Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Οι τουρκο-ορθόδοξοι, οι Γκρίζοι Λύκοι και οι δικοί μας «αντιεθνικιστές»

imgp0574_.jpg1922.jpgΠερίεργες επικλήσεις ενός παλιού δωσιλογισμού…
Η  ιστορική εμπειρία του παπά-Εφτίμ φαίνεται ότι εμπνέει και σήμερα κάποια απ’ τα όνειρα για την κατασκευή μιας νέας ταυτότητας. Ταυτότητας τάχα μετα-εθνικής, όμως βαθύτατα ρατσιστικής, εμπαθούς και μνησίκακης. 
Ο παπα Εφτίμ, την Άνοιξη του 1921 – εκείνα τα φοβερά πέτρινα χρόνια για τη Ανατολή – συνεργάστηκε, μαζί με κάποιους ακόμα,  με τους Κεμαλικούς εθνικιστές με στόχο να papa-eftim.jpgαποδείξει την τάχα εθνικά τουρκική καταγωγή των τουρκόφωνων ρωμαίικων πληθυσμών.
Εκείνος  ο δωσιλογισμός του παπά-Εφτίμ  οδήγησε στη δημιουργία του τουρκοορθόδου Πατριαρχείου. (Το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα και έχει μετατραπεί σε άντρο των Γκρίζων Λύκων και της δολοφονικής οργάνωσης Εργκενεγκόν, που πρόσφατα εξαρθρώθηκε).
Στο μάρμαρο του τάφου χαράχτηκε το εξής: «Baba Eftim bu memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir. Mustafa Kemal«, δηλαδή «Ο παπά-Εφτίμ έχει προσφέρει στη χώρα μας όσο ένας στρατός. Μουσταφά Κεμάλ»

Η κίνηση των τουρκοορθόδοξων – που είχε ως έδρα τη Σαφράμπολη –  υποκινήθηκε από τους κεμαλικούς εν μέσω του ελληνοτουρκικού πολέμου και υποστηρίχθηκε από κάποιους  εκβιαζόμενους Ρωμιούς πρόκριτους, πάνω από το κεφάλι των οποίων επικρέματο η πραγματικότατη απειλή  της β’ φάσης της  γενοκτονίας που άρχισε κατά των Ποντίων την άνοιξη του ΄21. Την ίδια εποχή οι κεμαλικοί εξόντωναν τους Ρωμιούς (ελληνόφωνους και τουρκόφωνους) του Δυτικού Πόντου, από τους οποίους επέζησε ένα 30%…

Η συγκεκριμένη εθνικιστική προσπάθεια των κεμαλικών δεν είχε καμιά τύχη. Η πλειονότητα των Σαφραμπολιτών – πλήν της οικογένειας του παπα Εφτίμ επέλεξαν να έρθουν πρόσφυγες στην Ελλάδα με την Ανταλλαγή των Πληθυσμών, αντί να παραμείνουν στην κεμαλική Τουρκία…. Παράλληλα όμως και η κεμαλική κυβέρνηση τους θεώρησε ανεπιθύμητους ως Ρωμιούς που δεν τους είχε καμιά εμπιστοσύνη.

Οι …. «κατασκευαστές της νέας ταυτότητας» χρησιμοποιούν πλαστά στοιχεία για να τεκμηριώσουν την άποψή τους, υποστηρίζοντας ότι η Λωζάνη προέβλεπε ως κριτήριο της ανταλλαγής το θρήσκευμα. Η Συνθήκη της Λωζάννης αναφέρεται σε δύο ομάδες ανταλλάξιμων: τους‘Ελληνες της Τουρκίας και τους Μουσουλμάνους της Ελλάδας !

marcharmenians.jpg

Το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, κατά την εποχή που εμφανίστηκαν οι τουρκοορθόδοξες απόψεις στη Σαφράμπολη, στις περιοχές εκτός των ορίων της περιοχής που ήλεγχε ό ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία χαρακτηρίζεται από ωμότητες και την καταστροφή των ελληνικών χωριών και πόλεων από τα άτακτα στρατεύματα του Κεμάλ, που πρωτίστως αποτελούνταν απ’ όσους είχαν λάβει μέρος στις σφαγές των Αρμενίων και των Ελλήνων κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το τι συνέβαινε στις περιοχές που βρέθηκαν υπό τον κεμαλικό έλεγχο, περιγράφεται σε αναφορά που έγραψε το 1921 ο Gemal Mousket, νομικός σύμβουλος του σουλτάνου, για τη μεταχείρηση των ελληνικών πληθυσμών στη Βιθυνία (βορειοδυτική Μικρά Ασία) πριν την τελική επικράτηση του Κεμάλ Ατατούρκ: «Η κυβέρνηση της Άγκυρας αποφάσισε ότι αρχικά οι Έλληνες των περιοχών Αντάπαζάρ και Κάλτρα, και μετέπειτα οι Έλληνες του Πόντου θα σφαγιαστούν και θα εξολοθρευτούν. Ανέθεσε (ο Κεμάλ Πασά) στον Γιαβούρ Αλί να κάψει ολοκληρωτικά το ελληνικό χωριό που βρίσκεται κοντά στο Γκεϊβ και να σκοτώσει όλους τους κατοίκους του. Η τραγωδία διήρκεσε δύο ημέρες. Το χωριό με τα δώδεκα εργοστάσια και τα ωραία κτίρια έγινε σκουπιδότοπος. Το 90% των κατοίκων, είτε σφαγιάστηκε, είτε κάηκε. Οι λίγοι που κατάφεραν να δραπετεύσουν για να σωθούν έφυγαν στα βουνά. Για να διατηρήσει τους τσέτες του, ο Μουσταφά Κεμάλ αναγκάστηκε να βρει κάποια άλλη περιοχή που θα έκαναν επίθεση. Γι’ αυτό το σκοπό, πήγε στην περιοχή του Πόντου. Οι σφαγές, οι λεηλασίες και η γενική εξολόθρευση των κατοίκων της περιοχής αυτής  κράτησε από το Φεβρουάριο μέχρι τον Αύγουστο. Οι εκτοπίσεις και οι δολοφονίες διαπράχτηκαν με την ημιεπίσημη συμμετοχή του στρατού και του διοικητικού προσωπικού….»

Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν για  τη γενοκτονία των Ελλήνων στον μικρασιατικό Πόντο κατά τη β’ φάση που ξεκίνησε από την άνοιξη του ‘21, φαίνεται από το dsc04565.jpgπαρακάτω κείμενο της Κεντρικής Ενωσης Ποντίων Ελλήνων εκείνης της περιόδου στο οποίο αναφέρονται οι τρόποι εξόντωσης:

«Οι Τούρκοι εκτόπιζαν και εξώριζαν τους Ελληνες μέσα στην βαρύτερη κακοκαιρία, χωρίς να τους επιτρέψουν να παραλάβουν ούτε τρόφιμα, ούτε στρώματα. Τα κυβερνητικά όργανα που συνόδευαν τους εκτοπιζόμενους δεν επέτρεπαν στα θύματά τους να σταθμεύουν σε κατοικημένα μέρη, αλλά μόνο σε μέρη έρημα και εκτεθειμένα στις χειμερινές συνθήκες. Ο σκοπός ήταν διπλός: πρώτα να μην μπορούν να στεγασθούν και έπειτα να μην μπορούν να αγοράσουν τρόφιμα. Δεν επέτρεπαν για κανένα λόγο να δώσουν βοήθεια στους γέρους γονείς ή στα ανήλικα παιδιά και στους αρώστους, οι οποίοι εγκαταλείπονταν στα φαράγγια και στα δάση και πέθαιναν από την πείνα ή αποτελειώνονταν από την λόγχη των Τούρκων.

Σε διάφορα μέρη της χώρας ιδρύθηκαν λουτρώνες δήθεν για στρατιωτικούς λόγους. Τα κυβερνητικά και αστυνομικά όργανα που οδηγούσαν τους μετατοπιζόμενους εξανάγκαζαν τους δυστυχείς για λόγους δήθεν υγιεινής να λουσθούν. Εβαζαν κατά εκατοντάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά στα λουτρά, γυμνούς με θερμοκρασία 40 βαθμών. Τα ενδύματα των δυστυχών ελεηλατώντο.

Οταν έβγαιναν από το λουτρό, τους εξανάγκαζαν να παρατάσσονται στο χιόνι και με θερμοκρασία κάτω του μηδενός και να περιμένουν επίσκεψη του αστυνόμου για καταμέτρηση, ο οποίος ποτέ δεν ερχόταν πριν από μία ώρα. Επειτα άλλη μία ώρα περίμεναν το γιατρό για ιατρική επιθεώρηση. Κατά την επιθεώρηση χαρακτηρίζονταν άρρωστοι οι νεώτεροι και υγιέστεροι, οι οποίοι θανατώνονταν κατά την αποστολή στο νοσοκομείο.»

1922.jpg

Πολύ πιθανόν η πολιτική αυτή του παπα-Εφτίμ να λειτούργησε ως ασπίδα προστασίας για την ελληνική κοινότητα της Σαφράμπολης απέναντι στις εθνικές εκκαθαρίσεις που πραγματοποιούσαν οι Τούρκοι εθνικιστές είτε κατά την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918), είτε κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου(1919-1922).

Στον κατάλογο των απωλειών των ελληνικών κοινοτήτων, που εξέδωσε το kodak-016_.jpgΟικουμενικό Πατριαρχείο μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (Οικουμενικό Πατριαρχείο, «Μαύρη Βίβλος», Κωνσταντινούπολη, 1919)  αναφέρεται:

«…πληθυσμός ομογενής εκ 490.063 ψυχών, διασπαρείς ανά τα όρη, τας χαράδρας και τα τουρκικά χωρία, υπέστη εν τοις πλείστοις τον εξ ασιτίας, του ψύχους και των στερήσεων θάνατον «…

Από τον Καζά Ινεπόλεως (Ινέμπολου), όπου πιθανότατα ανήκει η Σαφράμπολη (Σαφράμπολου) ανεφέρεται ότι τα θύματα προέρχονταν από την Ινέπολη (269 άτομα), Πεθέρειον (1218), Ατσίδηνον (652), Καρτζά (367) και Ασκορδάσιον (170).

Επίσης κατά τη δεύτερη φάση της γενοκτονίας (1919-1922)  στην αναφορά της 13ης Νοεμβρίου 1921 του τοποτηρητή του Οικ. Πατριαρχείου στην Καισάρεια (Καϊσερί) στη  περιγράφονται οι συνθήκες που επικρατούσαν στο Δυτικό Πόντο και στις βόρειες περιοχές της Καππαδοκίας:

«… Εις τας εξ επισκοπάς του Πόντου και τας επισκοπάς Αγκύρας, Καισαρείας, Ικονίου, Ηλιουπόλεως, Πισιδίας και Φιλαδελφείας πάντες οι Έλληνες από 15 μέχρις 70 ετών εξετοπίσθησαν εις Βαν, Βιτλίς, Διαρμπεκίρ, Ερζερούμ και Μαμουρέτ-Αζίζ και μάλιστα υπό περιστάσεις, αι οποίαι επέφερον το θάνατον εις τους περισσοτέρους εξ αυτών.

Περί τα τέλη του του παρελθόντος Ιουνίου και αρχάς Ιουλίου, καραβάνια Ελλήνων, εξορισθέντων κατά χιλιάδας απεδεκατίσθησαν υπό των συνοδών των. … Επτά ιερείς της περιφέρειας Πάφρας Αλάτσαμ εσταυρώθησαν…

Τον Σεπτέμβιον και Οκτώβριον παιδία 15 και 12 ακόμη ετών όλης της περιφέρειας Σινώπης με τεφέρθησαν εις το εσωτερικόν. Εν Πάφρα, Λαοδικεία, Τσαρσαμπά, Αλάτσαμ. Καβάκ, Χάβζα, Μερζιφιφούντα, Κιρκ Χαρμάν, Μεσουδιέ, Νεοκαισάρεια, Έρπαα και πολλά άλλα μέρη εφονεύθησαν πάσαι αι γυναίκες και τα παιδία…»

Στοιχεία για την απόπειρα του παπα-Εφτίμ υπάρχουν και εδώ:

http://constantinople.ehw.gr/forms/fLemmaBodyExtended.aspx?lemmaID=10989


Η δίχως ποιμνίο εκκλησία του Παπά Εφτίμ

Εφ. Ταράφ 12-7-2009 αρθρογράφος Αισέ Χουρ

Πρόκειται για τη ιστορία της ¨Ανεξάρτητης Τουρκοορθόδοξης Εκκλησίας¨. Αυτή η ιστορία δείχνει πόσο παλιά ανάγεται η πολιτική επέμβαση της Τουρκίας στον Ορθόδοξο κόσμο. Η γνωστή από την δίκη της ¨Τρομοκρατικής οργάνωσης Εργκενέκον¨ Σεβγκί Ερενερόλ είναι η εγγονή του Παπά Εφθίμ, πρώτου πατριάρχη αυτής της εκκλησίας. Υπάρχει δηλαδή μια πτυχή της ιστορίας που ενώνει το παρελθόν με το σήμερα.

Ο ήρωας της ιστορίας μας, γνωστός ως ¨Παπά Εφθίμ¨ Παύλος Καραχισαρίδης (Karahisarlıoğlu), γεννήθηκε το 1884 στη γειτονιά των Κωνσταντινοπολιτών σε περιοχή της Άγκυρας. Το όνομα στην γειτονιά αυτή δόθηκε από τον Μαχμούτ τον δεύτερο, λόγω των Ρωμιών και Αρμενίων που είχαν μετακομίσει σε αυτή τη περιοχή. Την εποχή εκείνη σε αυτή τη περιοχή τα ¾ του πληθυσμού ήταν μη μουσουλμάνοι. Απ΄ότι καταλαβαίνουμε από το επώνυμο του, η οικογένεια του θα πρέπει να ήρθε από το Σεμπίνκαραχισάρ. Υπήρξε μέλος της θρησκευτικής κοινότητας των ¨Καραμανλήδων¨, και το 1914 έφυγε από την Άγκυρα για να μην πάει στο στρατό. Το 1915 διορίστηκε ως παπάς στο Ακντάγμαντενί και ονομάστηκε Ευθύμης. Το 1918 μετά την συνθήκη του Μούδρου όντας μητροπολίτης της πόλεως Κεσκίν ήρθε σε επαφή με την οργάνωση ¨Φτάνει ο ύπνος¨ που είχε ιδρυθεί από Ρωμιούς και Αρμενίους για να προστατευτούν οι μη μουσουλμάνοι. Όταν όμως άρχισαν να κυριαρχούνε στην Ανατολία, επέλεξε μια μεσοβέζικη στάση. Διότι η πόλη Κεσκίν ήταν ανάμεσα στα δύο κάστρα του τουρκικού εθνικισμού, στην Άγκυρα και την Σεβάστεια. .

Σύμφωνα με την Σεβγκί Ερενερόλ, ο Εφτίμ γνωρίστηκε το 1919 με τον Μουσταφά Κεμάλ στο συνέδριο της Σεβάστειας, χάρη στον γείτονα του στο Γιόζγκατ, Τσερκέζ Ετέμ. Λόγω των στενών επαφών του με εκπροσώπους στην Άγκυρα, πέτυχε να σώσει τους χριστιανούς του Κεσκίν, όταν οι δυνάμεις του Τσερκέζ Ετέμ και του Τοπάλ Οσμάν καταπνίγοντας τις επαναστάσεις στο Γιόζγκατ το 1920, και στο Κότσγκιρί το 1921, έσφαζαν τους μη μουσουλμάνους. Εξασφάλισε την ασφαλή μεταφορά στην Κωνσταντινούπολη των Ρωμιών που είχαν συρρεύσει από το Σίμαβ στο Κέσκιν, και βοήθησε τους Τσερκέζ Ετέμ και Τσολάκ Ιμπραίμ που συγκέντρωναν άντρες και υλικά για την Εθνική Αντίσταση. Στην πόλη Κεσκίν ετοίμασε 200 κρεβάτια για την Εθνική Αντίσταση.Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε πως με αυτή του την συμπεριφορά πέτυχε να προσελκύσει το ενδιαφέρον της Άγκυρας. Τέλος με βάση τους ισχυρισμούς του Εφτίμ, ο ξάδερφος του ο Παντελής σώθηκε από τον εκπρόσωπο της Ανδριανούπολης Σερέφ Μπέι, όταν το 1922 μετά από καταγγελία του πατριάρχη του Φαναρίου θα τον πήγαιναν στα Δικαστήρια Ανεξαρτησίας σαν κατηγορούμενο για ποντιακές κινήσεις.

Η στήριξη των Τουρκοορθόδοξων.

Η συμπεριφορά του Παπά Εφτίμ η μόνη περίπτωση. Τον Οκτώβριο και Νοέμβριο του 1919 Αρμένιοι από την Ερμπάα και το Βεζίρκιοπρού, και τον Μάιο του 1921, οι λίγοι μη μουσουλμάνοι από τις περιοχές Σαφράνμπολου, Τσόρουμ, Ισπάρτα, Τόσια, Τάσκιοπρού, Χάβζα, Μάτσκα, Γκιουμουσχατζίκιοι, και Καισάρια, είτε επειδή φοβόταν, είτε επειδή ¨πείστηκαν¨ από τους ανθρώπους της Άγκυρας, έστειλαν τηλεγραφήματα εκφράζοντας την συμπαράσταση τους στην Άγκυρα. Σύμφωνα με τον ευρισκόμενο εκείνη την εποχή στην Άγκυρα σοβιετικό δημοσιογράφο Κ. Γιούστ, αυτά τα γράμματα ήταν πλαστά. Όλα αυτά όμως τα γράμματα είτε πραγματικά, είτε υποχρεωτικά ή ψεύτικα, ενθάρρυναν την Άγκυρα να ιδρύσει μια ξεχωριστή εκκλησία, ώστε αφενός να μειώσει τη δύναμη Πατριαρχείου του Φαναρίου -φαινομενικά μπροστάρη του ελληνικού εθνικισμού- και αφετέρου να απαλύνει τις εντυπώσεις της ξένης προπαγάνδας που έκανε λόγο για ¨τουρκική τυρρανία¨ στην Ανατολία. Μάλιστα αυτή η απόφαση ήταν ένα βήμα σύμφωνο με την πάγια θεωρία πως αφού οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της Ανατολίας είναι Τούρκοι, άρα και οι χριστιανοί της Ανατολίας ¨στη πραγματικότητα ήταν τουρκικής καταγωγής¨. Το καταστατικό του ¨ντόπιου προϊόντος- εκκλησίας το ετοίμασε ο καταγόμενος από το κομιτάτο ¨Ένωση και πρόοδος¨ Μπαμπά Σαίντ Μπέι. Στα απομνημονεύματα του ο Ριζά Νούρ, ο Μπαμπά Μπέι το αναφέρει ως ¨δήθεν¨ καταστατικό.

Η περιοδεία της Καππαδοκίας

Ο διορισμός στις 8-12-1921 του Μελέτιου (φίλου του μη ευρισκόμενου τότε στην κυβέρνηση Βενιζέλου) στο θρόνο του Πατριαρχείου, ήταν σε μια πολύ κρίσιμη για την εκκλησία στιγμή. Τη στιγμή που εξελισσόταν με γρήγορους ρυθμούς οι εκκαθαρίσεις τον Ρωμιών στην περιοχή Καράντενιζ, και οι ορθόδοξοι παπάδες έφευγαν δεξιά-αριστερά για μα μην τους πάνε στα δικαστήρια ανεξαρτησίας κατηγορούμενοι για ¨προδοσία¨ ή για ¨κατασκοπία¨, ο Παπά Εφτίμ τον Ιανουάριο του 1922 άρχισε την περιοδεία στην Καππαδοκία. Στο ταξίδι του από τη μια διακηρύττει το σχέδιο του για ¨Τουρκοορθόδοξη εκκλησία¨, και από την άλλη μαζεύει χρήματα. Στον Σεραφείμ Ρίζο που καταγόταν από την Σινασο (σημερινό όνομα Μουσταφά Κεμάλπασά), που του έδωσε 300 χρυσά και τον ρώτησε ποιος ήταν ο πραγματικός σκοπός του, του απάντησε : Σεραφείμ ο σκοπός είναι να περάσει η μπόρα… Τον Μάρτιο με εντολή του έκλεισαν 68 κοινοτικά σχολεία και οι μαθητές πήγαν στα τουρκικά σχολεία. Στις 23-4-1922, στους εορτασμούς για την πρώτη επέτειο της μάχης του Σαγγάριου, προχώρησε τη συνεργασία του ακόμη πιο πέρα, μιλώντας με πολύ συγκινητικά λόγια για τον τουρκικό στρατό μπροστά σε 50 χιλ άτομα που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά στη βουλή. Τα χρόνια εκείνα οι ορθόδοξοι ηγέτες φορούσαν ένα μακρύ χιτώνα το λεγόμενο ¨Κωνσταντινοπολίτικο¨ και ένα μακρύ μαύρο φέσι, ενώ ο Εφτίμ φορούσε ένα καλπάκι που του είχε δώσει ο Μουσταφά Κεμάλ..

Δημιουργείται η εκκλησία-ντόπιο προϊόν

Ακολούθως οι εξελίξεις έτρεξαν γρήγορα. 3 με 16 Ιουλίου του 1922 έγινε με τη συμμετοχή 30-40 ατόμων στο μοναστήρι Ζιντζίρντερε της Καισαρείας συνέδριο των Τουρκοορθόδοξων της Ανατολίας που υπόκεινται στην Μεγάλη Τουρκική Βουλή. Σε εφαρμογή των αποφάσεων του συνεδρίου άρχισαν να εκδίδουν στα καραμανλίδικα περιοδικό με τίτλο ¨Η φωνή των Ορθοδόξων της Ανατολίας¨.

Στις 4-10 (με το παλιό ημερολόγιο 21-9) σε συνέδριο που έγινε στο μοναστήρι του Ζιντζίρντερε αποφασίστηκε να βγάλουν τον Πατριάρχη Μελέτιο από τη θέση του, να καταργηθεί το Πατριαρχείο, να ιδρυθεί στην Καισάρια Ανεξάρτητο Πατριαρχείο Τουρκοορθόδοξων, ενώ ο Εφτίμ χρίστηκε πλέον ως ¨Παπά Εφθίμ¨ εκπρόσωπος της Ανεξάρτητης Τουρκοορθόδοξης Εκκλησίας. Έτσι πλέον και απορρίπτονταν η ¨οικουμενικότητα¨ του Πατριαρχείου του Φαναρίου και ένα μέρος τουλάχιστον των Ρωμιών της Ανατολίας φαινόταν να κόβει τους δεσμούς του με το ¨Ελληνικό έθνος¨.

Μετά την Λωζάνη

Όμως μετά τη συνθήκη της Λωζάνης η κατάσταση τον Παπά Εφτίμ και την εκκλησία-ντόπιο προϊόν, εξελίχθηκε άσχημα. Οι Τουρκόφωνοι Ορθόδοξοι Καραμανλήδες συμπεριλήφθηκαν στην ανταλλαγή πληθυσμών που υπογράφηκε μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στη Λωζάννη. Ο Μουσταφά Κεμάλ έτσι στόχευε στο ¨να δώσει στο θέμα των Ρωμιών το τελικό χτύπημα¨. Έτσι κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στη Λοζάνη, η Άγκυρα δεν ανέφερε καν το όνομα της εκκλησίας που η ίδια είχε ιδρύσει.

Δηλαδή ακόμα και οι Κεμαλιστές ηττήθηκαν από το παλαιό μίσος τους έναντι των μη μουσουλμάνων. Εντέλει διωκόμενοι από περιοχές όπως η Κωνσταντινούπολη, η Σμύρνη και η Μερσίνα και καθώς έφευγαν για Ελλάδα, διαδραματίστηκαν σπαραξικάρδιες στιγμές. Τα παρακάλια του τύπου ¨Δικοί σας είμαστε, μη μας στέλνετε¨ δεν ωφέλησαν. Το μόνο που έγινε, είναι ότι μετά από διαταγή του Κεμάλ βγήκε στις 3 Αυγούστου 1924 ο υπ΄αριθμόν 3798 νόμος με τον οποίο ο Παπά Εφτίμ που ο Κεμάλ τον έλεγε ¨Μπαμπα Εφτίμ¨ και οι συγγενείς του τέθηκαν υπό την φροντίδα του κράτους. Το αντίτιμο δηλαδή για τόσες υπηρεσίες ήταν μόνο η προσωπική σωτηρία…

Ο Παπά Εφτίμ στην Κωνσταντινούπολη

Την ώρα που η κοινότητα του εξωπετιόνταν άρον άρον από τη χώρα, ο Παπά Εφτίμ που δεν έκανε τίποτε άλλο από τα θελήματα τις Άγκυρας, μαζί με μια ομάδα 50-60 ατόμων, έφτανε στις 21-9-1923 στην Κωνσταντινούπολη. Ο καταγόμενος από την Αλικαρνασό εκδότης και ιδιοκτήτης του περιοδικού ¨Η φωνή των Ορθόδοξων της Ανατολίας¨ Πουλούογλου Σταμάτης (Οζνταμάρ) ήταν ανάμεσα σε αυτούς που διασώθηκαν από την ανταλλαγή. Ο κύριος Σταμάτης χάρη στον Παπά Εφτίμ θα διοριστεί ως ¨μοναδικός διαχειριστής¨ του νοσοκομείου του Μπαλουκλή, και από το 1935 ως το 1946 θα γινόταν βουλευτής Εσκίσεχίρ. Ποικίλουν οι φήμες για το αν η ομάδα αυτή των ατόμων που μεταφέρθηκε στο ξενοδοχείο Τοκατλιάν της Κωνσταντινούπολης (τους υποδέχτηκε εξ ονόματος της κυβέρνησης ο κ. Σαφφέτ), είχαν έρθει σε αποστολή ή σε ένα είδος εξορίας. Κατά τον Παπά Εφτίμ η κυβέρνηση της Άγκυρας του είχε ζητήσει να πάρει στα χέρια του το Πατριαρχείο του Φαναρίου. Επειδή όμως η Άγκυρα στην Λοζάνη αναγκάστηκε να αποδεχτεί την παρουσία του Πατριαρχείου και δε θα μπορούσε να υποστηρίξει ανοιχτά τον παπά Εφτίμ, άφησε αυτή τη δουλειά στους κυρίους Χαμντουλά Σουπχί (Τανρίοβερ) και Φετχί (Οκιάρ). Ο Παπά Εφτίμ συνέχισε μέχρι το 1930 να παρενοχλεί το Πατριαρχείο του Φαναρίου και να κλέβει την περιουσία του. Με την βελτίωση των σχέσεων με την Ελλάδα ο Παπά Εφτίμ αφέθηκε στην λήθη. Το 1934 με τον νόμο για τα επώνυμα επέλεξε το όνομα Ζεκί Ερενερόλ. Τον γιό του θείου του Σωκράτη, τον ονόμασε ¨Ερμή¨, τον ανιψιό του Νικόλα ¨Ντοράν¨¨ και τους ανακήρυξε ιερείς. Στον γιό του τον Γιώργη έδωσε το όνομα ¨Τουργκούτ¨ και τον έκανε διάκο. Από αυτή την ημερομηνία και μετά, η τελευταία ελπίδα του Παπά Εφτίμ ήταν να δημιουργήσει μια θρησκευτική κοινότητα με τους 250 χιλιάδες χριστιανούς Γκαγκαούζους Τούρκους, που του είχε υποσχεθεί πως θα φέρει από την Βεσαραβία ο Χαμντουλά Σουπχί, που είχε διοριστεί το 1931 πρεσβευτής στο Βουκουρέστι.

Η κοινότητα των 70 Γκαγκαούζων τι έγινε ;

Με αυτό το σκοπό το 1935, έφερε 70 Τούρκους χριστιανούς (εκ των οποίων 10 κοπέλες) και τους εγκατέστησε σε διάφορα σχολεία της Τουρκίας. Μετά την κατάληψη της Βεσαραβίας από τον Κόκκινο στρατό το 1940 αυτή η ιστορία σταμάτησε. Στις 16-9-1943 αυτά τα 70 άτομα πήραν την τουρκική ιθαγένεια, εγράφησαν στα δημοτολόγια σαν ¨Τουρκοορθόδοξοι¨ και παντρεύοντας τους με Τουρκάλες-μουσουλμάνες, εξασφαλίστηκε η ¨προσαρμογή τους στην Τουρκική κουλτούρα¨. Σύμφωνα με τις φήμες αυτό ήταν το πρώτο και τελευταίο περιστατικό που εξαντλήθηκε η υπομονή του Παπά Εφτίμ, ο οποίος αναζητώντας τον Χαμντουλά Σουπχί λέγεται πως του είπε ¨Τι έγινε για κύριε Χαμντουλά η κοινότητα μου των 70 ατόμων ; Μήπως έλειπαν από τα μουσουλμανικά τεφτέρια 70 άτομα ;¨.

Από ελληνικής εθνικιστικής πλευράς αν το δούμε ο Παπά Εφτίμ ήταν ¨ένας προδότης που πρόδωσε το έθνος του¨. Πολύ πιθανόν υπήρξε θύμα των θεωριών των φανατικών Τούρκων πως οι Καραμανλήδες είναι ¨Τουρκικής καταγωγής¨, Έπαιξε τον ρόλο του διαιτητή ανάμεσα στην Άγκυρα και τους χριστιανούς της Καππαδοκίας και σε πολλές περιπτώσεις προστάτεψε τους χριστιανούς Τούρκους, από τα θηριώδη περιστατικά του τουρκικού εθνικισμού. Μετά την Λοζάνη όμως επειδή δεν υπήρχε λόγος λειτουργίας του, πετάχτηκε από την Άγκυρα στην άκρη. Η καλύτερα, η Άγκυρα ακριβώς όπως και οι προκάτοχοι της, της οργάνωσης ¨¨Ένωση και Πρόοδος¨, δεν επεδείκνυε την παραμικρή ανοχή σε ομάδες (ακόμα και μικρές) που είχε αμφιβολίες για τον τουρκισμό τους.

Το ενδιαφέρον του Αλπαρσλάν Τουρκές

Ο παπά Εφτίμ που στην αίτηση που έγραψε στην πρωθυπουργία το 1946 για να εξαιρεθεί από τον στρατό ο γιός του Τουργκούτ (Γιώργης) περιέγραφε την εκκλησία ως ¨εκκλησία που ιδρύθηκε μόνο στη βάση εθνικών και καθόλου θρησκευτικών ιδεών¨. Αργότερα πέτυχε να τραβήξει τη προσοχή του Αλπαρσλάν Τουρκές (εκ των πραξικοπηματιών της 27-5-1960), αλλά όταν μετά το πραξικόπημα ο Τουρκές εξορίστηκε, έμεινε πάλι μόνος του. To 1962 ο Παπά Εφτίμ παρέλυσε. Λέγεται πως υπήρξαν έντονες φιλονικίες το 1964 ανάμεσα στον Παπά Εφτίμ και τον Ισμέτ Ινονού ο οποίος τότε λόγω των γεγονότων της Κύπρου απέλασε στην Ελλάδα τους Ελληνικής καταγωγής. Στην θέση του, ήρθε ο γιος του Τουργκούτ Ερενερόλ με το όνομα Παπά Εφτίμ ο 2ος (ο παπά Εφτίμ πέθανε το 1968). Και μετά τον θάνατο και αυτού το 1991 ο αδελφός του Σελτζούκ Ερενερόλ έγινε ο Παπά Εφθίμ ο 3ος .

Το σχέδιο ¨ παιδιά του Τουράν¨

Στις αρχές του 1990 με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ ξαναζωντάνεψε το σχέδιο να μεταφερθούνε στην Τουρκία Γκαγκαούζοι χριστιανοί. Όμως και αυτή η κίνηση απέτυχε. Τότε ο πατριάρχης έστρεψε την προσοχή του στους σαμάνους Γκαγκαούζους. Η Σεβγκί Ερενερόλ στην ομιλία της στο 6ο συνέδριο αδερφοσύνης και φιλίας Τουρκικών κρατών και κοινοτήτων ανέφερε ¨ Αληθινά παιδιά του Τουράν καλώς ήρθατε στη χώρα των Γκρίζων Λύκων. Σας εύχομαι χαρμόσυνο Νεβρόζ¨. Προς το παρόν δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα των νέων που είχαν έρθει στην Τουρκία με σκοπό την ίδρυση ενός ¨Μεγάλου Τουρανικού Κράτους¨.

Μετά τον θάνατο του Σελτζούκ Ερενερόλ το 2002, την θέση του πήρε ο γιος του Ουμίτ Ερενερόλ. Η κόρη του Σεβγκί Ερενερόλ από το 1991 είναι υπεύθυνη τύπου και κοινωνικών σχέσεων του Τουρκοορθόδοξου πατριαρχείου. Η κόρη της Τζαντζάν Ερενερόλ λέγεται πως είναι η ταμίας του πατριαρχείου, αλλά δεν πολυεμφανίζεται.

Advertisements

04/03/2008 - Posted by | -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Ιδεολογικά, -Τουρκο-ορθόδοξοι, -Mειονότητες στην Τουρκία, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός |

73 Σχόλια »

  1. Με μια πρώτη ανάγνωση πολύ καλή α=παρουσίση παιδιά!

    Σχόλιο από manitaritoubounou | 04/03/2008

  2. Οι Πόντιοι αργούν, αλλά δε λησμονούν… Δείτε πως οι θλιβερές αμετροέπειες του pontiac, σε συζήτηση που έγινε στην καλύβα, μετατρέπονται σε δήθεν υπεράσπιση του δωσιλογισμού, από τους σχολιαστές εκείνης της συζήτησης:
    http://panosz.wordpress.com/2006/12/08/natives/
    Ο συντάκτης του ποστ στο Π & Α διαστρεβλώνει πλήρως την πραγματικότητα, αναφορικά με τη συζήτηση που έγινε, αλλά ΔΕΝ δίνει λινκ ώστε ο επισκέπτης να μπορέσει να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Ελπίζω να μην κόψει και αυτό εδώ το σχόλιο, γιατί τότε θα έχουμε νέο ποστ της καλύβας. Έτσι ή αλλιώς, οι σταλινοποντιακές διαστρεβλώσεις ΔΕΝ περνάνε!

    Σχόλιο από Πάνος | 04/03/2008

  3. Η παραπομπή στη αρχική συζήτηση, η δημοσίευση των σχολίων ακριβώς όπως δημοσιεύτηκαν εκεί και με εν κατακλείδι και επίλογο την όντως θετική και παραγωγική παρατήρηση του «π2», αναρτήθηκαν χωρίς καμιά διάθεση ωραιοποίησης στο παρακάτω κείμενο:

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/09/17-10-2007/

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/03/2008

  4. Νά, νά Λόλα, νά … έσταξε η ουρά του Γαϊδάρου.

    Κοπτόμεθα τώρα οι Πάνω Κόπτες της Μπλογκομετρητίας για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» για τον ορ(νι)θό (ά)λογο ολίγον τι… και για τη μόστρα παρτίδα…

    Πώς τον πίνετε τον γαλλικό σας;

    Sure Good… εεε κάντου και σύ ένα κατευόδιο ‘αλά Θκαρίμπα’ σαν αυτό του καλυβοσχολιαστή και θα σου κάνω ΚΑΙ ΣΕΝΑ μ-λ στίχινο ΑΓΑΛΜΑ

    με έπιασε το AGLAMA σαν είδα τον Πάνω Μύστη …

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 04/03/2008

  5. …με τη μόνη διαφορά ότι το λινκ ο Μ-π το δίνει ΤΩΡΑ, μετά το δικό μου σχόλιο, – ενώ το ποστ έχει προσπαθήσει να «φτιάξει κλίμα» για κάποιους δήθεν «απολογητές του δωσιλογισμού» χωρίς παραπομπή στη συζήτηση.

    Σχόλιο από Πάνος | 04/03/2008

  6. Σωστά! Εξ αρχής θα έπρεπε για την πλήρη πληροφόρηση -παρότι οι αναγνώστες του μπλογκ ήδη ήξεραν τη συζήτηση από το προηγούμενο ποστ– να υπάρχει κάποιο λινκ που να οδηγεί με κάποιο τρόπο στη αρχική συζήτηση.

    Όμως υπεύθυνη της αναστολής αυτής -εξάλλου δεν υπήρχε τίποτα να κρυφτεί- ήταν η μόνιμη, τον τελευταίο καιρό, τάση του ιδιοκτήτη του μπλογκ που έγινε η αρχική συζήτηση, να μην αφήνει να πέσει τίποτα κάτω και όχι μόνο αυτό, αλλά να ψάχνει και κει που δεν υπάρχουν, να βρει αφορμές για αυθαίρετες -ή τουλάχιστον άχρηστες- επισημάνσεις και προκατειλημμένα συμπεράσματα.

    Όποιος κάηκε στο χυλό, φυσάει και το γιαούρτι !
    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/03/2008

  7. Ένα ΜΠΛΟΥ ΤΖΙΝ ΦΙΣ παρακαλώ…
    …κρύο στο κρύο, η ομοιοπαθητική γιατρέ μου

    http://users.thess.sch.gr/veccio/lexolagnil/marimba.htm

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 04/03/2008

  8. -Γιατρέ μου σε χάνω…
    … τι πρέπει να κάνω;
    -Να αφήσεις φτερά στα κλαδιά…
    να αστράψουν στο φως τηγανιές…
    να δεις πιο διπλά και τριπλά
    σεφέρια που πάνε “πιο ΠΑΝΩ”…
    τα πράματα είναι απλά…

    -Σιγά βρε Γιατρέ…
    … θα πεθάνω
    -Πιο πάνω… να βγείς ΚΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ
    ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΨΗΛΟΤΕΡΑ

    -Γιατρέ μη χειρότερααα
    Παράτα τα σίκ “συναμφότερα”

    http://users.thess.sch.gr/veccio/lexolagnil/marimba.htm
    Στον πάτο πάτο…

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 04/03/2008

  9. Θα ήθελα να κάνω μια διευκρίνιση σχετικά με τον τίτλο του θρεντ αυτού.

    Ο τίτλος αναφέρεται σε «δικούς μας αντιεθνικιστές», εννοώντας μάλλον εμένα -εφόσον μόνο εγώ αναφέρθηκα στη Σαφράμπολη κατά τη συζήτηση στην «καλύβα».

    Κατά τούτο, είναι ανακριβής:

    καθόσον με αφορά, δεν θεωρώ κατά καμία έννοια ότι είμαι «δικός σας».

    Σχόλιο από περίεργος | 04/03/2008

  10. π2, Μέχρι να ψάξω το στοιχείο που δίνεις σου καταθέτω ένα απόσπασμα:

    «…Γιατί, ενώ ο Βενιζέλος -τον οποίο υμνεί κατά κόρον το βιβλίο- απείλησε ακόμα και με εισβολή από τη Θράκη με τα υπολείμματα του στρατού, για να γίνει σαφής διαχωρισμός και αναφορά στη Συνθήκη της Λωζάνης, ότι οι εδώ μουσουλμάνοι είναι μουσουλμάνοι, ενώ οι στην Τουρκία Ελληνες είναι Ελληνες και όχι απλώς χριστιανοί, οι συγγραφείς μαθαίνουν στα ελληνόπουλα -και στους γονείς- ότι με τη Συνθήκη «εξαιρούνται από την ανταλλαγή μόνο οι χριστιανοί που ζουν στην Κωνσταντινούπολη, στην Ιμβρο, στην Τένεδο, καθώς και οι μουσουλμάνοι της δυτικής Θράκης»!!! Και λίγο πιο πάνω: «…τίθεται σε συζήτηση το θέμα των μουσουλμανικών πληθυσμών που ζουν στην Ελλάδα καθώς και των ορθόδοξων πληθυσμών, που ζουν στην Τουρκία»!!

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/03/09/4-3-2007-2/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/03/2008

  11. Sure Good…έεεε ξύπνα μό το νόμο σ’, κέρνα τα παιδιά δυό σούπες ινδιάνικες με Φίσι Μαυροθαλασσίτικο… φέρε και μια από το J-ουρά S-ίκ P-αρκινγκ MOY, galapagiasame και μ΄’επιασε και μια τρεμούλα που είδα τον κ. Υποψήφιο για Φλόμπελ Οικο-αλογίας … Που πήγες κι έμπλεξες πάλι Μιχάλη … Άλλο κακό να μη σε βρεί.

    Ρετσινόλαδο, Ρετσίνα
    και θα την περνάμε φίνα
    μες της Πάνπολλας να πιούμε
    με Φισάκια απ’ την Αθήνα

    Γιαβόλ Μιμιπί εφέντη, αλλά το ώρα θα σχολάσω;

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 04/03/2008

  12. Καλό θα είναι, επίσης, αν ξεμπερδέψεις τον περίεργο και τον π2… 🙂

    Σχόλιο από Πάνος | 04/03/2008

  13. π2

    Στη «ΣΥΜΒΑΣΙ ΠΕΡΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ…»

    Στο άρθρο 1 αναφέρονται οι «Τούρκοι υπήκοοι, ελληνικού ορθοδόξου θρησκεύματος, εγκατεστημένων επί των τουρκικών εδαφών»

    Στο άρθρο 2 ορίζει την εθνική καταγωγή ενός υποσυνόλου του πληθυσμού «ελληνικού ορθοδόξου θρησκεύματος»:

    «Δεν θα περιληφθώσιν εις την εν τω πρώτω άρθρω προβλεπομένην ανταλλαγήν:

    α) οι Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως·

    β) οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης.

    Θέλουσι θεωρηθή ως Έλληνες κάτοικοι της Κωνσταντινουπόλεως, πάντες οι Έλληνες οι εγκατεστημένοι ήδη προς της 30ης Οκτωβρίου 1918, εν τη περιφέρεια της Νομαρχίας Κωνσταντινουπόλεως, ως αύτη καθορίζεται δια του νόμου του 1912.

    Θέλουσι θεωρηθή ως μουσουλμάνοι κάτοικοι της Δυτικής Θράκης, πάντες οι Μουσουλμάνοι οι εγκατεστημένοι εν τη περιοχή ανατολικώς της μεθορίου γραμμής της καθορισθείσης τω 1913 δια της Συνθήκης του Βουκουρεστίου.»

    Στο άρθρο 5 διευκρινίζεται ακόμα περισσότερο η εθνική φυσιογνωμία:

    «….τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και αι απαιτήσεις των εν Τουρκία Ελλήνων ή των εν Ελλάδι μουσουλμάνων….»

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/03/2008

  14. Ρε τι γίνεται εδώ!
    Χαμός και πάλι στο μπλογκοχωριό;

    Μίπιους γιατί δε με φώναξες και άρχισες να κόβεις μόνος;

    Θες να μου φας τη δουλειά; Οι άλλοι που είναι;

    Ομέρ Αδμινίστωρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/03/2008

  15. Ναι, αλλά ρητά ορίζεται ως κύριο κριτήριο των ανταλλάξιμων το θρήσκευμα. Αλλιώς δεν θα επέμενε η Ελλάδα μέχρι σήμερα πως οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης δεν αποτελούν μειονότητα, δεν θα υπήρχε η τραγική ιστορία των Τουρκοκρητικών, πολλοί από τους οποίους καμιά διάθεση δεν είχαν να πάνε στην Τουρκία κ.ο.κ.

    Σχόλιο από π2 | 04/03/2008

  16. Αυτό που συμβαίνει σ’ ολόκληρη την περιοχή μας -τουλάχιστον όσον αφορα τους Έλληνες και τους Τούρκους- είναι ότι οι εθνικές ταυτότητες εδράζονται πάνω στις παλιές θρησκευτικές. Και αν στην ελληνική περίπτωση η εθνογένεση είχε ένα μεγαλύτερο ιστορικό βάθος, στην τουρκική, την εποχή εκείνη ακόμα η ταυτότητα διαμορφώνονταν από το ισλάμ και από την αίσθηση του ενιαίου έθνους που δημιουργούσε το Κοράνι στους πιστούς του.

    Η συζήτηση αυτή τη στιγμή, δεν αφορά τις πραγματικές πολιτισμικές ταυτότητες των πληθυσμών, αλλά το πώς εκείνες οι ταυτότητες ήταν αντιληπτές από τις εθνικιστικές γραφειοκρατίες και πώς αποτυπώνονταν σε διεθνείς συμβάσεις. Και φυσικά ποιό από τα πολλά πολιτισμικά και ιδεολογικά στοιχεία, επέλεγαν οι πληθυσμοί για να το αναγνωρίσουν ως πρωτεύον και με βάση αυτό να ορίσουν, στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, τη δική τους ταυτότητα.

    Η άποψή μου για το ζήτημα αυτό είναι ότι η μεταφορά του δυτικού εθνικιστικού μοντέλου στην καθ’ ημάς Ανατολή, ευνόησε την επικράτηση των πολιτισμικών μορφών που ήταν συμβατές με το μοντέλο αυτό και συνέτριψαν όλες τις ενδιάμεσες ομάδες που δεν κατάφεραν ιστορικά να εκφραστούν πολιτικά με το δικό τους τρόπο.

    Νομίζω ότι αυτό που προσπαθεί να επισημάνει το κείμενο αυτό και κακώς παρεξηγήθηκε -συγγνώμη αν υπήρχαν, αδιόρατες από μένα, αιχμές- είναι ότι αυτό που θα μπορούσε πιθανόν σε μια άλλη ιστορική πορεία να εκφραστεί, όταν το επικαλείσαι σήμερα για να στηρίξεις τις νέες ιδεολογικές κατασκευές, καταλήγει λιγάκι σε κάτι σαν φάρσα.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/03/2008

  17. Συμφωνώ με την πρώτη παράγραφο. Δεν σχολίασα εξάλλου το αρχικό κείμενο (ούτε βέβαια τους εξ αυτού καβγάδες), μία διόρθωση ως προς τα δεδομένα έκανα απλώς.

    Σχόλιο από π2 | 04/03/2008

  18. Παρότι νομίζω ότι εκείνη την εποχή στους κόλπους των ελληνικών κοινοτήτων της Ανατολής είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία μετάβασης και οι νεωτερικές εθνικές εικόνες είχαν εμπεδωθεί. Φαίνεται ότι ήδη η ρωμιοσύνη είχε παραχωρήσει πλέον πλήρως και ειρηνικά τη θέση της στον ελληνισμό. Στην Ανατολή η μόνη εξαίρεση του κανόνα είναι η απόπειρα του παπά-Εφτίμ.

    Εάν η διαδικασία δεν είχε ολοκληρωθεί θα μπορούσαμε να τη δούμε αργότερα σε τουρκόφωνους ελληνικούς πληθυσμούς του σοβιετικού Καυκάσου. Και όχι μόνο σε τουρκόφωνους, αλλά και σε διαλεκτόφωνους σοβιετικούς Έλληνες. Ειδικά όμως οι τουρκόφωνοι Έλληνες, αποτελούσαν μια συμπαγή και μεγάλη πληθυσμιακή ομάδα που κατοικούσε στην Τσάλκα της κεντρικής Γεωργίας.

    Όμως δεν το είδαμε παρότι η σοβιετική πολιτική είχε την τάση να διαχωρίζει μεγάλες πολιτιστικές ομάδες που βρίσκονταν σε προνεωτερική φάση ανάπτυξης -ακόμα και ώριμα έθνη- σε επιμέρους έθνη. Τα παραδείγματα είναι πολλά: Μπουρεάτες (Μογγόλοι), Μολδαβοί (Ρουμάνοι), Τουρκομάνοι-Ουζμπέκοι-Κιργίζιοι-Καζάχοι (Τούρκοι) κ.λπ.

    Στην περίπτωση των σοβιετικών Ελλήνων εάν υπήρχε και η παραμικρή ρωγμή στην ταυτότητα, θα είχε κατασκευαστεί μια νέα σοβιετική εθνότητα.

    Το ενδιαφέρον με την περίπτωση των σοβιετικών Ελλήνων, είναι ότι μπορούμε να μελετούμε τις παλιές ταυτότητες κάποιων πληθυσμών που επιβίωσαν μέσα στο θερμοκήπιο της ΕΣΣΔ, που δεν επέτρεψε διεργασίες αντίστοιχες μ’ αυτές που πραγματοποιήθηκαν στον ελλαδικό χώρο.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/03/2008

  19. @p_metaxas
    metaxas@retsinolado.com

    Έ όχι και «…που έσπευσες να σβήσεις ….
    κάθε άποψη είναι σεβαπσητή… Padolf μου

    Ποιανών ανταλλάξιμων bodies ; Του Άρη…Χαϊζανάκη του Άλεξ… του Όμδυ του Νόσφυ, του Αλλουφάνη…του Βιοέθνικα;

    Μετά και τον σκελετόν του Άλεξ, του Παπ..;

    Όχι ρε Φις Νικ και πολλή άλλη περιέργεια …

    Εδώ του Πάνπολλας Γκουλάκ γίνεται, δεν έχει πια πάτο αυτός ο Λάκκος; Λερώνει κι απ’ έξω… το τζουράσ σίκ πάρκινγκ ΜΟΥ κινδυεύει … και «τίθεται» Μιπιμεγαλοπρεπώς και Ράουσπλίτς σε «συζήτηση» το θέμα των μουσουλμανικών πληθυσμών που ζουν στην Ελλάδα καθώς και των ορθόδοξων πληθυσμών, που ζουν στην Τουρκία»!!!

    Ήμαρτον…

    Πότε θα με παρασημοφορήσει ο Μπύρια, ο Ανχης του (Δ)ώσε (Σ)ούπα (Ε) ρε γλέντια … άντε και στα κόκκαλα του Ντοστογιέφσκι τώρα…Καλύτερα το μια μέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς να πιάσουμε να FIS-ισκαριστούμε λιγάκι…

    @π@π@π@ … Π@Α

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 04/03/2008

  20. Για τα ζητήματα ταυτότητας υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση [ΕΔΩ]

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/11/13/5-11-2007/

    Για τις συγκρούσεις στο μπλογκοχωριό υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία [ΕΔΩ]

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/01/22/22-1-2008/

    Και το γιατί γίνονται συγκρούσεις στη μπλογκόσφαιρα [ΕΔΩ]

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/17/15-2-2008/

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/03/2008

  21. Ξέρετε μια παροιμία που λέει:

    «Ας σον ουρανόν κάκαλα αραεύ'»

    Και ένα αίνιγμα:

    «Κλειδώνω, μανταλώνω, έρχουμαι σ’ οσπίτ’ ‘κ’ ευρήκω απέσ’ τον κλέφτεν»

    Τί είναι;

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 04/03/2008

  22. Ειναι κριμα που ενα τοσο ενδιαφερον ζητημα (δηλαδή η σχεση- διαλεκτική- συγκρουση εθνικών ταυτοτητων και θρησκευτικών …σκεπαστηκε και μπερδευτηκε με τον Πολεμικής υφης τιτλο και τους χαρακτηρισμους του παροντος Ποστ …
    Αν ξεμπερδευτει (αργοτερα ) θα επανέλθω …
    ντως .. Υπηρξε ενα πολύ ενδιαφερον βιβλιο στην Δεκαετια του 9ο , εκδοση του Ελιαμεπ (το ειχα δει στα αγγλικά και μου φαινεται και στα ελληνικά ) και το οποιο δυστυχως δεν το εχω πιά (και δεν το βρισκω στο Ιντερνετ )
    Εγραψαν εκει ο Π. Κιτρομηλίδης (για της Φαντασιακές κοινοτητες στην Οθωμανική αυτοκρατορια …με αφορμή το βιβλιο του Αντερσον …ακριβώς για αυτό ..
    Το πώς δηλαδή οικοδομήθηκε η μετατροπή της Ρωμεικης ορθοδοξης Πατριαρχικής συνειδησης σε Ελληνική εθνική μεσα απο συνειδητες προσπαθειες του τοτε ελληνικου εθνικου κρατους -ιδιως μετα τα 188Ο

    – στο ιδιο βιβλιο ειχαμε και μια εξαιρετική αναλυση του Κωφου για το ιδιο ζητημα στην Μακεδονια στις αρχες του Αιωνα (το πως δηλαδή πρωτα οι Βουλγαροι και μετα οι Ελληνες μετετρεψαν θρησκευτικές συνειδησεις και ταυτοτητες σε εθνικές)

    —-

    Κατα τά αλλα παρατηρησα σ’αυτό το Ποστ εντελώς περιεργες ανατροπές που ομολογώ οτι με Διασκεδασαν ..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 04/03/2008

  23. Τι παρατήρησες Νοσφεράτε;

    Ματσουκάτη… τι είναι;

    Ελπίζω να μην είναι κανένα υπονοούμενο
    και …. φτου κι απ’ την αρχή 🙂

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/03/2008

  24. Παρατηρησα πραγματα που τωρα πιά μου φαινονται εντελώς αστεια
    (κατι σαν την Ειρωνία της Ιστορίας)
    ΄ή την κινηματογαφική εννοια του Σασπένς
    ή σαν να γραφεται σε συνεχειες μια περιπλοκη(εντελώς χαζα περιπλοκη ιστορια) οπου
    -οι κρινοντες κρινονται
    -οι ρόλοι αντιστρεφονται
    -οι τιμωροι γινονται θυματα και
    -τα θυματα Ζορρό (σαν τον Ψωμιαδη για να μη ξεχνιομαστε) και

    ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ ειναι ο μοναδικός συνεκτικός πλεον κρικος …

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 05/03/2008

  25. Μ-π

    στο σχολιο 24 λες :»Παρότι νομίζω ότι εκείνη την εποχή στους κόλπους των ελληνικών κοινοτήτων της Ανατολής είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία μετάβασης και οι νεωτερικές εθνικές εικόνες είχαν εμπεδωθεί. »

    Αυτό ειναι ενα αμφιλεγομενο σημειο…..

    και αυτό ακριβώς αμφισβητει ο Κιτρομηλίδης (και αλλοι απ’ οσο ξερω ) στο εν λόγω βιβλιο …

    το αν δηλαδή ειχαν »ολοκληρωθεί οι διαδικασιες μεταβασης…»
    και πως ..

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 05/03/2008

  26. Είναι ένα σημείο που ο Κιτρομηλίδης μπορει να ελεγχθεί!

    Η ολοκλήρωση της διαδικασίας εμπέδωσης δε σημαίνει ότι η κάθε χάους-γουάιφ, που θάλεγε και η ξέρεις πια, θα μπορούσε να σου απαντήσει με ακρίβεια στα ερωτήματα περί ταυτότητας, αλλά ότι οι διανοούμενοι των διαφόρων κοινοτήτων είχαν ήδη διαμορφώσει τις εικόνες τους για την ταυτότητα της κοινότητάς τους.

    Εξάλλου, ένα άλλο σημείο που ο Κιτρομηλίδης μπορεί να ελεγχθεί είναι η γενίκευση των κανόνων του. Ενώ είναι δεδομένο ότι η εθνική ταυτότητα στις αναπτυγμένες αστικές ελληνικές κοινότητες της Ιωνίας και της Κωνσταντινούπολης είχε προηγηθεί της δημιουργίας του έθνους-κράτους, θεωρεί τη διαδικασία επιρροής μονόδρομη.

    Τέλος πάντων: Νομίζω ότι είναι μεγάλο ζήτημα που δεν αφορά μόνο την Ανατολή αλλά και τα Βαλκάνια και τον ελληνικό εθνικισμό, που έχει διάφορες μορφές, κάποιες εκ των οποίων είναι αντίθετες μεταξύ τους.

    Για να σου πω την αλήθεια, για μια σοβαρή κουβέντα σε βάθος θα έπρεπε να υπάρξει εκ νέου διάβασμα αυτών των παλιών προσεγγίσεων.

    Μην ξεχνάς επίσης και το σχόλιο 24, που αναφέρεται σε μια εμπειρία άγνωστη για την πλειονότητα ιστορικών του τύπου Κιτρομηλίδη!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/03/2008

  27. περί ταυτότητας, αλλά ότι οι διανοούμενοι των διαφόρων κοινοτήτων είχαν ήδη διαμορφώσει τις εικόνες τους για την ταυτότητα της κοινότητάς τους.

    Αν στην λεξη διαννοουμενοι βαλεις μαλλον δασκαλοι …
    ….αυτό αν θυμαμαι καλά ελεγε και Ο Κιτρομηλιδης ..Απο το 1880 και περα η μετατροπή των σχολειων απο θρησευτικών σε Εθνικών συντελεσε στην μετατροπή…
    …και κατο αναλογο εγινε και στη Μακεδονια …( μονοπου αυτή η διαδικασια δεν ηταν αυτο που θα λεγαμε Ομαλή ….
    ουτε …ειρηνική …
    )
    ηταν και Βιαιη( με βια αλλοτε ολοφανερη αλλοτε – υποκωφη )

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 05/03/2008

  28. «…η διαδικασια δεν ηταν αυτο που θα λεγαμε Ομαλή ….
    ουτε …ειρηνική … «

    Φυσικά. Με κορυφαία στιγμή αντίδρασης, του αφορισμού των πρωτεργατών της Επανάστασης του ’21 απ’ το Φανάρι. Άλλη τέτοια πράξη δε γνωρίζω. Ούτε στο ίδιο, ούτε σε χαμηλότερο επίπεδο.

    Από τη στιγμή που το Οικουμενικό Πατριαρχείο πείθεται για την ορθότητα των νεωτερικών απόψεων, παύει να υπάρχει και ουσιώδης αντίλογος στην εθνικιστική προσέγγιση.

    Δεν γνωρίζω εάν το ελληνοοθωμανικό ρεύμα είχε παρεμβάσεις στην κατεύθυνση αποτροπής της εθνικοποίησης των ταυτοτήτων. Δε νομίζω όμως!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/03/2008

  29. Όταν αποδίδεται σε κάποιους (στον περίεργο, τον π2, τον βιογιάννη και εμένα) ο χαρακτηρισμός «απολογητής του δωσιλογισμού» (και μάλιστα χωρίς λινκ για τη συζήτηση της καλύβας, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να διαμορφώσει ιδίαν άποψη), τότε, στο ιστολόγιο Π & Α,

    η διαμαρτυρία για την απρέπεια (λέγεται και unfair) βαφτίζεται με τους χαρακτηρισμούς και το «χιούμορ» που χρησιμοποιεί ο Ομέρ.

    Για την ουσία της διαμαρτυρίας (= απολογητές του δωσιλογισμού), ουδέν.

    Όχι μονάχα από τους ιδιοκτήτες του Π & Α, αλλά και από άλλους, λαλίστατους, σε οποιοδήποτε θέμα, σχολιαστές.

    Επαναλαμβάνεται το φαινόμενο «σφυρίζω αδιάφορα» – όπως είχε γίνει και στο ποστ με το τηλεγράφημα του Τρεμόπουλου (εκ μέρους των Οικολόγων – Πράσινων) στο Χριστόφια.

    Κατά τα άλλα, το δικαίωμα στην «ανωνυμία» μας μάρανε…

    Φυσικά, λειτουργεί και πάλι η γνωστή αχρωματοψία: τις χυδαίες άναφορές στην καλύβα (στις οποίες διέπρεψε και πάλι κάποιος θαμώνας) ΔΕΝ τις βλέπουν οι ενθαδικοί πόντιοι.

    Δεν πειράζει, παιδιά. Αλλά ΚΑΙ την επόμενη φορά που θα επαναληφθούν αυτά τα φαινόμενα, θα υπάρξει αντίδραση: αυτές οι καταστάσεις δε μπορεί να μένουν ασχολίαστες.

    Σχόλιο από Πάνος | 05/03/2008

  30. Νοσφεράτε,

    μια πολύ σημαντική μελέτη, που αναδεικνύει ότι η Ιωνία υπήρξε χώρος –μαζί με τη διασπορά- όπου οι νέες ιδέες κυοφορήθηκαν και υπήρξαν και ιδεολογικές συγκρούσεις πρώιμες, είναι του Φίλιππου Ηλιού, «Κοινωνικοί αγώνες και διαφωτισμός. Η περίπτωση της Σμύρνης (1819)».

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/03/2008

  31. Χειροκροτώ το σχόλιο 30

    «ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ ειναι ο μοναδικός συνεκτικός πλεον κρικος …»

    Γι’ ΑΥΤΟ τον πάω ΜΕ ΧΙΛΙΑ.
    Ο κάθε σχολιαστής είναι υπεύθυνος για ΟΣΑ ΛΕΕΙ.

    Δεν μπορεί το στριμωγμένο αυτό και ταλαιπωρημένο ιστολόγιο να τα ΚΟΒΕΙ ΟΛΑ, ακόμη και τα αστεία ή την ήπια και παιγνιδιάρικη σάτιρα που δεν θίγει κανέναν, επειδή κάποιοι είναι υπερ-εύθικτοι. ΗΔΗ κόβει πάρα πολλά, πάντως εγώ ΟΥΔΕΠΟΤΕ έκανα χυδαία αναφορά σε άλλο ιστολόγιο εδώ (και ΙΔΙΩΣ τις τελευταίες μέρες). Υπαινιγμοί κατά άλλων δεν έχουν βάση.

    Φεύγω για δουλειά, ΔΕΝ χρειάζεστε παιδιά δικηγόρο, το ξέρω. Η ΛΟΓΙΚΗ και η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ χρειάζονται όμως.

    Σχόλιο από omadeon | 05/03/2008

  32. omadeon

    Το ξέρεις αλλά δεν το αποδεικνύεις!

    ΔΕΝ χρειαζόμαστε δικηγόρο
    ΔΕΝ χρειαζόμαστε δικηγόρο
    ΔΕΝ χρειαζόμαστε δικηγόρο
    ΔΕΝ χρειαζόμαστε δικηγόρο
    ΔΕΝ χρειαζόμαστε δικηγόρο
    ………………………
    ………………………
    ………………………

    Ομέρ, τελεία και παύλα
    (Οκ! Μ-π)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/03/2008

  33. άλλο οι τουρκορθόδοξοι κι άλλο οι ελληνοθωμανοί. οι δεύτεροι ονειρεύονταν συγκυριαρχία εις βάρος των Σλάβων, οι πρώτοι..

    Σχόλιο από Γιάννης | 05/03/2008

  34. Για κάνετα πιο λιανά αγαπητέ Γιάννη…

    Σχόλιο από manitaritoubounou | 05/03/2008

  35. ορέα….(που λεει ο λόγος δηλαδή )

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 05/03/2008

  36. Ράους… να συλληφθούν όλοι τους.

    Εύχομαι η αυριανή μέρα να είναι μέρα ειρηνική, για όλους.

    Σχόλιο από Γνώριζε ... ΤΟ ΣΥΝΕΧΕΣ ΠΩΣ ΚΟΠΤΕΤΑΙ ΩΣ ΤΟ ΚΟΠΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙ | 06/03/2008

  37. Ξύπνησα στη μέση της νύχτας
    στενοχωρημένος που ένα κατούρημα μου στέρησε υπέροχο όνειρο
    είχα ξεχάσει τον υπολογιστή ανοιχτό
    μπήκα εδώ…

    και ΤΑ ΕΙΔΑ ΟΛΑ… μεγάαααλεεεεε…. (Μορφέα εννοώ)
    τρέχω να δω κάναν εφιάλτη μπας και συνέλθω
    (θα είναι πολύ προτιμότερος)
    🙂

    Σχόλιο από omadeon | 06/03/2008

  38. Δουλειά δεν είχε ο διάολος γ%7$^4σε τα παιδιά του!

    Μα όλα αυτά λύθηκαν! Στην αρχή του ποστ μπήκε η διευκρίνηση: «Αφορμή ήταν η δημόσια θετική αναγνώριση (από έναν και μόνο σχολιαστή ! ) στη συζήτηση που ακολούθησε το αρχικό κείμενο, του δωσιλογικού ρόλου του παπα Εφτίμ…»

    Στη συζήτηση διευκρινίστηκαν και τα υπόλοιπα.

    Εξάλλου το αντικείμενο δεν ήταν η συζήτηση αλλά η επίκληση του τουρκοορθόδοξου εγχειρήματος για να δικαιολογηθούν σημερινές απόψεις….. Γι αυτό θα αλλάξω τον τίτλο του δημοσιεύματος, καθώς και οτιδήποτε θα παρέπεμπε σε κάποιο άλλο ψηφιακό χώρο, ώστε τουλάχιστον στο μέλλον να μην περνά από το μυαλό κανενός ότι στόχος θα μπορουσε να είναι η ενοχοποίηση περσόνων και μπλογκς…

    ………………………………………….
    ………………………………………….

    Ομέρ ο δηλωσίας

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/03/2008

  39. Μανιτάρι του βουνού,
    ενώ οι πρώτοι προτίμησαν την σκέτη κυριαρχία αντί της συγκυριαρχίας

    Νοσφεράτε, 42
    «δεν ειμαι καθολου σιγουρος οτι στα 1921 ειχε ολοκληρωθει η μετατροπή της Ορθοδοξης -ουκουμενικής – Ρωμεικης ταυτοτητας σε Ελληνική ..Και αν δεν ειχε ολοκληρωθει ειναι πιθανόν καποιοι Ορθοδοξοι να μην θεωρουσαν απαραιτητα αυτονοητη την Ελληνική τους ταυττητα (ανεξαρτητα απο την απειλή η τους εκβιασμους των Κεμαλικών που βεβαια υπήρχαν καθώς το 1921 η επικειμενη καταστροφή ηταν ορατή)»

    Πολύ απλά: εντάξει, δεν έγιναν όλοι οι τουρκορθόδοξοι Έλληνες (τις διαφωνίες μου για τα θέματα θρησκείας-συνείδησης, της ελληνικότητας ή μη των «ρωμηών» κ.ά. τις ανέφερα στις μεταμορφώσεις της ταυτότητας και στην ανάρτηση για το μακεδονικό), έγιναν όλοι πλην μιας (;) οικογένειας η οποία δεν έμεινε άεθνη (αν δεχτεί κανείς ότι δεν ήταν Έλληνες ώς τότε, ότι δεν υπήρχαν έθνη, πράγμα με το οποίο διαφωνώ), αλλά έγινε τουρκική. η περίπτωσή της δεν αφορά λοιπόν την σύγκριση ανάμεσα σε όσους εθνικοποιήθηκαν και σε όσους παρέμειναν άεθνοι, αλλά τη σύγκριση ανάμεσα σε εκείνους που τουρκοποιήθηκαν και σε εκείνους που ελληνοποιήθηκαν. το συμπέρασμά σου όμως ως επιχείρημα έχει μιαν επιστολή (πριν το 1922) και μια(ή π.χ. πέντε;) οικογένεια μετά το 1922.

    ——

    Στέλιος, Φιλ. Γραμμένος, Το δίκαιο της ελληνικής ιθαγένειας, Αθήνα 2000, σ. 347
    [περί της συμβάσεως ανταλλαγής μεταξύ των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών]

    «..όσον αφορά στην έννοια των όρων «Τούρκοι υπήκοοι ελληνικού ορθόδοξου δόγματος» και «Έλληνες υπήκοοι μουσουλμανικού Θρησκεύματος», τονιζεται εδώ ότι ορισμένες δυσκολίες εμφανίστηκαν στην πράξη ως προς τον προσδιορισμό του πρώτου όρου.
    Το Υπουργείο Εσωτερικών δέχεται ότι στην έννοια του όρου «Τούρκοι υπήκοοι Ελληνικού Ορθόδοξου δόγματος», υπάγονται μόνον όσοι ανήκουν στο ελληνικό ορθόδοξοο δόγμα, ομογενείς, Τούρκοι υπήκοοι
    (Πρβλ. ΣτΕ 454/31 και Σ.Ι. 47/32).
    Έτσι αποκλείονται οι αλλογενείς ακόμα και αν ανήκουν στο ορθόδοξο δόγμα, όπως και οι Χριστιανοί εκείνοι που δεν ανήκουν στο δόγμα αυτό, δηλ. οι μη ορθόδοξοι Τούρκοι υπήκοοι, όπως Καθολικοί, διαμαρτυρόμενοι, Κόπτες, Ουνιτες κ.λπ. ακόμα και αν ήσαν ομογενείς.
    Πρέπει να σημειώσουμε επί πλέον εδώ ότι υπάρχουν εξαιρέσεις ακόμα και σ’ εκείνους που ανήκουν στο ελληνορθόδοξο δόγμα. Ετσι από την κατηγορία των Ελληνο-ορθοδόξων εξαιρούνται και δεν υπάργονται στην ανταλλαγή όσοι θρησκευτικά λόγω κατοικίας ανήκαν στα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων, Αλεξανδρειας, Αντιόχειας (εκτός από εκείνους που κατοικούσαν στην τουρκική επαρχία της Κιλικίας και μετανάστευσαν από εκεί στο εξωτερικό από 18.10.1918 μέχρι 1.2.1924), καθώς επίσης και όσοι ανήκαν στις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, δηλ. όλοι όσοι δεν ανήκουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κων/πόλεως.
    (ΑΜΕ Α) από 31.5.1927, β) από 27.12.1927 και γ) από 3.1.1928)

    Πρέπει τέλος να σημειώσουμε ακόμη εδώ ότι με την 347/43 μεταγενέστερη απόφασή του το ΣτΕ δέχτηκε ότι «δια τον χαρακτηρισμόν τινός ως ανταλλαξιμου, επί τη βάση της περί ανταλλαγής του πληθυσμού συμβάσεως της Λωζάνης, ουδεμίαν ασκεί επιρροήν το γένος αυτού».

    Προς την ίδια κατεύθυνση είχε εκδοθεί και η 35/31.5.1927 ΑΜΕ σύμφωνα με την οποία «δεδομένου ότι ο όρος «μουσουλμανικού θρησκεύματος του άρθρου 1 της Συμβάσεως της Λωζάνης, της 30.1.23 εν τη εφαρμογή ηρμηνεύθη υπό της Μικτής Επιτροπής χωρίς να ληφθεί υπ’ όψιν η φυλή, η Μικτή Επιτροπή αποφασίζει ότι και ο όρος «Ελληνο-Ορθόδοξο Θρήσκευμα» δεν εξ ίσου να ερμηνευτεί και εφαρμοσθεί χωρίς να ληφθεί υπ’ όψιν η φυλή».

    Το ΥΠΕΣ όμως εξακολούθησε να υποστηρίζει την άποψη ότι στην έννοια του όρου «ελληνικό ορθόδοξον δόγμα» δεν περιλαμβάνονται οι αλλογενείς, μέχρι του χρόνου συνομολογήσεως της συμφωνίας της Άγκυρας, η οποία, ως γνωστόν, αποτελεί συμπλήρωση της συμβάσεως ανταλλαγής και η οποία, έλυσε, έμμεσα μεν πλην σαφώς το θέμα, κατά τον προσδιορισμό της έννοιας του «εγκατεστημένου», όπου αναφέρεται ο όρος «Έλληνες ορθόδοξοι Τούρκοι υπήκοοι» με σαφή την έννοια ότι με τη λέξη ΄»Έλληνες» νοούνται οι Έλληνες το γένος (ομογενείς)».

    Σχόλιο από Γιάννης | 06/03/2008

  40. Γιαννη Μολις ανοιξα το κομπιουτερ και ειδα αυτή την Αθλιοτητα,,,,, λυπαμαι …αλλα δεν μπορω να συνεχισω εναν Διαλογο μαζί σου τωρα …Αν και μου φαινεται πολύ -πολύ ενδιαφεροντα αυτα που λες …Καποια απο αυτά τα συζητησαμε νομίζω και στις μεταμορφωσεις..

    Σχόλιο από Νοισφεράτος | 06/03/2008

  41. Εγώ πάλι γιατί έχω άλλη άποψη ??

    «Εξαπανέκαθεν» , κι ας έκανα σε ώρες αιχμής και τον προκρούστη.

    Αφήστε όχι μόνο 100 λουλούδια να ανθίσουν αλλά και 100 «λουλούδια» να ανθίσουν επίσης.
    Και τελικά η μπλοκόσφαιρα, αυτή η «εικονική» πραγματικότητα μέγιστη η προσφορά της. (ίσως για αυτό θέλουν να κόψουν την ελευθερία της η οποία δεν νοείται παρά να είναι απόλυτη.)
    Ας είναι όλα ελευθερα και το κάθε λουλούδι και «λουλούδι» να εμφανίσει εδώ τα κατακάθια του όλα.
    Να βγάλουμε συμπεράσματα .Για να ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε όταν κυκλοφορούμε έξω, στην πραγματικότητα.
    Σχολείο η μπλοκόσφαιρα, και τα λουλούδια και τα «λουλούδια».
    Πολύ χάζι κάνω, χαίρομαι να βλέπω περσόνες και προσώπατα να γκρεμίζονται μπροστά μου, ένα τίποτα με σάρκα, και αυτοί να επιμένουν.
    Να απειλούν, να φτιάχνουν δικούς τους κανόνες μπλοκοσφαιρικούς (που έξω στην ζωή θα τρώγανε γιαουρτια για αυτά τους τα καμώματα), ευρισκόμενοι σε μια απίστευτη «ισορροπία» ισχύρογνώμονες και κλαψομούνηδες ταυτόχρονα, θα σου αυτό.. θα σου εκείνο… θα.. θα…θα…
    Τρελλαίνομαι σας λέγω, πείτε και άλλα, βγάλτε έξω τους σκληρούς, εμφανείστε τους μαλακούς, πατήστε τα κουμπιά ( αυτός ο Ο δημοσιογράφος τελικά επηρέασε κόσμο και συμπεριφορές),έξω να βγουν τα αρχεία και…και…
    Πείτε ότι έχετε να πείτε
    Να δούμε τι κουμάσια έχουμε , να ξέρουμε πότε θα αλλάζουμε πεζοδρόμιο όταν συναντάμε κάποιον
    Πείτε , να δούμε τι έχετε να πείτε..
    Και εγώ να χαζεεεεύω…

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/03/2008

  42. mumul

    εντάξει! Είναι κι αυτή μια προσέγγιση…

    Επίτρεψε στον «εθνολαϊκό » να ξαναμπει και να γράψει ότι παρανοϊκό του κατέβει.

    Θα είσαι όμως εσύ σταντ-μπαι για να απαντάς στις αθλιότητες ή για να κόψεις κάτι το οποίο μπορεί να εκθέσει το μπλογκ.

    Συμφωνείς;

    Ομερ ο εθνολαϊκόπληκτος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/03/2008

  43. Ομέρ σε νοιώθω
    αλλά εσυ το θέλησες τα ινία να αναλάβεις 🙂

    Κι αν βρεθείς σε δύσκολα φώναξε στην skoumίτσα, μια χαρά τα καταφέρνει..

    Άϊντε πάω τώρα..

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/03/2008

  44. mumul

    Οκ! παραδίδω από τώρα….

    Ξεμπλόκαρέ τον! Και καλή τύχη

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/03/2008

  45. mumul που είσαι;

    Ο Νοσφεράτος δεν είναι «ανώνυμος», εφόσον χρησιμοποιεί ένα μόνιμο ψευδώνυμο και κατα καιρούς έχει εμφανιστεί και το πραγματικό του όνομα.

    Ανώνυμος δεν είμαι ούτε εγώ μάλιστα έχω χρησιμοποιήσει κατά καιρούς και το πραγματικό μου όνομα), ούτε ο Μ-π, ούτε ο mumul. Αλλο πράγμα είναι η ανωνυμία, όπως τουλάχιστον συνάγεται από τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις που γίνονται αυτό τον καιρό στο μπλογκοχωριό.

    Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε προσβολή από οποιονδήποτε δεν είναι αποδεκτή γι αυτό και ο διαχειριστής σβήνει τις «επίμαχες» φράσεις !

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/03/2008

  46. Παιδιά,

    όλα τα σχόλια που σχετίζονται με την παλιά σύγκρουση μεταφέρθηκαν

    στο ποστ: Γιατί γίνονται καυγάδες στην Μπλογκόσφαιρα ;

    Συνεχίστε εκεί, προσπαθώντας όμως όσο μπορείτε να μη θίγετε πρόσωπα ή περσόνες ή άλλα μπλογκς…

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/03/2008

  47. ΤΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΥΠΗΡΞΑΝ ΑΠΟ ΠΛΕΥΡΑΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, ΚΟΜΜΑΤΩΝ, «ΕΥΑΙΣΘΗΤΩΝ» ΠΕΡΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ, ΑΛΛΩΝ ΦΟΡΕΩΝ;

    http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&task=view&id=133&Itemid=32

    Δυο σχόλια μόνο:
    1. Η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου είναι κόρη του προέδρου του Αρείου Πάγου. Είναι εύκολα κατανοητό ότι θα μπορούσε να υπηρετεί καλοκαίρι στη Μύκονο και χειμώνα στην Αράχωβα, αν ήθελε. Ή σε κάποιο σχολείο της Θεσσαλονίκης, απ’ όπου κατάγεται. Αντ’ αυτού επέλεξε να υπηρετήσει στο Μέγα Δέρειο, και μάλιστα να γίνει μόνιμη κάτοικος, μαζί με το σύζυγό της.
    2. Οι εγκάθετοι του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής δε βρίσκονται μόνο στο Μ. Δέρειο… Υπάρχει βουλευτής, ο οποίος είχε το θράσος να μεταφέρει τον πόλεμο κατά της Χαράς Νικοπούλου εντός του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Όπως διαβάζουμε στο site της Βουλής.

    «Ο Βουλευτής Ροδόπης κ. ΑΧΜΕΤ ΧΑΤΖΗ ΟΣΜΑΝ κατέθεσε αναφορά με την οποία γονείς μαθητών του Μειονοτικού Δημοτικού Σχολείου Μεγ. Δερείου ´Εβρου, ζητούν την αντικατάσταση δασκάλας του σχολείου».
    Κατά τη γνώμη μου η κοπέλα θα έχει κακά ξεμπερδέματα, γιατί το ελληνικό κράτος δεν φροντίζει, ως όφειλε, να την προστατέψει.
    Τουλάχιστον διαδώστε αυτό το μήνυμα – όποιος θέλει να τη βλάψει, θα το σκεφτεί διπλά αν το θέμα έχει δημοσιότητα.

    Καμμιά «αντιρατσιστική» οργάνωση δεν θα δείτε να εκδίδει ανακοινώσεις (ή να καίει την Αθήνα) για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου. Καμμιά οργάνωση προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν θα δείτε να επεμβαίνει για την προστασία της δασκάλας από το τουρκικό παρακράτος. Κανέναν Δημητρά δεν θα δείτε να προσφεύγει στα Ελληνικά και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Κανέναν «Ιό» δεν θα δείτε να φωνάζει για μια δασκάλα που έβαλε τους μαθητές της, χριστιανούς και
    μουσουλμάνους, πάνω από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου.
    Κανένα φιλελεύθερο ιστολόγιο του Διαδικτύου δεν θα δείτε να κρεμά μπανεράκια και κορδελίτσες για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου. Η Θράκη μας είναι περιοχή μειωμένης κυριαρχίας. Η ηρωική δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, η δασκάλα που δεν υπέκυψε τόσους μήνες στην πίεση του τουρκικού προξενείου, υπέστη την περασμένη Πέμπτη επίθεση και ξυλοδαρμό από τούρκο παρακρατικό.
    Το έγκλημά της; Τόλμησε να διδάσκει ελληνικά (βοηθητικά, δωρεάν, εκτός προγράμματος), σε όποιο παιδί ήθελε και είχε ανάγκη.

    Στην Αθήνα κανείς δεν συγκινείται – απορροφημένοι όλοι με τα ροζ DVD.

    Άλλες αναφορές:

    Επίθεση στη δασκάλα του Μ. Δερείου

    Θύμα ξυλοδαρμού από παρακρατικούς του τουρκικού προξενείου η ηρωική δασκάλα της Θράκης Χαρά Νικοπούλου

    Ε.Α.Ρ. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 47 / 13-02-08

    Ξυλοκοπείται Ελληνίδα δασκάλα σε μειονοτικό χωριό της Θράκης!

    Χαρά Νικολοπούλου, συγγνώμη..

    Σχόλιο από tasos | 20/03/2008

  48. Η επίθεση στη δασκάλα του Μ. Δερείου δημοσιεύθηκε από freedaynewspaper στις 8 Φεβρουαρίου, 2008

    Τελικά, η υπόθεση της υποδιευθύντριας του μειονοτικού σχολείου στο Μεγάλο Δέρειο Χαράς Νικοπούλου δεν έχει κλείσει, αλλά δε φαίνεται και να συγκινεί κανέναν.

    Στις 3 τα ξημερώματα ένας κάτοικος τη χτύπησε, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να τοποθετήσει νάρθηκα στο χέρι. Να σημειωθεί ότι η κ. Νικοπούλου παρά την άσχημη εμπειρία βρήκε το κουράγιο και μήνυσε το δράστη.
    Χθες δικαζόταν το αυτόφωρο, ωστόσο, αναβλήθηκε για τη Δευτέρα, επειδή ο δικηγόρος του δράστη δεν μπορούσε να παραβρεθεί. Αλγεινή εντύπωση προκαλούν οι πληροφορίες, που θέλουν το δήμαρχο Ορφέα Βαγγέλη Πούλιο να ζητά από την κ. Νικολοπούλου να αποσύρει τη μήνυση, με το επιχείρημα ότι υπάρχει πιθανότητα να απαντήσει κι ο δράστης με μήνυση, με αποτέλεσμα να μπει και η ίδια φυλακή, ενώ το πρωί παραστάθηκε στο δικαστήριο ως μάρτυρας υπεράσπισης του ανθρώπου που της επιτέθηκε.

    Η κ. Νικολοπούλου αντιμετωπίζει τους τελευταίους μήνες την επίθεση των γνωστών κύκλων, που επιθυμούν να φύγει από το χωριό. Μάλιστα τον προηγούμενο Νοέμβριο έγινε σύσκεψη στο σχολείο του Μεγάλου Δερείου στην οποία συμμετείχαν ο διευθυντής και η υποδιευθύντρια, ο προϊστάμενος του γραφείου μειονοτικής εκπαίδευσης Κωνσταντίνος Τζιώτζιος, ο συντονιστής του γραφείου Σάββας Μαραγκός και γονείς των μαθητών. Ακολούθησε άλλη μία χωρίς την παρουσία γονέων. Ο προϊστάμενος του γραφείου μειονοτικής εκπαίδευσης προτίμησε, επικαλούμενος λόγους δεοντολογίας, να μην την ανακοινώσει επισήμως τα αποτελέσματα αυτής των συσκέψεων, ωστόσο, ανεπισήμως… είχε χαρακτηρίσει άκρως ικανοποιητική την απόδοση της δασκάλας πράγμα που σημαίνει ότι της παρέχει απόλυτη στήριξη και δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο απομάκρυνσής της από το σχολείο. Την απόφαση αυτή επιβεβαίωσε, πάλι ανεπισήμως και ο διευθυντής του μειονοτικού σχολείου του Μεγάλου Δερείου, ο οποίος μάλιστα είχε συνταχθεί με τους γονείς που ήθελαν να διώξουν όχι μόνο από το σχολείο, αλλά και από το Δέρρειο την κ. Νικολοπούλου.

    Ποιο είναι το «έγκλημα» της κ. Χαράς Νικολοπούλου, κόρης του προέδρου του Αρείου Πάγου, η οποία δεν έψαξε να βρει μια «καλή θέση», όπως θα μπορούσε, αλλά προτίμησε να πάει, μαζί με το σύζυγό της στο Μεγάλο Δέρειο -και όχι, έστω στο Μικρό Δέρειο, που ζουν και χριστιανοί- για να διδάξει γράμματα στα παιδιά; Ότι έκανε μαθήματα ελληνικών στους μαθητές.

    Χθες τα ξημερώματα η κ. Νικολοπούλου, ήταν μόνη στο σπίτι, ο σύζυγός της έλειπε εκτός περιοχής. Έζησε τη βια και το νόμο του… Ισλάμ, μέσα στην Ελλάδα.

    Πληροφορήθηκα ότι χθες (8/2) η Δασκάλα Χαρά Νικοπούλου που διδάσκει στο μειονοτικό χωριό Μέγα Δέρειο της Θράκης δέχθηκε άναντρη επίθεση μέσα στον χώρο του σχολείου, με συνέπεια τον τραυματισμό της. Δράστης είναι
    ένας μουσουλμάνος κάτοικος του χωριού, γονέας μαθητού της Δασκάλας. Η Χαρά Νικοπούλου τους τελευταίους μήνες δέχεται πιέσεις και απειλές από τοπικούς μειονοτικούς παράγοντες, επειδή προφανώς το παιδαγωγικό έργο της δεν
    είναι αρεστό στους εγκάθετους του Προξενείου. Ο δράστης θα δικαστεί την Δευτέρα στο Αυτόφωρο.

    ——————————————————————————–

    Σας επισυνάπτω ένα σχετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 2008, της εφημερίδας «Ανατολή», για την πληρέστερηενημέρωση σας.

    «ΑΝΑΤΟΛΗ» τ.53 / Ιανουάριος 2008 *
    ΜΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ
    Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΓΑΠΑΚΗΣ

    Την έλεγαν Χαρά, μα χαρά σκορπούσε και στα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου που παιδαγωγούσε με θέρμη, γεμίζοντάς τα με γνώση και αγάπη συνάμα. Η Χαρά Νικοπούλου με ενθουσιασμό υποδέχτηκε την αναγγελία της μετάθεσής της σε μειονοτικό δημοτικό σχολείο της Θράκης την σχολική χρονιά 2004 – 2005. Διέθετε τα μέσα και τις γνωριμίες για να επιτύχει ευνοϊκή μετάθεση στην πόλη της τη Θεσσαλονίκη, όμως συνειδητά δεν το επεδίωξε. Όταν μετέβη στο μειονοτικό χωριό Μέγα Δέρειο του Έβρου προκειμένου να διδάξει ως δασκάλα τα μουσουλμανόπουλα του δημοτικού σχολείου του χωριού την έθελξε η πανώρια θρακική φύση και γι’ αυτό αποφάσισε μαζί με το σύζυγό της να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί στην εσχατιά της Ελλάδας. Έκαναν όνειρα για το μέλλον για το χωριό για το σχολείο, για τα παιδιά, για την οικογένειά τους. Με το που πάτησαν το πόδι τους στο Μέγα Δέρειο πλημμύρισαν με αγάπη όχι μόνο τους λιγοστούς χριστιανούς μα και όλους τους μουσουλμάνους συμπολίτες τους (Σουνίτες και Αλεβήδες). Για πρώτη φορά στην ιστορία του δημοτικού σχολείου και του χωριού έδειξε μια δασκάλα, τόσο πηγαίο και ανιδιοτελές, ενδιαφέρον για τα παιδιά, τους μικρούς μαθητές της.

    Εκτός των καθημερινών μαθημάτων του σχολείου, η Χαρά παρέδιδε δωρεάν μαθήματα τα απογεύματα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσχέρεια στην ελληνική γλώσσα. Τα βοήθησε να νιώσουν ότι μπορούν να σπουδάσουν, να προκόψουν, να γίνουν ενεργά μέλη της ελληνικής κοινωνίας καλοί και αγαθοί «πολίτες της μάνας Ελλάδας που νοιάζεται για όλα τα τρυφερά βλαστάρια της. ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως οι μαθητές της κυριολεκτικά την λάτρευαν. Οργανώνοντάς τους σε χορωδία και μαθαίνοντας τους πολλά ωραία τραγούδια τους οδήγησε σε βράβευση από την Ελληνική Πολιτεία με έπαθλο ένα δωρεάν ταξίδι στη Θεσσαλονίκη όπου η Χαρά με τους μαθητές της έδωσαν μουσική παράσταση και διέμειναν σε πολυτελές ξενοδοχείο της πόλης. Για τα περισσότερα παιδιά ήταν το πρώτο ταξίδι έξω από το χωριό τους. Πολλά αντίκριζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τη θάλασσα. Συγκινήθηκαν όλοι τους. Η Χαρά έδωσε πολλή αγάπη κι έτσι κέρδισε την εκτίμηση, την αποδοχή και το σεβασμό όλου του χωριού. Δυστυχώς αυτό δεν άρεσε σε κάποιους. Συγκεκριμένα, άτομα του χωριού όπως ο ψευτοϊμάμης και ο μουσουλμάνος διευθυντής του μειονοτικού σχολείου εξυπηρετούσαν τους σκοπούς του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής φανατίζοντας το χωριό κάτω από τη σημαία του τουρκικού σοβινισμού που προέτασσε μίσος για όλους τους «γκιαούρηδες», δυσαρεστήθηκαν από τις δραστηριότητες της Χαράς που αντί για μίσος φύτευε την αγάπη και την ομόνοια στις καρδιές των μαθητών της και των γονιών τους.

    Έτσι καραδοκούσαν για την αφορμή που θα δημιουργούσε ένταση και θα ανάγκαζε τη Χαρά να φύγει από το σχολείο. Η αφορμή δεν άργησε να έλθει. Κάποια φθινοπωρινή μέρα του 2007, μέλη της σχολικής εφορείας ζήτησαν από τη Χαρά να τους δώσει για 2 μέρες τη σφραγίδα του σχολείου προκειμένου να την «δανείσουν» στο Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής ώστε
    να σφραγίσει κάποιους λαχνούς που προορίζονταν για το ταμείο του σχολείου. Η Χαρά φυσικά αρνήθηκε, τους εξήγησε ότι είναι παράνομο αυτό που ζητούν και τους πρότεινε να φέρουν τους λαχνούς του Τουρκικού Προξενείου στο σχολείο για να τους σφραγίσει η ίδια. Εκείνοι αρνήθηκαν και απόσπασαν τελικά τη σφραγίδα του σχολείου από το μουσουλμάνο διευθυντή παραδίδοντάς την στο Τουρκικό Προξενείο και επιστρέφοντάς την στο σχολείο μετά από 2 μέρες. Όταν το πληροφορήθηκε η Χαρά επισήμανε στο διευθυντή το παράνομο της ενέργειάς του και του έκανε αναφορά στην προϊσταμένη αρχή της.
    Αυτό στάθηκε η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι των εξτρεμιστών. Ο μουσουλμάνος διευθυντής κάνοντας μπροστά της άσεμνες χειρονομίες, απείλησε τη Χαρά ότι «αυτό που έκανε θα το πληρώσει», ότι «εδώ είναι Τουρκία» και ότι «δεν πρέπει να τα βάζει μαζί τους διότι είναι κυνηγοί και έχουν όπλα…». Η Χαρά έμεινε άναυδη. Το επόμενο διάστημα όλοι στο χωριό γύρισαν την πλάτη στη Χαρά. Δεν της μιλούσαν και της έδειχναν ότι είναι ανεπιθύμητη αυτή που τους ευεργέτησε με τόση αγάπη. Οι γονείς άρχισαν να μην στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο και ξεκίνησε συλλογή υπογραφών στο χωριό με αίτημα την αποπομπή της Χαράς! Επενέβη η προϊσταμένη αρχή. Αντί όμως να δικαιώσει τη Χαρά, επέδειξε ραγιαδισμό απέναντι στους παράνομους ταραχοποιούς συνιστώντας στη Χαρά να ζητήσει, συγνώμη(!) και να αυτοσυγκρατηθεί! Ως συμβιβαστική λύση η Χαρά θα απομακρυνόταν από το χωριό και το σχολείο με τη λήξη της τρέχουσας σχολικής χρονιάς. Μέσα στο «κυρίαρχο» ελληνικό κράτος, ο τουρκικός εθνικισμός και μισαλλοδοξία νίκησαν για άλλη μια φορά. Η «γκιαούρισσα», δασκάλα θα έφευγε.

    Τα παιδιά θα αφήνονταν έρμαια στο σκοτάδι του μίσους του φανατισμού και της προπαγάνδας των πρακτόρων της Άγκυρας. Τι απέμεινε; Ένα δάκρυ στα μάτια των μαθητών που θα έχαναν την αγαπημένη δασκάλα τους με τα χρυσά μαλλιά και οι ζωγραφιές των τετραδίων τους με τις αφιερώσεις που έγραφαν προς την Χαρά για το «πόσο πολύ την αγαπούν»!…

    18/1/2008 Κομοτηνή
    Η «ΑΝΑΤΟΛΗ» είναι μηνιαία έκδοση για τον Ελληνισμό της καθ’ ημάς
    Ανατολή του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη εκδότη του περιοδικού «Ενδοχώρα»

    Η δασκάλα, οι πρακτορίσκοι και το ελληνικό κράτος
    Η κόρη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, η Χαρά Νικοπούλου, είναι δασκάλα. Δεν χρησιμοποίησε το αξίωμα του πατέρα της για να επιτύχει έναν «καλό» διορισμό. Διορίστηκε στο Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου, σε ένα Πομακοχώρι που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρα, απομονωμένο, που κατοικείται μόνο από μουσουλμάνους Πομάκους. Δεν επέλεξε ως τόπο κατοικίας της κάποιο κοντινό αστικό κέντρο (Σουφλί) ή έστω το Μικρό Δέρειο, στο οποίο διαμένουν και χριστιανοί και λειτουργούν κάποιες έστω κρατικές υπηρεσίες. Δεν έκανε δηλαδή αυτό που έκαναν και κάνουν όλοι οι άλλοι συνάδελφοί της. Επέλεξε να μείνει με τον σύζυγό της στο χωριό που διδάσκει, κοντά στους μαθητές και τις μαθήτριές της, κοντά στους ανθρώπους που εκτιμούν το έργο και την προσφορά της. Το νεαρό ζευγάρι μετέφερε ακόμη και τα πολιτικά του δικαιώματα στο χωριό και διαμένει εκεί, όχι μόνο τους μήνες του σχολικού έτους, αλλά ολόκληρο το χρόνο. Αυτή ακριβώς η αγάπη προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, αυτή η ανιδιοτελής διάθεση για προσφορά εκ μέρους τους, έγινε αιτία για την στοχοποίησή τους από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου.
    Χρησιμοποιώντας διάφορα ψεύδη, εκβιάζοντας και πιέζοντας τους κατά τα άλλα φιλήσυχους Πομάκους, οι εγκάθετοι του τουρκικού προξενείου συλλέγουν υπογραφές για να διώξουν από το χωριό τη φιλότιμη δασκάλα και το σύζυγό της. «Αυτό το χωριό αγαπά μόνο τους Τούρκους που για αιώνες μένουν σ’ αυτό», γράφουν στα εμετικά άρθρα τους οι πρακτορίσκοι, ενώ οι απειλές και οι εκφοβισμοί σε βέρος των δύο «ξένων» είναι πλέον σε ημερησία διάταξη!

    Και ενώ οι προσπάθειές τους ακόμη δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα γι’ αυτούς, αφού ελάχιστοι είναι οι γονείς που υποχώρησαν στις πιέσεις και ζητούν την απομάκρυνση της Χαράς από το χωριό τους, κι ενώ έφτασαν ακόμη και στο σημείο να καταθέσει στη Βουλή σχετική αναφορά ο βουλευτής Χατζηοσμάν του ΠΑΣΟΚ (το πρώην πρωτοπαλίκαρο του Σαδίκ και
    σημερινός πρόεδρος του κόμματος που αυτός είχε ιδρύσει!), η Χαρά έχει να αντιπαλέψει και με τον ακαταμάχητο γραικυλισμό των «λειτουργών» του ελληνικού κράτους, από το οποίο δεν είχε μέχρι σήμερα την παραμικρή στήριξη! Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες μας από τα γραφεία της Μειονοτικής Εκπαίδευσης, οι προϊστάμενοί της έφτασαν στο σημείο να την επιπλήξουν, γιατί τις αναφορές που κατέθετε όλο αυτό το διάστημα τις … πρωτοκολλούσε (κι έτσι τους έβαζε στον κόπο να τις προωθούν
    περαιτέρω ή τουλάχιστον να μη τις αποσιωπούν)! Προς τιμήν της, η ηρωική Χαρά Νικοπούλου, δεν υποκύπτει στις πιέσεις και δηλώνει ότι θα παραμείνει στη θέση της μέχρι να ολοκληρώσει το έργο της. Κι όλα αυτά,παρά το λαϊκό δικαστήριο που επεχείρησαν να στήσουν πριν λίγες ημέρες οι πρακτορίσκοι του προξενείου!

    Αναρωτιέμαι: Πόσους ανθρώπους έχουμε στην Ελλάδα σαν την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου; Πέντε; Δέκα; Ίσως λέω και πολλούς! Τι κάνει το ελληνικό κράτος γι’ αυτούς; Οι άνθρωποι αυτοί δικαιούνται πλέον να απαιτούν στήριξη. Πρόσφεραν και προσφέρουν την ψυχή τους την ίδια για την προκοπή αυτού του τόπου. Εδώ όμως, δεν μιλούμε ούτε καν για στήριξη. Εδώ βλέπουμε την πατρίδα για την οποία ματώνουν, να τους γυρνά την πλάτη και να τους περιφρονεί. Χαρά από το Δέρειο, Νίκο από την Ίμβρο, Κατερίνα και Νίκο από τα Σκόπια, Ελένη από τα κατεχόμενα της Κύπρου μας, Σεμπαεδήν από το Προσήλιο, αδέλφια μας από την Βόρειο Ήπειρο, δεν χρειάζεται να σας το πούμε ότι ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί. Το κάνετε και θα το κάνετε, γιατί έτσι λέει η ψυχή σας. Και να ‘στε σίγουροι ότι αυτή είναι το μεγαλύτερό σας όπλο!

    ——————————————————————————–

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=9283&pubid=4624 54
    Επειτα από μήνυση που κατέθεσε η Χαρά Νικοπούλου, ο δράστης της επίθεσης κάθισε χθες στο εδώλιο του μονομελούς πλημμελειοδικείου Αλεξανδρούπολης, που τον καταδίκασε σε φυλάκιση 10 μηνών. Οπως κατήγγειλε η δασκάλα, που ζει και διδάσκει τα τελευταία 3,5 χρόνια στο μειονοτικό χωριό, το περιστατικό έγινε το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, ενώ προετοίμαζε τη σχολική χορωδία για κάποια εκδήλωση. Αφορμή στάθηκε μια παρατήρηση που έκανε η ίδια στην καθαρίστρια του σχολείου, ζητώντας της να είναι πιο επιμελής στη δουλειά της. Ο δράστης, Οσμάν Τασάικα, που είναι σύζυγος της καθαρίστριας, έσπευσε στο σχολείο και άρχισε να επιτίθεται φραστικά στη γυναίκα, να την απειλεί και να την απωθεί με τα χέρια. Σε διπλανή αίθουσα, όπου μεταφέρθηκαν για να τον κατευνάσει, ο δράστης φέρεται πως χτύπησε με τη γροθιά του το χέρι της κυρίας Νικοπούλου, που ακουμπούσε στο τραπέζι. Με δεμένο το δεξί χέρι, στο οποίο τοποθετήθηκε νάρθηκας, η δασκάλα υποστήριξε χθες στο δικαστήριο ότι δέχεται απειλές από τον συγκεκριμένο και άλλους συγχωριανούς του, οι οποίοι μάλιστα έχουν συγκεντρώσει υπογραφές για να την εκδιώξουν από το σχολείο. Ο συνήγορός της, Ευτύχιος Νικόπουλος, που είναι αδελφός της και γιος του προέδρου του Αρείου Πάγου, προσκόμισε στο δικαστήριο ιατρικό πιστοποιητικό της βλάβης που προκάλεσε ο δράστης στο χέρι της αδελφής του.

    Από την πλευρά του ο άνδρας, που αντιμετώπιζε τις κατηγορίες της απλής σωματικής βλάβης, της εξύβρισης και της απειλής, αρνήθηκε ότι χτύπησε την καθηγήτρια, ενώ η σύζυγός του υποστήριξε πως η σωματική βία δεν επιτρέπεται από τη μουσουλμανική θρησκεία, αλλά δεν κατάφεραν να πείσουν το δικαστήριο. Η ποινή είναι μετατρέψιμη, αλλά ο καταδικασθείς άσκησε έφεση και η υπόθεση θα εκδικαστεί σε δεύτερο βαθμό.

    «E» 12/2

    Σχόλιο από tasos | 20/03/2008

  49. κύριε Τάσο,

    το συγκεκριμένο ιστολόγιο δεν ανήκει σε κάποιον συγκεκριμένο αλλά σε μια παρέα που την ονομάζουμε «παρέα του Π&Α».

    Για το συγκεκριμένο θέμα θα έχουμε κάποια στιγμή αφιέρωμα.

    Ξαναέβαλα το μοντερέϊσον γιατί όταν υπάρχει υπερβολή και κουραζόμαστε και νοιώθουμε λίγο αμήχανα!

    Ομερ Αδμινίστωρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/03/2008

  50. κυριε Ομερ ευχαριστω που απαντησατε,θα περιμενω το αφιερωμα.

    Σχόλιο από tasos | 21/03/2008

  51. «Οι Έλληνες είναι λαός δυσκολοκυβέρνητος, γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθειά στις πολιτισμικές του ρίζες. Ίσως έτσι <>. Εννοώ, δηλαδή να τους πλήξουμε στην Γλώσσα, στην Θρησκεία, στα Πολιτιστικά και Ιστορικά τους αποθέματα, ώστε να ελαχιστοποιήσουμε κάθε δυνατότητα προόδου τους, διακρίσεως και κυριαρχίας, ώστε να πάψουν να έχουν λόγο στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, που είναι περιοχές μεγάλης στρατηγικής σημασίας για την πολιτική των ΗΠΑ».

    Από το κείμενο ομιλίας του Henry Kissinger, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στην Turkish Daily στις 17 Φεβρουαρίου 1997.

    Πηγαίο Κείμενο:

    «The Greeks are hard to govern, so we must strike deep into their cultural roots. That way we may knock some sense into them. What I mean, is that we must strike their language, their religion, their cultural and historical heritage in order to eliminate any possibility of their progress, prominence and domination so that they would stop having a say in the Balkans, the East Mediterranean and Midlle East, which are the key areas of a great strategic importance for the policy of the USA».

    Σχόλιο από tasos | 21/03/2008

  52. Στη φυλακή ο ηγέτης του τουρκικού εθνικιστικού κόμματος

    Στη φυλακή οδηγήθηκε ο ηγέτης του εθνικιστικού Εργατικού Κόμματος της Τουρκίας, Ντογκού Περιντσέκ, ο οποίος καταδικάστηκε για συμμετοχή στην ηγεσία του υπερεθνικιστικού δικτύου Εργενεκόν και για κατοχή απόρρητων κρατικών εγγράφων.

    Ο καταδικασθείς συνελήφθη την περασμένη Παρασκευή μαζί με τον πρώην πρύτανη τουΠανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, Κεμάλ Αλεμντάρογλου, και τον γνωστό δημοσιογράφο Ιλχάν Σελτζούκ, οι οποίοι όμως αποφυλακίστηκαν. Στον Αλεμντάρογλου ωστόσο του απαγορεύθηκε η έξοδος από τη χώρα.

    Η έρευνα για τη δράση του δικτύου Εργκενεκόν άρχισε το 2007, έπειτα από την ανακάλυψη εκρηκτικών σε σπίτι στην Κωνσταντινούπολη. Στο πλαίσιο της έρευνας, έχουν συλληφθεί μέχρι σήμερα 39 άτομα, μεταξύ των οποίων απόστρατοι αξιωματικοί, δημοσιογράφοι και δικηγόροι.

    Σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο, το δίκτυο σχεδίαζε δολοφονίες προσωπικοτήτων του αντιεθνικιστικού χώρου, καθώς και σειρά βομβιστικών επιθέσεων, με σκοπό την πρόκληση χάους, ώστε να προετοιμασθεί το έδαφος για πραξικόπημα και ανατροπή της κυβέρνησης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

    Σχόλιο από παπα-Εφτίμ | 25/03/2008

  53. ————————————————————————————————–
    Επίσης, να θυμηθούμε τι έγινε έξω από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 28 Οκτωβρίου 2005….

    ————————————————————————————————–

    «Διακόσια περίπου άτομα πραγματοποίησαν την Παρασκευή πορεία προς το Φανάρι, εγκαινιάζοντας έτσι την εκστρατεία συλλογής υπογραφών για την «μεταφορά» του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ελλάδα.

    Με συνθήματα όπως «μια νύχτα θα έρθουμε στο Φανάρι», «φύγε Πατριάρχη», και «το Πατριαρχείο στην Ελλάδα» μια μικρή ομάδα Τούρκων εθνικιστών με επικεφαλής την Σεβγκί Ερενερόλ (κόρη του εξωμότη Παπα Εφτίμ), υπεύθυνη Τύπου της λεγομένης Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας και τον δικηγόρο Κεμάλ Κεριντσίζ, πρόεδρο της οργάνωσης Εθνικής Δύναμης, έφθασαν μέχρι την πόρτα του Φαναριού και άφησαν εκεί ένα μαύρο στεφάνι.

    «Το Πατριαρχείο ξέφυγε από το να είναι θρησκευτικός θεσμός και έχει γίνει πολιτικός θεσμός. Κάνει προσπάθειες για την ίδρυση θρησκευτικού κράτους όπως το Βατικανό, απαιτώντας από το τουρκικό κράτος ένα μέρος της κυριαρχίας του» είπε ο Κεριντσίζ.

    «Ο Πατριάρχης δείχνει με την συμπεριφορά και την στάση του ότι δεν θα απομακρυνθεί ποτέ από αυτόν τον πολιτικό στόχο. Ο θεσμός αυτός που σκορπά μίσος -όπως το λέει και ο Ατατούρκ- πρέπει να μεταφερθεί στο μέρος που του αξίζει, στην Ελλάδα» είπε ακόμα ο Κεριντσίζ και υποστήριξε ότι «ο τουρκικός λαός δεν ανέχεται αυτό τον θεσμό κατάλοιπο του Μεσαίωνα».

    «Διακηρύσσουμε στην τουρκική κοινή γνώμη και σε όλο τον κόσμο ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας με νόμιμα μέσα, μέχρι ότου φύγει το Πατριαρχείο από την Τουρκία» είπε ακόμη.

    Η αστυνομία είχε λάβει ισχυρά μέτρα ασφάλειας σε όλη την περιοχή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η διαδήλωση έληξε χωρίς να σημειωθεί κανένα επεισόδιο.»

    Σχόλιο από παπα-Εφτίμ | 25/03/2008

  54. –σε σχεση σχεση με το σχ 58 …

    Ειναι πασιγνωστη η πλαστοτητα του εν λόγω δηθεν αποσπασματος της ομιλιας Κισσιγκερ που αναπαραγουν διαφοροι εθνικιστικοι και εθνολαικιστικοι κυκλοι …..

    Οπως ομως και με τα »Περιβοητα Πρωτοκολλα των Σοφων της Σιων » που εκμεταλευτηκαν δεοντως οι Ναζήδες ενώ επανειλημμενα ειχε αποδειχθει η Πλαστοτητα τους ετσι και με την Δηθεν επιστολή του (εβραιου βεβαια )Αμερικανου Κισσιγκερ οι αποδειξεις της Πλαστοτητας δεν φθανουν ..

    Αρα ο Μπρεχτ παραμένει παντα επικαιρος στις επισημανσεις και στις παραινεσεις του …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 25/03/2008

  55. Νοσφεράτε

    θένκς, με πρόλαβες! Και χαίρομαι που εκτίμησες το αφιέρωμα που έκανα στη νοσφεράτεια σημασία του Μπρεχτ 8)

    tasos

    Αυτό το απόσπασμα είναι αποδεδειγμένα πλαστό. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια προσπαθούν ματαίως οι ελληνοαμερικανικές οργανώσεις να εντοπίσουν την πηγή του χωρίς όμως καμιά επιτυχία.

    Άρα θεωρείται πλαστό! Οπότε καλό θα είναι και για τη δική σου αξιοπιστία να μην το ξαναανεφέρεις.

    Όσον αφορά το τι γίνεται στην ελληνική Θράκη, θα το παρουσιάσουμε σύντομα με αφορμή την περίπτωση Νικολοπούλου.

    Όπως και το πώς το ελληνικό κράτος επιτρέπει να λειτουργούν φασιστικές οργανώσεις στο έδαφός του, είτε αυτοί είναι Γκρίζοι Λύκοι, είτε Χρυσή Αυγή. Καθώς και το πώς επέτρεψε (μάλλον διευκόλυνε) διαχρονικά να εξαρτήσει η Τουρκία τη μουσουλμανική μειονότητα…

    Και το πώς βέβαια και οι διάφοροι ελλαδίτες που σκίζουν τα ιμάτιά τους για το κράτος των Σκοπίων και τα αναφαίρετα δικαιώματα της κυρίαρχης ομάδας του να κατασκευάζει αυθαιρέτως έθνος και να παίζει όπως θέλει με τη φωτιά στη βαλκανική μας πυριτιδαποθήκη, την ίδια στιγμή κλείνουν τα μάτια στην τουρκοποίηση των σλαβόφωνων πομάκων.

    Ομέρ ο Πομάκος

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/03/2008

  56. Εθνική συνείδηση και μειονότητες στην Τουρκία

    του Γιώργου Στάμκου
    agnosto.gr – 26/6/2006

    «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τουρκική φυλή της Ανατολίας έχει σχηματιστεί από αρκετά διάσπαρτα στοιχεία. Το φανερώνουν οι διάλεκτοι, η σωματική διάπλαση, τα σπίτια, τα κοινωνικά έθιμα. Όμως το »τουρκικό έθνος» είναι ένα γεγονός στη βάση του οποίου υπάρχει πολιτική ενότητα. Κάθε άνθρωπος που ζει μέσα στο πολιτικό πλαίσιο της Τουρκίας είναι Τούρκος».

    Burhan Oguz, Οι Πολιτιστικές Ρίζες του Τουρκικού Λαού

    Κάτω από ένα τεχνητό επίστρωμα «εθνικής ομοιογένειας» η Τουρκία παραμένει ένα πολυεθνικό, πολυθρησκευτικό και πολυπολιτισμικό κράτος. «Στην Τουρκία υπάρχουν εβδομήντα δυόμισι εθνότητες», λέει μια παροιμία στη γειτονική μας χώρα. Παρ’ όλα αυτά το ζήτημα της «εθνικής συνείδησης» των σημερινών Τούρκων εξακολουθεί να είναι στη βάση του πολιτικό ζήτημα. Αν και όποιος ζει μέσα στα όρια του τουρκικού κράτους θεωρείται «Τούρκος», εντούτοις η ετερότητα αντιστέκεται και η καταπιεσμένες ταυτότητες επιστρέφουν δυναμικά. Ποια είναι λοιπόν η σύγχρονη εθνο-γλωσσική και θρησκευτική Βαβέλ που λέγεται «Τουρκία». Ποιος ο ρόλος των ελληνογενών και ελληνόφωνων μουσουλμάνων; Υπάρχουν πραγματικά Τούρκοι ή απλά πρόκειται για ένα (ακόμη) κατασκευασμένο «έθνος»;

    ΟΙ Τούρκοι ήταν ένας από τους τελευταίους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που απέκτησε εθνική συνείδηση. Ο δυτικόφερτος εθνικισμός, που οδήγησε στην αποσύνθεση και τελικά στη διάλυση της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, άργησε να φθάσει ως τις αμόρφωτες μάζες του τουρκόφωνου μουσουλμανικού πληθυσμού της. Η εθνικοποίηση των τουρκόφωνων μουσουλμάνων ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα από μια μικρή ελίτ «Νεότουρκων» αστών, που προώθησε και τελικά επέβαλε τον τούρκικο εθνικισμό στους μη Χριστιανικούς πληθυσμούς της αυτοκρατορίας.

    Προηγουμένως η λέξη Τούρκος χρησιμοποιούνταν υποτιμητικά για να περιγράψει τους καθυστερημένους νομάδες της Ανατολίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα η ελίτ των Οθωμανών (Osmanli) αντιμετώπιζε περιφρονητικά τη λέξη Τούρκος, που ήταν ταυτόσημη με την αγραμματοσύνη, την αμάθεια και την ασχήμια. Λίγες ωστόσο δεκαετίες αργότερα αυτή η «υποτιμητική» λέξη κατέληξε όχημα ενός νεοαφυπνισμένου εθνικισμού, που στην προσπάθεια του να βρει χώρο για «πατρίδα», διέπραξε μια σειρά από γενοκτονίες κι εθνικές εκκαθαρίσεις σε βάρος αυτοχθόνων λαών της Μικρά Ασίας.

    Για να υπάρξει «πατρίδα» οι Αρμένιοι και οι Έλληνες, οι δύο ιστορικοί κληρονόμοι και διεκδικητές της Μικρά Ασίας, έπρεπε να εξοντωθούν ή να εκτοπιστούν. Οι Αρμένιοι εξολοθρεύτηκαν με τη γενοκτονία του 1915. Οι Έλληνες σφαγιάστηκαν, εκτοπίστηκαν και τ’ απομεινάρια τους ανταλλάχτηκαν το 1923. Όμως η νίκη του 1922 δεν αρκούσε στον νέο ηγέτη των Τούρκων Μουσταφά Κεμάλ.
    «Ο κληρονομικός εχθρός έπρεπε να απωθηθεί και να κατατροπωθεί. Οι Έλληνες έπρεπε να χάσουν κάθε ιστορικό έρεισμα των εθνικών τους διεκδικήσεων και ν’ αποδειχθεί ότι η Ανατολία ήταν τουρκική πολύ πριν την άφιξη των Ελλήνων» (Ετιέν Κοπώ).
    Το σχέδιο του Κεμάλ ήταν να εφεύρει ένα έθνος, που να μη θεωρείται παρείσακτο στη Μικρά Ασία. Με τη βοήθεια λοιπόν της μυθολογίας κατασκευάστηκε τότε μια νέα τουρκική «ιστορία», σύμφωνα με την οποία οι Τούρκοι, αν και προέρχονταν από την Κεντρική Ασία, απέκτησαν καταγωγή από τους μεγάλους πολιτισμούς της Μικρά Ασίας (Χετταίοι και Ίωνες) και της Μεσοποταμίας (Βαβυλώνιοι)!

    Για τον Κεμάλ αυτό που είχε σημασία ήταν να διαποτιστεί η τουρκική κοινωνία με την κοσμική έννοια του «έθνους» και ν’ απαλλαγεί από την πνευματική κυριαρχία των τεκκέδων, που «αποβλάκωναν» το λαό. Το δόγμα του τούρκικου εθνικισμού ήταν το: Τουρκοποιήστε, εκσυγχρονίστε, δυτικοποιήστε! Αργότερα η θεωρία αυτή αντικαταστάθηκε με τη λεγόμενη τουρκο-ισλαμική σύνθεση (δόγμα Οζάλ), σύμφωνα με την οποία με τη λέξη Τούρκος περιγράφεται ένα δομικό εθνο-θρησκευτικό χαρακτηριστικό της τούρκικης πολιτικής οντότητας: η τουρκικότητα και η ισλαμική παράδοση.

    Η δυναμική επιστροφή της καταπιεσμένης ταυτότητας

    Το ζήτημα λοιπόν της εθνικής συνείδησης των σημερινών κατοίκων της Τουρκίας παραμένει στη βάση του πολιτικό ζήτημα: «Όποιος ζει μέσα στο πολιτικό πλαίσιο της Τουρκίας είναι Τούρκος»! Αυτό σημαίνει ότι η τούρκική εθνική ταυτότητα, που οικοδομήθηκε πάνω στις αρχές του Κεμαλισμού και του εθνικισμού, αρνείται τις επιμέρους εθνικές και εθνοτικές ιδιαιτερότητες των πληθυσμών που διαβιούν μέσα στα όρια του τουρκικού κράτους και καλλιεργεί συνθήκες βίαιης ομογενοποίησης τους.

    Η τουρκοποίηση των λαών της Μικρά Ασίας είναι μια αργή και συχνά βίαιη διαδικασία, που ξεκίνησε τον 11ο μ.Χ. αιώνα και συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Αν εξαιρέσει κανείς την εξόντωση των Αρμενίων και την έξοδο των Ελλήνων, η τουρκοποίηση των μικρασιατικών λαών δεν προχώρησε στο βαθμό που θα ήθελαν οι Τούρκοι εθνικιστές. Και αυτό επειδή πολλές καταπιεσμένες ταυτότητες αναδύθηκαν αργότερα πιο δυνατές. Η ισλαμική ταυτότητα, που θεωρούνταν οπισθοδρομική και αντίθετη προς τον εκσυγχρονισμό, επέστρεψε ισχυρότερη και μάλιστα στον πολιτικό στίβο. Η κουρδική ταυτότητα, που συμβολίζει τον αγώνα των αυτοχθόνων λαών της περιοχής για εθνική ανεξαρτησία, αναδύθηκε προβάλλοντας διεκδικήσεις κι απειλώντας με διάλυση το ίδιο το τουρκικό κράτος.

    Σήμερα σχεδόν οι πάντες στην Τουρκία αρχίζουν ν’ αναζητούν τις ρίζες και την ταυτότητα τους. Πρόκειται για ένα πρόσφατο φαινόμενο, που παραπέμπει όμως και στις αταβιστικές τάσεις για τις οποίες φημίζονται οι μικρασιατικοί λαοί. Για ν’ αμβλύνουν τις εντυπώσεις που προκαλεί αυτή η απειλητική επάνοδος των επιμέρους εθνικών ταυτοτήτων στην Τουρκία, πολλοί Τούρκοι εκσυγχρονιστές επικαλούνται την έννοια της δημοκρατίας, ως τρόπο αρμονικής συνύπαρξης των διαφορετικών ταυτοτήτων. Για τους ίδιους η χώρα τους δεν ονομάζεται «Τούρκικη Δημοκρατία» αλλά «Δημοκρατία της Τουρκίας»(Turkiye Cumhuriyeti) και είναι ένας κοινός τόπος συνύπαρξης διαφορετικών ταυτοτήτων.

    Αν παραβλέψει κανείς το ότι η λέξη δημοκρατία αποτελεί απλά σχήμα λόγου στην Τουρκία, τότε θα πρέπει ν’ αναρωτηθεί κατά πόσο η αποδοχή μιας ταυτότητας μπορεί να συμβάλει στη δημοκρατία, εφόσον μπορεί κάλλιστα να την απειλήσει σ’ ένα μεταγενέστερο στάδιο. Για παράδειγμα, αν η «Δημοκρατία της Τουρκίας» αποδεχτεί την εθνική ταυτότητα των 20 εκατομμυρίων Κούρδων και παραχωρήσει σ’ αυτούς τα βασικά τους δικαιώματα, δεν θ’ απειληθεί μακροπρόθεσμα η ίδια της η εδαφική υπόσταση; Δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος υποστηρίζει ο Τούρκος δημοσιογράφος Ερτουγρούλ Οζκιόκ, εφόσον «η Τουρκία, είτε ως αποτέλεσμα της πολυπολιτισμικής κληρονομιάς των Οθωμανών, είτε ως αποτέλεσμα της βούλησης για συνύπαρξη διαφορετικών εθνικών ομάδων, η οποία διαμορφώθηκε την περίοδο της δημοκρατίας, κατάφερε να βγάλει μια δημιουργική πολιτική παράδοση». Όπως και να ‘χει πάντως η πολυεθνικότητα της σημερινής Τουρκίας αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός και ίσως οδηγήσει μακροπρόθεσμα στη πολιτική αναδιάρθρωση της χώρας. .

    Οι εβδομήντα δυομισι εθνότητες της Τουρκίας!

    «Turkiye de yetmis iki bucuk millet war» (Στην Τουρκία υπάρχουν εβδομήντα δυόμισι εθνότητες)! Αυτή η παροιμία επαναλαμβάνεται συχνά και με χιουμοριστική διάθεση στους κύκλους της τουρκικής διανόησης. Φυσικά δεν πρόκειται απλά για μια φράση λαογραφικής σημασίας αλλά για μια αντανάκλαση της τουρκικής πραγματικότητας. Η Τουρκία είναι ένα πολυεθνικό κράτος που παριστάνει το μονοεθνικό. Σε μια έρευνα του γερμανικού Πανεπιστημίου του Τίμπιγκεν με τίτλο Ethnic Groups in the Republic of Turkey, αναφέρεται ότι στη σημερινή Τουρκία υπάρχουν τουλάχιστον 52 εθνότητες, με ξεχωριστά γλωσσικά, θρησκευτικά και εθνολογικά χαρακτηριστικά. Σε μια προσπάθεια να υποβαθμίσει αυτό τον αριθμό ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκίας Τουργκούτ Οζάλ είχε αναφερθεί σε μόλις… 25 εθνότητες που κατοικούν στην επικράτεια της Τουρκίας. Είτε πρόκειται για 72 είτε για 25 εθνότητες, είναι γεγονός ότι στην Τουρκία δεν κατοικούν μόνον Τούρκοι.

    Σε πείσμα των εθνικιστών το λεγόμενο «τουρκικό έθνος» είναι ένα μείγμα λαών και εθνοτήτων. Φυσιογνωμικά τουλάχιστον οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας έχουν χαρακτηριστικά που ανήκουν σε όλες τις εθνότητες, που κατοικούσαν στη Μικρά Ασία και γενικότερα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Και σίγουρα δεν μοιάζουν παρά ελάχιστα με τους «αδελφούς» Τουρκμένους, Ουζμπέκους, Τατάρους και Καζάκους της Κεντρικής Ασίας.

    Ήταν μεγάλη ψυχρολουσία η πρώτη επαφή των απλών κατοίκων της Τουρκίας -κυρίως των εμπόρων κι επιχειρηματιών- με τους «αδελφούς Τούρκους» της Κεντρικής Ασίας. Ξαφνικά διαπίστωσαν ότι, εκτός από μια κάποια μακρινή γλωσσική συγγένεια, δεν είχαν καμία σχέση με τους Κεντροασιάτες «αδελφούς» τους! Επρόκειτο για τελείως διαφορετικούς λαούς! Αντίθετα με τους γείτονες τους -και ακήρυκτους εχθρούς- Έλληνες, που καβγάδιζαν με το παραμικρό, έμοιαζαν σε σημείο που να μην μπορεί κανείς να τους ξεχωρίσει. Και πράγματι οι άνθρωποι που κινούνται στους πολύβουους δρόμους της Κωνσταντινούπολης μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με τους ανθρώπους που περπατούν στους μποτιλιαρισμένους δρόμους της Αθήνας και σχεδόν καθόλου μ’ εκείνους που βολοδέρνουν στους σκονισμένους δρόμους της Σαμαρκάνδης και της Άλμα-Άτα.

    Αν οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας μπουν στον κόπο και κάνουν το λεγόμενο «τεστ του καθρέπτη», δηλαδή αν κοιταχτούν κατάμουτρα στον καθρέπτη, τότε ο μύθος ότι προέρχονται από «τριακόσια λιοντάρια» που ήρθαν από το Τουράν αυτομάτως θα καταρρεύσει. Και αυτό επειδή το λεγόμενο «τουρκικό έθνος» προέρχεται από τη, βίαιη πολλές φορές, συγκόλληση διάσπαρτων εθνολογικών στοιχείων της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων.

    Μια γλωσσική και εθνο-θρησκευτική Βαβέλ

    «Δεν πιστεύω ότι ο καθένας μας είναι Τούρκος, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Κοίταξέ μας! Είμαστε ένα μείγμα Τούρκων, Αράβων, Ελλήνων, Εβραίων, Περσών, Αρμενίων, Κούρδων …», δήλωσε στον έκπληκτο δημοσιογράφο του National Geographic ο «Τούρκος» Ουμίτ, που έτρωγε μαζί του σ’ ένα εστιατόριο της Άγκυρας. Αμέσως, ένας-ένας από την παρέα του Ουμίτ, που καθόταν μαζί με τον αμερικανό δημοσιογράφο, άρχισαν να συμπληρώνουν το παζλ της πολυεθνικότητας της Τουρκίας. «Έχω πολλούς συγγενείς εκτός Τουρκίας», είπε ο ένας. «Η μητέρα μου είναι τουρκάλα, αλλά η μητέρα της ήταν από τη Ρουμανία», διέκοψε ένας άλλος. «Η μητέρα μου είναι από την Ελλάδα, αλλά μιλάει τουρκικά. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στη Γεωργία…», συμπλήρωσε ένας τρίτος. Όλοι τους προέρχονταν από μη-τουρκικούς λαούς που συνυπήρχαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και στη συνέχεια εκτουρκίστηκαν, κυρίως γλωσσικά.

    Από κάθε άποψη η γλώσσα παραμένει το κυρίαρχο στοιχείο ορισμού της τουρκικότητας: «Η τουρκική γλώσσα είναι το μοναδικό αποδεκτό κριτήριο για έναν ορισμό σχετικά με τους Τούρκους. Τούρκος είναι αυτός που μιλά την τουρκική γλώσσα. Όλοι οι άλλοι ορισμοί είναι ανεπαρκείς»(Bozkurt Guvenc, Η Τουρκική Ταυτότητα). Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Ethnologue: Language of the world, στο χώρο της σημερινής Τουρκίας μιλιούνται άλλες 34(!) γλώσσες, εκτός από τα τουρκικά της Ανατολίας. Η μεγαλύτερη από αυτές είναι η Kurmanji(κουρδική διάλεκτος), που μιλιέται από περίπου 5 εκ. ανθρώπους και η μικρότερη είναι η Hirtevin, που μιλιέται από 250-300 Συρο-Χαλδαίους. Στο μεταξύ μιλιούνται η Αραβική (1,5 εκ.), η Κιρκασική (περίπου 1 εκ.), η Περσική(700.000), η Αζερική (600.000), η Γκαγκαούζικη (330.000), η Πομακική (300.000), η Καμπαρντιάνικη (210.000), η Λαζική (100.000), η Μιγκρέλικη (100.000), η Αρμενική (70.000), η Σερβοκροάτικη (100.000),η Αλβανοτοσκική (70.000), η Ελληνική (4000 στην Κωνσταντινούπολη και 300.000 ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι)…

    Κοντολογίς, σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού της σημερινής Τουρκίας (πάνω από 20 εκ. άνθρωποι) μιλά και μια άλλη γλώσσα εκτός από τα επίσημα τουρκικά. Αυτό είναι πράγματι κάτι το εκπληκτικό εφόσον αναφερόμαστε σε μια χώρα, όπου η εκμάθηση της τουρκικής είναι εδώ και τρεις γενιές υποχρεωτική στην εκπαίδευση, στο στρατό, στη δημόσια διοίκηση και στα ΜΜΕ, ενώ απαγορεύεται η δημόσια χρήση κάθε άλλης γλώσσας, άσχετα αν αυτή μιλιέται από εκατομμύρια ανθρώπους(Kurmanji).

    «Πατριώτη, μίλα μόνο τουρκικά», ήταν το σύνθημα μιας προπαγανδιστικής εκστρατείας που εξαπέλυσε το τουρκικό κράτος στη δεκαετία του ’50 με σκοπό να εξαλείψει τις γλωσσικές ιδιαιτερότητες της χώρας. Το επόμενο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση έγινε το 1965, όταν η Τουρκία σταμάτησε στις επίσημες απογραφές της ν’ απογράφει τις εθνικές και γλωσσικές μειονότητες. Από τότε η Τουρκία αποφεύγει ν’ απογράφει τις μειονότητες της, θεωρώντας ότι μ’ αυτό τον τρόπο τις καθιστά επισήμως ανύπαρκτες!

    Στην Τουρκία δεν υπάρχουν μόνον εθνικές και γλωσσικές μειονότητες. Υπάρχουν κυρίως θρησκευτικές μειονότητες. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε στους λιγοστούς εναπομείναντες Ελληνορθόδοξους, Αρμένιους και Εβραίους της χώρας. Σ’ αυτή τη χώρα ζουν περίπου 12-15 εκ. Αλεβίδες, μια ισλαμική αίρεση με συμπεριφορά πιο κοσμική και δημοκρατική σε σύγκριση με τους Σουνίτες, η οποία πρόσκειται πολιτικά στον αριστερό χώρο. Ένα σημαντικό τμήμα των Αλεβίδων ανήκει και στην κουρδική μειονότητα. Μια Αλεβίδικη ομάδα είναι και οι Ζάζα (περίπου 2 εκ), που μιλάνε μια ιρανική διάλεκτο και είναι Σουνίτες και Σούφι. Στα πλαίσια της κουρδικής μειονότητας συγκαταλέγονται και περίπου 300.000-500.000 Γιεζιντί (Yezindi), η θρησκεία των οποίων είναι παγανιστική (σατανολατρεία;) με στοιχεία χριστιανισμού, ι ισλαμισμού και σουφισμού.

    Τουρκία, η προσφυγομάνα

    Μια άλλη σημαντική συνιστώσα της σημερινής εθνο-γλωσσικής πραγματικότητας της Τουρκίας αποτελούν και οι λεγόμενοι Muchacir, που είναι πρόσφυγες που κατέφυγαν στην Τουρκία κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της αποσύνθεσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, καθώς και πολύ αργότερα. Οι περισσότεροι προέρχονται από τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των Βαλκανίων. Για παράδειγμα, όταν το 1878 η Βοσνία πέρασε στα χέρια της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, δεκάδες χιλιάδες Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, που δεν ήθελαν από αφέντες να γίνουν υπήκοοι και μάλιστα των «απίστων», κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην Τουρκία. Κατά τη διαδικασία δημιουργίας κι επέκτασης των βαλκανικών εθνικών κρατών, όσοι πληθυσμοί είχαν προσχωρήσει στο Ισλάμ, άσχετα αν είχαν εκτουρκιστεί ή όχι, άρχισαν να αισθάνονται άβολα με τη νέα πραγματικότητα και να μεταναστεύουν προς -κυρίως- τη Μικρά Ασία, που προοριζόταν να γίνει η νέα πατρίδα των Τούρκων. Υπολογίζεται ότι ως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έφθασαν στην Τουρκία περί τα 3 εκ. πρόσφυγες από τα Βαλκάνια. Οι περισσότεροι φυσικά δεν ήταν τουρκικής καταγωγής, αλλά Σλάβοι, Έλληνες, Πομάκοι και Αλβανοί Μουσουλμάνοι (τουρκαλβανοί). Υπάρχουν κάποιοι που ισχυρίζονται ότι ο αριθμός των Muchacir από τα Βαλκάνια, χάρη στη δημογραφική τους αύξηση, φθάνει σήμερα τα 10 εκ. ανθρώπους!

    Εφόσον λοιπόν το 1/6 σχεδόν των σημερινών κατοίκων της Τουρκίας έλκει την καταγωγή του από τα Βαλκάνια κι από τους εκεί λαούς, δεν είναι καθόλου παράξενο που η Άγκυρα επιδιώκει συνεχώς να «χώνει τη μύτη» της στις βαλκανικές υποθέσεις. Με αφορμή αυτούς τους «δεσμούς αίματος» η Τουρκία επιθυμεί να επεμβαίνει και να παίζει σημαντικό ρόλο στα Βαλκάνια, όχι μόνον πολιτικό αλλά και οικονομικό. Χαρακτηριστική περίπτωση Τούρκου επιχειρηματία βαλκανικής καταγωγής είναι και ο Σαρίκ Τάρα (κατάγεται από Σλάβους μουσουλμάνους των Σκοπίων), ένας ένθερμος υποστηρικτής της ελληνο-τουρκικής προσέγγισης και συνεργασίας. Ανάμεσα στους Muchacir από τα Βαλκάνια σημαντική θέση κατέχουν οι ελληνόφωνοι Τουρκοκρήτες και οι Βαλαάδες, για τους οποίους όμως θ’ αναφερθούμε παρακάτω. Πρέπει να σημειώσουμε τέλος ότι οι πρόσφυγες από τα Βαλκάνια εγκαταστάθηκαν στην πλειοψηφία τους στην Αν. Θράκη, στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στα παράλια της δυτικής Μικρά Ασίας, στα παράλια της Προποντίδας και γύρω από το Εσκί Σεχίρ, περιοχές που κατοικούνταν προηγουμένως από Έλληνες.

    Εκτός από τους Βαλκάνιους Muchacir υπάρχει κι ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων που προέρχονται από τον Καύκασο και τη νότια Ρωσία (Κριμαία). Οι περισσότεροι είναι Κιρκάσιοι (Τσερκέζοι), Τσετσένοι, Ινγκούζοι και Οσσέτοι του βόρειου Καύκασου, ενώ υπάρχει κι ένας μεγάλος αριθμός από Τάταρους της Κριμαίας που άρχισαν να καταφεύγουν στην Τουρκία μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο(1853-1856). Υπάρχουν επίσης Τάταροι του Κουμπάν, Καζάκοι, Ουζμπέκοι, Αζέροι και Γεωργιανοί. Αυτή η ομάδα των Muchacir, που κατέφυγε στην Τουρκία από το βορρά και την ανατολή, υπολογίζεται σήμερα σε 3-5 εκ. ανθρώπους: ένα αρκετά ισχυρό «λόμπι» για να πιέζει την Τουρκία ν’ αναμειχθεί στις εθνικιστικές διαμάχες στον Καύκασο.

    Υπάρχει τέλος κι ένας αριθμός προσφύγων, που προέρχονται από το νότο, κυρίως από τη Συρία, τον Λίβανο και το Ιράκ ακόμη κι από το Σουδάν (μαύροι)! Όλοι αυτοί υπολογίζονται σήμερα σε σχεδόν 2 εκ. ανθρώπους.

    Ο λόγος που η Τουρκία συγκέντρωσε τόσα πολλά εκατομμύρια προσφύγων (σχεδόν το 1/3 των κατοίκων της κατάγεται από πρόσφυγες), είναι ότι το κράτος αυτό θεωρήθηκε κληρονόμος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όσοι λοιπόν πληθυσμοί είχαν θρησκευτικούς, πολιτιστικούς και συναισθηματικούς δεσμούς μαζί της και δεν ήθελαν να παραμείνουν κάτω από την εξουσία των «απίστων», κατέφυγαν στην Τουρκία, που έγινε έτσι η θετή τους πατρίδα. Όπως όμως όλοι οι πρόσφυγες, έτσι και οι Τούρκοι Muchacir, αισθάνονται νοσταλγία και πόνο για τις ιδιαίτερες πατρίδες τους, ενώ αντιμετωπίζουν συχνά τη θετή τους πατρίδα με περιφρόνηση και αδιαφορία.

    Οι Muchacir έχουν κατά κοινή παραδοχή εμπλουτίσει το ήδη πλούσιο εθνο-γλωσσικό υπόβαθρο της σύγχρονης Τουρκίας, σε σημείο ώστε ορισμένοι να συγκρίνουν τη χώρα με την πολυεθνική και πολυπολιτισμική δομή των ΗΠΑ! Βέβαια είναι γεγονός ότι όλες οι φυλές, οι εθνοτικές ομάδες και γλωσσικές μειονότητες της Τουρκίας τείνουν να εκτουρκιστούν παράλληλα με τον εξαστισμό τους. Σήμερα σχεδόν το 65% του πληθυσμού της χώρας κατοικεί στ’ αστικά κέντρα κι αν ο ίδιος ρυθμός αστυφιλίας διατηρηθεί, τότε γύρω στο 2020 τουλάχιστον το 80% των Τούρκων θα κατοικεί στις πόλεις. Η γιγάντωση των τουρκικών πόλεων συμβαίνει σύμφωνα με το λατινοαμερικανικό μοντέλο, με την παράλληλη εκρηκτική ανάπτυξη των τενεκεδομαχαλάδων, όπου βρίσκουν καταφύγιο οι εξαθλιωμένοι, οι πρόσφυγες και κατά κανόνα οι μειονότητες.

    Ένα άλλο στοιχείο που θα πρέπει να υπογραμμιστεί είναι η δημογραφική δυναμική των μειονοτήτων, που είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση μ’ εκείνη των καθεαυτό «Τούρκων». Για παράδειγμα, ο ετήσιος ρυθμός δημογραφικής αύξησης των Κούρδων είναι 3,6%, υπερδιπλάσιος σε σύγκριση με τους υπόλοιπους «Τούρκους»(1,6%). Με βάση αυτό το ρυθμό τα σημερινά 20 εκ. των Κούρδων της Τουρκίας θα γίνουν 32,3 εκ. το 2020 και θα αντιστοιχούν στο 37% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Το 2050 ο πληθυσμός της Τουρκίας προβλέπεται να είναι 105 εκ., από τα οποία τα 47 εκ. (44,5%) θα είναι Κούρδοι! Αυτό σημαίνει ότι αν οι σημερινοί διαφορετικοί ρυθμοί δημογραφικής αύξησης μεταξύ Τούρκων και Κούρδων διατηρηθούν, τότε μέσα σε μισό αιώνα οι Κούρδοι θα είναι η πολυπληθέστερη εθνική ομάδα στην Τουρκία! Υπερβολικό ή όχι είναι γεγονός ότι μόνο το πανίσχυρο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας γνωρίζει τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος και μελετά τρόπους αντιμετώπισης της κουρδικής δημογραφικής πλημμυρίδας…

    Σχόλιο από παπα-Εφτίμ | 25/03/2008

  57. Οι «ταραχοποιοί» και η καταστροφή της δημόσιας περιουσίας!!!

    Σκέψεις ενός πολίτη για το κύριο άρθρο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ της Παρασκευής,30-5-08

    Διαβάζω: «Η βία στα Πανεπιστήμια δεν πλήττει μόνο την ακαδημαϊκή κοινότητα.»
    Σωστά. Δεν είναι οι φοιτητές μόνον που βιάζονται όταν, αδύναμοι να αντιδράσουν, υποχρεώνονται να βγαίνουν αγράμματοι από τα πανεπιστήμια.
    Συνεχίζω: «Υπονομεύει τη Δημοκρατία.»
    Σωστά. Ένας αμόρφωτος πολίτης είναι ένας αδιαφώτιστος πολίτης, αδυνατών, από την αμορφωσιά του τώρα, να λειτουργήσει δημοκρατικά μέσα σε μια κοινότητα.
    Συνεχίζω: «Οι προπηλακισμοί των πρυτάνεων και η καταστροφή της δημόσιας περιουσίας από μικρές ομάδες ταραχοποιών απαιτούν άμεση απάντηση από τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου.»(τέρμα της πρώτης παραγράφου-εν όλω τρεις).
    Εδώ καταλαβαίνω ότι η εφημερίδα τα βάζει όχι με την κυβέρνηση όπως υπέθεσα, αλλά με τους «ταραχοποιούς».
    Ταραχοποιοί λοιπόν οι φοιτητές!
    Έχει σκεφτεί ποτέ όμως η εφημερίδα πόση ταραχή έχει συμπυκνωθεί, για χρόνια τώρα, στις ψυχές και στις ζωές των «ταραχοποιών» αυτών, από τις καταστροφικές του μέλλοντος κάθε φοιτητή αποφάσεις και τακτικές του κράτους, τακτικές που τον καταδικάζουν σε διαιώνιση της τριτοκοσμικής του νοοτροπίας, που, ο φαύλος αυτός κύκλος του έχει επιβάλει;
    Σκέφτηκε ποτέ η εφημερίδα πόση αθέατη ταραχή πιέζει τα βάθη της θάλασσας, και συμπέρανε ποτέ κατόπιν, ότι δεν πρέπει να κακίζει τα κύματα για τον αφρό που σηκώνουν και για τον επιφανειακό σάλο που προκαλούν; (και, μέσα σε παρένθεση, ας πάω λίγο μακρύτερα-σκέφτηκε ποτέ η εφημερίδα όταν θα γίνει ένας υποθαλάσσιος σεισμός, το τσουνάμι που θα σηκώσει δε θα την αφήσει ούτε να σκεφτεί για «ταραχοποιούς», που τώρα άσκεφτα ψέγει;)

    Μα η εφημερίδα κόπτεται και για την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας που προκαλούν οι «ταραχοποιοί».
    Δεν υπάρχει αντίρρηση, οι «ταραχοποιοί» καταστρέφουν δημόσια περιουσία. Όπως η γάτα όταν νιώσει έγκλειστη σε ένα στενό δωμάτιο σχίζει τις κουρτίνες και σπάζει κανένα βάζο στην προσπάθειά της να ξεφύγει.
    Το ερώτημα που θα έπρεπε να βάλει στον εαυτό της η καλή εφημερίδα, θα ήταν αν αξίζει ναι ή όχι τον κόπο η μικρή αυτή καταστροφή δημόσιας περιουσίας, όταν έχει για αποτέλεσμα και για αντίτιμο την πραγματική μόρφωση των σημερινών φοιτητών και αυριανών πολιτών της κακόμοιρης αυτής χώρας-αν δηλαδή έχει για σκοπό και αντίτιμο η χώρα αυτή να βγει από τον κατάλογο των, φτωχών σε ήθος, σε γνώση και σε αξιοπρέπεια συγγενών, της πολιτισμένης ανθρωπότητας.
    Και θα έπρεπε η καλή εφημερίδα να κάνει τη σύγκριση με τεράστιες -σε σύγκριση με αυτές που προκαλούν οι «ταραχοποιοί»- καταστροφές δημόσιας περιουσίας που προκαλούν άλλες, «μικρές» κι αυτές ομάδες (έως και άτομα),και μάλιστα όχι επιδιώκοντας κάτι ευγενές, αλλά τη δική τους και μόνον ευμάρεια, τον δικό τους και μόνον πλουτισμό, τη δική τους και μόνον καλοπέραση.
    Τις καταστροφές των δασών, τις απώλειες ανθρώπινων ζωών στους δρόμους και στα εργοστάσια, την καταστροφή των δομημένων ομολόγων, την εξουθένωση της αξιοπρέπειας εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών-καταστροφές όλες αυτές, που έχουν προκαλέσει πολιτικοί από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίον «πολιτευτή»,χωρίς καθόλου να έχει ούτε αναρωτηθεί η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ποιος θα πληρώσει για τις καταστροφές αυτές δημόσιας περιουσίας, που φτάνουν μάλιστα σε δισεκατομμύρια ευρώ και όχι σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, όπως οι καταστροφές που προκάλεσαν οι «ταραχοποιοί» (πάλι καλά που δεν τους λέει και τρομοκράτες…)

    Και συνεχίζω το διάβασμα του άρθρου (παράγραφος δεύτερη): «Άπαντες, ακόμη και ο «Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς», οφείλουν να καταδικάσουν απερίφραστα τη βία των ολίγων. Δίχως «ναι, μεν αλλά». Οφείλουν να απομονώσουν ηθικά και πολιτικά τους τραμπούκους που καταστρέφουν το δημόσιο πανεπιστήμιο και να ζητήσουν την εξασφάλιση της ελάχιστης νομιμότητας.»
    Υποδείξεις της εφημερίδας προς τον ΣυΡΙΖΑ!…Και μάλιστα θέλει η καταδίκη να είναι απερίφραστη! Δίχως ναι μεν, αλλά…!
    Ίσως η εφημερίδα να νιώθει ότι έχει τη δύναμη να διατάσσει τα κόμματα τι θα πράξουν στη Βουλή. Και το λέει, χωρίς να της περάσει από το μυαλό, ότι αυτό ακριβώς που αυτή κάνει «υπονομεύει τη δημοκρατία». Και, ίσως από ένστικτο, στο τέλος της παραγράφου η εφημερίδα κάνει σκόντο στις επιταγές της, γιατί αρκείται να απαιτεί τη «ελάχιστη νομιμότητα».
    (Εδώ δεν μπορώ παρά να θυμηθώ την περίοδο που, επί πρωθυπουργίας Ράλλη, όταν στη Βουλή συζητιόταν η κατάληψη της Νομικής, ο Κύρκος-και ενώ οι άλλοι αρχηγοί κομμάτων είχαν καταδικάσει την κατάληψη-, σηκώθηκε και άρχισε να υπεραμύνεται λαύρος του δικαιώματος των φοιτητών να κάνουν κατάληψη. Τον διακόπτει ο Ράλλης, και επιτιμητικά, του λέει: «Ε, όχι και μέσα στην αίθουσα αυτή κύγιε Κύγκο!» Και,ο «κύγιος Κύγκος», φοβισμένος συνέχισε: «Μα δεν με αφήσατε να τελειώσω κύριε Ράλλη…» Και συνέχισε καταλήγοντας στην καταδίκη κι αυτός της κατάληψης!… Ήταν η στιγμή που σιχάθηκα τους πολιτικούς. Ευτυχώς ο Αλαβάνος δεν πτοήθηκε από τις εντολές της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ).
    Αλλά στην παράγραφο αυτή βλέπουμε ακόμη να είναι οι φοιτητές τραμπούκοι!
    Όμως, επικαλούμενος και κάνοντας χρήση κι εγώ του δικαιώματος κάθε πολίτη να λέει τη γνώμη του, ας μου επιτραπεί να πω ότι για μένα τραμπούκοι είναι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι τριακόσιοι βουλευτές, και όλα τα παρακλάδια που τρέφονται από τους κορμούς τους. Τι να γίνει, γνώμες είναι αυτές.

    Και συνεχίζω (παράγραφος Τρίτη και τελευταία): «Η ανομία δεν μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν. Τα πανεπιστήμια και η χώρα δεν μπορούν να παραμείνουν άλλο όμηροι της άλογης βιαιότητας των ολίγων. Αυτό είναι υπόθεση όλων των κομμάτων που πιστεύουν ότι η δημοκρατία είναι ο μόνος τρόπος κοινωνικής οργάνωσης.»
    Τώρα ποιων είναι η ανομία, ποιοι ολίγοι είναι όμηροι στη βιαιότητα ποιων και αν στη χώρα μας έχουμε δημοκρατία, αφήνω τους αναγνώστες μου-εσάς-να το βρείτε. Μην τα θέλετε όλα έτοιμα…

    Κλέων Γελαστός

    Σχόλιο από Κλέων Γελαστός | 01/06/2008

  58. Γελαστε …
    Χαιρομαι που αντιλαμβανεσαι και μας δςιχνεις τον Σημερινό ρολο της Καθημερινής

    (Γιατί σαν πολύ να αγιοποιηθηκε απο την Αριστερά κλπ η »σοβαρή» εφημεριδα της Δεξιας ..,,

    αντε γιατί εχουμε πήξει στα κρυφά παπαγαλάκια του Καραμανλισμου..

    Οσο για την Ομηρια ..Ας δουμε πρωτα ποιος στα καλά καθουμενα εθεσε σε εκβιαστική Ομηρια τα Δημοσια Πανεπιστημια ΑΠΕΙΛΩΝΑς ΟΤΙ ΘΑ ΚΌΨΕΙ ΤΗΝ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ λες και τα βρηκε απο τον μπαμπάκα του- μόνο και μόνο για να παρακάμψει το Αρθρο 16 και το Συνταγμα και να παραδωσει την αανωτετη παιδεια στους αξιοτιμους κ Σχολάρχες των ΚΕΣ …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/06/2008

  59. Kai …Γελαστέ
    τα ειπε πολύ καλυτερα απο μενα για το τι συμβαινει σημερα στην παιδεια

    ενας εξαιρετικός φιλος απο τα παλια ( και με σπανια ευγενια και ηθος )
    Αλλου ..
    Ο Παπούλης
    http://panosz.wordpress.com/2008/05/29/bullshit/#comment-38636

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/06/2008

  60. […] Για ακόμη περισσότερη ενημέρωση στο θέμα, επισκεφτήτε το ιστολόγιο του Πόντος και Αριστερά. […]

    Πίνγκμπακ από Η δίκη του εθνικιστικού Τουρκορθόδοξου πατριαρχείου « Ροΐδη Εμμονές | 26/10/2008

  61. Να είμαι ειλικρινής την είχα χάσει αυτή την ανάρτηση και την ξαναείδα λόγω του σχολίου στον Ρο.

    Μια μόνο παρατήρηση: μπορεί η Συνθήκη όντως να μιλά για έλληνες και μουσουλμάνους αλλά είχα την εντύπωση οτι ήταν διεθνώς αποδεκτό οτι μιλούσε για ελληνες και τούρκους. Αυτό αποδεικνύεται από την αιτιολογία της ΚτΕ που επέτρεψε την παραμονή των μουσουλμάνων τσάμηδων και την σύντομη πλην όμως ενδεικτική συζήτηση για την μεταφορά ή όχι των ντονμέδων. Και αν για τους ντονμέδες δεν έχουμε επίσημη έγγραφα, για τους τσάμηδες έχουμε.

    Σχόλιο από Abravanel | 26/10/2008

  62. Η παραμονή των Τσάμηδων ήταν «εξωσυμβατή», δηλαδή αποτελούσε παρέκλιση-παραβίαση των όρων των Συνθήκης της Λωζάννης. Οφείλεται στην επιμονή των Ιταλών του Μουσολίνι να εξαιρεθούν της ανταλλαγής και στην εφεκτικότητα του Βενιζέλου που αποδέχτηκε το ιταλικό αίτημα. Ήταν μια εποχή σύγκλισης Ελλάδας και Ιταλίας. Ιταλικός στόχος, που βαθμιαία θα γίνει αποδεκτός και από την Ελλάδα ήταν η συγκρότηση ενός τριμερούς ιταλο-τουρκο-ελληνικού άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο. Αποκορύφωμα αυτής της πορείας θα είναι η ελληνοτουρκική Συνθήκη της Άγκυρας του 1930, με την οοποία έκλεισαν βιαστικά και εις βάρος των προσφύγων της Μικρασιατικής ΚΑταστροφής όλες οι ελληνοτουρκικές εκκρεμότητες. Με βάση τη Συνθήκη αυτή οι υπερδεκαπλάσιες περιουσίες των Ελλήνων της Ανατολής εξισώθηκαν με τις περιουσίες των Ανταλλάξιμων μουσουλμάνων. Από το σημείο αυτο θα ξεκινήσει η ρήξη των προσφύγων με τον βενιζελισμό και η μετακίνησή τους προς την Αριστερά.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/10/2008

  63. Κάνοντας εδώ ΚΛΙΚ μπορείτε να δείτε αυτή την ανάρτησηση στα αραβικά 😉

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/10/2008

  64. […] Για ακόμη περισσότερη ενημέρωση στο θέμα, επισκεφτήτε το ιστολόγιο του Πόντος και Αριστερά. […]

    Πίνγκμπακ από ΕΘΝΙΚΟ ΤΟΥΡΚΟΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ « Kopanakinews’s Weblog | 31/10/2008

  65. […] -Οι τουρκο-ορθόδοξοι, […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  66. […] ΑΛΛΟΣ ΠΑΠΑΕΦΤΥΜ: Επίσκοπος των Ιδρύματος των Βερμιωτών Ορθοδόξων του […]

    Πίνγκμπακ από -Ιερές εργολαβίες… « Πόντος και Αριστερά | 01/10/2009

  67. χιλιεσ φωρεσ προτιμω παπα-εφτιμ παρα βαρθολομαιο,καλητερα τουρκο εθνικιστη παρα μασονο,ο τουρκοσ δουλευει για το καλο τησ χωρασ του ενω ο μασωνοσ για το κακο του κοσμου,καλα κανουν και τον πολεμανε[ναι γιαυτον που εχει γυναικειο παρατσουκλι λεω]θελει να γινει ο παπασ τησ ανατολησ γιαυτο πολεμησε τοσο πολυ τον χριστοδουλο μασ εναν αγιο αρχιεπισκοπο

    Σχόλιο από mikaelo | 07/11/2011

  68. «…εναν αγιο αρχιεπισκοπο»

    και πολύ διαβαστερό, ε; 😉

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/11/2011

  69. Ίδρυση Τουρκορθόδοξου Πατριαρχείου.Ο παπα-Ευθύμ,κατά κόσμον,Ευθύμιος Καραχισαρίδης (1884-1968)

    ΕΝΩΣΗ ΒΟΥΡΛΙΩΤΩΝ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ 12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016[0] COMMENTS

    Ίδρυση Τουρκορθόδοξου Πατριαρχείου.

    Στις 10 Μάη του 1921 ο μουχτάρης του Εσκί Σεχίρ ειδοποιήθηκε να ενεργήσει άμεσα ώστε οι Ελληνοοθωμανοί της περιφέρειάς του να υπογράψουν κείμενο στο οποίο να αναφέρουν ότι αποκηρύσσουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης σαν δήθεν συνεργαζόμενο με την εχθρική προς την Τουρκία Ελληνική κυβέρνηση.
    Ο μουχτάρης ανάγκασε τους ανάπηρους που είχαν σταλεί πίσω με ιατρικές γνωματεύσεις από τη Χαϊμανά και τους γέρους που είχαν απομείνει στην Εζίνη. Μαζί μ’ αυτούς υπόγραψε και ο αρχιμανδρίτης της Μητρόπολης Άγκυρας Ιωάννης Βουδούρης, ο οποίος εξαγοράστηκε με 5.000 λίρες που χορήγησε γι αυτό το σκοπό η κοινότητα Δορυλαίου, σαν αντιπρόσωποι των εκκλησιαστικών περιοχών Νίκαιας, Νικομήδειας και Άγκυρας.
    Αφού συντάχτηκε το έγγραφο της αποκήρυξης του πατριαρχείου, τυπώθηκε σε πολύγραφο και ρίχτηκε στη ζώνη κατοχής των Ελληνικών στρατευμάτων.
    Το ίδιο έγγραφο κατατέθηκε στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Άγκυρας και ψηφίστηκε το νομοσχέδιο που είχε ήδη ετοιμαστεί και κατατεθεί για ίδρυση Τουρκορθόδοξου Πατριαρχείου στην Καισαρεία (Kayseri) της Καππαδοκίας. Παράλληλα, εννοείται ότι το νομοσχέδιο καταργούσε όλα τα προνόμια που απολάμβαναν οι Ελληνο-οθωμανοί.
    Ο Κεμάλ ειδικάμετά την εκλογή στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης του Μελέτιου Μεταξάκη, στα τέλη του 1921, προχώρησε τάχιστα στην ίδρυση για να εξαπατηθεί η δημόσια Ευρωπαϊκή γνώμη, σχετικά με τις σφαγές και τις εκτοπίσεις των χριστιανών σε όλη την περιφέρεια που έλεγχε η Κεμαλική διοίκηση.
    Η χριστιανική κοινότητα του Αράπισον συγκέντρωσε 600 λίρες και τις πρόσφερε για την οργάνωση του πατριαρχείου.
    ΠΑΠΑ ΕΥΤΥΧ

    Πατριάρχη διόρισαν τον παπά–Ευθύμιο Καραχισαρίδη (papa-Eftim Α’ 1884-1968), ποντιακής καταγωγής, προσωπικό φίλο του Κεμάλ, εφημέριο της κοινότητας του Κεσκηνμαντέν (Keskinmaden) της υποδιοίκησης Άγκυρας, ο οποίος περιφερόταν στα 6 χωριά που αποτελούσαν τις ενορίες του πατριαρχείου του και καλούσε τους κατοίκους να υπογράψουν κείμενα ότι δε θα δεχτούν να υπογραφή ειρήνη μέχρι να φύγει ο εχθρός (ο Ελληνικός στρατός) από τη Μικρά Ασία και τη Θράκη. Τα κείμενα αυτά τα έστελνε στην Ευρώπη λέγοντας ότι δήθεν εκδήλωναν την επιθυμία του χριστιανικού πληθυσμού της Τουρκίας.
    Δεδομένου ότι ο παπά-Ευθύμ ήταν τουρκόφωνος, γνωρίζοντας μόνο λίγα Ελληνικά, άλλαξε και το εκκλησιαστικό τελετουργικό στις 6 ενορίες που έλεγχε από τα Ελληνικά στα Τουρκικά.
    Με την κατάρρευση του μετώπου το τουρκορθόδοξο κίνημα χάνει τη σημασία του. Αν και στη διάσκεψη της Λοζάνης υπήρξαν σημάδια που έδειχναν ότι οι τουρκόφωνοι ορθόδοξοι της ενδοχώρας θα μπορούσαν να εξαιρεθούν από την ανταλλαγή, τελικά συμπεριλήφθηκαν και αυτοί. Με την ανταλλαγή το εγχείρημα της τουρκορθόδοξης Εκκλησίας χάνει ουσιαστικά το δυνάμει ποίμνιό της. Ο παπα-Ευθύμ και κάποιοι στενοί του συνεργάτες εξαιρούνται από την ανταλλαγή με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου.
    Μετά την ανταλλαγή ο παπα-Ευθύμ δραστηριοποιείται στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθεί να ελέγξει τη ρωμαίικη κοινότητα και το Πατριαρχείο. Η αναστάτωση που επικρατεί στο Φανάρι μετά την ελληνική ήττα ευνοεί αυτή την προσπάθεια.
    Η κυβέρνηση της Άγκυρας δεν είχε αναγνωρίσει την εκλογή του Μελετίου στον πατριαρχικό θρόνο. Έτσι αμέσως μετά την ελληνική ήττα τίθεται το θέμα της παραίτησής του. Εναντίον του Μελετίου τάσσονται και μέλη της Ελληνικής κοινότητας, με κύριο το Δαμιανό Δαμιανίδη, επίτροπο στην κοινότητα του Γαλατά. Ο Δαμιανίδης ήταν βασιλικός, δηλαδή τασσόταν κατά της βενιζελικής παράταξης, της οποίας βασικός εκπρόσωπος στην Κωνσταντινούπολη ήταν ο Πατριάρχης Μελέτιος. Στις 1 Ιανουαρίου 1923 πρωτοστάτησε σε μια διαδήλωση κατά του Πατριάρχη. Το πλήθος ζήτησε την άμεση εκθρόνιση του Μελετίου και ξυλοκόπησε τον Πατριάρχη. Φαίνεται ότι ο παπά-Ευθύμ ήταν σε επαφή με το Δαμιανίδη και η όλη υπόθεση αποτελούσε μια προσπάθεια εξάπλωσης του εγχειρήματος του Τουρκορθόδοξου Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη.
    Ο παπά-Ευθύμ έφτασε στην Κωνσταντινούπολη στις 21 Σεπτεμβρίου. Συναντήθηκε με τον τοποτηρητή του πατριαρχικού θρόνου στις 26 του ίδιου μήνα και ζήτησε την απόσυρση του Μελετίου και την εκλογή ενός νέου πατριάρχη αρεστού στην Άγκυρα.
    Φαίνεται πως ο Ευθύμ προσπαθούσε να συγκροτήσει επαφές με τις καραμανλίδικες κοινότητες στην Κωνσταντινούπολη, όπως στα Ψαμαθιά και στο Κουμκαπί. Η τουρκική εφημερίδα Akşam στις 18 Σεπτεμβρίου ανακοίνωσε ότι πολλοί Ρωμιοί της πόλης έστειλαν μια επιστολή στον παπα-Ευθύμ με την οποία εξέφραζαν την αντίθεσή τους στο Μελέτιο και ότι ήθελαν στη θέση του να έχουν πατριάρχη τον Ευθύμ. Βλ. “İstanbul Rumları”, Akşam, 18 Σεπτέμβρη 1338/1922.
    Ενώ στην αρχή το Πατριαρχείο δέχτηκε να συνδιαλλαγεί με τον Ευθύμ, άλλαξε στάση υποστηρίζοντας ότι αυτός δεν έχει καμία επίσημη αποστολή και στις 28 Σεπτεμβρίου διάκοψε κάθε επαφή μαζί του. Στις 2 Οκτωβρίου ο Ευθύμ συνοδευόμενος από τους υποστηρικτές του, αλλά και από την τουρκική αστυνομία, κατέλαβε το Πατριαρχείο και διάταξε την Ιερά Σύνοδο να εκθρονίσει το Μελέτιο. Αυτή συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του και 6 μέλη της, των οποίων οι μητροπόλεις βρίσκονται εκτός των συνόρων της Τουρκίας, διαγράφτηκαν. Ο Ευθύμ διορίζει νέα μέλη στην Ιερά Σύνοδο και επέστρεψε στην Άγκυρα σαν εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Όμως η κυβέρνηση δε δέχτηκε τον Ευθύμ ως αντιπρόσωπο του Φαναρίου με το σκεπτικό ότι αφού το Πατριαρχείο είναι θρησκευτικός θεσμός δεν υπήρχε λόγος να έχει επίσημο αντιπρόσωπο στην Άγκυρα. Στις 6 Δεκεμβρίου 1923 ο μητροπολίτης Χαλκηδόνος Γρηγόριος εκλέχτηκε Πατριάρχης, παρά την αντίθεση του πάπα-Ευθύμ που υποστήριξε πως ο Γρηγόριος είναι όργανο του ελληνικού κράτους. Έτσι ο Ευθύμ στις 7 Δεκεμβρίου καταλαμβάνει ακόμα μία φορά το Πατριαρχείο και ανακοινώνει ότι θα παραμείνει στο Φανάρι έως ότου διεξαχθούν νέες εκλογές. Όμως δύο ημέρες αργότερα η αστυνομία εκκενώνει το Φανάρι από τους ευθυμικούς. Φαίνεται ότι οι κινήσεις του θεωρήθηκαν επικίνδυνες από την κυβέρνηση. Αμέσως μετά η Άγκυρα αναγνωρίζει την εκλογή του Γρηγορίου.
    Στις 12 Φεβρουαρίου 1924, ο Ευθύμ καταλαμβάνει την εκκλησία της Παναγίας της Καφατιανής στο Γαλατά και εκεί μεταφέρει το Τουρκορθόδοξο Πατριαρχείο. Στις 19 Φλεβάρη καθαιρέθηκε από την Εκκλησία. Ο Ευθύμ κατέλαβε επίσης και την εκκλησία Σωτήρος Χριστού στο Γαλατά, το 1926, και αμέσως μετά αφορίστηκε. Τον Απρίλιο 1928 στις κοινοτικές εκλογές της εφορείας του Πέραν, ο παπα-Ευθύμ πέτυχε να εκλεγούν και δύο δικοί του με την εμπλοκή και των τουρκικών Αρχών.
    Μεταξύ του 1923 και 1924 το μέλλον του Οικουμενικού Πατριαρχείου παρέμενε αβέβαιο, ενώ υπήρχαν πιθανότητες να πάρει μορφή παρόμοια με του Τουρκορθόδοξου Πατριαρχείου. Η αλλαγή όμως πλεύσης της Άγκυρας στο θέμα αυτό απέκλεισε τελικά το συγκεκριμένο ενδεχόμενο. Από το δεύτερο μισό της δεκαετίας, και ειδικά με την υπογραφή των ελληνοτουρκικών συμφωνιών το 1930, οι σχέσεις των δύο χωρών μπαίνουν σε μια σχετικά καλύτερη πορεία. Η νέα κατάσταση βοηθά το Πατριαρχείο να λειτουργήσει κάτω από πιο ευνοϊκές συνθήκες. Στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής προσέγγισης ο Ευθύμ χάνει σιγά σιγά την ελευθερία δράσης που είχε αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Μπορούμε να πούμε ότι ξεκινώντας από αυτή την περίοδο η δράση του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
    Η «τουρκορθόδοξη Εκκλησία» θα αποτελεί πια ένα όργανο της επίσημης τουρκικής πολιτικής που θα χρησιμοποιείται ενίοτε κατά του Πατριαρχείου.
    Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, παρά τις καλές ελληνοτουρκικές σχέσεις, ο Ευθύμ συνεχίζει τη δράση του. Πρωτοστατεί στην ίδρυση του «Κοσμικού Οργανισμού των Χριστιανών Τούρκων». Ο οργανισμός αυτός ιδρύεται το 1935 από Αρμένιους και Ρωμιούς (κυρίως Ευθυμικούς), με σκοπό τον εκτουρκισμό και την πλήρη ενσωμάτωση των μειονοτικών κοινοτήτων στην τουρκική κοινωνία.
    Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’30 γίνεται μια προσπάθεια ανανέωσης του Τουρκορθόδοξου Πατριαρχείου με «εξαγωγή» ποιμνίου. Ένας από τους πατέρες του τουρκικού εθνικισμού, ο Hamdullah Suphi, όταν γίνεται πρέσβης στο Βουκουρέστι το 1931, προσπαθεί να πείσει τους τουρκόφωνους ορθόδοξους της Βεσσαραβίας, τους Γκαγκαούζους, να μεταναστεύσουν στην Τουρκία. Ο γιος του Ευθύμ Τουργκούτ (Γεώργιος) Ερενέρολ ισχυρίζεται ότι ο Σουπχί (Suphi) είχε υποσχεθεί στον πατέρα του να του φέρει ένα ποίμνιο 250.000 ατόμων από τους Γκαγκαούζους. Όμως η έναρξη του πολέμου δεν επέτρεψε την υλοποίηση αυτού του μεγαλεπήβολου σχεδίου και η πλειονότητα των 70 χριστιανών Γκαγκαούζων φοιτητών που μετανάστευσαν στην Τουρκία το 1935, ασπάστηκαν το Ισλάμ.
    Το 1938 η διεύθυνση των μειονοτικών βακουφίων ανατίθεται σε ειδικούς επιτρόπους που τους διορίζει η ίδια η Γενική Διεύθυνση Βακουφιών, καταστρατηγώντας έτσι τα περιθώρια αυτοδιαχείρισης των κοινοτήτων. Έτσι ο συνεργάτης του παπα-Ευθύμ, ο Ισταμάτ (Σταμάτης) Ζιχνί Οζνταμάρ (Istamat Zihni Ozdamar), έγινε διοικητής στα Ρωμαίϊκα ιδρύματα στο Βαλουκλή (Balıklı) όπου και παρέμεινε σ’ αυτό το πόστο μέχρι το 1946.
    Το 1949 μετά την εκλογή του Αθηναγόρα σαν Οικουμενικού Πατριάρχη και την άφιξή του στην Κωνσταντινούπολη, ο παπά-Ευθύμ στέλνει στο νέο Πατριάρχη συγχαρητήριο μήνυμα και ανακοινώνει ότι θα τον αναγνωρίζει ως ανώτατη εκκλησιαστική αρχή.
    Το τηλεγράφημα αυτό δείχνει πως στο πλαίσιο των βελτιωμένων ελληνοτουρκικών σχέσεων των απαρχών του Ψυχρού Πολέμου ο παπα-Ευθύμ έχει χάσει κάθε ελπίδα για διεκδικήσεις σε βάρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
    Ο παπά- Ευθύμ Καραχισαρίσης πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το 1968. Στην αρχή το Πατριαρχείο αρνήθηκε να ενταφιαστεί ο παπά-Ευθύμ στο ορθόδοξο νεκροταφείο της Θείας Μεταμόρφωσης, στο Σισλί της Κωνσταντινούπολης, αλλά έπειτα από πολλές πιέσεις ανώτατων πολιτικών και στρατιωτικών Αρχών, τόσο από την Κωνσταντινούπολη όσο και από την Άγκυρα, συναίνεσε.
    Στο μνήμα του αποσχηματισμένου «παπά-Ευθύμ» έχει λαξευτεί μια φράση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ: «Ο πάτερ Ευθύμ έχει προσφέρει στη χώρα μας όσο ένας στρατός». «Baba Eftim bu memlekete bir ordu kadar hizmet etmiştir».

    * * * * * * * * *

    Κλείνοντας την αναφορά στις εκτοπίσεις των χριστιανικών πληθυσμών της καθ’ ημάς Ανατολής, νομίζω ότι είναι απαραίτητο, και για την πλήρη κατανόηση των όσων προηγήθηκαν, για να μη θεωρήσει κάποιος ότι έτσι απλά, ένα πρωϊ, οι άτακτοι ληστοσυμμορίτες (çete=ληστοσυμμορίτης), συνεπικουρούμενοι και βοηθούμενοι, διότι έτσι τους βόλευε, από τον τακτικό στρατό του Κεμάλ, έμπαιναν στα Ελληνικά χωριά και στις πόλεις και κατέσφαζαν τον κόσμο. Τούτο άλλωστε προσπάθησαν να ισχυριστούν αργότερα οι Τούρκοι, μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης.
    Όμως από τη σειρά των γεγονότων, πανομοιότυπη σε κάθε περίπτωση, το σχέδιο όπως περιγράφτηκε στις προηγούμενες αναφορές ήταν: Πρώτα μπαίνουν οι Τσέτες, κατασφάζουν και λεηλατούν τα “χοντρά”, μετά οι φτωχοί Τούρκοι και λεηλατούν “τα απομεινάρια” από τα σπίτια και κατόπιν ο τακτικός στρατός. Οι άτακτοι, σαν ομάδες ληστρικού χαρακτήρα προϋπήρχαν του εθνικιστικού κινήματος του Κεμάλ και δρούσαν αυτόνομα απέναντι στην κυβέρνηση της Κων/πολης. Μετά την δημιουργία και την επικράτηση του εθνικιστικού κινήματος του Κεμάλ, μεγάλη επιτυχία του ήταν η συνένωση και επικράτησή του στις διάφορες αυτές ομάδες οι οποίες ωστόσοήταν πολύ ισχυρές. Δεν τις δημιούργησε ο ίδιος. Όμως, λατρευόταν από τον στρατό εκείνο των τακτικών και των ατάκτων τσετών και ο λόγος του ήταν γι αυτούς νόμος.
    Μερικά χρόνια πριν από τη Μικρασιατική εκστρατεία, στις 12 Ιούνη 1914 και πάντως πριν από τη γενοκτονία των Αρμενίων η οποία ξεκίνησε στις 24 Απρίλη 1915, με βάση παλαιότερο σχέδιο του Σουλτάνου Αβδούλ Χαμήτ (1894-1896) για την εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής επικράτειας (Αρμένιων, Ελλήνων και Ασσυρίων Νεστοριανών, οι ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου της Κωνσταντινούπολης από την περιοχή της Μικράς Ασίας, απάντησαν σε σχετικό αίτημα των πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη για να τους ενημερώσουν σχετικά με την κατάσταση των Χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής τους.
    Η απαντητική επιστολή των πέντε μητροπιλιτών της Μικράς Ασίας:Εφέσου, Σμύρνης, Φιλαδελφείας, Κρήτης και Ηλιούπολης ήταν η παρακάτω:

    «Οι υπογεγραμμένοι Μητροπολίται Εφέσου, Σμύρνης, Φιλαδελφείας, Κρήνης, Ηλιουπόλεως, συμμορφούμενοι προς εκφρασθείσαν επιθυμίαν των κυρίων αντιπροσώπων των εν Κωνσταντινουπόλει Πρεσβειών των Μεγάλων Δυνάμεων, λαμβάνουν την τιμήν να εκθέσουν τας σκέψεις αυτών επί της σημερινής καταστάσεως, ήτις προυκάλεσε την αποστολήν αυτών εις το βιλαέτιόν μας.
    Το έργον της εξοντώσεως του Χριστιανικού στοιχείου δεν είναι νέον και δεν αποτελέι γεγονός μεμονωμένον και τυχαίον.
    Φαίνεται ότι είναι η προτελευταία φάσις, (η τελευταία ίσως μας επιφυλάσσεται υπό τον τύπον γενικής σφαγής ως η των Αρμενίων), του μίσους και του φανατισμού των Μουσουλμάνων μέχρι παροξυσμού, εξαρθέντος παρά του σωβινιστικού Τουρκικού τύπου, συμβουλεύοντος συνεχώς δια φλογερών άρθρων την εξόντωσιν των Χριστιανών, και της οποίας η πρώτη των εκδήλωσις είναι το μποϊκοτάζ, καθιστάμενον από ημέρας εις ημέραν σφοδρώτερον και οι μεμονωμένοι φόνοι, οίτινες ενσπείρουν τον πανικόν.
    Του μεγάλου έργου της εξοντώσεως των Χριστιανών προηγήθη η απόλυσις των παρά τη Οθωμανική Κυβερνήσει, ή εις τας διαφόρους Οθωμανικάς υπηρεσίας Ελλήνων υπαλλήλων, ο εξοπλισμός των Τούρκων χωρικών ιδίως των κατοικούντων εις τα παράλια, ο αφοπλισμός εξ άλλου όλων των Χριστιανών των οποίων αφηρέθηκαι το κυνηγετικόν όπλον ακόμη, η καταπίεσις των προυχόντων του βιλαετίου Προύσης και Αϊδινίου, η απέλασις των Ελλήνων προυχόντων Σμύρνης, ο διορισμός εις θέσεις εμπιστευτικάς φανατικών πρακτόρων επί των οποίων υπάρχει απόλυτος εμπιστοσύνη δια την εκτέλεσιν του καταστρωθέντος σχεδίου.
    Προς πραγματοποίησιν του σχεδίου τούτου μυστικαί οργανώσεις ειργάσθησαν υπό την επαγρύπνησιν, την διεύθυνσιν και την προστασίαν των κυβερνητικών οργάνων αποτελεσματικώτατα.
    Όλα τα γεγονότα, τα οποία λεπτομερώς θα εκθέσωμεν και τα οποία συνίστανται εις διωγμούς μετά κλοπών, φόνων και λεηλασιών, δεν πρέπει να θεωρηθούν ως γεγονότα μεμονωμένα και τυχαία. Απ” εναντίας αποτελούσι σειράν γεγονότων, εκ των προτέρων προδιαγεγραμμένων και μετά ταχύτητος εκτελεσθέντων προς πραγματοποίησιν προγράμματος ωρισμένου και εκ των προτέρων συνταχθέντος. Παντού πράγματι τα μέσα και ο τρόπος της εκτελέσεως ομοιάζουν. Πας όστις παρέστη εις μίαν των τρομερών αυτών σκηνών, αίτινες εξετυλίχθησαν εις τα φιλήσυχα μέρη όπου το Ελληνικόν στοιχείον υπερείχε, δύναται να σχηματίση ιδέαν ακριβή των διαπραχθέντων και εις τας άλλας πόλεις και τα χωρία της Ανατολής. Εξαίρεσιν απετέλεσαν αι πόλεις και τα χωρία άτινα αμυνόμενα υπέρ βωμών και εστιών αντετάχθησαν κατά των επιδρομέων. Τα χωρία ταύτα ως το Σερέ-κιοϊ, Γκερέ-κιοϊ, Σουλουτζούν και ολόκληρος η περιφέρεια της αρχαίας και νέας Φωκαίας κατεστράφησαν τελείως και επυρπολήθησαν.
    Ιδού άλλως τε το σύστημα της δράσεως των Μουσουλμάνων. Ο Καϊμακάμης και ο Αρχηγός της Χωροφυλακής καλούν τους Δημογέροντας και τους προύχοντας του τόπου και τους συνιστούν ν” αναχωρήσουν διότι δεν είναι πλέον ανεκτοί. Ούτως ενήργησεν ο Καϊμακάμης Περγάμου Αρήφ Χιαμπή Βέης, ο Καϊμακάμης Αδραμυττίου, ο Καϊμακάμης Καράβουρνου, ο Μουδίρης του Μοντόβου, ο Αρχηγός της μυστικής οργανώσεως του Τσεσμέ Καραμπίνας Ζαδέ Αλή Βέης, ο Αρχηγός της Χωροφυλακής και ο Λιμενάρχης, ο Δήμαρχος, ο Δημοτικός Ιατρός Σαΐμ Βέης και ο άλλοτε Μουφτής Σερί Βέης της αρχαίας Φώκαιας, ο Διοικητής της Χωροφυλακής Μαινεμένης Ταλάτ Βέης και όλοι οι κυβερνητικοί υπάλληλοι των ανωτέρω Διαμερισμάτων. Μετά ταύτα άοπλοι ορδαί βασιβουζούκων και βαρβάρων ζεϊμπέκηδων ώρμησαν κατά των Χριστιανικών χωρίων, ελκυόμενοι εκ της ελπίδας πλουσίας λείας και διήρπασαν τας περιουσίας των Χριστιανών, τας οποίας θεωρούν ως εθνικήν περιουσίαν, διότι οι διοργανωταί των διωγμών έχουν από πολλού διδάξη τους επιδρομείς αυτούς ότι αι περιουσίαι των Χριστιανών ήσαν ιδία αυτών κληρονομία, οίτινες δεν έπρεπε πλέον να είναι ανεκτοί παρά των Μουσουλμάνων.
    Δύναται πας τις να φαντασθή κατόπιν των ανωτέρω πώς το σχέδιον αυτό από πολλού ωρίμασεν, καταχθονίως εξετελέσθη και ο μόνος σκοπός ήτο η εξόντωσις των Χριστιανών.
    Ουαί εις τους Χριστιανούς, οίτινες δεν υπεχώρουν αμέσως εις τα τρομακτικά μέτρα της Χωροφυλακής και των κυβερνητικών υπαλλήλων.
    Την ιδίαν νύκτα αρχίζουν πέριξ του χωρίου οι πυροβολισμοί, κλοπαί, απαγωγαί χωρικών, φόνοι μεμονωμένοι, καταστροφαί δια πυρός των αγροτικών οικιών. Εάν οι Έλληνες χωρικοί, οι δια τοιούτων μεθόδων τρομοκρατούμενοι, εκδηλώσουν την επιθυμίαν όπως μεταναστεύσωσι, τους ληστεύουν και τους αφαιρούν παν ό,τι έχουν, κατόπιν δε τους εκδιώκουν στερουμένους των πάντων. Εάν επιμείνουν υπερασπίζοντες τας εστίας των, τας πόλεις των, τους βωμούς των, αι ένοπλοι ορδαί κατέρχονται εκ των πέριξ ορέων εις ωρισμένην ημέραν και ώραν υπακούοντες εις δοθείσας διαταγάς, εισβάλουν εις την πόλιν ή το χωρίον, το οποίον έχει προγραφή και το πολιορκούν. Εάν τα χωρία απαντήσουν εις τους πυροβολισμούς αι αυταί ορδαί οδηγούμεναι παρ” αξιωματικών, χωροφυλάκων ή αγροφυλάκων και αποστράτων αξιωματικών ορμούν ως τακτικός στρατός προς καταστροφήν των χωρίων. Και τότε θρηνούμεν θύματα μεγάλων σφαγών και τρομερών καταστροφών, ως ήδη εγένετο εν Σερέ-κιοϊ και Γκερέ-κιοϊ και εις όλην την περιφέρειαν Φωκαίας. Δι” όλους αυτούς τους λόγους η ανωφελής παρουσία αυτών υπήρξεν απεναντίας αφορμή επιδεινώσεως της καταστάσεως.
    Πράγματι, εάν οι υπάλληλοι αυτοί μεταβάντες εις τας ερημωθείσας χώρας, ως η πόλις του Αδραμυττίου και αι επαρχίαι της Περγάμου, Φωκαίας, Τσεσμέ και Καραμπουρνού, ετηλεγράφησαν εκείθεν, ότι αποκατέστη πλήρης τάξις, αλλά τούτο διότι Χριστιανικοί πληθυσμοί δεν υπάρχουν εις τα μέρη ταύτα προς εξόντωσιν, καθ” ότι οι τελευταίοι ούτοι εξεδιώχθησαν ή απεγυμνώθησαν.
    Προς συμπλήρωσιν της καταστροφής αποστέλλουν οι ίδιοι εις τας εκκενωθείσας πόλεις και χώρας μουατζήριδες (μετανάστας) εκ του εσωτερικού προς εποικισμόν.
    Πράγμα το οποίον αποδεικνύει ότι εννοούν να επωφεληθούν των καρπών της λεηλασίας και καταστροφής, ην προυκάλεσαν. Η επίσκεψίς των εις μέρη μη καταστραφέντα ως το Τζιρίχ, Μπαϊνδίρ, κλπ. έσχεν ως αποτέλεσμα, ως αγγέλουν αι εκείθεν ειδήσεις, την απότομον επιδείνωσιν της καταστάσεως.
    Δια να μην αναφέρωμεν άλλα γεγονότα παραθέτομεν το εξής επίσημον τηλεγράφημα της Κοινότητος των Θείρων , ληφθέν σήμερον:
    «Από της αφίξεως του Γενικού Διοικητού το μποϊκοτάζ κατέστη σφοδρότερον. Η αγορά έκλεισεν. Αι καπνοφυτείαι και οι αγροί εγκατελείφθησαν. Οι καλλιεργηταί φοβούνται να μεταβούν εις τας εργασίας των. Οι πληθυσμοί ζητούν να μεταναστεύσουν. Η Κυβέρνησις εμποδίζει. Ενεργήσατε το ταχύτερον, όπως μεταβώμεν εις Σμύρνην και διαφύγωμεν την ανυπόφορον κατάστασιν».
    Και ήδη, κύριοι, δύνασθε να εννοήσητε ποία είναι τα εσωτερικά ελατήρια του καταχθονίου αυτού μηχανισμού, τα οποία κατά τον εικοστόν αιώνα και εν καιρώ ειρήνης υπό τα όμματα της Ευρώπης της χριστιανικής και πεπολιτισμένης οργανώνουν και κατεργάζονται κατά των Χριστιανών αμείλικτον διωγμόν, καταδίωξιν απαραδειγμάτιστον εν τη ιστορία, δια της οποίας επιδιώκεται η εξόντωσις του Χριστανικού πληθυσμού και ο εξισλαμισμός των μερών αυτών.
    Φρονούμεν ότι η μόνη αποτελεσματική θεραπεία προς εξασφάλισιν ζωής ανεκτής των Χριστιανών εν Τουρκία είναι η πιστή εφαρμογή των εξής αξιώσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου:
    1) Επιστροφή των προσφύγων εις τας εστίας των.
    2) Απόδοσις των περιουσιών των.
    3) Αποζημίωσις.
    4) Κατάπαυσις του μποϊκοτάζ.
    5) Εγγυήσεις.
    6) Σχηματισμός Μικτής Επιτροπής προς διενέργειαν της εκ νέου αποκαταστάσεως των προσφύγων εις τας εστίας των.
    Οι υπογεγραμμένοι δράττονται της ευκαιρίας όπως διαβεβαιώσουν υμάς, κύριοι, περί της απολύτου εκτιμήσεώς των, και επικαλούνται την ευλογίαν του Θεού επί του ευεργετικού υμών έργου.
    Εν Σμύρνη τη 12 Ιουνίου 1914″.
    …………… Ευθύμης Λεκάκης.Νομικός, Ιστορικός ερευνητής.

    http://enosivourlioton.gr/?p=773

    Σχόλιο από Protagonistis | 26/02/2017


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: