναι κακός. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει γράψει μερικά καλά βιβλία: από κανένα μυθιστόρημά του δεν λείπουν θύλακες εξαιρετικής γραφής, ζωντανοί χαρακτήρες, και αφηγηματική δεξιότητα. Αλλά τα πιο άρτια, ως προς την εκτέλεση μυθιστορήματά του -«Οι γυμνοί και οι νεκροί», «Οι σκληροί δεν χορεύουν», «Το φάντασμα της πόρνης»- αφήνουν τον αναγνώστη, κατά περίεργο τρόπο, ανικανοποίητο. Και στα τρία, η κινητήρια, άγρια ορμή, αναστέλλεται από τους φραγμούς του είδους: πολεμικό αφήγημα, αστυνομικό και κατασκοπικό μυθιστόρημα, αντιστοίχως. Και τα τρία αποτυγχάνουν να καταφέρουν την ευθεία αφηγηματική γροθιά που προϋποθέτουν αυτά τα είδη και ο αναγνώστης καταλαβαίνει πως όταν ο Μέιλερ δεν ρισκάρει ακόμη και την αυτογελοιοποίηση, μπορεί να γίνει πληκτικός. Κι έτσι, το πρώτο παράδοξο ακολουθείται από ένα δεύτερο: όσο χειρότερα είναι τα μυθιστορήματα του Μέιλερ τόσο πιο απολαυστικά για τον αναγνώστη.

    Ας γευτούμε την αφρόκρεμα, λοιπόν· όμως, για να εκτιμήσουμε πλήρως τον Μέιλερ πρέπει να διακινδυνεύσουμε να τον αγαπήσουμε στη χειρότερη εκδοχή του. Το δεύτερο και το τρίτο μυθιστόρημά του, «Το πάρκο των ελαφιών» και η «Ακτή της Μπαρμπαριάς», δέχτηκαν πολλές, αν και κάπως άδικες, επιθέσεις, όταν πρωτοεκδόθηκαν. Ούτε η προσπάθεια του «Πάρκου των ελαφιών» να αποκαλύψει την πνευματική διαφθορά του Χόλιγουντ ούτε η ανάκληση της πολιτικής παράνοιας που είχε επικρατήσει κατά την περίοδο του μακαρθισμού στην «Μπαρμπαριά» είναι ιδιαίτερα πειστικές, όμως και τα δύο βιβλία αναδίνουν μια ωμή και ολοζώντανη δύναμη που απουσιάζει παντελώς από πιο λουστραρισμένα εγχειρήματα. Το μυθιστόρημα, για τον Μέιλερ, είναι λιγότερο λογοτεχνική μορφή και περισσότερο υπαρξιακό στοίχημα – γι’ αυτό κι εκείνος ενδιαφέρεται περισσότερο για τον θρίαμβο ή για την καταστροφή και καταντάει κουραστικός όταν παίζει σε ασφαλές έδαφος. Εξού και η νουβέλα του «Οι σκληροί δεν χορεύουν», παρ’ όλη την εξαιρετική ανάκληση της Πρόβινστάουν και τη συναρπαστική ντετεκτιβική της δομή, είναι λιγότερο αξιομνημόνευτη και αυθεντική απ’ ό,τι οι πεντακόσιες σελίδες φαραωνικής σοδομίας που συνθέτουν τα «Αρχαία δειλινά».

    Ομως, το χειρότερο μυθιστόρημα του Μέιλερ -το μυθιστόρημα που η θέση του στον κανόνα του είναι εντελώς κεντρική- είναι το «Αμερικανικό όνειρο». Ολα τα χαρακτηριστικά του θέματα -μανιχαϊκή θεολογία, πολιτική ισχύς, nostalgie de la boue, πρωκτικό σεξ και οι υπόγειες συνδέσεις ανάμεσά τους- υπάρχουν εδώ, υφασμένα σε μια δομή που ταλαντεύεται μεταξύ του απίστευτου και του ακατανόητου. Κι όμως, το χάος του βιβλίου αποδεικνύεται σήμερα μια ζωντανή και ανεξίτηλη αντανάκλαση της αταξίας της εποχής και του τόπου όπου γράφτηκε. Είναι ένα έργο μεγαλειώδους γενναιότητας.

    Επειδή ήταν Εβραίος, ο Μέιλερ συχνά ταξινομήθηκε πλάι στον Σάουλ Μπέλοου και τον Φίλιπ Ροθ. Επειδή έγραψε για το σεξ, μερικές φορές αναφέρεται μαζί με τον Τζον Απντάικ. Αλλά αυτοί οι συγγραφείς είναι πολύ πιο προσεκτικοί ως προς τον ψυχολογικό ρεαλισμό τους απ’ ό,τι ο Μέιλερ. Μονάχα ένας από τους συγχρόνους του θα μπορούσε νόμιμα να θεωρηθεί συνοδοιπόρος του: ένας μεγάλος μυθιστοριογράφος που δεν έγραψε κανένα μεγάλο μυθιστόρημα· ένα πολιτικό ζώο του οποίου οι πολιτικές πεποιθήσεις είναι ένα ιδιοσυγκρασιακό αμάλγαμα Αριστεράς και Δεξιάς· ένας συγγραφέας που ερωτοτρόπησε με τη δημοσιογραφία, το σινεμά και τη μιντιακή φήμη· ένας ριζοσπάστης της σεξουαλικότητας που παραδόξως βρέθηκε στα μαχαίρια με τη σεξουαλική επανάσταση. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι αυτός ο συγγραφέας, που δεν ήταν ποτέ φίλος του Μέιλερ, υπήρξε για πολύ καιρό η Νέμεσή του. Χωρίς τον Νόρμαν Μέιλερ και τον Γκορ Βιντάλ η αμερικανική λογοτεχνία του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα δεν θα υπήρχε.

    * Από το «Reader’s Guide to Contemporary Authors» του salon.com

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 30/11/2007

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15219&m=S05&aa=1
    http://www.perizitito.gr/authors.php?authorid=19391

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  236. Στην εποχή μας ερχόμαστε όλο και περισσότερο σε άμεση επαφή και εμπειρία με καταστάσεις και ανθρώπους που προκαλούν το αίσθημα της ξενότητας. Το αίσθημα της οικειότητας περίεβαλε σχεδόν φυσικά τους ανθρώπους των παραδοσιακών κοινωνιών.
    Εκεί η οικειότητα προέκυπτε από την επανάληψη και την τελετουργία που αποτελούσαν ταυτόχρονα και εξορκισμό του άγνωστου. Η Νεωτερική κοινωνία συνοδεύτηκε από τον επαναπροσδιορισμό και ταξινόμηση της ταυτότητας αλλά και του ξένου, Στη νεωτερικότητα οι ρόλοι΄ανέλαβαν να προσδώσουν στα άτομα την οντολογική ασφάλεια που παλαιοτέρα προσέδιδε σε αυτά η παράδοση Στην μετανεωτερική η υπερνεωτερική εποχή μας η ξενότητα εισβάλλει καθημερινά εν ήδη έκκρισης:στα έθνη κράτη ,εθνικές ταυτότητες με τη μορφή του μετανάστη΄ πρόσφυγα , στην οικογενειακή ταξινόμηση των ρόλων και οικειότητα με τη μορφή της «αμιγούς σχέσης »της «πλαστικής σεξουαλικότητας» και του επαναπροσδιορισμό της σχέσης των δυο φυλών ,στην άμεση και καθημερινή εμπειρία μας με την απορρυθμιση και την αβεβαιότητα που συνεπιφέρει ο παγκοσμιοποιημενος καπιταλισμός του σήμερα. Αυτές οι πολυσύνθετες διεργασίες συνιστούν ένα ημιτελές ψηφιδωτό. Οι προσωπικές και συλλογικές (εθνικές εργασιακές, οικογενειακές) ταυτότητες σήμερα μοιάζουν με συμπλέγματα νησιών που διασχίζονται από άγνωστες θάλασσες

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  237. Nτροπή και ενοχή (Aποσπασμα απο το αρθρο του περιοδικου ΕΝΕΚΕΝ με τίτλο Η Ντροπή..Χειμώνας 2007 )*
    —————————-

    Η ντροπή συγχέεται εύκολα με την ενοχή. Ενοχή αισθανόταν ο Ρασκολνικοφ για τη πράξη του, ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι αισθανόταν ντροπή(για την κοινωνική αδεξιότητα του). Ο Ηλίθιος, ο Μίσκιν «αμύνεται όσο μπορεί, επιδεικνύει ανωτερότητα και τη γνωστή του ηλιθιότητα, αλλά μένουμε μονίμως με την αίσθηση ότι είναι περιττός ανάμεσα στους ανθρώπους, υπεράριθμος και λίγο άχρηστος παρά πρωταγωνιστής» .

    ……………….
    Η ντροπή για τον Νορμπερτ Ελιας συνδέεται με την αίσθηση ενός ανυπεράσπιστου εαυτού. Για τον Ελιας η γενίκευση της ντροπής( αιδούς ) αποτελεί ένα κρίσιμο επεισόδιο στην μακρά πορεία εσωτερικευσης των συναισθημάτων -εκλογίκευσης της συμπεριφοράς του Δυτικού ανθρώπου. Το συναίσθημα της αιδούς -γράφει- «είναι ένα είδος φόβου , μπροστά σε χειρονομίες υπεροχής τρίτων», φόβος που δεν μπορεί να αποκρουστεί με κάποια μορφή σωματικής άμυνας. Η σύγκρουση η οποία εκδηλώνεται με αιδώ- φόβο δεν είναι μόνο μια σύγκρουση του ατόμου με την επικρατούσα κοινή γνώμη αλλά «μια σύγκρουση στην οποία το οδηγεί η συμπεριφορά του με το κομμάτι εκείνο του εαυτού του το οποίο εκπροσωπεί αυτή την κοινή γνώμη , είναι μια σύγκρουση στα πλαίσια της δικής του θυμικής οικονομίας» Ο φόβος απέναντι στην παραβίαση κοινωνικών απαγορεύσεων αποκτά τόσο πιο έντονα χαρακτήρα αιδούς όσο εντονότερα η κοινωνική συγκρότηση μεταβάλλει εξωτερικούς καταναγκασμούς σε αυτοκαταναγκασμους, όσο δηλαδή προωθείται ο (εκ)πολιτισμός της συμπεριφοράς ..

    Ο Ελιας, σ αυτό το σημείο ,φαίνεται να συμφωνεί με την πολύ ευρεία χρήση του όρου «πολιτισμός» που κάνει ο Φρουντ (στο έργο του «η δυσφορία στον πολιτισμό ») : ο Πολιτισμός είναι η μορφή κοινωνικού και πολιτιστικής οργάνωσης που προχωράει πέρα από την απλή πρωτόγονη, που υπαινίσσεται αυξανόμενη περιπλοκοττητα της κοινωνικής ζωής . Το τίμημα που πληρώνεται για τα υψηλά πολιτιστικά επιτεύγματα σύμφωνα με τον Φρόυντ ,(κατά τον Ελιας το τίμημα για την «κοινωνική ειρήνευση») είναι η αυξανόμενη καταπίεση- απώθηση της επιθετικής ορμής και η ενοχή.(στον Ελιας η «αιδώς»-ντροπή).

    Tα αισθήματα ενοχής για τον Φρουντ είναι η έκφραση της έντασης ανάμεσα στο υπέρ-εγώ και το εγώ. Σύμφωνα με τις φροϋδικές απόψεις, θεμελιώδης πηγή της ανθρώπινης ενοχής και πρωταρχική δύναμη του πολιτισμού , είναι ο (υποτιθεμενος) φόνος του πατέρα από τους γιους , που διεκδίκησαν από αυτόν την εξουσία εντός της πρωταρχικής ομάδα –ορδής . Με τη σύλληψη της έννοιας του ένστικτου της καταστροφής, ο Φρουντ αναγνώρισε πως. υπήρχε πολύ πιο πολλή καταστροφικότητα από oση μπορούσε να ερμηνευτεί από το συσχετισμό με το σεξουαλικό ένστικτο : «ο άνθρωπος – λέει ο Φρόιντ- δεν είναι ένα πράο ,αξιαγάπητο πλάσμα , που το πολύ πολύ να αμυνθεί όταν το επιτεθούν , αλλά στον ορμικό εφοδιασμό του περιλαμβάνει και μια σημαντική ποσότητα επιθετικής τάσης.

    Γι αυτό ο πλησίον του δεν είναι μόνο πιθανός βοηθός και σεξουαλικός αντικείμενο , αλλά και πειρασμός για να ικανοποιήσει πάνω του την επιθετικότητα του , να εκμεταλλευτεί την εργασία του χωρίς αμοιβή , να τον μεταχειρισθεί σεξουαλικά , να τον ταπεινώσει ,να τον βασανίσει , να τον σκοτώσει… Η πολιτισμένη ζωή , αποδέχεται ο Φρουντ , είναι, εν γένει, πιο ασφαλής από αυτή των πρωτόγονων. Αυτή η ασφάλεια από την άλλη πλευρά, ανταλλάσσεται με αυστηρές απαγορεύσεις.:« Ο πολιτισμός δαμάζει δηλαδή την επικίνδυνη επιθετική τάση του ατόμου με το να το αποδυναμώνει , να το αφοπλίζει , και με μια αρχή που τοποθετεί στο εσωτερικό του, σαν φρουρά σε κατεχόμενη πόλη , να το επιτηρεί. » Από αυτή την οπτική γωνία , συνεπώς, ο πολιτισμός είναι μια ηθική επιχείρηση «ο πολιτισμός [ ..].κάνει κάτι πολύ περίεργο[…]. Η επιθετικότητα ενδοβάλλεται, εσωτερικευται, και στην πραγματικότητα ξαναστέλνεται εκεί από όπου προήλθε, δηλαδή απευθύνεται ενάντια στο Εγώ του άτομο[….] εκεί παραλαμβάνεται από ένα μέρος του Εγώ , που αντιπαρατίθεται στο υπόλοιπο, ως Υπερεγώ, και ασκεί τώρα ως «ηθική συνείδηση » απέναντι στο Εγώ την ίδια επιθετική ορμή , που το Εγώ θα την ασκούσε ευχαρίστως πάνω σε αλλά , ξένα άτομα . Την ένταση ανάμεσα στο αυστηρό Υπερεγώ και στο υποταγμένο σε αυτό Εγώ την ονομάζουμε ένοχη συνείδηση : Εκφράζεται ως ανάγκη για τιμωρία Η ενοχή όπως συμπεραίνει ο Φρόυντ είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα στην ανάπτυξη του πολιτισμού καθώς « το τίμημα για την πολιτισμένη πρόοδο πληρώνεται με απώλεια της ευτυχίας προερχόμενη από αύξηση του αισθήματος ενοχής»

    Όμως ,για τον σύγχρονο Άγγλο κοινωνιολογο Α.Giddens ,στην τωρινή «ύστερη νεωτερικοτητα» «η δυναμική της ντροπής μάλλον παρά της ενοχής έρχεται να καλύψει την κεντρική ψυχολογική σκηνή .Η ντροπή –λεει ο Α.Giddens.- διαφέρει από την ενοχή : η ντροπή εξαρτάται από (συν)αισθήματα προσωπικής ανεπάρκειας, και έχει σχέση με την ολοκλήρωση του εαυτού, ενώ η ενοχή προέρχεται από (συν)αισθήματα λαθεμένων πράξεων. Στην τυπολογία που παραθέτει ο Α Giddens. η ενοχή αφορά σε πράξεις που σχετίζονται με την παραβίαση κωδίκων ή ταμπού, σε παραβίαση κωδίκων κατάλληλης συμπεριφοράς σε ότι αφορά το σώμα και σε (συν) αισθήματα που συνδέονται με το να μη κάνεις κάτι λάθος μπροστά σε ένα πρόσωπο που σέβεσαι ή αγαπάς. Το συναίσθημα εμπιστοσύνης που συνδέεται με την ενοχή βασίζεται στην απουσία της προδοσίας ή της απιστίας. Το θετικό αντίστοιχο στο οποίο οδηγεί η υπέρβαση του συναισθήματος της ενοχής είναι το συναίσθημα της ηθικής ακεραιότητας.

    Η ντροπή αναφέρεται στο σώμα ως στοιχείο της ταυτότητας μας αφορά στην συνολική ύφανση της αφήγησης του εαυτού, σε αιφνίδια επίγνωση κενών και χασμάτων που διαρρηγνύουν την προσωπική μας αφήγηση , στο αίσθημα ότι κάποιος είναι ανεπαρκής, μπροστά σε ένα σεβαστό ή αγαπημένο άλλο. Η εμπιστοσύνη που συνδέεται με την ντροπή βασίζεται στο να είναι «γνωστός στον άλλο» όπου η αυτό αποκάλυψη δεν εμπεριέχει άγχος για αυτή στην έκθεση. Η υπέρβαση της ντροπής οδηγεί σε ασφαλή ταυτότητα και σε αισθήματα ολοκλήρωσης του εαυτού μας .

    Η ενοχή συνδέεται με το άγχος, που εκλύεται όταν παραβιάζονται οι περιορισμοί που θέτει το υπέρεγω, ενώ ,η ντροπή προέρχεται από την αποτυχία του να βιώσουμε τις προσδοκίες που θέτει ο «ιδανικός εαυτός »μας (The ideal shelf), δηλαδή « ο εαυτός όπως εγώ θέλω να είναι » Η ενοχή προκύπτει ,όταν μια (εσωτερικευμένη) κοινωνική απαγόρευση παραβιάζεται, ενώ η ντροπή επέρχεται, όταν οι στόχοι που θέτουμε για την προσωπική ταυτότητα μας, δεν επιτυγχάνονται

    Σύμφωνα με άλλους μελετητές, η ντροπή, συνήθως, κάνει το άτομο να αισθάνεται κατώτερο, ανάξιο ή κακό, και συχνά αλλοιώνει την αίσθηση του εαυτού. Η ενοχή όμως εστιάζεται στους άλλους ανθρώπους. Βλέπουμε ότι τους κάνουμε κακό ή ότι τους πληγώσαμε και θέλουμε να επανορθώσουμε. Στη ντροπή κρύβουμε και καλύπτουμε τα πράγματα; στην ενοχή προσπαθούμε να τα αποκαταστήσουμε. .Η ενοχή συνδέεται με ειδικές πράξεις μάλλον παρά με τον συνολικό χαρακτήρα ή την ταυτότητα κάποιου.(Συν)αισθήματα ενοχής συχνά συμβαίνουν όταν έχουμε παραβιάσει μια αρχή που θεωρούμε δεσμευτική ,ακόμα μίαν είναι εντελώς δικής μας κατασκευής. Συχνά η ενοχή συνδέεται και με κάτι που δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε αλλά που νιώθουμε ότι θα έπρεπε να κάνουμε:επιζώντες από ένα δυστύχημα νιώθουν ενοχή επειδή νιώθουν ότι κάτι θα μπορούσαν να είχαν κάνει για να βοηθήσουν τους άλλους. Η ενοχή έχει να κάνει με το (μικρό ή μεγάλο)πρέπει……

    Η ντροπή συνδέεται με το σώμα, το γυμνό σώμα Αναγνωρίζουμε το σώμα μας, κυρίως, μέσω των άλλων. ”Γνωρίζω τη ψυχή μου καλύτερα από το σώμα μου ”έγραφε ο Καρτέσιος. ”Αλλά μπορώ να γνωρίζω μόνο το σώμα των άλλων καθώς δεν έχω πρόσβαση στη συνείδηση τους ” Ο Φρουντ συνέδεσε την ντροπή με φόβους σωματικής έκθεσης και γύμνιας :η ντροπή βρίσκει την προέλευση της στο να είσαι γυμνός μπροστά στο βλέμμα του θεατή .Το γυμνό σώμα είναι ιερό αλλά και προ(σ)καλεί σε βεβήλωση:στα λατινικά –μας βεβαιώνει ο Giorgio Agamben- το ρήμα βεβηλώνω (profanare) ενέχει ένα διπλό αντιφατικό νόημα: από τη μια πλευρά, καθιστώ βέβηλο, μιαίνω, από την άλλη θυσιάζω .Πρόκειται για μια αμφισημία η οποία φαίνεται να συμφύεται στο λεξιλόγιο του ιερού ως τέτοιου Το επίθετο sacer , σήμαινε τόσο τον « σεπτό, τον καθαγιασμένο, τον αφιερωμένο στους θεούς » όσο και τον « κατηραμένο , τον αποσυνάγωγο» Η Μαρίνα Αμβραμοβιτς είναι μια από τις καλλιτέχνιδες που δουλεύουν με το σώμα .Το 1974,σε μια παράσταση είχε καθίσει δίπλα σε ένα τραπέζι ,προσφέροντας το σώμα της στους θεατές για να το κάνουν ο,τι ήθελαν με διάφορα αντικείμενα που βρίσκονταν πάνω σε εκείνο το τραπέζι: πριόνι, πιρούνι , δικράνι, τσεκούρι, ένα κραγιόν , ένα μπουκάλι άρωμα, κερί σπίρτα, σταφύλι, μέλι ψαλίδια:Στο τέλος η Μαρίνα μένει ολόγυμνη. Οι θεατές της έχουν ξεσχίσει τα ρούχα κι έχουν χρησιμοποιήσει στο σώμα της όλα τα αντικείμενα για να την πληγώσουν, να τη στολίσουν, να την χρωματίσουν. Ένας από τους θεατές της βάζει στο πρόσωπο ένα πιστόλι Το σώμα της λειτούργησε ως καταλύτης: Η καλλιτέχνιδα είχε καταφέρει να διεγείρει τα επιθετικά ένστικτα των θεατών, την κρυφή βιαιότητα τους, τις σεξουαλικές επιθυμίες τον φόβο και την ενοχή.

    • Η ντροπή είναι ένα ισχυρότατο συναίσθημα που σχετίζεται με τον εξευτελισμό του σώματος. Ο Πλούταρχος διηγείται πως στην αρχαία Μίλητο εμφανίστηκε στις νεαρές παρθένους επιδημία αυτοκτονιών: «κάποτε τις Μιλήσιες παρθένες τις έπιασε πάθος δεινό και αλλόκοτο από άγνωστη αιτία. Γιατί σε όλες ,άξαφνα, έπεσε επιθυμία θανάτου και ορμή μανιακή για απαγχονισμό, και πολλές ξεφεύγοντας την προσοχή των άλλων απαγχονιζόντουσαν…»Πιθανολογούσαν ότι ο αέρας θα ανακατεύτηκε με κάποια ουσία που προκαλεί δηλητηρίαση και έκσταση και τους έφερε παραφορά του λογικού τους. Πάντως.« το κακό φαινόταν πως ήταν θειας προελεύσεως και υπέρτερο από την ανθρωπινή βοήθεια, μέχρι που με τη συμβουλή ενός μυαλωμένου ανθρώπου, γράφτηκε σχέδιο νόμου με το οποίο να περιφέρεται γυμνό το σώμα των απαγχονιζομένων στους δρόμους της πόλης. Και όταν επικυρώθηκε, όχι μονάχα συγκράτησε αλλά και ολότελα εξαφάνισε την επιθυμία των παρθένων για θάνατο.. »Οι αυτοκτονίες σταμάτησαν γιατί η ντροπή υπερίσχυσε της (απελπισμένης)επιθυμίας θανάτου. Ο Πλούταρχος εκφράζει τον θαυμασμό του: « μεγάλο, λοιπόν , τεκμήριο ευφυΐας και αρετής είναι ο φόβος της αδοξίας και η αδυναμία να υπομείνουν την φαντασία αισχρού πράγματος, και να φέρουν την καταισχύνη που θα τις έβρισκε μετά θάνατον ,αυτές που δεν δείλιαζαν, μπροστά στα φοβερότερα πράγματα, τον πόνο και τον θάνατο…» .

    Τι κάνουν τα παιδιά-η εμείς όταν ντρέπονται;

    Αν δεν μπορούν να κρυφτούν ,κρύβουν τα μάτια τους Στην ντροπή η άμεση παρόρμηση είναι, το να κρυφτείς, να τρέξεις μακριά, να συρρικνωθείς (να ανοίξει η γη να σε καταπιεί )οτιδήποτε για να αποφύγεις να είσαι ορατός. Αν κάποιος δεν μπορεί να φύγει , η αυτοκτονία πιθανώς να είναι η μόνη λύση.

    (Ο Erving Goffman παραθέτει (στο Στίγμα ) το γράμμα μιας δεκαεξάχρονης στην Μις Miss Lonely Hearts; και τη ντροπή της; δεν έχει μύτη :
    «Αγαπητή Μις Λόουν λυχαρτς
    Είμαι δεκαέξι ετών και δεν ξέρω τι να κάνω αι θα σας ήμουν υποχρεωμένη αν μπορούσατε να μου πείτε τι να κάνω . […] Κάθομαι κοιτάω τον εαυτό μου, ώρες ολόκληρες και κλαίω . Έχω μια τεράστια τρύπα που χάσκει στο πρόσωπο μου και αυτό τους τρομάζει όλους –κι εμένα ακόμα .
    Σε τι έχω φταίξει;
    Κι αν ακόμα έκανα κακές πράξεις ,δεν μπορεί να τις έκανα πριν γίνω ενός χρόνου . Και πάλι αφού γεννήθηκα ετσι; Ρώτησα τον μπαμπά κι αυτός λέει δεν ξέρει , ίσως να έκανα κάτι στην άλλη ζωή πριν γεννηθώ ή μπορεί και να τιμωρούμαι για τις δικές του αμαρτίες . Δεν το πιστεύω γιατί είναι πολύ καλός άνθρωπος . Πέστε μου , θα έπρεπε να αυτοκττονήσω» ; Μια Απελπισμένη )

    • Η ντροπή έχει να κάνει το βλέμμα , και την δική μου γύμνια. Η ντροπή ,εκφράζεται στην αρχή με την παρόρμηση να κρύψουμε το πρόσωπο μας ή να μας καταπιεί η γη (εσωτερικευμένος θυμός),η να ευχηθούμε να γίνουμε αόρατοι. Η ντροπή έχει να κάνει με,το βλέμμα του άλλου αλλά μπορεί να εμφανισθεί όταν παρόντες είναι μόνο ο εαυτός και ο καθρέφτης:« Όταν επιτέλους σηκώθηκα …πήγα μπροστά από ένα μεγάλο καθρέφτη να κοιταχτώ ,και πήγα μόνος μου. Δεν ήθελα κανένας να ξέρει πως ένιωσα όταν είδα τον εαυτό μου για πρώτη φορα …. Δεν άρχισα να ουρλιάζω σαν λυσσασμένος όταν αντίκρισα τον εαυτό μου. Απλώς ένιωσα μουδιασμένος . Αυτός ο άνθρωπος στον καθρέφτη δεν γινόταν να είμαι εγώ . Μέσα μου ένιωθα σαν ένας υγιής, κανονικός , τυχερός άνθρωπος –αχ όχι όπως αυτός στον καθρέφτη. Ωστόσο , όταν έστρεψα το πρόσωπο μου στον καθρέφτη, είδα εκεί τα δικά μου μάτια να με κοιτάνε , καίγοντας από ντροπή…..είδα ένα ξένο ,μια μικρή αξιολύπητη , αποκρουστική μορφή, κι ένα πρόσωπο που όσο το κοίταζα, γινόταν πονεμένο και κατακόκκινο από ντροπή. ”

    • Μπορεί να αισθανόμαστε ντροπή για τα συναισθήματα μας, για το άγχος, το φόβο ή την κατάθλιψη μας, το θυμό μας, πιστεύοντας ότι είναι κακό να αισθανόμαστε ετσι επειδή αυτό μας κάνει προβληματικούς ή και κατώτερους. Μπορεί να ντρεπόμαστε για το σώμα μας, για τις ικανότητες μας,. η να εκφράσουμε τρυφερά συναισθήματα στις σχέσεις μας. Σε κάθε περίπτωση η ντροπή «αφορά στην αίσθηση προσωπικής ταυτότητας, επειδή σχετίζεται με το άγχος για την επάρκεια της αφήγησης με την οποία το άτομο στηρίζει μια συνεκτική βιογραφία (του εαυτού του)». Ντροπή δημιουργείται όταν κάτι που είναι ,που έχει ή έχει κάνει κάποιος, προκαλεί(ή αυτός αισθάνεται ότι προκαλεί )την αποδοκιμασία των άλλων. Επειδή η αποδοκιμασία παίρνει την μορφή της περιφρόνησης η της αηδίας, μάλλον παρά του θυμού, η ντροπή συνδέεται με το πρόσωπο περισσότερο παρά με την πράξη. Το παράδοξο της ντροπής είναι ότι συχνά αναμιγνύει μια μοναδική ανάξια πράξη η χαρακτηριστικό, με το σύνολο της ταυτότητας ενός προσώπου. Μιλάμε για ντροπή όταν κάποιος σκέφτεται για κάποιον άλλον ως κακό άνθρωπο , και όχι απλά ότι έκανε κάτι κακό. Ετσι η ντροπή, αφορά στην ταυτότητα μάλλον παρά στην συμπεριφορά .

    • Οι διαστάσεις της ντροπής και της ενοχής φαίνονται ανορθολογικές, αν δεν διακρίνουμε το νόημα που ενέχουν Ετσι αν και η ντροπή τυπικά ενέχει κάτι που κάποιος έχει πράξει, μπορεί να προκαλείται και από κάτι, που έχει υποστεί κάποιος. Τα θύματα του βιασμού τείνουν να κατηγορούν τον εαυτό τους, και αυτή η τάση μπορεί να πάρει την μορφή της ντροπής (είμαι το είδος του που προσέλκυε τέτοιες φασαρίες) ή της ενοχής (δεν έπρεπε να αφήσω κάποιον που δεν ήξερα να μπει στο διαμέρισμα) Η ντροπή μπορεί και να μην εξαρτάται από τις πράξεις κάποιου (όπως το να έχει κανείς φτωχούς γονείς, ή να το γεγονός ότι γεράσει). Ένα θύμα βιασμού μπορεί να αισθάνεται ντροπιασμένο αν πιστεύει ότι οι άλλοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε να είχε πάρει καλύτερες προφυλάξεις ή να πρόβαλλε περισσότερη αντίσταση. Ένας γέρος μπορεί να αισθάνεται ντροπή μπροστά σε κάποιον που εκφράζει την απέχθεια του για τους γέρους

    • Η ντροπή συχνά εστιάζεται στην ορατή πλευρά του εαυτού, το σώμα, σχετίζεται με φόβους σωματικής έκθεσης και γύμνιας. Η ντροπή βρίσκει την προέλευση της στο να είσαι γυμνός κάτω από το διερευνητικό βλέμμα του θεατή. Ο φόβος του να πιαστείς γυμνός, είναι πρωταρχικά ένα συμβολικό φαινόμενο που εκφράζει την σχέση έντασης και διαντίδρασης ανάμεσα στην υπερηφάνεια και την ντροπή» Η ντροπή προϋποθέτει ότι κάποιος είναι απόλυτα εκτεθειμένος και ότι έχει συνείδηση του γεγονότος ότι τον βλέπουν: με μια λέξη είναι ντροπαλός. Είναι ορατός και όμως δεν είναι έτοιμος για να είναι ορατός. Ετσι εξηγείται –όπως μας λέει ο Ερικ Ερικσον γιατί ονειρευόμαστε την ντροπή ως μια «κατάσταση που μας κοιτάνε όταν είμαστε μισό ντυμένοι, όταν φοράμε νυχτικό ή όταν είμαστε «με τα βρακιά μας κατεβασμένα »

    • . Η άλλη πλευρά του νομίσματος της ντροπής είναι η υπερηφάνεια, η αυτοεκτιμηση, η πίστη στον ολοκληρωμένο εαυτό μας και στην αξία της αφήγησης του εαυτού μας

    (Να μια άλλη διαφορά από την ενοχή :η ενοχή δεν έχει ένα θετικό (συν)αισθημα ως αντίστοιχο)
    Ένα πρόσωπο που επιτυχώς προωθεί μια αίσθηση υπερηφάνειας για τον εαυτό του αισθάνεται ότι η ταυτότητα του είναι δικαιωμένη και ενιαία Όμως η υπερηφάνεια είναι διαρκώς εκτεθειμένη και ευάλωτη στις αντιδράσεις των άλλων, στην προσβολή και στην ταπείνωση. Η ντροπή, σχετίζεται με την ταπείνωση αλλά και διαφέρει από αυτήν

    Η ταπείνωση έχει αρκετές ομοιότητες και διάφορες με τη ντροπή. Και οι δυο σχετίζονται με επώδυνα συναισθήματα προσβολής και απόρριψης .Πιστεύουμε ότι ο άλλος μας στέλνει το μήνυμα ότι είμαστε απαράδεκτοι, ανεπαρκείς και κακοί. Στην περίπτωση της ντροπής εκλαμβάνουμε τα μηνύματα αυτά ως αποδείξεις ότι όντως κάτι δεν πάει καλά με εμάς, αλλά στην περίπτωση της ταπείνωσης δεν τα πιστεύομε απαραίτητα. Ένα ακραίο παράδειγμα είναι τα άτομα που έχουν βασανιστεί, τα οποία μπορεί να νιώθουν ταπείνωση αλλά δεν νιώθουν ντροπή, γιατί δεν θεωρούν τον εαυτό τους κακό .
    Αυτό που έχει σημασία είναι το ποιον κατηγορούμε τον εαυτό μας ή τους άλλους – για την προσβολή ή το πλήγμα που δεχόμαστε. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί ασφαλές κριτήριο, γιατί μερικές φορές κατηγορούμε και τον εαυτό μας και τους άλλους. Για παράδειγμα ,τα άτομα που έχουν υποστεί κακοποίηση μπορεί να νιώθουν ταπείνωση για την κακοποίηση και να κατηγορούν το άτομο που τη διέπραξε. Μπορεί όμως να νιώθουν ότι εξαιτίας της κακοποίησης έχουν καταστραφεί και έχουν χάσει την αξία τους …………………
    Η ντροπή συνδέεται άμεσα με τις δυσκολίες των ατόμων στο να αποκτήσουν μια δική τους ,ξέχωρη ταυτότητα διαφοροποιημένη από την ναρκισσιστική αίσθηση μοναδικότητας που είχαν στη σχέση με αυτούς του τους φρόντιζαν στην παιδική τους ηλικία (τους γονείς τους) ….

    ………………………………………………….

    Η ταυτότητα κάποιου συντίθεται μέσα από μια επιλεκτική αφήγηση: ανασυντίθεται εκ των υστέρων: ως αναδρομική βιογραφία. Η αναδρομική βιογραφία που συνθέτει την ταυτότητα μας στηρίζεται στον αναστοχασμό της ζωής μας ,του εαυτού μας . Διαλέγουμε απ’ τον σωρό των βιωμάτων μας εκείνη την ενθύμηση πού ξαναδίνει νόημα στην τωρινή ζωή μας. Απωθούμε τις ταπεινώσεις, το μη οικείο ,το παράδοξο και επιλέγουμε ό,τι μπορεί να δομήσει μιαν αυτάρεσκη συνέχεια.

    Αυτή η αναδρομική αφήγηση οφείλει να είναι γοητευτική και συνάμα συνεκτική, να ενέχει μια φαινομενική διαδοχή, Αλλά για να είναι πειστική για τον εαυτό η αυτοβιoγραφια του, δεν μπορεί να είναι ολότελα φανταστική. Ο εαυτός αναγκάζεται να αναπλάθει συνεχώς τα στοιχεία πού εισβάλλουν από τον εξωτερικό κόσμο τα, σμίγοντας τα με την προσωπική του ιστορία. Συνθέτει έτσι ένα υπαρξιακό πλαίσιο, πού ανακουφίζει το άτομο, ένα προστατευτικό κέλυφος και φίλτρο για να ερμηνεύσει και τιθασεύσει την πολυμορφία της καθημερινότητας του. Αυτό το υπαρξιακό πλαίσιο , η «οντολογική μας ασφάλεια» απειλείται σήμερα –διαρκώς-περισσότερο- από την ντροπή παρά από την ενοχή .

    « Ο ασθενής σήμερα –παρατηρούσε ήδη κατά τη δεκαετία του ΄60 ο Ερικ Ερικσον – πάσχει περισσότερο από το πρόβλημα του τι θα έπρεπε να πιστεύει και ποιος θα έπρεπε ή θα μπορούσε να είναι ή να γίνει ;ενώ ο ασθενής της πρώιμης ψυχανάλυσης υπέφερε περισσότερο κάτω από απαγορεύσεις που τον εμπόδιζαν από το να είναι αυτό και αυτός που νόμιζε ότι ήξερε τι ήταν»

    Στην ταινία των Monty Python Ένας προφήτης μα τι προφήτης o Μπραιαν μιλά σε ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που τον έχουν επιλέξει για προφήτη τους. Ο Μπραιαν, που δεν θέλει τη δουλειά, τους φωνάζει :«Είστε όλοι άτομα »Το πλήθος άπαντα με μια φωνή:« Ναι ,είμαστε όλοι άτομα » Η μοναδικά εξαίρεση είναι ένας άνδρας που λέει :«εγώ δεν είμαι».

    Σήμερα ο καθένας πρέπει να είναι «κάτι ιδιαίτερο»,χωρίς όμως καθόλου να ξεχωρίζει με οποιονδήποτε τρόπο.

    Οι ταχύτατες σύγχρονες αλλαγές, προϋποθέτουν ένα άτομο ’’’σκηνοθέτη της βιογραφίας του, της ταυτότητας του της κοινωνικής του δικτύωσης , των δεσμών, των πεποιθήσεων‘’ .

    Ο εξατομικευμένος μετανεωτερικός άνθρωπος -σε αντίθεση με το νεωτερικό άτομο – είναι αυτός πού πρέπει να επιλέξει, να αποφασίσει -όχι μόνο πως θα πράξει αλλά και τι θα πράξει. Εν μέσω μιας απειρίας επιλογών ο εξατομικευμένος άνθρωπος καλείται να διαλέξει μέσα από ένα καλειδοσκόπιο άπειρων επιλογών. Έτσι το γεγονός ότι έχουμε νικήσει τη μοίρα καταντά απρόσμενο μειονέκτημα της σύγχρονης ζωής .Από μας περιμένουν να αποφασίζουμε για πολλά , σχεδόν για όλα. Οι σύγχρονοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να πιστεύουν ότι αποτελούν τους συγγραφείς της προσωπικής τους ιστορίας , ότι το κάθε γεγονός στην ζωή τους έπρεπε να έχει ένα νόημα πού να τους προσδιορίζει, αλλά το τι είναι αυτό το νόημα, οι αστάθειες και οι αντιφάσεις της ζωής τους εμποδίζουν να το βρουν. Καλούνται επίσης να εξερευνήσουν την ψυχή τους την οποία μεταχειρίζεται σαν να έχει την δική της ξεχωριστή ζωή. Και αυτή η διαρκής αναζήτηση της ατομικής εμπειρίας είναι αγωνία για την’’ αναζήτηση της προσωπικότητας’’ αγωνία πού ανάμεσα στα άλλα σημαίνει και καθημερινή, προσωπική επιλογή του χρόνου, όχι μόνο του παροντικού αλλά και του παρελθόντος χρόνου .Ο καθένας καλείται να επιλέξει την προσωπική ιστορία του ,με τον αποκλεισμό εικόνων πού ενοχλούν και απωθούνται, να ζωγραφίσει το πορτραίτο του ως ακινητοποίηση της στιγμής, υπόμνηση της επιθυμίας για αθανασία ως Tatoo στο σώμα του. Οι κίνδυνοι πού ελλοχεύουν σε αυτή τη διαρκή κατασκευή του εαυτού μας είναι διαρκείς και πάντα παραμονεύει η αποτυχία.

    Ετσι είναι η ντροπή ,(για την διαρκώς ανεπαρκή προσωπική αφήγηση) ,και όχι η ενοχή ,(για τις πράξεις που παραβιάζουν απαγορεύσεις )που μάλλον χαρακτηρίζει τον άνθρωπο στην εποχή της σύγχρονης υπέρ-εξατομίκευσης.
    Σήμερα τα άτομα ζουν σε μια μόνιμη κατάσταση ντροπής και αμφιβολίας –,καθώς η αμφιβολία –όπως λέει ο Ερικ Ερικσον -είναι αδελφή της ντροπής.» ……

    Πόση αμφιβολία μπορεί ν¨ αντέξει ο άνθρωπος ; Η σύγχρονη (ανα)βίωση εθνικισμών και φονταμενταλισμών μοιάζει να σφραγίζεται από μια –εκ των υστέρων – εγκατάλειψη. Στην εποχή μας ,συχνά το άτομο μπροστά στη διαρκή κατάσταση αμφιθυμίας, βρίσκει καταφύγιο στην ”κατασκευασμένη, ενεργητική ,συνειδητή εγκατάλειψη της αμφιβολίας” . Εγκαταλείπει την αμφιβολία, του δισταγμούς , την ανοχή του άλλου, πού σε συνθήκες διαρκούς αβεβαιότητας θυμίζουν κινούμενη άμμο, και βυθίζεται στη θαλπωρή των φονταμενταλισμών και εθνικισμών , για να ανακουφισθεί κατά κάποιο τρόπο ή ένταση των διλημμάτων που αντιμετωπίζει .

    Η Ντροπή και το βλέμμα

    Τι κάνουν τα παιδιά-η εμείς- όταν ντρέπονται; ;Αν δεν μπορούν να κρυφτούν , κρύβουν τα μάτια τους. Στην ντροπή η άμεση παρόρμηση είναι, το να κρυφτείς, να τρέξεις μακριά, να συρρικνωθείς (να ανοίξει η γη να σε καταπιεί )οτιδήποτε για να αποφύγεις να είσαι ορατός. Αν κάποιος δεν μπορεί να φύγει , η αυτοκτονία πιθανώς να είναι η μόνη λύση . « Μη με κοιτάς» -λέει ο μανιακός Φράνκ Μπουθ (τον υποδυεται ο Denniς Hopper) στην Ντόροθι Βάλενς (Isabella Rosselini) καθώς την βιάζει ,στην ταινία Blue Velvet. Η ντροπή έχει να κάνει με το βλέμμα , και την δική μου γύμνια. Η ντροπή ,εκφράζεται στην αρχή με την παρόρμηση να κρύψουμε το πρόσωπο μας ή να μας καταπιεί η γη (εσωτερικευμένος θυμός),η να ευχηθούμε να γίνουμε αόρατοι. Η ντροπή έχει να κάνει με το βλέμμα του άλλου ,αλλά μπορεί να εμφανισθεί όταν παρόντες είναι μόνο ο εαυτός και ο καθρέφτης:« Όταν επιτέλους σηκώθηκα …πήγα μπροστά από ένα μεγάλο καθρέφτη να κοιταχτώ ,και πήγα μόνος μου. …. .είδα ένα ξένο ,μια μικρή αξιολύπητη , αποκρουστική μορφή, κι ένα πρόσωπο που όσο το κοίταζα, γινόταν πονεμένο και κατακόκκινο από ντροπή.»

    Σε γενικές γραμμές η ντροπή σχετίζεται με το πώς νομίζουμε ότι μας βλέπουν οι άλλοι Για τον Sartre, η συνείδηση αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα με το βλέμμα του άλλου. Στο παράδειγμα που δίνει ,κάποιος είναι σκυμμένος σε μια κλειδαρότρυπα, συγκεντρωμένος στη σκηνή που διαδραματίζεται πίσω από την πόρτα ,όταν συνειδητοποιεί ότι κάποιος άλλος έχει το βλέμμα του προσηλωμένο πάνω του : βλέποντας ξαφνικά τον εαυτό του μέσα από τα μάτια του άλλου, αισθάνεται ντροπή.

    Όμως αυτός που ντρέπεται θα ήθελε να αναγκάσει τον κόσμο να μη τον κοιτάζει ,να μην παρατηρεί την γύμνια του, την αποκάλυψη του. Θα ήθελε να καταστρέψει τα μάτια του κόσμου ,Για να νικήσει την ντροπή πρέπει να νικήσει το βλέμμα του άλλου .

    Υπάρχει –λέει πάλι ο Ερικ Ερικσον- μια εντυπωσιακή Αμερικανική μπαλάντα, όπου ένας εγκληματίας που πρόκειται να κρεμαστεί μπροστά στα μάτια όλης της κοινότητας, αντί να αισθάνεται δίκαια τιμωρημένος, αρχίζει να επιπλήττει τους θεατές, τελειώνοντας κάθε περιφρονητική του φράση με τα λόγια «Ο Θεός να καταραστεί τα μάτια σας».

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  238. Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  239. ονειρα και εφιαλτες
    ————————-

    Όταν ξυπνάμε στην πραγματικότητα ύστερα από ένα Όνειρο , συνήθως λέμε στον εαυτό μας «Όνειρο ήταν » , εθελοτυφλώντας ετσι απέναντι στο γεγονός οτι στην καθημερινή , εν εγρηγορσει πραγματικότητα μας δεν εiματε παρα΄μια συνείδηση αυτού του Ονείρου . Μόνο στο Όνειρο πλησιάσαμε το φαντασιωτικό πλαίσιο που καθορίζει την δραστηριότητα μας , τον τρόπο που πράττουμε στην ίδια την πραγματικότητα (Slavoj Zizek)
    ……………………………………………

    Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι τα τρομακτικά όνειρα και οι εφιάλτες τελειώνουν συνήθως με ένα αιφνίδιο ξύπνημα, το οποίο ,μερικές φορές συνοδεύεται από ιδιαίτερα μεγάλη ψυχική αναστάτωση Ο Θεμισών της Λαοδίκειας ,σύγχρονος του Ιουλίου Καίσαρα,είχε υιοθετήσει για τον Εφιάλτη όρο Πνιγαλίων (στραγγαλιστής) έκφραση που δείχνει πως θεωρούσε «τον πνιγμό ,την αίσθηση του στραγγαλισμού »ως το πιο ουσιώδες χαρακτηριστικό του εφιάλτη Συμπτώματα:η αίσθηση πνιγμού κάποιου που ονειρεύεται ότι κάποιος κάθεται πάνω στο στήθος το οποίο συνθλίβεται υπό την πίεση του βάρους του.Το Θύμα αισθάνεται αδύναμο να κινηθεί, ληθαργικό και δεν μπορεί να μιλήσει.Οι απόπειρες για ομιλία καταλήγουν συχνά σε μονοσύλλαβους και άναρθρους ήχους
    ………………………………………
    …ο Σολομών Μαιμονίδης ,πού ασχολούνταν επί μακρόν με την Καμπάλα, ονειρεύτηκε ότι τον έπληξε ο διαβολικός δαίμονας Λίλιθ , ενώ σε μία άλλη περίπτωση , που ήταν απορροφημένος σε ιδέες έξαρσης και ανάτασης, έτυχε σε κάποιο Όνειρο του να απολαύσει τον καταδεχτικό εναγκαλισμό του αγγελικού δαίμονα Σεχίνα

    …….

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  240. George Bataille , Η Ιστορία του ματιου ,1928

    Η Σιμόν κάθισε στη λεκάνη και φάγαμε από ένα ζεστό αυγό με αλάτι ¨περίσσεψαν αλλά τρία που τα πήρα και χάιδεψα με αυτά το κορμί της φίλης μου απαλά ανάμεσα στα κωλομέρια και στα μπούτια , έπειτα τα αφησα να πέσουν αργά – αργά το ένα μετά το άλλο στο νερό ΄η Σιμoν αφού τα κοίταξε για λίγο να βαφτίζονται , ασπρα άσπρα και πάντα ζεστά –τα έβλεπε για πρώτη φορά ξεφλουδισμένα , δηλαδή ξεγυμνωμένα, να καταποντίζονται μ¨αυτό τον τρόπο , κάτω από τον ωραίο κώλο της- συνέχισε τα βαφτίσια

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  241. O George Bataille ,( Η Ιστορία του ματιου) και ο Λακάν για το αυγό το πετάλιο και την (Η)ομελέττα
    —————————————–

    ….Τέλος , μια μέρα , την ώρα που οι λοξές αχτίνες του ηλιού στις έξι τα απόγεμα εμπεναν κλεφτά ίσια μες στο μπάνιο , ένα μισορουφηγμένο αυγό άρχισε ξαφνικά να παίρνει νερό και , μόλις γέμισε ως απάνω , πήγε μέναν παράξενο ήχο σαν ναυάγιο στον πάτο , μπρος τα μάτια μας .

    Το περιστατικό αυτό πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις στο μυαλό της Σιμον , ώστε τέντωσε τα ,μέλη της κι ηδονιστηκε πολλή ωρα πίνοντας , κατά κάποιο τρόπο , το δεξί μου μάτι το οποίο κρατούσε ανάμεσα στα χείλη της ¨έπειτα χωρίς ν¨αφήσει το μάτι που το βύζαινε με το ίδιο πείσμα πού θα βύζαινε ένα μαστό , έκατσε στη λεκάνη , τραβώντας με δύναμη το κεφάλι μου προς το μέρος της και κατούρησε με πλήρη ευρωστία κι απόλυτη ικανοποίηση τα αυγά πoυ επέπλεαν George Bataille ,…….

    …Λακάν ( το πετάλιο η ομελέτα)
    ….Για να καταλάβουμε και τον τελευταίο από τους διάλογους του Πλάτωνα και πολύ περισσότερο εκείνον που βρίσκεται στο Συμπόσιο . Είναι , αν θέλετε μια φάρσα Πρόκειται φυσικά για τον μύθε του Αριστοφάνη . Αποτελεί πρόκληση για τους αιώνες, αυτός ο μύθος γιατί τους διέσχισε χωρίς κανείς να προσπαθήσει να κα΄νει κάτι καλύτερο . Θα το προσπαθήσω εγώ …θα σας μιλήσω για το πετάλιο
    Αν θέλετε να τονίσετε την ενέργεια του ως φάρσας , ονομάστε το άνθρωπ-ομελέτα (Home lette…..) κάθε φορά πού σπανέ οι μεμβράνες του αυγού απ¨όπου θα βγει το έμβρυο πού εξελίσσεται σε νεογέννητο,φανταστειτε για μια στιγμή ότι κάτι από κει μέσα πετάει όπως και μ έναν άνθρωπο, δηλαδή η ανθρωπομελέττα ή το πετάλιο
    Το πετάλιο είναι κάτι το εξαιρετικά επίπεδο , που μετακινείται σαν την αμοιβάδα . Απλώς είναι λίγο πολυπλοκώτερο . Αλλά περνά παντού. Και καθώς είναι κάτι που έχει σχέση με εκείνο που το έμφυλο ον χάνει μέσα στην σεξουαλικότητα , είναι όπως η αμοιβάδα σε σχέση με τα έμφυλα όντα , αθάνατο. Αφού επιβιώνει σε κάθε διαίρεση , αφού εξακολουθεί να υπάρχει σε κάθε διαιρετογενή επέμβαση . Και τρέχει .
    Ε λοιπόν ~δεν είναι κάτι το καθησυχαστικό . Υποθέστε μόνο πώς έρχεται να σας τυλίξει το πρόσωπο , την ώρα που κοιμόσαστε ήσυχα…
    …. Αυτό το πετάλιο , αυτό το όργανο που έχει για χαρακτηριστικό ότι δεν υπάρχει , αλλά που δεν παύει γι αυτό να είναι εν όργανο –είναι η λίμπιντο

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  242. περι »πολυπολιτισμικότητας »

    η μη ιδεολογική εκδοχή της πολυπολιτισμικότητας προϋποθέτει- κατά τη γνώμη μου –
    τη αποδοχή(όχι την ανοχή)
    της διαφοράς ως Διαφοράς: ως το ενδεχόμενο της ριζικής διαφορετικότητας πρός τις ιδεολογικές προκείμενες της δικής μας ταυτότητας.
    Οι” άλλοι” πολιτισμοί δεν αποτελούν απλά φολκλόρ ,αποτελούν συχνά συμπυκνωμένες πολιτικές πρακτικές, παράγονται από και παράγουν πολιτική, συχνά μη-δημοκρατική, ανορθολογική, βίαιη ,ωμή.
    Η αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου, όχι ως πεδίου επέκτασης της δικής μας ,”καλής” πολυπολιτισμικότητας, αλλά ως ορίου-αφετηρίας για την κατανόηση των ρωγμών της δικής μας ταυτότητας, για την αποκάλυψη του δικού μας ιδεολογικού τσιμέντου, βρίσκεται στο βάθος της έννοιας της” πολυπολιτισμικότητας”.
    Κοιτάζοντας δηλαδή τον άλλο, να κοιτάξουμε τον άλλο μέσα μας(εθνικό,πολιτικό, ή τον Ασυνείδητο προσωπικό μας άλλο).

    Μια τέτοια ”πολυπολιτισμική ματιά ” μπορεί να φθάσει και στην ”ειρωνεία” με την έννοια πού ο Vladimir Jαnkelevitch προσδίδει στον όρο ως”ψέμα πού αυτοκαταστρέφεται ως ψέμα την ώρα πού προφέρεται ” πού ”ανοίγει τα μάτια στον παραπλανημένο και αποκαλύπτει την απάτη στον απατημένο ή μάλλον, επιτρέπει σ αυτόν τον δήθεν εξαπατημένο να βγει μόνος του από την απάτη” ).Όμως μια τέτοια μάτια,πού συνυφαίνει ορθολογικότητα αλλά και πάθος, γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη.Στις μέρες μας το συναίσθημα φαίνεται να έχει πάρει διαζύγιο από την ορθολογικότητα. Η τελευταία ταυτίζεται στις συνειδήσεις με την εργαλειακότητα τον ορθολογισμό ”ως προς τον σκοπό ”,ενώ ξεχνιεται η δυνατότητα του άλλου πόλου της ορθολογικότητας ως προς την ”άξια”.Η εμμονή στην εργαλειακότητα συνυφαίνεται με την κοινότοπη αντίληψη περί ”αντικειμενικότητας”, όπως αυτή εμπεδώνεται από τα ΜΜΕ Το να σκέφτεσαι -σημερα -ορθά, σημαίνει να σκέφτεσαι με ισομέρεια και ταχύτητα ,να αφαιρείς το βάθος των πραγμάτων ,να αρκείσαι σε μια γρήγορη ανάγνωση των αναφορών και στοιχείων ,να μη βουλιάζεις στην υποκειμενικότητα του πάθους .( Σημαίνει ακόμα, ότι αποδέχεσαι τη πραγματικότητα του κεφαλαίου, ως αναντίρρητου μοναδικού κριτή και μέτρου όλων των άλλων αξιών και παθών πού συγκλονίζουν τους ανθρώπους.() Αυτό το διαζύγιο ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική, πού υποβιβάζει το πάθος σε φθηνό μελό,και τον ορθό λόγο σε φθηνή εργαλειακότητα , διασχίζει και διαμελίζει τις σύγχρονες ταυτότητες.

    απο :
    http://www.media.uoa.gr/sas/issues/5_issue/theodorid.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  243. Η μεταμόρφωση της Ιδιότητας του Πολίτη
    Η ”ανακλαστική ” νεωτερικότητα επέφερε καποιες αλλαγές στήν αντιληψη της ιδιοτητας του πολιτη. Η ιδιότητα του πολίτη ενείχε στην νεωτερικότητα μια συνδήλωση ενεργούς συμμετοχής ,πού ανήγαγε τον πολίτη σε υποκείμενο της πολιτικής και τον συνεδεε -μεσω του εθνους – με τη κρατική κυριαρχία..Η ”δευτερη” νεωτερικότητα, προικίζει την έννοια της ιδιότητας του πολίτη,κυρίως με την ικανότητα επιλογής:Μετατοπίζει το περιεχόμενο της έννοιας στον ”υπεύθυνο πολιτη”, πού συνεκτιμά δεδομένα και ”σεναρια” και επιλέγει από την πλούσια ποικιλία των πολιτικών και πολιτισμικών ”lIfe -styles’.(Giddens A 1994:74). H ιδιότητα του πολίτη ως ενεργητική, συνεκτική, εσωτερικά δομημένη και ιεραρχημένη εννοια,υφίσταται και μια επιπλέον μεταμόρφωση στα κράτη που συμμετέχουν στην πορεία της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης

    Η άμεση συμμετοχική,σωματική παρουσία ,η ευκαιρία για πολιτική δράση και κυρίως η ανά-συγκρότηση των δικαιωμάτων χάρη σε μια συνεκτική δομή που θα καθιστά το άτομο υποκείμενο της πολιτικής ,δηλαδή ενεργό πολίτη ,μοιάζουν να μην αγγίζουν τον υποθετικό Ευρωπαίο πολίτη. Το ιστορικά πρωτοφανές μέγεθος της Ε.Ε.- τουλάχιστον για τα ιστορικά ευρωπαϊκά μέτρα -αφήνει τα πολιτικά συμμετοχικά δεδομένα του μελλοντικού Ευρωπαίου πολίτη ,ασυντόνιστα, μη ιεραρχημένα ,σχεδόν άυλα ,ενώ, αποσυνθέτει σιγά -σιγά τον συνεκτικό ιστό πού διατηρούσε την ιδιοτητα του πολίτη αγκαλιασμένη, σχεδόν σωματικά ,με το οικείο , σχετικά μικρό εθνικό κράτος.
    Η ιδιότητα του πολίτη , ως δυαδική έννοια ,σημαίνει τη συμμετοχή στη δική σου κοινότητα αλλά και την ανοχή των άλλων κοινοτήτων. Και αυτό το δεύτερο ,η ανοχή ,γίνεται σχεδόν αβάσταχτη στις συνθήκες της ύστερης νεωτερικότητας, της παγκοσμιοποίησης και των μεγάλων κρατικών μορφωμάτων..Γιατί οι κοινότητες πολλαπλασιάζονται διαρκώς ,έρχονται σε στενή συνάφεια και σύγκρουση ,εγείρουν διαφορετικές και συχνά αντιφατικές απαιτήσεις πίστης .Έτσι, συχνά το άτομο μπροστά στη διαρκή κατάσταση αμφιθυμίας ,βρίσκει καταφύγιο στην ”κατασκευασμένη, ενεργητική ,συνειδητή εγκατάλειψη της αμφιβολίας”Εγκαταλείπει την ανοχή, πού σε συνθήκες διαρκούς αβεβαιότητας μοιάζει να μετατρέπεται σε κινούμενη άμμο, και βυθίζεται στη θαλπωρή της εθνικής ταυτότητας και του εθνικισμού, για να ανακουφισθεί κατά κάποιο τρόπο ή ένταση των διλημμάτων που αντιμετωπίζει.
    Αλλά αυτή η παθητική και πολλές φορές υστερική εγκατάλειψη ,αφαιρεί από την έννοια του πολίτη εκείνη την ενεργητική διάσταση που τον χαρακτήριζε ,τον αποσυνδέει από την νεωτερική ηθική του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου αιώνα με την οποία συνδέθηκε ιστορικά.Εν γένει, αυτή η απόσυρση θρυμματίζει την αισιόδοξη, εναρμονιστική ηθική πού ανέθρεψε τις γνωστές ταυτότητες, τόσο τις κοινωνικοπολιτικές , τις εθνικές ή τις πολιτικές όσο και την ατομική. Το ίδιο το άτομο κινδυνεύει να χάσει σημερα τον θώρακα της προσωπικής του ταυτότητας, να συντριβεί στις συμπληγάδες των πάμπολλων , εναλλασσόμενων , αντιφατικών ταυτοτήτων.

    απο

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/11/13/5-11-2007/#comment-9330

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  244. Ερωτας Θνητός Απωθημενος Θανατος

    Αποσπασμα απο το περιοδικο ΕΝΕΚΕΝ τ 5 Ανοιξη 2007

    Σε ένα του ποίημα ο Φίλιπ Λάρκιν έγραφε «Μονάχα με τον καιρό /μισοαναγνωρίζουμε το τυφλό αποτύπωμα /που φέρουν
    όλες μας οι συμπεριφορές»[….]« Μα κι αν ομολογήσουμε,/ εκείνο το άωρο απόγευμα που αρχίζει ο θάνατος μας ,/τι ακριβώς ήταν ,μικρή παρηγοριά,/ Γιατί αφορούσε μόνο έναν άνθρωπο μια φορά, Και τούτον στο κατώφλι του θανάτου

    ………………………………
    Καθώς ξετυλίγεται ο χρόνος, το αναπόφευκτο των αλλαγών ,η πίεση των πάμπολλων ερεθισμάτων μας οδηγούν σε μια τάση σταματήματος του. Επιθυμούμε να σταματήσουμε τον χρόνο να τον ακινητοποιήσουμε, να τον εντάξουμε σε προκαθορισμένα σχήματα. Αναπολούμε, νοσταλγούμε και εκλαμβάνουμε το παρελθόν και το μέλλον ως πάγιες οντότητες, ακλόνητες, αδιαπέραστες από τον ρυθμό των μεταβολών. Αυτή η τάση οντοποίησης του χρόνου, ως νοσταλγία του παρελθόντος ή ως θεοποίηση του μέλλοντος, ξεκινά από το φόβο της εξαφάνισης, του θανάτου.

    Όμως όπως μας προειδοποιεί ο Richard Rorty η έκφραση «φόβος της εξαφάνισης» δεν μας βοηθάει. Δεν υπάρχει φόβος της ανυπαρξίας σαν τέτοιος ,παρά μόνο φόβος μιας συγκεκριμένης απώλειας. «Θάνατος » και «ανυπαρξία» είναι όροι εξίσου ηχηροί και εξίσου κενοί. Το να λέμε πως μας φοβίζουν είναι το ίδιο αδέξιο όσο και η προσπάθεια του Επίκουρου να πει γιατί δεν θα έπρεπε να μας φοβίζουν
    Και στο μεταξύ- «ο χρόνος συνεχίζει το πανάρχαιο έργο του να κάνει τους πάντες να μοιάζουν, αλλά και να νιώθουν ,σαν σκατά ».

    Ας το σκεφτούμε:Η ίδια η απεγνωσμένη(και απελπισμένη)) λαχτάρα της συνουσίας για τη συγχώνευση των εραστών –-δεν υποκρύπτει και μια επιθυμία αθανασίας ή θανάτου όπως μας δείχνει ο Λουκρήτιος στο De rerum Natura:
    «…Ετσι με τα απεικάσματα γελάει κι Αφροδίτη/ Στον έρωτα τους εραστές και μπόρεση δεν έχουν/ Να τους χορτάσουν τα κορμιά [… ]Κολλούν το σώμα και μυζούν ο ένας το σάλιο του άλλου/Και ο ένας του άλλου πλάθοντας το στόμα με τα δόντια /Φυσομανούν , στα περιττά, γιατί δεν βγαίνει ωφέλεια /Απ¨ όλα αυτά και δεν μπορούν με το κορμί τους όλο/ Ο ένας στο σώμα του αλλουνού να μπει και να χωρέσει….»

    Που πασχίζουν οι εραστές «να μπουν και να χωρέσουν»;Ίσως στην αρχική παραδείσια κατάσταση συγχώνευσης, στον μύθο που περιγράφει ο Αριστοφάνης στο Πλατωνικό Συμπόσιο στο «αρσενικοθήλυκο ,»που

    «συνεδύαζε και εις την εμφάνισιν και εις το όνομα τα δύο άλλα, το αρσενικόν και το θηλυκόν[…] Η ίσως να νοσταλγούν και να προσπαθούν –μάταια να ξαναβρούν- «το πετάλιο -που ,όπως λέει ο Λακαν, είναι -« είναι κάτι το εξαιρετικά επίπεδο ,που μετακινείται σαν την αμοιβάδα . […]όργανο που έχει για χαρακτηριστικό ότι δεν υπάρχει , αλλά που δεν παύει γι αυτό να είναι εν όργανο.. κάτι που έχει σχέση με εκείνο που το εμφύλιο ον χάνει μέσα στην σεξουαλικότητα ,[… Είναι η λίμπιντο, σαν καθαρό ένστικτο ζωής, δηλαδή ζωής απερισταλτης, ζωής αθάνατης, ζωής που δεν έχει ανάγκη από κανένα όργανο, ζωής απλοποιημένης και ακατάλυτης.– αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό το κομμάτι του εαυτού του που το άτομο χάνει στη γέννηση και που μπορεί να χρησιμεύσει για να συμβολίσει το πιο βαθιά χαμένο αντικείμενο»

    Ο έρωτας,- σύμφωνα με τον Μπαουμαν, είναι διάθεση να φροντίσουμε και να προστατεύσουμε το αντικείμενο της φροντίδας μας«μια διάθεση να επεκταθούμε, να πάμε παραπέρα , να φτάσουμε αυτό που βρίσκεται «εκεί έξω»». Έρωτας σημαίνει «να προσθέτουμε στον κόσμο- όπου κάθε πρόσθεση είναι το ζωντανό ίχνος του έρωτος στον ερωτά ο εαυτός μεταφυτεύεται λίγο στον κόσμο. Ο ερών επεκτείνεται με το να παραδίνεται στο αγαπημένο αντικείμενο» Ετσι ο ερωτευμένος νιώθει ότι χάνει κάτι από τον εαυτό του, κάτι που δεν συνδέεται απλώς με μια καθημερινή εμπειρία αλλά και με βαθύτερες και ευρύτερες πλευρές της ζωής του. «Είναι σαν να χάνουμε κάτι πολύ ζωτικό για μας και να το θυσιάζουμε σ΄ αυτόν που αγαπούμε, σαν να κάνουμε σπονδή έναν θεό.»

    Η Εκ-σταση της εγκατάλειψης
    ……………………………
    Αυτός ο υπαινιγμός της παράδοσης, της εγκατάλειψης στον(την αγαπημένο(η)δεν είναι και ένας υπαινιγμός (σάν ανακουφιστικός λυγμός ) μιας επιθυμίας θανάτου; Σ¨ αγαπώ μέχρι θανάτου πριν γίνει μια κοινοτοπία ευκολότατη να ειπωθεί, ήταν μια φράση παράδοξης Τι ήταν άραγε αυτό που την ανέσυρε για πρώτη φορά μέσα στο ανθρώπινο μυαλό; «Ο Έρωτας πλάι στον θάνατο, πριν δώσει το όνομα του στη φροϋδική θεωρία των ορμών, ήταν το προϊόν μιας δημιουργικής έκλαμψης που συντελέστηκε εκεί , στην παραμεθόριο των σημασιών. Έρωτας και θάνατος βρέθηκαν πλάι-πλάι γιατί καμία λέξη πέρα από αυτήν, την τελευταία λύση, την ολοκληρωμένη, την ολοκληρωτική, την οριστική, δεν ήταν σε θέση να εκφράσει την ακαταμάχητη και πάντα αξεδίψαστη ορμή ταυ εραστή. Στην ερωτική εμπειρία νιώθουμε συχνά πλάι στην ενέργεια που μας σπρώχνει προς τον άλλο- ακόμα και τη στιγμή της πιο έντονης ηδονής, που είναι το κορυφαίο σημείο της ζωής- τη μυστηριώδη παρουσία του αγνώστου, του φραγμού και την επιθυμία της εκμηδένισης.

    Η ένωση του έρωτα, που πριν την φανταζόμαστε σαν σημείο αποκορύφωσης όπου όλες οι εντάσεις συντίθενται αρμονικά, ύστερα αποκαλύπτεται πηγή νέων εντάσεων και ανίκανη να οδηγήσει στην τέλεια αρμονία, γι αυτό και η τελική της πραγμάτωση προβάλλεται στην ονειροπόληση ή στον θάνατο, σαν αυτές οι δυο καταστάσεις να είναι οι μόνες που μπορούν να γαληνέψουν οριστικά τις εντάσεις»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  245. Περι Θρησκειων , Θανατου και Life Style
    (Βαρυ(γδουπο )σημαντη συζητηση στο Ι. Θ.Ι

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  246. Περι Θρησκειων , Θανατου και Life Style

    http://panosz.wordpress.com/2007/10/08/isidoros-24/#comment-24686

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  247. Μια συζητηση περι Παραδεισου Ξυλου της γνωσης , Αδαμ και Ευας Θανατου και Αθανασιας κλπ κλπ απο του Ροίδη

    http://roides.wordpress.com/2008/03/18/180308a/#comment-9035

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  248. Οταν ο Κοσμος…..
    —————
    Απο το κονακι του Προσκρουστη
    ( στους παλιους και νεους φιλους ..
    Πασχαλιατικό(να διαβαστει με συνοδεια πυροτεχνηματων )

    Οταν ο κόσμος μας -που τωρα αργοπεθαίνει-
    – και βλεπουμε πως τίποτε, το σταθερό δε μενει-
    Κι ολα τα κοσμοείδωλα καίγονται στη Πυρά
    που στήνουνε οι Νέοι μας φωνάζοντας ” Ουρά”!
    Οταν το Σύμπαν κι η ζωή θα φτασουν ως το Τέρμα
    Κι οταν θα δύσει ο ηλιος μας στου Ουρανου το Γέρμα
    Κι η Μηχανή του Χρονου μας θα φτασει στο Μηδέν
    -Κι ας λένε οι Πλατωνικοί για της αρχής το Εν-
    οταν απο τις τρύπες τους με άσπρες τις Γεννειάδες
    θα ξαναβγούν οι Αθάνατοι κι οι εννέα Εννεάδες
    Οταν και οι Καββαλιστες προφέρουν τ’ Ονομα του
    Και κλονιστεί το Σύμπαν μας απο τα Θέμελα του
    Οταν ο Κόσμος σαν Αυτί που Ξεκολλά και πέφτει
    Κι η ανθρωπότη θα πονά λές και της βάζουν Νέφτι
    Οταν τ΄Αυτί το Κόσμου μας, πέσει Ξεκολλημένο
    Στη Ράχη ενός ελέφαντα και μεινει εκεί Χαμένο
    Οταν σπασει το τύμπανο απ’ το Ουρλιαχτό του κόσμου
    Τα δυο μου μάτια θε να Διούν Το Αχτιστό το Φως μου….
    Βαθειά μεσα απ’τη Κολαση , μες την Αθανασία
    Του Αγιου Δισκοπότηρου θα πιουμε την Ουσία
    Κιο Κόσμος θα εκρήγνυται

    με μια Φωτοχυσία….

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  249. Memento Mori

    (o Λακάν κι ο Θανατος)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/04/2008

  250. http://www.books.gr/ViewAuthor.aspx?AuthorId=9972

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/04/2008

  251. Ουμπερτο Εκο: Μπαουντολίνο

    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13261&m=S37&aa=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/04/2008

  252. Νταλί:

    Human Skull Consisting of Seven Naked Womens Bodies

    http://www.planetperplex.com/en/item89

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/04/2008

  253. Επίσης : Νταλί:

    http://www.moillusions.com/2006/12/salvador-dali-does-it-again.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/04/2008

  254. • χρόνος-επικοινωνια και νεωτερικοτητα
    (απο τις μεταμορφωσεις της ταυτοτητας …
    βλκια Ενεκεν τευχος 4… Καλοκαιρι 2006 μ τιτλο
    »Ταυτοτητες και Ξενοι»

    Στην παραδοσιακή κοινωνία η επικοινωνία γίνεται κυρίως προφορικά: Όταν επικοινωνώ προφορικά βλέπω τον συν-ομιλητή μου στον ίδιο χώρο. Βρίσκομαι μαζί του στον ίδιο χρόνο. Ετσι στην παραδοσιακή κοινωνία ο χώρος και ο χρόνος σχεδόν ταυτίζονταν. Ο χώρος θεωρείτο ”μερικός”, ”τοπικός”, δηλαδή ενσωματωμένος στη ζωή της κοινότητας Ο χρόνος στην παραδοσιακή κοινωνία θεωρείτο ”ταυτοχρονικός” δηλαδή δεν υπήρχε σαφής διάκριση παρελθόντος και μέλλοντος, καθώς –όπως γράφει ο Γκυ Ντεμπορ- «οσο η αγροτική παραγωγή εξακολουθεί να είναι η κύρια εργασία ο κυκλικός χρόνος πού εξακολουθεί να παρευρίσκεται στα βάθη της κοινωνίας θρέφει τις συνασπισμένες δυνάμεις της παράδοσης, πού βάζουν φρένο στην κίνηση»

    Η μορφή της παραδοσιακής κοινωνίας χαρακτηρίζεται από την επανάληψη, την ομοιομορφία την συνέχεια:Το ειδοποιό γνώρισμα της παράδοσης -σύμφωνα με τον Αντονυ Γκιντενς -είναι η τελετουργία και η επανάληψη «Επανάληψη σημαίνει χρόνος και η παράδοση στην παραδοσιακή κοινωνία είναι αναμεμιγμένη με τον έλεγχο του χρόνου Η αντίληψη για παράδειγμα που έχει για τον χρόνο η ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα ΄-σύμφωνα με τον Giorgio Agamben-«είναι κατά βάση κυκλοτερής και συνεχούς τύπου[…].εξασφαλίζει τη διατήρηση των ίδιων πραγμάτων μες ¨από την επανάληψη και τη συνεχή επιστροφή»

    • Κυρίαρχος τύπος κοινωνικής οργάνωσης στη νεωτερικοτητα δεν ήταν πια η κοινότητα ,αλλά η κοινωνία, η πόλη. Από τον 19ο αιώνα η κοινωνία αναδεικνύεται-όλο και πιο βαθιά- σε πεδίο αναφοράς της πολιτικής, καθημερινής πολιτικής νομιμοποίησης:. η ‘’κοινωνία’’ έγινε ο τόπος της ιδέας της προόδου ,της φυγής προς τα εμπρός. Αυτή η κοινωνία έβλεπε τον εαυτό της να βρίσκεται κάτω από ένα κράτος- παράσιτο, μηχανικό ,στεγνό, στυγνό, ξένο εν τέλει ως κάτι άχρηστο, δυσκίνητο απομεινάρι καταναγκασμού. Η ανάπτυξη της κοινωνίας σήμαινε ανάμεσα στα αλλά και την απορρόφηση, κατάργηση ή ελαχιστοποίηση του κράτους από την κοινωνία.

    ………………………….
    Στην παραδοσιακή κοινωνία, ήταν αποδεκτή η συνύπαρξη με τον άλλο, (με άλλες εθνότητες, με άλλους πολιτισμούς, αν εξαιρέσουμε τους θρησκευτικούς φανατισμούς και τα κατ διαστήματα πογκρόμ εναντίον των εβραίων κ.α.) Αυτό οφειλόταν στην κοινωνική τοπολογία της προνεωτερικής εποχής Σ αυτήν οι τόποι ήταν ακίνητοι ,αμετάθετοι ,με όρια και αποκλεισμούς ,καθαγιασμένοι μέσα από μια θρησκευτική νομιμοποίηση. Ο παραδοσιακός πολιτικός και κοινωνικός κόσμος, ήταν κόσμος ανυπέρβλητων διακρίσεων, περιχαρακώσεων, συμβόλων ενδυματολογικών, θρησκευτικών ,γεωγραφικών, κοινωνικής θέσης. Η υπέρβαση τους αποτελούσε ”υβριν”, προσβολή της τάξης του κόσμου. Οι παραδοσιακές κοινωνίες χαρακτηριζόταν από μια πολύ περίπλοκη κατανομή εργασίας πού συνοδευόταν και κατά κάποιο τρόπο επικυρωνόταν από μια μεγάλη πολιτισμική διασπορά. Οι διαφοροποιήσεις λόγου, ενδύματος, τρόπων εμφάνισης, αποτελούσαν δείκτες των προνομίων και δικαιωμάτων των φορέων τους

    Ο τύπος ανθρώπου πού κυριαρχεί είναι ‘’παραδοσιακά κατευθυνόμενος’’ αυτός δηλαδή πού θεωρεί σωστό να εξακολουθεί να πράττει ότι έπραττε ο πατέρας του και ο παππούς του. Ο παραδοσιακός άνθρωπος δεν αναπολούσε την παράδοση, γιατί ήδη βρισκόταν μέσα σε αυτήν.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/04/2008

  255. ΑΝΤΟΡΝΟ ..θΕΩΡΙΑ ΤΗς ηΜΙΜΟΡΦΩΣΗΣ

    http://www.perizitito.gr/product.php?productid=117362&page=1

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/04/2008

  256. Σώστε μια μπομπίνα για τον Φίλιπ Ροθ
    http://www.cinemag.gr/article.asp?catid=10169&subid=2&tag=7535&pubid=617892

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/04/2008

  257. Philosophers Song

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 29/04/2008

  258. το ονειρο του εθνους
    ——————————–

    σχολιο απο τις »μεταμορφωσεις της ταυτοτητας

    (βλ και Ενεκεν τευχος 1 : Η αιθητική ουτοπία του εθνους»

    Η αποδόμηση του εθνικιστικού μύθου δεν αρκεί για την αποδόμηση του εθνικισμού και της απόλαυσης που εμπνέει το έθνος. Ο Εθνικισμός είναι ένας πολύμορφος Πρωτεας και όταν ένα από τα προσωπεία του, ένας μύθος του έθνους τρωθει η διαλυθεί, ένας άλλος μύθος γρήγορα θα τον αντικαταστήσει.

    – ο τρόπος συγκόλλησης των μύθων του έθνους εντός της εθνικιστικής ιδεολογίας, χαρακτηρίζεται από διαστρέβλωση και αυθαιρεσία και θυμίζει τις διεργασίες του Ονείρου. Το Όνειρο στη φροϋδική έννοια του όρου χαρακτηρίζεται από μεταφορές ,προσμίξεις και συμπυκνώσεις. Σκεφτείτε ότι το Όνειρο διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα αλλά εμφανίζεται σχεδόν άχρονο όπως και το έθνος.

    «Η Συμπύκνωση είναι μαζί με την μετατροπή μιας σκέψης σε περιστατικό τα πιο ιδιότυπα χαρακτηριστικά του ονείρου» έλεγε ο Φρουντ . Αλλά και η μετάθεση, η μεταφορά, η εικονογράφηση περιστατικών. Στο Όνειρο συναντάμε πρόσωπα πού δεν θα συναντούσαμε ποτέ,« με περίεργα σύνθετα χαρακτηριστικά, αθροιστικά και μικτά, δημιουργίες πού μπορούν να συγκριθούν με μυθικά ζώα.»

    – Και θα ήθελα να θυμίσω, την περίεργη σύνθεση –θηλυκή και αρσενική μαζί ,μητρική και πατρική -πού την έχουμε βαθιά μέσα μας, σχεδόν όλοι. Την εικόνα της ’ ’ μητέρας πατρίδας ‘’. Είναι μια σύνθεση αντιφατική αλλά και πολύ οικεία, υπαινίσσεται ταυτόχρονα την μητρική οικειότητα αλλά και την πατρική εξουσία. Σύνθεση που ταυτόχρονα –όπως το Όνειρο- εικονογραφεί ,συμπυκνώνει και απορροφά με μια αποπλανητική δύναμη, τα άλυτα διλήμματα πού σχεδόν ο καθένας μας βιώνει.

    Η έννοια του έθνους εμπεριέχει και την έννοια της αμοιβαίας ανα-γνώρισης.

    Δυο άνθρωποι άλληλο αναγνωρίζονται ως μέλη του ίδιου έθνους, αναγνωρίζουν δηλαδή ότι έχουν κοινή ταυτότητα όταν ξανά-βλέπουν ο ένας στον άλλο τον εαυτό του, τον καθρέπτη του, ξαναβλέπουν κάποια κοινά σημεία, σύμβολα ,χειρονομίες ,συναισθήματα, κάποια κοινή γλώσσα με την ευρεία έννοια του όρου Όταν κάποια άτομα αλληλοαναγνωριζονται ως όμοια, αυτό σημαίνει ότι υπερτονίζουν μια ιδιότητα ως κυρίαρχη ,πού το καθιστά συμμέτοχο ευρύτερων ομαδώσεων, αλλά και ότι αποκλείουν ή υποτονίζουν άλλες ιδιότητες.

    Ανά-γνωρίζονται, σημαίνει ότι ξαναβλέπουν ο ένας τον άλλο με μια δεύτερη πρόσθετη ματιά. Ταυτόχρονα παρά-γνωρίζουν,δηλαδή παραβλέπουν ,εκείνο, ή εκείνα τα χαρακτηριστικά, πού τους καθιστούν διαφορετικούς. Έτσι. η αναγνώριση μπορεί να γίνει σε συνθήκες ηρεμίας, ηπιότητας ,αναγνώριση λεία, σχεδόν τρυφερή, ομαλή ,πού αναδεικνύει τις ομοιότητες, παραμένει όμως ανεκτική στις διαφορές. Μπορεί όμως, σε συνθήκες απειλής, κρίσης, η αλληλοαναγνώριση αυτή να αναδείξει τις οξείες γωνίες της, να απολέσει την ανεκτικότητα, να γίνει μια βίαιη ματιά, πού αποκλείει κάθε τι το διαφορετικό και εκβιάζει την ομοιότητα. Το Όνειρο του έθνους μπορεί εύκολα να μετατραπεί και σε εφιάλτη.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/05/2008

  259. Απο αρθρο στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ με τιτλο ”Η επινοηση του ερωτα”

    Ζούμε στην εποχή της «πλαστικής σεξουαλικότητας» αφού η «σεξουαλική ικανοποίηση έχει αποδεσμευτεί από την πανάρχαια ολότητα που συγκροτούσε με την αναπαραγωγή τη συγγένεια και τις γενεές» Η «πλαστική»(ή εύπλαστη)σεξουαλικότητα–λέει ο Anthony Giddens ΄-«αποκομμένη από την πεπαλαιωμένη ενσωμάτωση της με την αναπαραγωγή. ήταν ένα φαινόμενο με πραγματικά ριζικές επιπτώσεις» που διαμορφώθηκε ως μέρος μιας προοδευτικής διαφοροποίησης του σεξ από τις απαιτήσεις της αναπαραγωγής. Για τις περισσότερες γυναίκες, στους περισσότερους πολιτισμούς ,και κατά τη διάρκεια των περισσότερων ιστορικών περιόδων, η σεξουαλική ευχαρίστηση ,όπου ήταν δυνατόν να επιτευχθεί, ήταν εγγενώς συνδεδεμένη με τον φόβο επαναλαμβανόμενων κυήσεων και κατά συνέπεια με τον φόβο του θανάτου, Σήμερα, καθώς οι τεχνολογίες αναπαραγωγής έχουν γίνει πιο εκλεπτυσμένες, αυτή η διαφοροποίηση έχει ολοκληρωθεί. Τώρα η σύλληψη μπορεί όχι μόνο να ανασταλεί, αλλά και να παραχθεί τεχνητά, «η σεξουαλικότητα είναι επιτέλους πλήρως αυτόνομη. η αναπαραγωγή μπορεί να λάβει χώρα ακόμα και με την απουσία της σεξουαλικής δραστηριότητας κι αυτό αποτελεί μια τελική «απελευθέρωση»για την σεξουαλικότητα, η οποία στο εξής μπορεί να γίνει καθολικά μια ιδιότητα των ατόμων και των μεταξύ τους συνδιαλλαγών ».

    Ετσι στην εποχή της πλαστικής σεξουαλικότητας ο ήρωας του μυθιστορήματος του Philip Roth Το ανθρώπινο στίγμα ο εβδομηνταπεντάρης κοσμήτορας Σιλκ μπορεί επιτέλους να πει «Παίρνω Βιαγκρα , Νειθαν –Όλη αυτή την ταραχή, όλη αυτή την ευτυχία την οφείλω στο Βιαγκρα…Χωρίς το Βιαγκρα θα είχα για τον κόσμο μια εικόνα ανάλογη με την ηλικία μου και εντελώς διαφορετικούς σκοπούς. Χωρίς το Βιαγκρα θα είχα την αξιοπρέπεια ενός ηλικιωμένου κύριου απαλλαγμένου από την επιθυμία, ο οποίος θα συμπεριφερόταν ευπρεπώς […].Θα εξακολουθούσα να βγάζω βαθιά φιλοσοφικά συμπεράσματα και να έχω θετική ηθική επιρροή στους νέους αντί να ξαναμπαίνω σ΄αυτή τη διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης που είναι η σεξουαλική μέθη. Χάρη στο Βιαγκρα αρχίζω να καταλαβαίνω τις ερωτικές μεταμορφώσεις του Δία. Ετσι θα έπρεπε να το ονομάσουν , Δία, κι όχι Βιαγκρα»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/05/2008

  260. Και ενα σχολιο για την Διακριση εθνικισμου Ρατσισμου(αλλο Τεράστιο Ζητημα βεβαια)

    o Ο ευρωπαϊκός ρατσισμός μπορεί να ιδωθεί ως μια απάντηση σε αυτό το ξαφνικό ,ισοπεδωτικό πλησίασμα των κατώτερων κοινωνικών τάξεων και ομάδων .Η φυλετική σκέψη -τουλάχιστον μέχρι το πρώτο μισό του 19ου αιώνα ήταν ταξική, αριστοκρατική και κοσμοπολίτικη. Αντίθετα ο εθνικισμός ενείχε και ένα στοιχείο εξισωτισμού, μιας ’’βαθιάς οριζόντιας συντροφικότητας ’’. : Το εξισωτικό συνεκτικό στοιχείο, μεταξύ των κοινωνικών τάξεων -στα πλαίσια πάντα των ορίων του έθνους διέκρινε συνεπώς τον εθνικισμό από την φυλετική σκέψη.

    Ο B. Anderson διακρίνει τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του ρατσισμού από εκείνα του εθνικισμού. Ο ρατσισμός με το λεξιλόγιο του ξεριζώνει την εθνικότητα περιορίζοντας τον εχθρό του στα βιολογικά-φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του. Ενώ οι εθνικιστικοί συλλογισμοί αφορούν σε όρους ιστορικού πεπρωμένου, ο ρατσισμός συλλογίζεται με όρους έξω-ιστορικούς, αιώνιας παρακμής, κατάπτωσης πού οφείλεται στην ανάμειξη των φυλών.

    Ο ρατσισμός ανάγει την καταγωγή του στις ιδεολογίες των παραδοσιακών ”νομοκατεστημένων τάξεων”. Πάνω από όλα στηρίζεται στην ιερότητα της διάκρισης κυβερνώντων-κυβερνωμένων, τη διάκριση ”γαλάζιου ‘’ και κόκκινου αίματος . H ίδια η πρώιμη φυλετική (racial) σκέψη του 19ου αιώνα, αρνείται τις εξισωτικές αρχές τους εθνικισμού και στρέφεται προς έναν κοσμοπολίτικο αριστοκρατισμό, μια ‘’διεθνή αριστοκρατών ‘’

    Απο τις » Μεταμορφωσεις της Ταυτοτητας»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/05/2008

  261. Θα ηθελα λοιπόν να παραθεσω κατι για τα ”Συμβολικά συμπαντα(ορος του Berger)
    Συμβολικό συμπαν
    ηταν και οι Θρησκειες (ηταν και οχι ειναι) και οι νεωτερικέςιδεολογιες …ιδιως η εθνικιστική .. Οχι τόσο με την εννοια των επεξεργασμενων Δογματων ή θεωριων (την λεγόμενη εκδηλη ιδεολογία … αλλά κυριως ως Βιωμενη συνειδηση των απλών ανθρωπων … Βιωμενη με την εννοια οτι ”μεταφραζε τα πανατα με ορους ειτε ”θρησκευτικους” είτε ”εθνικους”
    το κομματι αφορά τη σχεση της ταυτοτητας με τα ”συμβολικά συμπαντα”:

    Σε σχέση με την προσωπική ταυτότητα και την αίσθηση του εαυτού οι κοινωνικές και πολιτικές ταυτότητες ενέχουν τον χαρακτήρα του εξωτερικού στηρίγματος, του θόλου πού συγκρατεί την εσωτερική συνεχεία . Οι συλλογικές ταυτότητες συνθέτουν ένα ‘’συμβολικό σύμπαν”

    Το ’συμβολικό σύμπαν προτείνει μια κοσμολογική ερμηνεία ,πού είναι ταυτόχρονα συνεκτική και περιγραφική του κόσμου αλλά και παρηγορητική καθώς προσφέρει ένα ερμηνευτικό πλαίσιο για την κατανόηση του κόσμου.

    Το ’συμβολικό σύμπαν προσφέρει ένα νέο συναίσθημα του’’ανήκειν ‘’ στον κόσμο, ένα καταφύγιο όπου μπορεί να λάβει θέση και η συνολική ιστορία και η προσωπική βιογραφία ενός ατόμου, απαραίτητο για την ”οντολογική ασφάλεια” δηλαδή την αίσθηση του συνολικού νοήματος στον κόσμο

    Το ’συμβολικό σύμπαν ταξινομεί την Ιστορία. Τοποθετεί τα συλλογικά γεγονότα σε μια συνεκτική ενότητα πού περιλαμβάνει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Εγκαθιδρύει μια μνήμη πού μοιράζεται από όλα τα άτομα πού κοινωνικοποιούνται σε μια κοινωνία, ένα κοινό πλαίσιο αναφοράς για την προβολή των ατομικών πράξεων. Ως ‘’συμβολικό σύμπαν’’ ενώνει τους ανθρώπους με τους προγενέστερους σε μια γεμάτη νόημα ολότητα ‘’
    .Μέσα σε αυτό, οι απομονωμένες διαστάσεις της πραγματικότητας, ακόμα και τα όνειρα του απλού ανθρώπου ενσωματώνονται, εξηγούνται, δικαιώνονται.

    Η ταυτότητα εν τέλει νομιμοποιείται και το άτομο, μπορεί τώρα να γνωρίζει ποιος είναι, μπορεί να ζει στην κοινωνία με κάποια ασφάλεια

    Με αυτό θελω να δειξω οτι τα ”συμβολικά συμπαντ”α (θρησκειες ή εθνικισμός π.χ μπορουν να ιδωθουν και με τροπους περα απο το ”ψευδής ή αληθης συνειδηση …
    Ενεχουν και αλλες λειτουργιες ..ισως πιο σημαντικές κοινωνικά απο την διασταση της ”αληθειας” η του Ψευδους”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 5, 2007
    Απο τις ” Μεταμορφωσεις της Ταυτοτητας”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/05/2008

  262. Το μεγάλο ερώτημα των ταυτοτήτων δεν είναι μόνο το ποιος είμαι αλλά και για ποιόν είμαι ,ποιος θα ήθελα να με δει.Ομως η παγκοσμιοποίηση, μοιάζει τυφλή
    Η Παγκοσμιοποίηση μας εγκαλεί,ναι . αλλά προς τα πού; Τι θέλει από μας αυτή η καινούρια μητέρα- ή μητριά -με το απροσδιόριστο ακόμα βλέμμα. Η Παγκοσμιοποίηση, ως διαρκής ”έκκριση” καινοτομιών’’ ως αντιφατική, διπλή (υπέρ)νεωτερικότητα, αποδιαρθρώνει και αναδιαρθρώνει διαρκώς τις ταυτότητες: ,διαρρηγνύει τον αφηγηματικό πυρήνα της εθνικής ταυτότητας.Η εμπιστοσύνη στις ταυτότητες φθίνει γρήγορα και τα διλήμματα πλημμυρίζουν ασφυκτικά τον καθένα Ετσι οι ταυτότητες βρίσκονται σημερα σε κατάσταση αγωνίας,. Καθως οι κοινότητες πολλαπλασιάζονται διαρκώς ,έρχονται σε στενή συνάφεια και σύγκρουση ,εγείρουν διαφορετικές και συχνά αντιφατικές απαιτήσεις πίστης .Έτσι, συχνά το άτομο μπροστά στη διαρκή κατάσταση αμφιθυμίας ,βρίσκει καταφύγιο στην ”κατασκευασμένη, ενεργητική ,συνειδητή εγκατάλειψη της αμφιβολίας”.

    Εγκαταλείπει την ανοχή, και βυθίζεται στη θαλπωρή της εθνικισμού του φονταμενταλισμου των φυλών και των «κοινοτητων», για να ανακουφισθεί κατά κάποιο τρόπο ή ένταση των διλημμάτων που αντιμετωπίζει

    Απο τις ” Μεταμορφωσεις της Ταυτοτητας”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 2, 2007

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/05/2008

  263. Κι εδώ θα ήθελα να προτείνω κάπως συμπυκνωμένα βέβαια μια άλλη εκδοχή της πολυπολιτισμικότητας

    Προτείνω την πολυπολιτισμικότητα ως αφετηρία για τον αναστοχασμό πάνω στην φυση , της δικής μας ταυτότητας. Οι ταυτότητες εμπεριέχουν ως συγκολλητική ουσία ως τσιμέντο, την εκάστοτε κυρίαρχη ιδεολογία .Οι ταυτότητες σχεδόν ποτέ δεν είναι καθαρά βιολογικές ή πολιτιστικές . Ενέχουν μια βαθύτατη πολιτική φύση, αντανακλούν σχέσεις κυριαρχίας ,εξουσίας. Οι” άλλοι” πολιτισμοί δεν αποτελούν απλά φολκλόρ ,αποτελούν συμπυκνωμένες πολιτικές πρακτικές, παράγονται από και παράγουν πολιτική,

    Προτεινω συνεπώς την αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου, όχι ως πεδίου επέκτασης της δικής μας ,”καλής” πολυπολιτισμικότητας, αλλά ως αφετηρίας για την κατανόηση των ρωγμών της δικής μας ταυτότητας, για την διάλυση του δικού μας ιδεολογικού τσιμέντου. Αντικρίζοντας δηλαδή τον άλλο να υποψιασθούμε ότι και η δική μας ταυτότητα δεν ειναι τόσο ενιαία , τόσο συμπαγής ,τόσο βέβαιη .Κοιτάζοντας ον άλλο, να κοιτάξουμε τον άλλο μέσα μας(εθνικό ,πολιτικό, ή τον Ασυνείδητο προσωπικό μας άλλο). «Παραδόξως- λέει η Κριστεβα- ο ξένος μας κατοικεί, είναι η κρυμμένη πλευρά της ταυτότητας μας, ο τόπος όπου ερημώνεται η κατοικία μας..»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 1, 2007
    Απο τις ” Μεταμορφωσεις της Ταυτοτητας”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/05/2008

  264. Την περασμένη δεκαετία ”πολυπολιτισμικότητα’‘ έμοιαζε να γίνεται, όργανο του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου πού ως ”γενικό ισοδύναμο” εξισώνει τις διαφορές μέσα και από την αποδοχή της κυριαρχίας του. .Νομιμοποιημένος ”κοσμοπολίτης ” να θεωρείται ο ,νομαδικού τύπου, υπηρέτης του κεφαλαίου, ο πολύχρωμος άοσμος άνθρωπος πού ,σύμφωνα με μια παλιότερη διαφήμιση του CΝΝ, το πρωί βρίσκεται στη Μόσχα ,το μεσημέρι στη Νέα Υόρκη και το βράδυ στο Παρίσι .

    Ομως κανένας δεν μπορεί να είναι πολίτης του κόσμου όπως είναι πολίτης της χώρας του.(..)

    Οι πολιτικές έννοιες θεμελιώνονται στην πολλαπλότητα , την ποικιλία και τους αμοιβαίους περιορισμούς. Ένας πολίτης είναι εξ ορισμού πολίτης μεταξύ πολιτών μιας χώρας ανάμεσα σε άλλες χώρες. Τα δικαιώματα του και υποχρεώσεις του πρέπει να είναι ορισμένα και περιορισμένα, όχι μόνον από αυτά των συμπολιτών του αλλά και από τα σύνορα ενός εδάφους(…..)Η θέσπιση μιας κυρίαρχης παγκόσμιας τάξης , μακραν από του να είναι προϋπόθεση μιας παγκόσμιας πολιτικοτητας, θα ήταν το τέλος κάθε πολιτικοτητας. Δεν θα ήταν το απόγειο της παγκόσμιας πολιτικής αλλά ακριβέστατα το τέλος της

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 1, 2007
    Απο τις ” Μεταμορφωσεις της Ταυτοτητας”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/05/2008

  265. Για την πολυπολιτισμικότητα

    Όπως γράφει ο S Zizek «Στη σημερινή αγορά βρίσκουμε ένα σωρό προϊόντα από τα οποία έχουν αφαιρεθεί οι βλαβερές τους συνέπειες:καφέ χωρίς καφεΐνη, κρέμα γάλακτος χωρίς λιπαρά, μπίρα χωρίς αλκοόλ…. Και ο κατάλογος συνεχίζεται:τι θα λέγαμε για το εικονικό σεξ ως σεξ χωρίς σεξ, για το δόγμα του Κόλιν Παoυοελ για πόλεμο χωρίς απώλειες(από την πλευρά μας φυσικά) ως πόλεμο χωρίς πόλεμο, για τον σύγχρονο επαναπροσδιορισμό της πολιτικής ως της τέχνης της διαχείρισης από τους ειδικούς ως πολιτική χωρίς πολιτική, μέχρι και για τον σημερινό ανεκτικό φιλελεύθερο πολυπολιτιμό ως μια εμπειρία του Άλλου στερημένου από την Ετερότητα του(του εξιδανικευμένου Άλλου που χορεύει συναρπαστικούς χορούς, και υιοθετεί μια οικολογικά ορθή ,ολιστική προσγγιση της πραγματικότητας ενώ γεγονότα όπως ο ξυλοδαρμός της συζύγου μένουν εκτος του οπτικού μας πεδίου

    ………………………….
    Όμως ,μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι η εκδοχή αυτή της πολυπολιτισμικότητας αποδείχθηκε υπερβολικά στενή. Η ανοχή επιδεικνυόταν σε ότι θεωρείται ”πολιτισμικό” γραφικό ,διακοσμητικό και άρα ακίνδυνο Όπως παρατηρεί ο Alain Badiou οι δηλωμένοι απόστολοι της ηθικής και του ”δικαιώματος στη διαφορά” είναι εμφανώς τρομαγμένοι από τις κάπως εντονότερες διαφορές[..]Για να πούμε την αλήθεια αυτός ο περιβόητος ”άλλος” δεν είναι εμφανίσιμος παρά μόνο εάν είναι ένας καλός άλλος, πού σημαίνει τι ,αν όχι ότι είναι ο ίδιος μ ‘ εμάς’,
    Για να παραθέσουμε τον Φρανς Φουκουγιαμα :«Αυτό που αφήνει να εννοηθεί το αίτημα για ισότητα στην αναγνώριση είναι ότι αν αφαιρέσουμε από ένα πρόσωπο όλα τα ενδεχομενικά και τυχαία χαρακτηριστικά του , παραμένει κάποια ουσιώδης ανθρώπινη ιδιότητα από κάτω που αξίζει κάποιον ελάχιστο σεβασμό – ας την αποκαλέσουμε Παράγοντα Χ. Επιδερμίδα, χρώμα , εμφάνιση, κοινωνική τάξη και πλούτος, φύλο, πολιτισμικό πλαίσιο, ακόμα και τα φυσικά ταλέντα κάποιου , αποτελούν όλα ατυχήματα της γέννησης και υπάγονται στην συνομοταξία των μη ουσιαστικών χαρακτηριστικών …. Αλλά στο πολιτικό πεδίο δούμε την υποχρέωση να σεβόμαστε όλους τους ανθρώπους εξισου , επειδή έχουν στην κατοχή τους τον Παράγοντα Χ.»
    Ποιος είναι αυτό ο απροσδιόριστος παράγοντας Χ . ο Zizek σε ένα απροσδόκητο παράδειγμα μας θυμίζει τα σοκολατένια αυγ΄τα Κιντερ έκπληξη. Είναι άδεια σοκολατένια τσόφλια αυγών τυλιγμένα σε λαμπερά χρωματισμένο χαρτι¨όταν ξετυλίγεις το αυγό και σας το σοκολατένιο κέλυφος βρίσκεις στο εσωτερικό του ένα μικρό πλαστικό παιχνίδι. Το παιδί που αγοράζει αυτό το σοκολατένιο αυγό συχνά το ξετυλίγει νευρικά και απλώς σπάει τη σοκολάτα , χωρίς να μπαίνει στον κόπο να τη φάει, ενδιαφερόμενος μόνο για το παιχνίδι στο εσωτερικό του. Στην ουσία λέει ο Zizek, αυτό το παιχνίδι , με το μικρό αντικείμενο γεμίζει το κεντρικό κενό της επιθυμίας μας, τον κρυμμένο θησαυρό, το «άγαλμα» το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του πράγματος που επιθυμούμε. Ο Zizek μας θυμίζει ότι «κανένα προϊόν δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που δημιουργεί. Όπως γνωρίζουμε από τον Μαρξ, το εμπόρευμα είναι μια μυστηριώδης οντότητα γεμάτη θεολογικά καπρίτσια, ένα συγκεκριμένο αντικείμενο που ικανοποιεί μια συγκεκριμένη ανάγκη, αλλά ταυτόχρονα υπόσχεται και «κάτι περισσότερο» μια απύθμενη απόλαυση που ο αληθινός της τόπος είναι η φαντασίωση- κάθε διαφήμιση απευθύνεται σε αυτόν τον φαντασματικό χώρο ( «Αν πιεις το Χ , δεν θα είναι απλώς ένα ποτό , αλλά επίσης …)Ετσι , το αυγό της Κιντερ μας παρέχει τη φόρμουλα για κάθε προϊόν που υπόσχεται «περισσότερα» ,όπως Αγοραστέ μια συσκευή DVD και αποκτήστε πέντε DVD δωρεάν η σε ακόμα αμεσότερη μορφή ,περισσότερο από το ίδιο « Αγοράστε αυτή την οδοντόπαστα και πάρτε δωρεάν ένα τρίτο επιπλέον » .
    . Τι άλλο μπορεί να είναι αυτός ο απροσδιόριστος παράγοντας Χ του Φουκουγιαμα παρά η κρυμμένη μυστική ουσία του εμπορεύματος (αυτή δηλαδή που παράγει πλεόνασμα , υπεράξια )
    ( Απο το Ταυτότητες και Ξενοι , Περ ΕΝΕΚΕΝ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 1, 2007
    Απο τις ” Μεταμορφωσεις της Ταυτοτητας”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/05/2008

  266. Στην εποχή μας αντιμετωπίζουμε μια θεμελιώδη αντίφαση Από την μια πλευρά έχουμε από μια υλική πραγματικότητα παγκοσμιοποιημένη, και περίπλοκη. και από την άλλη πλευρά από μια φαντασιακή αναπαράσταση αυτής της πραγματικότητας που την ανασυνθέτει νοσταλγικά που προσπαθεί να εξαλείψει τα κενά .να την αναπλάσει ως ενιαία και μοναδική.
    «Υπήρχε κάποτε – λέει ο Raymond Williams -’’ ένας Εγγλέζος πού εργαζόταν στο Γραφείο του Λονδίνου ενός πολυεθνικού οργανισμού πού είχε την έδρα του στα Ηνωμένα.Έθνη. που οδηγούσε κατά την επιστροφή του στο σπίτι ένα γιαπωνέζικο αμάξι. Η σύζυγος του, η οποία εργαζόταν σε μια επιχείρηση πού εισήγαγε Γερμανικό εξοπλισμό κουζίνας, ήταν ήδη στο σπίτι. Το μικρό της Ιταλικό αυτοκίνητο ήταν συχνά ταχύτερο στην κυκλοφοριακή κίνηση. Μετά από ένα γεύμα πού περιελάμβανε αρνάκι Νέας Ζηλανδίας , Καλιφορνέζικα καρότα, Μεξικάνικο μέλι, Γαλλικό τυρί και Ισπανικό κρασί, κάθονταν να παρακολουθήσουν ένα πρόγραμμα στην τηλεοπτική συσκευή τους , πού είχε παραχθεί στην Φινλανδία. Το πρόγραμμα ήταν μια αναδρομική εορταστική παρουσίαση του πολέμου για την ’ επανακαταληψη των νησιών του Φώκλαντ. Καθώς το παρακολουθούσαν αισθάνονταν θερμοί πατριώτες, και πολύ περήφανοι πού ήσαν Άγγλοι. »

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Δεκέμβριος 1, 2007

    Απο τις ” Μεταμορφωσεις της Ταυτοτητας”

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/05/2008

  267. Αρχικά η δεκαετία του 90-φαινόταν να είναι -η δεκαετία του θριάμβου των ανθρώπινων δικαιωμάτων ,της αντίληψης μιας ευθύγραμμης παγκοσμιοποίησης, πολυπολιτισμικής αρμονικής συμφωνίας εθνών κάτω από την μπαγκέτα ενός μεγάλου μαέστρου-του παγκοσμιοποιημενου κεφαλαίου
    Όμως η ΝΑΤΟική στο Κόσσοβο εκστρατεία έδειξε και την αποτυχία του ιδεολογικού επιχειρήματος των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και της «πολυπολιτισμικότητας » πού αναδείχθηκαν ως το κυρίαρχο ηθικό άλλοθι της Νατοικής επέμβασης στο Κόσσοβο ,κάτι πού θυμίζει την τελική σκηνή στην ταινία ”Δαντών” του Α. Βάιντα: τη δασκάλα πού αναγκάζει τον μαθητή να απαγγείλει τα δικαιώματα του ανθρώπου με βάναυσα χτυπήματα.
    Η Δεκαετία του 1990 σφραγίσθηκε και από αυτό κάποιοι αποκάλεσαν «παγκόσμια κοσμική θρησκεία» με ιερό κείμενο την οικουμενική διακήρυξη των Ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
    Τα ανθρώπινα δικαιώματα έγιναν το κύριο άρθρο πίστης μιας κοσμικής κουλτούρας, η lingua franca της παγκόσμιας ηθικής σκέψης, όπως τα αγγλικά έγιναν η lingua franca της παγκόσμιας οικονομίας. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κοφι Αναν ,(το 1999)αποκάλεσε την Διακήρυξη το «μέτρο σύγκρισης με το οποίο μετρούμε την ανθρώπινη πρόοδο »Η νομπελίστρια Ναντίν Γκόρντιμερ την περιέγραψε ως «το ουσιαστικό ντοκουμέντο , τη Λυδία λίθο ,το πιστεύω της ανθρωπότητας που σίγουρα συνοψίζει όλα τα άλλα πιστεύω που καθοδηγούν την ανθρώπινη συμπεριφορά»
    Η δεκαετία του 90 εμφανίσθηκε και ως θρίαμβος του ατομικισμού
    Κατέληξε στον θρίαμβο του κομφορμισμού και της ετερονομίας:συνοδεύτηκε και από μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα φόβου και ένα συντριπτικό αίσθημα αβεβαιότητας
    Η δεκαετία του 1990 σημαδεύτηκε από την κατάρρευση των ορίων ανάμεσα στο ‘’εμείς ‘’ και το‘’αλλο’’.Το ‘’άλλο’’, και ο φόβος πού το συνοδεύει, βρέθηκε στο δυτικό κοσμο κοντά μας, ανάμεσα μας. ως μετανάστης ή πρόσφυγας, ως φόβος της ανεργίας και της κοινωνικής υποβάθμισης ,ως καταστροφή του περιβάλλοντος. Ανάμεσα μας διλήμματα πού είχαμε ξεχάσει ή απωθησει,προβλήματα πού είχαν σκεπασθεί κάτω από το πάπλωμα της αισιοδοξίας και της πίστης στην πρόοδο της μεταπολεμικής εποχής Αυτό πού πριν φάνταζε σαν σταθερό συλλογικό εμείς σήμερα όλο και περισσότερο θυμίζει κινούμενη άμμο:
    Ορισμένοι από τους παράγοντες που ευθύνονται γι αυτό το΄ αίσθημα αβεβαιότηταςήταν (και είναι):
    Πρώτον .Η νέα αταξία στον κόσμο. Ύστερα από μισό αιώνα ξεκάθαρων διαχωριστικών γραμμών ,και στρατηγικών ήρθε ένας κόσμος χωρίς ορατή δομή και χωρίς καμία΄ -έστω και απειλητική-λογική. Η πολιτική των ισχυρών πολιτικών ομάδων, που μέχρι πρόσφατα κυριαρχούσαν στον κόσμο, τρόμαζε με τις απόκοσμες δυνατότητες της. Αυτό που σήμερα την αντικατέστησε τρομάζει με την έλλειψη συνέπειας και κατεύθυνσης κι επομένως με τις απεριόριστες δυνατές εκδοχές που προμηνύει.
    Δεύτερον Η παγκόσμια απορύθμιση, ο παραλογισμός και η ηθική τύφλωση του αγοραίου ανταγωνισμού, η απεριόριστη ελευθερία που παραχωρήθηκε στο κεφαλαίο, το κομμάτιασμα των δημιουργημένων και μέχρι σήμερα πρόσφατα συντηρούμενων από την κοινωνία προστατευτικών δικτύων, καθώς και η απάρνηση όλων των λογικών επιχειρημάτων, πέραν των οικονομικών, έδωσαν μια νέα ώθηση στην αμείλικτη διαδικασία πόλωσης, που κάποτε αναχαιτίσθηκε μέσα από το νομικό πλαίσιο του κράτους πρόνοιας, καθώς και από τη διαπραγματευτική ισχύ των εργατικών σωματείων Σήμερα καμία δουλειά δεν είναι εγγυημένη, καμία θέση δεν είναι απόλυτα αξιόπιστη, η πείρα και η τεχνογνωσία μόλις αποκτηθούν μετατρέπονται σε μειονέκτημα και οι δελεαστικές σταδιοδρομίες συχνά αποδεικνύονται μονοπάτια που οδηγούν στη αυτοκτονία
    Τρίτον :Τα αλλά δίκτυα προστασίας, που είχαν δημιουργηθεί και συντηρηθεί από την κοινωνία, αυτές οι δεύτερες γραμμές χαρακωμάτων που προσέφερε η γειτονιά η οικογένεια, και όπου μπορούσε κανείς να αποτραβηχτεί για να επουλώσει τις πληγές του από τις αψιμαχίες της οράς, αν δεν έχουν καταρρεύσει, έχουν τουλάχιστον εξασθενίσει σε μεγάλο βαθμό Γι αυτή την εξέλιξη ευθύνονται εν μέρει οι πραγματιστικές αλλαγές στο πλαίσιο των διαπροσωπικών σχέσεων που τώρα κυριαρχείται πέρα για πέρα από το πνεύμα του καταναλωτισμού ,ορίζοντας τον άλλο ως εν δυνάμει πηγή ευχάριστων εμπειριών Οι δεσμοί που παράγονται τώρα εν αφθονία έχουν ενσωματωμένη «την μέχρι νεωτέρας ειδοποίησης διάταξη καθώς και την διάταξη της μονομερούς απόσυρσης κατά βούληση» .

    Σχόλιο από Ιώτα | Δεκέμβριος 27, 2007
    Απο τις ” Μεταμορφωσεις της Ταυτοτητας”

    τωρα ποια ειναι η ιωτα….:)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 04/05/2008

  268. There is a Policeman Inside All Our Heads (part 1 of 6)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 04/05/2008

  269. Για την στρατηγική του Δελφινιου

    Απο τις μεταμορφωσεις της Ταυτοτητας…

    ”Μια ψυχολογική στρατηγική -στις ανθρωπινες σχεσεις
    που μπορει να εφαρμοστει και στις Διεθνεις
    ειναι

    η στρατηγική του Δελφινιου

    που βρισκεται
    ..σε αντιθεση με την στρατηγική του Καρχαρια (που εμμενει στο να καταβροχθισει οτι ειναι Διαφορετικό)

    η του Κυπρίνου (που εμμενει στην υποχωρηση. και στη φυγή ..)

    Το δελφινι ανταποδίδει προθυμα το καθε χτυπημα.

    .. Αλλά δεν εμμενει στην συγκρουση ..

    Απολαμβανει και την συνυπαρξη και την χαρα του παιχνιδιου..

    Το προβλημα του Δελφινιου ειναι οτι οι Μεν Καρχαριες νομίζουν οτι ειναι κυπρινος και πάνε να τον Καταβροχθισουν

    …οι δε Κυπρινοι νομιζουν οτι ειναι καρχαριας…(ή καρχαρίνι κ.λ.π)

    … Τωρα
    ο μεν Καρχαριας δεν συμβιβαζεται …προχωρα και καταβροχθίζει
    ενώ ο κυπρινος Μονο Υποχωρει …
    Αλλά ουτε και το Δελφινι συμβιβαζεται… Γιατί ο συμβιβασμός ειναι μια Μισο-ικανοποιηση των δυο πλευρών … Συνήθως και στις ανθρωπινες σχεσεις και στις διεθνεις τα πραγματικά προβληματα σκεπάζονται ….κατω απο το χαλί

    Η στρατηγική του Δελφινιου προσπαθεί να μετατρεψει τις Προστριβές και συγκρουσεις σε ευκαιρια για Δημιουργια Σχεσεων , Διαλόγου και Συνύπαρξης …και αυτό ειναι Κατι αλλο απο τους Συμβιβασμους ..”

    Σχόλιο από To Κοράκι | 06/05/2008

  270. ΤΖΟΡΤΖ ΜΑΡΤΙΝ Αφροαμερικανός, μέλος του παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος

    «Οι ΗΠΑ Νο1 κίνδυνος για τον πλανήτη»

    Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΟΥΤΣΩΝΗ

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=25984424

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 08/05/2008

  271. Η νεωτερικότητα εχει ως αρχή τη μόδα και η μοδα όπως εχει πει ο Μπενγιαμιν ειναι η «αιώνια επαναληψη του καινουργιου». Σ¨έναν κόσμο με τη μόδα ως αρχή, εχουμε περισσοτερα κινητρα αλλά και περισσοτερη βαρεμαρα, μεγαλύτερη χειραφετηση αλλά και αντιστοιχα μεγαλύτερη σκλαβια, μεγαλύτερη εξατομίκευση αλλά και πιο αφηρημένη αποπροσωποποιηση.Η μοναδική εξατομίκευση στη μόδα ειναι αυτή που εγκειται στο να ξεπερνάμε τους αλλους , αλλά ακριβώς γι αυτόν το λόγο καταλήγει κανείς να ελέγχεται πλήρως απάυτους . »
    lars svendsen Η φιλοσοφία της βαρεμάρας ,

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 09/05/2008

  272. Ένα αντικειμενο της μόδας δεν χρειαζεται να εχει οποιαδήποτε ιδιοτητα εκτός από το να ειναι καινουργιο
    Για τις περασμένες κοινωνίες τα πραγματα ηταν φορείς συνέχειας και σταθερότητας αλλά κάτι τέτοιο ειναι εκ διαμέτρου αντιθετο με την αρχή της μόδας. Η αρχή της μόδας ειναι να επιταχύνει ολοενα και περισσότερο το ρυθμό, να καθιστα ένα αντικειμενο οσο το δυνατόν πο περιττό, ετσι ώστε να οδηγειται κανείας να πέει σ΄ένα καινουργιο

    lars svendsen Η φιλοσοφία της βαρεμάρας

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 09/05/2008

  273. Για την επιθυμια , την Απόλαυση, και το αντικειμενο της επιθυμιας:

    »το αντικείμενο- αυτό που ενσαρκώνει την έλλειψη του Άλλου μαζί με την υπόσχεση της κάλυψης της διασφαλίζοντας ετσι μια απατηλή συνοχή στον κόσμο μας – είναι εκείνο ακριβώς το στοιχείο που συνδέει την επιθυμία με την απόλαυση:
    Η επιθυμία προκαλείται από την έλλειψη και δεν μπορεί ποτέ να ικανοποιηθεί: μας κρατά μακριά από την απόλαυση. Η απόλαυση από την άλλη είναι κάτι πλήρες , αλλά Αδύνατο και η επιθυμία δεν μπορεί να τη φτάσει.

    Το αντικείμενο είναι το στοιχείο ακριβώς που ενώνει αυτές τις δυο διαστάσεις . Ενσαρκώνει την αδύνατη απόλαυση ως απαγορευμένη πληρότητα και με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζει μια ορισμένη συνοχή στην επιθυμία»

    Γιαννης Σταυρακάκης , Ο Λακάν και το το Πολιτικό.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/05/2008

  274. Ψυχαναλυση και Αριστερά
    —————————

    …….Η ψυχανάλυση είχε αρχικά φανταστεί τον εαυτό της και εκείνη ως ένα κίνημα, για την αλλαγή, αυτήν τη φορά, του υποκειμένου. Αλλά το υποκειμενικό βρίσκεται πάντα σε σχέση με το κοινωνικό, μέσω των ταυτίσεων και των καθηλώσεων που προκύπτουν από τον ουσιώδη ρόλο του κοινωνικού περίγυρου: της οικογένειας, των θεσμών της κοινωνικοποίησης, του μεγάλου Άλλου κατά Λακάν. Χωρίς αυτές τις σχέσεις δεν υπάρχει ταυτότητα. Η ταυτότητα δεν μπορεί παρά να είναι κοινωνική και πολιτική ταυτότητα. Το υποκείμενο δεν ανάγεται, δηλαδή, στο άτομο. Συγχρόνως, από τα ίδια τα εμπόδια που αντιμετώπισε, τόσο ως κλινική πρακτική όσο και ως θεωρητικός στοχασμός –είχε σοκάρει την κοινωνία της εποχής και δημιούργησε εχθρότητα και διώξεις– άρχισε και η ψυχανάλυση –τουλάχιστον εν μέρει– να κατανοεί τον εαυτό της ως επαναστατικό κίνημα, με ευρείες κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις. Επομένως, για όλους αυτούς τους λόγους, είχαμε μία σύγκλιση των δύο πεδίων. Η Αριστερά άρχισε να συζητά σοβαρά τα της υποκειμενικότητας και η ψυχανάλυση να αναγνωρίζει το ρόλο του κοινωνικού περίγυρου και, σε τελική ανάλυση, της ίδιας της πολιτικής.
    Εξάλλου, η ανάγκη να ξεπεράσουμε κάθε απλοϊκό δυϊσμό ατομικού – κοινωνικού προκύπτει από παντού γύρω μας. Αυτό που φαίνεται αρχικά ως αποκλειστικά ατομικό κρύβει πάντα μια κοινωνική δυναμική. Και αντιστρόφως: κάθε κοινωνική επιταγή και πολιτική ρύθμιση έχει ανάγκη την υποκειμενική εγγραφή της, την ενσωμάτωσή της. Για παράδειγμα, ξέρουμε σήμερα ότι η εξατομίκευση στον σύγχρονο πολιτισμό πάει χέρι χέρι με τη μαζικοποίηση της κουλτούρας. Δεν πρόκειται για διαφορετικά πράγματα, αλλά για όψεις του ίδιου ζητήματος. Και ήδη από τις απαρχές του καπιταλισμού η ιδέα του ατομικού συμφέροντος ως γνώμονα της ανθρώπινης πρακτικής τέθηκε πρωτίστως ως κοινωνικό καθήκον.[2] Εκείνο που προβλήθηκε ως προτέρημα του καπιταλισμού δεν ήταν η υπέρτερη ρύθμιση του οικονομικού πεδίου, αλλά η επίλυση του κεντρικού πολιτικού προβλήματος της κοινωνίας: η ιδέα ήταν ότι θα μπορούσε να αποκατασταθεί η κοινωνική τάξη, να τιθασευτούν τα ανεξέλεγκτα πάθη, μέσα από την πρόσδεση στο ατομικό συμφέρον. Άρα, το ατομικό συμφέρον συγκροτήθηκε ως ένα καθήκον το οποίο επιβλήθηκε κοινωνικά. Ξέρουμε, επίσης, σήμερα ότι η κατανάλωση, κάτι που συλλαμβάνουμε συνήθως ως μια ατομική πρακτική, συντηρεί όλο το κοινωνικο-πολιτικό οικοδόμημα του ύστερου καπιταλισμού. Αυτή η θεμελιώδης και συνεχής διαλεκτική ατομικού – κοινωνικού δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο. Αν ανατρέξουμε, λ.χ., στον Χέγκελ και τον Κοζέβ –από εκεί το παίρνει κι ο Λακάν, εξάλλου– βλέπουμε την κλασική θέση ότι η επιθυμία του ανθρώπου είναι η επιθυμία του Άλλου. Δεν υπάρχει ατομική επιθυμία χωρίς τον Άλλο. Απλώς η αλήθεια αυτή συχνά απωθείται ή βολικά ξεχνιέται.
    Αν λοιπόν κοινωνικό και ατομικό θεμελιωδώς διαπλέκονται, αν ψυχαναλυτικό και αριστερό κίνημα ακολουθούν πορείες μιας ορισμένης σύγκλισης, αυτό επιτρέπει κάποια στιγμή την εμφάνιση της λεγόμενης «φροϋδικής Αριστεράς». Τι ακριβώς εννοούμε, όμως, όταν λέμε «φροϋδική Αριστερά»; Υπάρχει εδώ μία ευρεία έννοια και μία στενή. Η ευρεία έννοια θα συμπεριλάμβανε ρεύματα στοχασμού όπως η Σχολή της Φρανκφούρτης. Παρά την αμφίθυμη στάση ορισμένων μελών της –γνωρίζουμε, π.χ., ότι ο Αντόρνο εκτιμούσε ιδιαίτερα την ψυχαναλυτική θεωρία αλλά απέρριπτε κατηγορηματικά την κλινική της ψυχανάλυσης–, η ψυχανάλυση υπήρξε ένας από τους εννοιολογικούς και θεωρητικούς πόρους που οδήγησαν στην ανάπτυξη της Κριτικής Θεωρίας. Και βέβαια, ο λόγος για τούτη τη στροφή προς την ψυχανάλυση, που είναι πολύ σχετικός με το θέμα μας, δεν είναι παρά η κρίση του μαρξισμού. Το γεγονός ότι οι επαναστατικές προσδοκίες, η πίστη στην αλλαγή, δεν επαληθεύτηκαν. Για κάποιο λόγο οι άνθρωποι –ακόμα και οι προλετάριοι– δεν δρούσαν με τον τρόπο που περίμενε το αριστερό κίνημα. Επομένως, το ερώτημα ήταν: γιατί οι άνθρωποι παραμένουν προσκολλημένοι σε μορφές κοινωνικής οργάνωσης, οι οποίες έχουν, όπως πιστευόταν τότε, ξεπεραστεί από την Ιστορία; Γιατί οι μάζες δρουν κόντρα στα υποτιθέμενα ορθολογικά τους συμφέροντα; Αυτό ήταν το βασικό πρόβλημα, που συναντάται, κατά κάποιον τρόπο, με την κλασική προβληματική της εθελοδουλείας, η οποία αναπτύσσεται ήδη από το 16ο αιώνα, αν όχι και νωρίτερα. Η απάντηση αναζητήθηκε, σε μεγάλο βαθμό, στον ψυχαναλυτικό στοχασμό. [3]
    Αυτή η προβληματική μάς οδηγεί στη στενότερη έννοια της φροϋδικής Αριστεράς: ο Βίλχελμ Ράιχ είχε ήδη αναφερθεί από το 1930-32 στην ίδια προβληματική της εθελοδουλείας. Και δεν είναι τυχαίο ότι ο Πολ Ρόμπινσον, που κωδικοποιεί κάπως τα πράγματα, τοποθετεί τον Ράιχ στο επίκεντρο της «φροϋδικής Αριστεράς». Στο βιβλίο του με τίτλο TheFreudianLeft, που εκδόθηκε το 1969, ο πυρήνας της «φροϋδικής Αριστεράς» οροθετείται από το έργο του Βίλχελμ Ράιχ, του Χέρμπερτ Μαρκούζε και του Γκέζα Ροχάιμ.[4] Και εκείνο που συνενώνει αυτές τις τρεις φιγούρες είναι, στην ενδελεχή ανάλυση του Ρόμπινσον, ο σεξουαλικός ριζοσπαστισμός τους. Δηλαδή, δεν έχουμε μια απλή σύγκλιση ψυχανάλυσης και Αριστεράς, αλλά και την επικέντρωση στο ζήτημα των ορμών ή των ενστίκτων – όπως πολύ συχνά αναφέρονται. Η βασική ιδέα που υποβόσκει εδώ είναι η πολιτική δέσμευση στην ιδέα της σεξουαλικής απελευθέρωσης ως πυρήνα κάθε χειραφέτησης. ….

    ………………………
    ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ

    »Από τη φροϋδική στη λακανική Αριστερά»

    Διάλεξη στα γραφεία του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς,
    Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2006.
    Πηγή:

    http://www.poulantzas.gr/keimeno.php?eidos=main&gl=gr&id=68

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/05/2008

  275. Ο Ζίζεκ θεωρεί ότι ο συνδυασμός της λακανικής ψυχανάλυσης με το μαρξισμό δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που μπορεί να αμφισβητήσει τις ίδιες τις προϋποθέσεις του κυκλώματος του κεφαλαίου. Από τη μεριά του, ο Αλέν Μπαντιού, όπως είναι γνωστό, χρησιμοποιεί πολλά στοιχεία από τον Λακάν σ’ αυτό που ονομάζει «Ηθική του Συμβάντος», ενώ ο Λακλάου και η Μουφ θεωρούν ότι η λακανική θεωρία προσφέρει μια σειρά από πολύ σημαντικά εργαλεία στην από μέρους τους αναδιάρθρωση της θεωρίας της ηγεμονίας και, ως εκ τούτου, την εντάσσουν στον κατάλογο των διαφόρων θεωρητικών προταγμάτων που μπορούν να βοηθήσουν στους κοινωνικούς αγώνες που χαρακτηρίζουν το παρόν στάδιο της δημοκρατικής πολιτικής.
    Φυσικά όλοι αυτοί οι στοχαστές δεν χρησιμοποιούν τον Λακάν με τον ίδιο τρόπο. Στην περίπτωση του Ζίζεκ, ο Λακάν αποτελεί συνεχή αναφορά ενώ στον Λακλάου και στη Μουφ παρατηρείται ένας κάποιος εκλεκτικισμός, παρότι και εδώ γίνεται όσο περνάει ο καιρός όλο και πιο έντονη η παρουσία του. Επίσης, η Αριστερά εκλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο από όλους αυτούς τους θεωρητικούς. Στην περίπτωση του Λακλάου και της Μουφ, έχουμε ένα πρόταγμα που εκείνοι ονομάζουν «Ριζοσπαστική Δημοκρατία», και το οποίο ενέχει την ενδυνάμωση του πολιτικού ανταγωνισμού, της διάστασης της ισότητας και την επιστροφή σε ιδέες όπως η λαϊκή κυριαρχία, κόντρα σ’ αυτό που θεωρούν μεταδημοκρατική διαχείριση, η οποία επικρατεί στο σημερινό πολιτικό πεδίο. Για τον Ζίζεκ, από την άλλη μεριά, η δημοκρατία μοιάζει σαν ένα σημαίνον που έχει χάσει πια το ριζοσπαστισμό του, ακριβώς επειδή έχει συνδεθεί πάρα πολύ με το φιλελεύθερο καπιταλισμό και έτσι το έργο του προσανατολίζεται όλο και περισσότερο σε μια λενινιστική προσέγγιση. Πράγματι, ο ίδιος επιστρέφει στα κείμενα του Λένιν και, επιπροσθέτως, θέτει στο επίκεντρο της προβληματικής του μια έννοια, εκείνη της «Ριζικής Πράξης», η οποία βεβαίως υπάρχει και στον Λακάν, αλλά με τελείως διαφορετικές συμβολικές προϋποθέσεις. Στον Ζίζεκ γίνεται αντιληπτή –νομίζω καταχρηστικά– ως μια κατακλυσμική επαναστατική πράξη, χωρίς καμία προϋπόθεση και με αδιευκρίνιστες τελικά συνέπειες. »

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ o.π

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/05/2008

  276. Το Μάη του ’68, όταν –κατά τη διάρκεια των συμβάντων– ο Λακάν διακόπτει το σεμινάριό του, κάνει μια συζήτηση με τους παρευρισκόμενους κι εκεί τον ρωτάνε διάφοροι ψυχαναλυτές «τι περιμένει η επανάσταση από εμάς;», κι έχουν φυσικά στο μυαλό τους ότι θα τους αποκαλύψει με κάποιον λίγο πολύ μαγικό τρόπο πώς η θεωρία μπορεί να μετασχηματιστεί σε πράξη και οι ψυχαναλυτές σε οργανικούς διανοούμενους της επαναστατικής αλλαγής. Εκείνος μάλλον τους απογοητεύει. Νομίζω ότι το συμπέρασμα είναι αρκετά απλό. Το χάσμα ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη είναι μη αναγώγιμο, δεν μπορούμε να το υπερβούμε. Και αυτό δεν είναι μονάχα ένα χάσμα ανάμεσα σε θεωρητικούς και πρακτικούς. Είναι ένα χάσμα που σημαδεύει όλους μας. Είναι ένα θεμελιώδες χάσμα ανάμεσα στη γνώση μας και στην επιθυμία μας, ανάμεσα στη γλώσσα και την απόλαυση, ανάμεσα σε συνειδητό και ασυνείδητο. Κι αν είναι κάτι που ξεχωρίζει το ψυχαναλυτικό savoir, την ψυχαναλυτική γνώση, είναι η δυνατότητά της όχι να γεφυρώσει αυτό το χάσμα –τα χάσματα μάλλον– αλλά να τα αναδείξει και να τα διεργαστεί. Επομένως, η λακανική Αριστερά δεν μπορεί να μας πει τι θα κάνουμε, μπορεί όμως να θέσει τα προβλήματα που έχουμε με διαφορετικό τρόπο, ώστε να μας βοηθήσει να αναλάβουμε την ευθύνη για τον αναπροσανατολισμό της σκέψης και της δράσης μας. Κι αυτό είναι κάτι που επιχειρούν και ενθαρρύνουν όλοι αυτοί οι θεωρητικοί που ανέφερα. Νομίζω ότι σε αυτήν ακριβώς την προοπτική, η λακανική Αριστερά μπορεί να αναδιατυπώσει σήμερα προβλήματα όπως η ιδεολογική καθήλωση, η –ας πούμε–σύγχρονη εθελοδουλεία και η υποταγή σε εκμεταλλευτικές εξουσιαστικές δομές, έτσι ώστε να κάνει περισσότερο δυνατή την κοινωνική αλλαγή και τη μετάθεση –όχι όμως την εξαφάνιση– των κοινωνικών συμπτωμάτων. »

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ o.π

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/05/2008

  277. Το μάτι βλέπει συχνά αυτά που δεν μπορεί να καταλάβει ο νους Το μάτι βλέπει όνειρα. Για τον Σαίξπηρ «Είμαστε φτιαγμένοι από την ίδια ύλη που ναι φτιαγμένα τα όνειρα»Για τους βουδιστές «Το σύμπαν είναι απατηλό :η ζωή είναι ένα Όνειρο»., Το μάτι βλέπει συχνά όνειρα κυκλικά και επαναλαμβανόμενα σαν το Όνειρο που -όπως αναφέρει ο Μπόρχες -είδε ο Τσουαγκ Τσού:« ονειρεύτηκε πώς ήταν πεταλούδα, κι όταν ξύπνησε, δεν ήξερε αν ήταν άνθρωπος που ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα ή πεταλούδα που τώρα ονειρευόταν ότι ήταν άνθρωπος » .

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/05/2008

  278. Το μάτι
    Σαν τους αστερισμούς, σαν τις σχισμάδες δηλαδή στο υφάδι του κόσμου που δείχνουνε την ύπαρξη κάποιου αλλού κόσμου, ετσι λάμπει και στους ιστούς των κύτταρων μας μια σχισμή , από oπου βλέπουμε να λάμπει η σπίθα της ζωής. Και αυτή η σχισμή είναι η κόρη του ματιού

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/05/2008

  279. Τα όνειρα είναι η γλώσσα του ασυνειδήτου Το Φροϋδικό ασυνείδητο αποτελείται μόνο από απωθημένο υλικό, από υλικό δηλαδή που μια μόνο φορά έγινε εμπειρία απ΄το ατομο και μετά απωθήθηκε. Πέρα από αυτό το υλικο που απωθήθηκε αποτελείται εντελώς από βρεφικές ή παιδικές σεξουαλικές επιθυμίες . Αυτές ο σεξουαλικές επιθυμίες όμως είναι ασυμβίβαστες με τον εγω και απωθείται , μπορούν να αναδυθούν στα όνειρα μόνο με την στρεβλή μορφή των συμβόλων για να αποφύγουν την λογοκρισία του προ΄συνειδητου που είναι ο προθάλαμος –δίοδος μεταξύ του ασυνείδητου και του συνειδητού. Η λειτουργία του ονείρου έγκειται , σύμφωνα με τον Φρουντ, στο να ανακουφίζει την ένταση προσφέροντας φαντασιακή εκπλήρωση στις απωθημένες και απαγορευμένες επιθυμίες και ετσι να επιτρεπει στο πρόσωπο να κοιμηθεί

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/05/2008

  280. Αρχαιοι εφιαλτες

    Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι τα τρομακτικά όνειρα και οι εφιάλτες τελειώνουν συνήθως με ένα αιφνίδιο ξύπνημα, το οποίο ,μερικές φορές συνοδεύεται από ιδιαίτερα μεγάλη ψυχική αναστάτωση Ο Θεμισών της Λαοδίκειας ,σύγχρονος του Ιουλίου Καίσαρα,είχε υιοθετήσει για τον Εφιάλτη όρο Πνιγαλίων (στραγγαλιστής) έκφραση που δείχνει πως θεωρούσε «τον πνιγμό ,την αίσθηση του στραγγαλισμού »ως το πιο ουσιώδες χαρακτηριστικό του εφιάλτη Συμπτώματα:η αίσθηση πνιγμού κάποιου που ονειρεύεται ότι κάποιος κάθεται πάνω στο στήθος το οποίο συνθλίβεται υπό την πίεση του βάρους του.Το Θύμα αισθάνεται αδύναμο να κινηθεί, ληθαργικό και δεν μπορεί να μιλήσει.Οι απόπειρες για ομιλία καταλήγουν συχνά σε μονοσύλλαβους και άναρθρους ήχους

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Φεβρουάριος 25, 2008

    ο Σολομών Μαιμονίδης ,πού ασχολούνταν επί μακρόν με την Καμπάλα, ονειρεύτηκε ότι τον έπληξε ο διαβολικός δαίμονας Λίλιθ , ενώ σε μία άλλη περίπτωση , που ήταν απορροφημένος σε ιδέες έξαρσης και ανάτασης, έτυχε σε κάποιο Όνειρο του να απολαύσει τον καταδεχτικό εναγκαλισμό του αγγελικού δαίμονα Σεχίνα

    (Απο την Παρτιζανα ρε γαμότο )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/05/2008

  281. Ιερός Τρόμος το καινούργιο βιβλίο του Terry Eagleton από τις εκδόσεις Πατάκη

    Τίτλος:Ιερός τρόμος
    Συγγραφέας: Eagleton, Terry
    Έκδοση: Πατάκη, 2008
    ISBN: 960-16-2570-4
    Σελίδες: 224
    Τιμή Εκδότη: € 17.5
    Διαθεσιμότητα: Κυκλοφορεί

    Περιγραφή:

    Ο Terry Eagleton είναι ένας από τους πιο επιφανείς κριτικούς λογοτεχνίας και θεωρητικούς της κουλτούρας, με δεκάδες βιβλία στο ενεργητικό του, μεταξύ των οποίων μελέτες για την ιδεολογία, τη θεωρία λογοτεχνίας —με έμφαση στη μαρξιστική κριτική— και τη μετανεωτερικότητα. Στο πρόσφατο αυτό βιβλίο του ο Eagleton συνδυάζει τη ματιά του θεωρητικού της λογοτεχνίας με το λόγο της φιλοσοφίας και της πολιτικής θεωρίας, για να αναλύσει ένα μείζον ζήτημα της επικαιρότητας των τελευταίων ετών. Ωστόσο, η ανάλυση του Eagleton προχωρεί πέρα από τις πολιτικές αναλύσεις για την τρομοκρατία που ακολούθησαν την 11η Σεπτεμβρίου. Στα έξι περιεκτικά κεφάλαια του βιβλίου ο συγγραφέας εισηγείται μια γενεαλογία της τρομοκρατίας, ξεκινώντας από τη διονυσιακή λατρεία και το Μεσαίωνα και φτάνοντας στην έννοια του Υψηλού του 18ου αιώνα, το Φρόυντ και το Λακάν. Ξαναδιαβάζοντας κλασικά έργα όπως ο Φάουστ και ο Βασιλιάς Ληρ, ο Eagleton μελετά το «ιερό» και τη «θυσία», θέτοντας το θέμα του τρόμου μέσα σε πλαίσια «μεταφυσικά». Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο Eagleton συνδυάζει τη γνωστή αριστερή προοπτική των αναλύσεών του με τη μεταφυσική και τη θεολογία, την πειστικότερη απάντηση δίνει ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου: «Θα επεσήμαινα στους απεγνωσμένους αριστερούς μου φίλους ότι η πολιτική που εμπεριέχεται στο κάπως αλλόκοτο αυτό βιβλίο με τους Σατανάδες και τους Διονύσους, τους δαίμονες και τους αποδιοπομπαίους τράγους, είναι περισσότερο ριζοσπαστική από μεγάλο μέρος του ορθόδοξου αριστερού λόγου σήμερα».

    ——————————————————————————–
    Πληροφορίες:

    Ο Terry Eagleton, από τους σημαντικότερους Βρετανούς θεωρητικούς της λογοτεχνίας γεννήθηκε το 1943 στο Σάλφορντ της Αγγλίας. Σπούδασε φιλολογία στο Trinity College του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ. Δίδαξε για χρόνια ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και από το 2001 είναι καθηγητής της πολιτισμικής θεωρίας στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ.

    ——————————————————————————–
    Βιβλία που έχει γράψει:

    Ιερός τρόμος
    Συγγραφέας:Eagleton, Terry
    Εκδότης: Πατάκη

    Μετά τη θεωρία
    Συγγραφέας:Eagleton, Terry
    Εκδότης: Μεταίχμιο

    Η ιδεολογία του αισθητικού
    Συγγραφέας:Eagleton, Terry
    Εκδότης: Πολύτροπον

    Μεταμαρξιστικά ρεύματα στην αισθητική και στη θεωρία της λογοτεχνίας
    Υπότιτλος: Λούκατς, Γκολντμάν, Μπένγιαμιν, Μπρεχτ, Μπαχτίν, πολιτισμική θεωρία, αποδόμηση
    Συγγραφείς:Wellek, Rene, Jay, Martin, Eagleton, Terry, Buck – Morss, Susan, Jefferson, Ann, Hirschkop, Ken, Berman, Russell A.
    Εκδότης: Futura

    Οι αυταπάτες της μετανεωτερικότητας
    Συγγραφέας:Eagleton, Terry
    Εκδότης: Καστανιώτη

    Η έννοια της κουλτούρας
    Συγγραφέας:Eagleton, Terry
    Εκδότης: Πόλις

    Μαρξ
    Υπότιτλος: Και ελευθερία
    Συγγραφέας:Eagleton, Terry
    Εκδότης: Ενάλιος

    Ο Μαρξισμός και η λογοτεχνική κριτική
    Συγγραφέας:Eagleton, Terry
    Εκδότης: Ύψιλον

    Εισαγωγή στη θεωρία της λογοτεχνίας
    Συγγραφέας:Eagleton, Terry
    Εκδότης: Οδυσσέας

    ndex.php?Itemid=32&id=1928&option=com_content&task=view

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 12/05/2008

  282. Η Νου Δου ξαναχτυπά … Τωρα και στην Τηλεοραση

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=84154440

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=100622792

    βλ και
    ΟΝ

    «Επειτα από συνάντηση του προέδρου – διευθύνοντος συμβούλου της ΕΡΤ Χ. Παναγόπουλου και του γενικού διευθυντή τηλεόρασης, Δ. Γόντικα, με το δημοσιογράφο Στ. Κούλογλου, ανακοινώθηκε στον κ. Κούλογλου ότι δεν θα συνεχιστούν στην επόμενη τηλεοπτική σεζόν οι εκπομπές «Θεματική βραδιά» και «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα». Η ΕΡΤ ευχαριστεί τον κ. Κούλογλου για τη συνεργασία». ΖΑΠ Με την ξερή αυτή ανακοίνωση η ΕΡΤ ύστερα από 12 χρόνια έδειξε την πόρτα εξόδου στο δημοσιογράφο. ΖΑΠ Για ποιον λόγο η ΕΡΤ διέκοψε τη συνεργασία μαζί του; ΖΑΠ «Δεν μου άρεσει η εκπομπή, δεν μου χρειάζεται, θεωρώ πως έκλεισε τον κύκλο της», δήλωσε ο «ανταγωνιστικούλης» πρόεδρος! ΖΑΠ Προεδρική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα ΖΑΠ Μαγαζί του είναι, βρε αδελφέ, με το ζόρι θα τον αναγκάσουν να έχει μια εκπομπή που δεν του αρέσει; ΖΑΠ Τι είπατε; Δεν είναι δικό του μαγαζί η ΕΡΤ και δεν μπορεί να συμπεριφέρεται σαν καναλάρχης; ΖΑΠ Μην τα λέτε σε μας. Στον υπουργό Επικρατείας, τον Θ. Ρουσόπουλο, να τα πείτε. Ο «ανταγωνιστικούλης» είναι καθαρά προσωπική του επιλογή κι αυτός του έχει δώσει τον αέρα να συμπεριφέρεται λες και η δημόσια τηλεόραση είναι τσιφλίκι που κληρονόμησε από τον παππού του. ΖΑΠ Βέβαια, ο δημοσιογράφος από την πλευρά του υποστηρίζει ότι η διοίκηση της ΕΡΤ εκνευρίστηκε -και προχώρησε στη λύση συνεργασίας- από το γεγονός ότι προγραμμάτισε την προβολή της έρευνας για τη γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια παρ’ ότι του είχαν ζητήσει να τη ματαιώσει ΖΑΠ Και δεν ήταν το μόνο δείγμα ότι ο «ανταγωνιστικούλης» είχε προαποφασίσει την έξοδο του δημοσιογράφου ΖΑΠ Ο Στ. Κούλογλου εδώ κι ένα μήνα είχε ζητήσει επιστολή από την ΕΡΤ προκειμένου να βγάλει βίζα για την Κίνα όπου σκόπευε να γυρίσει ντοκιμαντέρ με θέμα «Από τον Μάο στους Ολυμπιακούς Αγώνες» ΖΑΠ Η ΕΡΤ τον είχε συνδέσει κανονικά με Κάιρο, μέχρι την περασμένη Παρασκευή που του ανακοίνωσε ότι δεν επιθυμούσε να κάνει τέτοιο θέμα ΖΑΠ Ποια θα είναι η επόμενη εκπομπή που δεν θ’ αρέσει στον «ανταγωνιστικούλη» και θα τη φάει από το μαγαζί του; ΖΑΠ Σίγουρα, πάντως, όχι το «Προσκήνιο»… ΖΑΠ Από το τσίρκο Μεντράνο στην ακρίβεια και την ανεργία που μαστίζει τους νέους κυρίως, το «Αξίζει να το δεις» με την παρουσία, μάλιστα, πολιτικών στο στούντιο ΖΑΠ Σκοτσέζικα ντουζ μας κάνει η Τατιάνα Στεφανίδου; ΖΑΠ Μπορεί και να μην είναι σκοτσέζικα ντουζ, αλλά απόπειρες αλλαγής προφίλ ώστε του χρόνου να έχει ενεργό ρόλο στο δελτίο του καναλιού. ΖΑΠ Πώς μου ‘ρθε αυτό; Εχω καλπάζουσα φαντασία! ΖΑΠ Οταν το ίδιο το κανάλι μιλάει συνέχεια για αλλαγή φιλοσοφίας και ενίσχυσης του ενημερωτικού τομέα, πολύ θέλει να μου ‘ρθει και μένα η φλασιά; ΖΑΠ Πινόκιο, ο Κούλογλου φεύγει και κάποιος άλλος έρχεται quick quick…

    OFF

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=19005192

    Για να βλεπουμε μονο παπααδες και Σκυλαδες στα καναλια …
    (ή και κανενα Πατριδοκαπηλο του τυπο Πατρις Θρησκεια Οικογενεια )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/05/2008

  283. Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς και πολύ για τα αίτια..:

    «..Ως αιτία για τη διακοπή της συνεργασίας αναφέρεται το περιεχόμενο των εκπομπών μου και ειδικότερα το γεγονός ότι προγραμμάτισα την προβολή της έρευνας για την γενιά των 700 ευρώ και την ακρίβεια, παρότι η διοίκηση μου ζήτησε να την ματαιώσω…..»9-5-2008
    Μετά τιμής,
    Στέλιος Κούλογλου
    http://www.rwf.gr/newanak-new.php?anakinosis_id=75

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/05/2008

  284. Να κιενα αλλο καλό Ποστ στην Καλύβα

    http://panosz.wordpress.com/2008/05/13/rwf/#comment-37836

    βλεπω με χαρά (και χωρις καμμια …μνησικακια(γιατί καποιοι παν να μου φορτωσουν μια λεξη που την εμαθαν απο μενα ..αν και στραβά )

    οτι στην καλύβα αρχιζουν και ξυπνανε καταλαβαινοντας καπως-και ..ισως ) με τι σοι καραΔεξια Κυβερνηση εχουμε μπλεξει …(ιδιως μετα το καλοκαιρι τα τριχιλιαρα και τηνν..ασυμμετρη )
    Με σας Ω ! Ποντιοι και Αριστεροι τι θα γινει;
    Θα γραψετε κανενα Ποστ για την χειροτερη κυβερνηση απο την Μεταπολίτευση και μετα που Ρημαζει αυτή τη στιγμή τον Τοπο ;
    Θα γραψετε για το Βιβλιο της Ιστοριας της Γ Λυκειου (ιδρυα Καραμάνλή )
    Για την Τρομαχτική Ακριβεια;

    Για το Ασαφαληστρικό ,τα ιδιωτικά Πιασοκωλάδικα που θελει να κανει Πανεπιστημια ο Ευριπίδης τα κουκουλωμενα σκανδαλα την επιθεση εναντια στην Κοινωνια ;

    ή θα μεινετε μόνο στα του Πόντου …

    Εξ ‘ ορισμου η Αριστερά ειναι αντιπαλος της Δεξιας

    Και μαλιστα μιας τοσο και τετοιας Δεξιας …
    Αιντε..σε λίγο δεν θαχουν αφήσει τιποτε καμμια αντικειμενική πηγη πληροφορησης(ουτε Δημοσια ουτε βεβαια Ιδιωτική ) για Οσα συμβαινουν τωρα εδώ και στον κόσμο …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/05/2008

  285. http://panosz.wordpress.com/2008/05/13/rwf/#comment-37836

    Και δυο σχολια με τα οποια συμφωνώ αλλά οχι απολύτως ..Δηλαδή δεν συμφωνώ καθολου με τους καλους τροπους και να αποφευγονται τα μπινελίκια ειδικά για τους χειροτερους που περασαν ποτε (αντε εξαιρουμενης της Χουντας)

    -χειροτεροι ακομα και απο την Κυβερνηση Μητσοτάκη ..διοτι εκεινη τουλαχιστον κρατησε λίγο )…
    Αυτο ακριβώς εκμεταλευονται οι Χοντροπετσοι ..Τους καλους μας τροπους

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 13/05/2008

  286. Μια που έγινε αναφορά σχετικά με το Σ. Κούλογλου δείτε και αυτό »

    » Εάν πιστεύετε οτι πρέπει να απομακρυνθεί από την Ε.Ρ.Τ. ο πολυτάλαντος και ανταγωνιστικούλης πρόεδρος κ. Παναγόπουλος-Καλομοίρας, του οποίου πληρώνουμε τον παχυλότατο μισθό του »ακούσια» και »υποχρεωτικά» όλοι μας, τότε ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ

    http://www.petitiononline.com/firepang/petition.html ..»

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/05/2008

  287. Πολύ καλό αφιερωμα της Βιβλιοθηκης στον Μαη του 68

    http://www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=16/05/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/05/2008

  288. Ο δικός τους και ο δικός μας Μάης του ’68

    ΤΟΥ ΣΛΑΒΟΪ ΖΙΖΕΚ*

    Το 1968, μία από τις πιο γνωστές φράσεις που εμφανίστηκαν στους τοίχους του Παρισιού ήταν: «Οι δομές δεν βαδίζουν στον δρόμο», έκφραση που δεν δικαιολογεί τις μεγάλες διαδηλώσεις φοιτητών και εργατών του ’68 με όρους δομισμού (πράγμα που εξηγεί το γιατί ορισμένοι ιστορικοί φτάνουν ώς το σημείο να θεωρούν το ’68 τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον δομισμό και τον μεταδομισμό, ο οποίος υπήρξε -όπως λέγεται- πολύ πιο δυναμικός και είχε την τάση να παρεμβαίνει ενεργά στην πολιτική).

    Η απάντηση του Ζακ Λακάν ήταν ότι το 1968 συνέβη στην πραγματικότητα ακριβώς αυτό: «Οι δομές κατέβηκαν αληθινά στον δρόμο». Τα φανερά εκρηκτικά γεγονότα ήταν στην πραγματικότητα η έκβαση μιας δομικής ανισορροπίας. Για να το πούμε με τα λόγια του Λακάν, ήταν η έκβαση της μετάβασης από τον λόγο του Κυρίου στον λόγο του Πανεπιστημίου.

    Σε τι έγκειται ακριβώς αυτή η μετάβαση; Οι Μπολτανσκί και Σιαπελό, στο βιβλίο τους «Το νέο πνεύμα του καπιταλισμού», εξετάζουν το θέμα αυτό λεπτομερειακά, συγκεντρώνοντας ιδιαίτερα την προσοχή τους στη Γαλλία. Υιοθετώντας τη βεμπεριανή μέθοδο, το βιβλίο διακρίνει τρία διαδοχικά «πνεύματα» του καπιταλισμού. Το πρώτο πνεύμα του καπιταλισμού, επιχειρηματικό, διήρκεσε ώς τη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του 1930. Το δεύτερο πνεύμα του καπιταλισμού υιοθέτησε ως ιδεώδες του όχι τον επιχειρηματία, αλλά τον έμμισθο διευθυντή μιας μεγάλης επιχείρησης. Από τη δεκαετία του 1970 κι έπειτα αναδύθηκε όμως μια νέα μορφή του «πνεύματος του καπιταλισμού». Ο καπιταλισμός εγκατέλειψε τη φορντιστικού τύπου ιεραρχική δομή της παραγωγικής διαδικασίας και ανέπτυξε μια μορφή οργάνωσης βασιζόμενη σε μια δομή με δίκτυα, που στηριζόταν στην πρωτοβουλία και την αυτονομία του εργαζομένου. Αντί για μια συγκεντρωτική και ιεραρχική αλυσίδα διοίκησης, διαδόθηκαν δομές με δίκτυα αποτελούμενα από πολλούς συμμετέχοντες, οι οποίοι οργανώνουν την εργασία τους με τη μορφή ομάδων ή σχεδίων αποβλέποντας στην ικανοποίηση της πελατείας, και υπήρξε μια γενική κινητοποίηση των εργαζομένων χάρη στο όραμα των ηγετών τους. Με αυτόν τον τρόπο ο καπιταλισμός μετασχηματίστηκε και νομιμοποιήθηκε ως ένα εξισωτικό σχέδιο. Διά μέσου μιας αυξανόμενης αυτενεργούμενης αλληλόδρασης και μιας αυθόρμητης αυτοοργάνωσης, έφτασε ακόμα και να ιδιοποιηθεί τη γλώσσα της άκρας Αριστεράς για την αυτοδιαχείριση των εργαζομένων και από αντικαπιταλιστικό σύνθημα τη μετέτρεψε σε καπιταλιστικό σύνθημα.

    Θα δημιουργηθεί έτσι μια ολόκληρη ακολουθία ιστορικών – ιδεολογικών γεγονότων, με βάση την οποία ο σοσιαλισμός εμφανίζεται συντηρητικός, ιεραρχικός, διοικητικός, σε σημείο που το μάθημα του ’68 είναι «Good-bye, Mr Sosialism», «Αντίο στον σοσιαλισμό!» και η αληθινή επανάσταση είναι εκείνη του ψηφιακού καπιταλισμού. Αυτός ο καπιταλισμός είναι η λογική συνέπεια, η «αλήθεια» της επανάστασης του 1968.

    Οι αντικαπιταλιστικές διαμαρτυρίες της δεκαετίας του ’60 θα συμπληρώσουν τη συνήθη κριτική της κοινωνικο-οικονομικής εκμετάλλευσης με επιχειρήματα πολιτιστικής κριτικής: την αλλοτρίωση της καθημερινής ζωής, την εμπορευματοποίηση των καταναλωτικών αγαθών, την έλλειψη αυθεντικότητας σε μια μαζική κοινωνία, στην οποία οι άνθρωποι «φορούν μάσκες» και υφίστανται καταπιέσεις, σεξουαλικές και άλλου είδους.

    Το νέο πνεύμα του καπιταλισμού, με τρόπο θριαμβευτικό, θα επαναλάβει την εξισωτική και αντι-ιεραρχική ρητορική του ’68, εμφανιζόμενο ως μια πετυχημένη ελευθεριακή εξέγερση ενάντια στις καταπιεστικές κοινωνικές οργανώσεις του καπιταλισμού των μεγάλων εταιρειών, αλλά κι ενάντια στον «υπαρκτό σοσιαλισμό». Αυτό το νέο ελευθεριακό πνεύμα ενσαρκώνεται από «άνετους» καπιταλιστές, όπως ο Μπιλ Γκέιτς και άλλοι.

    Το στοίχημα του Μάικλ Χαρντ και του Τόνι Νέγκρι είναι ότι αυτό το νέο πνεύμα είναι ήδη από μόνο του κομμουνιστικό. Οπως ο Μαρξ, οι Χαρντ και Νέγκρι εξυμνούν το επαναστατικό δυναμικό του καπιταλισμού. Οπως ο Μαρξ, εντοπίζουν την αντίφαση στο εσωτερικό του καπιταλισμού, στο υπάρχον χάσμα ανάμεσα σε αυτό το επαναστατικό δυναμικό και στη μορφή του κεφαλαίου (την οικειοποίηση της υπεραξίας από την ατομική ιδιοκτησία). Με δυο λόγια, επαναπροτείνουν την παλιά μαρξιστική έννοια της έντασης μεταξύ παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων. Ο καπιταλισμός γεννάει ήδη «τα σπέρματα της μελλοντικής μορφής νέας ζωής», παράγει αδιάκοπα το νέο «κοινό πεδίο», έτσι ώστε σε μιαν επαναστατική έκρηξη αυτό το Νέο θα έπρεπε να αποδεσμευτεί από την παλιά κοινωνική μορφή.

    Δεν προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Νέγκρι, πρόσφατα, εκτιμά όλο και περισσότερο τον «μεταμοντέρνο» ψηφιακό καπιταλισμό, υποστηρίζοντας ότι αυτός είναι ήδη κομμουνιστικός και ότι θα χρειαστεί λίγο μόνο, μια μικρή ώθηση, μια καθαρά τυπική κίνηση, ώστε να γίνει ανοιχτά κομμουνιστικός. Η βασική στρατηγική του σημερινού καπιταλισμού έγκειται στο να συγκαλύπτει τον περιττό του χαρακτήρα, βρίσκοντας ένα νέο τρόπο για να υποτάσσει και πάλι το ελεύθερο παραγωγικό πλήθος.

    Η ειρωνεία είναι ότι ο Νέγκρι αναφέρεται εδώ στη διαδικασία που οι ίδιοι οι ιδεολόγοι του τωρινού «μεταμοντέρνου» καπιταλισμού εξυμνούν ως μετάβαση από την υλική παραγωγή στην παραγωγή συμβόλων, από τη συγκεντρωτική – ιεραρχική λογική στη λογική της αυτενέργειας και της αυτοοργάνωσης, της πολυκεντρικής συνεργασίας κ.ο.κ. Ο Νέγκρι εδώ είναι πράγματι πιστός στον Μαρξ. Αυτό που προσπαθεί να αποδείξει είναι ότι ο Μαρξ είχε δίκιο, ότι η άνοδος της «γενικής νοημοσύνης» είναι μακροπρόθεσμα ασυμβίβαστη με τον καπιταλισμό. Οι ιδεολόγοι του μεταμοντέρνου καπιταλισμού κάνουν μια δήλωση διαμετρικά αντίθετη: είναι η ίδια η μαρξιστική θεωρία (και η μαρξιστική πρακτική) αυτή που παραμένει στο πλαίσιο των περιορισμών της ιεραρχικής συγκεντρωτικής λογικής του κρατικού ελέγχου και γι’ αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές επιπτώσεις της νέας πληροφορικής επανάστασης.

    Υπάρχουν ισχυροί εμπειρικοί λόγοι που επιβεβαιώνουν αυτή τη δήλωση. Γι’ άλλη μια φορά, το ιστορικό παράδοξο είναι το ότι η διάλυση του κομμουνισμού είναι το πιο πειστικό παράδειγμα της εγκυρότητας της παραδοσιακής μαρξιστικής διαλεκτικής μεταξύ παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων, την οποία εμπιστεύτηκε ο μαρξισμός στην προσπάθειά του να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Αυτό που έβλαψε καθοριστικά τα κομμουνιστικά καθεστώτα ήταν η ίδια η ανικανότητά τους να προσαρμοστούν στη νέα λογική που υποστηριζόταν από την «πληροφορική επανάσταση».

    Προσπάθησαν να καθοδηγήσουν αυτή την επανάσταση όπως ένα οποιοδήποτε σχέδιο συγκεντροποιημένης κρατικής σχεδιοποίησης σε μεγάλη κλίμακα. Το παράδοξο ωστόσο είναι ότι αυτό που ο Νέγκρι εγκωμιάζει ως μια ανεπανάληπτη ευκαιρία για να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό, οι ιδεολόγοι της «πληροφορικής επανάστασης» το εγκωμιάζουν ως την άνοδο του νέου καπιταλισμού του «απαλλαγμένου από συγκρούσεις».

    Η μετάβαση σε ένα άλλο πνεύμα του καπιταλισμού υπήρξε όμως αληθινά όλο αυτό που συνέβηκε στα γεγονότα του ’68, έτσι όπως και όλος ο γεμάτος ευφορία ενθουσιασμός για την ελευθερία, στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε τίποτε άλλο από ένα μέσο για να αντικατασταθεί μια μορφή κυριαρχίας από μιαν άλλη; Ας θυμηθούμε τα προκλητικά λόγια που είπε ο Λακάν στους φοιτητές: «Ως επαναστάτες, αυτό στο οποίο προσβλέπετε είναι ένας αφέντης. Και θα τον έχετε». Παρ’ όλο που είχε δίκιο, το ’68 υπήρξε ένα μοναδικό γεγονός ή υπήρξε μια τομή, και μάλιστα αμφίσημη, στην πορεία της οποίας διάφορες πολιτικές τάσεις θα παλέψουν μεταξύ τους για την ηγεμονία; Αυτό θα εξηγούσε το γεγονός ότι, ενώ η ηγεμονική ιδεολογία οικειοποιήθηκε θαυμάσια το ’68 σαν μια έκρηξη της σεξουαλικής ελευθερίας και της αντι-ιεραρχικης δημιουργικότητας, ο Νικολά Σαρκοζί είπε στην προεκλογική του εκστρατεία του 2007 ότι καθήκον του είναι να κάνει επιτέλους τη Γαλλία να ξεπεράσει το ’68. Γι’ αυτό υπάρχει ένας «δικός τους Μάης του ’68» και ένας «δικός μας Μάης του ’68» στη δική μας τωρινή ιδεολογική ανάμνηση, τη «δική μας» βασική ιδέα για τις διαδηλώσεις εκείνου του Μάη, ενώ η σύνδεση ανάμεσα στις φοιτητικές διαμαρτυρίες και στις απεργίες των εργαζομένων έχει λησμονηθεί.

    Από τη σεξουαλική απελευθέρωση της δεκαετίας του ’60 έχει επιβιώσει ο ανεκτικός ηδονισμός, που εύκολα ενσωματώνεται στην ηγεμονική μας ιδεολογία.

    Η προσταγή του υπερεγώ για ψυχαγωγία, ωστόσο, εκπληρώνει την ακριβώς αντίθετη λειτουργία από την προσταγή του Καντ: «Μπορείς, επομένως οφείλεις» και γίνεται ένα «Οφείλεις επειδή μπορείς». Αυτό σημαίνει ότι η πλευρά του υπερεγώ στον τωρινό «μη καταπιεστικό» ηδονισμό (οι αδιάκοπες προκλήσεις στις οποίες είμαστε εκτεθειμένοι, που μας επιβάλλουν να προχωρήσουμε ώς το βάθος και να εξερευνήσουμε όλους τους δυνατούς τρόπους απόλαυσης) έγκειται στον τρόπο με τον οποίο η απόλαυση υποχρεωτικά μετατρέπεται σε υποχρεωτική απόλαυση.

    Αυτή η ώθηση προς την καθαρά αυτιστική απόλαυση (μέσω ναρκωτικών ουσιών ή άλλων μεθόδων που οδηγούν σε μια κατάσταση έκστασης) επικράτησε σε μια καθορισμένη πολιτική στιγμή: τότε που η απελευθερωτική ώθηση του ’68 εξάντλησε τη δυναμική της. Σε εκείνη την κριτική περίοδο (στα μέσα της δεκαετίας του ’70) η μοναδική επιλογή που απέμεινε ήταν η μετάβαση στην άμεση δράση, στην άγρια δράση, μια ώθηση προς την πραγματικότητα που πήρε τρεις κύριες μορφές: την αναζήτηση ακραίων μορφών σεξουαλικής απόλαυσης· την αριστερή πολιτική τρομοκρατία (με τη «RAF» στη Γερμανία, τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες» στην Ιταλία κ.ο.κ., το στοίχημα της οποίας ήταν ότι, σε μιαν εποχή που οι μάζες είχαν ολικά βυθιστεί στον καπιταλιστικό ιδεολογικό ύπνο, η συνήθης κριτική της ιδεολογίας δεν ήταν πλέον αποτελεσματική, έτσι ώστε μόνον η προσφυγή στην ωμή πραγματικότητα της άμεσης βίας -η άμεση δράση- μπορούσε να αφυπνίσει τις μάζες)· και, τέλος, η στροφή προς την πραγματικότητα μιας εσωτερικής εμπειρίας (ο ανατολικός μυστικισμός).

    Και οι τρεις αυτές μορφές είχαν κοινό τους γνώρισμα μιαν ίδια απομάκρυνση από τη συγκεκριμένη κοινωνικο-πολιτική στράτευση σε άμεση επαφή με την πραγματικότητα. Αυτή η μεταβολή, από την πολιτική στράτευση στη μεταπολιτική πραγματικότητα, προβάλλεται ίσως καλύτερα με το παράδειγμα των ταινιών του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, ενός παθιασμένου εξεγερμένου, και ιδιαίτερα από την εξέλιξη των έργων του από τα πρώτα του αριστουργήματα, όπως το «Πριν από την επανάσταση», μέχρι τις πιο πρόσφατες αισθητικοπνευματιστικές του οπισθοδρομήσεις, όπως το φριχτό «Ο μικρός Βούδας».

    Τέλος, το μεγάλο ερωτηματικό: Αν, όπως υποστηρίζει ο Αλεν Μπαντιού, ο Μάης του ’68 υπήρξε το τέλος μιας εποχής που σηματοδότησε (μαζί με την κινεζική πολιτιστική επανάσταση) την οριστική εξάντληση μιας μεγάλης σειράς πολιτικών επαναστάσεων, που άρχισαν με την Οκτωβριανή Επανάσταση, σήμερα πού βρισκόμαστε; Είμαστε μεταξύ εκείνων που ακόμα αποβλέπουν σε έναν ηγεμονικό δημοκρατικό κοινοβουλευτικό καπιταλισμό, υποχρεωμένοι να αποξενωθούμε και να δρούμε από διάφορους «τόπους αντίστασης», ή μπορούμε ακόμα να συλλάβουμε μια πιο ριζοσπαστική πολιτική παρέμβαση; Αυτή είναι η αληθινή κληρονομιά του ’68. Στην καρδιά του ’68 υπήρχε η άρνηση του φιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος, ένα μεγάλο όχι στην ολότητά του, που αποσαφηνίζεται καλύτερα με το περίφημο σύνθημα: «Ας προσπαθήσουμε να είμαστε ρεαλιστές, ας ζητάμε το αδύνατο». Η αληθινή ουτοπία είναι να πιστεύεις ότι το υπάρχον παγκόσμιο σύστημα μπορεί να αναπαράγεται επ’ άπειρον. Ο μοναδικός τρόπος να είμαστε αληθινά «ρεαλιστές» είναι να σκεφτόμαστε πράγματα που, στο πλαίσιο των συντεταγμένων αυτού του συστήματος, δεν μπορούν πάντα να μας φαίνονται αδύνατα.

    * Το κείμενο αυτό είναι η παρέμβαση του Σλοβένου φιλοσόφου Σλάβοϊ Ζίζεκ στο Φεστιβάλ Φιλοσοφίας, που έγινε από τις 20 έως τις 24 Απριλίου 2008 στη Ρώμη, με θέμα τον Μάη του ’68. Προδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «La Repubblica» στις 17-4-08.

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 16/05/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/05/2008

  289. πειρασμός της μεγάλης άρνησης

    ΤΟΥ ΖΑΝ-ΠΙΕΡ ΛΕ ΓΚΟΦ*

    Από την αρχή το ζήτημα της ερμηνείας του Μάη του ’68 τίθεται και τροφοδοτεί πολεμική. Με βάση ορισμένα από τα γνωρίσματά του, το γεγονός φαίνεται να εντάσσεται σε μια παράδοση: τα οδοφράγματα και κυρίως η γενική απεργία είναι ενδείξεις που το εγγράφουν στην ιστορία, με το γεγονός να μετεωρίζεται μεταξύ ενός υποκατάστατου της Κομμούνας του Παρισιού κι εκείνου των απεργιών του 1936. Αυτές οι πραγματικότητες καθιστούν δυνατή την πίστη σε μια συνέχεια με το παρελθόν, ενώ ο Μάης του ’68 υπερβαίνει απ’ όλες τις μεριές αυτή την ερμηνεία. Είτε το θέλουμε είτε όχι, ο νέος πρωταγωνιστής που ο Μάης αναδεικνύει και τα θέματα που χαρακτηρίζουν τη «φοιτητική κομμούνα» είναι καινούρια. Αυτά είναι που θα έχουν μακροπρόθεσμα τις περισσότερες επιπτώσεις. Αλλά προς στιγμήν αυτή η καινοτομία δεν είναι αυτονόητη. Η ιστορία του εργατικού κινήματος, η επιρροή του Κομμουνιστικού Κόμματος και του συνδικάτου CGT παραμένουν ισχυρές.

    Η γαλλική ιδιαιτερότητα έγκειται ακριβώς στον συνδυασμό μέσα σε λίγο χρόνο (μερικές εβδομάδες) της φοιτητικής εξέγερσης με μια γενική απεργία και με καταλήψεις εργοστασίων. Η Αριστερά ερμήνευσε το γεγονός με το παραδοσιακό σχήμα της πάλης εναντίον του καπιταλισμού. Οι αριστερίστικες ομάδες θα προσθέσουν σε αυτό το λενινιστικό σχήμα της «γενικής δοκιμής» (τροτσκιστική εκδοχή) ή ενός πρώτου βήματος προς τον «εμφύλιο πόλεμο» (μαοϊκή εκδοχή). Σε αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο, το φοιτητικό κίνημα δεν θεωρείται παρά η αφορμή ενός άλλου κινήματος, του οποίου το αληθινό νόημα αποσαφηνίζεται στο φως της εισόδου της εργατικής τάξης στον αγώνα και της έναρξης της γενικής απεργίας. Από αυτή την άποψη, ο μαρξισμός έπαιξε -αντίθετα με ό,τι πιστεύεται ακόμα και σήμερα- τον ρόλο της εκλογίκευσης μιας νέας και αντιφατικής κατάστασης. Με τον τρόπο της, η μαρξιστική ερμηνεία καθησυχάζει, επαναφέροντας το γεγονός μέσα στην «κληρονομημένη σκέψη». Εμποδίζει την κατανόηση της πρωτοτυπίας του. Το περίφημο σύνθημα των καταστασιακών: «Να ζούμε χωρίς νεκρό χρόνο και να απολαμβάνουμε χωρίς εμπόδια» δεν έχει μεγάλη σχέση με τις μισθολογικές διεκδικήσεις των απεργών εργατών ή ακόμη και με την επανάσταση όπως την έβλεπαν οι τροτσκιστές ή οι μαοϊκοί. (…)

    Τον Μάιο και τον Ιούνιο οι μέρες της βίας είναι λιγότερες από εκείνες που αφιερώνονται στον λόγο και στις ειρηνικές εκδηλώσεις. Τον Μάη του ’68 κυρίως έπαιρναν τον λόγο και αυτός ο λόγος είναι που χαρακτηρίζει πάνω απ’ όλα το γεγονός. Το περιεχόμενο αυτού του λόγου δανείζεται στοιχεία από μια πολλαπλότητα ρευμάτων: μαρξισμός, αναρχισμός, σιτουασιονισμός, σουρεαλισμός, περσοναλισμός…, χωρίς κανένα από αυτά τα ρεύματα να μπορεί να αξιώνει ότι τον ερμηνεύει. Με αυτή την έννοια, ο Μάης του ’68 δεν ανήκει σε κανέναν, επειδή συμπυκνώνει έναν λόγο κατακερματισμένο και πολύμορφο, που είναι αυτοσκοπός. (…)

    Η αμφισβήτηση αυτού που αποκαλούνταν τότε «η κοινωνία της κατανάλωσης» διαπερνιέται στην πραγματικότητα από ένα αγωνιώδες ερώτημα γι’ αυτό το νέο στάδιο των δημοκρατικών κοινωνιών, ένα ερώτημα που ταλαντεύεται μεταξύ της πλήρους και ολοκληρωτικής αναγνώρισης του νέου κόσμου και της ριζικής κριτικής του. Η βούληση για ρήξη, για διαγραφή του παρελθόντος, υιοθετεί τους επαναστατικούς τόνους της παράδοσης, ενώ την ίδια στιγμή συμπλέει με την ίδια τη δυναμική του εκσυγχρονισμού της γαλλικής κοινωνίας. Ο Μάης του ’68 θέτει υπό αμφισβήτηση την ηθικολογία και τον πατερναλισμό, τις υπάρχουσες γραφειοκρατίες, τις εξουσίες και τους αρτηριοσκληρωτικούς θεσμούς. Με αυτή την έννοια αποτελεί μέρος της εκσυγχρονιστικής ορμής. Ταυτόχρονα όμως το κίνημα εκφράζει μια βαθιά ανησυχία για τις επιπτώσεις αυτού του εκσυγχρονισμού στην ατομική και συλλογική ζωή. Μπορεί κανείς, γι’ άλλη μια φορά, να αναφέρεται στον καπιταλισμό ως την αιτία όλων των δεινών. Αλλά το κριτικό ερώτημα είναι λιγότερο κοινωνικό και πολιτικό και περισσότερο υπαρξιακό: «Στάσου να δούμε, είμαστε ευτυχισμένοι;».

    Τίποτα δεν φαίνεται ότι μπορεί να ξεφύγει από την αμφισβήτηση που τα βάζει με όλες τις υπάρχουσες εξουσίες, με όλους τους μηχανισμούς αυτής της κοινωνίας, η οποία χαρακτηρίζεται, ανάλογα με τις διακηρύξεις, «καπιταλιστική» ή «νεοκαπιταλιστική», «βιομηχανική» ή «καταναλωτική». Από δω πηγάζει η ιδέα μιας μεγάλης άρνησης, που συνοδεύεται από λυρικές εκκλήσεις στη ζωή, στον αυθορμητισμό, στη δημιουργία, στη φαντασία σε όλα τα πεδία. Αυτή η αναπτυγμένη κοινωνία φαίνεται να απανθρωποποιεί τον άνθρωπο, μετατρέποντάς τον σε μιαν εξαρτημένη και παθητική ύπαρξη ή σε ένα ρομπότ. Αυτή η κριτική δεν είναι μόνον η γόνιμη κριτική του υπαρκτού τεϊλορισμού και κομφορμισμού της εποχής. Αυτή θέτει υπό αμφισβήτηση το σύνολο των κοινωνικών μηχανισμών στους οποίους εντάσσονται τα άτομα, που τους βλέπει σαν παγίδες που τα αποξενώνουν ή τους αφαιρούν την ανθρωπιά τους.

    Στα κείμενα της φοιτητικής κομμούνας η «αλλοτρίωση» εμφανίζεται ως η κύρια λέξη, που τείνει να αντικαταστήσει τη λέξη «εκμετάλλευση», έστω και αν οι δύο έννοιες αναμειγνύονται συχνά στις διακηρύξεις, των οποίων η εννοιολογική σαφήνεια δεν είναι η πρώτη μέριμνα. Η ιδέα της αλλοτρίωσης προσανατολίζει την κριτική προς μιαν άλλη προβληματική, διαφορετική από εκείνη της άντλησης της υπεραξίας και από τη λογική του κέρδους, της οποίας η εργατική τάξη είναι το πρώτο θύμα. Αυτή προϋποθέτει την ιδέα μιας αποστέρησης του ανθρώπου από την αυτονομία του, προς όφελος φετιχοποιημένων εμπορευματικών αγαθών που τον κυριαρχούν. Κατ’ επέκταση, η αλλοτρίωση στις αναπτυγμένες κοινωνίες συνεπάγεται μηχανισμούς ταύτισης με κοινωνικά στερεότυπα, με προκαθορισμένες ανάγκες, με εντελώς προσχεδιασμένους τρόπους ζωής.

    Η κριτική παραπέμπει σε υπαρκτά φαινόμενα, αλλά πηγάζει από αυτήν μια ιδιαίτερα αρνητική θεώρηση της σύγχρονης κοινωνίας. Αν η συνολική λειτουργία μιας σύγχρονης χώρας ξεφεύγει από τον έλεγχο των ατόμων και της κοινωνίας, η εργασία «απεξάρτησης» και εξάλειψης της αλλοτρίωσης εμφανίζεται ατέρμονη. Οι τεχνικές, η ειδίκευση και ο καταμερισμός εργασίας, αλλά και η προσαρμογή της εκπαίδευσης σε αυτές τις νέες πραγματικότητες, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και η μαζική ψυχαγωγία, η ανάπτυξη των καταναλωτικών αγαθών είναι όλες τους νέες πραγματικότητες, απέναντι στις οποίες ο Μάης του ’68 εκφράζει μια βαθιά αγωνία, καταγγέλλοντας την απανθρωποποίηση και τον μαζικό κομφορμισμό στον οποίο μπορεί να μας οδηγήσουν. Αλλά κάθε πρόοοδος πληρώνεται με μιαν εγκατάλειψη και με μιαν απώλεια, και αυτό επίσης οι αγωνιστές του ’68 μοιάζει να δυσκολεύονται να το αποδεχθούν.

    Αυτή την αμφισημία την ξαναβρίσκουμε στη σχέση που διατηρεί το κίνημα με τη δημοκρατία. Από τη μια μεριά τα άτομα και η κοινωνία εκφράζουν την άρνησή τους στον έλεγχο του κράτους πάνω στην κοινωνία, μια βούληση για αυτονομία και για συμμετοχή. Με αυτή την έννοια, ο Μάης του ’68 προβάλλει μια διεκδίκηση που αποτελεί μέρος ενός κινήματος εκδημοκρατισμού των σύγχρονων κοινωνιών. Αλλά αντιδρώντας στη «ρεπουμπλικανική μοναρχία» που ενσάρκωνε ο γκολισμός, προβάλλει σε αντίθεση έναν τύπο άμεσης δημοκρατίας που δεν είναι καθόλου καινούριος. Η αντιεξουσία του ’68 μοιάζει με τη «δημοκρατία των αρχαίων», που αντιπαρατίθεται σε εκείνη των σύγχρονων. Οι αναφορές στην «κομμούνα του Παρισιού» ή στα «εργατικά συμβούλια» από ένα μαχητικό τμήμα του κινήματος δεν έχουν και αυτές τίποτα το ιδιαίτερα ανανεωτικό. Βρίσκονται σε τρομερά μεγάλη απόσταση σε σχέση με την πραγματικότητα. Στη λειτουργία της καθώς και στις διακηρύξις της η φοιτητική κομμούνα ξανανεβάζει στη σκηνή, με μια μορφή καρικατούρας, την ουτοπία μιας κοινωνίας που θα γινόταν διαφανής προς τον εαυτό της, που θα αναπτυσσόταν με τρόπο καθαρά οριζόντιο, που θα αρνούνταν ή θα υποβάθμιζε τους θεσμούς και το κράτος σε φαινόμενα κυριαρχίας και αλλοτρίωσης. Αυτός ο τύπος κοινωνίας που περιφρονεί το κράτος δικαίου, την καθολική ψηφοφορία και τις θεσμικές μεσολαβήσεις δεν είναι δημοκρατικός. Το να βλέπουμε σε αυτόν (ακόμα και σήμερα) μιαν εναλλακτική λύση προς τη σύγχρονη δημοκρατία δεν σημαίνει μόνον ότι κάνουμε λάθος στην εποχή, αλλά σημαίνει και ότι υιοθετούμε μια λογική που συνδέεται εν μέρει με τις αναπαραστάσεις του ολοκληρωτισμού. Αυτή νομίζουμε ότι είναι, σε τελική ανάλυση, η πιο παράδοξη πλευρά του γεγονότος του Μάη του ’68, που αναμειγνύει παρελθόν και παρόν, όψεις αντιδραστικές και βούληση για νεωτερικότητα, θεμιτή διεκδίκηση αυτονομίας, συμμετοχής των ατόμων και της κοινωνίας και ταυτόχρονα επιστροφή σε μορφές επαναστατικής εξουσίας που αποκλείουν αυτή τη δυνατότητα. (…)

    * Ο Ζαν-Πιερ Λε Γκοφ είναι φιλόσοφος και κοινωνιολόγος. Το κείμενό του αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Le debat» (Νο 149, Mars-Avril 2008).

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 16/05/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/05/2008

  290. Βασική βιβλιογραφία για τα κοινωνικά κινήματα

    * Σ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ (2001) «Θεωρίες για τη συλλογική δράση και τα κοινωνικά κινήματα», Αθήνα, «Κριτική».

    * ΣΕΡΝΤΕΔΑΚΙΣ (1998 ) «Στην καρδιά των κοινωνικών κινημάτων: μια κριτική ανάγνωση της σύγχρονης θεωρίας», «Το Βήμα των Κοινωνικών Επιστημών», Τόμ. ΣΤ’: 24, Αύγουστος, σελ. 41-65.

    * Σ. ΣΕΦΕΡΙΑΔΗΣ (2006) «Συγκρουσιακή πολιτική, συλλογική δράση, κοινωνικά κινήματα: μια αποτύπωση», «Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης», 27, Μάιος, σ. 7-42.

    * Σ. ΣΕΦΕΡΙΑΔΗΣ (επιμ.) (υπό έκδοση) «Συλλογική δράση και κοινωνικά κινήματα στον 21ο αιώνα», Αθήνα, «Θεμέλιο».

    * Μ. ΨΗΜΙΤΗΣ (2006) «Εισαγωγή στα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα», Αθήνα, «Ατραπός».

    * McADAM, D., D. Α. SNOW (1997) «Social Movements: Readings on Their Emergence, Mobilization, and Dynamics», Λος Αντζελες, «Roxbury Publishing Company».

    * McADAM, D., J. D. MCCARTHY, Μ. ZALD (επιμ.) (1996) «Comparative Perspectives on Social Movements: Political Opportunities, Mobilizing Structures, and Cultural Framings», Cambridge, «Cambridge University Press».

    * McADAM, D., «Political Process and the Emergence of Development of Black Insurgency, 1930-1970», 2η έκδοση.

    * McADAM, D., S. TARROW, C. TILLY (2001) «Dynamics of Contention», Cambridge/ Νέα Υόρκη, «Cambridge University Press».

    * MELUCCI, Α. (1996) «Challenging Codes: Collective Action in the Information Age», Cambridge/Νέα Υόρκη, «Cambridge University Press».

    * MUNCK, R. (2007) «Globalization and Contestation: The New Great Counter-Movement», Λονδίνο/ Νέα Υόρκη, «Rutledge Taylor & Francis Group».

    * PIVEN, F. F., R. CLOWARD (1979) «Poor People’s Movements: Why they Succeed, How they Fail», Νέα Υόρκη, «Vintage Books».

    * TARROW, S. (1998 ) «Power in Movement: Social Movements and Contentious Politics», 2η έκδοση, Cambridge, «Cambridge University Press».

    * TARROW, S., (2005) «The New Transnational Activism», Cambridge, «Cambridge University Press».

    * TILLY, C. (2007) «Κοινωνικά κινήματα 1768-2004», Αθήνα, «Σάββαλας».

    * TILLY, C., S. TARROW (2007) «Contentious Politics», Boulder/Λονδίνο, «Paradigm Publishers».

    ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ: «ΜΑΗΣ 68» ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ «ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ» ΚΑΙ «Ο ΜΑΗΣ ΤΟΥ ’68 ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ» ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ «ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ»

    ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΗ ΤΟΥ ’68 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΕΥΧΟΣ

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 16/05/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/05/2008

  291. ΓΑΛΛΙΑ ΠΑΝΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΟΓΚΩΔΕΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

    Ο δικός τους Μάης του ’08

    ΠΑΡΙΣΙ
    ΗΡΑ ΦΕΛΟΥΚΑΤΖΗ

    Με σημαντική συμμετοχή πραγματοποιήθηκε χθες η τρίτη μεγάλη εθνική απεργία στο δημόσιο τομέα από την έναρξη της θητείας του Νικολά Σαρκοζί. Μαζική ήταν η κινητοποίηση των εκπαιδευτικών και των μαθητών.

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,id=24096456

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/05/2008

  292. Το άλυτο αίνιγμα του ’68

    Τι ήταν τελικά ο Μάης του ’68;

    Σαράντα χρόνια μετά την αιφνίδια έκρηξη, οι φλόγες της οποίας απλώθηκαν σε πολλές χώρες της Ευρώπης και του κόσμου, το ερώτημα παραμένει και αναζητάει απάντηση. Ηταν ένα «μεγάλο ξεφάντωμα», ένα «καρναβάλι» , μια «συλλογική τρέλα», ένας «μαραθώνιος της πολυλογίας» (Ραϊμόν Αρόν), μια μίμηση και μια παρωδία των προηγούμενων μεγάλων επαναστάσεων; ‘Η ήταν μια μεγάλη τομή ιστορικής σημασίας, μια «ριζική έκρηξη του καινούριου» και μια μοναδική στιγμή «έκστασης της Ιστορίας» (Εντγκάρ Μορέν);

    Ο Αρόν προσπάθησε πρώτος να εντάξει την αναταραχή του Μάη σε ένα ευρύτερο κοινωνιολογικό σχήμα και να την ερμηνεύσει ως «διαλεκτικό» αποτέλεσμα της μεταπολεμικής ευημερίας: η γενιά που έζησε τον Μεσοπόλεμο, γνώρισε την αθλιότητα και τη βαρβαρότητα από πρώτο χέρι και δεν μπορεί να αγνοεί ή να υποτιμά τα ευεργετήματα της πρωτόγνωρης ανάπτυξης που πέτυχε μεταπολεμικά η Δύση· η γενιά που γεννήθηκε μετά το 1944, αδιαφορεί όμως γι’ αυτά τα ευεργετήματα και βλέπει μόνον τις αρνητικές όψεις της κοινωνίας της ευημερίας.

    Ο Αντρέ Μαλρό είδε την εξέγερση της νεολαίας σαν εκδήλωση μιας βαθύτερης «κρίσης πολιτισμού», μιας γενικής αποδυνάμωσης των παραδοσιακών ιεραρχιών σε μια κοινωνία που ορίζεται, για πρώτη φορά, από το μέλλον της μάλλον παρά από το παρελθόν της. Αλλοι στοχαστές αμφισβήτησαν «από τα αριστερά» τους επαναστατικούς τίτλους του ’68. Ετσι, σύμφωνα με τον Ρεζίς Ντεμπρέ, το κίνημα του Μάη πραγματοποίησε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που πίστευε ότι έκανε. Πίστευε ότι θα εγκαινιάσει τη μετάβαση προς ένα νέο σοσιαλισμό, ενώ στην πραγματικότητα ανακάλυψε τον «γαλλικό δρόμο προς την Αμερική». Πίστευε ότι θα κάνει την επανάσταση και τελικά συνέβαλε απλώς στην απαλλαγή της γαλλικής κοινωνίας από όλους τους αρχαϊσμούς, που εμπόδιζαν την ελεύθερη ανάπτυξη του κεφαλαίου.

    Για τον Κορνήλιο Καστοριάδη, αντιθέτως, το κίνημα του Μάη πάλευε για την αυτονομία και την άμεση δημοκρατία. Εξέφραζε επομένως νέες διεκδικήσεις και ανάγκες, ένα νέο πολιτικό πεδίο πέρα από τις παραδοσιακές οικονομικές συγκρούσεις. Ο Κλοντ Λεφόρ είδε στον Μάη ένα αντιαυταρχικό, αντικαπιταλιστικό, αντιγραφειοκρατικό κίνημα, χειραφετημένο από το φάντασμα της «καλής κοινωνίας», ένα κίνημα δηλαδή που δεν κυριαρχείται από την πρόθεση να εγκαθιδρύσει μιαν άλλη εξουσία, αλλά επιδιώκει μια «νέα αταξία, τη δημιουργία μιας δημόσιας σφαίρας, που θα επιτρέπει τη διαρκή αμφισβήτηση της τάξης και της εξουσίας. Σύμφωνα με τον Αλέν Τουρέν, ο Μάης του ’68 αντιπροσώπευε τη νέα μορφή των κοινωνικών συγκρούσεων της μεταβιομηχανικής εποχής, όπου η διανοητική εργασία κατέχει μία κεντρική θέση. Σε αυτή την οπτική, ο Μάης ήταν «το πρώτο αντιτεχνοκρατικό κίνημα», η πρώτη μεγάλη αναμέτρηση ανάμεσα στην κυρίαρχη τεχνοκρατία και στους νέους προλετάριους της γνώσης.

    Ο Ζιλ Λιποβετσκί, με τη σειρά του, υποστήριξε ότι ο Μάης ήταν η «πρώτη αδιάφορη επανάσταση», ήταν δηλαδή ένα κίνημα που προανάγγειλε την «εποχή του κενού» και επιτάχυνε την έλευση του σύγχρονου ατομικισμού και τη σημερινή αναδίπλωση στην ιδιωτική σφαίρα. Το κίνημα του ’68 ήθελε να μετατρέψει την κοινωνία σε μια ζεστή και αδελφική κοινότητα, σε ένα μεγάλο συντροφικό «εμείς», και τελικά κατάφερε, παράδοξα, να συμβάλει στη γενική επικράτηση του ναρκισσισμού, δηλαδή ενός «εγωιστικού, αδιάφορου, απαθούς» ατομικισμού.

    Ο Ανρί Βεμπέρ, αντιθέτως, έγραψε ότι ο Μάης του ’68 συνένωσε τρία μεγάλα κινήματα και αυτός ο συνδυασμός τού προσέδωσε την «προωθητική του δύναμη»: ένα κίνημα δημοκρατικό-ελευθεριακό – αντιεραρχικό, που αντιτάχτηκε τόσο στις παραδοσιακές όσο και στις πιο σύγχρονες μορφές καταπιεστικής εξουσίας· ένα κίνημα ηδονιστικό – κοινοτικό, σε αντίθεση τόσο προς τον υποκριτικό πουριτανισμό της παραδοσιακής γαλλικής κοινωνίας όσο και προς τη μαζική μοναξιά, την κρίση επικοινωνίας που γεννάει η επέκταση της εμπορευματοποίησης· και ένα κίνημα ρομαντικό – μεσσιανικό σε αντίδραση προς την απώλεια νοήματος που χαρακτηρίζει τις όλο και πιο ατομικιστικές και τεχνο-γραφειοκρατικές κοινωνίες.

    Αναφέραμε συνοπτικά λίγες μόνον από τις πάμπολλες θεωρητικές και πολιτικές ερμηνείες που έχουν προταθεί για τον Μάη του ’68. Καμία ερμηνεία όμως δεν είναι σε θέση από μόνη της να συλλάβει και να αποδώσει την πολυσημία του φαινομένου. Τα κείμενα που συγκεντρώσαμε σε αυτό το αφιέρωμα φωτίζουν από διάφορες πλευρές τις εσωτερικές αντινομίες, τις ετερογενείς συνιστώσες, αλλά και το νόημα και τον χαρακτήρα αυτού του πολύπλοκου και πολύμορφου κινήματος, που συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο.

    Θ.Γ.

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 16/05/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  293. 1968: Η χρονιά που προαναγγέλλει την παγκοσμιοποίηση

    ΤΟΥ ΜΑΡΚΟ ΡΕΒΕΛΙ*

    ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗΣ

    Βάλε Τζούλια. Ηταν η πρώτη Μάρτη του 1968. Η εξέγερση των σπουδαστών έφτανε για πρώτη φορά στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Για να είμαστε ακριβείς, το ιταλικό ’68 είχε αρχίσει μερικούς μήνες πριν, ήδη από τα τέλη του 1967, όταν έγιναν καταλήψεις πρώτα στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Μιλάνου -μια αληθινή ιεροσυλία- κι έπειτα στο Παλάτσο Καμπάνα στο Τορίνο. Αλλά οι ειδήσεις είχαν παραμείνει περιορισμένες στις σελίδες των τοπικών εφημερίδων. Θα χρειαστούν οι αστυνομικές δυνάμεις σε διάταξη μάχης, τα αναποδογυρισμένα οχήματα, η φωτιά και οι πέτρες, οι συλλήψεις και οι τραυματίες, προκειμένου το σύστημα των μέσων μαζικής επικοινωνίας να αντιληφθεί τι έγινε. Θα χρειαστεί, με δυο λόγια, η βία ώστε το ’68 να γίνει γεγονός για τα μέσα ενημέρωσης. Οι επώδυνοι στοχασμοί των εξεγερμένων χριστιανών του Μιλάνου, τα αντι-μαθήματα που έκαναν οι καταληψίες φοιτητές στο Τορίνο, πάνω από ένας μήνας συλλογικής και αυτοδιευθυνόμενης μελέτης από εκατοντάδες νέους που βρίσκονταν σε διανοητική εξέγερση, οι «θέσεις της γνώσης» της Πίζας δεν είχαν συγκεντρώσει κανένα ενδιαφέρον, εκτός από τα πανεπιστημιακά περιβάλλοντα που ήταν σε κατάσταση ξεσηκωμού, ούτε από μέρους της πολιτικής ούτε από μέρους της πληροφόρησης. Οι εικόνες (ακόμα ασπρόμαυρες τότε) από τις μεγάλες σκάλες της Αρχιτεκτονικής Σχολής της Ρώμης έσκασαν αντίθετα στις τηλεοπτικές οθόνες, με τη δύναμη ενός σεισμού.

    Λίγες μέρες αργότερα, στα μέσα του Απρίλη, οι ίδιες εικόνες ανοίγουν τα γερμανικά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, με τις βίαιες συγκρούσεις του Βερολίνου, που ακολούθησαν τη σοβαρή απόπειρα δολοφονίας του Ρούντι Ντούτσκε -ενός από τους ηγέτες του γερμανικού φοιτητικού κινήματος- που χτυπήθηκε με τρεις σφαίρες από έναν φανατικό ακροδεξιό.

    Επειτα είναι η σειρά του Παρισιού, όπου στις 2 Μαΐου οι ακαδημαϊκές αρχές είχαν αποφασίσει την ανταπεργία στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ, σε απάντηση προς ορισμένες ενέργειες διαμαρτυρίας από μέρους των σπουδαστών. Ηταν η αρχή του «γαλλικού Μάη». Ο σκληρός πυρήνας του 1968. Ο συμβολικός του τόπος, με τη Σορβόνη στα χέρια των φοιτητών. Το Καρτιέ Λατέν στις φλόγες, τα οδοφράγματα στο Μπουλβάρ Σεν Μισέλ, οι μεγάλες επιβλητικές πορείες με τους διανοούμενους -τον Σαρτρ, τη Σιμόν ντε Μποβουάρ, εκείνους του «Nouvel Observateur»- πιασμένους χέρι χέρι επικεφαλής, να σχηματίζουν ζώνη όπως στη δεκαετία του ’30, και η δύσκολη αλλά εμπρηστική σχέση με τους εργάτες της Μπιγιανκούρ, τους μεταλλουργούς της Ρενό, τις δυνάμεις περιφρούρησης του συνδικάτου CGT. Ολα αυτά μαζί. Ολα συμπιεσμένα σε έναν μόνο μήνα, και μάλιστα σε είκοσι μέρες, με την κορύφωση της γενικής απεργίας στις 20 και 21 Μάη: όλοι ακινητοποιημένοι, από τους μουσικούς της Οπερας ώς τους ταξιτζήδες, από τους σιδηροδρομικούς ώς τις νηπιαγωγούς.

    Στο μεταξύ, πέρα από το «σιδηρούν παραπέτασμα», άρχιζε η «άνοιξη» της Πράγας και έμπαινε σε κίνηση η διαδικασία, που μέσα σε λίγο χρόνο θα οδηγήσει στη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία -20 και 21 Αυγούστου-, με τα άρματα μάχης στην πλατεία Σαν Βεντσεσλάο, τον Γιαν Πάλατς να αυτοπυρπολείται και τις τρομερές εικόνες του να κάνουν τον γύρο του κόσμου: ο υπαρκτός σοσιαλισμός που πεθαίνει σε απευθείας σύνδεση, από υπερβολική επίδειξη δύναμης. Σχεδόν ταυτόχρονα, η εξέγερση που ξεσπάει από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στο Μεξικό, που προετοιμάζεται για ένα άλλο παγκόσμιο γεγονός, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και η σφαγή στην Πλατεία των Τριών Πολιτισμών, με τους φοιτητές να πυροβολούνται από ψηλά, από τα ελικόπτερα, μπροστά στα μάτια των δημοσιογράφων όλου του κόσμου, μέχρι τον απρόσμενο επίλογο στις 16 Οκτώβρη: οι δύο μαύροι Αμερικανοί αθλητές -ο Τόμι Σμιθ και ο Τζον Κάρλος-, νικητές του χρυσού και του χάλκινου μεταλλίου αντίστοιχα, στον αγώνα δρόμου των 200 μέτρων, οι οποίοι, πάνω στο βάθρο, υψώνουν τη δεξιά τους γροθιά μιμούμενοι τον χαιρετισμό της οργάνωσης Black Power. Η χειρονομία τούς κόστισε ακριβά. Εκδιώχτηκαν από τους Αγώνες για «περιφρόνηση της σημαίας» και προσβολή του ολυμπιακού πνεύματος». Αλλά η χειρονομία τους άφησε ένα ανεξίτηλο σημάδι, αυτή τη φορά πάνω στην ψευδή συνείδηση της Δύσης. Ηταν το μακρύ κύμα της έκρηξης που ακολούθησε τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, στις 5 Απριλίου του ίδιου χρόνου, με τις κοινότητες των μαύρων 110 αμερικανικών πόλεων σε εξέγερση, τα γκέτο στις φλόγες, 39 νεκρούς, 2.500 τραυματίες και 5.000 συλλήψεις. Στο άλλο ημισφαίριο, τέλος -για να συμπληρώσουμε το παγκόσμιο πανόραμα εκείνης της χρονιάς, της τόσο πυκνής σε γεγονότα, ώστε να παίρνει το ειδικό βάρος μιας ολόκληρης δεκαετίας και ακόμη περισσότερο-, η εξέγερση των Ιαπώνων Ζένγκα Κούρεν, με την πολιορκία των αμερικανικών βάσεων, που αποτελούσαν τα μετόπισθεν του πολέμου στη Νοτιοανατολική Ασία. Και κυρίως η κινεζική πολιτιστική επανάσταση, με τον Μάο Τσε Τουνγκ που προσκαλούσε να «βομβαρδίσουμε το γενικό επιτελείο» και τους ερυθροφρουρούς που επέβαλαν στα πανεπιστήμια τις «ομάδες εργατικού ελέγχου», δίνοντας την αυταπάτη (σήμερα γνωρίζουμε πόσο ψευδής ήταν) μιας αντιγραφειοκρατικής και ελευθεριακής εξέγερσης, μιας «επανάστασης μέσα στην επανάσταση», η οποία διαπνεόταν από το ίδιο πνεύμα του Παρισιού ή της Πράγας, της Ρώμης ή του Μπέρκλεϊ.

    Πάνω σε όλα αυτά -για ν’ αποτελεί, θα λέγαμε, το μεταλλικό τους περίβλημα και για να σηματοδοτεί το κλίμα της χρονιάς- ο πόλεμος του Βιετνάμ: η μεγάλη «μαύρη τρύπα» της Δύσης. Το σημάδι της ηθικής της κατάπτωσης και η ανοιχτή πληγή στην ηθική της νομιμοποίηση. Και ταυτόχρονα, η ένδειξη της αδυναμίας της στο ίδιο το πεδίο που της ήταν πιο ευνοϊκό: εκείνο της δύναμης. Της τεχνολογικής και στρατιωτικής ισχύος. Είναι το πλαίσιο χωρίς το οποίο είναι αδύνατο να κατανοήσουμε το ’68. Η κατάρα εκείνου του πολέμου θα σημαδέψει τη χρονιά σε όλη την έκταση, ήδη από τις αρχές της, από τον Γενάρη του 1968, όταν στις 30 και 31 Γενάρη εξαπολύθηκε η περίφημη «επίθεση του Τετ» στο δέλτα του Μεκόνγκ, η οποία έπληξε όλες τις κυριότερεςε νοτιοβιετναμικές πόλεις και τη μεγάλη αμερικανική βάση του Κε Σαν.

    Από τότε, μέρα με τη μέρα, το Βιετνάμ θα μπει μέσα στα σπίτια μας, με τις εικόνες του της καταστροφής, των βασανιστηρίων, του θανάτου, σαν ένα είδος διαρκούς αντίστιξης στην καθημερινή μας ζωή, με ένα σιωπηλό ηθικό αντίκτυπο στην παγκόσμια κοινή γνώμη, η οποία καλούνταν να κρίνει εκείνη τη φρίκη που έγινε ορατή. Και τα πανεπιστήμια, οι αίθουσες διδασκαλίας, οι πλατείες θα μετατραπούν σε δημόσια «δικαστήρια των συνειδήσεων», στα οποία ώς έναν βαθμό καταλήγαμε να κρίνουμε και εμάς τους ίδιους και την παθητικότητά μας.

    Τι ήταν λοιπόν το 1968; Με βάση αυτόν τον συνοπτικό γεωγραφικό και χρονολογικό χάρτη, μπορούμε να προσδιορίσουμε με σχετική βεβαιότητα ένα πρώτο σημείο. Το 1968 υπήρξε το πρώτο φανερό προανάκρουσμα της παγκοσμιοποίησης. Υπήρξε, αν θέλετε, το αφετηριακό ιστορικό σημείο εκείνης της διαδικασίας που μόνο στη δεκαετία του ’90 θα αναδειχθεί ολοφάνερα και που σηματοδοτεί την -ιστορικά αποφασιστική- μετάβαση σε μια πρωτόγνωρη και ακριβώς «παγκόσμια» διάσταση του χώρου. Το αποκαλύπτει η διαδοχή των γεγονότων, ο εξαιρετικός συγχρονισμός τους και η εντυπωσιακή τάση να «καταβροχθίσει τον χώρο» από μέρους εκείνου του μαγματικού κινήματος, που δεν είχε ορατά κέντρα καθοδήγησης και οργανωτικές δομές. Το αποκαλύπτει η κυκλοφορία σε παγκόσμια κλίμακα των εκρήξεων της εξέγερσης (η διάδοσή τους από τη μια ήπειρο στην άλλη, η αδιαφορία τους για τις αποστάσεις και τα σύνορα, ακόμα και για τα διαφορετικά πολιτικά και ιδεολογικά περιβάλλοντα). Το αποκαλύπτει η σχετική ομοιογένεια των μορφών έκφρασης αυτού του κινήματος, των γλωσσών που χρησιμοποιούνται, των ίδιων των μορφών των πρωταγωνιστών (οι νέοι, οι φοιτητές).

    Από αυτή την άποψη, το 1968 φαίνεται να θυμίζει μιαν άλλη «χρονιά των θαυμάτων» και μιαν άλλη «επαναστατική ρήξη» υπερεθνικών διαστάσεων, πάνω από έναν αιώνα πριν, που και αυτή τερμάτιζε με τον αριθμό οκτώ: το 1848. Και πράγματι, η αναλογία έχει υπογραμμιστεί έγκυρα και από πολλές πλευρές. «Υπήρξαν μόνο δύο παγκόσμιες επαναστάσεις. Η μία το 1848. Η δεύτερη το 1968. Και οι δυο τους απέτυχαν. Και οι δυο τους άλλαξαν τον κόσμο», έγραψαν, για παράδειγμα, οι Τζοβάνι Αρίγκι, Τέρενς Χόπκινς και Ιμάνουελ Βαλερστάιν, στο βιβλίο τους «Antisystemic movements». Και αυτό είναι αναμφισβήτητα αληθινό σε ό,τι αφορά τον απολογισμό. Πράγματι, αυτές οι «αποτυχημένες» επαναστάσεις εργάστηκαν στο βάθος των αντίστοιχων αιώνων και των αντίστοιχων κοινωνιών (στα ήθη, στην ανθρωπολογία, στο πολιτιστικό πλαίσιο, στις νοοτροπίες και συμπεριφορές) περισσότερο από άλλες «πετυχημένες» επαναστάσεις.

    Απαιτείται όμως μια διευκρίνιση σε ό,τι αφορά το πλαίσιο, σε ό,τι αφορά τον αντίστοιχο χαρακτήρα του «χώρου». Επειδή το 1848 ήταν «παγκόσμιο», με την έννοια ότι χαρακτηρίστηκε έντονα από την ταυτόχρονη -ή σε γρήγορη διαδοχή- έκρηξη πολλών «εθνικών επαναστάσεων», στο εσωτερικό ενός διεθνούς χώρου που ήταν σαφώς κατακερματισμένος σε μια πολλαπλότητα κρατών, στα οποία το ζητούμενο ήταν να αντιστοιχούν τα σχετικά έθνη. Με αυτή την έννοια το 1848 εγκαινίασε την εποχή των «εθνικών ζητημάτων» και τη σύγχρονη πολιτική που επικεντρώνεται στο πλαίσιο του κράτους – έθνους. Το 1968, αντιθέτως, γεννιέται ρητά ως «παγκόσμια εξέγερση» (ή, όπως έλεγαν τότε, «παγκόσμια αμφισβήτηση»). Υιοθετεί ως δικό του φυσικό χώρο ένα πεδίο δομικά «παγκοσμιοποιημένο», αδιάφορο για τα σύνορα, για τις διακρίσεις γλώσσας ή εθνικής κουλτούρας. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι το 1968 σηματοδοτεί το τέλος των εθνικών πολιτισμών. Και ανοίγει την εποχή του «παγκόσμιου ζητήματος», του καθορισμού της μοίρας του πλανήτη, της υιοθέτησης της «Ανθρωπότητας» ως ιστορικού υποκειμένου και ως ηθικής αναφοράς.

    Ενώ το 1848 είχε διατρέξει το διεθνές πεδίο, ριζώνοντας ωστόσο τις ταυτότητές του στα διάφορα εθνικά πλαίσια, το 1968 συγκροτείται, αντιθέτως, από την αρχή ως παγκοσμιότητα. Δεν επικοινωνεί από «μίμηση» με ένα αλλού, αλλά από «ταύτιση» μέσα σε μιαν εδαφική ολότητα που είναι ο πλανήτης. Το 1968 επεξεργάζεται τη δική του «πνευματική γεωγραφία» προδιαγράφοντας, από πολλές σκέψεις, εκείνη την «ανθρωπολογική» ρήξη που σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Ερνέστο Μπαλντούτσι θα συνοψίσει με την ιδέα της μετάβασης από τον παλιό «άνθρωπο των φυλών, που ταυτίζεται με την εθνική υπαρξιακή διάσταση, στον πρωτόγνωρο «πλανητικό άνθρωπο», που είναι διανοητικά ριζωμένος στον χώρο – κόσμο. Και που ο Εντγκάρ Μορέν θα εκφράσει μιλώντας για Γη – πατρίδα. Δεν προξενεί έκπληξη το ότι αυτή η «ανθρωπολογική ρήξη» πραγματοποιήθηκε τότε (ή καλύτερα «βιώθηκε») μόνον από ένα μέρος του πληθυσμού, από τους νέους και ιδιαίτερα από τους εκπαιδευμένους νέους, από τους φοιτητές. Οι νέοι ήταν ακριβώς εκείνοι οι οποίοι δοκίμαζαν υπαρξιακά σε όλο το εύρος του τον ριζικό μετασχηματισμό του κόσμου, με μιαν ορισμένη έννοια την «ολοκληρωτική του παλιγγενεσία», στις ταραχώδεις και πυκνές δεκαετίες που ακολούθησαν την παγκόσμια φρίκη του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου και που σημαδεύτηκαν από μιαν εκρηκτική τεχνολογική μεταβολή.

    * Ο Μάρκο Ρεβέλι είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης σε Πανεπιστήμιο του Τορίνου. Το άρθρο του αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Il Manifesto» στις 24-2-08.

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 16/05/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  294. Σαράντα χρόνια πολεμικής στον Μάη του ’68

    ΤΗΣ ΜΠΕΝΕΝΤΙΚΤ ΒΕΡΖΕ-ΣΕΝΙΟΝ*

    124 βιβλία εμφανίζονται το 1968 για τα γεγονότα του Μάη. Μεταξύ όλων αυτών των έργων ξεχωρίζει «Η ανεύρετη επανάσταση» του Ραϊμόν Αρόν, που υπαγορεύτηκε εν θερμώ στον Αλέν Ντιαμέλ και δημοσιεύτηκε ήδη από τον Αύγουστο (Raymond Aron «La Revolution introuvable», «Fayard», 1968). Απών από τη Γαλλία από τις 14 ώς τις 20 Μάη, ο Αρόν συνέχιζε να παρακολουθεί την εξέλιξη των γεγονότων «με μιαν αγανάκτηση που -όπως γράφει- υπερβαίνει όλη την αγανάκτηση που ένιωσα στην ύπαρξή μου». Επισπεύδει την επιστροφή του στο Παρίσι. Στις 29 και 30 Μάη φοβάται την επανάσταση και εγκρίνει την αντίδραση του στρατηγού Ντε Γκολ, συμμετέχοντας στη διαδήλωση στα Ηλύσια Πεδία. Την 1η Ιουνίου, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, χαρακτηρίζει τα γεγονότα σαν ένα ψυχόδραμα. Αυτός ο πολεμικός χαρακτηρισμός αναπτύσσεται στην «Ανεύρετη επανάσταση», όπου χρησιμοποιεί τους όρους «καρναβάλι», «μεγάλο ξεφάντωμα», «ξέσπασμα συλλογικής τρέλας» και περιγράφει αυτό που έγινε σαν μίμηση της επανάστασης, που στερείται οποιουδήποτε πολιτικού σχεδίου. Ταυτόχρονα τρομάζει για τον κίνδυνο. Απαντώντας στον Αλέν Ντιαμέλ, διαμαρτύρεται: «Θεωρείτε μεγαλειώδες το κίνημα των φοιτητών, αλλά εγώ σας λέω ότι από αυτό το κίνημα δεν μπορεί να προκύψει τίποτε άλλο από το κακό, δηλαδή είτε ένα ενισχυμένο δεξιό καθεστώς είτε μια κυβέρνηση του τύπου «Λαϊκού Μετώπου» κυριαρχούμενη από τον κομμουνισμό».

    Ο Αρόν επιχειρεί να ερμηνεύσει τα γεγονότα όπως ερμήνευε ο Τοκβίλ την επανάσταση του 1848: η ανατρεπτική τους δύναμη είναι απατηλή, η συνέχεια της ιστορίας διατηρείται, αλλά με μια λογική που διαφεύγει από τους πρωταγωνιστές. Από την άλλη μεριά, ο Αρόν ερευνά την πολλαπλότητα των ιστορικών και κοινωνιολογικών αιτιών, που μπορούν να εξηγήσουν το ξέσπασμα και την εξέλιξη των γεγονότων: κρίση του πανεπιστημίου, απογοήτευση από την καταναλωτική κοινωνία, προσδοκίες για την αξιοπρέπεια των πολιτών, αυταρχικός τρόπος άσκησης της εξουσίας. Προειδοποιεί επίσης για τους κινδύνους μιας ανόδου του ατομικισμού και του μηδενισμού, που θα οδηγήσει τους προνομιούχους στην «παραίτηση, την αδιαφορία, τη φυγή στην εξοχική κατοικία».

    Η «Ανεύρετη επανάσταση» καθώς και η σειρά των άρθρων που δημοσίευσε ο Αρόν τον Ιούνιο στην εφημερίδα «Le Figaro» θα προκαλέσουν ζωηρές αντιδράσεις. Αν ο ερμηνευτικός πλουραλισμός του Αρόν συχνά εκτιμάται, η αυστηρότητα των κρίσεών του εξοργίζει πολλούς αναγνώστες. Ο Αρόν προσωποιεί τον αντίπαλο για πολλούς από τους οπαδούς του Μάη. Μεταξύ των άλλων, του επιτίθεται και ο Ζαν Πολ Σαρτρ στον «Nouvel Observateur» της 19ης Ιουνίου 1968: «Πρέπει, τώρα που η Γαλλία ολόκληρη είδε τον Ντε Γκολ ολόγυμνο, οι φοιτητές να μπορούν να δουν και τον Ραϊμόν Αρόν ολόγυμνο». (…)

    Η πρώτη σημαντική εξέλιξη στην κριτική του Μάη του ’68 εμφανίζεται το 1978, χρονιά στην οποία ο Ρεζίς Ντεμπρέ δημοσιεύει το βιβλίο του «Modeste contribution aux ceremonies officielles du 10e anniversaire» («Maspero»). Πίσω από αυτόν τον προκλητικό τίτλο κρύβεται με μορφή πολεμικής η περιγραφή της πανουργίας του κεφαλαίου, χάρη στην οποία οι μαθητευόμενοι αριστεριστές κατέληξαν να γίνουν ακούσιοι συντελεστές του εκσυγχρονισμού του καπιταλισμού, που πραγματοποιείται στη Γαλλία του Πομπιμντού και έπειτα του Ζισκάρ. Αυτή η νέα εκβιομηχάνιση επέβαλε την εξάλειψη παραδοσιακών, πατερναλιστικών και αγροτικών στοιχείων, που απορρίφθηκαν στο όνομα μιας πολιτιστικής επανάστασης, η οποία, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, συμβάδιζε με τις επιταγές του συστήματος εκμετάλλευσης. Ο Μάης του ’68 θεωρείται έκτοτε «λίκνο της νέας αστικής κοινωνίας».

    Στην επόμενη δεκαετία κυριαρχεί μια κριτική η οποία επαναλαμβάνει αυτό θέμα της πανουργίας της ιστορίας ή, για να μιλήσουμε όπως ο Αρόν, της τύφλωσης των πραγωνιστών της. Ο Ζιλ Λιποβετσκί, στο βιβλίο του «Η εποχή του κενού» (1983) (κυκλοφορεί και στην ελληνική γλώσσα από τις εκδόσεις «Νησίδες»), υπογραμμίζει τα ατομικιστικά χαρακτηριστικά του κινήματος, όπως είναι η απόρριψη των παραδόσεων και των δογμάτων, η πάλη για την ισότητα ή η εμφάνιση μιας κουλτούρας της αυθεντικότητας και της επιμέλειας του εαυτού, που είναι όλες τους διεκδικήσεις οι οποίες συνέβαλαν στην εξατομίκευση του κοινωνικού. Η σύντομη έκρηξη της κινητοποίησης του ’68 πρέπει κυρίως να θεωρείται ως η ένδειξη ατομικιστικών προσδοκιών και διεκδικήσεων μέσα στη συνέχεια της Ιστορίας. Εμπνεόμενος από τον Τοκβίλ, ο Λιποβετσκί παρουσιάζει το 1968 ως τη γενέθλια πράξη του μεταμοντέρνου ναρκισσιστικού ατομικισμού, που χαρακτηρίζεται από την απάθεια, τον εγωισμό, την αδιαφορία και τον ακραίο ηδονισμό. Η αναδίπλωση στον εαυτό και η έντονη επένδυση στην ιδιωτική σφαίρα συνοδεύονται από απώλεια του ενδιαφέροντος για τα δημόσια πράγματα και αποπολιτικοποίηση.

    Το έργο του Λιποβετσκί εντυπωσιάζει τα πνεύματα και προκαλεί μιαν ορισμένη συναίνεση. Λίγο αργότερα, στο βιβλίο τους «La Pensee ’68» (1985) οι φιλόσοφοι Λικ Φερί και Αλέν Ρενό προσηλώνουν τον στοχασμό τους σ’ αυτό που αποκαλούν «η γαλλική φιλοσοφία του 1968» (Φουκό, Λακάν, Ντεριντά, Μπουρντιέ, Αλτουσέρ), για την οποία εκτιμούν ότι «επέλεξε αποφασιστικά το μέρος του αντι-ουμανισμού».

    Η εκλογική νίκη της Αριστεράς το 1981 και η έλευση στις σφαίρες της εξουσίας ενός ορισμένου αριθμού ανθρώπων συνδεδεμένων με το 1968 ενισχύουν ένα θέμα πολεμικής, που γίνεται σχετικά κοινότοπο, εκείνο της προδοσίας. Οι θιασώτες της «πανουργίας της Ιστορίας» αρνούνται ωστόσο αυτή την ευκολία των φαινομένων. Ο Λικ Φερί εξηγεί έτσι ότι «οι παλιοί αγωνιστές του ’68, που μπόρεσαν να να ανακυκλωθούν στις κορυφές του κράτους, δεν πρόδωσαν την υπόθεσή τους. Εκπλήρωσαν την αλήθεια ενός κινήματος, του οποίου οι πρωταγωνιστές ουσιαστικά έκαναν την Ιστορία χωρίς να γνωρίζουν ότι η Ιστορία τούς χρησιμοποιούσε».

    Η επέτειος των τριάντα χρόνων συνοδεύεται από μια λεπτή διαφοροποίηση στον τρόπο με τον οποίο εξετάζονται, όχι μόνον τα γεγονότα του Μάη του ’68, αλλά ακόμη περισσότερο οι συνέπειές του. Ηρθε η ώρα του απολογισμού, τον οποίο γράφει ο Ζαν-Πιερ Λε Γκοφ σε ένα μεγάλο βιβλίο με τίτλο «Mai ’68, l’ heritage impossible» (1998). Μολονότι ο εκδότης του βιβλίου Φρανσουά Ζεζ διευκρινίζει στον πρόλογό του ότι αυτό το βιβλίο δεν είναι «ο τάφος μιας γενιάς», ο συγγραφέας ήδη από την εισαγωγή δεν μασάει τα λόγια του: «Και αν είναι αλήθεια ότι ο πολιτιστικός αριστερισμός επικράτησε, αυτό έγινε με τίμημα μιαν αποπολιτικοποίηση της κοινωνίας, την άνοδο ενός ακραίου ατομικισμού και ενός νέου κομφορμισμού». Στις σελίδες του βιβλίου του, αντλώντας από πηγές μιας εντυπωσιακής ποσότητας τεκμηρίων και όχι από την επανάληψη των μαρτυριών, ο Ζαν-Πιερ Λε Γκοφ θεμελιώνει μιαν εμπεριστατωμένη αφήγηση και εξερευνά με οξύνοια τα αποτελέσματα των ιδεών και των δράσεων που πήγασαν από το ’68.

    Οι Λικ Μπολτανσκί και Ιβ Σιαπελό αναπτύσσουν την επόμενη χρονιά ένα άλλο πρωτότυπο θέμα με το βιβλίο τους «Le nouvel esprit du capitalisme». Μ’ ένα είδος απόδοσης τιμής του νικητή στον ηττημένο, οι θεωρίες του μάνατζμεντ που ήταν του συρμού στις δεκαετίες 1980 και 1990, αντλούν από τα ιδεώδη του Μάη τον νέο κώδικα της αποτελεσματικότητας: δημιουργικότητα, αυτονομία, προσαρμογή σ’ έναν κόσμο ο οποίος βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη, πολυμορφία, αυτοδιαχείριση. Ο κυνισμός τοποθετεί το όνειρο στην εξουσία, για να το εκμεταλλεύεται καλύτερα. (…)

    * -Το άρθρο αυτό της Γαλλίδας ιστορικού Μπενεντίκτ Βερζέ-Σενιόν δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Le debat» (Νο 149, Mars-Avril 2008).

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 16/05/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  295. Οι κληρονόμοι του ’68

    ΤΟΥ ΤΣΒΕΤΑΝ ΤΟΝΤΟΡΟΦ*

    Στη διάρκεια της γαλλικής προεδρικής εκστρατείας του 2007, ο υποψήφιος που μερικές μέρες μετά νίκησε στις εκλογές δήλωσε μπροστά σε μέλη του κόμματός του ότι, αν εκλεγεί, θα προσπαθήσει να «εξαλείψει μια για πάντα την κληρονομιά του ’68». Ο Μάης του ’68 υπήρξε ωστόσο ένα γεγονός με πολλές διαστάσεις και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι είναι όλες τους ξένες προς το τωρινό προεδρικό σχέδιο.

    Εζησα εκείνα τα γεγονότα με τρόπο λίγο αποστασιοποιημένο. Τον Μάη του ’68 βρισκόμουν πράγματι στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου είχα περάσει ήδη έναν χρόνο αφοσιωμένος στη διδασκαλία. Γύρισα στο Παρίσι στις 31 Μάη, με το πρώτο αεροπλάνο που κατόρθωσε να προσγειωθεί στο γαλλικό έδαφος. Γι’ αυτόν τον λόγο ή ίσως εξαιτίας της βουλγαρικής μου καταγωγής, παρατηρούσα πάντοτε αυτό που συνέβαινε από μιαν ορισμένη απόσταση. Ιδιαίτερα με εντυπωσίασε πολύ η ταυτόχρονη παρουσία δύο συστατικών, που δεν είχαν καθόλου το ίδιο νόημα και που τοποθετούνταν σε δύο διακριτά μεταξύ τους επίπεδα: το ένα στο κοινωνικό επίπεδο, το άλλο στο πολιτικό.

    Ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων υπήρξε εντυπωσιακός. Επεσαν οι αυστηρές ιεραρχίες, που ήταν κληρονομημένες από το παρελθόν και που δεν μπορούσαν πλέον να νομιμοποιηθούν από το παρόν· εκείνες ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, ανάμεσα σε γέρους και νέους, ανάμεσα σε ευγενείς και πληβείους. Εγινε δυνατό να μιλούν οι άνθρωποι μια πιο άμεση γλώσσα, λιγότερο τυπική, και επίσης να συμπεριφέρονται δημόσια με τρόπο λιγότερο συμβατικό. Ανθησαν τα φεμινιστικά κινήματα, ορισμένες γυναίκες κατόρθωσαν να επιβληθούν σε επαγγέλματα από τα οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή παρέμεναν αποκλεισμένες ή στα οποία μπορούσαν το πολύ να προσδοκούν κατώτερες θέσεις (όπως στην πολιτική ζωή). Καταργήθηκαν ορισμένες απαγορεύσεις, ιδιαίτερα στις σεξουαλικές σχέσεις, και είναι σωστό να θυμόμαστε ότι έναν χρόνο πριν, στη Γαλλία, είχε τελικά διαδοθεί παντού η αντισύλληψη. Το ότι ένα ζευγάρι θα συγκατοικούσε χωρίς την πρόθεση να παντρευτούν έπαψε να είναι λόγος ηθικού στιγματισμού. Ως συνέπεια όλων αυτών, μερικά χρόνια αργότερα, ακόμα και η διάλυση του γάμου θα έπαυε να αντιμετωπίζεται υποχρεωτικά σαν αμάρτημα. Εγινε δυνατό το συναινετικό διαζύγιο. Ε, λοιπόν, ποιος θα ήθελε σήμερα να εξαλείψει αυτές τις κληρονομιές;

    Στην πολιτική ωστόσο τα πράγματα θα κινηθούν με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Οι λόγοι που μπορούσαν να εκφωνούνται στη διάρκεια αμέτρητων γενικών συνελεύσεων και επιτροπών δράσης όφειλαν όλοι να φέρουν το ίχνος της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Είναι αλήθεια βέβαια ότι στη συνέχεια οι διαφορές θα επανεμφανίζονταν. Ο συντηρητικός πόλος θεωρήθηκε απολιθωμένος από τα ορθόδοξα μέλη του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η άκρα Αριστερά φαινόταν να ενσαρκώνεται από τους μαοϊκούς, αλλά μεταξύ μαοϊκών και ΓΚΚ τοποθετούνταν οι τροτσκιστές, οι αλτουσεριανοί, οι αναρχικοί, οι καταστασιακοί, το «κίνημα της 22 Μάρτη», οι πιστοί του Φιντέλ και άλλοι ακόμα. Ενώ σε ένα κοινωνικό πεδίο έπνεε ένας άνεμος απελευθέρωσης, οι πολιτικοί λόγοι απέπνεαν δογματισμό και εγκωμίαζαν (συχνά χωρίς να το αντιλαμβάνονται) την επιβολή της δικτατορίας. Για κάποιον σαν και μένα, που προερχόταν από μια χώρα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», φαίνονταν εξάλλου να βασίζονται σε μιαν απολύτως ουτοπική θεώρηση της κοινωνίας.

    Από πρώτη άποψη, αυτή η κληρονομιά του ’68 έχει σχεδόν χαθεί από την τωρινή πολιτική σκηνή, με εξαίρεση εκείνη τη γαλλική ιδιαιτερότητα που ξαφνιάζει πάντα τις γειτονικές χώρες: τη δημοτικότητα των τροτσκιστών ηγετών στις προεδρικές εκλογές. Ενδέχεται ωστόσο εκείνο το παρελθόν να συνεχίζει να ζει με πρωτόγνωρες μορφές. Τα πολιτικά προγράμματα των κομμάτων μπορούν να διαιρεθούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Τα πρώτα υπόσχονται τη σωτηρία. Κοσμικά υποκατάστατα των θρησκειών, θεωρούν ότι ο κόσμος, αυτός ο άθλιος κόσμος, είναι κακός στην ολότητά του και γι’ αυτό χρειάζεται να τον γκρεμίσουμε, για να τον αντικαταστήσουμε με έναν άλλο, στον οποίο όλα θα πηγαίνουν θαυμάσια.

    Τα άλλα αρκούνται να προτείνουν διάφορα επίπεδα προσαρμογής και διευθέτησης. Ο κόσμος που μας περιβάλλει σίγουρα δεν είναι τέλειος -το παραδέχονται-, χρειάζεται να μεταρρυθμίσουμε κάποια πράγματα εδώ κι εκεί, αλλά οφείλουμε παρ’ όλα αυτά να αποδεχόμαστε κάποιο συμβιβασμό σε σχέση με τις φιλόδοξες ελπίδες μας.

    Οι πολιτικοί λόγοι του ’68 ανήκαν σαφώς στην πρώτη κατηγορία. Ευτυχώς, μεταξύ εκείνων των επίδοξων επαναστατών δεν υπήρξε κάποιος εκκολαπτόμενος Λένιν. Σε κάθε περίπτωση, ύστερα από κάμποσα χρόνια το σχέδιο ριζικού και βίαιου μετασχηματισμού της κοινωνίας αναβίωσε με άλλη μορφή, στο πλαίσιο μιας θεωρίας που εσφαλμένα ονομάστηκε «νεοσυντηρητισμός», ενώ πρόκειται μάλλον για «νεο-επανάσταση». Μόνον που αυτή τη φορά δεν ήθελαν πλέον να φέρουν τη σωτηρία στη χώρα τους αλλά σε μια ξένη χώρα. Μερικές φορές αυτή η θεωρία ορίζεται ως «δικαίωμα παρέμβασης». Αποφασίζουν λοιπόν ότι με σκοπό να φέρουν τη σωτηρία στους άλλους, δηλαδή στην προκείμενη περίπτωση τη δημοκρατία και την οικονομία της αγοράς, είναι θεμιτό, και μάλιστα αξιέπαινο, να εισβάλουν στρατιωτικά στη χώρα τους και να τους επιβάλουν ένα νέο καθεστώς.

    Οι νεοσυντηρητικοί βρέθηκαν στην εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι υπεύθυνοι για την εισβολή στο Ιράκ καθώς και για άλλες παρεμβάσεις στη Μέση Ανατολή. Αλλά φαίνονται εξίσου ικανοί να επηρεάζουν την πολιτική της Γαλλίας, που δήλωσε πρόσφατα έτοιμη να ενισχύσει την παρουσία της στο Αφγανιστάν, να μπει στο Ιράκ και, αν χρειαστεί, να βομβαρδίσει το Ιράν.

    Η διαρκής επανάσταση, που εγκωμιαζόταν κάποτε από τους αριστεριστές του Μάη του ’68 (θυμάμαι ακόμα τους πύρινους λόγους που εκφωνούσε στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν ο Αντρέ Γκλικσμάν, ηγέτης των τοπικών μαοϊκών), άλλαξε στόχο, αλλά όχι χαρακτήρα.

    Συστήνει πάντοτε την εξόντωση του εχθρού. Και συχνά αυτό προέρχεται από τα ίδια πρόσωπα που το σύστηναν και το 1968. Αυτή είναι μια κληρονομιά που θα άξιζε τον κόπο να εξαλείψουμε.

    * Ο Τσβετάν Τοντόροφ είναι κριτικός, ιστορικός των ιδεών και φιλόσοφος. Το άρθρο του αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «La Repubblica» στις 29-2-2008.

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 16/05/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  296. παρακμή της αντικουλτούρας

    ΤΟΥ ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΛΑΣ*

    Ο ριζοσπαστισμός της δεκαετίας του ’60 πήγαζε από μια σημαντική διαίσθηση: την κατανόηση της εξάντλησης των παλιών πολιτικών ιδεολογιών.

    Ούτε ο κομμουνισμός ούτε ο φιλελευθερισμός ήταν ικανοί να εξηγήσουν τη βαρβαρότητά στην οποία βυθίστηκε ο κόσμος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Τα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου, οι μαζικές εξοντώσεις του Στάλιν, οι χωρίς διάκριση βομβαρδισμοί αμάχων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που κορυφώθηκαν με τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, όλα αυτά τα γεγονότα θα δείξουν ότι η σύγχρονη κοινωνία διέθετε καταστροφικές δυνατότητες που ήταν άγνωστες στις «προοδευτικές» ιδεολογίες. Ο Ψυχρός Πόλεμος κατέστησε δραματική την πολιτική στασιμότητα και την εξάντληση των παλιών ιδεολογιών. Εξοπλισμένες ώς τα δόντια, οι δύο υπερδυνάμεις είχαν οδηγήσει τον κόσμο στο χείλος της εκμηδένισης.

    Μια αλλαγή των θεσμών χωρίς ουσιαστική αλλαγή των αξιών δεν θα έφερνε καμία λύση στα προβλήματα του κόσμου. Η νέα Αριστερά ωστόσο δεν υπήρξε ποτέ πολύ ενωμένη, με εξαίρεση την πεποίθηση ότι ήταν αναγκαία μια «πολιτική επανάσταση». Χωρίς ποτέ να εμβαθύνουν αληθινά σε αυτήν, η πολιτιστική επανάσταση ήταν μια ιδέα ανοιχτή στις πιο ευρείες και παράξενες ερμηνείες. Για ορισμένους σήμαινε ένα μείγμα του Μαρξ και του Φρόιντ. Γι’ άλλους ήθελε να πει «συμμετοχική δημοκρατία», μιαν αναγέννηση της άμεσης αυτοκυβέρνησης. Για τα παιδιά των λουλουδιών σήμαινε να κάνουν έρωτα και όχι πόλεμο. Για την κουλτούρα των ναρκωτικών σήμαινε «να παίρνεις μπρος, να συντονίζεσαι και να εγκαταλείπεσαι» (turnign on, tuning in, dropping out). Για τους υποστηρικτές της μαύρης δύναμης σήμαινε να επιτίθεσαι όχι μόνο στις θεσμικές πηγές του ρατσισμού αλλά και στις πολιτιστικές και τις ψυχολογικές. Για τις φεμινίστριες ήθελε να πει ότι όλες οι μορφές καταπίεσης προέρχονταν από την καταπίεση του άνδρα πάνω στη γυναίκα.

    Σχεδόν κάθε εκδήλωση του πολιτικού ακτιβισμού της δεκαετίας του ’80, η οργάνωση της κοινότητας, οι αγώνες για τη μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου, η πάλη ενάντια στον πόλεμο, ο φεμινισμός, η οικολογία μπορούν να αναχθούν στην ιδέα της πολιτιστικής επανάστασης. Γι’ αυτό η νέα αμερικανική Αριστερά δεν ορίστηκε τόσο ως πολιτική αντιπολίτευση όσο μάλλον ως «αντικουλτούρα». Αυτή ήταν η δύναμή της αλλά και ο λόγος της αδυναμίας της. Για να κατανοήσουμε τη δύναμή της, αρκεί να φτιάξουμε έναν απλό κατάλογο των πνευματικών κινημάτων που γεννήθηκαν από αυτή τη ζύμωση: ο ψυχαναλυτικός μαρξισμός, η κριτική θεωρία, ο μεταδομισμός, η ερμηνευτική, οι μελέτες για τις γυναίκες. Ωστόσο, η έμφαση που δόθηκε στην κουλτούρα αποδείχτηκε από πολλές απόψεις ότι είναι ένας παράγοντας αποδυνάμωσης.

    Ενθάρρυνε έναν ορισμένο διανοητικό ανταγωνισμό, που όλα τα ανάγει στην κουλτούρα και που μετατρέπει τις «πολιτικές της γλώσσας» σε υποκατάστατο της πραγματικής πολιτικής. Η επαναστατική ώθηση εξαντλήθηκε έτσι σε ανώφελες, ατελείωτες και επαναλαμβανόμενες ασκήσεις «απομυθοποίησης του λόγου».

    Με πιο απλά λόγια: αντί να επιχειρήσει μια μεταρρύθμιση της κοινής μας κουλτούρας, η «αντικουλτούρα» (ή αυτό που απομένει από αυτήν) αρνείται κάθε δυνατότητα μιας κοινής κουλτούρας. Εγκωμίαζε και εγκωμιάζει, αντίθετα, τις υποκουλτούρες: των γυναικών ή των μαύρων ή των ομοφυλοφίλων ή οποιασδήποτε άλλης καταπιεζόμενης μειονότητας. Εχοντας εγκαταλείψει πριν από πολλά χρόνια την ελπίδα να αλλάξει το σύστημα, η Αριστερά σήμερα κινείται για τη δημιουργία μικρών ειδικευμένων περιοχών μελέτης -μελέτες για τους μαύρους, για τις γυναίκες, για τον «Τρίτο Κόσμο»- που ασκούν πολύ μικρή επίδραση ακόμα και στη γενική πορεία της έρευνας.

    Οι ριζοσπάστες μελετητές κράτησαν για τον εαυτό τους ορισμένες λιγότερο ή περισσότερο περιθωριακές περιοχές μελέτης, αφήνοντας τις υπόλοιπες στους αντιπάλους τους. Ως ειδικοί, αυτοί δεν έχουν τίποτα να πουν. Δεν καταβάλλουν καμία προσπάθεια για να γίνουν κατανοητοί από ένα κοινό που βρίσκεται έξω από το πανεπιστήμιο. Γράφουν σε μια δυσνόητη γλώσσα, που έχει σκόπιμα μελετηθεί για να απομακρύνει τους αδαείς, και δημοσιεύουν σε σκοτεινές περιοδικές επιθεωρήσεις, που διαβάζονται μόνον από περιορισμένους κύκλους μυημένων.

    Τελικά, οι μελέτες που εμπνέονται από την Αριστερά στη δεκαετία του ’80 αναπαράγουν στο ακαδημαϊκό πεδίο τον σεκταρισμό της παλιάς Αριστεράς, ενάντια στην οποία εξεγέρθηκε αρχικά η νέα Αριστερά. Οι διανοούμενοι, όχι μόνον εγκατέλειψαν οποιαδήποτε προσπάθεια να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, αλλά η εργασία τους συνέβαλε στο να καταστήσουν αναξιόπιστη την ίδια την έννοια της κοινής γνώμης. Αυτοί διέδωσαν πράγματι την ιδέα ότι οι αξίες δεν έχουν δημόσιο χώρο, επειδή αυτές είναι από τη φύση τους υποκειμενικές και μεροληπτικές.

    Αλλά αν όλες οι ιδεολογίες είναι στο ίδιο επίπεδο, έχουν την ίδια αξία, η κριτική της ιδεολογίας χάνει το μαχητικό της πνεύμα. Η «αντικουλτούρα» έτσι καταλήγει να επιτίθεται στο ίδιο το κύρος της.

    Κι ενώ η ακαδημαϊκή Αριστερά έγινε όλο και πιο άκαμπτη, ο αριστερός ακτιβιστής ενεργοποιείται όλο και περισσότερο σε πολιτικές ομάδων πίεσης. Οικολόγοι, κινήματα καταναλωτών, φεμινίστριες, υποστηρικτές του ελέγχου των εξοπλισμών και άλλες μονοθεματικές ομάδες μπορούν ωστόσο να θεμελιώσουν πολύ λίγα πράγματα στην πολιτική ζωή. Καθώς οργανώνονται γύρω από ένα μοναδικό θέμα, με την ελπίδα ότι θα πετύχουν λίγες μεταρρυθμίσεις κάθε φορά, χάνουν πράγματι την ευκαιρία να εξηγήσουν πώς το ένα θέμα συνδέεται με ένα άλλο (για παράδειγμα, πώς τα περιβαλλοντικά ζητήματα επηρεάζονται από τα οικονομικά ζητήματα) ή την ευκαιρία να παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα ολικής «κοινωνικής αλλαγής». Εξάλλου, αυτές οι ομάδες δεν έχουν καν προκαλέσει εκείνο τον ενθουσιασμό που στηρίζει τα κινήματα μακράς διάρκειας. Οι στόχοι τους είναι πάρα πολύ περιορισμένοι και οι μέθοδοί τους υπερβολικά συμβατικές για να εμπνεύσουν αφοσίωση και πνεύμα θυσίας.

    * Ο Κρίστοφερ Λας (1932-1994) ήταν ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς κοινωνιολόγους. Το άρθρο του αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «L’ Espresso» στις 21-1-1988.

    ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ – 16/05/2008

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  297. http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15106&m=A36&aa=2

    ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ
    «Η δίκη»

    ——————————————————————————–

    Ο Φραντς Κάφκα

    ——————————————————————————–

    Ο Φραντς Κάφκα (1883-1924), όταν λίγους μήνες προτού πεθάνει από φυματίωση ζητούσε από τον φίλο του Μαξ Μπροντ να κάψει μετά τον θάνατό του όλα του τα χειρόγραφα ίσως και να μην πίστευε ότι ο Μπροντ θα πραγματοποιούσε την επιθυμία του. Δεν θα φανταζόταν όμως ότι το έργο του θα γνώριζε τεράστια παγκόσμια επιτυχία, ότι θα επιδρούσε σε αναρίθμητους συγγραφείς και ότι το όνομά του θα περνούσε στο καθημερινό ιδίωμα εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν είναι διόλου τυχαίο που σήμερα λέμε: καφκικό κτίριο, καφκική ατμόσφαιρα, καφκικό περιβάλλον. Ο Κάφκα παραμένει σύγχρονός μας.

    Γόνος μεσοαστικής εβραϊκής οικογένειας της Πράγας – σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος – ο Κάφκα έκρυβε μέσα του έναν παθιασμένο και αγχώδη άνθρωπο που εκφράστηκε με τρόπο προδρομικό όχι μόνο για την κεντροευρωπαϊκή αλλά και για την παγκόσμια λογοτεχνία. Ο συγγραφέας της Δίκης δεν είχε προδρόμους, δημιούργησε όμως δεκάδες μικρούς και μεγάλους απογόνους. Ο Αλμπέρ Καμύ, λ.χ., προϋποθέτει τον Κάφκα, όπως άλλωστε και ο Σάμουελ Μπέκετ. Ο Μερσό στον Ξένο του Καμύ είναι καφκικός ήρωας μεταφερμένος στο μεσογειακό τοπίο. Και ο Πότζο στο Περιμένοντας τον Γκοντό του Μπέκετ είναι μια νεότερη εκδοχή του Μαστιγωτή της Δίκης. Η Ανάκριση του Πέτερ Βάις είναι ένα μετακαφκικό έργο. Ολο το θέατρο του παραλόγου θα λέγαμε ότι έχει τις ρίζες του στον Κάφκα. Οι νεότερες εκφράσεις του γερμανικού εξπρεσιονισμού παραπέμπουν είτε ευθέως είτε εμμέσως στο έργο του. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του 20ού αιώνα μοιάζουν με καφκικό εφιάλτη (όπως παρουσιάζεται στο αφήγημά του Η αποικία των τιμωρημένων για την ακρίβεια) ο οποίος γίνεται πραγματικότητα. Τον εφιάλτη αυτόν τον έζησε άλλωστε και η δική του οικογένεια, αφού κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής οι τρεις αδελφές του Ελι, Βάλι και Οτλα με τις οικογένειές τους στάλθηκαν στο εβραϊκό γκέτο του Λοτζ στην Πολωνία. Οι δύο πρώτες είτε πέθαναν εκεί είτε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οσο για την Οτλα είναι βέβαιο πως πέθανε στο στρατόπεδο θανάτου του Αουσβιτς.

    Το αίσθημα ενοχής που κυριαρχεί στο καφκικό έργο είναι απείρως ισχυρότερο από την προτεσταντική εκδοχή του προπατορικού αμαρτήματος. Δεν υπάρχει κείμενό του, ολοκληρωμένο ή ημιτελές, που να μην είναι σπουδαίο. Αλλά η Δίκη, η Μεταμόρφωση και ο Πύργος αποτελούν τα κορυφαία βιβλία του. Ισως όμως δεν είναι περιττό να αναφέρουμε πως και μόνο με το πρώτο ο Κάφκα θα εξακολουθούσε να είναι ο Κάφκα. Και να σκεφθεί κανείς πως όταν πέθανε ήταν μόνο 41 ετών.

    * Ο κόσμος: το μεγάλο δικαστήριο

    Ο ήρωας της Δίκης Γιόζεφ Κ, ήρωας του μυθιστορήματος, χωρίς να έχει κάνει τίποτε κακό συλλαμβάνεται ένα ωραίο πρωί αλλά σχεδόν αμέσως μετά αφήνεται ελεύθερος. Του ανακοινώνουν ότι θα περάσει από δίκη αλλά κανείς δεν του λέει για ποιο αδίκημα κατηγορείται και πότε θα δικαστεί. Από εδώ και στο εξής θα αναλώσει την υπόλοιπη σύντομη ζωή του προσπαθώντας να ανακαλύψει γιατί κατηγορείται, ποιοι θα τον δικάσουν και πότε. Αρχίζει λοιπόν να κινείται μέσα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους του δικαστικού μεγάρου χωρίς κανείς να του δίνει απάντηση, ώσπου αντιλαμβάνεται πως το δικαστήριο δεν είναι ορισμένο, πως όσους συναντά ανήκουν στο δικαστήριο, δηλαδή πως δικαστήριο είναι όλος ο κόσμος. Ο Κ βυθίζεται σιγά σιγά στη σκοτεινή αλληγορία ενός υποθετικού εγκλήματος και γίνεται τρομοκράτης του εαυτού του. Η ίδια του η ύπαρξη είναι ο τρομοκράτης. Και βέβαια πέρα και πάνω από αυτήν βρίσκεται η τρομερή, η άγνωστη, γραφειοκρατική και απρόσωπη εξουσία.

    Κανείς δεν μίλησε για τον νόμο και την εξουσία όπως ο Κάφκα. Και το δικαστήριο είναι η ύψιστη έκφραση του κράτους. Το δικαστικό μέγαρο της Δίκης δεν αποτελεί μόνο ίδρυμα της εξουσίας αλλά περιέχει και όλες τις εφιαλτικές προεκτάσεις της οι οποίες αγγίζουν τα απώτατα βάθη του ψυχικού βίου και ποτίζουν τη συνείδηση με το δηλητήριο του αισθήματος ενοχής. Ετσι, ο ανακριτής, ο κατηγορούμενος, ο δημόσιος κατήγορος και ο πρόεδρος του δικαστηρίου είναι μορφές ή φαντάσματα του ίδιου του εαυτού μας.

    Ο κόσμος μας δεν απέχει και πολύ από τον κόσμο της Δίκης. Ο καφκικός Μινώταυρος εξακολουθεί να υπάρχει, ο λαβύρινθός του επίσης – έστω και με άλλη μορφή – όπως και η μετέωρη απειλή που προοιωνίζεται έναν σκοτεινό κόσμο θυτών και θυμάτων, όπου οι ρόλοι εναλλάσσονται και όπου όλα είναι γύρω μας κλειστά σαν την καφκική Πύλη του Νόμου. Και αν θέλει κανείς να τοποθετήσει ιστορικά αυτό το ανεπανάληπτο έργο, θα έλεγε πως μέσα στη Δίκη ανατέλλει και δύει μια μεγάλη ευρωπαϊκή αυτοκρατορία: η αυστροουγγρική.

    ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ

    Το ΒΗΜΑ, 08/07/2007

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/05/2008

  298. Με φροϋδικούς όρους , η ζωή ή ο Έρως είναι η οδυνηρή περιπλάνηση του εγώ που κυνηγά την ευτυχία της εξάλειψης του . Το ζήτημα είναι να διαχωρίσουμε την αγάπη του Θανάτου ως φρενήρη μανία εκμηδένισης , από την ιδέα ότι μόνο αποτίνοντας φόρο τιμής στον θάνατο ως ύστατο σημαίνον της αδυναμίας και της θνητότητας μας προσδίδεται αξία στη ζωή .

    Αυτόν τον δεύτερο τροπο ύπαρξης εννοεί ο Χέγκελ όταν παρατηρεί στην Φαινομενολογία του Πνεύματος πως αν ο θάνατος είναι ο, τι πιο τρομακτικό ‘’ η ζωή του πνεύματος δεν είναι η ζωή που υποχωρεί από φόβο μπροστά στο Θάνατο και μένει μακριά από την ερήμωση αλλά εκείνη που αντέχει και διατηρείται μέσα σ’ αυτόν ‘’

    Τerry Eagleton Ιερός Τρομος

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/05/2008

  299. Ιερός τρόμος»

    Ο Terry Eagleton είναι ένας από τους πιο επιφανείς κριτικούς λογοτεχνίας και θεωρητικούς της κουλτούρας, με δεκάδες βιβλία στο ενεργητικό του, μεταξύ των οποίων μελέτες για την ιδεολογία, τη θεωρία λογοτεχνίας -με έμφαση στη μαρξιστική κριτική- και τη μετανεωτερικότητα. Στο πρόσφατο αυτό βιβλίο του ο Eagleton συνδυάζει τη ματιά του θεωρητικού της λογοτεχνίας με το λόγο της φιλοσοφίας και της πολιτικής θεωρίας, για να αναλύσει ένα μείζον ζήτημα της επικαιρότητας των τελευταίων ετών. Ωστόσο, η ανάλυση του Eagleton προχωρεί πέρα από τις πολιτικές αναλύσεις για την τρομοκρατία που ακολούθησαν την 11η Σεπτεμβρίου. Στα έξι περιεκτικά κεφάλαια του βιβλίου ο συγγραφέας εισηγείται μια γενεαλογία της τρομοκρατίας, ξεκινώντας από τη διονυσιακή λατρεία και το Μεσαίωνα και φτάνοντας στην έννοια του Υψηλού του 18ου αιώνα, το Φρόυντ και το Λακάν. Ξαναδιαβάζοντας κλασικά έργα όπως ο Φάουστ και ο Βασιλιάς Ληρ, ο Eagleton μελετά το «ιερό» και τη «θυσία», θέτοντας το θέμα του τρόμου μέσα σε πλαίσια «μεταφυσικά». Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο Eagleton συνδυάζει τη γνωστή αριστερή προοπτική των αναλύσεών του με τη μεταφυσική και τη θεολογία, την πειστικότερη απάντηση δίνει ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου: «Θα επεσήμαινα στους απεγνωσμένους αριστερούς μου φίλους ότι η πολιτική που εμπεριέχεται στο κάπως αλλόκοτο αυτό βιβλίο με τους Σατανάδες και τους Διονύσους, τους δαίμονες και τους αποδιοπομπαίους τράγους, είναι περισσότερο ριζοσπαστική από μεγάλο μέρος του ορθόδοξου αριστερού λόγου σήμερα».

    ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Terry Eagleton
    ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Δέσποινα Λαμπαδά, Δημήτρης Φιλιππουπολίτης

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 18/05/2008

  300. Παρέμβαση

    Αριστερά και ειδίκευση

    Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

    Από το άρθρο του Κρίστοφερ Λας (κορυφαίου Αμερικανού κοινωνιολόγου, 1932-1994), που δημοσιεύτηκε στη «Βιβλιοθήκη» της «Ε» (16.5.2008) αλιεύουμε: «Εχοντας εγκαταλείψει πριν από πολλά χρόνια την ελπίδα να αλλάξει το σύστημα, η Αριστερά σήμερα κινείται για τη δημιουργία μικρών ειδικευμένων περιοχών μελέτης – μελέτες για τους μαύρους, για τις γυναίκες, για τον «Τρίτο Κόσμο» -που ασκούν πολύ μικρή επίδραση ακόμα και στη γενική πορεία της έρευνας».

    Επίσης: «Καθώς οργανώνονται (σ.σ.: οι αριστεροί ακτιβιστές) γύρω από ένα μοναδικό θέμα, με την ελπίδα ότι θα πετύχουν λίγες μεταρρυθμίσεις κάθε φορά, χάνουν πράγματι την ευκαιρία να εξηγήσουν πώς το ένα θέμα συνδέεται μ’ ένα άλλο (για παράδειγμα, πώς τα περιβαλλοντικά ζητήματα επηρεάζονται από τα οικονομικά ζητήματα) ή την ευκαιρία να παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα ολικής «κοινωνικής αλλαγής»». Επιπλέον, καταλήγει ο Λας, «οι μέθοδοί τους είναι υπερβολικά συμβατικές για να εμπνεύσουν αφοσίωση και πνεύμα θυσίας».

    Εξαιρετικά προκλητικές θέσεις, που θυμίζουν καθαρά μαρξική κριτική. Εγείρονται, όμως, οιονεί ενστάσεις. Ούτε λίγο ούτε πολύ κατηγορεί την Αριστερά ότι μεριμνά για το μερικό και αρνείται να δει το όλον (προσωπικώς δεν ενίσταμαι). Διαγράφονται όμως έτσι όλα εκείνα τα κινήματα που προσπαθούν μέσα από την πολιτική τους παρουσία και δράση, όχι να σώσουν την «καρέτα-καρέτα» π.χ., αλλά να εμφυσήσουν στην κοινωνία τον σεβασμό για το άλογο ζωικό βασίλειο αφενός και για την προστασία του πλανήτη αφετέρου. Υποβαθμίζεται ακόμη μια μορφή οιονεί κοινοτισμού και αμεσοδημοκρατικών λειτουργιών που διέπουν μερικές από τις ομάδες «εξειδίκευσης». Παραμελούνται δηλαδή η γειτονιά, το χωριό, οι συνεταιρισμοί, τα συνδικάτα, περιθωριακά έντυπα, θεατρικές ομάδες κ.ά.

    Στέκομαι στην κατακλείδα του Λας, στο ότι δηλαδή οι μέθοδοι αυτών των ομάδων δεν εμπνέουν. Είναι, μάλλον, αλήθεια. Πώς να εμπνεύσουν; Με ποια γλώσσα; Πώς προσεγγίζουν τους πολλούς, που βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωποι με το μεροκάματο, τα δάνεια, με την επιβίωσή τους; Ολες αυτές οι ομάδες αρέσκονται στην «ιδιαιτερότητά» τους, στη «μοναδικότητά» τους, στη δική τους αλήθεια. Είναι γνωστή αυτή η πρακτική· μπορεί να έχουν σαν στόχο το όλο, εγκλωβίζονται όμως, τελικά, στο (πολύ) μερικό.

    Αρα, η Αριστερά πρέπει μάλλον να ξεκινήσει από την αρχή, αντιστεκόμενη όσο μπορεί στον καταναλωτισμό και την αέναη οικονομική ανάπτυξη. Ετσι, τουλάχιστον, φαίνεται.
    πηγη
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=52038136,66232184

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 19/05/2008

  301. Η ανθρωπότητα φοβάται το θάνατο μα χωρίς να τον γνωρίζει; ο μέσος άνθρωπος μάχεται γενναία για να εξασκηθεί και σπανιότατα αντικρίζει με φρίκη, είτε νέος είναι είτε γέρος, την άβυσσο του μη είναι, όπως ο ίδιος χαρακτηρίζει την άβυσσο αυτή . Όλα αυτά είναι έλλειψη φαντασίας. Είναι επίσης απαράδεκτο για ένα σκεπτόμενο άνθρωπο να θεωρεί το θάνατο ένα ύπνο. Πως είναι αυτό δυνατόν ,όταν δεν του μοιάζει σε τίποτα. Το ουσιαστικό του ύπνου είναι ότι ξυπνάμε, ενώ από το θάνατο , απ ότι ξέρουμε, κανείς δεν ξυπνάει. Μα αν ο θάνατος μοιάζει στον ύπνο , θα έπρεπε τότε να πιστεύομε πως μπορούμε να ξυπνήσουμε και απ¨ αυτόν . Δεν είναι ωστόσο αυτό που νομίζει ο μέσος άνθρωπος::το θάνατο τον φαντάζεται σαν ένα ύπνο από τον οποίο δεν ξυπνά , πράγμα που δεν σημαίνει τίποτα . Έχω ήδη πει πως ο θάνατος δεν μοιάζει στον ύπνο, γιατί στον ύπνο είμαστε ζωντανοί και κοιμισμένοι. Δεν καταλαβαίνω πως μπορεί να παρομοιάζει κανείς το θάνατο με οτιδήποτε , από τη στιγμή που δεν μπορεί να έχει την εμπειρία ούτε του θανάτου ούτε οιουδήποτε άλλου αντίστοιχου πράγματος με το οποίο να μπορεί να τον συγκρίνει .

    Για μένα, όταν βλέπω ένα νεκρό , ο θάνατος είναι μια αναχώρηση . Το πτώμα μου δίνει την εντύπωση ενός παλιού κοστουμιού που πετάχτηκε . Κάποιος έφυγε χωρίς να χρειάζεται να πάρει μαζί του τη μοναδική του φορεσιά

    Φερναντο Πεσόα , Το βιβλιο της Ανησυχίας

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/05/2008

  302. Soren Kierkegaard, Ασθένεια προς θάνατον

    « Ασθένεια προς θάνατον » σύμφωνα με μια γνωστή πεσιμιστική μεταφορά , είναι η ίδια η ζωή, αλλά -λέει ο Κιρκεργωρ , για τον χριστιανό –δηλαδή για τον άνθρωπο που διατηρεί την ελπίδα- δεν υφίσταται ο θάνατος ως τέλος . Στα συνέπεια , ούτε η κυριολεκτική , φυσική αρρώστια είναι γιατόν «ασθενεια προς θάνατον » Ο θάνατος έχει σημασία μόνο για εκείνον ο οποίος εκλαμβάνει το θάνατο ως τέλος, για αυτόν που εγκαταλείπει την ελπίδα, και από αυτή την άποψη η μόνη πραγματική «ασθένεια προς θάνατον είναι η απελπισία.

    Και ιδού το πρώτο παράδοξο: αυτός που απελπίζεται αυτός που φοβάται το θάνατο ως το εσχατο μηδέν είναι αυτός ο οποίος για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί να πεθάνει , δεν μπορεί , να παραδοθεί με εμπιστοσύνη στον «γλυκό ύπνο του θανάτου» Από υπαρξιακή άποψη , αληθινός θάνατος δεν είναι ο φυσικός θάνατος αλλά η δαιμονική απώλεια του θανάτου – η κόλαση εν ζωή.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 23/05/2008

  303. Για να μην αναρωτιεται :
    Ο Αλντο Καροτενουτο ειναι Ιταλος Ψυχολογος και συγγραφεας πολλών βιβλιων μεταξυ των οποιων στα ελληνικά τα εξαιρετικά : Αγαπη και Προδοσια , Ερως και Παθος …
    Στο περιοδικό ΕΝΕΚΕΝ αναφερθηκε συχνα βλ αρθρα : Επινοηση του Ερωτα τευχος 2 , Και Ερωτας Θνητός Απωθημενος Θανατος τευχ 5 αν θυμαμαι καλώς

    Επίσης τον εχω αναφερει πλειστακις σε σχολια μου εδω και Αλλού …

    Σχόλιο από Nosfy | 24/05/2008

  304. Τα βιβλια του Αλντο Καροτενουτο :

    http://www.perizitito.gr/authors.php?authorid=53073

    Συγγραφέας Carotenuto, Aldo

    Εγκώμιο σχεδόν της προδοσίας

    Μπορούμε να αποφύγουμε να προδώσουμε και να προδοθούμε; Αυτό είναι το ερώτημα στο οποίο αποπειράται να δώσει μιαν απάντηση το βιβλίο. Η προδοσία εμφανίζεται αποκρουστική στη δική μας συνείδηση των «αγνών», αλλά, όπως διαβεβαιώνει ο συγγραφέας, αποτελεί μια αναπόφευκτη εμπειρία. Αφού διέτρεξε το δράμα της μοναξιάς του έρωτα στο Έρως και Πάθος, ο Aldo Carotenuto πραγματεύεται το ευαίσθητο θέμα της προδοσίας, εννοούμενης ως πράξης απαραίτητης προκειμένου η ψυχή έγκλειστη ακόμη σε μια παρθενικότητα ασυνείδητη και χωρίς ενδοσκόπηση να μπορέσει να μυηθεί στο μυστήριο της ζωής και της αγάπης. Πράγματι, προδίδω και προδίδομαι, ση-μαί-νει «παραδίδομαι» σε ένα πεπρωμένο ανα-ζήτησης που διανθίζεται από πτώσεις και ήττες. Σημαίνει αναγνωρίζω τον εαυτό μου ως το ξεχωριστό εκείνο ον, που για να επαναδομηθεί πρέπει να ελευθερωθεί από συλλογικά μοντέλα και προσταγές, δηλαδή να «προδώσει». Κάθε άτομο είναι παραδομένο στο κέλευσμα, εγγεγραμμένο στην ίδια την εξελικτική δυναμική της ψυχής, να χειραφετηθεί από όλα εκείνα που το συντηρούν πιστό στην εικόνα του εαυτού του, την εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στο ίδιο και που αντίθετα απαντά στα αιτήματα του κοινωνικού περιβάλλοντος ή στην επιθυμία των συνομιλητών του. Για τον ίδιο αυτό λόγο η διαδικασία εξατομίκευσης συνεπάγεται συχνά καταστάσεις ρήξης, αναπόφευκτες ρωγμές που σημαδεύουν τη ζωή μας. Από την προδοσία του γονέα προς το παιδί, το οποίο «πλάθει με τη φαντασία του» πριν ακόμη το δει να γεννιέται, έως την προδοσία μέσα στο ζευγάρι, και έως τις άλλες μορφές της, τα άλλα πρόσωπά της, τα λιγότερο συνηθισμένα. Την προδοσία του σώματος, της αρρώστιας, του θανάτου ή αλλιώς την εμπειρία του ορίου που βιώνεται ως ήττα και ως οριστική αποτυχία της ύπαρξης. Χωρίς προδοσία δεν δίνεται δυνατότητα απολύτρωσης και μεταμόρφωσης. Σ’ εμάς εναπόκειται η επιλογή.

    Carotenuto, Aldo (Συγγραφέας)
    Καφετζή, Κούλα (Μεταφραστής)

    http://www.booksfromgreece.gr/shop/products/getProductDetails.asp?pid=71319

    Αναφορες εδώ:

    http://panosz.wordpress.com/2007/03/04/theodoridis/

    http://panosz.wordpress.com/2007/05/14/marietta/

    και στο παρόν ποστ παραπάνω

    Σχόλιο από Nosfy | 24/05/2008

  305. Περι Αγαπης
    ανφορά στον Αλντο Καροτενουτο :
    http://panosz.wordpress.com/2007/05/14/marietta/#comment-12481

    σε σχεση με την ααγαπη για την μητερα και τη αγαπη για την πατριδα , εχω να παρατηρησω τα εξης για την συγκριση

    Στην αρχή της ζωής μας είμαστε εντελώς εξαρτημένοι, ετσι υποφέρουμε άσχημα αν η μητέρα δεν είναι εκεί όταν την χρειαζόμαστε. Ετσι η πρώτη αγάπη που βιώνουμε, είναι η αγάπη για τη μητέρα μας. Ο Εριχ Φρομ ονομάζει αυτό το είδος της αγάπης .Μητρική αγάπη που ενέχει μια θεμελιακή διαφορά από την ερωτική αγάπη: «Στην ερωτική αγάπη , δυο άνθρωποι που ήταν χωρισμένοι, ξένοι, γίνονται ένα . Στην μητρική αγάπη δυο άνθρωποι που ήταν ένα αποχωρίζονται…» Πολλές φορές –λέει Ο Εριχ Φρμ εξαρτημένες (σαδιστικές ή μαζοχιστικές ερωτικές συμπεριφορές) έλκουν την καταγωγή ους από την ανάμνηση εκείνης τη συμβιωτικής ένωση που ενέχει« η σχέση μεταξύ εγκύου μητέρας και εμβρύου . Είναι δυο κι ωστόσο ένα . Ζουν μαζί χρειάζεται ο ένας τον άλλο. Το έμβρυο είναι μέρος , κομμάτι της μητέρας, κι ,ότι χρειάζεται το παίρνει από αυτήν. Η μητέρα είναι ο κόσμος του όλος. Το τρέφει , το προστατεύει, αλλά και η δική της ζωή δυναμώνει από την ύπαρξη του. Στην περίπτωση της ψυχικής συμβιωτικής ένωσης, τα δυο σώματα είναι ανεξάρτητα αλλά το ίδιο είδος σύνδεσης υπάρχει στον ψυχολογικό τομέα» . Ο Aldo Carotenuto χαρακτηρίζει ως νοσταλγία της κατάστασης συγχώνευσης « την ασυνείδητη λαχτάρα για επιστροφή στην αρχική κατάσταση συμβίωσης .Είναι αυτό πού ονομάζουμε παλινδρόμηση στη μη διαφοροποιημένη κατάσταση πού βιώθηκε στο σώμα της μητέρας κατά την κυοφορία και στην αμέσως μετά τη γέννηση περίοδο. Η μη διαφοροποίηση, η κατάσταση συγχώνευσης, αντιστοιχεί σε ένα είδος παραδείσιας κατάστασης όπου δεν υπάρχει χάσμα ανάμεσα στην ανάγκη και την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης, όπου μητέρα και παιδί συνυπάρχουν σε μια φαινομενικά αδιάσπαστη ναρκισσιστική μονάδα» .

    Σχόλιο από Nosfy | 24/05/2008

  306. Με την ευκαιρια βρηκα αυτό και αλλα πολλλα για τον Θανατο απο καποιον ….Νοσφεράτο
    ε ας τα βαλω:

    Θείε
    λες ;Πολύ απλα: δεν συμπιπτουμε/συνυπαρχουμε μαζυ του ουτε για μια στιγμη!
    Γιατι λοιπον να μας απασχολει;

    Παρολα αυτά …και παρολο που η φραση του Επικουρου Εχει την μεγαλη αξια της
    Ο θανατος …Μας απασχολει ……

    Μας απασχολεί ως αγχος , αγωνια … Γιατί συνειδητοποιουμε
    (ειμαστε τα μονα οντα που το συνειδητοποιουμε ) ακριβώς το οτι
    καποια στιγμή ΔΕΝ ΘΑ υΠΆΡΧΟΥΜΕ …
    Και αυτό ειναι Αντιφαση …Ενα ζωντανό ον δηλαδή μια υπαρξη να συλλαμβανει την Ιδεα της Μη Υπαρξης Του….
    (και μαλλον αυτή η συνειδητοποιηση μας κανει να Υπαρχουμε …. Δηλαδή η Υπαρξη μας ως ανθρωπινα οντα προποθετει και την αντιληψη της
    Μη- Υπαρξης μας)
    Και αυτή η συνειδητοποιηση γινεται αδιορατα ή απωθημενα καθε στιγμή της Υπαρξης ..Ο Θανατος κυλαει απο κατω μας σαν Υπογειο Ποταμι ….
    Προσπαθουμε να τον μεταθεσουμε καπου στο Τερμα …..ομως αυτός ειναι απο κάτω μας …Υπσβασταζειι (δια του μηδενός του) την Υπαρξη μας

    Πισω απο καθε αλλο αγχος , καλά καλυμενο , δηλαδή απωθημενο , βρισκεται αυτό το Αγχος … Η Αγωνια του Θνατου…της Απωλειας

    ..Των αγαπημενων , του ερωτα , του Δικου μας Θανατου…

    εχει κι αλλα εδώ:
    http://panosz.wordpress.com/2007/10/16/nik-athenian-3/#comment-25643

    Σχόλιο από Nosfy | 24/05/2008

  307. Ανηψι.Δελτα καπα

    1)”κάτι άλλοι Wittgenstein και γενικά θετικιστές και παρατηρητές του ”
    Ο Wittgenstein ηταν βεβαια Και θετικιστής …Αλλα νομιζω οτι ηταν και Κατι παραπάνω …(δεν ηταν (μονο ). θετικιστης με την εννοια του Μ. Ρασσελ π.χ)

    2)”Κατά τη γνώμη μου κερδίζει αυτός που θα πλέξει το πιο όμορφο παραμύθι, που θα μας κάνει να ξυπνάμε κάθε μέρα με την καύλα της ύπαρξης.”

    Κατ ‘ αρχήν δεν ειναι μονο καβλα …Η υπαρξη ειναι και Φαρμακι (οπως και φαρμακο )
    Κάποια αρχαία ελληνική παράδοση, που διηγείται ο Nietzsche(στη Γεννηση της τραγωδιας), λέει πως, ο βασιλιάς Μίδας, κάποτε ,κυνήγησε πολλή ώρα στο δάσος το γερο Σειληνό, τον σύντροφο του Διόνυσου, χωρίς να μπορέσει να τον φτάσει. Όταν επιτέλους κατόρθωσε να τον πιάσει, ο βασιλιάς τον ερώτησε τι είναι για τον άνθρωπο το πιο επιθυμητό και πιο πολύτιμο αγαθό. Ακίνητος και πεισμωμένος ο δαίμων, έμενε άφωνος, έως ότου, εξαναγκασμένος από τον νικητή του, ξέσπασε στα γέλια και άφησε να του ξεφύγουν αυτά τα λόγια :« φυλή άθλια κι εφήμερη, παιδί της τύχης και της οδύνης :Ο,τι περισσότερο απ όλα πρέπει να επιθυμείς, σου είναι αδύνατον να τα αποκτήσεις: το καλύτερο για σένα είναι να μην έχεις ποτέ γεννηθεί, να μην υπάρχεις, να πέσεις στην ανυπαρξία .Ύστερα από αυτό ο,τι περισσότερο πρέπει να επιθυμείς, είναι να πεθάνεις το γρηγορότερο» …..

    3) Για το παραμυθι θα τα πουμε αργοτερρα …Προς στο παρόν Ανηψιε συου θυμιζω το Λακανικό” Η φαντασιωση ειναι η Σκηνοθεσια του Πραγματικου”
    Τί ομως ειναι το Πραγματικό κατά Λακάν; …Ειναι αυτό που δεν μπορουμε να δουμε παρα μονο διαμεσου της Οθονης της Φαντασιωσης ..Αλλιως αν το δουμε Πραγματικα΄(το Πραγματικό ) δηλαδή σε ολη του την Διουνυσιακή του Απειροτητα …πετρωνουμε απο την Φρικη του οπως πετρωνε οποιος κοιτουσε την Μεδουσα στα Ματια (Γιαυτό και ο Περσεας δεν την κοιτουσε ευθεως και της αναπέδωσε την εικονα της ως αντανακλαση με την ασπιδα του …Και αργοτερα απο το αιμα της εφτιαξε δυο φιλτρα ..Το ενα Φαρμακο ….το αλλο φαρμακι )

    Ανηψιε ακομα και οταν κοιμομαστε , ακομα και και στα ονειρα μας αποφευγουμε να κοιταξουμε τον θανατο ευθεως ….
    ……………

    Ευθεως Πανο δεν τον κοιταζει κανενας ..
    Αυτο ειναι Καθολικό ..Κανένας

    Ακομα και οι Φασιστες στον Ισπανικό Εμφυλιο οταν βομβαρδιζαν την Γκουερνικα κραυγαζοντας π.χ το
    ” VIVA LA MORTE” αυτό που κοιτουσαν δεν ηταν ο Θανατος αλλά ο Δικός τους Μυθος ..και ο απαξιωμένος θανατος των αλλων Διαμεσω του δικους τους μυθου ,δηλαδή της δικής τους Φαντασιακής οθονης


    – Και εντιστροφα οι Κομμουνιστες και. αλλοι που πεθαιναν τουφεκισμένοι την αυγή και τραγουδουσαν την Διεθνη κ.λ.π Κι αυτοι την δική τους φανατσιωση -Μυθο διεθεταν που εδινε Νοημα ..αλλά και σκεπαζε τον Δικο τους Θανατο
    Κανείς δεν μπορει να κοιταξει τον Θνατο οπως ειναι ή μαλλον οπως
    Δεν ειναι …Γιατί πολύ απλά ειναι περα απο τις δυνατοτητες μας ..(οπως θα ελεγε και εδώ ο Επικουρος )

    Ο Θανατος ειναι το μοναδικό προσωπο του Θεου που μπορουμε να ξερουμε …Χωρις να μπορουμε βεβαια να το Δουμε Καταφατσα …
    οι αρχαιοι ελληνες ειχαν εντρυφισει σε αυτο το ζητημα οριοθετωντας τη ζωη σε ενεστωτα χρονο.
    Ζω!”

    Οι Ελληνες λεει ο Νιτσε στην Γενηση της Τραγωδιας δεν ηταν ενας Γελαστος χαρουμενος Λαος ..Οι Ελληνας ηταν εκεινος ο Λαος που ακριβώς επειδη ειχαν εντρυφισει σε αυτο το ζητημα” ατενιζαν τον Θνατο και την Τραγωδια της Υπαρξης μεσω του διαζωματος και του Θεατρου , τιθασευοντας το Διονυσιακό με το Απολωνειο στοιχείο … μεσα απο το πνευμα της Μουσικής …της Ωδής στον Τραγο …

    Τον θανατο δεν τον βιωνουμε παρα μονο μεσα απο την απωλεια των αλλων, δηλαδη σαν κοινωνικη εμπειρια, ειναι η εμπειρια του κοινωνικου οντος.
    Ατομικα δεν αφορα κανεναν.” Θειος Ισιδωρος

    ”Η μοναδική εμπειρια θανατου , πραγματικά ειναι ο θανατος που βιωνουμε ως θεατές , ο θανατος ενός αλλου ανθρωπινου πλασματος ”
    Αλντο Καροτενουτο

    Ο θανατος μας αγγίζει κάθε μερα, στις χίλιες εγκαταλείψεις που βιώνουμε , ειτε τις επιβάλλουμε ειτε πρεπει να τις υποστουμε, εισβαλλει σιωπηλά αλλα οχι και για αυτό λιγοτερο αισθητά , στις ευτυχισμένες στιγμές μας λεηλατώνταςτη χαρά μας

    λεει ο Αλντο Καροτενουτο.
    ( νατος παλι ο Καροτετουτο )

    ————————–

    Οταν ο Θειος Ισιδωρος λεει Ατομικα δεν αφορα κανεναν.” νομιζω οτι δεν εννοει οτι ο καθενας μας ειναι αδιαφορος στον θανατο των αλλων …
    Αλλα οτι κανεις απο μας ( ε…απο εσας !) δεν εχει ηδη γνωρισει τον δικό του Θανατο…
    Μονο μια υποψια περνουμε απο το τι ειναι ο Θνατος παρατηρωντας,πονώντας ή πενθωντας τον Θνατο των αλλων (εθχρων ή αγαπημενων)
    Αλλά αυτή η υποψια , η εμπειρια του θανατου των αλλων …μπορεί να μην εχει (η μαλλον ΔΕΝ ΕΧΕΙ την Παραμικρή απολυτως σχεση με το Πραγματικό του Θανατου μας…
    Γιατό οποιο δεν μπορουμε να κανουμε παρα μονο εικασιες και να χρησιμοπιουμε μεταφορες και αναλογιες (” Μοιαζει με τον Υπνο κ.λ.π)
    εξαλλου το μόνο που ξερουμε για τον θανατο των αλλων ειναι οι αντιδρασεις τους ..οι ορατες αντιδρασεις τους Λιγο Πριν τον Θανατο …
    (Την μια στιγμή Ειναι – Την αλλη δεν ειναι )

    Ο Θανατος ειναι ενα (μαλλον το μονο )Γεγονός για το οποιο δεν μπορουμε να εχουμε καμμια απολυτως αποδειξη , εμπειρια , βιωμα… (Παρα μονο την Γνωση οτι καπου(εδώ γυρω …ειναι και μας περιμενει ή μαλλον μας παραμονευει )

    – οπως και για το Θεο …δεν ειναι δυνατον να αποδειχτει ή να βιωθει (παρα μονο με αναλογιες ή μυστικιστικές μεταφορες …
    Αλλά και ουτε η μή υπαρξη του μπορει να αποδειχτει (ειναι σαν να συζητητανε και να προσπαθουν να αποδειξουν την μη πιθανοτητα ζωής στην στερια ,τυφλά πλασματα της θαλασσιας Αβυσσου σε βαθος χιλιαδων μετρων κατω απο την επιφανεια της, χρησιμοποιωντας τις δικες τους αντιληπτικές δυνατοτητες …
    ………………………

    Νικ λες ”Το κάθε πράγμα είναι το σύνολο των πληροφοριών που σχετίζονται μ’ αυτό”
    Κατ αρχην το καθε πραγμα δεν ειναι Μονο το σύνολο των πληροφοριών που σχετίζονται μ’ αυτό”… Ειναι κατι το πολύ περισσοτερο….

    Ειναι η σχεση η Δομή αυτών των πληροφοριων …Οπως ενα κτιριο
    Το κτιριο δεν ειναι απλα το συνολο των Υλικών (τουβλα τσιμεντο κ.λ.π )
    Ειναι κατι περισοστερο πολύ περισσοτερο … Ειναι η Δομή …. η Οικο-δομή , η σχεση , ο τροπος Διαταξης …
    Και αν τα υλικά ανακυκλωθουν μετα τον Θνατο του Κτιριου…. Δεν σημαινει αυτό οτι θα υπαρχει το ιδιο το Κτιριο … Δεν θα Ειναι…

    Αν δε μιλαμε για τον ανθρωπο
    Τοτε εχουμε ακομα Κατι παραπάνω .απο το κατι παραπάνω ενός Πραγματος ….

    Δηλαδή περα απο τα υλικά και την Δομή , εχουμμε και την (και αυτό ειναι το σημαντικότερο ) Αυτοκατανοηση του, τον τροπο με τον οποιο συλλαμβανει ο ιδιος την ξεχωριστή του ταυτοτητα , το ”Τυφλό του αποτυπωμα” στον Χρόνο (οπως ελεγε ο Ποιητής Φιλιπ Λαρκιν )«Μονάχα με τον καιρό /μισοαναγνωρίζουμε το τυφλό αποτύπωμα /που φέρουν όλες μας οι συμπεριφορές»[….]« Μα κι αν ομολογήσουμε,/ εκείνο το άωρο απόγευμα που αρχίζει ο θάνατος μας ,/τι ακριβώς ήταν ,μικρή παρηγοριά,/ Γιατί αφορούσε μόνο έναν άνθρωπο μια φορά, Και τούτον στο κατώφλι του θανάτου……

    Και ακομα τα συναισθηματα , τις συγκινησεις της αναμνησεις του
    Ε αυτά .. Την μια στιγμή Ειναι ..Την αλλη δεν ειναι …

    Και μιας και ειμαστε καμωμενοι απο λόγια:

    τι απομένει από τον εαυτό στο κατώφλι του θανάτου; «Όταν το τέλος πλησιάζει ,έγραψε ο Καρτάφιλος, – Στο Διηγημα του Μπορχες που προανεφερα -δεν μένουν πια αναμνήσεις εικόνων μένουν μόνο λέξεις. Λέξεις ,δάνειες και ακρωτηριασμένες λέξεις, λέξεις άλλων, να ποια ήταν η ισχνή ελεημοσύνη που του άφησαν οι ώρες και οι αιώνες »
    Λογια στον ανεμο..
    Οκτώβριος 20, 2007 στο 12:08 π.μ.

    Νοσφεράτος

    Κι επειδή είμαστε ΚΑΙ οι σχέσεις μας με τους άλλους, βεβαιότατα υπάρχει ΚΑΙ βίωμα ΚΑΙ εμπειρία θανάτου σε ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους…

    Πανο αν θελουμε να ακριβολογουμε
    Υπαρχει βίωμα ΚΑΙ εμπειρία θανάτου σε ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους…ΤΩΝ αλλων ανθρωπων

    Και η Απωθημενη Υποψία οτι αυτό μπορει να αφορά και τους ιδιους ….
    ( σε ελαχιστους βεβαια η Βεβαιοτητα ..και σε ακόμα πιο ελαχιστους η προετοιμασια … Ιιδιατερα δε στις μερες μας … σχεδόν σε κανενα (ουτε καν στον ιδιο τον ετοιμοθανατο
    σήμερα ζούμε τη απαξίωση του θανάτου(ως γεγονότος):Σήμερα ο θάνατος έχει πάψει να αποτελεί μια περίλαμπρη ιεροτελεστία στην οποία συμμετείχαν οι άνθρωποι, η οικογένεια, η κοινωνία ολόκληρη.. σήμερα ο θάνατος έχει γίνει κάτι το απόκρυφο ,ιδιωτικό και επαίσχυντο. Παλιά Ο θάνατος εμπίπτει πλέον ,στη σφαίρα της απολύτως προσωπικής ιδιωτικής ζωής. Σήμερα, ο θάνατος είναι« η στιγμή όπου το άτομο ξεφεύγει από κάθε εξουσία, στρέφεται προς τον εαυτό του και αναδιπλώνεται,κατά κάποιο τρόπο στην πιο ιδιωτική πτυχή.»
    Σήμερα ,ο θάνατος έγινε αόρατος και διαλύθηκε μέσα στον φόβο «Μέσα σε ένα απωθητικό πολιτισμό, ο ίδιος ο θάνατος γίνεται ένα όργανο απώθησης». .Αν κάποιος φαίνεται ότι δεν γνωρίζει για το θάνατο, αυτό συμβαίνει γιατί «τρέπεται σε φυγή ενώπιον του θανάτου » . Εμείς φοβόμαστε τόσο τον θάνατο, που δεν τολμάμε να αναφέρουμε τα όνομα του.«Η ανθρωπότητα» -έλεγε ο Φερναντο Πεσόα- «φοβάται το θάνατο μα χωρίς να τον γνωρίζει» . «Στον κινηματογράφο , -γράφει ο Κούντερα- όταν κάποιος πεθαίνει, ηχεί αμέσως μια ελεγειακή μουσική , αλλά στις ζωές μας, όταν πεθαίνει κάποιος που γνωρίσαμε καμία μουσική δεν ακούγεται» Στις σύγχρονες κοινωνίες ,ο ετοιμοθάνατος δεν προαισθάνεται πια το θάνατο του. Οι γιατροί και οι νοσοκόμες ,οι μόνο που ξέρουν, δεν τον ειδοποιούν, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις.«Ο ετοιμοθάνατος είναι πια αυτός που δεν πρέπει να γνωρίζει» Ο θάνατος έχει –σήμερα -εγκαταλείψει το σπίτι για το νοσοκομείο:απουσιάζει από τον γνώριμο κόσμο της καθημερινής ζωής. Ο σημερινός άνθρωπος ,επειδή δεν τον βλέπει αρκετά συχνά κι από αρκετά κοντά, τον έχει ξεχάσει:«Ο θάνατος έχει γίνει άγριος:ταιριάζει περισσότερο στο νοσοκομείο, που είναι τόπος λογικής και τεχνικής, παρά το δωμάτιο του σπιτιού, που είναι ο τόπος των συνηθειών της καθημερινής ζωής” (Μαξ Σελερ)
    ………………………………….
    Θειε
    Κατ αρχήν συμφωνουμε …Δεν μπορουμε να εχυμε εμπειρια του Δικου μας θανατου διοτι απλουστατα την στιγμή του θανατου μας δεν είμαστε….
    Μπορουμε να εχουμε εμπειρια του θανατου-τελους αλλων προσωπων .. Αλλά αυτό δεν ειναι εμπειρια Θανατου
    Ειναι ο Αντιχτυπος που εχει ο Θανατος τους πανω μας …Και η μεταφραση του με ορους Συναισθηματων (χαρα λύπη ,πενθος ,) και κρισεων (Θεια Δικη κ.α)

    Παντως θετεις κιενα αλλο θεμα το θεμα του εαυτου…

    και σε αυτό εχω να κανω μερικές παρατηρησεις :

    Η αίσθηση του εαυτού προϋποθέτει τον διαρκή αναστοχασμό:ο εαυτός δεν είναι κάτι το δεδομένο και η προσωπική ταυτότητα προϋποθέτει διαρκή αναστοχασμό: Αναστοχασμό πού αποτελεί ταυτόχρονα παιχνίδισμα, με εκείνα πού θυμόμαστε και εκείνα πού απωθούμε στη καταπακτή του ασυνείδητου.
    -Η τυπική μορφή πλαισίωσης του βιώματος (αλλά και της ανάμνησης του) είναι η αφηγηματική.. ΄Ετσι Η προσωπική μας ταυτότητα συνθέτει μια επιλεκτική αφήγηση: Την ανασυνθέτει εκ των υστέρων: ως αναδρομική βιογραφία. . Γιατί η μνήμη σχεδόν πάντα είναι επιλεκτική, ως ανάμνηση πού υψώνεται στο βάθρο ξεχασμένων πραγμάτων: Σχεδόν η κάθε μνήμη είναι ανάμνηση: ξανά κοιτάζουμε τους εαυτούς μας κάθε φορά και διαλέγουμε απ’ τον σωρό των βιωμάτων μας εκείνη την ενθύμηση πού ξαναδίνει νόημα στην τωρινή ζωή μας. ” Η ιδέα πως μπορούμε να γνωρίζουμε τι συνέβη επειδή το θυμόμαστε είναι μια αυταπάτη ,η οποία παράγεται από την ανθρώπινη ανάγκη να εξάγει νόημα από τα διάφορα στοιχεία της εμπειρίας” . Αυτό πού ήταν πρωταρχικά χωρίς νόημα μόνο αργότερα, αναδρομικά, αποκτά νοηματική επίδραση, αφού μόνο αργότερα τα ίχνη του γεγονότος εμπεριέχονται σε ένα συμβολικό δίκτυο το οποίο του προσδίδει το νόημα του
    Ο αναστοχασμός του εαυτού συνθέτει και μια αναδρομική αφήγηση του(στον ίδιο τον εαυτό) Αυτή η αναδρομική αφήγηση οφείλει να είναι γοητευτική και συνάμα συνεκτική, να ενέχει μια φαινομενική διαδοχή, ίσως και πλοκή: Τα στοιχεία αυτά είναι φαντασιακά, πλάθονται από τον ίδιο τον εαυτό. Αλλά για να είναι πειστική για τον εαυτό η αυτοβιoγραφια του, δεν μπορεί να είναι ολότελα φαντασιακή. Οφείλει ,συνεχώς, να αφομοιώνει τα στοιχεία πού εισβάλλουν από τον εξωτερικό κόσμο, πού αν αφεθούν ανεπεξέργαστα ,πλημμυρίζουν απειλητικά αυτό πού με τόσο κόπο κτίσθηκε. Ο «εαυτός»(δηλαδή η αυτοαντιληψη μας ) αναγκάζεται να τα αναπλάθει συνεχώς, σμίγοντας τα με την προσωπική του ιστορία. Συνθέτει έτσι ένα υπαρξιακό πλαίσιο πού ανακουφίζει το άτομο καθώς του προσφέρει συνέχεια και συνοχή, ένα προστατευτικό κέλυφος και φίλτρο για να ερμηνεύσει και τιθασεύσει την πολυμορφία της καθημερινότητας του. Αυτή την αναδρομική κατασκευή δεν την κτίζει το άτομο μόνο του, αλλά με τη βοήθεια προσώπων (γονέων ,φίλων, συγγενών) και αντικειμένων (φωτογραφίες ,ημερολόγια κ.α )

    Θα ηταν ενδιαφερον να συνεχιζαμε μια συζητηση πανω στο ζητημα του εαυτού (οπου οι εννοιες της ταυτοτητας και του ατομου εμπλεκονται αλλά δεν ειναι ταυτοσημες )

    Αυτό το Αγχος (του δικου μας επικειμενου Θανατου ) δεν μπορουμε να το Προσπερασουμε … Ειτε -αν νομιζουμε πως το προσπερναμε – μας επιστρεφει δριυτερο (με την μορφή νευρωσεων και άλλων ….κιών.(φθονος μνησικακια ….)
    Ειτε το αποδεχομαστε ως κομματι-το πιο Καθοριστικό ισως κομματι της Ζωής μας , δηλαδή αυτό που μας οριζει αλλά και μας περι-οριζει…
    Ειτε , αν το καταφερουμε , και για οσο χρονο μπορουμε δηλαδή για λίγο ,το μετουσιωνουμε ..σε Τεχνη ή Σε Ερωτα
    ( Σκουπίτσα μου …
    Οκτώβριος 20, 2007 στο 12:19 μ.μ

    Νοσφεράτος

    Ας δουμε αν υπαρχει μια εμφυτη ταση προς τον θανατο …
    Στη Φρουδική θεωρία συμφωνα με την Karen Horney:

    ”Με την ψυχαναγκαστική επανάληψη , που ο Φρουντ θεωρεί πως αντιπροσωπεύει μια βασική αρχή της ενστικτικής ζωής , εννοεί τον ψυχαναγκασμό για επανάληψη προηγούμενων εμπειριών η προηγούμενων σταδίων εξέλιξης , ανεξάρτητα κατά πόσον αυτά ήταν ευχάριστα ή οδυνηρά . Αυτή η αρχή ,διατείνεται ο Φρουντ , φαίνεται πως είναι η έκφραση μιας τάσης , σύμφυτης με την οργανική ζωη΄, για παλινόρθωση μιας παλαιότερης μορφής ύπαρξης και επιστροφή σε αυτήν
    Από αυτή τη θεωρητική τοποθέτηση ο Φρουντ πηδά σε ένα τολμηρό συμπέρασμα : εφόσον υπάρχει μια ενστικτώδης τάση παλινδρόμησης , αποκατάσταση προηγούμενων φάσεων εξέλιξης , και εφόσον το μη οργανικό υπήρξε πριν από το οργανικό πρέπει να υπάρχει μια έμφυτη τάση προς αποκατάσταση της μη –οργανικής φύσης . Εφόσον , η κατάσταση της μη ζωής πρπυπηρξε της κατάστασης της ζωής , πρέπει αν υπάρχει μια ενστικτώδης ορμή προς τον θάνατο .«ο σκοπός της ζωής ειναι ο θάνατος } αυτός ειναι ο θεωρητικός τρόπος με τον οποιο Ο Φρουντ καταλήγει στην υπόθεση ης ύπαρξης του ένστικτου . πιστεύει πώς το γεγονός πώς οι ζώνες οργανισμοί πεθαίνουν από εσωτερικά αιτία , μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να τεκμηριώσει την υπόθεση της ύπαρξης ενός ένστικτου που οδηγεί στην αυτοκαταστροφή ”
    Karen Horney

    πηγή:
    http://panosz.wordpress.com/2007/10/16/nik-athenian-3/#comment-25643

    Σχόλιο από Nosfy | 24/05/2008

  308. πω ρε συ …Αυτος ο Νοσφερατος εχει.. γραψει εκει Πανου…

    Σχόλιο από Nosfy | 24/05/2008

  309. Πως πεθαίνουμε πια στις σύγχρονες κοινωνίες μας; Πως αντιμετωπίζει τον θάνατο ο σύγχρονος άνθρωπος;«Ζει, κυριολεκτικά -λέει πριν από ένα περίπου αιώνα ο Μαξ Σελερ- «α