Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Independence is better than sex

a4423a.jpgalbanotsamides.jpgΗ φυσική ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου, υπό αμερικανική όμως καθοδήγηση, καθώς και η διελκυνστίδα με τους Σλαβομακεδόνες για το όνομα, που ζει η ελληνική κοινωνία προσεγγίζονται μ’ έναν διαφορετικό και ενδιαφέροντα τρόπο από  τον ιστορικό Βλάση Αγτζίδη.   Αναδημοσιεύουμε το κείμενό του από την εφημερίδα «Καθημερινή».

 ./
header_short.jpg

«Independence is better than sex«  αναγράφεται σ’ ένα από τα πλέον δημοφιλη t-shirt που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό στην Πρίστινα. Βέβαια το ζητημα των συνεπειών που έχει η κακή διοχέτευση της λίμπιντο ενός λαού, έχει απαντηθεί παλιότερα, με έναν πολύ  ικανοποιητικό τρόπο, από τον Βίλχελμ Ράϊχ. Όμως στις μέρες μας, τα μετασοβιετικά Βαλκάνια φαίνεται να μετατρέπονται σε μια τεράστια ερευνητική περιοχή. ¨Όχι μόνο για να διαπιστωθεί το τι σημαίνει να διοχετεύεται λάθος η  λίμπιντο, αλλά και για να επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά ότι η υπέρβαση των φυσικών νόμων είναι αδύνατη.

Περί ιστορικής φάσεως!

Είναι ειρωνία της Ιστορίας το ότι ενώ βρισκόμαστε στον ιδιο συμβατικό χρόνο με την παλιά Ανατολική Ευρώπη, εν τούτοις οι κοινωνίες μας βιώνουν άλλη ιστορική φάση και άλλες διαδικασίες. Η ιστορική περίοδος που τώρα βιώνουν οι παλιοί σοβιετικοί ή γιουγκοσλάβοι, για μας ολοκληρώθηκε -με τον τρόπο που περατώθηκε- το τραγικό ’22. (Με μόνη εξαίρεση την περίπτωση της Κύπρου)

Ο παλιός κομμουνιστικός κόσμος αυτή τη στιγμή περνά τη φάση διαμόρφωσης εθνών-κρατών, σε αντίθεση με το λεγόμενο δυτικό κόσμο που βρίσκεται στο τέλος της συγκεκριμένης ιστορικής φάσης και επιζητεί τη δημιουργία νέων μεταεθνικών κρατικών μορφωμάτων τύπου Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ιστορική αυτή διαδικασία, που σαφώς ερμηνεύεται, βρίσκεται σε εξέλιξη σ’ όλη την έκταση του παλιού κομμουνιστικού κόσμου και ειδικότερα στις δύο πολυεθνικές Αυτοκρατορίες: την πρώην ΕΣΣΔ και την πρώην Γιουγκοσλαβία. Η κατάρρευση αυτών των «Αυτοκρατοριών» έγινε μόλις στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Φυσικά για τους αμύητους αυτό φαντάζει ιδαιτέρως περίεργο. Αλλά αυτό που συνέβη εκεί είναι ότι διαιωνίστηκε, με νέα μορφή, η παλιά φεουδαρχική δομή. Μόνο που στη θέση των παλιών φεουδαρχών εγκαταστάθηκε πλέον το Κόμμα, ως συλλογικός ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής. Δηλαδή, δομικά οι «κομμουνιστικές» Αυτοκρατορίες μετέφεραν μέχρι τις μέρες μας τις φεουδαρχικές κοινωνικές δομές, μ’ ότι αυτό σημαίνει στο επίπεδο των κοινωνικών αντιθέσεων και των πολιτικών προτεραιοτήτων.

Οι ελληνικοί φόβοι

Η αναμενόμενη ανεξαρτητοποίηση των Αλβανών του Κοσόβου προκάλεσε πικρία και στην ίδια την Ελλάδα. Πικρία συνδυασμένη με εκδήλωση συναισθημάτων φόβου και ανασφάλειας. Παρατηρούμε όμως ότι η κατά πολύ πιο παράλογη ανεξαρτητοποίηση του Μαυροβουνίου -που απέκοβε τη Σερβία από τη θάλασσα- ουδόλως ενόχλησε. Ενώ η φυσική τάση μιας μη σλαβικής εθνότητας για πολιτικό αυτοκαθορισμό, μέσα στη γενική διαδικασία εθνογένεσης και χειραφέτησης, φαίνεται ότι ενοχλεί υπερβολικά.

          Οι εξηγήσεις είναι μάλλον απλές και σχετίζονται με τις ιδεοληψίες, τα στερεότυπά μας και την κυριαρχία της μεταφυσικής στις επιλογές μας.  Αδυνατώντας να εντοπίσουμε τη διαφορά ιστορικής φάσης, ταυτιζόμαστε, με τα υποτιθέμενα θύματα και δηλώνουμε και μεις υποψηφιότητα για τη θυσία! Ξαφνικά η ελληνική Θράκη αντιμετωπίζεται σαν το υποψήφιο, δικό μας, Κόσοβο. Οι τεράστιες διαφορές που χωρίζουν τις δύο πραγματικότητες εκμηδενίζονται, όχι μόνο στην επιχειρηματολογία των απλών πολιτών, αλλά ακόμα και σοβαρών αναλυτών.

          Παράλληλα, ενεργοποιούνται τα πρωτόγονα αντιαλβανικά αντανακλαστικά, που καλλιεργούνται στο ίδιο μεταφυσικό πλαίσιο.  Ο αλβανικός αλυτρωτισμός μετατρέπεται ξαφνικά στον κύριο εχθρό μας και προτάσσεται το ζήτημα της Τσαμουριάς που προωθούν κάποιοι Αλβανοί εθνικιστές. Έχουμε έτσι μια εξίσωση, αν όχι και αντιστροφή των πραγματικών κινδύνων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στο διάστημα αυτό της αναπόφευκτης επαναδιαμόρφωσης του χάρτη της περιοχής μας. Και όλα αυτά τη στιγμή που αγνοούμε το πώς διαμορφώθηκε το ζήτημα της Τσαμουριάς -πώς και γιατί η Ελλάδα εξαίρεσε αναιτίως το ΄23 τους Τσάμηδες της Ηπείρου από την Ανταλλαγή Πληθυσμών που αποφασίστηκε με τη Συνθήκη της Λωζάννης και προέβλεπε την απέλαση στην Τουρκία όλων των μουσουλμάνων της ελληνικής επικράτειας- και ποια είναι η δυναμική του σήμερα.

Χωρίς προκαταλήψεις

Το υπαρκτό αλβανικό ζήτημα στην περιοχή μας, που υποδειγματικά ανέλυσε ο καθηγητής Ευ. Κωφός, τείνει να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για να παραγνωριστούν οι υπαρκτές απειλές. Στην Ελλάδα δεν έγινε ποτέ μια ψύχραιμη συζήτηση για την ιστορική συγκυρία και για τις νέες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που αναδύονται στα πάλαι ποτέ κομμουνιστικά Βαλκάνια. Πορευτήκαμε εξαρχής βασισμένοι σε τρεις αυθαίρετες επινοήσεις : την ελληνοσερβική φιλία, την ακεραιότητα των Σκοπίων και τον φόβο απέναντι στον αλβανικό παράγοντα.

          Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα δεν μπόρεσε να ορίσει ψύχραιμα τους φίλους και τους εχθρούς στις νέες συνθήκες. Δεν μπόρεσε να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα: Ποιός είναι ο πρωτεύων κίνδυνος; Ο αλβανικός εθνικισμός ή ο σλαβομακεδονικός;

          Προτίμησε να μετατραπεί σε μέρος του προβληματος με μια αέναη σύγκρουση με τους Σλαβομακεδόνες για το όνομα, τη στιγμή που υπονόμευε τους εθνικούς στόχους των Αλβανών των Σκοπίων. Αντί να μετατραπεί σε δύναμη συμφιλίωσης των δύο αντιμαχόμενων μερών κρατώντας ίσες αποστάσεις, προτίμησε να «βουτηχτεί» αναιτίως στις αντιθέσεις τους και να λάβει την πλέον αντιπαραγωγική θέση.

          Ίσως να μην είναι  τελείως αργά. Αρκεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι το άλυτο -μέχρι πρότινος- αλβανικό ζήτημα της Βαλκανικής κάποια στιγμή θα επιλυθεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και στη σλαβομακεδονική επικράτεια. Και ότι η Ελλάδα δεν έχει να κερδίσει τίποτα με τη συστράτευσή της στο πλευρό μιας από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_23/02/2008_260378

camp_bondsteel_kosovo.jpg

Η βάση  Camp Bondsteel των ΗΠΑ στο Κόσοβο

Advertisements

25/02/2008 - Posted by | -Ιδεολογικά, -Μακεδονικό

75 Σχόλια »

  1. ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ Η ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ;

    Η νέα βαλκανιοποίηση των Βαλκανίων

    ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΥΛΟΥΡΗ

    Στις 17 Φεβρουαρίου 2008 το «νεότερο κράτος του κόσμου» γεννήθηκε στα Βαλκάνια. Το ίδιο κιόλας βράδυ στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Wikipedia, στο λήμμα «Κόσοβο», υπήρχαν όλα τα εθνικά σύμβολα και τα στοιχεία που επικύρωναν την ύπαρξη του νέου έθνους-κράτους: σημαία και εθνόσημο, γεωγραφική έκταση, πληθυσμός, ομιλούμενες γλώσσες, το εθνικό όνομα των κατοίκων.

    * Ασταθής πραγματικότητα

    Δεν είναι βέβαιο ότι η ανεξαρτησία του Κοσόβου αποτελεί την τελευταία πράξη της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ως συνέπεια της κατάρρευσης των κομμουνιστικών καθεστώτων της Α. Ευρώπης. Παρ’ όλο που, στο πλαίσιο της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, το Κόσοβο αναγνωριζόταν ως αυτόνομη επαρχία και όχι ως ομόσπονδη δημοκρατία, είναι προφανές ότι, με την ευρέως καθιερωμένη αντίληψη περί εθνικής ταυτότητας, οι Αλβανοί του Κοσόβου είχαν πολύ περισσότερες διαφορές με τους Σέρβους από ό,τι οι Μαυροβούνιοι, π.χ., που απέκτησαν δικό τους κράτος το 2006. Με ποια κριτήρια, λοιπόν, θα αναρωτιόταν ένας εξωτερικός παρατηρητής, οι ορθόδοξοι, σλάβοι Μαυροβούνιοι, που μιλούν σερβικά, έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, της αυτοδιάθεσης και της ανεξαρτησίας από τη Σερβία, ενώ δεν έχουν το αντίστοιχο δικαίωμα οι μουσουλμάνοι, αλβανόφωνοι του Κοσόβου; Εξάλλου, αν το όνειρο της ένωσης των Νότιων Σλάβων εκφράστηκε αρκετές φορές στην Ιστορία με πολιτικά προγράμματα και κρατικούς σχηματισμούς – μεταξύ των οποίων και η Γιουγκοσλαβία -, δεν συνέβη κάτι παρόμοιο με τη σχέση Σλάβων και Αλβανών, που υπήρξε ιστορικά συγκρουσιακή. Στην ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων πολλά μεγαλοϊδεατικά προγράμματα αναμετρήθηκαν, όπως εκείνα της «Μεγάλης Σερβίας» και της «Μεγάλης Αλβανίας».

    Είναι κατανοητός ο ενθουσιασμός των Κοσοβάρων για την ανεξαρτησία τους, όπως θα πανηγύριζε κάθε λαός που από μειονότητα σε ένα πολυεθνικό κράτος γίνεται κυρίαρχη πλειονότητα στο δικό του κράτος. Εξάλλου την πορεία αυτή την έχουμε παρακολουθήσει ήδη από τον 19ο αιώνα, όταν δημιουργήθηκαν τα εθνικά βαλκανικά κράτη μέσα από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με παρόμοια επιχειρήματα και με τη στήριξη ξένων δυνάμεων. Εν τούτοις, η συνεχής αναδιάταξη του χάρτη των Βαλκανίων και η προσθήκη εκατοντάδων χιλιομέτρων νέων συνόρων δημιουργούν μια περιφερειακή πραγματικότητα εξαιρετικά ασταθή, η οποία βρίσκεται σε αντίφαση με το ιδεώδες της σταθερότητας που οι διεθνείς παράγοντες ευαγγελίζονται για τα Βαλκάνια. Θα εθελοτυφλούσαμε αν δεν συνειδητοποιούσαμε ότι συντελείται μια νέα «βαλκανοποίηση» των Βαλκανίων.

    * Εθνικισμός και Βαλκάνια

    Ο όρος «βαλκανοποίηση», όπως έχει δείξει η Μαρία Τοντόροβα στις μελέτες της, πλάστηκε αμέσως μετά τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο για να περιγράψει τη νέα πολιτική πραγματικότητα στην Ευρώπη λόγω της διάλυσης της Αυστροουγγαρίας, παρ’ όλο που δεν σχετιζόταν άμεσα με τα Βαλκάνια. Τα βαλκανικά εθνικά κράτη είχαν δημιουργηθεί ήδη πριν από τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο (από το ελληνικό κράτος το 1830 ως το αλβανικό το 1914). Εκτοτε, παρά την ιστορική του ανακρίβεια, ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως για να δηλώσει τον κατακερματισμό μιας γεωγραφικής και πολιτικής ενότητας σε νέα, μικρά και προβληματικής βιωσιμότητας κράτη.

    Η αρνητική χροιά του όρου συνδέεται με βασικές θέσεις των φιλελεύθερων εθνικιστών του 19ου αιώνα, που θεωρούσαν ότι κράτος δικαιούνται να αποκτήσουν μόνο τα έθνη που είναι «βιώσιμα» από πολιτισμική αλλά και οικονομική άποψη. Η επιβίωση ενός έθνους εκτιμώνταν κυρίως ως συνάρτηση του «μεγέθους» του. Υπήρχε ένα «κατώφλι» που ένα έθνος όφειλε να υπερβαίνει ώστε να διεκδικεί πολιτική ανεξαρτησία και κυριαρχία. Γι’ αυτόν τον λόγο o Ματσίνι υποστήριζε ότι οι Ιρλανδοί δεν μπορούσαν να αποκτήσουν ανεξάρτητο κράτος, ενώ ο γερμανικός όρος Kleinstaaterei (σύστημα μικρών κρατιδίων) υποδήλωνε τον εφιάλτη των γερμανών εθνικιστών, οι οποίοι στόχευαν στη δημιουργία ισχυρού «μεγάλου κράτους» (Grossstaat). Σύμφωνα με την ίδια αρχή του εθνικισμού του 19ου αιώνα, τα έθνη-κράτη θα έπρεπε να δημιουργηθούν μέσω της «ένωσης» ή της «επέκτασης» του έθνους και όχι βεβαίως μέσω της απόσχισης. Υπ’ αυτή την έννοια, ο όρος Kleinstaaterei υπήρξε πρόδρομος της βαλκανοποίησης και ανήκει στο ίδιο λεξιλόγιο πολιτικών όρων με αρνητικό σημαινόμενο.

    Ωστόσο η βαλκανοποίηση απέκτησε ένα πολύ πιο αρνητικό περιεχόμενο επειδή συνδέθηκε με την αρνητική εικόνα των Βαλκανίων, όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από μια οριενταλιστικού τύπου αντιμετώπισή τους. Είναι χαρακτηριστικός ο ορισμός που έδωσε το 1921 ο αμερικανός δημοσιογράφος Paul Scott Mowrer, ανταποκριτής στην Ευρώπη: «Βαλκανοποίηση είναι η δημιουργία σε μια περιοχή με φυλετικά ανάμεικτο πληθυσμό ενός αριθμού μικρών κρατών με λίγο-πολύ υπανάπτυκτους πληθυσμούς, οικονομικά ανίσχυρων, φοβισμένων, με έντονες επεκτατικές τάσεις σε βάρος των γειτόνων τους, μόνιμων θυμάτων των μηχανορραφιών των μεγάλων δυνάμεων και των βίαιων εκρήξεων των εσωτερικών τους παθών». Η περιγραφή του Mowrer μάς παραπέμπει αυτομάτως στην «επιτηρούμενη» ανεξαρτησία του Κοσόβου («supervised independence»), αλλά και στις καταγραφές της διαφθοράς, της ανεργίας και της εγκληματικότητας στο νέο κράτος. Οπως παρατηρούν κοσοβάροι σκεπτικιστές, αυτό που συντελέστηκε ήταν η απόσχιση από τη Σερβία και όχι η ανεξαρτησία του Κοσόβου. Η άποψη αυτή είναι βεβαίως μειοψηφική. Η κυρίαρχη άποψη είναι εκείνη που έκανε τους κατοίκους της Πρίστινα να πανηγυρίζουν στους δρόμους την ημέρα της ανεξαρτησίας με χορούς, πυροτεχνήματα και τραγούδια.

    Η ανεξαρτησία του Κοσόβου αποτελεί ωστόσο ένα ακόμη βήμα προς τη βαλκανοποίηση των Βαλκανίων με το περιεχόμενο που έδωσε στον όρο η Δύση. Φαίνεται παράδοξο ότι η βαλκανοποίηση δεν καταπολεμήθηκε αλλά, αντίθετα, ενισχύθηκε από τη διεθνή επέμβαση στην περιοχή. Η διεθνής αναγνώριση της ανεξαρτησίας νέων, μικρών και αδύναμων βαλκανικών κρατών αφενός και η στρατιωτική επέμβαση σε αυτά τα κράτη (βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία, Βοσνία, Κόσοβο) αφετέρου αποτέλεσαν τους δύο βασικούς μοχλούς της βαλκανοποίησης.

    * Αλλάζει και η ιστορία;

    Σε συμβολικό επίπεδο, η δημιουργία νέων εθνών-κρατών οδήγησε εξάλλου σε βαλκανοποίηση της ιστορικής μνήμης της περιοχής. Αντίπαλες εθνικές ιστορίες αναδύθηκαν από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, που επιχείρησαν και επιχειρούν να προβάλουν τις μεταξύ τους διαφορές και συγκρούσεις ώστε να αποδείξουν τη δική τους «ιδιαιτερότητα». Το κοινό γιουγκοσλαβικό τους παρελθόν αποσιωπάται ή απαξιώνεται μαζί με μια σειρά ιστορικά γεγονότα, όπως π.χ. η κομμουνιστική αντίσταση στον ναζισμό. Μένει να δούμε αν η δημιουργία του ανεξάρτητου Κοσόβου θα σημάνει και τη δημιουργία μιας κοσοβάρικης εθνικής ιστορίας που θα διαφοροποιηθεί από την αλβανική εθνική ιστορία. Η επιλογή μιας σημαίας τελείως διαφορετικής από την αλβανική, που θυμίζει περισσότερο Ευρώπη και έχει ως βασικό εθνικό σύμβολο το έδαφος (τον χάρτη του Κοσόβου), είναι ίσως μια ένδειξη ως προς την κατεύθυνση που επιθυμεί να ακολουθήσει η εθνική ιδεολογία μετά την ανεξαρτησία. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι την ημέρα της ανεξαρτησίας ο πρόεδρος της κοσοβάρικης Βουλής δήλωσε με έμφαση: «Σήμερα η βαλκανική ιστορία αλλάζει»!

    Η κυρία Χριστίνα Κουλούρη είναι καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

    Το ΒΗΜΑ, 24/02/2008 , Σελ.: B26

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/02/2008

  2. Καλά να μην σχολιάσω την ανάλυση του Αγτζίδη περί διατήρησης των φεουδαρχικών δομών επί σοσιαλισμού!Ούτε τις μα@@@ιες (την υποκρισία καλύτερα)της Κουλούρη..Ήμαρτον..

    Η διαφορά είναι η εξής: ότι πλέον αναγνωρίζεται το δικαίωμα σε μία ομάδα (μικρή μεγάλη δεν έχει σημασία), σε μια επαρχία και ¨ΟΧΙ Δημοκρατία (όπως ήταν Η Σλοβενία, η Κροατία, το ΜΑυροβούνιο) να γίνει ανεξάρτητη και αυτό σημαίνει ότι ο κάθε ένας θα μπορεί να πει θέλω δικό μου κράτος, με απρόβλεπτες συνέπειες. Το αλβανικό ζήτημα σε τι συνίσταται, στο να μπούν όλοι οι αλβανοί σε ένα κράτος?Παναγιά βοήθα μας!Αυτό θα μπορούσαν να το πουν και οι Σέρβοι (για αυτο τους βόλευε και η ενιάια Γιουγκοσλαβία, για αυτό και τσίνισαν όταν διαλύθηκε η ομοσπονδία), θα μπορούσε να το πει ο καθένας, μιας και δεν υπάρχει χώρα στον κόσμο που να μηνέχει και τη μειονότητά της (εθνική, θρησκευτική κτλ).Εγώ ξέρω ότι πριν χρόνια μια χαρά περνούσαν όλοι..Τώρα για μια ακόμα φορά οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και το χοντροκομμένο τους δάχτυλο δημιουργουν προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν.

    Και προφανώς κυρία Κουλoύρη θα φτιαξουν οι Κοσοβάροι δικία τους ιστορία, και ίσως σας καλέσουν να γράψετε και τα βιβλία τους…Άρα το ζήτημα είναι το εξής:πρέπει όλοι να καταλάβουν οτι δεν εχει σημασία σε τι θεό πιστεύεις, αλλά ότι όλοι ξυπνάμε το πρωί για να βγάλουμε το μεροκάματο.Αυτό είναι που μας ενώνει.Αυτό είναι που δυστυχώς στην περιοχή μας δεν κατανοήθηκε και τώρα γίνεται πιο δύσκολο με όλους τους καλοθελητές του σκότους να έχουν γίνει πρώτη μούρη στο καβούρι..

    Σχόλιο από παρτιζανα | 25/02/2008

  3. Τελικά Παρτιζάνα μάλλον συμφωνούμε:

    “Sex is better than Independence“

    …. που λέει και ο Νοσφεράτος 🙂

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/02/2008

  4. Εννοείται!

    Αν και με αυτά που γίνοται πώς να το απολαύσω, έχω και ένα συναισθηματικό δέσιμο με την Γιούγκα και έχω περιπέσει σε κατάθλιψη το τελευταίο διάστημα!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 25/02/2008

  5. «…….«Σήμερα η βαλκανική ιστορία αλλάζει»!»

    αυτό είναι το μόνο σίγουρο. βέβαια η ιστορία δεν αλάζει μόνο επειδή συνεχίζεται ο ιστορικός χρόνος, αλλάζει και επειδή ξαναγράφεται η ιστορία του παρελθόντος ιστορικού χρόνου για να καθορίσει και τον μέλλοντα ιστορικό χρόνο (βλ. σχετικά «Η φάρμα των ζώων», Οργουελ). Στην παρούσα φάση επιχειρέιται να ξαναγραφεί και να γραφεί ιστορία σε βάρος των εργαζόμενων των χωρών των βαλκανίων. ένας νέος εργατικός διεθνισμός (http://oxenos.blogspot.com/2008/02/blog-post_23.html)είναι απαραίτητος των εργαζόμενων των χωρών των βαλκανίων αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση αντίστασης – αντεπίθεσης – ανατροπής του πολεμικής πολιτικής του κεφαλαίου, των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κυβερνήσεων της περιοχής.

    VENCEREMOS

    Σχόλιο από oxenos | 25/02/2008

  6. Δείτε εθνικιστικά αλβανικά βιντεάκια
    (Μόνο οι σλαβομακεδόνες θα διεκδικούν το μέγα Αλέξανδρο ;;;!!!
    Οι Αλβανοί φαίνεται νάναι κοντύτερα στην πραγματικότητα, εφόσον η μητέρα του Μέγα…. είχε γεννηθεί -απ’ ότι λέγεται- στην Ιλλυρία)

    Α) alexander the great Albanian hero

    Β) Great Albania

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/02/2008

  7. Κι άλλο ένα «δικό μας» για τους Αρβανίτες:

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/02/2008

  8. έχεις μαίηλ …

    Σχόλιο από Γνώριζε ... πως έχεις μαίηλ | 25/02/2008

  9. ιστορία δεν αλάζει μόνο επειδή συνεχίζεται ο ιστορικός χρόνος, αλλάζει και επειδή ξαναγράφεται η ιστορία του παρελθόντος ιστορικού χρόνου για να καθορίσει και τον μέλλοντα ιστορικό χρόνο (βλ. σχετικά “Η φάρμα των ζώων”, Οργουελ)

    εξαιρετικό σχολιο ..

    Μ-π στις μερες μας και το sex και η οποια independence
    εχουν γινει το ιδιο σ..τά…

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 25/02/2008

  10. χαχα! Αν πούμε ότι ο εθνικός ήρωας τον αλβανών ο Σκεντέρμπεης (Καστριώτης) ήτο από έλληνα μπαμπά και σέρβα μαμά, λες να πάθουν καμιά κολούμπρα? μάλλον, όπως αν μαθουν κάποιοι δικοί μας ότι οι καπεταναίοι του 1821 ήτο όλοι δίγλωσσοι! ρε τι έχουμε πάθει! Γι αυτό σας λέω η λύση είναι μια! Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!

    Σχόλιο από παρτιζανα | 25/02/2008

  11. Και αν μαθουνε οτι το 1902 π,χ οι Αλβανοι (οχι μόνο οι Βορειοηπειρωτες ) θεωρουνταν απο το ελληνικό κρατος Ομογενεις »και δινονταν υποτροφιες …
    ( παρολα αυτά τους απανταχου εθνικιστες δεν τους ενδιαφερουν τα γεγονότα… αλλά η δική τους αλήθεια ..η μαλλον η δική
    τους (Χαμενη) απολαυση ..
    – Παριζανα : ομως αυτό ειναι το ζητημα ..γιατί δεν ενωνονται ;(και μια απο τις αιτιες ειναι Και ο εθνικισμός..)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 25/02/2008

  12. [ Δρόμοι ]

    Του Ρούσσου Βρανά rvranas@otenet.gr

    Οι Αλβανοί…
    … του Κοσσυφοπεδίου στην ουσία δεν κήρυξαν την ανεξαρτησία τους, αλλά την εξάρτησή τους από το ΝΑΤΟ. Στην πορεία της ιστορίας τους πήγαιναν πάντα με το μέρος του ισχυρότερου προκειμένου να αποκτήσουν τον έλεγχο της περιοχής: πρώτα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ύστερα με τη Αυστροουγγαρία, κατόπιν με τη μουσολινική Ιταλία και τέλος με το Τρίτο Ράιχ. Σίγουρα, σήμερα τους έρχεται πιο εύκολο και λιγότερο ταπεινωτικό να γίνουν μια ευρωαμερικανική αποικία.

    Οι ταπεινωμένοι…
    … είναι οι Ευρωπαίοι. «Η Αμερική εξευτέλισε την Ευρωπαϊκή Ένωση και την υποχρέωσε να βάλει κατά μέρος τις βασικές αρχές της», λέει ο Σέρβος πρωθυπουργός Βόισλαβ Κοστούνιτσα. «Η Ευρώπη υπέκυψε στην Αμερική και θα φέρει την ευθύνη για όλες τις συνέπειες από την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου». Η Ευρώπη έχει παραδοθεί στην Αμερική. Ήταν υποχρεωτικό να γίνει έτσι;

    Το παράδοξο…
    … είναι πως, όταν η Ευρώπη ήταν λιγότερο ενωμένη, ήταν πιο ανεξάρτητη, παρατηρεί ο Πέρι Άντερσον, καθηγητής της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (UCLΑ). Οι ηγέτες της είχαν διαμορφωθεί πριν από τη μονοκρατορία των ΗΠΑ, όταν οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες μπορούσαν ακόμη να καθορίζουν οι ίδιες την εξωτερική πολιτική τους. Ήταν άνθρωποι σαν τον Ντε Γκωλ, τον Αντενάουερ και τον Μολέ, που δεν δίσταζαν να αγνοήσουν ή να αψηφήσουν την Αμερική, αν αυτό επέβαλλαν τα συμφέροντα των χωρών τους. Κάτι από αυτό το πνεύμα είχε απομείνει ακόμη και στον Ζισκάρ και τον Σμιτ. Αυτό το πνεύμα ξεθώριασε με τη νεοφιλελεύθερη στροφή, όταν ήρθε στην εξουσία η πρώτη μεταπολεμική γενιά στη δεκαετία του 1990. Οι νέες οικονομικές θεωρίες αμφισβητούσαν τον ρόλο του κράτους στο πολιτικό παιχνίδι και οι νέοι ηγέτες δεν είχαν γνωρίσει τίποτε άλλο εκτός από την Ρax americana. Τα παραδοσιακά ερείσματα της αυτονομίας είχαν πια χαθεί. Και όμως, η ευρωπαϊκή κοινότητα είχε διπλασιαστεί, είχε αποκτήσει ενιαίο νόμισμα και το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της είχε ξεπεράσει το αμερικανικό. Ποτέ άλλοτε οι συνθήκες δεν ήταν τόσο πρόσφορες για μια ανεξάρτητη Ευρώπη. Γιατί λοιπόν αυτός ο οικονομικός γίγαντας έμεινε ένας πολιτικός νάνος; Η Ευρωπαϊκή Ένωση υπονόμευσε την εθνική κυριαρχία χωρίς να δημιουργήσει μια υπερεθνική κυριαρχία. Οι ηγέτες της έμειναν μετέωροι ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Η σύγκλιση των δεξιών και των σοσιαλιστικών κομμάτων εξουσίας στην ενιαία αγοραία σκέψη κατέστρεψε καθετί πολιτικό. Οι οραματιστές μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας βγήκαν χαμένοι.

    Οι ενθουσιώδεις…
    … υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μιλούν σήμερα γι΄ αυτήν σαν να είναι ένα κράτος, αλλά μια μεγάλη και επιτυχημένη εταιρεία. Ποια είναι αυτή η εταιρεία των Βρυξελλών; Μα, αυτή που έχουμε στο πορτοφόλι μας. «Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει πιο πολύ με Visa παρά με κράτος», λέει με ενθουσιασμό ο Βρετανός Εργατικός Μαρκ Λέοναρντ «αναβιβάζοντας» την Ευρώπη στην κατηγορία μιας πιστωτικής κάρτας. Η πιστωτική μας κάρτα μπορεί να είναι ακόμη σε ισχύ, αλλά η ταυτότητά μας έχει λήξει προ πολλού.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/02/2008

  13. Το εξαιρετικά ισορροπημένο κείμενο του Βλάση Αγτζίδη, τελειώνει με κάτι που απαντά και στο ερώτημα που έθεσε ο μ-π (στη συζήτηση για το σλαβομακεδονικό), δηλαδή «Μας συμφέρει ο αγώνας των Αλβανών ή θα πρέπει να στηρίξουμε τους Σλαβομακεδόνες, όπως επανειλημμένως διακήρυξε η Ελλάδα και εμπράκτως εφάρμοσε επί Σημίτη (με την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στους Σλαβομακεδόνες των Σκοπίων), την εποχή της εξέγερσης των Αλβανών στις περιοχές του Τέτοβο;»

    Η απάντηση δόθηκε νομίζω, στην παράγραφο «χωρίς προκαταλήψεις».

    Κανονικά η Ελλάδα θα μπορούσε όχι μόνο να ξεπεράσει τους εθνικισμούς των άλλων Βαλκάνιων, όχι μόνο να τους κατευνάσει, αλλά και να δώσει το ανθρωπιστικό παράδειγμα, ενώνοντας τους λαούς της περιοχής. Κρίμα, έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει πραγματικό κράτος-υπόδειγμα και παραμένει πάτος. (Τι λέω τώρα, είναι πρωί, έχει λιακάδα, ετοιμάζομαι για δουλειά και αναπολώ τις παλιές καλές μέρες… όταν πολεμούσαμε Τούρκους φασίστες στο διαδίκτυο του 1996, κι εγώ τους έλεγα «δεν σου αντιτίθεμαι επειδή είσαι Τούρκος αλλά επειδή η χώρα σου δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα»).

    Καλή συνέχεια!

    Σχόλιο από omadeon | 26/02/2008

  14. Γραπτό μαθητή σε εξετάσεις για την Ιστορία – Γυμνάσιο Κορίνθου
    Η επανάσταση του ’21 έγινε πριν από 1821 χρόνια. Σήμερα γιορτάζουμε
    την τελική του πτώση.

    πηγη
    http://prasinostaraki.blogspot.com/

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  15. Κι εμείς συζητάμε ακόμα με τα Σκόπια;

    [Δημοσιεύτηκε στις 25/2/2008 – 12:32:00 μμ] [Συντάκτης:Γιάννης Μ.Νέγρης]

    Σύμφωνα με μυστική έκθεση – ανάλυση του διεθνούς Αμερικανικού Ιδρύματος Στρατηγικών Μελετών INTERNATIONAL STRATEGIC STUDIES ASSOCIATON (από τα πλέον γνωστά think tank και αδρά χρηματοδοτούμενο από την Αμερικανική κυβέρνηση γι αυτό και πολύ ισχυρό σε επιρροή αλλά και πληροφορίες ) τους προσεχείς μήνες έρχονται μεγάλη αναταραχή και ανακατατάξεις στα Βαλκάνια. Οι οποίες φαίνεται να αποτελούν τη συνέχεια όσων ξεκίνησαν το 1992 και οδήγησαν στην περιβόητη συμφωνία Ντέϊτον. Η έκθεση, με τη διαβάθμιση «Confidential» (εμπιστευτική), παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον ειδικά για τις αναφορές της στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τους αναλυτές που υπογράφουν το εμπιστευτικό κείμενο – ανάλυση (βασισμένο σε πληροφορίες που προέρχονται από τις Αμερικανικές, και άλλες συνεργαζόμενες μυστικές υπηρεσίες) τα Βαλκάνια δεν αποκλείεται να αιματοκυλιστούν για ακόμα μια φορά.

    Επίκεντρο των εξελίξεων-επιχειρήσεων το Κόσσοβο, τα Σκόπια (για την ακρίβεια αναμένεται ξεσηκωμός των αλβανόφωνων της περιοχής) και το Σερβικό Μαυροβούνιο.

    Στην Αθήνα, προφανώς δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι συμβαίνει. Επιδεικνύοντας έναν επικίνδυνο στρουθοκαμηλισμό, η ελληνική πολιτική ηγεσία συμπεριφέρεται λες και κατοικεί σε άλλη περιοχή του πλανήτη. Αναλώνεται σε διαπραγματεύσεις και εσωτερικές αλληλοϋπονομεύσεις για έναν κρατίδιο που μάλλον σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει. Η κύρια φροντίδα του Έλληνα Πρωθυπουργού και της Ελληνίδας υπουργού των Εξωτερικών δεν είναι το μέλλον και η θέση της χώρας μπροστά στη νέα και επικίνδυνη πραγματικότητα που δημιουργεί το Κόσσοβο. Αλλά το πώς θα υπονομεύσουν ο ένας τον άλλο. Το πώς θα φορτώσει ο ένας στον άλλο το πολιτικό κόστος. Όμως η πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων δεν θα πάρει φωτιά στο μέλλον. Πήρε ήδη φωτιά. Τα σύνορα στην περιοχή δεν θα αλλάξουν ύστερα από χρόνια, ή αιώνες. Είναι ήδη υπο αίρεση.

    [Συντάκτης:Γιάννης Μ.Νέγρης]

    [Πηγή:αντι]

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/02/2008

  16. Γράφει ο Βλάσης Αγτζίδης:
    «Και ότι η Ελλάδα δεν έχει να κερδίσει τίποτα με τη συστράτευσή της στο πλευρό μιας από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές.»

    Δηλαδή τι εννοεί;
    Η πιο απλά: θα πρέπει η Ελλάδα να αναγνωρίσει αυτό το μόρφωμα που λέγεται Κοσσοβο;
    Γιατι αν ναι, τίθεται στο πλευρο των Κοσσοβάρων και κυρίως των υπερατλαντικών του υπερασπιστών.
    Αν όχι, τίθεται στο πλευρο των Σέρβων, αλλά και παρεπιπτόντως και στο πλευρό της διεθνούς νομιμότητας, που τόσο η κ. Κουλούρη όσο και ο κ. Βλάσης Αγτζίδης το παραβλέπουν.

    Σχόλιο από Ange-ta | 27/02/2008

  17. ‘Εχω την εντύπωση ότι η συγκεκριμένη φράση αναφέρεται στους Σλαβομακεδόνες των Σκοπίων από τη μια και στους Αλβανούς του Τέτοβο απ’ την άλλη.

    … Και μάλλον έχει στο νου του τη στρατιωτική βοήθεια που απέστειλε η κυβέρνηση Σημίτη προς την κυβέρνηση των Σκοπίων για να καταστείλει ευκολότερα το αλβανικό κίνημα την εποχή της εξέγερσης.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/02/2008

  18. Έλα ρε έγινε τέτοιο πράγμα;

    Υπάρχουν στοιχεία;

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/02/2008

  19. »Υπάρχουν στοιχεία;»

    Ομερ …τωρα ξυνεις πληγές …Ξερει ο Μιπιους …. 🙂

    Το ερωτημα ας τεθει πιο συγκεκριμμένα …
    (και αφορά και τον Γιαννη )
    Αν τεθει ..λεμε Αν
    τεθει θεμα Διαμελισμου της Φυρομ (τετοβο)
    μεσα απο το σχημα της Μεγαλης Αλβανιας

    Η Ελλαδα θα πρεπει να πει:
    Το ζητημα Δεν με αφορά; »

    Θα σφυρίζει αδιαφορη ; Και ως πότε;
    (η μήπως θα πρεπει να στηριξει την ενιαια υπαρξη αυτου του μικρου κρατους λύνοντας επιτελους το προβλημα με το ονομα – ωστε να υπαρξει επιτελους μια σχετική ισορροπία στα Βαλκανια …)

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  20. Η υπερ-βάση των ΗΠΑ στα Βαλκάνια

    του Chalmers Johnson *

    από το Il Manifesto της 23/02/2008

    Ένα πολύ γνωστό παράδειγμα (της ανάπτυξης ενός νέου, κερδοφόρου κλάδου του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος) αποτελεί το υπερπολυτελές στρατόπεδο Camp Bondsteel, στα Βαλκάνια. Αμέσως μετά το τέλος των αεροπορικών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, τον Ιούνιο του 1999, οι ΗΠΑ απαλλοτρίωσαν με ταχείες διαδικασίες 400 εκτάρια εδάφους στο Ουρόσεβατς, στο Νοτιοανατολικό Κόσοβο, κοντά στα σύνορα με τη Μακεδονία. Ύστερα, σε χρόνο ρεκόρ, από τον Ιούλιο ως τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, προχώρησαν στην κατασκευή της βάσης Camp Bondsteel. Οι ΗΠΑ κατασκεύασαν επίσης το Camp Monteith, μια μικρότερη αλλά εξ ίσου πολυτελή βάση.

    Το Camp Bondsteel ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του λοχία James L. Bondsteel, παρασημοφορημένου με το Medal of Honor στο Βιετνάμ. Το Camp Monteith, πάλι, τιμά τον υπολοχαγό Jimmy W. Monteith Jr., επίσης παρασημοφορημένο με το Medal of Honor για τη δράση του στη Γαλλία κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Για την κατασκευή του Camp Bondsteel, της μεγαλύτερης και πολυτελέστερης βάσης που φτιάχτηκε μετά τα χρόνια του Βιετνάμ, δαπανήθηκαν 36,6 εκατομμύρια δολάρια, ενώ η ετήσια λειτουργία του κοστίζει κάπου 180. Στον αμερικάνικο στρατό, κάποιοι χιουμορίστες υποστηρίζουν ότι είναι δύο, μόνο τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που διακρίνονται από το Διάστημα: το Σινικό Τείχος και το Camp Bondsteel.

    Η Kellogg Brown & Root, που κατασκεύασε το Camp Bondsteel για λογαριασμό του στρατού, εξακολουθεί να ασχολείται ουσιαστικά με τα πάντα, στη βάση, εκτός από τα καθαρά στρατιωτικά θέματα. Χάρη σε ένα από τα ακριβότερα συμβόλαια που υπέγραψε ποτέ το Πεντάγωνο, η Brown & Root – αυτή ήταν η επωνυμία της, στην αρχή – διαχειρίζεται τις κατοικίες των στρατιωτικών, μαγειρεύει τα γεύματα, κάνει καθαριότητα, αναλαμβάνει όλες τις απαραίτητες προμήθειες και ασχολείται ακόμη και με την ύδρευση και την αποχέτευση. Η εταιρεία αυτή, που απασχολεί κάπου χίλιους Αμερικανούς πρώην στρατιωτικούς και άλλους 7.000 Αλβανούς εργαζόμενους, ανεφοδιάζει καθημερινά το στρατόπεδο με πάνω από 2 εκατομμύρια λίτρα νερό, παρέχει ηλεκτρική ενέργεια αρκετή για μια πόλη 25.000 κατοίκων, βάζει 1.200 μπουγάδες και σερβίρει 18.000 γεύματα κάθε μέρα.
    Σύμφωνα με μια έκθεση που δημοσίευσε το 2000 το General Accounting Office, η υπηρεσία του Κογκρέσου που ασχολείται με τον έλεγχο του προϋπολογισμού, για τις βάσεις Bondsteel και Monteith η Brown & Root προϋπολόγισε 5,2 εκατομμύρια δολάρια για έπιπλα που ο στρατός δεν ήξερε καν πού να αποθηκεύσει, και το προσωπικό, στις ίδιες τις βάσεις, ήταν τόσο πολύ που τα γραφεία καθαρίζονταν τέσσερις φορές την ημέρα, ενώ τα αποχωρητήρια μόλις τρεις. Οι στρατιώτες που υπηρετούν στο Camp Bondsteel υποστηρίζουν ότι από τις φόρμες αγγαρείας τους λείπει μόνο μια ετικέτα που να λέει: «με τη χορηγία της Brown & Root».

    Η εταιρεία αυτή παρέχει ανάλογες υπηρεσίες σε πολλές άλλες αμερικανικές βάσεις, ανάμεσα στις οποίες αυτές στο Κουβέιτ και στην Τουρκία, καθώς και στη νέα εγκατάσταση στο Khanabad του Ουζμπεκιστάν.
    Η Brown & Root, γνωστή εδώ και καιρό στο Τέξας για τις πολιτικές της σχέσεις, εξαγοράστηκε το 1962 από την πετρελαϊκή και κατασκευαστική Halliburton. Ο Dick Cheney ήταν υπουργός Άμυνας όταν η Brown & Root άρχισε να παρέχει υπηρεσίες «λογιστικής» στο στρατό. Σύμφωνα με μια δημοσιογραφική έρευνα του Robert Bryce, που δημοσιεύτηκε στην «Austin Chronicle», ο Cheney είναι ο πατέρας της ιδιωτικοποίησης του τομέα της «λογιστικής» των ενόπλων δυνάμεων. Στόχος του δεν ήταν τόσο η βελτίωση της αποδοτικότητας, όσο να ευνοήσει τον ιδιωτικό τομέα. (…)

    Υπό τη διοίκηση του Cheney, η Halliburton πέρασε από την 74η στην 18η θέση στην κατάταξη των κύριων εργολάβων του Πενταγώνου. Αλλά και ο αριθμός των θυγατρικών της με έδρες σε φορολογικούς παραδείσους αυξήθηκε, από 9 σε 44. Χάρη σε αυτά, η Halliburton – που το 1998 πλήρωνε 302 εκατομμύρια δολάρια φόρους – το 1999 είχε επιστροφή φόρων 85 εκατομμύρια.
    Μετά τον δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ, με τον Cheney στην αντιπροεδρία των ΗΠΑ, το Σώμα του Μηχανικού ανέθεσε στην Halliburton ένα συμβόλαιο, χωρίς διαγωνισμό, για το σβήσιμο των πυρκαγιών στις πετρελαιοπηγές του Ιράκ. Το συμβόλαιο ήταν «ανοικτό», χωρίς όριο δαπανών και με ακαθόριστη διάρκεια και ήταν με «αποζημίωση δαπανών και κέρδη», δηλαδή εγγυόταν στην εταιρεία την κάλυψη των δαπανών της, καθώς και ένα ελάχιστο κέρδος. Τα συμβόλαια αυτά είναι χαρακτηριστικά του τρόπου λειτουργίας της Brown & Root και αξίζουν δεκάδες εκατομμυρίων δολάρια. (…).
    Το Camp Bondsteel (Κόσοβο) που κατασκεύασε η Brown & Root, είναι ένα φρικιαστικό μέρος. Έχει γύρω του ένα ανάχωμα ύψους δυόμισι μέτρων και 9 παρατηρητήρια που παρέχουν στους σκοπευτές ελεύθερο πεδίο πυρός στη γύρω περιοχή, όπου το δάσος έχει ξυριστεί τελείως.

    Έχοντας πάνω της μια μάζα κεραιών για επικοινωνίες, παραβολικούς δίσκους για δορυφορικές επικοινωνίες και επιθετικά ελικόπτερα σε συνεχή υπέρπτηση, η βάση έχει περίμετρο κάπου 10 χλμ και μοιάζει λίγο υπερβολική σε όγκο και έκταση για να έχει ως μόνο σκοπό την επιτέλεση ειρηνευτικών αποστολών στη νότια Σερβία, μια αποστολή που – όπως είχε διαβεβαιώσει ο πρόεδρος Clinton – δεν θα είχε διαρκέσει πάνω από έξι μήνες και που ο πρόεδρος Bush, στην προεκλογική του εκστρατεία, είχε πει ότι θα ανακαλούσε.

    Είναι πολύ πιθανότερο η βάση Camp Bondsteel να έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο σε μια μεγαλειώδη στρατηγική που αποσκοπεί στο να εξασφαλίζει στις ΗΠΑ τις προμήθειες πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή και την κεντρική Ασία και στο να ελέγχει το πετρέλαιο που προορίζεται για άλλες χώρες. Πραγματικά, το Camp Bondsteel βρίσκεται ακριβώς πάνω στη διαδρομή του μελλοντικού διαβαλκανικού πετρελαιαγωγού που επονομάζεται Ambo (Albania, Macedonia, Bulgaria Oil). Αυτό το σχέδιο ύψους 1,3 δισ. δολαρίων, αν υλοποιηθεί, θα χρησιμεύει στο να αντλεί το πετρέλαιο από τη λεκάνη της Κασπίας που, μεταφερόμενο με πετρελαιοφόρα στη Μαύρη Θάλασσα από ειδική εγκατάσταση στη Γεωργία έως το βουλγαρικό λιμάνι του Μπουργκάς, θα διαρρέει ύστερα έναν πετρελαιαγωγό ως το αλβανικό λιμάνι της Αυλώνας, στην Αδριατική, περνώντας από τη Μακεδονία. Από εκεί, τα σουπερτάνκερ θα μεταφέρουν το πετρέλαιο σε όλη την Ευρώπη και στις ΗΠΑ, αποφεύγοντας έτσι τα πολυσύχναστα Στενά του Βοσπόρου – που σήμερα είναι η μόνη διέξοδος πλοίων από τη Μαύρη Θάλασσα – όπου τα πετρελαιοφόρα δεν μπορούν να υπερβαίνουν την χωρητικότητα των 150.000 τόνων. Η αρχική μελέτη σκοπιμότητας του πετρελαιαγωγού Ambo έγινε το 1995 από την Brown & Root, που την επικαιροποίησε το1999. Το Camp Bondsteel φαίνεται να είναι μια βάση από αυτές που ο James K. Galbraith χαρακτήρισε «στρατο-πετρελαϊκό σύμπλεγμα», του οποίου ο Cheney είναι, αναμφίβολα, ένας από τους πρωτεργάτες.

    *Ο Chalmers Johnson είναι ομότιμος καθηγητής του University of California, San Diego, όπου δίδαξε πολιτικές επιστήμες από το 1962 έως τη συνταξιοδότησή του, το 1992. Το συγγραφικό του έργο, τα τελευταία χρόνια, είναι μια έντονα επικριτική ανάλυση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας και των συνεπειών της.

    Το παρόν κείμενο του είναι απόσπασμα από το βιβλίο του «Sorrows of Empire», που εκδόθηκε το 2004.

    ———————————————

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/02/2008

  21. «Ξερει ο Μιπιους»

    Ελπίζω να μπει να δει και να μου απαντήσει.

    Εσύ ξέρεις κάτι σχετικό Νοσφεράτε ; Νομίζω ότι είναι εξαιρετικά σοβαρό εάν συνέβη.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/02/2008

  22. -Κοιταξε σου ειπα ξυνεις πληγες …Κατ’ αρχάς αυτά ΔΕΝ ειναι ζητηματα που απο Νομική αποψη μπορουν να κουβεντιαζονται στα Μπλογκς …
    – Δευτερον αυτή ηταν και η αρχική αιτια(το οτι δηλαδή καπου φωναξα »παιδια καντε Κρατει » που εγινε οτι εγινε Αλλου …(αιντε να μην αρχισουμε παλι)

    – Τριτον … Δες το αλλιως … και σκεφτειτε: Γιατί μας ανησυχει ολους η ανεξαρτησια του Κοσσοβου» ; Γιατί αναταρασσει την Ισδορροπία και τα συνορα στα Βλακναια …

    – Ποια χωρα κινδυνευει περισσοτερο τωρα να διαμελιστει απο τον Αλβανικό Αλυτρωπτισμό;

    Η Φυρομ

    – Τι στρατηγική Συνολικά πρεπει να εχει η Ελλαδα για τα Βαλκανια;
    – Την διατηρηση των συνορων και τον αποτροπή Μεγαλοιδεατικων σχεδιων(π.χ Μεγαλη Αλβανία)

    – Αρα : Ποιά στρατηγική οφειλει να εχει σε περιπτωση ( εστω απιθιανη – κινδυνου διαμελισμου της Φυρομ );

    (περα απο τα προβλήματα με το Ονομα που πρεπει επιτελους να λυθουν για να παμε στα ουσιώδη)

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  23. Δείτε
    στο τέλος του εισαγωγικού κειμένου την υπερ-βάση Camp Bondsteel των ΗΠΑ στο Κόσσοβο.

    Που να φύγουν από εκει αυτοί
    Τα πράγματα τελικά είναι πιο σύνθετα από ότι φαίνονται…

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/02/2008

  24. mumul
    Σωστα
    εμεις βλεπουμε μικρα κομματια -μικρες λεπτομερειες του ολου παζλ (πολύ πολύ μικρες και ειδικά αυτες που μας πονάνε )

    Ενώ αυτοι βλεπουν ολοκληρο το σχέδιο

    ( Μονη λύση : Να ξεφυγουμε λιγακι απο τον μικρο κοσμο μας και να προσπαθησουμε να δουμε τι Παιζει …συνολικά…)

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 27/02/2008

  25. Κόσοβο και ελληνική αφωνία

    Της ΜΑΡΙΛΕΝΑΣ ΚΟΠΠΑ*

    Για άλλη μια φορά τα Βαλκάνια συγκλονίζονται από τους ανέμους της αλλαγής. Ισως, βέβαια, ποτέ να μην κόπασαν, και τα χρόνια που μεσολάβησαν από το 1999, χρόνια ειρήνης και σταθερότητας να ήταν μόνο ένα διάλειμμα. Σήμερα, η κήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου αλλάζει τα δεδομένα και θέτει τη διεθνή κοινότητα μπροστά σε νέα διλήμματα.

    1 Αρχικά, το ζήτημα της συλλογικής ασφαλείας. Το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών που ισχύει από το 1945 ορίζει ότι για την αναγνώριση κρατών απαιτείται είτε συμφωνία των εμπλεκομένων μερών (όπως στην περίπτωση της Τσεχίας και της Σλοβακίας), είτε απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας.

    Στην περίπτωση του Κοσόβου, δεν τηρήθηκε κανένας από τους δύο όρους. Ορισμένες χώρες της Ε.Ε. και οι ΗΠΑ έσπευσαν να αναγνωρίσουν, αντίθετα με τις προβλέψεις της απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ 1244, που ανέφερε ότι το Κόσοβο παραμένει στην κυριαρχία της Σερβίας.

    Αυτό θέτει ένα ζήτημα που ξεπερνά κατά πολύ το ζήτημα του Κοσόβου: Εάν το σύστημα συλλογικής ασφάλειας που ισχύει δεν ανταποκρίνεται πλέον στις συνθήκες, τότε ας σκεφτούμε ένα άλλο σύστημα το οποίο θα το αντικαταστήσει.

    Η διαρκής, όμως, καταπάτηση βασικών αρχών του διεθνούς δικαίου και η παράκαμψη θεμελιωδών διαδικασιών που διέπουν τη διεθνή έννομη τάξη είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι με υψηλό ρίσκο. Ουσιαστικά δημιουργεί την εντύπωση ότι η δύναμη των όπλων, ή η δύναμη του ισχυρού (στη συγκεκριμένη περίπτωση των ΗΠΑ) υπερέχει κάθε θεσμικού πλαισίου. Είναι σαφές ότι οι νόμοι είναι η προστασία των αδυνάτων. Και στο δίλημμα ρεαλισμός ή νομικισμός ασφαλέστερο μονοπάτι είναι το δεύτερο.

    2 Αντίστοιχο πρόβλημα δημιουργείται και με την αποστολή ευρωπαϊκής δύναμης. Οι δύο χιλιάδες άνδρες που αποστέλλονται από την Ε.Ε., πηγαίνουν στο Κόσοβο χωρίς νομιμοποιητική βάση. Εκεί, παρατηρούμε μια «δημιουργική ερμηνεία» από την πλευρά της Ε.Ε.

    Επιχειρώντας να είναι ευέλικτοι, ορισμένοι Ευρωπαίοι προσπάθησαν να πουν ότι η νομιμοποιητική βάση εδράζεται στην απόφαση 1244 (που εντούτοις μιλάει για σερβική κυριαρχία στην περιοχή!) ή ακόμη και σε δήλωση (!) του γ.γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν. Ως εάν οι δηλώσεις του γραμματέα έχουν νομική ισχύ…

    3 Ο νέος ρόλος της Ρωσίας στα Βαλκάνια δημιουργεί νέα δεδομένα. Το ζήτημα του Κοσόβου ήταν η χρυσή ευκαιρία για την Ρωσία ώστε να διαδραματίσει ξανά κεντρικό ρόλο στη διεθνή σκηνή.

    Η Ρωσία ταυτίζεται με τη σερβική άποψη, υπερασπίζεται τη διεθνή νομιμότητα και μιλάει για κόκκινες γραμμές στα Βαλκάνια.

    4 Είναι σαφές ότι αυτό που έχουμε σήμερα είναι ένα αναδυόμενο κράτος χωρίς νομική υπόσταση, χωρίς βιώσιμους θεσμούς, ένα κράτος με πανταχού παρόντα τα δίκτυα εγκληματικότητας, ένα κράτος που θα αποτελέσει ένα ακόμη προτεκτοράτο στην περιοχή.

    * Η ΜΑΡΙΛΕΝΑ ΚΟΠΠΑ είναι ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και επίκ. καθηγήτρια Βαλκανικής Πολιτικής.

    Ολα αυτά γιατί, δυστυχώς, η διεθνής κοινότητα απέτυχε παταγωδώς στο Κόσοβο μετά το 1999. Απέτυχε να οικοδομήσει θεσμούς, δομές σύγχρονες και λειτουργικές, απέτυχε να εκπαιδεύσει μια νέα τάξη κρατικών στελεχών που θα αναλάβουν το νέο κράτος. Απέτυχε να πατάξει την παραοικονομία και την εγκληματικότητα. Ουσιαστικά, η αποστολή των ΗΕ με την UNMIK είχε ως μοναδικό αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας τάξης διεθνών γραφειοκρατών που ζούσαν πλουσιοπάροχα χωρίς να διατηρούν καμία σχέση με τη χώρα στην οποία βρίσκονταν. Ετσι, οι δυναμικές στη βάση αναπτύσσονταν ανεξέλεγκτα.

    Σήμερα η ευρωπαϊκή δύναμη έρχεται να θεραπεύσει μετά εορτής τα λάθη του παρελθόντος, να οικοδομήσει το δικαστικό σύστημα και να οργανώσει την αστυνομία, χωρίς κανείς να έχει την ευαισθησία να ρωτήσει γιατί αυτά δεν είχαν ολοκληρωθεί από το 1999 έως σήμερα.

    5 Σε κάθε περίπτωση, η κήρυξη της ανεξαρτησίας θα έχει πολλαπλές συνέπειες περιφερειακά αλλά και σε διεθνές επίπεδο.

    Περιφερειακά ήδη το Κοινοβούλιο των Σέρβων της Βοσνίας, στις 22 Φεβρουαρίου, αποφάσισε να προχωρήσει στην αυτοδιάθεση αν το καθεστώς τους εντός της χώρας συνεχίζεται να αμφισβητείται.

    Παράλληλα οι βουλευτές αποφάσισαν, δεδομένων των εξελίξεων στο Κόσοβο, να προχωρήσουν σε δημοψήφισμα για ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίησή τους από τη Βοσνία- Ερζεγοβίνη. Διεθνώς, τα ζητήματα των Βάσκων στην Ισπανία, των Ούγγρων στη Σλοβακία κ.ά. αποκτούν νέα δυναμική.

    Υπάρχουν, όμως, και άλλες παράμετροι. Σε ένα πλαίσιο όπου όλα θεωρούνται επιτρεπτά, ποια είναι τα επιχειρήματα που θα εμποδίσουν την κινητικότητα μεταξύ των Αλβανών στις δυτικές περιοχές της ΠΓΔΜ (με ιστορικούς δεσμούς με το Κόσοβο), γύρω από το Τέτοβο ή στις νότιες περιοχές της Σερβίας, στην κοιλάδα του Πρέσεβο;

    Κατά βάση, η λογική που ακολουθείται δυναμιτίζει το οικοδόμημα πάνω στο οποίο εδράζεται η ειρήνη στα Βαλκάνια από το 1999.

    Φυσικά, πρέπει να υπάρξει μια λύση για το Κόσοβο. Μόνο, όμως, μια συμπεφωνημένη λύση μπορεί να είναι βιώσιμη και να εξασφαλίζει τη σταθερότητα. Μια λύση που αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά ισοδυναμεί με μη λύση.

    6 Η ελληνική κυβέρνηση όφειλε να μιλήσει για όλα αυτά με δυνατή και καθαρή φωνή. Δυστυχώς, επελέγη μια επίδειξη αφωνίας με το σκεπτικό ότι οι εξελίξεις μας ξεπερνούν, ότι η «μικρή πλην όμως τίμια Ελλάς» δεν μπορεί να σηκώνει το ανάστημά της και να αντιστέκεται στις επιθυμίες των ΗΠΑ και των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών.

    Είναι μια λάθος πολιτική που στερεί από τη χώρα μας το ρόλο που της ανήκει στην περιοχή. Ενα ρόλο έντιμου μεσολαβητή, αλλά και εκφραστή των ιδιαιτεροτήτων και συγκεκριμένων δυσκολιών της Βαλκανικής.

    ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 02/03/2008

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/03/2008

  26. ——————————————————————————————-
    ΟΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΙ ΓΑΛΛΟΙ: ΤΑ ΕΜΑ, ΕΜΑ! ΚΑΙ ΤΑ ΕΣΑ, ΕΜΑ!
    ——————————————————————————————-

    Kαθημερινή: 02-03-08

    Γαλλικό «όχι» στην απόσχιση των Σέρβων του Κοσόβου

    Η διεθνής κοινότητα θα αποτρέψει τη διχοτόμηση του Κοσόβου και δεν θα επιτρέψει η ανεξαρτησία του να αποτελέσει προηγούμενο για οποιαδήποτε άλλη διεθνή κρίση, δηλώνει με συνέντευξή του στην «Κ» ο πρεσβευτής της Γαλλίας στην Ελλάδα, κ. Κριστόφ Φαρνό. Ο Γάλλος διπλωμάτης τονίζει επίσης το ζωηρό ενδιαφέρον της χώρας του να μην αποξενωθεί, εξαιτίας του Κοσόβου, η Σερβία από την Ευρωπαϊκή Ενωση, σημειώνοντας την προσωπική δέσμευση του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζί.

    Στο μεταξύ, τα επόμενα εικοσιτετράωρα διαγράφονται κρίσιμα στο Κόσοβο, καθώς η σερβική μειονότητα προσπαθεί να διαμορφώσει καθεστώς ντε φάκτο απόσχισης, ενώ Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες διαμηνύουν ότι δεν θα ανεχθούν κατάσταση «διπλής εξουσίας».

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/03/2008

  27. Λοξοκοιτάζουν στο Κόσοβο

    Συνύπαρξη πολιτισμών στο Τέτοβο, στο πανεπιστήμιο που έχει δημιουργηθεί με αμερικανικά κεφάλαια.
    Το Τέτοβο απέχει μόλις 40 χιλιόμετρα από τα Σκόπια, αλλά είναι σαν να βρίσκεται σε άλλο κόσμο. Και αυτό όχι μόνο λόγω του θρησκευτικού στοιχείου (αφού κάθε χωριό και οικισμός ξεχωρίζει από τους μιναρέδες των τζαμιών), αλλά και της διαφοράς πολιτικής φάσης που διανύουν οι δύο περιοχές.

    Αν στην πρωτεύουσα, όπου κυριαρχεί το σλαβικό στοιχείο, η επικαιρότητα κινείται γύρω από το θέμα της ονομασίας, εδώ τα πρωτοσέλιδα διαφέρουν: «Επιτέλους ανεξάρτητο», «μια νέα εποχή ανατέλλει για το Κόσοβο», είναι μερικοί από τους τίτλους στα τοπικά έντυπα που εκδίδονται φυσικά στην αλβανική γλώσσα, ενώ η ενημέρωση για τις εξελίξεις έρχεται και μέσω του αλβανικού τηλεοπτικού δικτύου Al Sat.

    *Το κλίμα ευφορίας για τις εξελίξεις είναι φανερό. Μπορεί οι κάτοικοι να μην αναφέρονται ευθέως στην περίπτωση του Κοσόβου ως πρόκριμα για εξελίξεις και στη δική τους χώρα, ωστόσο, συναισθηματικά τουλάχιστον βρίσκονται κοντά στους ομοεθνείς τους που τους αποκαλούν «αδελφούς» και ορισμένοι τολμούν να θέτουν δειλά το ερώτημα «γιατί όχι κι εμείς;».

    *Οσο για τη διένεξη με την Ελλάδα σχετικά με το όνομα; Αυτό δεν φαίνεται να τους απασχολεί ιδιαίτερα. Οι ίδιοι χρειάστηκε πριν από μερικά χρόνια να υπερασπίσουν με τα όπλα τη σχετική αυτονομία από τη σλαβική πλειοψηφία, που κέρδισαν με τη συμφωνία της Οχρίδας. Το μόνο που τους «καίει» είναι η όποια νέα ονομασία να μην έχει αναφορά μόνο στους Σλάβους.

    Μαθήματα σε τρεις γλώσσες

    Παρά τη μεγάλη φτώχεια των προηγούμενων ετών το Τέτοβο γνωρίζει σήμερα καλύτερες μέρες, κυρίως χάρη στις ξένες επενδύσεις, αλλά και στο πανεπιστήμιο, το οποίο έγινε με χρηματοδότηση από τη διεθνή κοινότητα, κυρίως τις ΗΠΑ. Πρόκειται για ένα πρότυπο υπερσύγχρονο ίδρυμα που φιλοξενεί 7.000 φοιτητές, Αλβανούς από πολλές χώρες, Σλάβους και Τούρκους.

    *Οπως λέει ο καθηγητής Σαμπάουι Αραφάτ, είναι μια μοναδική στα Βαλκάνια περίπτωση πολυεθνικού και πολυπολιτισμικού πανεπιστημίου, όπου τα μαθήματα διδάσκονται σε τρεις γλώσσες: αλβανικά, σλάβικα και αγγλικά. «Κάθε φοιτητής οφείλει να μάθει και τις άλλες γλώσσες και αυτό βοηθά τη νέα γενιά να κατανοήσει και να συνυπάρξει με τις άλλες εθνότητες», προσθέτει.

    *«Σε μια περιοχή όπως το Τέτοβο με σοβαρά οικονομικά προβλήματα, οι προσδοκίες για ένταξη στην Ε.Ε και στο ΝΑΤΟ είναι μεγαλύτερες και, εάν η κυβέρνηση δεν μπορέσει να ανταποκριθεί και να τους βγάλει από τη φτώχεια, τότε ίσως οι Αλβανοί εδώ σκεφτούν ότι είναι καλύτερα να βαδίσουν μόνοι τους, όπως στο Κόσοβο», μας λέει ο Τόντορ, σλάβος φοιτητής αγγλικής φιλολογίας, συνοψίζοντας με τον καλύτερο τρόπο το στοίχημα που παίζεται για την περιοχή με αφορμή το «θέμα της ονομασίας».

    ΤΑΣΟΣ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ

    ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 02/03/2008

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/03/2008

  28. « Η ΕΛ.ΑΣ. που συγκαλύπτει είναι η ΕΛ.ΑΣ. που δολοφονείΑνωμακεδόνες και ανωμακεδόνισσες
    Κατέβασα το Foresight Linux για να του ρίξω μια ματιά. Στην αρχική σελίδα εγκατάστασης με ρώτησε σε τι γλώσσα θέλω να γίνει η εγκατάσταση. Είχε διάφορες επιλογές, δεν είχε ελληνικά, αλλά είχε “μακεδονική” γλώσσα. Πάτησα αγγλικά και αυτή τη στιγμή εγκαθίσταται μέσα σε ένα qemu virtual machine.

    Το ποστ αυτό δεν είναι για το λίνουξ, είναι για την μακεδονία. Δεν καταλαβαίνω γιατί ένας σλαβικής καταγωγής λαός με σλαβική γλώσσα πρέπει να φέρει το όνομα των μακεδόνων, μόνο και μόνο επειδή είναι προς το συμφέρον μας να μην υπάρχει μεγάλη Αλβανία. Πιάσε το αβγό και κούρευτο. Είναι σλάβοι; Είναι. Ήταν οι μακεδόνες σλάβοι; Δεν ήταν. Να πάνε να ψωνίσουν από αλλού εθνική ταυτότητα.

    Τα ΜΜΕ μας έπεισαν ότι η καλύτερη λύση εδώ που φτάσαμε είναι ο γεωγραφικός προσδιορισμός και προκρίνουν τη λύση της “άνω μακεδονίας”. Θεωρώ εξόχως εντυπωσιακά και τα γκάλοπ που δείχνουν τον κόσμο να πείθεται ότι όντως υφίσταται αυτό το “εδώ που φτάσαμε”. Εγώ δεν καταλαβαίνω να έχουμε φτάσει κάπου. Υπάρχει μία φαινόμενη κωλοπιλάλα των Αμερικάνων να βάλουν στο ΝΑΤΟ τους γείτονες. Εγώ νόμιζα ότι πρέπει με αυτήν την ευκαιρεία να βάλουμε τους Αμερικάνους να πιέσουν τους γείτονες να λέγονται όπως θέλουμε εμείς και όχι να μας πιέζουν οι Αμερικάνοι να δεχτούμε τους γείτονες να λέγονται όπως θέλουν αυτοί. Anyway.

    Η λύση του γεωγραφικού προσδιορισμού μου φαίνεται τουλάχιστον αστεία. Δηλαδή θέλουν να πιστέψουμε ότι αυτοί θα λέγονται ανωμακεδόνες και ανωμακεδονίσσες ή ότι η γλώσσα τους θα λέγεται ανωμακεδονικά; Προφανώς το άνω θα μείνει μόνο στο όνομα της χώρας. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι ότι μετά θα συγχέεται η δική μας μακεδονία με τη δική τους και ότι όντως μπορεί να συμβεί αυτό που περιέγραφε ο J ότι θα λέει κάποιος Θεσσαλονικιός στο εξωτερικό ότι κατάγεται από την Μακεδονία και ο ξένος θα προσπαθεί να του μιλήσει σλάβικα…

    Το σλαβομακεδόνες είναι το καλύτερο κατά τη γνώμη μου γιατί είναι σλάβοι και ζουν σε κομμάτι της μακεδονίας. Βέβαια έχουν ένα σωρό αλβανούς εκεί πέρα. Η λύση του να πάρουμε εμείς τη Βόρεια Ήπειρο και οι αλβανοί να πάρουν σε αντάλλαγμα Κόσοβο και τα μισά Σκόπια είναι κακή; Αφού αλλάζουν που αλλάζουν τα σύνορα όποτε γουστάρουν γιατί να μην τα αλλάξουμε και εμείς μια φορά, ούτως ή άλλως στημένη τους την έχουν στο Τέτοβο. Έστειλε η κυβέρνηση καμιά τέτοια πρόταση στους Αλβανούς; Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι προς το συμφέρον μας να έχουμε συμμάχους τους “σκοπιανούς” και να αντιμετωπίζουμε μια ζωή ως εχθρό την αλβανία, της οποίας φιλοξενούμε ένα σωρό οικονομικούς μετανάστες. Με αυτούς θα έπρεπε να συνεργαζόμαστε και όχι να προστατεύουμε τους σκοπιανούς φοβούμενοι μία μεγάλη αλβανία.

    Κατανοώ ότι γενιές και γενιές των γειτόνων έχουν γαλουχηθεί με αυτήν την εθνική ταυτότητα. Αυτό δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να το λαμβάνουμε υπόψη μας. Αν λεγόντουσαν Δημοκρατία της Σικελίας θα ήμουν περίεργος να δω αν η Ιταλία θα αντιδρούσε όπως εμείς (ή όποια άλλη χώρα).

    Συνοψίζοντας θέλω να πω ότι: α) δεν είναι μακεδόνες επομένως δεν βλέπω γιατί να πρέπει να λέγονται έτσι και β) αν δεν μας κάθονται ως σύμμαχοι ας αναζητήσουμε άλλους συμμάχους

    ΥΓ. Δεν με νοιάζει ο αλυτρωτισμός τους, αλυτρωτισμό έχουν όλες οι μικρές θλιβερές βαλκανικές χώρες της δικής μας συμπεριλαμβανομένης. Το βλέπω καθαρά ως προς τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Είναι μακεδόνες; Όχι. Ε το μπούλο τότε.

    Από: singensanggesungen

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/03/2008

  29. ΟΧΙ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ΣΤΟΥΣ ΣΛΑΒΟΥΣ ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ!

    ΕΠΙΣΥΝΑΠΤΕΤΑΙ Η ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΕΞΟΧΩΤΑΤΟ ΚΥΡΙΟ ΚΑΡΟΛΟ ΠΑΠΟΥΛΙΑ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΚHΡYΞΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΟΥ ΚΟΓΚΡΕΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

    ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

    http://www.helleniccongress.com

    http://www.ellines.ca

    ————————————————————————————————–

    NO “MACEDONIA” TO THE SLAVS OF SKOPJE!

    Attached is CHC’s letter to the President of the Hellenic Republic, His Excellency Mr. Karolos Papoulias, as well as CHC’s Declaration on the name of Macedonia

    PLEASE CHECK THE FOLLOWING WEBSITES
    http://www.helleniccongress.com

    http://www.ellines.ca

    CANADIAN HELLENIC CONGRESS

    CONGRÈS HELLÉNIQUE CANADIEN

    ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΟ ΚΟΓΚΡΕΣΟ

    Tel./Fax.: +1-888-ELLINES (+1 888-355-4637)

    Email: info@ellines.ca, info@helleniccongress.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 03/03/2008

  30. Ομιλία του κυρίου Κρις Σπύρου, Πρώην Βουλευτή των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και πρώην Προέδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας του Νιού Χαμσάϊρ, Η.Π.Α., με θέμα
    «Η Ονομασία των Σκοπίων»

    Εκδήλωση των Συλλόγων Θεσσαλών Παπάγου, Πανελλήνιας Οργάνωσης Οικογένειας και Νεότητας, Πανελλήνιας Οργάνωσης Ελληνική Εστία και της Λέσχης Γυναικών

    Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων Γυμνασίων Λυκείων, Παπάγου

    Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007, ώρα: 6:00μ.μ.

    Αγαπητοί Συμπατριώτες μου Θεσσαλοί, Κυρίες και Κύριοι.
    Ευχαριστώ τον φίλο μου Στρατηγό Κώστα Πολύχρονη Τίγκα που πήρε την πρωτοβουλία για την σημερινή συνάντηση και ευχαριστώ και όλους εσάς που ήρθατε να με ακούσετε.
    Με σεβασμό, ειλικρίνεια και αίσθημα ευθύνης θα σας ενημερώσω για το ποιοι, πότε και πως απέτρεψαν τον Αμερικανό Πρόεδρο Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο να ονομάσει και να αναγνωρίσει το νοτιότερο άκρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και ποιοι, πότε και πως συνέβαλαν ή συνωμότησαν στο να γεννηθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας κράτος-μέλος των Ηνωμένων Εθνών με το όνομα «Μακεδονία» και να μην είναι Ελληνικό.
    Θα ακούσετε μια προσωπική διήγηση απόψε για το Μακεδονικό και σας παρακαλώ να δώσετε την δέουσα προσοχή στις λεπτομέρειες και τις ημερομηνίες που θα αναφέρω. Αν θέλετε, κρατήστε μερικές σημειώσεις και στο τέλος της ομιλίας μου θα χαρώ πολύ να απαντήσω στις ερωτήσεις σας.
    Κάνω αυτές τις επισημάνσεις γιατί το Μακεδονικό είναι ένα θέμα πολύ λεπτό, μεγάλης εθνικής σημασίας και ευαισθησίας. Όπως θα διαπιστώσετε, συνέταξα την ομιλία μου με ιδιαίτερη προσοχή και με βάση ιστορικά ντοκουμέντα και προσωπικές εμπειρίες.
    Κυρίες και Κύριοι, γνώρισα την Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 14 ετών πριν από 51 χρόνια.
    Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος το 1910 άφησε την γυναίκα του έγκυο, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό τη γιαγιά μου Ελένη με άλλα 4 παιδιά και έγκυο όπως σας είπα.
    Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού Θανάση Σπύρου που λίγα χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων ελληνικών εδαφών από τους Τούρκους.
    Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε στη Μακεδονία και στη Μικρά Ασία και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.
    Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου τον Κώστα Σπύρου που πολέμησε στην Μακεδονία, στο Ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για την φιλοξενία που πρόσφεραν στους στρατιώτες μας οι Μακεδόνες.
    Ξέρω τους Μακεδόνες καλά γιατί μεγάλωσα στην Αμερική μέσα στα σπίτια απόδημων Ελλήνων Μακεδόνων, εργάστηκα μαζί τους στα εστιατόρια και στα εργοστάσια της Αμερικής, τους αντιπροσώπευσα στην Βουλή των Αντιπροσώπων στην νέα χώρα που μας υιοθέτησε, την Αμερική.
    Ο πρώτος και καλύτερός μου φίλος στην Αμερική είναι απόδημος Μακεδόνας, από τον Πεντάλοφο Κοζάνης. Από την μικρή μου κόρη Σταυρούλα έχω γαμπρό Έλληνα Μακεδόνα από το χωριό Αυγερινό της Κοζάνης.
    Το Μακεδονικό το έμαθα από πρώτο χέρι από τον πρώην Υπουργό και «Μακεδονομάχο» Νίκο Μάρτη και κατά την διάρκεια των αγώνων μας στο πολιτικό πεδίο της Αμερικής για να μην αναγνωριστεί το Νότιο μέρος της Γιουγκοσλαβίας, τα Σκόπια, με ονομασία που να περιλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία».
    Από το 1993 είναι λίγες οι φορές που έχω μιλήσει δημόσια για το Μακεδονικό. Αποφάσισα να τα πω «χύμα» γιατί βαρέθηκα να ακούω να με ρωτούν οι συμπατριώτες μου Έλληνες στην Γενέτειρα, με αφέλεια και ανενημέρωτοι, «Γιατί εσείς οι Ελληνοαμερικανοί αφήσατε τον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο να ονομάσει τα Σκόπια ως Μακεδονία;».
    Και να σας πω την αλήθεια νιώθω ντροπή και απογοήτευση όταν βλέπω πολιτικούς ηγέτες, έμπειρους δημοσιογράφους, και πολίτες να συζητούν στα τηλεοπτικά κανάλια απόλυτα ανενημέρωτοι για το Μακεδονικό.
    Σας πληροφορώ ότι οι Ελληνοαμερικανοί δεν αφήσαμε ούτε τον πρώτο ούτε τον δεύτερο Τζόρτζ Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία». Θα δείτε στη συνέχεια όμως ποιοι, πώς, και πότε επέτρεψαν στα Σκόπια να αναγνωριστούν ως κράτος με τον όρο «Μακεδονία» στην ονομασία τους.
    Προσωπικά το πρώτο βάπτισμα του πυρός για το Μακεδονικό το πήρα πριν διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία, όταν το 1986 έμαθα από τον Νίκο Μάρτη ότι το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ είχε εκδώσει εγκυκλοπαίδεια με τίτλο «Εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ για τις Αμερικανικές Εθνότητες».
    Στην εγκυκλοπαίδεια αυτή ο Καθηγητής και συγγραφέας Στέφαν Θέρνστρομ υποστηρίζει ότι υπάρχει Μακεδονική μειονότητα στις ΗΠΑ πέραν των Ελλήνων μεταναστών από την Μακεδονία. Γράφει συγκεκριμένα η εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ. «Ενώ στο παρελθόν μερικοί Μακεδόνες μετανάστες, έλεγαν ότι έχουν Ελληνική καταγωγή, σήμερα οι περισσότεροι νιώθουν ελεύθεροι να αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες» χωρίς τον φόβο ύπαρξης αντιποίνων από την Ελληνική κυβέρνηση».
    Το 1991-1992 προέκυψε πια το Μακεδονικό όπως το ξέρουμε σήμερα.
    Μετά το δημοψήφισμα των Σκοπίων, στις 7 Σεπτεμβρίου 1991, για κήρυξη ανεξάρτητου Κράτους στο νοτιότερο άκρο της Γιουγκοσλαβίας με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», συνέβησαν τα ακόλουθα σημαντικά γεγονότα.
    Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ευρώπης ψήφισε ομόφωνα ότι δεν θα αναγνωρίσουν όνομα για το νοτιότερο άκρο της Γιουγκοσλαβίας που μπορεί να εμπεριέχει «εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον».
    Στις 2 Φεβρουαρίου 1992, οι Υπουργοί εξωτερικών της τότε ΕΟΚ, σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανέθεσαν στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Πορτογαλίας João de Deus Pinheiro να προτείνει λύση για το αίτημα αναγνώρισης των Σκοπίων.
    Μετά από μερικούς μήνες διαπραγματεύσεων ο κύριος Πινέϊρο πρότεινε το όνομα «Nova Macedonia». Η πρόταση Πινέϊρο απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Αρχηγών της Ευρώπης (ΕΟΚ) ακριβώς γιατί περιείχε τον όρο «Μακεδονία».
    Στις 13 Απριλίου 1992, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε σε σύσκεψη το Συμβούλιο των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών να πάρει θέση για την ονομασία και την αναγνώριση των Σκοπίων ως νέου κράτους.
    Μετά την συνάντηση των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών ο Πρέσβης παρά τω Προέδρω Πέτρος Μολυβιάτης, ο μέχρι πρότινος Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, διάβασε για τις τηλεοράσεις και τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης το ακόλουθο επίσημο ανακοινωθέν των Αρχηγών.
    «Η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνο εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου ’91 με την αυτονόητη διευκρίνηση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία».
    Στις 27 Ιουνίου 1992 οι ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης ψήφισαν ομόφωνα και συμφώνησαν με την Ελληνική θέση ότι θα αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως ανεξάρτητο κράτος «μόνον εάν η ονομασία δεν περιέχει τη λέξη Μακεδονία».
    Στις 3 Οκτωβρίου 1992 ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, τότε Κυβερνήτης της Πολιτείας Arkansas, Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton) μετά από πρόταση Ελληνοαμερικανών υποστηρικτών του έκανε την εξής επίσημη γραπτή δήλωση:
    «ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΚΛΙΝΤΟΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ».
    Είπε ο κ. Κλίντον: «Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία».Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης.»
    «Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ΄αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας».
    Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 1992 ο Μπιλ Κλίντον εκλέχτηκε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής κερδίζοντας τις εκλογές από τον τότε Πρόεδρο Τζόρτζ Μπους τον πρεσβύτερο.
    Λίγες μέρες μετά άρχισε ένας μαραθώνιος αγώνας να αποτραπεί η έντονη και πιεστική προσπάθεια της απερχόμενης κυβέρνησης Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
    Τι έγινε τότε… Μετά την ήττα των εκλογών από τον Μπιλ Κλίντον ο Τζόρτζ Μπους έστειλε τον Υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ Λόρενς Ιγκλμπεργκερ (Lawrence Eagleburger) στην Ευρώπη προκειμένου να πείσει τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν την θέση που ομόφωνα είχαν πάρει στις 27 Ιουνίου 1992 και να αναγνωρίσουν μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες το νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Δηλαδή με ονομασία που περιείχε τον όρο «Μακεδονία».
    Από εκπροσώπους της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης επιστρατεύτηκα ως «σημαντικός παράγοντας της εκλογής του Μπιλ Κλίντον» να βοηθήσω.
    Εκείνη την εποχή είχα την ιδιότητα του Προέδρου του Δημοκρατικού κόμματος στην Πολιτεία του Νιου Χαμσαϊρ, την πιο σημαντική πολιτεία της Αμερικής για τις Προεδρικές Εκλογές, και είχα μόλις εκλεγεί Πρόεδρος των Εκλεκτόρων του νεοεκλεγμένου Προέδρου Αμερικής Μπιλ Κλίντον στην ίδια πολιτεία. ΟΙ 537 εκλέκτορες είναι αυτοί που τελικά αποφασίζουν στην Αμερική ποιός θα είναι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
    Στόχος ήταν να μην μπορέσει η Κυβέρνηση Μπους, πριν τη λήξη της θητείας της στις 20 Ιανουαρίου 1993, να πείσει τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να αναγνωρίσουν το αυτοκηρυγμένο νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυθαίρετη αναγνώριση από την κυβέρνηση της Αμερικής θα ήταν άσχετη εφόσον η κυβέρνηση Μπους ήταν πλέον μεταβατική.
    Στην Αθήνα, τον Νοέμβριο του 1992, συναντήθηκα στο Γραφείο του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού με τον κ. Πέτρο Παπαγεωργίου, πολιτικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού και με τον κ. Λουκά Τσίλα, τότε σύμβουλο του Πρωθυπουργού για θέματα εθνικής ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα ο κ. Τσίλας διορίστηκε Πρέσβης της Ελλάδος στις Ηνωμένες Πολιτείες.
    Επίσης για το ίδιο θέμα συναντήθηκα και με την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, τότε Υπουργό Πολιτισμού της Ελληνικής Κυβέρνησης.
    Ο κ. Παπαγεωργίου, ο κ. Τσίλας και η κα. Μπακογιάννη τόνισαν την σπουδαιότητα του να αποτραπεί η προσπάθεια της απερχόμενης Κυβέρνησης Μπους να αναγνωριστούν τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
    Ζήτησαν από μένα να βοηθήσω και με τους συμβούλους και συνεργάτες του Μπιλ Κλίντον αλλά και με την ηγεσία της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας και ιδιαίτερα τα στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος που συνέβαλαν στην εκλογή του νέου Προέδρου Μπιλ Κλίντον. Μπορώ να πω ότι ήμασταν αρκετοί.
    Δέχτηκα να βοηθήσω και πραγματικά μετά από σκληρή προσπάθεια και με την βοήθεια του Μάϊκλ Δουκάκη και πολλών άλλων συναδέλφων στην Αμερική κατορθώσαμε να αποτρέψουμε την προσπάθεια του Τζόρτζ Μπους.
    Στην Αμερική συναντήθηκα με τον Μάϊκλ Δουκάκη, έναν ακόμη στενό πολιτικό φίλο και υποστηρικτή του Μπιλ Κλίντον. Ενημέρωσα τον Μάϊκλ Δουκάκη για το σημαντικό θέμα της αναγνώρισης των Σκοπίων από τις Ηνωμένες Πολιτείες με ονομασία που περιείχε το όνομα «Μακεδονία» και του ζήτησα να συμμετάσχει στην προσπάθεια να σταματήσουμε την Κυβέρνηση Μπους.
    Ο Μάϊκλ Δουκάκης συμφώνησε να έρθει σε επαφή με τον Άντονυ Λέικ (Anthony Lake) και την Μαντλίν Ολμπραϊτ (Madeleine Albright). Ο Λέικ και η Ολμπραϊτ ήταν κορυφαίοι σύμβουλοι του Μπιλ Κλίντον για θέματα Εξωτερικής πολιτικής και Εθνικής Ασφάλειας στην Προεδρική εκστρατεία του 1992.
    Αμέσως μετά την ορκωμοσία ο Πρόεδρος Κλίντον διόρισε τον Άντονυ Λέικ Σύμβουλο για θέματα Εθνικής Ασφαλείας στο Λευκό Οίκο και τη Μαντλίν Ολμπραϊτ Πρέσβη της Αμερικής στα Ηνωμένα Έθνη και αργότερα Υπουργό Εξωτερικών.
    Ενημέρωσα επίσης πολλούς ακόμη επιφανείς Ελληνοαμερικανούς πολιτικούς ηγέτες, όπως τον Φιλ Αγγελίδη, τότε Πρόεδρο του ισχυρού Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας με περισσότερα από δέκα (10) εκατομμύρια δημοκρατικά μέλη όπως και τον Μάϊκλ Πάνος, Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Πολιτείας Ιντιάνα. Όλοι τους συμφώνησαν να βοηθήσουν.
    Με σκληρή επιμονή και με τη βοήθεια πολλών άλλων Ελληνοαμερικανών οι οποίοι ήταν κοντά στον Μπιλ Κλίντον καταφέραμε να σταματήσουμε την προσπάθεια της κυβέρνησης Μπους να φέρει το θέμα της αναγνώρισης των Σκοπίων στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για ψήφισμα, παρότι ο Λόρενς Ιγκλμπεργκερ, τότε Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, προσπάθησε να το κάνει ακόμη και στις 19 Ιανουαρίου 1993 μια μέρα πριν από την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον.
    Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι στη χρονική αυτή περίοδο συναντήθηκα αρκετές φορές με τους Συμβούλους του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού και πέρασα και τα Χριστούγεννα του ’92 και την Πρωτοχρονιά του 1993 στην Αθήνα.
    Συνέβαλα επίσης και στην προετοιμασία του τότε Έλληνα Υφυπουργού Εξωτερικών Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ο οποίος ταξίδευε στη Νότιο Αμερική και στις Ηνωμένες Πολιτείες σε αναζήτηση υποστήριξης από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από την Ελληνοαμερικανική ηγεσία ενάντια στην προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους.
    Στο υπόμνημά μου προς τον κ. Τσίλα με ημερομηνία 31/12/1992 πρότεινα στις Ηνωμένες Πολιτείες ο κ. Ανδριανόπουλος να έρθει σε επαφή με τους Μάϊκλ Δουκάκη, Γερουσιαστή Πολ Τσόγκα, Φιλ Αγγελίδη, Πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος Καλιφόρνιας, Μάϊκ Πάνο, Πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος Πολιτείας Indiana, Άγγελο Τσακόπουλο, μεγαλοεπιχειρηματία και χρηματοδότη του Μπιλ Κλίντον και του Δημοκρατικού Κόμματος, Νικ Μητρόπουλο, Διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Michael Dukakis και διευθυντή της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Χάρβαρντ και Τζόρτζ Στεφανόπουλο, σύμβουλο επικοινωνίας του Μπιλ Κλίντον στην προεκλογική εκστρατεία και αργότερα εκπροσώπου τύπου του Λευκού Οίκου. Στο υπόμνημά μου συμπεριέλαβα τα τηλέφωνα σπιτιού και τα προσωπικά τηλέφωνα του καθενός τους.
    Όπως αργότερα αποδείχτηκε εμείς τα Αμερικανάκια δεν ξέραμε πάρα πολλά για το τι ακριβώς συνέβαινε με το Μακεδονικό θέμα. Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές.
    Δημόσια και επίσημα η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παρασκηνιακά όμως η τότε Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος. Το σύνθετο όνομα όμως περιείχε και τη λέξη Μακεδονία.
    Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά για αρκετό χρονικό διάστημα από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό. Ακούστε τι είπε σε πρόσφατη δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά στο τηλεοπτικό κανάλι «MEGA» στις 16/11/2004.

    Είπε ο κύριος Σαμαράς: «Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλες να συζητήσω με Μπέικερ και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;
    Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό. Λέω τότε κύριε Πρόεδρε, μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό; Πώς θα το κάνω; Πηγαίνω έξω και, κύριε Παπαχελά, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο άσχημα και δεν θα ήθελα ποτέ άλλος Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Έγινα περίγελος. Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Πόστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λες άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή. Είχανε ήδη αρχίσει οι διαρροές ότι μην ακούτε τον Σαμαρά, αυτός έχει την θέση όνομα, εμάς δεν μας νοιάζει».
    Κυρίες και κύριοι, φαίνεται πια ξεκάθαρα ότι όταν εμείς αγωνιζόμασταν να αποτρέψουμε την Κυβέρνηση Μπους, η τότε Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρουν διαφορετικό τρόπο για την αναγνώριση των Σκοπίων ως νέο κράτος από την Ενωμένη Ευρώπη, γιατί η στάση της Ευρώπης ήταν ξεκάθαρη. «Όχι», η λέξη Μακεδονία στην ονομασία του κράτους των Σκοπίων. Τελεία και παύλα. Ο μόνος άλλος φορέας αναγνώρισης ήταν τα Ηνωμένα Έθνη! Έτσι και έγινε.
    Στις 22 Ιανουαρίου 1993, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον όπου παρευρέθηκα κι εγώ και σχεδόν όλοι οι άλλοι Ελληνοαμερικανοί παράγοντες, και πριν τελειώσουν οι τελετές ορκωμοσίας στην Ουάσιγκτον η κυβέρνηση των Σκοπίων έκανε επίσημη αίτηση στα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωριστεί η χώρα τους ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».

    Πώς και γιατί απεφάσισε η κυβέρνηση των Σκοπίων να παρακάμψει την Ενωμένη Ευρώπη;

    Δύο μέρες αργότερα στις 24 Ιανουαρίου 1993 τρεις μεγάλες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης η Αγγλία, η Γαλλία και η Ισπανία με τη σύμφωνη γνώμη της τότε Ελληνικής κυβέρνησης πρότειναν αναγνώριση των Σκοπίων από τα Ηνωμένα Έθνη με μια δήθεν συμβιβαστική ονομασία. Πρότειναν αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα «Πρώην-Γιουγκοσλαβική-Δημοκρατία-της Μακεδονίας» (FYROM).
    Ορίστε το κόλπο! Τα Σκόπια προτείνουν το απαράδεκτο και οι προσυμφωνημένοι Ευρωπαίοι σπεύδουν να σώσουν την κατάσταση προτείνοντας μια δήθεν «συμβιβαστική λύση».

    Πώς και γιατί αποφάσισαν οι τρεις αυτές κυβερνήσεις να κάνουν την επίσημη αυτή «συμβιβαστική» πρόταση στα Ηνωμένα Έθνη; Μήπως είχαν επίσημα ψηφίσει οι ηγέτες της Ευρώπης να αλλάξουν στάση και να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με όνομα που περιείχε τη λέξη Μακεδονία; Ασφαλώς όχι. Το κάνανε εν ονόματι της Ενωμένης Ευρώπης; Ασφαλώς όχι!! Τότε πώς έγινε;
    Φαίνεται ότι όλα είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Η τότε Ελληνική Κυβέρνηση, η τότε Κυβέρνηση των Σκοπίων και οι τότε ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης τα είχαν βρει για μια σύνθετη ονομασία η οποία περιείχε το όνομα «Μακεδονία» . Αυτό που παρέμεινε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπιλ Κλίντον και της κυβέρνησής του.
    Τι έγινε όμως με την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών ηγετών της Ελλάδος; Τι έγινε η περίφημη δήλωση του Πέτρου Μολυβιάτη εν ονόματι του Συμβουλίου των Ελλήνων πολιτικών Αρχηγών ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει τα Σκόπια «εάν η ονομασία περιέχει την λέξη «Μακεδονία»; Είχαν επίσημα αλλάξει στάση οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες; Ασφαλώς όχι!!
    Το θέμα Κλίντον όμως ήταν το πιο σοβαρό. Ο Μπιλ Κλίντον είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του και ο Κλίντον θα τηρούσε την δέσμευσή του. Γι’ αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος.
    Επομένως οι αρχιτέκτονες της συμβιβαστικής λύσης ρισκάρανε το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας από την Κυβέρνηση Κλίντον εάν προτείνανε αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που περιείχε την λέξη «Μακεδονία». Μόνον οι Ελληνοαμερικανοί ηγέτες μπορούσαν να αποδεσμεύσουν τον Μπιλ Κλίντον. Εξάλλου αυτοί τον δέσμευσαν στις 3 Οκτωβρίου 1992. Σας θυμίζω την προαναφερθείσα επίσημη και πεντακάθαρη θέση του Μπιλ Κλίντον.
    Κατασκευάσθηκε λοιπόν προσεκτικά ένας σύγχρονος «Δούρειος Ίππος»!
    Ακούστε τι έγινε. Δεν ξέρω ακριβώς πόσες ώρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον στο αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν περάσει όταν οι μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον κ.κ. «Manatos & Manatos» δημιούργησαν μια «Πρόχειρη Ειδική Επιτροπή» με την ονομασία «Πρόχειρη Αμερικανο-Ελληνική Επιτροπή Ηγεσίας», «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee».
    Ποια ήταν τα μέλη αυτής της «Πρόχειρης Επιτροπής» δεν έμαθα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι το εξής: Εκ μέρους αυτής της πρόχειρης επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες όλους επιφανείς Ελληνοαμερικανούς να συνυπογράψουν επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης για «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος των Σκοπίων.
    Η επιστολή είχε συνταχθεί και είχε διατυπωθεί τόσο προσεκτικά που μπροστά της ο «Δούρειος Ίππος» έμοιαζε ερασιτεχνική εφεύρεση!
    Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο Μπιλ Κλίντον θα έπρεπε να υποστηρίξει την νέα θέση της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης στην ονομασία του νέου κράτους των Σκοπίων, παρότι η συμβιβαστική λύση περιείχε το όνομα «Μακεδονία».
    Η απευθυνόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993 έξι μέρες μετά την ορκωμοσία του. Είναι τόσο ωραία γραμμένη και τόσο υπέροχα εθνικόφρονη που αν δεν είσαι γνώστης των πραγμάτων και «γάτα» στα πολιτικά υπονοούμενα ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι με την συνυπογραφή σου συμβάλλεις σε μια κολοσσιαία εθνική προδοσία! Και όμως ακριβώς αυτό ήταν.

    Όταν εγώ έλαβα την απευθυνόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον και μου ζητήθηκε να την υπογράψω οι συγγραφείς και οι υποστηρικτές της είχαν ήδη εξασφαλίσει την υπογραφή των: Phil Angelides (Φιλ Αγγελίδης), Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας. Art Agnos (Αρτ Άγκνος), πρώην Δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο, Andrew Athens (Άντριου Άθενς), Προέδρου του Ηνωμένου ΑμερικανοΕλληνικού Κογκρέσου, John Casimatidis (Τζων Κατσιματίδης), Πρόεδρο του «Red Apple Groups». Philip Christopher (Φίλιπ Κρίστοφερ), Προέδρου PSEKA, dr. Gus Konstantine (Γκάς Κονσταντίν), Supreme President of AHEPA, δρ. Takey Crist (Τάκη Κρίστ), Προέδρου του American Hellenic Institute, Public Affairs Committee, Michael Dukakis (Μιχάλης Δουκάκης), πρώην Κυβερνήτη της Πολιτείας της Μασαχουσέτης, Nicholas Gage (Νίκολας Κέιτζ), συγγραφέα, Fotis Gerasopoulos (Φώτης Γερασόπουλος), αντιπρόεδρο Hellenic American National Council. Dr. Christos Ioannides (Χρήστος Ιωαννίδης), Καθηγητής Greek and Middle Eastern Affairs, Michael Zaharis (Μιχάλης Ζαχαρής), Chairman KOS Pharmaceutical INC, Sotiris Kolokotronis (Σωτήρης Κολοκοτρώνης), President SKK Enterprises, Andrew Manatos (Άντριου Μάνατος), Special Counsel United Hellenic American Congress, John Nathenas (Τζων Ναθήνας) President Hellenic American National Council. Peter J. Pappas (Πήτερ Πάπας), President P.J. Mechanical Corporation, Jim Regas (Τζιμ Ρήγας) Esq. Senior Courses Regas, Freratos & Harp, Eugene Rossides (Ευγένιος Ροσίδης), Esq. Chairman American Hellenic Institute, Angelo Tsakopoulos (Άγγελος Τσακόπουλος), Former National Chairman Greek American for Clinton and Professor Spiros Vreonis jr.(Σπύρος Βρυώνης), New York University.
    Ασφαλώς έγινε κοινοποίηση της επιστολής στον Warren Christopher (Γουόρεν Κρίστοφερ) Υπουργό Εξωτερικών ΗΠΑ, Anthony Lake (Άντονυ Λέικ), Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, και Δρ. Madeleine Albright (Μαντλίν Ολμπραϊτ), Πρέσβη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.
    Διάβασα προσεκτικά την προτεινόμενη επιστολή που μου ζητούσαν να συνυπογράψω. Όταν ρώτησα τον κύριο Μάνατο τι είναι η προτεινόμενη «συμβιβαστική» ονομασία μου απάντησε «Former Yugoslav Republic of Macedonia-FYROM» «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Είπα μέσα μου «Ώρα καλή Μακεδονία μας Ελληνική». Ασφαλώς δεν δέχτηκα να την συνυπογράψω και η επιστολή εστάλη στον Πρόεδρο Κλίντον χωρίς την δική μου υπογραφή.
    Κατάλαβα αμέσως ότι εάν τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώριζαν το νέο κράτος των Σκοπίων με όνομα που περιείχε τη λέξη «Μακεδονία» θα γεννιόταν για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα χώρα με την ονομασία «Μακεδονία» και δεν θα ήταν Ελληνική.
    Με άλλα λόγια η νοτιότερη περιοχή της Γιουγκοσλαβίας θα αναγνωριζόταν από τα Ηνωμένα Έθνη ως χώρα με το όνομα «Μακεδονία» και η Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας θα ήταν πια απλώς μια διοικητική περιφέρεια. Μια διοικητική περιφέρεια η οποία στο μέλλον θα διεκδικείται από το νεοσύστατο κράτος. Και αυτό έχει γίνει ήδη κυρίες και κύριοι, δείτε την πρώτη σελίδα της Ελευθεροτυπίας με ημερομηνία 30 Νοεμβρίου 2004.
    Τίτλος: «Επίσημο εγχειρίδιο του Πενταγώνου των ΗΠΑ από το 1999. ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ»
    Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι που πρόσφεραν την υπογραφή τους δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο για να μελετήσουν το ακριβές κείμενο της επιστολής και υπέγραψαν καλή τη πίστη νομίζοντας ότι υπογράφουν για το συμφέρον της Ελλάδας. Άλλωστε η υπογραφή ζητήθηκε και δόθηκε τηλεφωνικά!!
    Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα τρίμηνο γεμάτο παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμός της Ελληνικής κοινής γνώμης.
    Για περισσότερους από τρεις μήνες οι συζητήσεις και οι «αγώνες» περιστρέφονταν γύρω από δευτερεύοντα και τριτεύοντα θέματα. Σημαίες, σύμβολα, παληκαρισμοί, Μαγκιές, Τουρκικές παρενοχλήσεις οτιδήποτε άλλο παρά το όνομα Μακεδονία απασχολούσαν την κοινή γνώμη που ενδιαφερόταν.
    Τελικά η μάσκα έπεσε. Στις 7 Απριλίου 1993 επίσημα πια, με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εν ονόματι της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης ο τότε Υπουργός Εξωτερικών κ. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε γραπτώς στα Ηνωμένα Έθνη ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την συμβιβαστική πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νοτιότερο τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».
    Την ίδια μέρα, στις 7 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του νέου κράτους και φυσικά έτσι ψήφισε και ο αντιπρόσωπος της Ελλάδος στα Ηνωμένα Έθνη, έτσι ψήφισε και η Ελλάδα!
    Εκείνη την ημέρα Κυρίες και Κύριοι ένα κομμάτι από την Ελληνικότητά μου πέθανε.
    Έτσι λοιπόν εάν σας ρωτήσει κανείς πότε αναγνωρίστηκε (γεννήθηκε) το πρώτο και μόνο μη Ελληνικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» να του πείτε στις 7 Απριλίου 1993, στην Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών.
    Αν σας ρωτήσει ποια ήταν η θέση της Ελλάδος, να πείτε ότι ψήφισε υπέρ!
    Αν σας ρωτήσει πώς ψήφισε η Αμερική να του πείτε και αυτή ψήφισε υπέρ.
    Αν σας ρωτήσει γιατί οι Ελληνοαμερικανοί φίλοι του Μπιλ Κλίντον του ζήτησαν να αλλάξει την θέση που είχε πάρει στις 3 Οκτωβρίου 1992 να του πείτε γιατί η τότε Ελληνική κυβέρνηση τους ζήτησε να το κάνουν!
    Ακούστε προσεκτικά παρακαλώ, κυρίες και κύριοι, τι είπε ο τότε πανίσχυρος Αμερικανός βουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Αμερικανικού Κογκρέσου, κ. Lee Hamilton (Λι Χάμιλτον) όπως γράφτηκε στην ανταπόκριση του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου στην ημερήσια εφημερίδα «Πρωινή» της Νέας Υόρκης, λίγες μέρες μετά την επίσημη αναγνώριση του νέου Κράτους από τα Ηνωμένα Έθνη.
    Είπε ο κύριος Χάμιλτον:
    «ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΤΕ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ. ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΣΥΞΥΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΑΣ»
    Η ανταπόκριση του Μιχάλη Ιγνατίου στην Πρωινή λέει: «ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ: Η Ελληνική κυβέρνηση έχασε μοναδική ευκαιρία να κερδίσει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη των Σκοπίων, όταν λόγω ασυνεννοησίας με την Ουάσιγκτον και ερασιτεχνικών χειρισμών δέχθηκε τον «έντιμο συμβιβασμό» χωρίς να περιμένει τη δημοσιοποίηση της θέσης της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.
    Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Λι Χάμιλτον, δήλωσε στη διάρκεια εκδήλωσης Ελληνοαμερικανών στο Λος Άντζελες, ότι ο ίδιος αλλά και στελέχη της κυβέρνησης Κλίντον εξεπλάγησαν από την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να μην επιμείνει στη γνωστή θέση της για την ονομασία και αντίθετα να αποδεχθεί τη διαδικασία της διαιτησίας και της όποιας απόφασης των μεσολαβητών Σάιρους Βάνς και Λόρδου Όουεν.
    «Ο Αμερικανός βουλευτής, που θεωρείται ένας από τους λίγους πολιτικούς που γνωρίζουν τα ελληνικά εθνικά θέματα, ιδιαίτερα το Κυπριακό και το πρόβλημα που δημιουργούν τα Σκόπια, είπε ότι η πλειοψηφία των βουλευτών και των γερουσιαστών «είχαν πειστεί για τις δίκαιες θέσεις της Ελλάδας» και τις υποστήριξαν μάλιστα εγγράφως, υπογράφοντας κείμενο επιστολής προς τον Πρόεδρο Τζόρτζ Μπους.
    «Όπως εξήγησε ο κ. Χάμιλτον, «το Κογκρέσο ενημερώθηκε σωστά από την Ελληνοαμερικανική κοινότητα», τα μέλη της οποίας πίεσαν με διάφορους τρόπους τους βουλευτές και τους γερουσιαστές, οι οποίοι πείστηκαν ότι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήταν στην πραγματικότητα η κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας.
    Ο Αμερικανός βουλευτής βλέπει «διαφωνία μεταξύ των θέσεων της Αθήνας και της Ομογένειας» αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι μόνοι που απέμειναν να επιμένουν για μη χρήση του ονόματος της Μακεδονίας είναι οι Ελληνοαμερικανοί.
    Ο κ. Χάμιλτον κατέληξε λέγοντας ότι ακριβώς λόγω της αποδοχής από την Αθήνα συμβιβαστικής λύσης, ούτε το Κογκρέσο, ούτε η Κυβέρνηση Κλίντον μπορούν πια να βοηθήσουν, υπονοώντας ότι δεν ισχύουν οι προεκλογικές δεσμεύσεις του Αμερικανού Προέδρου».
    Στις 22 Φεβρουαρίου 1994 ο παλαίμαχος στρατηγός εν αποστρατεία Ελευθέριος Παπαγιαννάκης ο οποίος απεβίωσε πρόσφατα με επιστολή του προς τον Πρέσβη της Αυστραλίας στην Αθήνα αναρωτήθηκε πως η Αυστραλία αναγνώρισε τα Σκόπια ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
    Στις 28 Μαρτίου 1994 ο Αυστραλός Πρέσβης στην Αθήνα C.A. Edwards απάντησε στο στρατηγό Παπαγιαννάκη ως εξής:
    «Στρατηγέ μου,
    Το γράμμα σας με ημερομηνία 22 Φεβρουαρίου με εντυπωσίασε με την ειλικρίνεια με την οποία εκφράσατε τα αισθήματά σας προς την Αυστραλία και τους Αυστραλούς που έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία της Ελλάδος.
    Είναι μεγάλο κρίμα που άνθρωποι όπως εσείς που έχουν τόσο δυνατά αισθήματα για τη χώρα μου αισθάνονται ότι κατά κάποιο τρόπο η πρόσφατη απόφαση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) αποτελεί με οποιοδήποτε τρόπο κτύπημα κατά της Ελλάδος. Από την πλευρά της η Κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν αισθάνεται ότι η απόφασή της ήταν με οποιοδήποτε τρόπο κατά των συμφερόντων της Ελλάδας.
    Στην πραγματικότητα λαμβάνοντας την απόφασή της η κυβέρνηση κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να ανταποκριθεί στις επιθυμίες της Ελλάδας. Καθώς πιθανώς προσέξατε το όνομα με το οποίο αναγνωρίσαμε τη χώρα ήταν το ίδιο όνομα με εκείνο που χρησιμοποίησε η ίδια η Ελλάδα στην δική της αναγνώριση και σε όλες τις άλλες δοσοληψίες που έχει με αυτή τη χώρα».

    Μετά από όλα αυτά αγαπητοί μου Θεσσαλοί συμπατριώτες, κυρίες και κύριοι τώρα πια ξέρετε:
    Τι κάνανε οι Ελληνοαμερικανοί
    Ξέρετε τι κάνανε οι Αμερικανοί
    Ξέρετε τι κάνανε οι Ευρωπαίοι
    Ξέρετε τι κάνανε οι Σκοπιανοί και

    ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΑΝΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΟΙ ΝΤΟΠΙΑΝΟΙ!!
    Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε.

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 03/03/2008

  31. MONIMEΣ ΣTHΛEΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 06-03-08

    © 2008 H KAΘHMEPINH

    Γιατί Ανω Μακεδονία
    Του Σταυρου Λυγερου

    Η προσπάθεια των Σλαβομακεδόνων να σφετερισθούν την ιστορική κληρονομιά των αρχαίων Μακεδόνων ενοχλεί την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά το κύριο πρόβλημα είναι η γεωπολιτική πτυχή. Η Μακεδονία στους νεώτερους χρόνους είναι πολυεθνική. Δεν είναι η πατρίδα ενός και μόνο έθνους. Οι εθνότητες που την κατοικούν έχουν δικαίωμα στη χρήση του όρου Μακεδονία με την έννοια του εθνογεωγραφικού προσδιορισμού (Ελληνομακεδόνες, Σλαβομακεδόνες, Βουλγαρομακεδόνες, Αλβανομακεδόνες κ.λπ.). Η κρατική ιδεολογία των Σκοπίων, όμως, εμφανίζει τη Μακεδονία σαν πατρίδα του ανύπαρκτου «μακεδονικού έθνους». Και, κατ’ επέκταση, εμφανίζει τη λεγόμενη Μακεδονία του Αιγαίου να βρίσκεται υπό ελληνική κατοχή! Οι Σλαβομακεδόνες δηλώνουν ότι το όνομα είναι η ταυτότητά τους, επειδή μέσω αυτού νομιμοποιούν το ιδεολόγημα της «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Μέσω του ονόματος το μέρος επιχειρεί να σφετερισθεί το όλον. Η Ελλάδα θίγεται από τον σφετερισμό και γι’ αυτό επιδιώκει να τον ακυρώσει. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι να βρεθεί μία οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία για να ξεμπερδεύουμε. Είναι να επιβληθεί η σύνθετη ονομασία που αντανακλά την πραγματικότητα. Λόγω της αλβανικής κοινότητας δεν είναι ρεαλιστικός ένας εθνικός προσδιορισμός, όπως Σλαβομακεδονία. Είναι ρεαλιστικός και δόκιμος ένας γεωγραφικός προσδιορισμός, όπως Ανω Μακεδονία (Γκορναματσεντόνια στα σλαβομακεδονικά). Το Βόρεια Μακεδονία δεν είναι λάθος, αλλά έχει το σοβαρό μειονέκτημα ότι σημειολογικά παραπέμπει σε διχοτομημένα εθνικά κράτη (Κορέα και Βιετνάμ). Μπορεί, δηλαδή, από άλλο δρόμο να προκαλέσει σύγχυση. Υπάρχει και το «Νέα Μακεδονία». Είχε πέσει στο τραπέζι για αντιδιαστολή με την αρχαία, όταν επικρατούσε στην Ελλάδα μία ιστορικίστικη προσέγγιση του προβλήματος. Το «Νέα Μακεδονία» δεν είναι γεωγραφικός προσδιορισμός και δεν υπηρετεί την προσπάθεια της Αθήνας να ακυρώσει το ιδεολόγημα της «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Δεν ακυρώνει ούτε τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς. Σημειολογικά, ο προσδιορισμός «νέα» υποδηλώνει δεσμό και όχι αντιδιαστολή με την αρχαία Μακεδονία. Αυτό ισχύει και διεθνώς και στην Ελλάδα. Τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νέα Ιωνία τις έφτιαξαν μετανάστες ή πρόσφυγες από τη βρετανική Υόρκη, την ολλανδική Ζηλανδία και τη μικρασιατική Ιωνία. Στο Ανω Μακεδονία συγκλίνει και η αντιπολίτευση (πλην ΛΑΟΣ). Αποτελεί, δηλαδή, στέρεη βάση για άσκηση εθνικής πολιτικής. Μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση Καραμανλή κινείται σωστά. Τα αποτελέσματα είναι ήδη ορατά στο διεθνές κλίμα. Εάν οι Σλαβομακεδόνες πεισθούν ότι η Αθήνα μένει αταλάντευτη, θα υποχρεωθούν να επιλέξουν. Από τη μια η φαντασίωση της «μεγάλης Μακεδονίας» και από την άλλη τα πραγματικά οφέλη της ένταξης στο ΝΑΤΟ και αύριο στην Ε.Ε.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 07/03/2008

  32. ΑΠΟ ΤΟ ΙΝΤΙΜΙΝΤΙΑ
    —————————–

    Γιατί εξαιρέθηκαν οι Τσάμηδες της Ανταλλαγής πληθυσμών;

    Σάββατο 8 Μαρτίου 2008

    Οι Τσάμηδες, ως μουσουλμάνοι, θα έπρεπε να απελαθούν στην Τουρκία μαζί με τους υπόλοιπους 350 χιλιάδες μουσουλμάνους της Ελλάδας [από τη Μακεδονία (αλβανόφωνοι, τουρκόφωνοι, βλαχόφωνοι, ελληνόφωνοι) και την Κρήτη (ελληνόφωνοι)].

    Από την άλλη πλευρά 1.5 εκατομμύριο Έλληνες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη είχαν ήδη έρθει στην Ελλάδα.

    Όλα αυτά αποφασίστηκαν στην πλέον κυνική Συνθήκη που υπέγραψαν ποτέ εθνικά κράτη με την απόλυτη έγκριση των μεγάλων δυνάμεων (ιμπεριαλιστικών και μη). Η Συνθήκη της Λωζάννης προέβλεπε δύο ομάδες ανθρώπων που έπρεπε υποχρεωτικά να μετακινηθούν: οι Έλληνες από την Τουρκία και οι Μουσουλμάνοι από την Ελλάδα (έτσι ακριβώς ορίζονται οι ομάδες στη Συνθήκη) Εννοείται όσοι Έλληνες της Τουρκίας είχαν επιζήσει, γιατί ένας αριθμός 800.000 είχε χάσει τη ζωή τους από το 1916 που ξεκίνησαν οι τριομακτικές διώξεις από τους νεότουρκους εθνικιστές.

    Οι Τσάμηδες της Ηπείρου εξαιρέθηκαν σε αντίθεση με τους αλβανόφωνους μουσουλμάνους της Μακεδονίας γιατί η ελληνική κυβέρνηση είχε κάνει ήδη μια φιλοϊταλική στροφή και προσπαθούσε να εγκαινιάσει ένα νέο άξονα συμμαχιών. Η φασιστική Ιταλία είχε μετατραπεί στον προσνομιακό σύμμαχο της Ελλάδας… Η διαδικασία αυτή θα ολοκληρωθεί με τη Συνθήκη της Άγκυρας το 1930, οπότε για να επιτευχθεί ο στόχος της τριμερούς προσέγγισης (Ελλάδα, Ιταλία, Τουρκία), η Ελλάδα παραχώρησε όλες τις περιουσίες των Ελλήνων της Μικρά Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Για τον ευατό της κράτησε τις περιουσίες των Μουσουλμάνων.

    Οι μεγάλοι χαμένοι της σύγκλισης με τη φασιστική Ιταλία και την εθνικιστική ήταν οι πρόσφυγες του ’22, που τους εξαθλίωσαν οι απάνθρωπες εξουσίες.

    Οι Τσάμηδες, σε παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης, εξαιρέθηκαν ως φιλοϊταλικός πληθυσμός, μετά από αίτημα της Ιταλίας και του τότε προτεκτοράτου της φασιστικής Αλβανίας.

    Ένας πληθυσμός χρησιμοποιήθηκε για άλλη μια φορά ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής και τελικά οι απλοί άνθρωποι πλήρωσαν τα παιχνίδια της εξουσίας.

    —————————–

    από apistos 4:56μμ, Σάββατο 8 Μαρτίου 2008
    τωρα δεν θα συζητουσαμε.

    Μερικα στοιχεια απο το Αρχειο του Υπουργειου Εξωτρικων της Ελλαδος:

    Τον Δεκεμβριο του 1926, 110 οικογενειες της Τσαμουριας εκφραζουν την επιθυμια να μετακινηθουν στην Τουρκια. Ο τοτε πρεσβευτης της Ελλαδος στην Αγκυρα Μιχαλης Τσαμαδος ενημερωνει τον τουρκο υπυργο εξωτερικων Τεβφικ Ρουστου για την υποθεση.

    Η τουρκιη πλευρα αρνειται κατηγορηματικα την αποδοχη τπου αιτηματος διοτι:

    1.

    Επρεπε να μεριμνησει εκεινη την εποχη για την μετεγκατασταση τουρκων απο την Ρωσια στην Τουρκια.

    2.

    Αν οι τσαμηδες εφευγαν απο την ελλαδα η τουρκια δεν θα μπορουσε να εμποδισει την απομακρυνση απο την γιουγκοσλαυια των ΑΛΒΑΝΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ, βλεπε Κοσοβο,κατι που επιθυμουσε το βελιγραδι αλλα θα ηταν καταστροφικα για τα Αλβανικα συμφεροντα.

    Αρχειο υπουργειου εξωτερικων

    1926-2927-1928,Β/68/6

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/03/2008

  33. Hμερομηνία δημοσίευσης: 09-03-08

    Ομηροι της ανικανότητας
    Tου Xρηστου Γιανναρα

    Ενας από τους χάρτες ενιαίου κράτους της «Μακεδονίας» που κυκλοφορούν στα Σκόπια, με γεωγραφικό κέντρο και πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, εμφανίστηκε για ελάχιστες στιγμές σε πρωινές εκπομπές δύο τηλεοπτικών καναλιών. Δηλαδή στο περιθώριο του περιθωρίου ενημέρωσης της ελλαδικής κοινωνίας. Το σοκ πανικού κάποιων τηλεθεατών, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα, δεν θεωρείται «είδηση», μόνο αντικείμενο χλευασμού: Το αθηνοκεντρικό Ελλαδέξ βλέπει στο σύμπτωμα μια «αδικαιολόγητη» φοβική συμπεριφορά.

    Η απολογία του φόβου θα είχε να αντιτάξει σοβαρές αιτιολογίες με τεκμηριωμένα επιχειρήματα (όχι ψυχολογικού, αλλά πολιτικού χαρακτήρα). Και κυριότερο έρεισμα του φόβου είναι ο αποκλεισμός του από τη δημόσια προσοχή ή a priori κατασυκοφάντησή του, η σχεδόν απαγόρευση να εκφραστεί ο φόβος, να ακουστεί δημόσια η δικαιολόγησή του. Κάθε ρητή αντίρρηση στην απροκάλυπτη και επίμονη διεκδίκηση της Θεσσαλονίκης από τους Σκοπιανούς αντιμετωπίζεται στο αθηνοκεντρικό κράτος σαν κατάπτυστος «εθνικισμός», «εθνικιστικός λαϊκισμός».

    Ο σοβαρά προβληματιζόμενος πολίτης (και όχι μόνο στη Βόρεια Ελλάδα) αντιλαμβάνεται με ενάργεια ότι δεν έχει ούτε την πολιτική εκπροσώπηση ούτε έναν ικανό κρατικό μηχανισμό για να υπερασπίσουν στον διεθνή στίβο τα δίκαιά του, τα αυτονόητα και στοιχειώδη της ελευθερίας του και της αξιοπρέπειάς του. Δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να ασκήσει η Ελλάδα σήμερα εξωτερική πολιτική: Το πολιτικό σύστημα έχει ολοφάνερα καταρρεύσει, αδυνατεί να ανταποκριθεί σε θεμελιώδεις κοινωνικές ανάγκες. Την εξουσία διαχειρίζονται ιδιοτελείς ψηφοθήρες ή δελφίνοι αρχηγικών θώκων, έμφοβοι υπάλληλοι – διεκπεραιωτές ξένων συμφερόντων. Δεν υπάρχει παιδεία ικανή να συντηρήσει στους πολίτες κριτική σκέψη και ελεύθερο φρόνημα, έχει «αποδομηθεί» κάθε έρεισμα συλλογικού αυτοσεβασμού. Η «άμυνα» της χώρας είναι πηγή άντλησης «προμηθειών» για τα πελώρια κομματικά έξοδα, πεδίο για μικρορουσφέτια, υπαλληλική ραστώνη και χαβαλέ.

    Με στοιχειώδη πολιτική οξυδέρκεια μπορεί οποιοσδήποτε να διαβλέψει ότι το όνομα του τεχνητού κρατιδίου των Σκοπίων λειτουργεί και θα λειτουργήσει σαν μια ακόμη αφορμή ομηρείας του αθηνοκεντρικού Ελλαδισμού στους εκβιασμούς «φίλων» και «συμμάχων» χωρών. Μια ακόμη αφορμή ομηρείας που έρχεται να προστεθεί σε αυτή των «γκρίζων ζωνών» του Αιγαίου, της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, της «γραμμής Αττίλα» στην Κύπρο, της μεθοδικής εθνοκάθαρσης στη Βόρεια Ηπειρο, του προγραμματικού πνιγμού του Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ομηρείας αντιτάσσεται έστω και ίχνος ρεαλιστικής ελληνικής διπλωματίας πέρα από υπαλληλικού στυλ οσφυοκαμψίες και πληθωρικά χαμόγελα;

    «Εχουν κάθε δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού οι γείτονές μας Σκοπιανοί», κόπτεται η υπέρμαχος κάθε διεθνικού προτάγματος του ΝΑΤΟ «ανανεωτική Αριστερά».

    Αν όμως εμφανιζόταν ποτέ σε ελληνικό χαρτονόμισμα εικόνα της Αγια-Σοφιάς, σύσσωμες οι «προοδευτικές δυνάμεις», από τον παλαιάς κοπής παιδαριογέροντα ηγέτη ώς τους εξτρεμιστές νεοφιλελεύθερους συνοδοιπόρους, θα ξεσηκώνονταν μαινόμενοι να καυτηριάσουν τον «αλυτρωτικό σοβινισμό». Δεν είμαστε σοβαρή χώρα, γι’ αυτό και αδυνατούμε να ασκήσουμε ρεαλιστική εξωτερική πολιτική.

    Η ονομασία του κράτους των Σκοπίων έφερε για πολλοστή φορά στο φως την ολοκληρωτική παγίδευσή μας στο αδιέξοδο: όσοι πολίτες αγωνιούν, αισθάνονται υπόλογοι, γραφικοί «καταστροφολόγοι» ή πατριδοκάπηλοι «εθνικιστές». Η μεγάλη πλειονότητα δεν αντέχει να βλέπει κατάματα την πραγματικότητα, γαντζώνεται σε «αιδιόδοξα» παραισθησιογόνα, αναγνωρίζει και «θετικά» στους αυτουργούς του αδιεξόδου, τους ξαναψηφίζει με πειθήνιο ραγιαδισμό.

    Μια τρίτη μερίδα προτιμάει να βυθίζεται στον ευκαιριακό ηδονισμό (κυνήγι χρήματος, σεξ εξουσίας), αδιαφορώντας πλήρως για το τι τέξεται η επιούσα. Αυτή η τρίτη μερίδα μάλλον κρίνει και το εκλογικό κάθε φορά αποτέλεσμα.

    Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, άνθρωποι της ανιδιοτέλειας, του δημιουργικού δυναμισμού, των απαιτήσεων ποιότητας συσπειρώνονταν σε «κινήσεις πολιτών», πολιτιστικά σωματεία, θεατρικές ομάδες, ενοριακές συντροφιές.

    Ηταν η αντίσταση στον προπετή αμοραλισμό του ΠΑΣΟΚ, στην ιδεολογική τρομοκρατία του «συνασπισμένου» μηδενισμού. Και η ενεργός αναμονή μιας πολιτικής αλλαγής. Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, πολιτικά και ιδεολογικά ανύπαρκτο, ολοφάνερα ανίκανο να κομίσει αντιπρόταση και να προκαλέσει κοινωνική μεταστροφή, διέσωζε σαν έσχατη ελπίδα αλλαγής το νεαρό της ηλικίας του αρχηγού του: Είναι νέος, δεν γίνεται να μην έχει φιλοδοξίες, να μην έχει πείσμα και τόλμη για τομές και ρήξεις, έστω και μόνο για την περηφάνεια του και το οικογενειακό του όνομα – όσο σάπιο και αν είναι το κόμμα του.

    Η τυπική πολιτική αλλαγή συντελέστηκε, το καινούργιο δεν αναδύθηκε. Στα λόγια, μια «βελτιωτική» διαχείριση του κυρίαρχου αμοραλισμού και μηδενισμού, στην πράξη ένα (απίστευτο και για τους πιο απαισιόδοξους) κατρακύλισμα σε πρωτογονισμό διαφθοράς, αναξιοκρατίας, δραματικής ανικανότητας, παραλυτικής ατολμίας. Οι αναλύσεις περιττεύουν, η καθημερινή εμπειρία του έντιμου πολίτη ξεπερνάει κάθε γλωσσική έκφραση του απελπισμού.

    Το μόνο που ακόμα προκαλεί σε σπουδή και λογική βάσανο, είναι το ανθρωπολογικό αίνιγμα, όπως διαφαίνεται στην περίπτωση του πρωθυπουργού: Αραγε αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα γύρω του; Οταν με τόση αυτοπεποίθηση ρητορεύει καυχόμενος για τις «μεταρρυθμίσεις» που επιτελεί, είναι θύμα ψευδαισθήσεων ή συνειδητά προσπαθεί να εξαπατήσει τους αφελείς; Εχει κάποια επίγνωση πόσο τραγικά ανίκανος εμφανίζεται να διακρίνει ανθρώπινες ποιότητες, να επιλέξει επιτελείς και συνεργάτες, πόσο άτολμος να ανασχηματίσει την κυβέρνησή του, να δοκιμάσει επιλογές που δεν του επιβάλλονται από την κομματική καμαρίλα ή την έγνοια του να ευχαριστήσει τον «ξένο παράγοντα»;

    Σε κάποια χρόνια, που προμηνύονται λίγα, θα γυρίσει σπίτι του, η ευκαιρία να ηγηθεί του λαού που τον εμπιστεύτηκε, να σημαδέψει την Ιστορία, θα έχει χαθεί. Αναπότρεπτα θα αξιολογηθεί συγκριτικά, είναι συνώνυμος προγενέστερου πρωθυπουργού. Δεν τον ενοχλεί να τον ξεχωρίζουν με το προσωνύμιο «ο μικρός» (στο πολιτικό ανάστημα), «ο λίγος» (στην τόλμη και στη δημιουργική φαντασία), ο αξιολύπητος «αποτυχημένος»;

    Πάντως δεν έδειξε να τον θίγουν οι χλευασμοί ακόμα και των Σκοπιανών για την ατολμία του, ούτε να ενοχλείται που την εξωτερική του πολιτική (με επιλογή του ή επιβεβλημένα) διαχειρίζεται η κεντρική πολιτική του αντίπαλος, δίκην επιτρόπου.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/03/2008

  34. Δέκα «απαγορευμένες αλήθειες»…

    Συντάκτης: Του Χρύσανθου Λαζαρίδη, Γ.Γ. του ΔΣ/Δ21

    Ημερομηνία καταχώρησης: 4η Μαρτίου 2008

    Η αλήθεια έχει πάντα πολλές όψεις. Αλλά η πιο αποκαλυπτική αλήθεια, κάθε φορά, είναι εκείνη που αποκρύβεται, η αλήθεια που όλοι χαμηλοφώνως παραδέχονται, αλλά ουδείς τολμά να τη διατυπώσει δημόσια.
    Στις δημοκρατίες ο δημόσιος λόγος διαμορφώνει κοινή γνώμη και καθορίζει μακροχρόνια τις εξελίξεις – ή τα αδιέξοδά τους. Κι όταν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα σε αυτά που λέγονται δημόσια κι εκείνα που συνειδητοποιούν οι άνθρωποι μόνοι τους και παραδέχονται χαμηλοφώνως μεταξύ τους, τότε αργά ή γρήγορα δημιουργούνται πολιτικά αδιέξοδα.
    Κι όταν αυτή η αντίφαση οξύνεται απότομα, όταν το χάσμα ανάμεσα στο δημόσιο λόγο και την πραγματικότητα που βιώνεται κατʼ ιδίαν μεγαλώνει, τότε τα πολιτικά αδιέξοδα που κυοφορούνται γίνονται πιο οδυνηρά για τους πολίτες και πιο επικίνδυνα για την χώρα…
    Σε μια τέτοια συγκυρία ζούμε Καιρός, λοιπόν, να αρχίσουμε να λέμε μερικές «απαγορευμένες αλήθειες»…

    * Πρώτον, στην υπόθεση των Σκοπίων ουδέποτε είχαμε πολιτική. Περάσαμε από μια άρνηση σε μια άλλη άρνηση. Πριν από το 1992 είχαμε την «λογική» του «ανυπάρκτου προβλήματος». Επί δεκαετίες η, γιουγκοσλαβική τότε, προπαγάνδα των Σκοπιανών οργίαζε σε όλο τον κόσμο, κι εμείς αρνούμασταν να την αντιμετωπίσουμε «για να μην δημιουργήσουμε πρόβλημα»…
    Μπερδεύαμε το ιστορικό πρόβλημα της Μακεδονίας – που ήταν, όντως, «ανύπαρκτο» (για μας) και προ πολλού λυμένο (για τους ιστορικούς) – με το πολιτικό πρόβλημα της ψευδομακεδονικής προπαγάνδας – που ήταν υπαρκτότατο κι αρνιόμασταν να το δούμε.
    Μετά το 1992, όταν το γειτονικό κράτος ανακήρυξε την ανεξαρτησία του, αρνηθήκαμε να το αναγνωρίσουμε με το όνομα της «Μακεδονίας», αλλά δεν κάναμε και τίποτε άλλο. Με αποτέλεσμα να «διολισθαίνουμε ανεπαισθήτως» προς την αποδοχή αυτού που, πριν το 1992 αρνιόμασταν ότι υπάρχει και μετά το 1992 δεχόμασταν ότι υπάρχει, αλλά αρνιόμασταν να αναγνωρίσουμε.
    Πολιτική, όμως, δεν είναι η σκέτη άρνηση. Πολιτική είναι τι κάνεις σε βάθος χρόνου για να ανατρέψεις αυτό που σε απειλεί, ή για να το αποδυναμώσεις, ή για να μάθεις να ζεις μαζί του, χωρίς να το αφήνεις να εξελιχθεί σε κάτι χειρότερο, μέχρι να σου δοθεί η ευκαιρία να το μετασχηματίσεις σε κάτι λιγότερο απειλητικό.

    * Δεύτερον, το «Μακεδονικό» δεν το έχασαν οι λεγόμενοι «Μακεδονομάχοι» που αρνούνταν κάθε υποχώρηση. Από αυτή την άποψη, η «μάχη «είχε χαθεί» και το μακεδονικό ιδεολόγημα είναι κυριαρχήσει διεθνώς, πολλά χρόνια πριν το 1992, από την απροθυμία της επίσημης ελληνικής πολιτείας να αντιμετωπίσει το…
    «ανύπαρκτο» πρόβλημα.
    Η απόλυτη άρνηση της Ελλάδας να αναγνωρίσει τα Σκόπια μετά το 1992 ήταν συνέπεια της απόλυτης αδυναμίας της να δει το πρόβλημα που μεγάλωνε δίπλα της, επί δεκαετίες πριν το 1992. Από μιαν άποψη, δεν αντιδράσαμε καθόλου για πολλά-πολλά χρόνια, κι όταν το πρόβλημα που αρνιόμασταν να δούμε τόσο καιρό «έσκασε» δίπλα μας, υπερ-αντιδράσαμε. «Φωνάζαμε» το 1992-93, επειδή όλα τα προηγούμενα χρόνια σιωπούσαμε.
    Το να μιλάμε για «Μακεδονομάχους» σήμερα είναι ανυπόφορη ανοησία. Ποιους εννοούμε, άραγε; Τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος τότε δάκρυσε δημόσια; Τον Ανδρέα Παπανδρέου, ό ο οποίος έκανε κηρύγματα απόλυτης άρνησης κάθε αποδοχής ονόματος που θα έχει τη λέξη Μακεδονία παράγωγα ή σύνθετα αυτής;
    Το να μιλάμε για «χαμένες ευκαιρίες» είναι ακόμα μεγαλύτερη ανοησία. Δεν υπάρχει έλληνας πρέσβης που διαχειρίστηκε το Μακεδονικό – επισήμως ή και ανεπισήμως – που να μην καταγγέλλει σήμερα ότι, όχι μόνο τα Σκόπια ουδέποτε έδειξαν την παραμικρή διάθεση να υποχωρήσουν σε κάποιο συμβιβασμό, αλλά και πολύ συχνά μας κορόιδεψαν κι όλα.
    Το να θεωρούμε ότι υπήρξε κάποια «σύνθετη» ονομασία που θα μπορούσαμε να έχουμε συμφωνήσει με τα Σκόπια, αλλά δεν το κάναμε λόγω της δικής μας «ακαμψίας», υποδηλώνει άγνοια ή – ακόμα χειρότερα – ηθελημένη παραπλάνηση της κοινής γνώμης. Η αλήθεια είναι ότι διακριτικώς και παρασκηνιακώς όλα τα ονόματα έπεσαν στο τραπέζι – και το «Σλαβομακεδονία», και το «Άνω» ή «Βόρεια Μακεδονία» και το «Νέα Μακεδονία». Κι όλα απορρίφθηκαν από την πλευρά των Σκοπίων…
    Η μόνη περίπτωση που η Ελλάδα αρνήθηκε το συμβιβασμό ήταν τον Απρίλιο του 1992, με το περιβόητο «Πακέτο Πινέϊρο». Το όνομα που πρότεινε τότε ο κ. Πινέϊρο ήταν το «Νέα Μακεδονία», αλλά το είχαν απορρίψει τα Σκόπια. Για την ακρίβεια, ο Σκοπιανός διαπραγματευτής φέρεται να είχε εκφράσει αρχικώς την «αίσθηση» ότι η κυβέρνησή του μπορούσε να το αποδεχθεί, αλλά η κυβέρνηση των Σκοπίων έσπευσε να το απορρίψει. Για την ακρίβεια, ο ίδιος ο τότε Πρόεδρος Κίρο Γκλιγόροφ έχει δηλώσει, εκ των υστέρων, ότι υπήρξαν και «κάποιες απόψεις Πινέϊρο, τις οποίες ούτε συζητήσαμε τότε». Σκεφτείτε, εκείνοι ούτε που τις συζήτησαν τότε, εμείς ακόμα θρηνούμε την… «χαμένη ευκαιρία»!

    * Τρίτον: το λεγόμενο Πακέτο Πινέϊρο το απέρριψαν τότε και οι δύο πλευρές, όχι μόνο εμείς. Οπότε δεν υπήρξε «ευκαιρία». Θα ήταν «ευκαιρία» αν το είχαν αποδεχθεί τα Σκόπια και το είχαμε απορρίψει εμείς. Χώρια, που και με αυτό το όνομα οι γείτονές μας θα αποκαλούνταν διεθνώς όχι βέβαια… «Νεομακεδόνες», αλλά σκέτο «Μακεδόνες». Δηλαδή θα ερχόμασταν εδώ που έχουμε έλθει, έτσι κι αλλιώς. Μόνο που θα είχε μπει και η δική μας υπογραφή…

    * Τέταρτον: η αλήθεια είναι ότι την πρόταση Πινέϊρο την απέρριψε τότε το δεύτερο Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αφού προηγουμένως είχε αποπέμψει τον τότε υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά. Η απόφαση ήταν ομόφωνη, πλην ΚΚΕ. Πέραν του κ. Μητσοτάκη και του Ανδρέα Παπανδρέου, την είχε προσυπογράψει και ο Συνασπισμός εκπροσωπούμενος από την τότε Πρόεδρο του Μαρία Δαμανάκη.
    Το να ρίχνουμε την ευθύνη απόρριψης του πακέτου Πινέϊρο στον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος μόλις είχε αποπεμφθεί, καταντά νοσηρό.
    Διότι το να μη βλέπουμε τι έχει συμβεί είναι ευήθεια (ανοησία). Το να διαστρέφουμε τι συνέβη και να ψάχνουμε να βρούμε «αποδιοπομπαίους τράγους» καταντά κακοήθεια. Το να συζητάμε ακόμα για μια υπόθεση που κανένα απολύτως ρόλο δεν έπαιξε (πακέτο Πινέϊρο) ούτε θα μπορούσε να παίξει άλλωστε (αφού το είχαν απορρίψει και τα Σκόπια) καταντά αρρώστια.

    * Πέμπτον: η Σκοπιανή ηγεσία ουδέποτε μπορούσε να διαπραγματευθεί το όνομα της Μακεδονίας. Από αυτό δεν μπορούσαν να κάνουν πίσω, ούτε πριν δέκα έξι χρόνια ούτε σήμερα. Αυτό τους ενδιέφερε πρωτίστως, όχι γιατί είναι «αδιάλλακτοι» ή «άκαμπτοι», αλλά διότι αυτό αποτελούσε βασική εγγύηση για την ενότητα του νεοπαγούς τους κράτους. Επειδή ακριβώς αποτελούν συνονθύλευμα διαφορετικών εθνοτικών ομάδων, έχουν ανάγκη το Μακεδονικό όνομα και τη μακεδονική ταυτότητα που τους προσδίδει μιαν επίφαση «εθνικής ενότητας».

    * Έκτο: το πρόβλημα για την Ελλάδα το είχαν θέσει με απόλυτη σαφήνεια οι δύο κορυφαίοι πολιτικοί της στις αρχές της δεκαετίας του ʼ90:
    — Ο Ανδρέας Παπανδρέου, είχε διακηρύξει ότι το όνομα της «Μακεδονίας» αποτελούσε όχημα αλυτρωτισμού, τον οποίο η Ελλάδα δεν μπορούσε να νομιμοποιήσει. Καμία χώρα δεν αναγνωρίζει και δεν νομιμοποιεί ένα γειτονικό αλυτρωτισμό που στρέφεται εναντίον της.
    — Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε διακηρύξει ότι ο κίνδυνος για την Ελλάδα δεν προέρχεται από το μέγεθος των Σκοπίων, αλλά από τους συνδυασμούς δυνάμεων που μπορούν να προκύψουν στο μέλλον. Σημασία δεν έχει μόνο η σχετική ισχύς ενός κράτους, αλλά οι συνδυασμοί ισχύος όπου μπορεί να ενταχθεί και που μπορούν να το χρησιμοποιήσουν για να αποσταθεροποιήσουν μια γειτονική χώρα ή μια ολόκληρη περιοχή.

    * Έβδομο: Σύμφωνα με τη λογική εκείνη η Ελλάδα έχει μακροχρόνια δύο επιλογές απέναντι στα Σκόπια:
    — Είτε να ενθαρρύνει τη μετεξέλιξή τους σε Ομοσπονδία εθνικών καντονίων, ώστε να πάψει και επισήμως να είναι «εθνική κοιτίδα των Μακεδόνων» και να εγκαταλείψουν τον ψευτομακεδονικό αλυτρωτισμό, υπό την πίεση των Αλβανών του Τετόβου,
    — Είτε να περιμένει τη διάλυση των Σκοπίων, πάλι υπό τον πίεση των Αλβανών του Τετόβου και με καταλύτη την (κυοφορούμενη, ήδη από τότε) ανεξαρτησία του γειτονικού Κοσσόβου.
    Και στις δύο περιπτώσεις η Ελλάδα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τις διεθνείς εξελίξεις που άλλοι προωθούσαν ήδη από τότε (ξεσηκωμό των αλβανικών πληθυσμών της πρώην Γιουγκοσλαβίας) και τις διαφαινόμενες, ήδη από τότε, εσωτερικές εξελίξεις στα Σκόπια (εξέγερση των Αλβανών του Τετόβου), για να επιτύχει είτε τη διάλυση της FYROM ως ενιαίου κράτους είτε την μετεξέλιξή της σε μια Ομοσπονδία εθνικών καντονίων όπου οι λεγόμενοι «μακεδόνες» θα ήταν μια εσωτερική υποδιαίρεση.

    * Όγδοο, η Ελλάδα σήμερα δεν έχει κανένα λόγο να υποχωρήσει απέναντι σε ένα κράτος έτοιμο να διαλυθεί. Δεν έχει κανένα λόγο να διαπραγματεύεται το όνομα ενός κράτους που αύριο δεν ξέρει το ίδιο αν και πώς θα υπάρχει. Έχει κάθε λόγο να περιμένει την επόμενη κίνηση των Αλβανών του Τετόβου. Τη στιγμή που εκείνοι θα θέτουν το πρόβλημα μετεξέλιξης σε Ομοσπονδία ή διάλυσης της FYROM, τότε η Σκοπιανή ηγεσία θα είναι έτοιμη να διαπραγματευθεί τα πάντα. Ως τότε δεν είναι σε θέση να διαπραγματευθεί τίποτε.

    * Ένατο: η Ελλάδα μοιάζει να φοβάται σήμερα τη «μεγάλη Αλβανία». Αλλά μια Αλβανία των 7 εκατομμυρίων δεν ανατρέπει τους συσχετισμούς στην περιοχή. Ακόμα κι αν προκύψει μια τέτοια Αλβανία, η Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων θα εξακολουθεί να είναι 50% μεγαλύτερη πληθυσμιακά, και πολλές δεκαετίες μπροστά από άποψη ανάπτυξης και ευημερίας.

    * Δέκατο: Η Ελλάδα δεν έχει να φοβάται ούτε από την πλευρά των «αμερικανικών πιέσεων». Έτσι κι αλλιώς η σημερινή αμερικανική κυβέρνηση μετράει μόνο μερικούς μήνες ζωής ακόμα. Έτσι κι αλλιώς η επόμενη αμερικανική κυβέρνηση θα αναγκαστεί να αλλάξει πάρα πολλά, ιδιαίτερα στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Έτσι κι αλλιώς, η Ουάσιγκτων έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα σήμερα με τη συμπεριφορά της Τουρκίας στο Ιράκ, για να δημιουργεί νέα προβλήματα και να ανοίξει νέα μέτωπα με την Ελλάδα στα Βαλκάνια.

    Αυτές είναι οι δέκα αλήθειες που δεν λέγονται σήμερα δημόσια στην Ελλάδα. Η αποσιώπησή τους στρεβλώνει το δημόσιο διάλογο, περιορίζει τις πολιτικές επιλογές μας, διευρύνει το χάσμα ανάμεσα στην κοινή γνώμη και την πολιτική ηγεσία.
    Σήμερα πολώνουμε το εσωτερικό μας μέτωπο, αντί να σφυρηλατούμε την εθνική ενότητα, τώρα που περισσότερο τη χρειαζόμαστε.
    Αποδοκιμάζουμε ως «Μακεδονομάχους» τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού, αντί να προσπαθούμε να αρθρώσουμε το πνεύμα αντίστασης της κοινής γνώμης σε πολιτική σταθερότητας για ολόκληρη την περιοχή μας. Και δεν μας περνάει από το μυαλό καν, πως ό,τι συμπιέζεται για καιρό στο τέλος εκρήγνυται. Κι όσες αλήθειες αποκρύβονται για καιρό, στο τέλος, εισβάλλουν από όλες τις «χαραμάδες του συστήματος» και σαρώνουν τα πάντα.
    Η στιγμή της αλήθειας πλησιάζει. Όχι (μόνο) για την πολιτική μας στο Σκοπιανό. Κυρίως για την σταθερότητα ενός πολιτικού συστήματος που δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συμφέροντα της χώρας, δυσκολεύεται να διαχειριστεί τη θέληση της κοινωνίας, ενταφιάζει τις παρακαταθήκες του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή και αναδεικνύει τις επικοινωνιακές πομφόλυγες του …Alexis Tsipras.
    Εκεί φτάσαμε.
    Κανείς δεν προβληματίζεται;

    Σχόλιο από Δ21 | 11/03/2008

  35. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ «Xτες έγιναν συζητήσεις στο Γενικό Συμβούλιο της Διεθνούς για το σημερινό πόλεμο… Οι συζητήσεις κατέληξαν, όπως και έπρεπε να περιμένουμε, στο ζήτημα των «εθνοτήτων» και στη στάση μας απέναντί του… Οι αντιπρόσωποι της «νεαρής Γαλλίας» (όχι εργατικοί) διατύπωσαν την άποψη ότι όλες οι εθνότητες και το ίδιο το έθνος είναι απαρχαιωμένες προλήψεις. Προυντονικός στιρνερισμός… Όλος ο κόσμος θα πρέπει να περιμένει ώσπου να ωριμάσουν οι Γάλλοι και να κάνουν την κοινωνική επανάσταση… Οι Άγγλοι γέλασαν πολύ, όταν άρχισα το λόγο μου λέγοντας ότι ο φίλος μας Λαφάργκ και οι άλλοι που κατάργησαν τις εθνότητες, απευθύνονται σε μας στα γαλλικά, δηλαδή σε μια γλώσσα που δεν την καταλαβαίνουν τα 9/10 της συνέλευσης. Παρακάτω έκανα υπαινιγμό ότι ο Λαφάργκ, χωρίς να το καταλαβαίνει ο ίδιος, με την άρνηση των εθνοτήτων εννοεί, όπως φαίνεται, την καταβρόχθισή τους από το πρότυπο γαλλικό έθνος». Γράμμα του Μαρξ στον Ένγκελς, 20 του Ιούνη του 1866 Άπαντα (ΜΕW), τομ. 31, σελ. 228-229 «Εντελώς ανεξάρτητα από κάθε «διεθνιστική» και «ανθρωπιστική» φρασεολογία για «δικαιοσύνη στην Ιρλανδία» -γιατί αυτό είναι αυτονόητο στο Συμβούλιο της Διεθνούς- το άμεσο απόλυτο συμφέρον της εργατικής τάξης της Αγγλίας απαιτεί να κόψει τους σημερινούς δεσμούς της με την Ιρλανδία! Και αυτή είναι η πιο βαθιά πεποίθησή μου και στηρίζεται σε λόγους που εν μέρει δεν μπορώ να ανακοινώσω ούτε στους ίδιους τους Αγγλους εργάτες. Πολύ καιρό νόμιζα ότι το ιρλανδικό καθεστώς μπορεί να ανατραπεί με την άνοδο της αγγλικής εργατικής τάξης. Πάντα υποστήριζα αυτή την άποψη στο «Βήμα της Νέας Υόρκης». Η πιο βαθιά μελέτη του ζητήματος με έπεισε για το αντίθετο. Η αγγλική εργατική τάξη δεν θα καταφέρει να κάνει τίποτα αν προηγούμενα δεν απαλλαγεί από την Ιρλανδία… Η αγγλική αντίδραση στην Αγγλία έχει τις ρίζες της στην υποδούλωση της Ιρλανδίας». Γράμμα του Μαρξ στον Ένγκελς, 10 του Δεκέμβρη του 1869 Άπαντα (ΜΕW), τομ. 32, σελ. 414-415 «Σ’ όλο τον κόσμο η εποχή της οριστικής νίκης του καπιταλισμού ενάντια στη φεουδαρχία ήταν συνδεμένη με εθνικά κινήματα . Η οικονομική βάση αυτών των κινημάτων συνίσταται στο ότι, για την πλήρη νίκη της εμπορευματικής παραγωγής, είναι ανάγκη να κατακτήσει η αστική τάξη την εσωτερική αγορά, είναι ανάγκη να ενωθούν σε κράτος τα εδάφη που ο πληθυσμός τους μιλάει την ίδια γλώσσα, παραμερίζοντας κάθε εμπόδιο για την ανάπτυξη αυτής της γλώσσας και την καθιέρωσή της στη φιλολογία. Η γλώσσα είναι σπουδαιότατο μέσο επικοινωνίας των ανθρώπων. Η ενότητα της γλώσσας και η ανεμπόδιστη ανάπτυξή της είναι ένας από τους σπουδαιότερους όρους της πραγματικά ελεύθερης και πλατιάς, ανάλογης με το σύγχρονο καπιταλισμό, εμπορικής κυκλοφορίας, της ελεύθερης και πλατιάς συγκρότησης του πληθυσμού σε κάθε μια τάξη χωριστά, τέλος είναι ο όρος της στενής σύνδεσης της αγοράς με τον κάθε νοικοκύρη ή μικρονοικοκύρη, πωλητή ή αγοραστή. Γι’ αυτό, η τάση (η επιδίωξη) κάθε εθνικού κινήματος είναι ο σχηματισμός εθνικών κρατών, που ικανοποιούν καλύτερα αυτές τις απαιτήσεις του σύγχρονου καπιταλισμού. Προς το σχηματισμό αυτό σπρώχνουν οι πιο βαθιοί οικονομικοί παράγοντες και, για το λόγο αυτό, για όλη τη Δυτική Ευρώπη -κάτι παραπάνω: για όλο τον πολιτισμένο κόσμο- χαρακτηριστικό φυσιολογικό φαινόμενο για την κεφαλαιοκρατική περίοδο είναι τα εθνικά κράτη. …με την έννοια αυτοδιάθεση των εθνών εννοούμε τον κρατικό χωρισμό τους από ξένα εθνικά σύνολα, εννοούμε το σχηματισμό αυτοτελούς εθνικού κράτους». Λένιν: «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών» Γράφτηκε Φλεβάρη-Μάη του 1914 Ελληνική Έκδοση: Σύγχρονη Εποχή, 1992, σελ. 45-46 «Έθνος είναι η ιστορικά διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων, η οποία εμφανίστηκε πάνω στη βάση της κοινότητας στη γλώσσα, στο έδαφος, στην οικονομική ζωή και στην ψυχοσύνθεση που εκδηλώνεται στην κοινότητα της κουλτούρας. Έτσι, είναι αυτονόητο ότι το έθνος, καθώς και κάθε ιστορικό φαινόμενο, υπόκειται στο νόμο της αλλαγής, έχει την ιστορία του, έχει αρχή και τέλος. Είναι απαραίτητο να υπογραμμιστεί πως κανένα από τα παραπάνω γνωρίσματα, ξεχωριστά παρμένο, δεν είναι αρκετό για τον ορισμό του έθνους. Ακόμα περισσότερο, είναι αρκετή η απουσία έστω και ενός από τα γνωρίσματα αυτά για να παύσει το έθνος να είναι έθνος». Στάλιν: «Ο Μαρξισμός και το Εθνικό Ζήτημα» Γράφτηκε το Γενάρη του 1913 Εκδόσεις Ειρήνη, σελ. 7 «Στη Δυτική, την ηπειρωτική Ευρώπη, η εποχή των αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων αγκαλιάζει μιαν αρκετά καθορισμένη χρονική περίοδο, περίπου από το 1789 ως το 1871. Αυτή ακριβώς η εποχή ήταν εποχή εθνικών κινημάτων και δημιουργίας εθνικών κρατών. Με το τέλος αυτής της εποχής η Δυτική Ευρώπη μετατράπηκε σε διαμορφωμένο πια σύστημα αστικών κρατών -και μάλιστα κατά γενικό κανόνα εθνικά ενιαίων κρατών. Γι’ αυτό, το να ψάχνεις τώρα να βρεις το δικαίωμα αυτοδιάθεσης στα προγράμματα των σοσιαλιστών της Δυτ. Ευρώπης σημαίνει πως δεν καταλαβαίνεις το άλφα-βήτα του μαρξισμού. Στην Ανατολική Ευρώπη και στην Ασία η εποχή των αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων άρχισε μόλις το 1905. Οι επαναστάσεις στη Ρωσία, την Περσία, την Τουρκία, την Κίνα, οι πόλεμοι στα Βαλκάνια – να η αλυσίδα των παγκόσμιων γεγονότων στην εποχή μας στην «Ανατολή» μας. Ακριβώς επειδή -και μόνο επειδή- η Ρωσία, μαζί με τις γειτονικές χώρες, περνάει αυτή την εποχή, μας χρειάζεται στο πρόγραμμά μας η παράγραφος για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών». Λένιν: «Για το δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών», σελ. 55 «Το να διδάσκεις με σοβαρό ύφος τον Κάουτσκι ότι τα μικρά κράτη εξαρτώνται οικονομικά από τα μεγάλα, ότι ανάμεσα στα αστικά κράτη γίνεται αγώνας για τη ληστρική κατάπνιξη των άλλων εθνών, ότι υπάρχουν ο ιμπεριαλισμός και οι αποικίες – όλ’ αυτά είναι γελοίες, παιδικές εξυπνάδες, γιατί δεν έχουν ούτε την παραμικρότερη σχέση με την υπόθεση. Όχι μονάχα τα μικρά κράτη, μα και η Ρωσία λ.χ. οικονομικά εξαρτάται ολοκληρωτικά από τη δύναμη του ιμπεριαλιστικού χρηματιστικού κεφαλαίου των «πλούσιων» Όχι μονάχα οι βαλκανικές¢αστικών χωρών. μικρογραφίες κρατών, μα και η Αμερική το 19ο αιώνα ήταν, από οικονομική άποψη αποικία της Ευρώπης, όπως το έδειξε κιόλας ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο». Φυσικά, όλα αυτά τα ξέρουν θαυμάσια και ο Κάουτσκι και κάθε μαρξιστής, δεν έχουν όμως απολύτως καμιά σχέση με το ζήτημα των εθνικών κινημάτων και του εθνικού κράτους. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ αντικατέστησε το ζήτημα της πολιτικής αυτοδιάθεσης των εθνών στην αστική κοινωνία, της κρατικής τους αυτοτέλειας, με το ζήτημα της οικονομικής τους αυτοτέλειας και ανεξαρτησίας. Αυτό είναι τόσο έξυπνο, όπως θα ήταν αν ένας άνθρωπος, συζητώντας την προγραμματική διεκδίκηση για την κυριαρχία της βουλής, δηλαδή της συνέλευσης των λαϊκών αντιπροσώπων στο αστικό κράτος, θ’ άρχιζε να εκθέτει την απόλυτα σωστή πεποίθησή του για την κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου σε οποιοδήποτε καθεστώς μιας αστικής χώρας. … Συνεπώς, τόσο το παράδειγμα όλης της προοδευμένης και πολιτισμένης ανθρωπότητας, και το παράδειγμα των Βαλκανίων, όσο και το παράδειγμα της Ασίας, αποδείχνουν, αντίθετα απ’ ό,τι λέει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ότι η θέση του Κάουτσκι είναι απόλυτα σωστή: το εθνικό κράτος είναι κανόνας και «νόρμα» του καπιταλισμού, το παρδαλό από εθνική άποψη κράτος είναι καθυστέρηση ή εξαίρεση. Από την άποψη των εθνικών σχέσεων, τους καλύτερους όρους για την ανάπτυξη του καπιταλισμού τους παρουσιάζει χωρίς αμφιβολία το εθνικό κράτος. Αυτό, εννοείται, δεν σημαίνει ότι ένα τέτοιο κράτος, πάνω στο έδαφος των αστικών σχέσεων, θα μπορούσε ν’ αποκλείσει την εκμετάλλευση και την καταπίεση των εθνών. Σημαίνει απλώς ότι οι μαρξιστές δεν μπορούν να παραβλέπουν τους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες που γεννούν τις τάσεις για δημιουργία εθνικών κρατών. Σημαίνει ότι η «αυτοδιάθεση των εθνών» δεν μπορεί να έχει στο πρόγραμμα των μαρξιστών, από ιστορικο-οικονομική άποψη, άλλη σημασία εκτός από την πολιτική αυτοδιάθεση, την κρατική αυτοτέλεια, το σχηματισμό εθνικού κράτους». Λένιν: «Για το δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών», σελ. 48-49 «Στην πολωνική σοσιαλδημοκρατία ανήκει η τεράστια ιστορική υπηρεσία ότι δημιούργησε για πρώτη φορά στην Πολωνία ένα πραγματικά μαρξιστικό, πραγματικά προλεταριακό κόμμα, στην Πολωνία που είναι πέρα για πέρα ποτισμένη από εθνικιστικές τάσεις και λάθη… Καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι η πάλη ενάντια στους τυφλωμένους από εθνικισμό μικροαστούς της Πολωνίας ανάγκασε τους Πολωνούς σοσιαλδημοκράτες «να παρατραβήξουν το σχοινί» με ιδιαίτερο ζήλο (κάπoτε ίσως λιγάκι με υπερβολικό ζήλο)». Λένιν: «Για το δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών» — σελ. 80 «Τη Νορβηγία την ενώνουν με τη Σουηδία δεσμοί γεωγραφικοί, οικονομικοί και γλωσσικοί, όχι λιγότερο στενοί από τους δεσμούς που ενώνουν πολλά όχι μεγαλορωσικά σλαβικά έθνη με τους μεγαλορώσους. Η ένωση, όμως, της Νορβηγίας με τη Σουηδία δεν ήταν εθελοντική κι έτσι η Ρόζα Λούξεμπουργκ μιλάει χωρίς λόγο για «ομοσπονδία», απλούστατα γιατί δεν ξέρει τι να πει. Τη Νορβηγία την έδωσαν στη Σουηδία οι μονάρχες τον καιρό των ναπολεόντειων πολέμων παρά τη θέληση των Νορβηγών και οι Σουηδοί υποχρεώθηκαν να μπουν με τα στρατεύματά τους στη Νορβηγία για να την υποτάξουν. …οι Νορβηγοί έτειναν με όλες τους τις δυνάμεις ν’ αποτινάξουν το ζυγό της σουηδικής αριστοκρατίας. Και επιτέλους τον αποτίναξαν τον Αύγουστο του 1905: η νορβηγική βουλή αποφάσισε ότι ο Σουηδός βασιλιάς έπαψε να είναι βασιλιάς της Νορβηγίας και το δημοψήφισμα, η προσφυγή στο νορβηγικό λαό, που έγινε αργότερα, έδωσε μια συντριπτική πλειοψηφία (περίπου 200.000 ενάντια σε μερικές εκατοντάδες) για τον πλήρη χωρισμό της Σουηδίας. Οι Σουηδοί, ύστερα από μερικές ταλαντεύσεις, συμβιβάστηκαν με το γεγονός του χωρισμού. Κανένας σοσιαλδημοκράτης, εκτός αν αποφασίσει να δηλώσει ότι δεν τον ενδιαφέρουν τα ζητήματα της πολιτικής ελευθερίας και του δημοκρατισμού (και σε μια τέτοια περίπτωση παύει, εννοείται, να είναι σοσιαλδημοκράτης), δεν θα μπορέσει να αρνηθεί ότι το παράδειγμα αυτό αποδείχνει έμπρακτα ότι οι συνειδητοί εργάτες έχουν την υποχρέωση να κάνουν συστηματικά προπαγάνδα και προετοιμασία, έτσι που οι πιθανές συγκρούσεις τις οποίες μπορεί να προκαλέσει ο αποχωρισμός των εθνών να λύνονται μονάχα έτσι, όπως λύθηκαν το 1905 ανάμεσα στη Νορβηγία και τη Σουηδία και όχι με το «ρωσικό τρόπο». Αυτό ακριβώς εκφράζει το πρόγραμμα με τη διεκδίκηση ν’ αναγνωριστεί το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών». Λένιν: «Για το δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών», σελ. 76-77 «Για την Ανατολική Ευρώπη και την Ασία στην εποχή των αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων που άρχισαν κιόλας, στην εποχή που ξυπνούν και οξύνονται τα εθνικά κινήματα, στην εποχή που παρουσιάζονται ανεξάρτητα προλεταριακά κόμματα, το καθήκον αυτών των κομμάτων στην εθνική πολιτική θα πρέπει να είναι διπλό: αναγνώριση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης για όλα τα έθνη, γιατί ο αστικοδημοκρατικός μετασχηματισμός δεν έχει ακόμα τελειώσει γιατί η εργατική δημοκρατία υπερασπίζει την ισοτιμία των εθνών με συνέπεια, σοβαρότητα και ειλικρίνεια, όχι όπως οι φιλελεύθεροι, όχι όπως ο Κοκόσκιν (σ.σ. Ρώσος φιλελεύθερος), και στενότατη, αδιάσπαστη ένωση της ταξικής πάλης των προλετάριων όλων των εθνών ενός δοσμένου κράτους, σε όλες τις περιπέτειες της ιστορίας του, σε όλες τις μετατροπές των συνόρων των χωριστών κρατών από την αστική τάξη». Λένιν: «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών», σελ. 84 «Αυτή η κατάσταση πραγμάτων βάζει στο προλεταριάτο της Ρωσίας ένα διπλό ή μάλλον ένα δίπλευρο καθήκον: ν’ αγωνίζεται ενάντια σε κάθε εθνικισμό και, πρώτ’ απ’ όλα, ενάντια στο μεγαλορώσικο εθνικισμό. Να αναγνωρίζει όχι μονάχα την απόλυτη ισοτιμία όλων των εθνών γενικά, μα και την ισοτιμία σχετικά με τη δημιουργία κράτους, δηλαδή το δικαίωμα των εθνών για αυτοδιάθεση, για αποχωρισμό. Και μαζί μ’ αυτό, και ακριβώς για να εξασφαλιστεί η επιτυχία στον αγώνα ενάντια σε κάθε είδους εθνικισμό όλων των εθνών, υπεράσπιση της ενότητας του προλεταριακού αγώνα και των προλεταριακών οργανώσεων, η πιο στενή συγχώνευσή τους στη διεθνική κοινότητα, παρά τις αστικές τάσεις για εθνικό ξεχωρισμό. Πλήρης ισοτιμία των εθνών, δικαίωμα για αυτοδιάθεση των εθνών, συγχώνευση των εργατών όλων των εθνών -αυτό το εθνικό πρόγραμμα διδάσκει στους εργάτες ο μαρξισμός, το διδάσκει η πείρα όλου του κόσμου και η πείρα της Ρωσίας». Λένιν: «Σχετικά με το Δικαίωμα των Εθνών για Αυτοδιάθεση» Διαλεκτά Εργα, σελ. 362 Ελληνική Έκδοση: Α. Παπακώστα, Αθήνα 1961 «Όσον καιρό θα υπάρχουν εθνικές και κρατικές διαφορές ανάμεσα στους λαούς και τις χώρες -κι αυτές οι διαφορές θα διατηρούνται πάρα πολύ καιρό ακόμα και ύστερα από την πραγματοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου σε παγκόσμια κλίμακα- η ενότητα της διεθνούς τακτικής του κομμουνιστικού εργατικού κινήματος όλων των χωρών δεν απαιτεί τον παραμερισμό κάθε ποικιλομορφίας, ούτε την εξάλειψη των εθνικών διαφορών (αυτό για τις σημερινές συνθήκες είναι ένα ανόητο όνειρο) αλλά μια τέτοια εφαρμογή των β α σ ι κ ώ ν αρχών του κομμουνισμού (σοβιετική εξουσία και δικτατορία του προλεταριάτου), που θα τ ρ ο π ο π ο ι ε ί σ ω σ τ ά αυτές τις αρχές σ τ α ε π ι μ έ ρ ο υ ς ζ η τ ή μ α τ α, θα τις προσαρμόζει, θα τις εφαρμόζει σωστά μέσα στις εθνικές και εθνικο-κρατικές ιδιομορφίες». Λένιν : «Ο Αριστερισμός Παιδική Αρρώστια του Κομμουνισμού» Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1920 Εκδόσεις Θεμέλιο, σελ. 121 Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ «Ιμπεριαλισμός είναι η εποχή της προοδευτικής αύξησης της καταπίεσης των εθνών όλου του κόσμου από μια χούφτα «μεγάλες» Δυνάμεις και γι’ αυτό ο αγώνας για τη διεθνή σοσιαλιστική επανάσταση ενάντια στον ιμπεριαλισμό δεν είναι δυνατός χωρίς την αναγνώριση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των εθνών. «Δεν μπορεί να είναι ελεύθερος ένας λαός που καταπιέζει άλλους λαούς» (Μαρξ και Ένγκελς). Δεν μπορεί να είναι σοσιαλιστικό το προλεταριάτο που συμβιβάζεται και με την ελάχιστη βία του έθνους «του» ενάντια σε άλλα έθνη». Λένιν: «Σοσιαλισμός και Πόλεμος» Γράφτηκε Ιούλη-Αύγουστο του 1915 Άπαντα, τομ. 26, σελ. 335-336 «Πρώτα -πρώτα, ποια είναι η πιο σπουδαία, η πιο βασική ιδέα των θέσεών μας; Είναι η διάκριση ανάμεσα στα καταπιεζόμενα και τα καταπιέζοντα έθνη. Εμείς υπογραμμίζουμε αυτή τη διάκριση σε αντίθεση με την Β’ Διεθνή και την αστική δημοκρατία. Για το προλεταριάτο και την Κομμουνιστική Διεθνή έχει ιδιαίτερη σημασία στην εποχή του ιμπεριαλισμού να γίνεται η διαπίστωση των συγκεκριμένων οικονομικών δεδομένων και για την επίλυση των αποικιακών και εθνικών προβλημάτων να έχουμε ως αφετηρία όχι αφηρημένες θέσεις, αλλά τα φαινόμενα της συγκεκριμένης πραγματικότητας. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του ιμπεριαλισμού είναι ότι όλος ο κόσμος όπως τον βλέπουμε εμείς, χωρίζεται σήμερα ανάμεσα σε ένα μεγάλο αριθμό καταπιεζόμενων εθνών και σε ένα μηδαμινό αριθμό καταπιεζόντων εθνών, που διαθέτουν τεράστια πλούτη και ισχυρή στρατιωτική δύναμη. Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία, που αριθμεί πάνω από δισεκατομμύριο, πολύ πιθανό 1,25 δισεκατομμύρια, αν υπολογίσουμε το σύνολο του πληθυσμού της γης σε 1,75 δισεκατομμύρια, δηλαδή το 70% του πληθυσμού της γης, ανήκει στα καταπιεζόμενα έθνη, τα οποία βρίσκονται σε άμεση αποικιακή εξάρτηση ή είναι μισοαποικιακά κράτη…». Λένιν : «Έκθεση στην Επιτροπή για το Εθνικό και Αποικιακό Ζήτημα» Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1921 «Θέσεις, Εισηγήσεις στα Συνέδρια (Ι, ΙΙ, ΙΙ, ΙV) της Κομμουνιστικής Διεθνούς», σελ. 130-31, Εκδόσεις Καζαντζά «Σχετικά με την αυτοδιάθεση των εθνών πρέπει να διακρίνουμε τρεις βασικούς τύπους χωρών: Πρώτο, τις προχωρημένες κεφαλαιοκρατικές χώρες της Δυτικής Ευρώπης και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις χώρες αυτές έχουν από καιρό τελειώσει τα αστικοπροοδευτικά εθνικά κινήματα. Το καθένα από αυτά τα «μεγάλα» έθνη καταπιέζει ξένα έθνη στις αποικίες και μέσα στη χώρα του. Τα καθήκοντα του προλεταριάτου των κυρίαρχων εθνών είναι εδώ ακριβώς τα ίδια με τα καθήκοντα που είχε στο 19ο αιώνα το προλεταριάτο της Αγγλίας απέναντι στην Ιρλανδία. Δεύτερο, την Ανατολική Ευρώπη: Αυστρία, Βαλκάνια και ιδιαίτερα η Ρωσία. Εδώ ακριβώς ο 20ός αιώνας ανάπτυξε πολύ τα αστικοδημοκρατικά εθνικά κινήματα και όξυνε τον εθνικό αγώνα. Τα καθήκοντα του προλεταριάτου αυτών των χωρών, τόσο στο ζήτημα της ολοκλήρωσης του αστικο- δημοκρατικού μετασχηματισμού τους, όσο και στο ζήτημα της βοήθειας προς τη σοσιαλιστική επανάσταση των άλλων χωρών, δεν μπορούν να εκπληρωθούν χωρίς την υπεράσπιση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των εθνών. Εξαιρετικά δύσκολο και εξαιρετικά σπουδαίο είναι εδώ το καθήκον της συνένωσης της ταξικής πάλης των εργατών των εθνών που καταπιέζουν και των εργατών των εθνών που καταπιέζονται. Τρίτο, τις μισοαποικιακές χώρες, όπως η Κίνα, η Περσία, η Τουρκία κι όλες οι αποικίες που ο πληθυσμός τους φτάνει το ένα δισεκατομμύριο. Στις χώρες αυτές τα αστικοδημοκρατικά κινήματα εν μέρει μόλις αρχίζουν εν μέρει κάθε άλλο παρά τέλειωσαν. Οι σοσιαλιστές πρέπει όχι μόνο να απαιτούν την χωρίς όρους, χωρίς αποζημίωση και άμεση απελευθέρωση των αποικιών -και η διεκδίκηση αυτή στην πολιτική της έκφραση δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά ακριβώς την αναγνώριση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης- οι σοσιαλιστές πρέπει να υποστηρίζουν με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τα πιο επαναστατικά στοιχεία των αστικοδημοκρατικών εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων σ’ αυτές τις χώρες και να βοηθούν το ξεσήκωμά τους -και σε περίπτωση ανάγκης και τον επαναστατικό τους πόλεμο- ενάντια στις ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις που τις καταπιέζουν». Λένιν: «Η Σοσιαλιστική Επανάσταση και το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών», σελ. 114, 115 «Η απόφαση του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Συνεδρίου του Λονδίνου, το 1896, που αναγνωρίζει την αυτοδιάθεση των εθνών, πρέπει να συμπληρωθεί σύμφωνα με τις θέσεις που εκθέσαμε πιο πάνω και να τονιστεί 1) ότι στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού η διεκδίκηση αυτή έχει εξαιρετικά επιτακτικό χαρακτήρα, 2) ότι όλες οι διεκδικήσεις της πολιτικής δημοκρατίας, μαζί και η διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης, είναι πολιτικά σχετικές κι έχουν ταξικό περιεχόμενο, 3) ότι είναι ανάγκη να γίνεται διάκριση ανάμεσα στα συγκεκριμένα καθήκοντα των σοσιαλδημοκρατών των εθνών που καταπιέζουν και των σοσιαλδημοκρατών των εθνών που καταπιέζονται, 4) ότι η αναγνώριση από τους οπορτουνιστές και τους καουτσκιστές της αυτοδιάθεσης είναι ασυνεπής και τυπική και επομένως από πολιτική άποψη υποκριτική, 5) ότι οι σοσιαλδημοκράτες ιδιαίτερα των κυρίαρχων εθνών των μεγάλων Δυνάμεων (Μεγαλορώσοι, Αγγλοαμερικάνοι, Γερμανοί, Γάλλοι, Ιταλοί, Γιαπωνέζοι κ.τ.λ.), που δεν υπερασπίζουν την ελευθερία αποχωρισμού των αποικιών και των εθνών που καταπιέζουν τα έθνη «τους», συμφωνούν ουσιαστικά με τους σοβινιστές, 6) ότι είναι ανάγκη να υποταχθεί η πάλη γι’ αυτή τη διεκδίκηση, όπως και για όλες τις βασικές διεκδικήσεις της πολιτικής δημοκρατίας, στην άμεση επαναστατική πάλη μαζών για την ανατροπή των αστικών κυβερνήσεων και για την πραγματοποίηση του σοσιαλισμού. Η μεταφορά στη Διεθνή της άποψης ορισμένων μικρών εθνών -και ιδιαίτερα των Πολωνών σοσιαλδημοκρατών, που η πάλη τους ενάντια στην πολωνική αστική τάξη η οποία εξαπατά το λαό με εθνικιστικά συνθήματα, τους οδήγησε ως την όχι σωστή άρνηση της αυτοδιάθεσης- θα ήταν θεωρητικό λάθος, αντικατάσταση του μαρξισμού με τον προυντονισμό και στην πράξη θα σήμαινε άθελη υποστήριξη του πιο επικίνδυνου σοβινισμού και οπορτουνισμού των κυρίαρχων εθνών των μεγάλων Δυνάμεων». Λένιν: «Η Σοσιαλιστική Επανάσταση και το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών», σελ. 120 «Έτσι, η μεταπολεμική περίοδος αποκαλύπτει την ανησυχαστική εικόνα από εθνική έχθρα, ανισότητα, καταπίεση, προστριβές, πολέμους, ιμπεριαλιστικές θηριωδίες από ωρών, τόσο μεταξύ τους, όσο και απέναντι¸μέρους των εθνών των πολιτισμένων στους ανισότιμους λαούς. Από τη μια μεριά, είναι μερικές «μεγάλες» δυνάμεις που καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται το σύνολο, τα εξαρτημένα και «ανεξάρτητα» (στην πραγματικότητα ολότελα εξαρτημένα) εθνικά κράτη, και η πάλη ανάμεσα στις δυνάμεις αυτές για τη μονοπώληση της εκμετάλλευσης των εθνικών κρατών. Από την άλλη μεριά είναι η πάλη των εθνικών κρατών, εξαρτημένων και «ανεξάρτητων», ενάντια στην αφόρητη καταπίεση που κάνουν οι «μεγάλες» δυνάμεις. Η πάλη των εθνικών κρατών ανάμεσά τους για να πλατύνουν το εθνικό τους έδαφος. Η πάλη που κάνουν τα εθνικά κράτη το καθένα χωριστά ενάντια στις καταπιεζόμενες εθνικές τους μειονότητες. Τέλος, το δυνάμωμα του απελευθερωτικού κινήματος στις αποικίες ενάντια στις «μεγάλες» δυνάμεις και η όξυνση των εθνικών προστριβών, τόσο μέσα στις δυνάμεις αυτές, όσο και μέσα στα εθνικά κράτη που έχουν, κατά κανόνα στη σύνθεσή τους μερικές εθνικές μειονότητες. Αυτή είναι η εικόνα του κόσμου που άφησε για κληρονομιά ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος… Η αστική κοινωνία έπαθε πλήρη χρεοκοπία στη λύση του εθνικού ζητήματος. Στάλιν: «Τα Αμεσα Καθήκοντα του Κόμματος στο Εθνικό Ζήτημα» Γράφτηκε το Μάη του 1921 Περιέχεται στο «Ο Μαρξισμός και το Εθνικό Ζήτημα» Εκδόσεις Ειρήνη, σελ. 76 «Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος έδειξε και η επαναστατική πρακτική στα τελευταία χρόνια επανειλημμένα επιβεβαίωσε πως: 1) Το εθνικό και αποικιακό είναι ζητήματα αξεχώριστα από το ζήτημα της απελευθέρωσης από την εξουσία του κεφαλαίου. 2) Ο ιμπεριαλισμός (ανώτερη μορφή του καπιταλισμού) δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την πολιτική και οικονομική υποδούλωση των μη ισότιμων εθνών και αποικιών. 3) Τα μη ισότιμα έθνη και αποικίες δεν μπορούν να απελευθερωθούν χωρίς το γκρέμισμα της εξουσίας του κεφαλαίου. 4) Η νίκη του προλεταριάτου δεν μπορεί να είναι στέρεα χωρίς ν’ απελευθερωθούν τα έθνη που δεν έχουν δικαιώματα και οι αποικίες από την καταπίεση του καπιταλισμού». Στάλιν: «Η θέση του Εθνικού Ζητήματος» Γράφτηκε το Μάη του 1921 Από το «Ο Μαρξισμός και το Εθνικό Ζήτημα» Εκδόσεις Ειρήνη, σελ. 91 «Αν προσπαθούσε κανείς να εφαρμόσει τη συγχώνευση των εθνών με διατάγματα εκ των άνω, με εξαναγκασμό, θα σήμαινε ότι αυτός μεταβάλλεται σε παιχνιδάκι στα χέρια των ιμπεριαλιστών, πνίγει την υπόθεση της απελευθέρωσης των εθνών, θάβει την υπόθεση της οργάνωσης της συνεργασίας και της αδελφότητας των εθνών. Η τέτοια πολιτική θα ήταν ισοδύναμη με την πολιτική της αφομοίωσης. Γνωρίζετε, φυσικά, ότι η πολιτική της αφομοίωσης αναμφισβήτητα αποκλείεται από το οπλοστάσιο του μαρξισμού-λενινισμού, ως πολιτική αντιλαϊκή, αντεπαναστατική, ως πολιτική καταστροφική. Εκτός από αυτό, είναι γνωστό πως τα έθνη και οι εθνικές γλώσσες με εξαιρετική επιμονή και κολοσσιαία δύναμη αντιδρούν στην πολιτική της αφομοίωσης. Οι Τούρκοι αφομοιωτές -οι πιο σκληροί από όλους τους αφομοιωτές- για εκατοντάδες χρόνια κατακρεουργούσαν και σακάτευαν τα βαλκανικά έθνη, όμως όχι μόνο δεν πέτυχαν την εκμηδένισή τους, μα εξαναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν. Οι τσαρο-ρώσοι εκρωσιστές και Γερμανο-πρώσοι εκγερμανιστές, που ελάχιστα μόνο διάφεραν σε σκληρότητα από τους Τούρκους αφομοιωτές, για εκατό και περισσότερα χρόνια κατακομμάτιαζαν και κατακρεουργούσαν το πολωνικό έθνος, όπως ακριβώς και οι Πέρσες και Τούρκοι αφομοιωτές κατακομμάτιαζαν και κατακρεουργούσαν και κατέστρεφαν το αρμενικό και γεωργιανό έθνος, όμως όχι μόνο δεν κατόρθωσαν να εκμηδενίσουν αυτά τα έθνη, μα -αντίθετα- εξαναγκάστηκαν, επίσης κι αυτοί, να συνθηκολογήσουν». Στάλιν: «Το Εθνικό Ζήτημα και ο Λενινισμός» Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1949 Από το «Ο Μαρξισμός και το Εθνικό Ζήτημα» Εκδόσεις Ειρήνη, σελ. 116 ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ «Η πάλη του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, αν όχι στο περιεχόμενο, στη μορφή είναι στην αρχή εθνική. Φυσικά, το προλεταριάτο κάθε χώρας πρέπει να ξεμπερδέψει, πριν απ’ όλα, με τη δική του αστική τάξη». Κ. Μαρξ – Φ. Ένγκελς : «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» Διαλεχτά Έργα, σελ. 33 «Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Δεν μπορεί να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν. Μα μια και το προλεταριάτο πρέπει πρώτα να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να ανυψωθεί σε εθνική τάξη, να συγκροτηθεί το ίδιο ως έθνος, είναι και το ίδιο επίσης εθνικό, αν και σε καμιά περίπτωση με την έννοια της αστικής τάξης» Κ. Μαρξ – Φ. Ένγκελς : «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» Διαλεχτά Έργα, σελ. 40-41 «Στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» λέγεται ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Όμως, εκεί δεν λέγεται μόνο αυτό. Εκεί λέγεται ακόμη ότι με τη¢Σωστά. διαμόρφωση των εθνικών κρατών, ο ρόλος του προλεταριάτου γίνεται κάπως ιδιόμορφος. Αν πάρουμε την πρώτη θέση (οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα) και ξεχάσουμε τη σ ύ ν δ ε σ ή της με το δεύτερο (οι εργάτες διαμορφώνονται ως τάξη εθνικά, όχι όμως με την ίδια έννοια που διαμορφώνεται η αστική τάξη), θα κάνουμε πολύ μεγάλο λάθος. Πού βρίσκεται η σύνδεση αυτή; Κατά τη γνώμη μου, ακριβώς στο γεγονός ότι, όταν έχουμε δημοκρατικό κίνημα (σε μια τέτοια στιγμή, σε μια τέτοια συγκεκριμένη κατάσταση), το προλεταριάτο δεν μπορεί να μην το υποστηρίξει (συνεπώς δεν μπορεί να μην υπερασπίσει και την πατρίδα σε ένα εθνικό πόλεμο)». Λένιν: «Γράμμα προς την Ι. Φ. Αρμάντ» Άπαντα, τομ. 49, σελ. 329 «Η αστική τάξη βάζει πάντα στην πρώτη γραμμή τις εθνικές της διεκδικήσεις. Τις βάζει απόλυτα. Για το προλεταριάτο οι διεκδικήσεις αυτές υποτάσσονται στα συμφέροντα της ταξικής πάλης. Θεωρητικά, δεν μπορείς να εγγυηθείς από πριν αν ο αποχωρισμός ενός δοσμένου έθνους, είτε η ισότιμη θέση του μ’ ένα άλλο έθνος, θα ολοκληρώσει την αστικοδημοκρατική επανάσταση. Για το προλεταριάτο έχει σημασία και στις δυο περιπτώσεις να εξασφαλίσει την ανάπτυξη της τάξης του. Για την αστική τάξη έχει σημασία να δυσκολέψει αυτή την ανάπτυξη, παραμερίζοντας τα καθήκοντα αυτής της ανάπτυξης μπροστά στα καθήκοντα τους έθνους «της». Γι’ αυτό, το προλεταριάτο περιορίζεται στην αρνητική σα να λέμε, διεκδίκηση να αναγνωριστεί το δικαίωμα αυτοδιάθεσης, χωρίς να δίνει εγγυήσεις σε κανένα έθνος, χωρίς να αναλαμβάνει υποχρεώσεις να δώσει τίποτα σε βάρος άλλου έθνους. Λένιν: «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών» σελ. 59 «Όσο η αστική τάξη του καταπιεζόμενου έθνους παλεύει ενάντια στο έθνος που καταπιέζει, τόσο είμαστε πάντα και σε κάθε περίπτωση και πιο αποφασιστικά απ’ όλους υπέρ, γιατί είμαστε οι πιο τολμηροί και συνεπείς εχθροί της καταπίεσης. Εφ’ όσον η αστική τάξη του καταπιεζόμενου έθνους είναι υπέρ του δικού της αστικού εθνικισμού, εμείς είμαστε κατά. Πάλη ενάντια στα προνόμια και τη βία του έθνους που καταπιέζει και καμιά ανοχή της επιδίωξης προνομίων από μέρους του καταπιεζόμενου έθνους. … Παρασυρμένη από τον αγώνα ενάντια στον εθνικισμό στην Πολωνία, η Ρόζα Λούξεμπουργκ ξέχασε τον εθνικισμό των Μεγαλορώσων, παρά το γεγονός ότι ίσα ίσα αυτός ο εθνικισμός είναι τώρα πιο επίφοβος απ’ όλους, ίσα ίσα αυτός είναι λιγότερο αστικός και περισσότερο φεουδαρχικός, ίσα ίσα αυτός είναι το κύριο εμπόδιο για τη δημοκρατία και τον προλεταριακό αγώνα. Σε κάθε αστικό εθνικισμό καταπιεζόμενου έθνους υπάρχει πανδημοκρατικό περιεχόμενο ενάντια στην καταπίεση κι αυτό ακριβώς το περιεχόμενο το υποστηρίζουμε χωρίς όρους, ξεχωρίζοντας αυστηρά την τάση προς την εθνική του αποκλειστικότητα, καταπολεμώντας την τάση του Πολωνού αστού να καταπιέζει τον εβραίο κ.λπ. κ.λπ». Λένιν: «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών» σελ. 61 «Λένε ότι για το ποντίκι δεν υπάρχει πιο δυνατό θεριό από τη γάτα. Όπως φαίνεται, για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ δεν υπάρχει πιο δυνατό θεριό από τα «φράκα». «Φράκα» λένε στην απλή γλώσσα το «Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα», τη λεγόμενη επαναστατική ομάδα, και η εφημεριδούλα της Κρακοβίας «Νάπσουντ» συμμερίζεται τις ιδέες αυτής της «ομάδας». … Αν η «Νάπσουντ» πει «ναι», η Ρόζα Λούξεμπουργκ θεωρεί ιερή υποχρέωσή της να φωνάξει αμέσως «όχι», χωρίς να σκεφτεί καθόλου ότι μ’ αυτό τον τρόπο δεν δείχνει την ανεξαρτησία της απέναντι στη «Νάπσουντ», μα ακριβώς το αντίθετο, τη διασκεδαστική της εξάρτηση από τα «φράκα», την ανικανότητά της να δει τα πράγματα από μια άποψη κάπως βαθύτερη και πλατύτερη από την άποψη της μυρμηγκοφωλιάς της Κρακοβίας». Λένιν: «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών» σελ. 76 «Το προλεταριάτο δεν μπορεί παρά να παλεύει ενάντια στη βίαιη διατήρηση των καταπιεζόμενων εθνών στα πλαίσια του δοσμένου κράτους κι αυτό σημαίνει ακριβώς να παλεύει για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης . Το προλεταριάτο πρέπει να απαιτεί την ελευθερία του αποχωρισμού των αποικιών και των εθνών που καταπιέζει το έθνος «του»… Από την άλλη μεριά, οι σοσιαλιστές των καταπιεζόμενων εθνών πρέπει να υπερασπίζουν ιδιαίτερα και να εφαρμόζουν στη ζωή την πλήρη και απόλυτη, καθώς και την οργανωτική, ενότητα των εργατών του καταπιεζόμενου έθνους με τους εργάτες του έθνους που καταπιέζει. χωρίς αυτό, είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί μια ανεξάρτητη πολιτική του προλεταριάτου και η ταξική αλληλεγγύη του με το προλεταριάτο των άλλων χωρών, παρ’ όλες τις κατεργαριές, τις προδοσίες και τις αγυρτείες της αστικής τάξης. Γιατί η αστική τάξη των καταπιεζόμενων εθνών μετατρέπει συνεχώς σε εξαπάτηση των εργατών τα συνθήματα της εθνικής απελευθέρωσης: στην εσωτερική πολιτική χρησιμοποιεί αυτά τα συνθήματα για να κλείνει αντιδραστικές συμφωνίες με την αστική τάξη των κυρίαρχων εθνών (λόγου χάρη οι Πολωνοί στην Αυστρία και τη Ρωσία, που συμφωνούν με την αντίδραση για την καταπίεση των εβραίων και των Ουκρανών), στην εξωτερική πολιτική προσπαθεί να κλείνει συμφωνίες με μια από τις ανταγωνιζόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για να πραγματοποιήσει τους δικούς της ληστρικούς σκοπούς (πολιτική των μικρών κρατών των Βαλκανίων κ.τ.λ.)». Λένιν: «Η Σοσιαλιστική Επανάσταση και το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών», σελ. 111 «Το γεγονός ότι η πάλη για την εθνική ελευθερία ενάντια σε μια ιμπεριαλιστική δύναμη μπορεί, κάτω από ορισμένες συνθήκες, να χρησιμοποιηθεί από μιαν άλλη «μεγάλη» δύναμη για δικούς της, εξίσου ιμπεριαλιστικούς σκοπούς, μπορεί τόσο λίγο να αναγκάσει τη σοσιαλδημοκρατία να παραιτηθεί από την αναγνώριση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των εθνών, όσο μπορούν να αναγκάσουν τους σοσιαλδημοκράτες ν’ αρνηθούν το δημοκρατισμό τους οι πολυάριθμες περιπτώσεις χρησιμοποίησης από την αστική τάξη των δημοκρατικών συνθημάτων, με σκοπό την πολιτική απάτη και την οικονομική ληστεία, λόγου χάρη στις ρωμανικές χώρες». Λένιν: «Η Σοσιαλιστική Επανάσταση και το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών» σελ. 112 «Στην πράξη, το προλεταριάτο μπορεί να διατηρήσει την αυτοτέλειά του μόνον όταν υποτάσσει την πάλη του για όλες τις δημοκρατικές διεκδικήσεις, μαζί και τη διεκδίκηση της δημοκρατίας, στην επαναστατική πάλη του για την ανατροπή της αστικής τάξης. Από την άλλη μεριά, σε αντίθεση με τους προυντονιστές που «αρνούνταν» το εθνικό ζήτημα «εν ονόματι της κοινωνικής επανάστασης», ο Μαρξ, έχοντας υπόψη περισσότερο απ’ όλα τα συμφέροντα της πάλης του προλεταριάτου στις προχωρημένες ώρες, πρόβαλε στην πρώτη γραμμή τη βασική αρχή του διεθνισμού και του¸ σοσιαλισμού: δεν μπορεί να είναι ελεύθερος ένας λαός που καταπιέζει άλλους λαούς». Λένιν: «Η Σοσιαλιστική Επανάσταση και το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών», σελ. 113 «Οι διάφορες διεκδικήσεις της δημοκρατίας, μαζί και η αυτοδιάθεση, δεν είναι κάτι το απόλυτο, αλλά ένα μέρος του πανδημοκρατικού (σήμερα: πανσοσιαλιστικού) παγκόσμιου κινήματος. Μπορεί σε ορισμένες συγκεκριμένες περιπτώσεις το μέρος να έρχεται σε αντίθεση με το όλο και τότε πρέπει να απορρίπτεται. Μπορεί σε κάποια χώρα το δημοκρατικό κίνημα να είναι απλώς όργανο των κληρικών ή χρηματιστικών-μοναρχικών ραδιουργιών των άλλων χωρών. Τότε εμείς δεν πρέπει να υποστηρίζουμε αυτό το δοσμένο συγκεκριμένο κίνημα, θα ήταν όμως γελοίο να πετάξουμε γι’ αυτό το λόγο το σύνθημα της δημοκρατίας από το πρόγραμμα της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας». Λένιν: «Τα Αποτελέσματα της Συζήτησης για την Αυτοδιάθεση», σελ. 144 «… τα συμφέροντα της δημοκρατίας μιας χώρας πρέπει να υποτάσσονται στα συμφέροντα της δημοκρατίας μερικών χωρών και όλων των χωρών. Ας υποθέσουμε ότι ανάμεσα σε δυο μεγάλες μοναρχίες βρίσκεται μια μικρή, που ο μικρός βασιλιάς της «συνδέεται» με συγγενικούς και άλλους δεσμούς με τους μονάρχες και των δύο γειτονικών χωρών. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι η ανακήρυξη της δημοκρατίας στη μικρή χώρα, το διώξιμο του μονάρχη της θα σήμαινε στην πράξη πόλεμο ανάμεσα στις δύο γειτονικές μεγάλες χώρες, για την παλινόρθωση του ενός ή του άλλου μονάρχη της μικρής χώρας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην προκείμενη περίπτωση όλη η διεθνής σοσιαλδημοκρατία, όπως και η πραγματικά διεθνιστική μερίδα της σοσιαλδημοκρατίας της μικρής χώρας, θα ήταν ενάντια στην αντικατάσταση της μοναρχίας με τη δημοκρατία. Η αντικατάσταση της μοναρχίας με τη δημοκρατία δεν είναι κάτι απόλυτο αλλά μία από τις δημοκρατικές διεκδικήσεις που υποτάσσεται στα συμφέροντα της δημοκρατίας (και, φυσικά, ακόμα περισσότερο του σοσιαλιστικού προλεταριάτου) ως σύνολο. Ασφαλώς μια τέτοια περίπτωση δεν θα προκαλούσε ούτε ίχνος διαφωνίας ανάμεσα στους σοσιαλδημοκράτες οποιασδήποτε χώρας. Αν, όμως, ένας οποιοσδήποτε σοσιαλδημοκράτης, στηριζόμενος σ’ αυτό, πρότεινε να αφαιρεθεί από το πρόγραμμα της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας γενικά το σύνθημα της δημοκρατίας, ασφαλώς θα τον θεωρούσαν τρελό. Θα του έλεγαν: πάντως δεν επιτρέπεται να ξεχνάει κανείς τη στοιχειώδη λογική διαφορά του μερικού από το γενικό». Λένιν: «Τα Αποτελέσματα της Συζήτησης για την Αυτοδιάθεση», σελ. 148 «Ο δρόμος προς τον ίδιο σκοπό: την πλήρη ισοτιμία, τη στενότατη προσέγγιση και την κατοπινή συγχώνευση όλων των εθνών ακολουθεί σ’ αυτή την περίπτωση, όπως είναι ολοφάνερο, διαφορετικούς συγκεκριμένους δρόμους -όπως ακριβώς για να φτάσουμε σ’ ένα σημείο που βρίσκεται στη μέση της σελίδας, ο δρόμος τραβάει προς τ’ αριστερά αν ξεκινήσουμε από τη μια άκρη της σελίδας ή δεξιά αν ξεκινήσουμε από την αντίθετη άκρη της σελίδας… ώρες που¸Το κέντρο βάρους της διεθνιστικής διαπαιδαγώγησης των εργατών στις καταπιέζουν θα πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκεται στην προπαγάνδιση και την υπεράσπιση από μέρους αυτών των εργατών της ελευθερίας αποχωρισμού των Εχουμε το δικαίωμα και¢καταπιεζόμενων χωρών. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει διεθνισμός. την υποχρέωση να μεταχειριζόμαστε ως ιμπεριαλιστή και παλιάνθρωπο κάθε σοσιαλδημοκράτη ενός έθνους που καταπιέζει και δεν διεξάγει μια τέτοια προπαγάνδα… Αντίθετα, ο σοσιαλδημοκράτης ενός μικρούς έθνους πρέπει να τοποθετεί το κέντρο βάρους της ζύμωσής του στην δεύτερη λέξη της γενικής μας διατύπωσης: «εθελοντική συνένωση» των εθνών. Μπορεί, χωρίς να παραβιάζει τις υποχρεώσεις του ως διεθνιστή, να είναι και υπέρ της πολιτικής ανεξαρτησίας του έθνους του, και υπέρ της ενσωμάτωσής του στο γειτονικό κράτος Χ, Ψ, Ω κ.τ.λ. Σ’ όλες, όμως, τις περιπτώσεις, πρέπει να παλεύει ενάντια στη μικροεθνική στενότητα, τον περιορισμό και την απομόνωση, να παλεύει για να παίρνεται υπόψη το σύνολο και το γενικό, για να υποτάσσονται τα μερικά συμφέροντα στα γενικά». Λένιν: «Τα Αποτελέσματα της Συζήτησης για την Αυτοδιάθεση», σελ. 148, 149, 150 ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ «Για να είναι κανείς μαρξιστής, πρέπει να κάνει την εκτίμηση κάθε ξεχωριστού πολέμου συγκεκριμένα». Λένιν: «Σχετικά με τη Γελοιογραφία του Μαρξισμού και τον «Ιμπεριαλιστικό Οικονομισμό»» Γράφτηκε Αύγουστο-Οκτώβρη του 1916 Εκδόσεις ΠΡΟΓΚΡΕΣ, σελ. 14 «Ο Μαρξ και ο Ένγκελς είπαν στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Ο ίδιος, όμως, ο Μαρξ, επανειλημμένα καλούσε να πάρουν μέρος σε εθνικό πόλεμο: ο Μαρξ το 1849, ο Ένγκελς το 1859 (το τέλος της μπροσούρας του «Πάδος και Ρήνος», όπου διεγείρεται ανοιχτά το εθνικό αίσθημα των Γερμανών, τους καλούν ανοιχτά σε εθνικό πόλεμο). Το 1891 ο Ένγκελς, λόγω της απειλής και του επερχόμενου τότε πολέμου της Γαλλίας (Μπουλανζέ) και του Αλέξανδρου του Γ’ ενάντια στη Γερμανία, αναγνώριζε ανοιχτά την «υπεράσπιση της πατρίδας». Μήπως ο Μαρξ και ο Ένγκελς τα μπέρδευαν και έλεγαν άλλα σήμερα και άλλα αύριο; Όχι. Κατά τη γνώμη μου, η αναγνώριση της «υπεράσπισης της πατρίδας» στον εθνικό πόλεμο ανταποκρίνεται απόλυτα στο μαρξισμό. Το 1891 οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες πραγματικά θα έπρεπε να υπερασπίσουν τη χώρα τους στον πόλεμο ενάντια στον Μπουλανζέ και τον Αλέξανδρο τον Γ’. Αυτό θα ήταν μια ιδιόμορφη παραλλαγή εθνικού πολέμου». Λένιν: «Γράμμα στην Ι. Φ. Αρμάντ», 30 του Νοέμβρη του 1916 Άπαντα, τομ. 49ος, σελ. 328-330 «Κοντολογίς: ο πόλεμος ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές μεγάλες δυνάμεις (δηλαδή σε δυνάμεις που καταπιέζουν μια ολόκληρη σειρά ξένους λαούς, που τους τυλίγουν με τα δίχτυα της εξάρτησης από το χρηματιστικό κεφάλαιο κ.τ.λ.) ή σε συμμαχία μ’ αυτές, είναι ιμπεριαλιστικός πόλεμος Τέτοιος είναι ο πόλεμος του 1914-1916. Η «υπεράσπιση της πατρίδας» σ’ αυτό τον πόλεμο είναι απάτη, είναι δικαίωσή του. Ο πόλεμος από μέρους των καταπιεζόμενων (λ.χ. των αποικιακών λαών) ενάντια στις ιμπεριαλιστικές, δηλαδή στις καταπιεστικές δυνάμεις, είναι πραγματικά εθνικός πόλεμος . Αυτός είναι δυνατός και τώρα. Η «υπεράσπιση της πατρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/03/2008

  36. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Η λεπτή κόκκινη γραμμή

    Και να μετά από 16 χρόνια η ελληνική διπλωματία, η ελληνική κοινωνία και δη η περιοχή μας αντιμέτωπη με ένα ζήτημα από τα παλιά. Ένα ζήτημα, που όπως και αυτό του Κοσόβου, έφεραν ξανά στην επιφάνεια μια ανάμνηση που όλοι, Ευρώπη, ΗΠΑ θα ήθελαν να είχαν ξεχάσει και ως δια μαγείας επιλυθεί. Γιατί η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας κάθε άλλο παρά μια εύκολη υπόθεση αποδείχθηκε για το διεθνές σύστημα.

    Αποτέλεσμα όλοι, με πρώτους τους Αμερικανούς, να ψάχνουν τρόπους να ξεφορτωθούν την καυτή «πατάτα» και να απεμπλακούν από μια περιοχή που ούτε καταλάβαιναν αλλά και ούτε ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα να εντρυφήσουν στην κουλτούρα της. Εξάλλου το επεμβατικό δόγμα των ΗΠΑ όπως αυτό εφαρμόσθηκε με τη συνθήκη του Ντέιτον, της επίκλησης ή προσφυγής στη βία προκειμένου να εξαναγκάσουν τα εμπλεκόμενα μέρη να καταλήξουν σε συμφωνία, στην περίπτωση του Κοσόβου αποδείχθηκε ελλιπές για να αντιμετωπίσει μια ιδιαίτερη κατάσταση όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την επέμβαση του ΝΑΤΟ.

    Σε αυτό το πλαίσιο όπως προέκυψε από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η χώρα μας ήρθε αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που αγνοούσε(;) ή απέφευγε να θέσει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Ένα θέμα αυτό που ήδη από τη δεκαετία του 1950 οικοδομούνταν σταδιακά στα πλαίσια της Γιουγκοσλαβίας και με την ενθάρρυνση του Στρατάρχη Τίτο.

    Και εκεί που νομίζαμε ότι είχε επιλυθεί, καθώς μετά από δέκα χρόνια κανένας δεν θα θυμόταν το Μακεδονικό, και ενώ όλη η χώρα αναζητούσε τους κομιστές και τους εικονολήπτες της υπόθεσης Ζαχόπουλου, μας προέκυψε η διεύρυνση του ΝΑΤΟ. Το Κολωνάκι και τα πέριξ αυτού, από κέντρου του κόσμου έγινε άλλη μια πλατεία στις τόσες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.(διατηρώντας ευτυχώς το δυτικό, και όχι το βαλκανικό της χαρακτήρα).

    Η Ελληνική διπλωματία και ιδιαίτερα η ελληνική κοινωνία έπρεπε και πρέπει μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να αποφασίσει να καθορίσει την τελική της στάση διατυπώνοντας ξεκάθαρες και σαφείς απαντήσεις χαράσσοντας την κόκκινη γραμμή των διεκδικήσεων μας.

    Τι μένει από όλα αυτά:
    -Οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης δεν είναι άσχετες με το περιβάλλον μέσα στο οποίο ανδρώνεται και η ίδια αναδεικνύει. Περιβάλλον ειδησεογραφικό όπου η Ελλάδα είναι το κέντρο του κόσμου, με δελτία ειδήσεων εσωστρεφή, και μονότονα, με ειδήσεις διεθνείς της τάξεως του σεισμού στο Πακιστάν, μπόρα στην Χιλή, αλλά με μακροσκελείς αναλύσεις για τις ισορροπίες της Ευροβίζιον και το πώς θα ψηφίσουν κοινό και ειδικοί.

    Σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν είναι άξιο απορίας το γιατί η ελληνική κοινή γνώμη αντιδρά, γιατί θυματοποιεί τον εαυτό της γιατί συνεχώς, και σε όλα τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής είμαστε οι μονίμως αδικημένοι από σκοτεινές δυνάμεις που απεργάζονται το κακό μας και δεν καταλαβαίνουν τα δίκαια μας. Αναρωτήθηκε κανείς εάν εμείς καταλαβαίνουμε ή προσπαθούμε να καταλάβουμε εκείνους;

    Γιατί δεν γίνεται αναφορά στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο και στην πολιτική που ακολούθησε στον τομέα αυτό με προφανείς μελλοντικές στοχεύσεις, ενώ ταυτόχρονα γενικό είναι από τα άκρα του πολιτικού κατά βάση συστήματος, το ανάθεμα εναντίον των Αμερικάνων που δολοπλοκούν εναντίον μας για ακόμη μια φορά;

    Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εκλείπουν συγκεκριμένες και σοβαρές ευθύνες των ΗΠΑ για την κατάσταση στην περιοχή και ιδιαίτερα στο Κόσσοβο, ωστόσο είναι άλλο το θέμα αυτό και άλλο το κλίμα αντιαμερικανισμού που αναπτύσσεται λαμβάνοντας ποσοστά υψηλότερα και από αυτά του Πακιστάν.

    -Μέσα σε αυτό το κλίμα η ελληνική κοινή γνώμη οδηγήθηκε στα συλλαλητήρια της δεκαετίας του 90 από τους ίδιους οι οποίοι τώρα τα θεωρούν ότι οδηγούν σε αδιέξοδο; Μήπως αυτή δεν είναι η τακτική όσων σε όλα τα εθνικά θέματα το μόνο το οποίο προτείνουν είναι μια συνεχή άρνηση μια ακινησία να μην κάνουμε τίποτα να μην πούμε τίποτα, ενώ παντού ανακαλύπτουν Εφιάλτες έτοιμους να προδώσουν και να απεμπολήσουν.

    -Όμως αυτό δεν είναι το κύριο δίδαγμα της ιστορίας του Μακεδονικού, ό,τι βάζει κάτω από το χαλί κάποια στιγμή θα έρθει πάλι στην επιφάνεια και με χειρότερους όρους. Ότι ο καλύτερος τρόπος κατοχύρωσης και προώθησης των εθνικών μας συμφερόντων είναι αυτός της διπλωματίας, που σημαίνει διαπραγμάτευση, που σημαίνει δίνω-παίρνω, που όμως σαφέστατα και ξεκάθαρα καθορίζεις τις κόκκινες σου γραμμές αναγκάζοντας όλους να τις σεβαστούν;

    Μήπως αυτά δεν είναι και τα μηνύματα από όλα τα θέματα της εξωτερικής μας πολιτικής. Ότι μια Ελλάδα με σαφείς στόχους οράματα και χωρίς να φοβάται εμπλέκεται και δεν απομονώνεται για να διεκδικήσει και να ορίσει, για να διαπραγματευτεί και να κερδίσει όπως έγινε με τη συνθήκη του Ελσίνκι;

    Ως επιμύθιο αναφέρω ότι αυτούς που προβλημάτισε περισσότερο από όλους η νίκη Χριστόφια στις κυπριακές προεδρικές εκλογές, ήταν η τουρκοκυπριακή ηγεσία. Γιατί ενώ με τον Παπαδόπουλο ως πρόεδρο ήξερε ότι μπορούσε να εμφανίζεται ως θύμα της ελληνοκυπριακής πλευράς, τώρα γνωρίζει ότι θα πρέπει να διαπραγματευθεί, ότι θα πρέπει να δώσει για να πάρει, ενώ πριν μόνο θα έπαιρνε αργά ή γρήγορα.

    http://odos-kastoria.blogspot.com/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/03/2008

  37. Βήμα βήμα σφίγγει ο κλοιός

    Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΣΠΑΝΟΥ

    Ελεύθερος Τύπος Τετάρτη, 19.03.08

    Σφίγγει ο αμερικανικός κλοιός γύρω από τον πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή, από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι τρία μόνο ονόματα βρίσκονται πλέον στο χαρτοφύλακα του ειδικού μεσολαβητή του ΟΗΕ κ. Μάθιου Νίμιτς. Διπλωματικές πηγές βλέπουν πλέον καθαρά ότι υπάρχει οργανωμένο διπλωματικό σχέδιο που αναπτύσσεται βήμα βήμα για να αποκαλυφθεί στην πλήρη του διάσταση όταν έρθει η ώρα της κρίσης για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.

    Κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής, η υπουργός Εξωτερικών κυρία Ντόρα Μπακογιάννη ενημέρωσε τους συναδέλφους της, σύμφωνα με πληροφορίες, πως ασκούνται πιέσεις για συμβιβασμό, ότι αυτή τη στιγμή οι πιέσεις κατευθύνονται προς την πλευρά της ΠΓΔΜ αλλά ενδέχεται να στραφούν προς την ελληνική πλευρά εφόσον η κυβέρνηση των Σκοπίων δείξει στοιχειώδη διαλλακτικότητα. Προανήγγειλε εντατικοποίηση των προσπαθειών για την εξεύρεση λύσης και επανέλαβε ότι «οι ελληνικές θέσεις είναι ξεκαθαρισμένες».
    Καθόλου ξεκαθαρισμένο, πάντως, δεν είναι το τοπίο σε σχέση με τη διαδικασία και την ουσία της διαπραγμάτευσης.

    Πριν ακόμη τοποθετηθούν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ επί των ιδεών που κατέθεσε ο κ. Νίμιτς στις συνομιλίες της Βιέννης, προγραμματίστηκε ότι η επόμενη συνάντηση των διαπραγματευτών κ.κ. Αδ. Βασιλάκη και Ν. Ντιμιτρόφ θα πραγματοποιηθεί στη Νέα Υόρκη την επόμενη Δευτέρα. Ηδη προετοιμάζεται συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ στο περιθώριο του άτυπου Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. (στη Σλοβενία, 28-29 Μαρτίου). Στο μεσοδιάστημα δεν αποκλείονται εκπλήξεις, με αμερικανική πρωτοβουλία και προς την κατεύθυνση του αναβαθμισμένου απευθείας διαλόγου μεταξύ των δύο κυβερνήσεων. Το υπουργείο Εξωτερικών δεν επιβεβαιώνει ενδεχόμενο μετάβασης της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη στις ΗΠΑ με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες το πρόγραμμά της εκείνες τις ημέρες παραμένει ελεύθερο.

    Το βέβαιο είναι ότι εάν δεν υπάρξει συμβιβασμός έως τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (2-4 Απριλίου), ο πρωθυπουργός κ. Καραμανλής θα αναγκαστεί να συναντηθεί εκεί με τον Σκοπιανό ομόλογό του κ. Ν. Γκρούεφσκι σε ένα περιβάλλον στο οποίο θα κυριαρχεί η παρουσία του Αμερικανού προέδρου Τζ. Μπους. Η διπλωματία της ΠΓΔΜ έδωσε αμέσως στα σκοπιανά μέσα ενημέρωσης την πρόταση Νίμιτς για «Ανω ή Νέα Μακεδονία» και «Δημοκρατία της Μακεδονίας-Σκόπια», αφενός για να προετοιμαστεί η κοινή γνώμη σε ενδεχόμενη αποδοχή σύνθετης ονομασίας, αφετέρου για να υπάρξει καταρχήν απόρριψη της «δυσμενούς πρότασης», όπως παρουσιάστηκε στα Σκόπια, ώστε οτιδήποτε καινούργιο να παρουσιαστεί στη συνέχεια να εμφανιστεί ως βελτίωση κατόπιν μαχητικής διαπραγμάτευσης.

    Η σκοπιανή εφημερίδα «Vecer» έγραφε χθες για «αποτυχία στην αρχή της διαπραγμάτευσης», ενώ στο σκοπιανό Τύπο καταγράφεται η πληροφορία ότι οι εκπρόσωποι των Αλβανών εισηγούνται το όνομα «Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Μακεδονίας». Μεταδόθηκαν επίσης πληροφορίες ότι το αλβανικό κόμμα που αποχώρησε από τον κυβερνητικό συνασπισμό θα κάνει προσπάθεια επαναπροσέγγισης με την κυβέρνηση μειοψηφίας του πρωθυπουργού κ. Γκρούεφσκι.
    Σύμφωνα με πληροφορίες, παρόλο που η ΠΓΔΜ εμφανίζεται δεκτική πλέον σε λύση σύνθετης ονομασίας που «δεν θα αλλοιώνει την εθνική ταυτότητα», δίνει σκληρή μάχη για τον περιορισμό της χρήσης του νέου ονόματος μόνο στους διεθνείς οργανισμούς (δηλαδή στο «καρτελάκι» στα fora του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ) απαιτώντας μάλιστα τη δυνατότητα σύντμησης ώστε να γράφεται, για παράδειγμα, «Republic of N. Macedonia».

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/03/2008

  38. αναδημοσίευση απο την «Προλεταριακή Σημαία»

    Στο «όνομα» της Μακεδονίας

    ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΣΑΜΑΡΑ

    Στο «Μακεδονικό ζήτημα» που βρίσκεται ξανά στην ημερήσια διάταξη αναδείχνεται κατʼ αρχάς ένα ερώτημα. Στην τρέχουσα φιλολογία αντιμετωπίζεται και σαν ιστορικό, εθνολογικό, σαν ζήτημα διεθνούς δικαίου ή κατʼ άλλους αποκατάστασης ιστορικών αδικιών, ακόμη και σαν γεωγραφικό κ.λπ. Φυσικά και υπάρχουν και όλες αυτές οι πλευρές και έχουν και τη σημασία τους στο μέτρο της η κάθε μία.
    Από τη μεριά μας έχουμε την άποψη πως πρόκειται -όπως παντού και πάντα για κάθε ανάλογο πρόβλημα- για πολιτικό ζήτημα και έτσι το αντιμετωπίζουμε. Ορίζοντάς το έτσι εννοούμε τη συμπύκνωση και συνέκφραση όλων αυτών των δεδομένων και πλευρών ενός ζητήματος στο «απλούστερο» των ερωτημάτων. Τι κάνουμε. Πώς το απαντάμε. Ή, μια και δεν είμαστε αυτοί που αποφασίζουν, ποια λύση θα υποστηρίζαμε και ποια θα απορρίπταμε. Τίποτε μα τίποτε άλλο. Οι διάφορες αναφορές σʼ αυτήν ή σʼ εκείνη την πλευρά του ζητήματος έχουν τη σημασία τους αλλά ταυτόχρονα μία και μοναδική χρησιμότητα (ή σκοπιμότητα). Στο κατά πόσο φωτίζουν (ή συσκοτίζουν) τα πραγματικά δεδομένα στη βάση των οποίων οφείλεται να αναζητηθεί η απάντηση.

    Οι «ιδιοκτήτες» του κόσμου
    Ποιο είναι λοιπόν το πολιτικό ζήτημα που έχουμε μπροστά μας;
    Το Μακεδονικό, όπως τίθεται στις μέρες μας, έχει μια διάσταση αυτή καθαυτή και ταυτόχρονα εκείνην που υφίσταται με βάση την ένταξή του στο συνολικό Βαλκανικό ζήτημα όπως αυτό διαμορφώθηκε από τη δεκαετία του 1990 μέχρι τις μέρες μας. Ας αναφερθούμε, λοιπόν, όσο πιο σύντομα μπορούμε σʼ αυτό το γενικότερο πλαίσιο, πολύ περισσότερο που η «ανεξαρτητοποίηση» του Κοσόβου ανεβάζει κατακόρυφα τον βαθμό επικινδυνότητας των εξελίξεων.
    Αφετηρία τους υπήρξε η νίκη των ιμπεριαλιστών της Δύσης στον λεγόμενο «Ψυχρό Πόλεμο» (1989-1991). Αυτή αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης της επιχείρησης επανακατάκτησης-επαναποικιοποίησης του κόσμου από μεριάς τους. Εκφρασή της υπήρξε και η επιχείρηση κομματιάσματος της Γιουγκοσλαβίας και με στόχους: Την κατάκτηση συνολικά των Βαλκανίων. Το ξερίζωμα κάθε ρωσικού ερείσματος και επιρροής. Τη διαμόρφωση των Βαλκανίων σαν πλατφόρμα εξόρμησης σε Εύξεινο, Καύκασο και όσο πιο «ανατολικά» θα μπορούσαν να φτάσουν.
    Ταυτόχρονα η δημιουργία μιας ακόμη μεγάλης αμερικανικής στρατιωτικής βάσης. Μιας βάσης που καθώς «έληγε» η «ιστορική εντολή» που είχαν οι ΗΠΑ από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ανανέωνε και «νομιμοποιούσε» την παράταση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Είναι συνεπώς φανερό πως δεν επρόκειτο για «ειρηνευτική επιχείρηση», για υπεράσπιση των δικαιωμάτων των λαών στην ελευθερία, στη δημοκρατία, στην αυτοδιάθεση, στην ανεξαρτησία, αλλά για το ακριβώς αντίθετο. Επρόκειτο (και συνεχίζει να είναι) επιχείρηση εξανδραποδισμού των βαλκανικών λαών, κατάλυσης κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας και διεθνούς δικαίου, κατάργησης της δυνατότητας να καθορίζουν οι ίδιοι οι λαοί τις τύχες τους. Αυτό που επιχειρούνταν να κατοχυρωθεί με τη βία, τον τρόμο και τη δολοφονία χιλιάδων ανθρώπων ήταν η δυνατότητα αυτών που αισθάνονται και λειτουργούν σαν «ιδιοκτήτες του κόσμου» να κόβουν και να ράβουν λαούς, έθνη και χώρες σαν να ήταν οικόπεδά τους.
    Οι κίνδυνοι που μας απειλούν
    Συνέχεια και έκφραση αυτής της εκστρατείας είναι σήμερα και η «ανεξαρτητοποίηση» του Κοσόβου, η προσπάθεια κατοχύρωσης του κοσοβάρικου προτεκτοράτου. Ωστόσο και με βάση τις σημερινές συνθήκες δημιουργούνται δύο ακόμη πιο επικίνδυνες περιπλοκές.
    Ανεξάρτητα από το αν αυτό βρίσκεται στους συγκεκριμένους σχεδιασμούς των αμερικανονατοϊκών, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις και ενισχύονται οι τάσεις για τη δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας». Σε κάτι τέτοιο ωστόσο όχι απλώς αντιτίθενται, αλλά το αντιμετωπίζουν εχθρικά το σύνολο των βαλκανικών χωρών. Ανεξάρτητα από το αν αυτή η αντίθεση εκδηλώνεται άμεσα και ενεργά με βάση τις σημερινές συνθήκες και συσχετισμούς, το βέβαιο είναι ότι έτσι διαμορφώνονται όλες οι προϋποθέσεις για συνολική ανάφλεξη των Βαλκανίων και με εμπλοκή όλων σχεδόν των βαλκανικών χωρών.
    Το δεύτερο και που εγκυμονεί κινδύνους ευρύτερων διαστάσεων είναι η «επιστροφή» της Ρωσίας στα Βαλκάνια. Αν η Ρωσία του Γιέλτσιν παρακολούθησε παθητικά την κατάκτηση των Βαλκανίων από τη Δύση, η ανασυγκροτημένη ιμπεριαλιστική Ρωσία του Πούτιν επιχειρεί να επιστρέψει. Οχι μόνο μέσω και για τους αγωγούς, όπως συνήθως αναφέρεται, αλλά στη βάση μιας συνολικότερης γεωστρατηγικής κατεύθυνσης. Μέσω Σερβίας, επιχειρώντας να ανασυστήσει τα ιστορικά ερείσματά της στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία, ενώ κάνει ανοίγματα και σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Τουρκία. Είναι μάλιστα το πιο πιθανό η αδημονία των Δυτικών που οδήγησε στην εσπευσμένη προώθηση της «ανεξαρτησίας» του Κοσόβου να συνδέεται ακριβώς με αυτό. Τη δημιουργία όρων φραγμού στη ρωσική «επιστροφή».
    Μόνο που η Ρωσία του Πούτιν δεν είναι πια η Ρωσία του Γιέλτσιν. Γίνεται συνεπώς αντιληπτό ποιες επικίνδυνες προοπτικές διαμορφώνονται όχι μόνο για τα Βαλκάνια, αλλά συνολικά για την παγκόσμια ειρήνη. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι η επικινδυνότητα της κατάστασης που όλοι πλέον την αντιλαμβάνονται μπορεί να επιβάλει και μια ανάλογη «αυτοσυγκράτηση» (και για πόσο άραγε;). Το βέβαιο είναι ότι οι λαοί των Βαλκανίων δεν μπορούν να βασίζονται σε αυτό. Γιατί αν αυτός ο ανταγωνισμός πάρει το δρόμο της αναμέτρησης (όποια μορφή και αν πάρει αυτή), αυτοί που πρώτοι θα αλεστούν στις ιμπεριαλιστικές μυλόπετρες θα είναι οι βαλκανικοί λαοί.
    Αυτά τα δεδομένα και εξελίξεις είναι που ορίζουν και τη δική μας θέση τόσο απέναντι στο συνολικό βαλκανικό ζήτημα όσο και τις μερικότερες εκφράσεις του. Εχουμε την αμετακίνητη άποψη πως οι βαλκανικοί λαοί οφείλουν να αντιμετωπίσουν ενιαία και από κοινού τους κινδύνους που τους απειλούν. Είναι παραπάνω από αναγκαία η οικοδόμηση ενός κοινού μετώπου των βαλκανικών λαών ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, την οποιασδήποτε μορφής ιμπεριαλιστική παρουσία στα Βαλκάνια, ενάντια συνολικά στους ιμπεριαλιστές και στα ντόπια ενεργούμενά τους. Ταυτόχρονα θεωρούμε πως στο πλαίσιο μιας τέτοιας κατεύθυνσης διαμορφώνονται και οι προϋποθέσεις για ειρηνική επίλυση των όποιων διαφορών ανάμεσά τους σε βάση ισοτιμίας και αμοιβαίου σεβασμού.
    Μια σύντομη ιστορική αναφορά
    Στην ίδια ακριβώς πολιτική βάση αντιμετωπίζουμε και το Μακεδονικό ζήτημα.
    Ας κάνουμε καταρχάς μια σύντομη αναφορά στη σύγχρονη διαδρομή του Μακεδονικού. Οχι για να εξετάσουμε συνολικά την ιστορία, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο σε αυτές τις γραμμές αλλά και αμφίβολο αν έχει να προσφέρει κάτι. Περισσότερο μας χρειάζεται για να γίνουν καλύτερα κατανοητές οι σημερινές μας απόψεις.
    Ας πάρουμε σαν αφετηριακό σημείο την εξέγερση του Ιλιντεν (1903). Μια εξέγερση των κατοίκων της Μακεδονίας ενάντια στον οθωμανικό ζυγό που πνίγεται στο αίμα από τα τουρκικά στρατεύματα. Ετσι ματαιώνεται η πιο σημαντική απόπειρα που θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία ενιαίου ανεξάρτητου και πολυεθνικού μακεδονικού κράτους.
    Στη συνέχεια με τους Βαλκανικούς Πολέμους, 1912-1913, αυτή η πολυεθνική ως τα τότε Μακεδονία χωρίζεται στα τρία. Στην Ελληνική, τη Σερβική και τη Βουλγαρική. Στην πορεία και βασικά στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, οι Σλαβομακεδόνες της Γιουγκοσλαβίας με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές συμμετέχουν στην Αντίσταση και διαμορφώνουν τους όρους για τη δημιουργία της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο πλαίσια της Γιουγκοσλαβικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας.
    «Προσπερνούμε» για λόγους οικονομίας όλη την ενδιάμεση περίοδο για να φτάσουμε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τότε που με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας από τους ιμπεριαλιστές ανεξαρτητοποιείται και η (πρώην σοσιαλιστική) Δημοκρατία της Μακεδονίας. Τότε τέθηκε το ζήτημα από την ελληνική πλευρά που θέτοντας σαν κύριο το ζήτημα του ονόματος επιδίωξε το μπλοκάρισμα της αναγνώρισής της -και- από τις άλλες χώρες. Στην πραγματικότητα η ελληνική πλευρά αμφισβητούσε όχι μόνο το δικαίωμα χρήσης του ονόματος Μακεδονία (και των «παραγώγων» αυτού), αλλά το ίδιο το δικαίωμα της αυτόνομης ύπαρξης αυτού του λαού και της δυνατότητας συγκρότησής του σε ανεξάρτητο κράτος. (Εστω και αν το θεωρούσε ως «θνησιγενές κρατίδιο», όπως αναφέρονταν σε αυτό ο -και «σοσιαλιστής»- Α. Παπανδρέου.)
    Μια τέτοια στάση στηριζόταν και προωθούνταν όχι μόνο από τους γνωστούς εθνικιστικούς κύκλους, αλλά από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού φάσματος «πλην Λακεδαιμονίων». (Μόνο που «Λακεδαιμόνιοι» δεν ήταν αυτοί που εξυπονοεί η κ. Παπαρήγα.) Να θυμίσουμε ότι στα περίφημα συλλαλητήρια συμμετείχαν εκτός από τη δεξιά και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΝ, ενώ το ΚΚΕ (άσχετα αν το αποσιωπά) «απέσυρε» τη συμμετοχή του την ύστατη ώρα.
    Στην πραγματικότητα η ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό δεν είχε καν αντιληφθεί τον χαρακτήρα των ανατροπών που είχαν συντελεστεί και των νέων δεδομένων που διαμορφώνονταν. Μέχρι τα τότε αποτελούσε βασικό έρεισμα των ιμπεριαλιστών της Δύσης απέναντι σε χώρες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βρίσκονταν πιο κοντά στην «άλλη πλευρά». Ετσι μόλις «χτύπησαν οι καμπάνες της λευτεριάς», όπως είπε τότε και ο ανεκδιήγητος υπουργός «μας» επί των Εξωτερικών, φαντάστηκαν ότι θα τους ανατίθονταν ένας ρόλος γκαουλάιτερ των Βαλκανίων. Σε αυτή τη βάση θα μπορούσαν να επιβάλουν όρους σε όποιους θέλουν στον βαλκανικό χώρο. Τους ήταν αδύνατο να αντιληφθούν ότι μαζί με τις «καμπάνες» σύντομα θα ηχούσαν και κάποια άλλα «καμπανάκια».
    Οσο μας αφορά εναντιωθήκαμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο (και σε συνθήκες τότε μεγάλης «μοναξιάς») σε αυτή την πολιτική. Ως προς το ζήτημα του ονόματος που δεν το θεωρούσαμε καθόλου «ασήμαντο» υποστηρίζαμε -όπως και σήμερα- την άποψη του «συμβιβασμού» (Θα εξηγηθούμε περισσότερο παρακάτω.) Ενας συμβιβασμός που, ας σημειωθεί, ήταν εφικτός, μια και η τότε ηγεσία της FYROM με τον Γκλιγκόροφ (που τόσο «νοσταλγούν» σήμερα αυτοί που τόσο τον αναθεμάτιζαν τότε) πιο ρεαλιστική και στριμωγμένη ίσως από πολλές πλευρές ήταν έτοιμη να τον αποδεχτεί. Ηταν η ελληνική πλευρά που απέκλειε κατηγορηματικά κάθε συμβιβασμό απαιτώντας την πλήρη απάλειψη κάθε αναφοράς στον όρο Μακεδονία (ακόμη και επιθετικούς προσδιορισμούς και παράγωγα της λέξης). Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε να οδηγήσει και σε ανατροπή της κυβέρνησης τού «ύποπτου για ενδοτισμούς» Μητσοτάκη (1993).
    Για την «Μακεδονική ταυτότητα» και τα παρελκόμενά της
    Είχε όμως ο καιρός γυρίσματα. Ο ρόλος του «αυτοκρατορικού απεσταλμένου» που φανταζόταν η ελληνική πλευρά βρισκόταν ακριβώς και μόνο στη φαντασία της. Αυτό έγινε σχετικά σύντομα φανερό καθώς οι ιμπεριαλιστές αναζητούσαν και διαμόρφωναν τα ερείσματά τους σε κάθε βαλκανική χώρα για να στηρίζουν πάνω τους την κυριαρχία τους.
    Ετσι και στη γειτονική μας χώρα και μετά την αποχώρηση του Γκλιγκόροφ (ακόμα να διαλευκανθεί η απόπειρα δολοφονίας του) άρχισαν να αναδείχνονται νέες πολιτικές δυνάμεις όλο και πιο προσαρμόσιμες στη νέα πραγματικότητα της δυτικής ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Δυνάμεις που όχι μόνο απορρίπτανε πλέον την ιδέα του συμβιβασμού, αλλά ενθαρρυμένες και από τις απανωτές αναγνωρίσεις (από Ρωσία, ΗΠΑ κ.ά.) με το συνταγματικό τους όνομα άρχισαν να αναπτύσσουν και άλλες βλέψεις. Αρχισε να γίνεται κυρίαρχη μια κατεύθυνση -υπαρκτή και προηγούμενα, αλλά σε διαφορετικό πλαίσιο- διαμόρφωσης μιας μακεδονικής ταυτότητας που οι αφετηρίες των ιστορικών της αναφορών θα βρίσκονται στην αρχαία Μακεδονία και θα φτάνουν μέχρι το σήμερα. Σε μια τέτοια βάση το όνομά της «δεν μπορεί» να είναι άλλο από το Μακεδονία. Το πιο επικίνδυνο ωστόσο είναι άλλο. Είναι ο αλυτρωτισμός, είναι οι εδαφικές βλέψεις που καλλιεργούνται και αναπτύσσονται στη βάση των προηγούμενων.
    Ας δούμε μερικές πλευρές του ζητήματος έτσι όπως τίθεται σήμερα, με πλήρη την επίγνωση ότι δεν μπορούμε να τις καλύψουμε όλες σε αυτό το κείμενο. Τίθεται από τη μεριά των Σλαβομακεδόνων το ζήτημα του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού και διαμόρφωσης της δικής τους εθνικής ταυτότητας. Βεβαίως και το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού είναι αναφαίρετο για κάθε λαό. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι αν θέλουν να θεωρούν τους εαυτούς τους απευθείας απόγονους του Φιλίππου και του Αλέξανδρου, με γειά τους με χαρά τους. Ακόμη και το ότι κάτι τέτοιο αντιφάσκει με όλα τα γνωστά ιστορικά δεδομένα, θα μπορούσαμε να το παρακάμψουμε και να το αφήσουμε στους ερευνητές της Ιστορίας. Δεν μπορούμε ωστόσο να παρακάμψουμε το ότι συμπλέκονται με ορισμένες άλλες σημαντικές εκφράσεις του ζητήματος. Θα σταθούμε στην πιο σοβαρή απʼ αυτές. Στο γεγονός ότι μια τέτοιου είδους κατοχύρωση συνδέεται και όχι μόνο εξ αντικειμένου αλλά και με προώθηση αντίστοιχων αντιλήψεων για «κληρονομικό δικαίωμα» αυτού του «μακεδονικού έθνους» πάνω σε όλο το έδαφος της ιστορικής Μακεδονίας. Αυτό είναι όχι μόνο απαράδεκτο, αλλά και επικίνδυνο και πρώτα απʼ όλα για τον ίδιο τον σλαβομακεδονικό λαό.
    Υποστηρίζεται ότι με τη διανομή της Μακεδονίας που έγινε με τους βαλκανικούς πολέμους αδικήθηκαν οι σλαβομακεδόνες, οι αυτόχθονες όπως αναφέρονται κάτοικοι της Μακεδονίας. Θα πρέπει κατʼ αρχάς να σημειώσουμε ότι υπήρχαν και πολλοί άλλοι αυτόχθονες στην πολυεθνική τότε Μακεδονία. Ελληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι, Εβραίοι, Αρμένηδες και πάρα πολλοί Τούρκοι (αυτοί που «ανταλλάχθηκαν» μετά το 1922 με τους Ελληνες πρόσφυγες της Μ. Ασίας). Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι η τελική διαρρύθμιση των συνόρων αδίκησε κάποιους, ποιος είναι αυτός που θα το καθορίσει αυτό; Γιατί παρόμοιους ισχυρισμούς κατά καιρούς έχουν προβάλει όλες οι πλευρές. (Η Βουλγαρία μάλιστα επιχειρώντας τότε να «αποκαταστήσει» τις, όπως θεωρούσε, εις βάρος της αδικίες έχασε τʼ αβγά και τα καλάθια.) Το κύριο πάντως είναι πως πρόκειται για άκρως επικίνδυνη αντίληψη. Στο όνομά της (της «αποκατάστασης ιστορικών αδικιών») έχουν συντελεστεί πραγματικά εγκλήματα και με βάση το τι κυριαρχεί στον κόσμο μπορεί να γίνουν κι άλλα. Ενα παράδειγμα είναι αρκετό για την ώρα. Το έγκλημα που συντελέστηκε σε βάρος των Παλαιστινίων με τη δημιουργία του ισραηλινού κράτους. Εκείνο πάντως που ιδιαίτερα θα θέλαμε να υπογραμμίσουμε είναι το εξής. Ας μη διαφεύγει κανενός ότι στον κόσμο που ζούμε τα σύνορα των κρατών έχουν χαραχτεί με αίμα και μπορούν να επαναχαραχτούν μόνο με αίμα και πάλι. Αυτό για μας αποτελεί θεμελιώδες δεδομένο της οπτικής με την οποία αντιμετωπίζουμε αυτό -και όχι μόνο αυτό- το ζήτημα.
    Αναφέρονται ακόμη στο γεγονός ότι οι Σλαβομακεδόνες στην Ελλάδα διώχτηκαν απηνώς από το ελληνικό κράτος. Πολλοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα ενώ ακόμα δεν επιτρέπεται να επιστρέψουν στα χωριά τους όσοι -υπερήλικες πλέον- Σλαβομακεδόνες μέλη του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας κατέφυγαν μετά τον εμφύλιο στις τότε σοσιαλιστικές χώρες. Οτι ακόμη και σήμερα ασκούνται μορφές καταπίεσης στους Σλαβομακεδόνες της Ελληνικής Μακεδονίας, δεν αναγνωρίζονται τα δικαιώματά τους, η γλώσσα τους και μήτε καν η ύπαρξή τους. Είναι αλήθεια. Εχουμε αναφερθεί και παλιότερα σε αυτό το ζήτημα και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά ακόμη για τα όσα υπέστη αυτός ο κόσμος από το ελληνικό κράτος.
    Ωστόσο ένα ζήτημα είναι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων αυτού του κόσμου από κάθε προοδευτικό άνθρωπο. Είναι ένα άλλο και εντελώς διαφορετικό η χρησιμοποίηση της ύπαρξής τους για να θεμελιωθούν εδαφικά «δικαιώματα». Ο διαχωρισμός είναι και πρέπει να είναι σαφής.
    Χωρίς «νικητές» και «νικημένους»
    Ας έρθουμε λοιπόν στο ζήτημα του ονόματος και της άποψής μας για συμβιβαστική λύση. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι εφόσον η ιστορική Μακεδονία είναι χωρισμένη στα τρία (ελληνική, γιουγκο-νοτιοσλαβική και βουλγαρική) φυσιολογικά μπορούν και πρέπει να έχουν τους αντίστοιχους προσδιορισμούς. Θα μπορούσαμε ακόμα να πούμε πως όσο δικαίωμα έχουν να αποκαλούν τους εαυτούς τους Μακεδόνες οι κάτοικοι της γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας άλλο τόσο το έχουν και αυτοί της ελληνικής και της βουλγαρικής.
    Ομως στην άποψή μας οδηγηθήκαμε κύρια για λόγους που τους θεωρούμε ακόμη πιο σημαντικούς. Ο κύριος αφορά το ότι έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα στην -αποκλειστική- χρήση του ονόματος Μακεδονία συμπυκνώνονται όλες εκείνες οι αρνητικές πλευρές στις οποίες αναφερθήκαμε προηγούμενα. Στις βλέψεις του «μακεδονικού έθνους» επί όλου του εδάφους της ιστορικής Μακεδονίας κ.λπ. Το μόνο λοιπόν που δεν θα θέλαμε είναι η ενθάρρυνση τέτοιων τάσεων και βλέψεων.
    Μα, θα πει κανείς (λέγεται μάλιστα από ορισμένους), μπορεί μια μικρή και αδύναμη χώρα σαν τη FYROM να απειλήσει την πανίσχυρη για τα μέτρα της Ελλάδα; Ετσι είναι κατʼ αρχάς. Θα προσθέταμε μάλιστα -και χωρίς καμία διάθεση ωραιοποιήσεων- πως θεωρούμε τους Σλαβομακεδόνες σαν έναν από τους πιο φιλειρηνικούς λαούς. Αλλά στʼ αλήθεια, μήπως ήταν φιλοπόλεμοι οι Κοσοβάροι; Ή μήπως μπορούσε το Κόσοβο (ακόμη και η Αλβανία) να απειλήσει την πανίσχυρη για τα δικά τους μέτρα Σερβία; Γιατί και στη FYROM, όπως και σε κάθε χώρα, υπάρχουν πάντα εκείνοι που ονειρεύονται «να ξαναπάρουν την Πόλη». Πολύ περισσότερο όταν έχουν ή νομίζουν πως έχουν τη στήριξη αυτών που μπορούν να κομματιάζουν χώρες και να επαναχαράσσουν τα σύνορα. Φυσικά και αυταπατώνται οι ηγέτες της FYROM. Γιʼ αυτό και είναι επικίνδυνοι πρώτα απʼ όλα για τον ίδιο τον λαό και τη χώρα τους. Γιατί αν οξυνθούν τα πράγματα στα Βαλκάνια η πιθανότητα να ευνοηθούν είναι πολύ μικρή απέναντι στις πολύ περισσότερες να αντιμετωπιστούν ως αναλώσιμοι.
    Υποστηρίζοντας λοιπόν το δρόμο του «συμβιβασμού» δεν έχουμε την αυταπάτη ότι αυτομάτως θα λυθούν όλες οι διαφορές και θα απαντηθούν όλα τα ζητήματα που έχουν τεθεί.
    Εχουμε πλήρη επίγνωση τόσο των δυσκολιών όσο και των σημερινών συνθηκών που τις περιπλέκουν. Γνωρίζουμε ότι είναι μακρύς ο δρόμος μέχρις ότου οι δύο λαοί, εξαλείφοντας σε μια πορεία τις διαφορές τους, οικοδομήσουν σχέσεις και όρους συνεργασίας, φτάσουν σε επίπεδα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και φιλίας.
    Εχουμε την πεποίθηση ότι αυτό είναι που θέλουν οι δυο λαοί στην πλειοψηφία τους, μια και αυτό είναι που ανταποκρίνεται στα πραγματικά τους συμφέρονται και τις προσδοκίες τους.
    Οπως επίσης υπάρχουν δυνάμεις -και στις δυο πλευρές- που δεν το θέλουν. Δυνάμεις που πρόθυμα θα δέχονταν τη «στήριξη» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, στο πλαίσια του διαίρει και βασίλευε από μεριάς των τελευταίων.
    Υποστηρίζαμε λοιπόν και υποστηρίζουμε αυτή την κατεύθυνση και σήμερα και γιʼ αυτούς ακριβώς τους λόγους.
    Για μας είναι καθαρό ότι αν λ.χ. την περίοδο 1992-1993 η ελληνική πλευρά κατόρθωνε να επιβάλει την τότε άποψή της (για πλήρη εξάλειψη του όρου Μακεδονία κ.λπ.) αυτό θα ενίσχυε τις αντιδραστικές σοβινιστικές δυνάμεις και στις δύο πλευρές.
    Στη μεν από δω πλευρά, σε βάση θριαμβολογίας και «δικαίωσης» της σοβινιστικής, επιθετικής πολιτικής, στη δε από εκεί, σε βάση αναζήτησης ρεβάνς. Το ίδιο ακριβώς θα συμβεί (αλλά με αντίστροφο τρόπο) αν η πλευρά των Σκοπίων επιβάλει (με την βοήθεια και των ΗΠΑ) τους δικούς της όρους. Και στις δυο αυτές περιπτώσεις οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που προσβλέπουν στη φιλία, τη συνεργασία και τη συνεννόηση των δυο λαών θα βρίσκονταν σε δύσκολη θέση. Ταυτόχρονα θα ενισχύονταν περισσότερο εκείνοι οι όροι που επιτρέπουν στους ιμπεριαλιστές να παρεμβαίνουν και να ποδηγετούν τις δυο χώρες. Ως προς αυτό ας μην υπάρχουν αυταπάτες.
    Συνοψίζοντας. Οπως και στο πρώτο μέρος αυτού του κειμένου αναφέραμε, σοβαροί κίνδυνοι απειλούν σήμερα όλους τους βαλκανικούς λαούς. Απέναντι σε αυτούς τους κινδύνους αυτό που οφείλουν νʼ αναζητήσουν δεν είναι εκείνα που τους χωρίζουν αλλά εκείνα που τους ενώνουν. Αυτό θα είναι και η μόνη πραγματική, η μεγαλύτερή τους νίκη.

    φ.592, 8/03/08

    Σχόλιο από ΚΚΕ (μ-λ) | 26/03/2008

  39. ΥΓΙΕΙΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΕΣ ΤΡΟΦΕΣ

    ΑΝΤΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΦΑΓΙΑΣ
    Του Γιάννη Σχίζα

    «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ονοματίζουν τη γειτονική χώρα αρκετές δεκάδες επώνυμοι της αριστεράς, εντός ή πέριξ του ΣΥΡΙΖΑ, σε διακήρυξη που δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες «Αυγή» και «Εποχή» της 16.3.2008 υπό τον τίτλο: «Όχι στον εθνικισμό και στις συναινέσεις που τον συντηρούν». Στο πλαίσιο ενός συστηματικού εθνικού αυτομαστιγώματος – επί θεμάτων εξωτερικής πολιτικής, ελληνικής επιχειρηματικής διείσδυσης στα Βαλκάνια κ.λπ. – οι υπογράφοντες δίνουν ένα στίγμα ελευθεριότητας όσον αφορά τη χρήση ιστορικών τίτλων. Και όμως, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, πολλοί από αυτούς θα πρέπει να είχαν εμπλακεί σε «ονοματολογικούς καυγάδες» κάποιας κλίμακας. Θα πρέπει να είχαν συγκρουσθεί, περισσότερο ή λιγότερο, γύρω από σημειολογικά προβλήματα συνδεόμενα με όρους όπως «ΚΚΕεξ», «ΚΚΕεσωτ», «ψευτοΚΚΕ» κ.λπ.

    Μας νουθετούν λοιπόν να αναλογιστούμε τα ελληνικά σφάλματα και τον δικό μας σωβινισμό. Να αποτάξουμε τον «αντιαμερικανισμό που δεν εξηγεί τίποτε», να προτιμήσουμε υγιείς διεθνιστικές τροφές αντί της «σκοπιανοφαγίας». Εναλλακτικά, όμως, αυτοί που κατά πάσα πιθανότητα εκφωνούσαν ή σιγοντάριζαν το σύνθημα «Αμερικάνοι φονιάδες των λαών», επιστρέφουν στις παλαιοκομμουνιστικές ρίζες και εμφανίζουν τον Νατοϊκό Μπάτμαν ως την ενσάρκωση και ολική πηγή του κακού. Και αφού «ένας είναι ο εχθρός – ο ιμπεριαλισμός», δεν έχουν να πουν τίποτε για τους μικρομεσαίους ιμπεριαλισμούς που φύονται στην περιοχή μας. Δεν έχουν να κάνουν κανένα σχόλιο για το επεκτατικό «γενετικό πρόγραμμα» του γειτονικού κράτους. Δεν έχουν «προσέξει» αυτό το ευδιάκριτο και αυτονόητο που, μεταξύ άλλων, πρόσεξε πρόσφατα και η Αλέκα Παπαρήγα – δηλαδή την κραυγαλέα θρασύτητα μιας μικρής χώρας, πληθυσμιακά υποθηκευμένης και απειλούμενης με διάσπαση, η οποία προφανέστατα βασίζεται σε ξένες πλάτες και στο ρολάκι του μπράβου σε πολεμική διαθεσιμότητα. Και η οποία μπορεί στο μέλλον, σε έναν άλλο συσχετισμό δυνάμεων, να εξελιχθεί σε απειλή για τη χώρα μας – όπως διαπίστωνε πολύ σωστά ακόμη και ένας κοινός νους, που τύχαινε να είναι αρχηγός της «επάρατης» και να ακούει στο όνομα Κ. Καραμανλής ( ο πρεσβύτερος)…

    Οι «λεγάμενοι», δεν είδαν την καταπάτηση των διεθνών συμφωνιών στην περίπτωση του Κοσόβου. Δεν είδαν την ευρωπαϊκή ρουφιανιά εις βάρος της Σερβίας, ούτε τις αλβανικές και αμερικανικές σημαίες που ανέμιζαν μαζί, δηλώνοντας τη γλοιώδη ευγνωμοσύνη των μεν και την απροκάλυπτη εισβολή των δε στις διαβαλκανικές σχέσεις. Ο πολιτικός στραβισμός τους βολεύεται με το φούσκωμα πολιτικών σκιάχτρων, όπως της περίφημης τρόικας «Άνθιμου – Καρατζαφέρη – Ψωμιάδη», με το να κάνουν το «τόσο» κάποιων «ΤΟΣΟ», και αντιστρόφως. Και χρησιμοποιούν ασύστολα το εθνικιστικό κιτς (βλέπε εφημ. «Αυγή», 16.3.2008, φωτογραφία σελ. 49) για να ναρκοθετήσουν το ευρύτερο πατριωτικό συναίσθημα. Για να δημιουργήσουν – στη θέση των επιχειρημάτων – μια Παβλωφικού τύπου απώθηση έναντι των ανθρώπων με εθνικές ευαισθησίες, που επιμένουν αντίθετα στο ρεύμα.

    Οι ειρηνόφιλοι αυτής της «κακιάς ώρας» -δηλαδή της «ώρας» των συνοριακών αμφισβητήσεων- θάπρεπε να μπουν σε σκέψεις για την περίεργη συμπόρευσή τους με τις πλέον πατενταρισμένες δυνάμεις της Νέας Τάξης: Τις δυνάμεις εκείνες που ακριβώς τις ώρες των μεγάλων κρίσεων μηχανεύονται ανατροπές και διεισδύσεις και αλλαγές συσχετισμών – σε τοπικές και διεθνείς κλίμακες. Που σαν τον διάολο, όταν δεν έχουν μπίζνες να κάνουν, μπορούν να επιδίδονται ακόμη και στον βιασμό των «παιδιών» τους…

    Πηγή: Εφημερίδα ΑΥΓΗ
    Saturday, March 22, 2008

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 26/03/2008

  40. ΠΟΙΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ; ΔΙΑΡΡΟΗ ΑΠΟΡΡΗΤΟΥ ΕΓΓΡΑΦΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ Πηγή: Greek American-News-Agency – Εφημ.ΑΞΙΑ. Μια μεγάλη αποκάλυψη σε διεθνές, και κυρίως σε πανελλαδικό και πανευρωπαϊκό επίπεδο κάνει η εφημερίδα «ΑΞΙΑ» στο φύλλο που κυκλοφορεί και το Greek American News Agency. Τα όσα σήμερα έρχονται στο φως της (ευρύτερης) δημοσιότητας στην Ελλάδα σε παγκόσμια αποκλειστικότητα δείχνουν πολλά και δεν είναι άσχετα με το διεθνές πολιτικό σκηνικό -το οποίο αφορά και την ελλάδα σρο μεγάλο παζάρι για την ονομασία των Σκοπίων εν όψει της διάσκεψης κορυφής στο Βουκουρέστη τον Απρίλιο- στο οποίο κυρίαρχες κινήσεις-προς το παρόν – κάνει step by step η Ουάσιγκτον…Η Ρωσία, ο άλλος μεγάλος κυρίαρχος πολιτικός πόλος εξελίξεων, παρακολουθεί και κινείται με άκρα μυστικότητα.Μυστικότητα που θυμίζει και αναβιώνει πάλι μέρες και κλίμα ψυχρού πολέμου… Αυτές τις μέρες υπάρχει στο διαδίκτυο, αλλά και σε πολλά δημοσιογραφικά γραφεία διπλωματικών και πολιτικών συντακτών σε ολόκληρο το κόσμο ένας καταιγισμός πληροφοριών τέτοιος που παραπέμπει σε πόλεμο μυστικών υπηρεσιών για τα όσα δαδραματίζονται στο σκοτεινό παρασκήνιο εν όψει της διάσκεψης του ΝΑΤΟ… Τα όσα θα διαβάσετε δεν αποτελούν ούτε συνωμοσιολογία ούτε σενάρια αλλά πραγματικότητα! Δεν είναι άσχετα ούτε με όσα έγιναν στις 17 Φεβρουαρίου και πολύ περισσότερο ούτε με όσα έρχονται… Η αποκάλυψη αυτή που θα δείτε να ξετυλίγεται στις σελίδες του υπολογιστή σας, και εφεξής θα κάνει το γύρο του Ελληνικού και διεθνούς Τύπου δείχνει ξεκάθαρα ότι κάποιοι άλλοι -οι ισχυροί του πλανήτη- αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς… ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται στα ίδια εκείνα γνωστά κλειστά κέντρα αποφάσεων {think tank} κάπου στην Ουάσιγκτον εδώ και δεκαετίες… (Κάντε κλικ πάνω στις σελίδες για να τις διαβάσετε) Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου. Κάπου στην Ουάσιγκτον, εν όψει εξελίξεων στα Βαλκάνια και σε άλλα σημεία του πλανήτη ζωτικών συμφερόντων των ΗΠΑ, λαμβάνει χώρα μια άκρως ενδιαφέρουσα όπως θα αποδειχθεί-για τις επερχόμενες εξελίξεις- μυστική σύσκεψη η οποία μέχρι σήμερα καλύπτεται κάτω από απόλυτο πέπλο σιωπής και μυστικότητας προσδίδοντας στο γεγονός και άλλες διαστάσεις από αυτές που πιθανά να έχει… Σε αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνάντηση συμμετέχουν ανώτεροι αξιωματούχοι του State Department, της NSA, και… ο γενικός διευθυντής του υπουργείου εξωτερικών της Σλοβακίας Mitja Drobnic ο οποίος έχει φτάσει εσπευσμένα στην κυβερνητική πρωτεύουσα μια μέρα νωρίτερα. Μετά την πολύωρη συνάντηση συντάσσεται άκρως απόρρητο έγγραφο με τον κωδικό VWA070767. Το έγγραφο έχει μεταξύ των άλλων ανώτατων και ανωτέρων αμερικανών κυβερνητικών αξιωματούχων έχει ως αποδέκτη και τον υπουργό εξωτερικών της Σλοβενίας Dimitrij Rupel… Τρίτη 1 Ιανουαρίου 2008.Η Σλοβενία-εκ των νεοεισερχομένων χωρών- αναλαμβάνει την προεδρεία της Ε.Ε. Παρασκευή 18 Ιανουαρίου.Το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της Ε.Ε. ομόφωνα αποφασίζεται να δοθεί πράσινο φως στα κράτη που είναι έτοιμα να αναγνωρίσουν το Κόσσοβο. 18 κράτη μέλη ανακοινώνουν την απόφαση τους να αναγνωρίσουν το Κόσσοβο. Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2008. το Κόσσοβο, ύστερα από μια μακρά περίοδο αναταραχών στην αυτόνομη περιοχή της Σερβίας -η οποία χαρακτηρίστηκε ως αυτόνομη με βάση το ψήφισμα 1244/1999 του ΟΗΕ- το τοπικό κοινοβούλιο, και παρά τις προειδοποιήσεις για τους κινδύνους για την περιοχή, κηρύσσει μονομερώς την ανεξαρτησία του. Ακολουθεί η αναγνώριση του κρατιδίου από τις ΗΠΑ, την Τουρκία και την Αυστρία. Ακολουθούν επεισόδια. Τα γεγονότα που επακολουθούν δείχνουν νέα αναζωπύρωση της έντασης στην περιοχή με απρόβλεπτες εξελίξεις για τα Βαλκάνια και την Ε.Ε. αφού προοιωνίζουν αλλαγές συνόρων… Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου Νέα Υόρκη. Έδρα ηνωμένων Εθνών. Το συμβούλιο ασφαλείας συνέρχεται εκτάκτως σε μια θυελλώδη συνεδρίαση με την Ρωσία και την Κίνα να προβάλουν ενστάσεις και τελικά μετά από ώρες εκδίδεται μια γενικόλογη ανακοίνωση άνευ ουσίας. Στις 25 Ιανουαρίου, σχεδόν ένα μήνα μετά την ανάληψη της προεδρίας της Ε.Ε από την Σλοβενία ξεσπά στο εσωτερικό της χώρας μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο το οποίο ακόμα συγκλονίζει κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα θέτοντας μια σειρά ζητημάτων για νεότευκτη δημοκρατία. Πάμε να δούμε τώρα πως συνδέονται μεταξύ τους αυτές οι φαινομενικά άσχετες ημερομηνίες, και όσα διαδραματίστηκαν σε Ουάσιγκτον, Νέα Υόρκη, Σλοβενία, Ε.Ε. , ΝΑΤΟ, και φυσικά το Κόσσοβο το οποίο τους προσεχείς μήνες θα αποτελεί το κέντρο της παγκόσμιας επικαιρότητας με όσα φαίνεται αν έχουν προ-αποφασιστεί σε εκείνη την μυστική σύσκεψη της Ουάσιγκτον της 24ης Δεκεμβρίου του 2007 για τον 6μηνο ρόλο της Σλοβενίας ως προεδρεύουσας χώρας της Ε.Ε σε μείζονα θέματα εξωτερικής πολιτικής της Ένωσης… Παρασκευή 25 Ιανουαρίου η εφημερίδα «Dnevnik» της Λιουμπλιάνα αλλά και αργότερα η σερβική καθημερινή «Politika» δημοσίευσαν απόρρητο, διαβαθμισμένο έγγραφο το οποίο παρουσίαζε τα πρακτικά της μυστικής συνάντησης που είχαν στις 24 Δεκεμβρίου στην Ουάσινγκτον ο αμερικανός βοηθός υπουργού εξωτερικών Daniel Fried(πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στα Σκόπια), η Rosemary DiCarlo, αναπληρωτής βοηθός υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ, ανώτεροι και ανώτατοι κυβερνητικοί αρμόδιοι σε θέματα Ευρώπης και Ευρασίας, αξιωματούχοι της NSA, ειδικοί στα θέματα Ευρώπης, με εκπροσώπους του υπουργείου εξωτερικών της Σλοβενίας, με πρώτο τον διευθυντή του Υπουργείου Mitja Drobnic. Η αποκάλυψη συγκλονίζει την Σλοβενία αλλά σε ολόκληρο το κόσμο η είδηση δεν υπάρχει πουθενά στα διεθνή ΜΜΕ αντιθέτως κάνει το γύρο του κόσμου μέσω των Blogs και των εναλλακτικών site…Για πρώτη φορά το άκρως απόρρητο έγραφο, και πριν το θέμα προσλάβει διαστάσεις με τη ευρύτερη δημοσιοποίηση του από την μεγάλης κυκλοφορίας Σλοβένικη εφημερίδα, στο εσωτερικό της χώρας, κυκολοφορεί στο διαδίκτυο και συγκεριμένα βλέπει το φως της δημοσιότητας στο εναλλακτικό site Delo.si . Ώρες αργότερα αρχίζει να εμφανίζεται και σε άλλα site του διαδικτύου σε ολόκληρο τον κόσμο όπως το resne.com , byzantinesacredart , Americans For Serbia News , εν τω μεταξύ στη Σλοβενία επικρατεί ακόμα και σήμερα αναταραχή με συνεχείς παρεμβάσεις, δηλώσεις και αντιδηλώσεις ανώτερων αξιωματούχων ακόμα και αυτού του Σλοβένου Υπ. Εξ. Dimitrij Rupel . Τρία άρθρα των I. Megina, M. Roglic και A. Gaube με τίτλους «Η Σλοβενία λαμβάνει μυστική λίστα αιτηματάτων για την Ευρωπαϊκή προεδρία από τις Ηνωμένες Πολιτείες», «Fried: Η Σλοβενία να αναγνωρίσει πρώτη το Κόσοβο» και «Υποστήριξη στον Αμπάς, πίεση στην Συρία και αποφασιστική δράση στον Καύκασο» στην σλοβένικη Dnevnik έφεραν -τουλάχιστον- τα πάνω-κάτω στο διπλωματικό σώμα της χώρας, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του υπουργείου των εξωτερικών. Την ίδια έντονη αντίδραση προκάλεσε και ένα ακόμα άρθρο της ίδιας εφημερίδας την επομένη της δημοσιοποίησης του εγγράφου (26/1/08) υπό τον τίτλο «Ο κύριος Ναι», γεγονός που οδήγησε το σλοβένικο υπεξ να εκδόσει δεύτερη ανακοίνωση, απαντώντας στα βασικά σημεία των δημοσιευμάτων. Το έγγραφο με επίσημο κωδικό VWA070767 αποκαλύπτει ότι το βασικό θέμα συνάντησης μεταξύ των ανώτερων αξιωματούχων από το σλοβένικο υπουργείο εξωτερικών, το State Department κα την NSA, είναι ο ρόλος της Σλοβενίας στην προεδρεία της ΕΕ αρχικώς στο θέμα της οργάνωσης της υποστήριξης της διεθνούς αναγνώρισης της μονομερούς ανακήρυξης της ανεξαρτησίας του Κοσόβου και εν συνεχεία σε μια σειρά άλλα ζητήματα όπως αποκαλύπτεται από τα πρακτικά του απόρρητου εγγράφου. Το εν λόγω έγγραφο, αποκαλύπτει μια σειρά σημαντικά στοιχεία για την εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτείων αλλά και τις -όπως αποδείχτηκε από τα γεγονότα- σχεδιασμένες κινήσεις τους που αφορούν στο μελλοντικό status του Κοσόβου. Παράλληλα το έγγραφο δίνει τις προτεραιότητες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και «ενημερώνει» τους ομολόγους των αμερικανών αξιωματούχων «για το ποιες κινήσεις θα έπρεπε να γίνουν» στα θέματα που αποτελούν την πρώτη γραμμή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής (Μέση Ανατολή- Κεντρική Ασία). Σύμφωνα με τα όσα αποκαλύπτει η εφημερίδα, ο Daniel Fried εισηγήθηκε στον Σλοβένο αξιωματούχο ποιες θα έπρεπε να είναι οι προτεραιότητες της προεδρίας της Σλοβενίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς επίσης και σε θέματα για την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ευρασίας. Στο θέμα του Κοσόβου, ο Daniel Fried ενθάρρυνε τον Mitja Drobnic την Σλοβενία, προεδρεύουσα χώρα την περίοδο αυτή στην ΕΕ ότι θα έπρεπε να βρίσκεται «ανάμεσα στις πρώτες χώρες της ΕΕ που θα αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσόβου», χωρίς να «υπάρχει ανάγκη ανησυχίας» για τα υπόλοιπα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άλλωστε, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει η εφημερίδα, ο αμερικανός αξιωματούχος εξέφρασε την άποψη ότι έξι χώρες της ΕΕ δεν θα αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσόβου, αλλά στην περίπτωση που 15 από τα 27 μέλη της ΕΕ προχωρίσουν στην αναγνώριση, «θα είναι κάτι περισσότερο από αρκετό», προτείνοντας ταυτόχρονα η ΕΕ να αγνοήσει κάθε έκφραση δυσαρέσκειας από την Σερβία και την Ρωσία. Ο Daniel Fried εξήγησε στην Σλοβένικη αντιπροσωπεία ότι η ρόλος της Σλοβενίας ως προεδρεύουσα χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει μέγιστη σημασία, προσθέτοντας ότι στα σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών να αποφύγουν δημόσιες δηλώσεις για το Status του Κοσόβου στις προσεχείς μέρες, ωστόσο θα είναι ανάμεσα στις πρώτες χώρες που θα αναγνωρίσουν επίσημα την ανεξαρτησία του Κοσόβου. Τέλος ο αμερικανός αξιωματούχος ανέφερε στην συνάντηση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτιμούν ότι είναι μέγιστης σημασίας να πείσουν όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες να αναγνωρίσουν επίσημα την ανεξαρτησία του Κοσόβου τις πρώτες μέρες μετά την ανακήρυξη (της ανεξαρτησίας), και για αυτό τον λόγο οι Ηνωμένες Πολιτείες ασκούν έντονα πολιτική πίεση στην Ιαπωνία, Τουρκία, και στα Αραβικά κράτη που έχουν ήδη επιδείξει πρόθεση να υποστηρίξουν το Κόσοβο χωρίς δισταγμό. Από την πλευρά της η Rosemary DiCarlo, αναπληρωτής βοηθός υπουργού εξωτερικών εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο παρείχε βοήθεια στους Αλβανούς, προτείνοντας η συνεδρίαση του κοινοβουλίου του Κοσόβου, κατά την διάρκεια της οποία θα κηρύξουν την ανεξαρτησίας του, ότι πρέπει να λάβει χώρα την μέρα Κυριακή, ώστε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο έγγραφο «η Ρωσία να μην μπορεί να καλέσει έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών». Επίσης, όπως αναφέρεται στο απόρρητο έγγραφο με την κωδική ονομασία VWA070767 , οι Ηνωμένες Πολιτείες βοηθούν τους Αλβανούς του Κοσόβου να σχεδιάσουν το καινούργιο σύνταγμα τους. Η διαρροή του εσωτερικού εγγράφου προκάλεσε αρκετούς τριγμούς, αλλά και αμηχανία τόσο στο εσωτερικό του υπουργείου εξωτερικών της Σλοβενίας, όσο και σε κάποια ηγετικά κλιμάκια σε ευρωπαϊκούς κύκλους . Αξιωματούχοι της Ε.Ε. αφενός σπεύδουν να υποβαθμίσουν και να αποκρύψουν το γεγονός για ευνόητους λόγους και αφετέρου προσπαθούν να αποκρύψουν το γεγονός ακριβώς διότι πλήττει την αξιοπιστία της Ένωσης ειδικά σε μια τόσο ευαίσθητη περίοδο όπως είναι αυτή που διανύει η Ε.Ε. από το 2003 όπου σταδιακά υποβαθμίζεται ο διεθνής ρόλος της έναντι της δυναμικής των ΗΠΑ. Μοναδικό όπλο της το ευρώ το οποίο καλπάζει στις διεθνείς χρηματοικονομικές αγορές. Από τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές, η αμερικανική πρεσβεία στην Λιουμπλιάνα αρνήθηκε να σχολιάσει την αυθεντικότητα του εγγράφου ενώ σιγή ιχθύς τηρεί και η Ουάσιγκτον. Το ίδιο δεν συνέβη ωστόσο και με το υπουργείο εξωτερικών της Σλοβενίας. Διετάχθη έρευνα για να βρεθεί ο υπεύθυνος για την διαρροή του εγγράφου στην σλοβένικη εφημερίδα, και η πρώτη «απώλεια» ο Mitja Drobnic, διευθυντής του υπουργείου και κύριος πρωταγωνιστής στην συνάντηση της Ουάσιγκτον αλλά και συντάκτης του απόρρητου εγγράφου, ο οποίος υπέβαλε την παράιτησή του. Ο ίδιος ο υπουργός των εξωτερικών D. Rupel, ήταν αυτός που διέταξε άμεσα την έρευνα για την διαρροή του εγγράφου, χωρίς ωστόσο να αρνηθεί τόσο την ύπαρξή του, όσο και το περιεχόμενό του. Στις δυο ανακοινώσεις που εξεδόθησαν από το Υπουργείο Εξωτερικών, η μεν πρώτη αφοσούσε αποκλειστικά στην απάντηση στα άρθρα της «Dnevnik» της 25ης , κυρίως όμως της 26ης Ιανουαρίου, ενώ η δεύτερη αποτελούσε δήλωση -αρκετά μακροσκελή- των σλοβένων διπλωματών. Στα έξι σημεία της απάντησης προς τα δημοσιεύματα, πέρα ότι επικρίνεται έντονα το γεγονός αποκλειστικά της διαρροής -ως πράξη παράνομη και αντιεπαγγελματική- από διπλωμάτες (χαρακτηριστικά αναφέρεται: «ούτε νομιμόφρονες πολίτες της Σλοβενίας, ούτε άνθρωποι που αξίζει να αποκαλούνται διπλωμάτες»), υπογραμμίζεται η ανεξαρτησία της πολιτικής της χώρας. Στην ανακοίνωση, κατηγορείται η εφημερίδα ότι προσπαθεί να αποδώσει μια εικόνα υποτέλειας ή έστω απλής δέσμευσης της εξωτερικής πολιτικής της Σλοβενίας στην πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, με γλώσσα ακαταλαβίστικη και σλόγκαν του τύπου «Mister Yes», παραπέμπουν σε ένα ψυχροπολεμικό κλίμα, που δεν ανταποκρίνεται στην σημερινή πραγματικότητα. Τέλος, όπως συνεχίζει η ανακοίνωση, η εξωτερική πολιτική της χώρας βασίζεται στις αποφάσεις της Εθνοσυνέλευσης, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί κια μέρος της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής αλλά και της πολιτικής ασφαλείας (CFSP). Για το υπουργείο εξωτερικών της Σλοβενίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναμφισβήτητα αποτελούν μια φιλική χώρα, αλλά ταυτόχρονα είναι ο πιο στενός σύμμαχος της ΕΕ, ενώ επισημαίνεται ότι σε καθημερινή βάση (!) υπάρχει η ανταλλαγή θέσεων και ο συντονισμός για τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν τον πλανήτη. Στο ίδιο πάνω-κάτω πλαίσιο κινήθηκε και η ανακοίνωση των σλοβένων διπλωματών. Τετρακόσιοι ένας μέχρι στιγμής διπλωματικοί υπάλληλοι υπέγραψαν κείμενο, το οποίο πέρα από τις θέσεις τους για την όλη υπόθεση (διαρροή στα ΜΜΕ- χαρακτηρισμοί προς τους υπευθύνους κλπ), αναγνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη διαρροη προκάλεσε βλάβη στην Σλοβενία ως χώρα, στην διπλωματία της και στην προεδρία της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ύστερα από τον σάλο που δημιουργήθηκε, το Υπουργείο Εξωτερικών στην επίσημη ιστοσελίδα του ανακοίνωσε ότι ο πολιτικός διευθυντής του υπουργείου Mitja Drobnic υπέβαλε την παραίτησή του,-την οποία και έκανε αποδεκτή ο υπεξ Dimitrij Rupel-, και θα αντικατασταθεί από τον γενικό γραμματέα Matjaz Sinkovec, κατά την διάρκεια της 6μηνης προεδρίας στην ΕΕ. Οι αντιδράσεις ωστόσο του υπεξ Dimitrij Rupel από την διαρροή του εγγράφου δεν περιορίστηκαν μόνο σε δηλώσεις του υπουργείου. Ο ίδιος εμφανίστηκε στην σλοβένικη τηλέοραση, και ως απάντηση στις επικρίσεις που δέχτηκε ότι η χώρα του εν ολίγοις ότι λειτουργεί υπό τις διαταγές των Ηνωμένων Πολιτειών, υποστήριξε ότι «η χώρα του δεν συμπεριφέρεται με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, ακολουθώντας τις «συμβουλές» των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Σλοβενία δρά σύμφωνα με τις αρχές και τις διαδικασίες…», αρνούμενος ότι η εξωτερική πολιτική της Σλοβενίας βρίσκεται υπό την επιρροή των ΗΠΑ. Αναφορικά για τις σχέσεις της χώρας του με την υπρδύναμη, ύστερα από το συμβάν, ο Dimitrij Rupel ανέφερε ότι αν και η όλη υπόθεση προκάλεσε ένταση και ανησυχία, εντούτοις τελικά η διαρροή του εγγράφου δεν φαίνεται προς το παρόν να έχει επηρεάσει τελικά τις σχέσεις Σλοβενίας-Ηνωμένων Πολιτειών. Στο μεταξύ, σε πολύ πιο περιορισμένης έκτασης δηλώσεις κινήθηκε ο ο πρωθυπουργός της χώρας Janez Jansa, ο οποίος -όπως είναι το φυσιολογικό και το αναμενόμενο- αρνήθηκε ότι κάποιος προσπαθεί να πει στην Σλοβενία πώς να ασκεί την προεδρία στην ΕΕ. Η ανακοίνωση της παραίτησης του πολιτικού διευθυντή του σλοβένικου υπουργείου των εξωτερικών Mitja Drobnic, έγινε και θέμα ερώτησης στην ενημέρωση των δημοσιογράφων στο State Department στις 29 Ιανουαρίου. Ζητήθηκε από τον αναπληρωτή εκπρόσωπο τύπου Tom Casey να σχολιάσει την ανακοίνωση του Dimitrij Rupel (σλοβένος ΥΠΕΞ) αναφορικά με την παραίτηση του πολιτικού διευθυντή του, ύστερα από, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, από την συνάντηση που είχε με τον Daniel Fried, ο οποίος υποτίθεται του είπε ποιες θα έπρεπε να είναι οι προτεραιότητες της Σλοβενίας στην προεδρία της ΕΕ. Ο Tom Casey περιορίστηκε σε μια μικρή γενική απάντηση, δηλώνοντας ότι η παραίτηση ενός αξιωματούχου αποτελεί εσωτερικό ζήτημα της όποιας κυβέρνησης, οπότε και παρέπεμψε στους σλοβένους. Για την ουσία ωστόσο της συνάντησης, ο αναπληρωτής εκπρόσωπος είπε ότι δεν αποτελεί θέμα. Οι επιπτώσεις… Αν δεν είχαν επακολουθήσει όλα όσα αναφέρονται στον άκρως απόρρητο έγγραφο πιθανά να μην είχε καμία αξία και θα είχε παραμείνει άνευ αξίας και σημασίας για το σήμερα η αποκάλυψη του εγγράφου, μέχρι που κάποιος ιστορικός (του μέλλοντος μας) να το ανακάλυπτε για να το αξιολογήσει και να το καταχωρίσει στις σελίδες της ιστορίας. Όμως τα όσα ακολούθησαν (και τα όσα θα επακολουθήσουν) την μυστική σύσκεψη και εν συνεχεία την σύνταξη του απόρρητου εγγράφου στα Βαλκάνια, την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Ουάσιγκτον και στην παγκόσμια πολιτική με κεντρικό πρωταγωνιστή και διαχειριστή των κατά τόπους κρίσεων{Βλακάνια-Μ. Ανατολή, Παλαιστινιακό, Κούρδοι και Τουρκία, Ιράκ, Συρία, Ιράν, Ρωσία} επιβεβαιώνουν εκείνους που σχεδιάζουν και χαράσσουν σύνορα και νέους χάρτες… Η αποκάλυψη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ειδικά για την Ελλάδα ακριβώς γιατί είτε το θέλει είτε όχι ιστορικά βρίσκεται το επίκεντρο των (επερχόμενων) εξελίξεων όσο και αν κάποιοι σπεύσουν να διαψεύσουν, ή έστω να καθησυχάσουν… Τα όσα αποκαλύπτονται σήμερα δεν είναι άσχετα με όσα αφορούν στο ζήτημα των Σκοπίων- και των πιέσεων που ασκούνται και θα ασκηθούν εν όψει της Συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ τον προσεχή Απρίλιο – ακριβώς διότι πιθανά μια αποσταθεροποίηση των γειτόνων εγκυμονεί κινδύνους όχι μόνο για τα κύματα μεταναστών αλλά κυρίως για τη φωτιά που κινδυνεύει να ανάψει στην πόρτα μας… Η αγωνία και ο προβληματισμός που εξέφρασε ο Μ. Νίμιτς στις δηλώσεις του δεν είναι τυχαίος… Και ξέρει και γνωρίζει… Τι έρχεται… Οι πιέσεις προς την Ελλάδα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ φαίνονται και προδιαγράφονται όχι μόνο από όσα δήλωσαν οι κ. Bush και της κ. Rice μετά τη συνάντηση τους με τον γ.γ. του ΝΑΤΟ κ. Jaap de Hoop Scheffer αλλά και και από τα όσα αναμένεται να πει τετ α τετ στους κ. Καραμανλή, Μπακογιαννη και Μεϊμράκη την προσεχή Τρίτη κ. Scheffer. Αναμφίβολα οι εξελίξεις στο εσωτερικό των Σκοπίων αλλά του Κοσσόβου είναι ο παράγοντας που θα καθορίσει τις επόμενες κινήσεις στη διεθνή σκακίερα. Σε ανάλυση τους με τίτλο «Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη και το Κόσοβο. Το άλογο του Καλιγούλα» οι A. Grubacic και Ζ. Vodovnik, αναλυτές στο Balkan Z Magazine με αφορμή το διπλωματικό σκάνδαλο, όπως το χαρακτηρίζουν και την διαρροή του σλοβένικου εγγράφου, κάνουν λόγο για τον ρόλο της «Νέας Ευρώπης στο αμερικανικό αυτοκρατορικό σχέδιο», την εμφανή επέμβαση των αμερικανών στα θέματα της ΕΕ, αλλά και την πολιτική του ανθρωπιστικού ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Πέρα από τα σχόλια τους για την εικόνα που σκιαγραφείται για την Σλοβενία ύστερα από την δημοσιοποίηση του περιεχομένου της συνάντησης των σλοβένων και αμερικανών αξιωματούχων, οι δυο κάνουν λόγο για μια περίεργη συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών που υποστηρίζουν την Νέα Ευρώπη, και την παλιά Ευρώπη, με αφορμή την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, την νομιμοποίση της αλβανικής ηγεσίας της περιοχής και τέλος την νομιμοποίηση του νέου «σχήματος» δίκην αποικιακού νόμου, που οι δυο αναλυτές αποκαλούν «Θατσισμό» {από το όνομα του πρώην στρατιωτικού ηγέτη του UCK και νυν πρωθυπουργού του Κοσσόβου} (σ.σ. Ο όρος περί Νέας Ευρώπης περιλαμβάνει τα κράτη της ΕΕ που ανήκαν στο παλιό ανατολικό μπλοκ σύμφωνα με τον όρο που έδωσε ο αμερικανός υπουργός άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ το 2003). Για την έννοια του «Θατσισμού», οι A. Grubacic και Ζ. Vodovnik, αφήνουν να εννοηθεί ότι αποτελεί ουσιαστικά ένα θεωρητικό μοντέλο, ή μια μεταφορά στην πράξη, σύμφωνα με την οποία ο τοπικός ηγέτης αποτελεί τον κυματοθραύστη κάθε προσπάθειας εναντίωσης στο αποικιακό πρότυπο που τείνει να επιβληθεί στην περιοχή ειδικά για τα κράτη που ανήκαν στο σύμφωνο Βαρσοβίας της πρώην Ανατολικής Ευρώπης. Κράτη που σήμερα όπως περίτρανα αποδεικνύεται και από την αποκάλυψη του εγγράφου λειτουργούν ξεκάθαρα με εντολές της Ουάσιγκτον! Και κάτι που μας αφορά και αξίζει ιδιαίτερης επισήμανσης είναι ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός, και συνδέεται με τον νέο αποικιακό χαρακτήρα που έχουν τα νέα κράτη που σχηματίζονται στην περιοχή πως σχεδόν το σύνολο των υπουργών των Σκοπίων έχουν σπουδάσει και γαλουχηθεί στα Αμερικάνικα πανεπιστήμια. Για το Κόσοβο, ο Χασίμ Θάτσι, ένας άνθρωπος με πολύ πλούσιο παρελθόν, ενσαρκώνει το μέχρι πρότινος θεωρητικό πρότυπο των αναλυτών. Άλλωστε η ιστορία της σχέσεις του με τους Αμερικανούς πηγαίνει αρκετά χρόνια πίσω. Όπως αναφέρουν οι A. Grubacic και Ζ. Vodovnik, ο πρώην ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ στο Κόσοβο Sergio Vieira de Mell συχνά έλεγε: «Η Madeleine Albright είναι ερωτευμένη με τον Θάτσι. Ο Jamie Rubin (σ.σ. πρώην βοηθός του προέδρου Κλιντον) είναι ο καλύτερός του φίλος. Ο Θάτσι έφτασε ως εδώ με την εντύπωση ότι έχει όλο το βάρος της αμερικανικής κυβέρνησης πίσω του. Θεωρεί ότι έχει κερδίσει το δικαίωμα να κυβερνά». Συνεχίζοντας, οι δυο αναλυτές επισημαίνουν ότι «τα προηγούμενα χρόνια, ο «θατσισμός» ήταν κάπως τροποποιημένος, ώστε να απαντά σε μια διαφορετική πραγματικότητα, αλλά μόνο στο επιφανειακό επίπεδο της ρητορικής -με λίγο ή πολύ έχοντας απόσταση από τις ιδέες του μεγάλου Κοσόβου ή/και Αλβανίας-, όταν σε πρακτικό επίπεδο έμενε λίγο πολύ ο ίδιος με την συνήθη ανάμιξη δολοφονιών, απαγωγών και βίαιων προσπαθειών να καταρρίψουν τους πολιτικούς αντιπάλους». Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πρώτες χώρες που αναγνώρισαν είναι οι ΗΠΑ, η Αυστρία και η Τουρκία… Έχει σημασία το γεγονός ότι η αποκάλυψη της διαρροής του σημαντικού εγγράφου παρουσιάστηκε στην Τουρκία και αναλύθηκε μόνο από την φιλοκυβερνητική ZAMAN η οποία πρόσκεινται απευθείας στιν ίδιο του Ρ.Ταγίπ Ερντογάν ακριβώς διότι δείχνει την διαδρομή της πληροφόρησης αλλά και όσα υπαγορεύει αυτή η διαδρομή η οποία δείχνει σαφώς τις μυστικές επαφές Άγκυρας – Ουάσιγκτον. Στην τουρκική φιλοκυβερνητική εφημερίδα Zaman, ο πρώην πρέσβης της Τουρκίας στην Βοζνία Ερζεγοβίνη H. Somun, την 1η Φεβρουαρίου κάνοντας μια γενική θεώρηση της κατάστασης στα Βαλκάνια πριν από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, αναφέρθηκε και στο θέμα της διαρροής του σλοβένικου εγγράφου, επισημαίνοντας μάλιστα ότι στην συνεδρίαση των υπουργών εξωτερικών της ΕΕ στις 28 Ιανουαρίου, οι Σλοβένοι εμφανώς σε δύσκολη θέση ζήτησαν από τους ομολόγους του να μην συζητηθεί το θέμα του Κοσόβου. Ο τούρκος διπλωμάτης κρίνει από την ήδη δημιουργηθείσα κατάσταση, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πίεζαν για την ανεξαρτησία του Κοσόβου -όπως άλλωστε και το έκαναν-, παρά τις όποιες προειδοποιήσεις από αμερικανούς και νατοϊκούς πρώην αξιωματούχους, καθώς και από τα Ηνωμένα Έθνη. Ο τούρκος διπλωμάτης μιλά για μια συγκεκριμένη αμερικανική λογική, η οποία εφαρμόζεται, χωρίς να λαμβάνει υπόψη της τις όποιες πιθανές συνέπειες. Επικουρικά αξίζουν μεγάλης προσοχής και άλλες αναλύσεις που έχουν το φως της δημοσιότητας είτε σε εναλλακτικά site και blog είτε σε περιορισμένης μορφής άρθρα στο διεθνή τύπου. Σταχυολογήσαμε μερικά που δείχνουν το βάθος των σχεδιασμών της Ουάσιγκτον αλλά και το πως αντιλαμβάνονται ανεξάρτητοι αναλυτές το παιχνίδια στη διεθνή σκακιέρα. Ο Zoran Stijovic, πρώην επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Σερβίας, στο πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο «Kosovo-Metohija-My testimony» δίνει τη σύνδεση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών με όλες τις δραστηριότητες των αλβανών εξτρεμιστών του KLA του Κοσόβου εναντίον της Σερβίας, πριν και κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία το 1999, ενώ ο Ibrahim Rugova αποτέλεσε πολιτική απόφαση της CIA. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, το State Department γνώριζε πλήρως τι ακριβώς έκανε η CIA και ο KLA στην περιοχή του Κοσόβου, δίνοντας αποσπάσματα από αναφορές της αμερικανικής αντιπροσωπείας στην περιοχή, οι οποίες μιλούσαν για έναν κλίμα τρομοκρατίας εκ μέρους του KLA, προκειμένου να επιστρατεύσει κόσμο. Τέλος για τον πρωθυπουργό Χ. Θάτσι, ο Zoran Stijovic αναφέρει ότι χρησιμοποιήθηκε για να εντείνει την κατάσταση, προσελκύοντας την «προσοχή»του ΝΑΤΟ, γεγονός που θα έδινε στις Ηνωμένες Πολιτείες έναν πιο αποφασιστικό ρόλο. Ένα άλλο άρθρο της ρωσικής καθημερινής εφημερίδας Rosiyskaka Gazeta αποκαλύπτει ότι η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση εκτός συνόρων μετά το Βιετνάμ, είναι το Camp Bondsteel (όπως αναφέρει η Sara Flounders το συμβόλαιο για την κατασκευή του πήρε η Halliburton) στα ανατολικά του Κοσόβου, όπου διενεργούνται μυστικές επιχειρήσεις. Σύμφωνα με το δημοσίευμα η αμερικανική βάση, είναι ανοιχτή στην πρόσληψη κατοίκων της περιοχής, πολλές φορές παρέχοντας την «πολυπόθητη» πράσινη κάρτα ως αντάλλαγμα για την σιωπή τους αναφορικά με τα όσα γίνονται στην περιοχή. Ως φήμες αναφέρονται στο εν λόγω δημοσίευμα ισχυρισμοί που θέλουν η βάση αυτή να λειτουργεί ως χώρος παραγωγής πυρομαχικών, καταλήγοντας ωστόσο με σιγουριά ότι οι Αμερικανοί δεν θα αφήσουν το Κόσοβο. Ή Sara Flounders μια εκ των ιδρυτών του International Action Center και συγγραφέας των βιβλιων «Η κρυφή ατζέντα του ΝΑΤΟ» και «Το ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια» σε άρθρο της με τίτλο «»ανεξαρτησία» του Κοσόβου. Η νέα αποικία της Ουάσιγκτον στα Βαλκάνια» επισημαίνει τρια βασικά στοιχεία, απαραίτητα για την κατανόηση του θέματος. Η συγγραφέας του άρθρου μιλάει για την διακυβέρνηση της περιοχής, διορισμένης από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρωπαϊκή Ένωση (βασικά από τους τρεις ισχυρούς παίκτες, την Γαλλία, Αγγλία και Γερμανία) και το ΝΑΤΟ (η οποία και θα έχει έλεγχο τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική πολιτική), δίνοντας ωστόσο ιδιαίτερη έμφαση «στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό που έχει εγκαταστήσει μια εξαρτώμενη αποικία στο εσωτερικό των Βαλκανίων». Το δεύτερο σημείο της ανάλυσή της εξηγεί ότι η κίνηση της αμερικανικής πρωτεύουσας να είναι από τις πρώτες χ’ωρες που αναγνώρισαν την ανεξαρτησία του Κοσόβου επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός καταστρατηγεί κάθε συνθήκη ή διεθνή συμφωνία, ακόμα και αν αυτή είχε επιβληθεί με τη βία. Εξηγώντας ότι το ψήφισμα 1244 του 1999 των Ηνωμένων Εθνών παραβιάστηκε με την αναγνώριση του Κοσόβου, μια διεθνής συμφωνία, η οποία προέκυψε ύστερα από μια μακρά περίοδο διαβουλεύσεων και μετά από τους βομβαρδισμούς και τον εξαναγκασμό των ηγετών της πρώην Γιουγκοσλαβίας να συμφωνήσουν στην υπογραφή του. Τέλος, το τρίτο σημείο που αναφέρει η Sara Flounders εστιάζει στο αποτέλεσμα της αμερικανικής αυτής επεκτατικής διάθεσης, αλλά και την πολύχρονης νατοϊκής παρουσίας στους κατοίκους της περιοχής του Κοσόβου. Μια περιοχή, όπου το ποσοστό της ανεργίας αγγίζει το 60%, ενώ αποτελεί ταυτόχρονα έχει μετατραπεί σε κέντρο διεθνούς εμπορίου ναρκωτικών και διακίνησης λευκής σαρκός. Αναφορικά με την επιβολή της αποικιακής διοίκησης, η Sara Flounders πηγαίνει πίσω στο 2005, όταν ο τότε γεγικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Κόφι Αννάν διόρισε τον Marti Ahtisaari, ως τον ειδικό διαμεσολαβητή για την διευθέτηση του θέματος. Μια ακόμα σοβαρή επισήμανση που αξίζει της προσοχής του κάθε αναλυτή. Ο Φιλανδός απεσταλμένος του ΟΗΕ είναι και επίτιμος πρόεδρος στο International Crisis Croup (ICG), έναν οργανισμό, χρηματοδοτούμενο από τον γνωστό Τζόρτζ Σόρο που προωθεί την διεύρυνση του ΝΑΤΟ, παράλληλα με το άνοιγμα των αγορών για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο συμβούλιο επίσης του ICG υπάρχουν άλλα δυο πρόσωπα που συνδέονται με τους βομβαρδισμούς στην Σερβία. Ο στρατηγός Wesley Clark και ο Zbigniew Brzezinski. Τον Απρίλιο του 2007 ο ειδικός διαμεσολαβητής κατέθεσε την πρόστασή του για την επίλυση του status του Κοσόβου στον νέο Γενικό Γραμματέα Μπαν Κι Μουν (http://www.unosek.org/unosek/en/statusproposal.html), το οποίο προβλέπει έναν εκπρόσωπο, διορισμένο από τους ευρωπαίους και αμερικανούς αξιωματούχους, ο οποίος θα έχει τον πλήρη και τελικό έλεγχο αναφορικά με την φορολογία, τα οικονομικά, τον τραπεζικό τομέα και τα τελωνεία. Την ΕΕ από την πλευρά της να έχει την ευθύνη για την αντιπροσωπεία ευρωπαϊκής ασφαλείας και αμυντικής πολιτικής (ESDP) και το ΝΑΤΟ αντίστοιχα υπεύθυνο για την διεθνή στρατιωτική παρουσία. Τα δυο σώματα, αυτό της ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα έχουν τον έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής, της ασφάλειας, της δικαιοσύνης των δικαστηρίων και των φυλακών. Αποτελούν τους εγγυητές, έχοντας άμεση πρόσβαση και έλεγχο σε κάθε δραστηριότητα, διαδικασία ή έγγραφο στο Κόσοβο. Για την συγγραφέα, η αναγνώριση του Κοσόβου αποτελεί το τελευταίο βήμα του αμερικανικού πολέμου για την επανάκτηση της περιοχής. ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΣΕΛΙΔΑ 1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 ΑΝΑΛΥΣΗ Από τα γεγονότα και τις αποκαλύψεις που έρχονται στο φως της δημοσιότητας σήμερα η Αμερική φαίνεται να έχει ενεργό ρόλο στα διαδραματιζόμενα στους κόλπους της Ε.Ε. μέσω απόλυτα ελεγχόμενων δράσεων και κινήσεων που υπαγορεύουν δίκην εντολών προς «κράτη-αποικίες» ειδικά στα αδύναμα οικονομικό-πολιτικά παλαιά μέλη του συμφώνου της Βαρσοβίας και νυν νέα κράτη της Ε.Ε. Η αποκάλυψη αυτή, για τη διαρροή του εγγράφου που φέρνει στο φως της δημοσιότητας η «Α» και το Greek American News Agency, για αυτό καθαυτό το γεγονός της υπαγόρευσης εντολών σε ένα ευρωπαϊκό κράτος εκ μέρους των ΗΠΑ, αν μη τι άλλο αμφισβητεί το κύρος αλλά ακόμα και αυτήν ακόμα την υπόσταση και ανεξαρτησία της Ε.Ε στην εξωτερική της πολιτική δημιουργώντας μείζον ζήτημα. Θέτει ευθέως θέμα για την ίδια την Ε.Ε. και δημιουργεί στην πράξη μια Ευρώπη δυο ζωνών. Την μικρή Ευρώπη των ισχυρών (Γαλλία- Γερμανία- Ιταλία) και την μεγάλη «Ευρώπη» των μικρών και ανίσχυρων κρατών που είτε με τον ένα είτε τον άλλο τρόπο, ελέγχεται απόλυτα από τις ΗΠΑ. Μια διαπίστωση μέσα από αλυσιδωτά γεγονότα και εξελίξεις που θα έπρεπε να μας κάνει όλους να ντρεπόμαστε! Από τα πράγματα εκείνο που προκύπτει σαφώς είναι πως ο νέος στόχος των ΗΠΑ είναι η step by step αποδυνάμωση της Ε.Ε. , η δημιουργία δυο ζωνών εντός της Ε.Ε. με την παράλληλη δημιουργία μια βαλκανικής ζώνης απόλυτα ελεγχόμενης από τις ΗΠΑ γι αυτό και σπεύδει να ενισχύσει κάθε ενέργεια που αλλάζει το status quo της περιοχής με ζώνες που θα ελέγχονται απόλυτα από τις ΗΠΑ διασπώντας έτσι την καρδιά της Ε.Ε. -που ιστορικά είναι τα Βαλκάνια και η μοιραία ιστορία που κουβαλά κάθε έθνος στη χερσόνησο του Αίμου- και φυσικά η αλλαγή συνόρων… Το γεγονός ότι τα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ -στο σύνολο τους πλήρως ελεγχόμενα από κρατικές κυβερνήσεις και οικονομικό- πολιτικά συμφέροντα εξηγεί γιατί μια τόσο σοβαρή αποκάλυψη δεν πήρε έκταση σε διεθνές επίπεδο. δεν χρειάζεται ούτε πολύ μυαλό ούτε βαθυστόχαστες αναλύσεις. Ζούμε στον κόσμο της πληροφορίας είναι αδιανόητο να έχουμε εμείς ένα μικρό-σε παγκόσμια κλίμακα- ηλεκτρονικό ΜΜΕ, το έγγραφο φωτιά λίγες μέρες αφού διέρρευσε και να μην έχει γίνει λόγος σε κανένα μεγάλο διεθνές ΜΜΕ! Και φυσικά οι λόγοι μη δημοσιοποίησης του άμεσα είναι ευνόητοι αφού χρειάζεται μια ολόκληρη διαδικασία(διασταύρωση) και κυρίως αναμονή και παρακολούθηση εκ του σύνεγγυς των γεγονότων που επακολούθησαν την επιβεβαίωση του εγγράφου και των αποφάσεων σε διεθνές επίπεδο. Αντιθέτως έγιναν και γίνονται προσπάθειες να αποσιωπηθεί ή να υποβαθμισθεί το γεγονός και η αποκάλυψη, παρόλο που μια ολόκληρη χώρα σείεται ακόμα με εσωτερικούς κραδασμούς… Η πληροφορία όμως και το γεγονός έκανε το γύρω των λεγόμενων εναλλακτικών site και των blog μιας και τελευταία γίνεται λόγος στην Ελλάδα για το ρόλο των Blogs. Ναι η είδηση μας «ήρθε» από συνεργαζόμενα με το Greek American News Agency εναλλακτικά Blog και site με τα οποία διατηρούμε επαφή και επικοινωνία. Δική μας δουλειά -για την ακρίβεια της συναδέλφου Δέσποινας Συριοπούλου- ήταν ο έλεγχος. Η διασταύρωση κάθε στοιχείου και κυρίως ο έλεγχος της γνησιότητας του εγγράφου την οποία δεν αρνήθηκε καμία από τις δυο εμπλεκόμενες πλευρές… Αμέσως άρχισε ένας μαραθώνιος ανταλλαγής πληροφοριών και email για την διασταύρωση της είδησης και της γνησιότητας του απόρρητου εγγράφου. Φέροντας στο φως της δημοσιότητας ένα τόσο σημαντικό έγγραφο δίνεται μια άλλη διάσταση στο ρόλο των ΗΠΑ στα διαδραματιζόμενα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά και τα όσα επακολούθησαν και η (επίσημη) σιωπή των εντεταλμένων οργάνων της Ε.Ε. δείχνουν αν μη τι άλλο αρχικά την αμηχανία αλλά και τον πανικό για το ρόλο των ΗΠΑ στους κόλπους της Ε.Ε. η οποία φαίνεται εδώ και μια 5ετια να αντιμετωπίζει πρόβλημα. Η Αμερική δεν ξεχνά το ρόλο και τις αντιδράσεις της Ε.Ε. (Γαλλίας-Γερμανία) στο πόλεμο του Ιράκ. Ξεκίνησε ένα πόλεμο εγκαθιστώντας το δίκιο του Ισχυρού. Της Αυτοκρατορίας. Καταργήθηκαν έτσι στην πράξη τα Ηνωμένα Έθνη, και άλλοι διεθνείς οργανισμοί που άβουλοι και αδύναμοι να παρέμβουν ακολουθούσαν τον μεγάλο αυτοκράτορα στον καλπασμό της τρελής κούρσας πάνω σε ένα αφηνιασμένο άλογο… «Το άλογο του Καλιγούλα» όπως ορθώς παρομοιάζουν οι δυο αναλυτές που παρουσιάσαμε. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το σκηνικό της αναγγελίας του πολέμου στο Ιράκ του πλανητάρχη να περπατά αργά και σταθερά το βαθύ κόκκινο διάδρομο του Λευκού Οίκου για να αναγγείλει στην ανθρωπότητα την απόφαση του να επιβάλει το δίκιο του ισχυρού και την μεγάλη σφαγή με την μητέρα όλων των μαχών όπως υπερφίαλα αποκαλούσαν οι στρατηγοί της Ουάσιγκτον τον πόλεμο στο Ιράκ, με την γνωστή πρόφαση της καταστροφής των όπλων που τελικά χρόνια τώρα τα ψάχνουν και ακόμα να τα βρουν αλλά στο μεταξύ έχουν χάσει τη ζωή του χιλιάδες αθώοι και ταυτόχρονα στο νέο διαμελισμένο Ιράκ οι εταιρίες του αντιπροέδρου Ν. Τσένεϊ και του Αμερικανού Προέδρου να κάνουν χρυσές δουλειές… Ο χάρτης της Νέας Μέσης Ανατολής ήδη σχηματίζεται μέρα τη μέρα… Όλα αυτά δεν είναι άσχετα μεταξύ τους. Είναι κομμάτια ενός πάζλ που σχηματίζεται κομμάτι -κομμάτι σε ολόκληρο τον πλανήτη. Σαν ένα αόρατο χέρι να τοποθετεί αργά και σταθερά ώσπου σε μια δεκαετία από σήμερα θα έχουμε την πρώτη μορφή του νέου κόσμου που έρχεται. Ενός αβέβαιου κόσμου στον οποίο θα πρέπει να ζήσουν τα παιδιά μας. Ένα άκρως απόρρητο (top-secret) έγγραφο το οποίο συντάχθηκε στην Ουάσιγκτον με αποστολέα το υπουργείο εξωτερικών της Σλοβενίας… Χώρας προεδρεύουσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα όσα σήμερα αποκαλύπτονται δείχνουν με σαφήνεια τα όσα έρχονται και κυρίως όσα έχουν προαποφασιστεί για το μαλακό υπογάστριο της Χερσονήσου του Αίμου, των Βαλκανίων. Την καρδιά της Ευρωπαϊκής ένωσης. Οι ραγδαίες εξελίξεις από το 1988 στην πρώην ανατολική Ευρώπη, η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, και των τειχών του ψυχρού πολέμου, που χώρισε την ανθρωπότητα για περισσότερα από 50 χρόνια μετά την συμφωνία της Γιάλτας, άλλαξαν άρδην τα σχέδια της μόνης υπερδύναμης. Από τη δεκαετία του 1970 όταν ο ψυχρός πόλεμος ήταν ακόμα σε πλήρη εξέλιξη και τα μέτωπα στον πλανήτη διάσπαρτα με πιο γνωστά το πόλεμο του Βιετνάμ και τον υπερδεκαετή πόλεμο στον Αφγανιστάν, τα αμερικανικά think tank σχεδιάζαν την επόμενη μέρα της πτώσης του υπαρκτού Σοσιαλισμού. Σήμερα η ανθρωπότητα βρίσκεται μπροστά στα εν εξελίξει διλήμματα που έθετε ο Σ. Χάντικτον περί σύγκρουσης πολιτισμών και θρησκειών ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 για τον επιβεβαιώσει λίγα χρόνια αργότερα ο πλανητάρχης G. Bush μιλώντας για τον «άξονα του καλού και του κακού». Οι ρόλοι άλλαξαν. Τώρα οι κακοί είναι το Ισλάμ το οποίο οι Αμερικανοί ενίσχυαν με κάθε τρόπο σε όλα τα σημεία του κόσμου με αποκορύφωμα τον πόλεμο στο Αφγανιστάν στέλνοντας όπλα, βαρύ οπλισμό, και το Κοράνιο αυτά τη δεκαετία του ‘70 και του ‘80. Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν. Το Ισλάμ είναι ο άξονας του κακού. Όχι όμως σε όλες τις περιπτώσεις. Ειδικά όταν μιλάμε για την Χριστιανική Ευρώπη και τα Ορθόδοξα Βαλκάνια. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι και πάλι η Ορθόδοξη Ρωσία. Η Ρωσία του Μεγάλου Πούτιν. Για τα Βαλκάνια το Ισλάμ χρησιμοποιείται ως διασπαστικός και αποσταθεροποιητικός παράγων {Βλ. Κόσσοβο-Σκόπια-Αλβανία} με το αφελές πολυχρησιμοποιήμενο πρόσχημα της υποστήριξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Αλβανοφώνων και κάθε άλλης μουσουλμανικής μειονότητας. Έτσι προέκυψε και το Κόσσονο μετά την απόπειρα διάλυσης της Ορθόδοξης Σερβίας και τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1992. Έτσι με κάθε τρόπο ενισχύονται οι μεγαλοιδεατισμοί περί μεγάλης Αλβανίας με αλυτρωτικές διαθέσεις προς διάφορες κατευθύνσεις που αποβλέπουν σε σταδιακό διαμελισμό της περιοχής. Σήμερα το Κόσσοβο. Αύριο τα Σκόπια. Μετά, η Μακεδονία του Πυρίν, ήδη στους κόλπους της Βουλγαρίας εδώ και δεκαετίες υπάρχει αυτή η αλυτρωτική ιδέα και χωρίς το επίσημο κράτος να λαμβάνει θέση και αυτό κάτι λέει… Χρόνια τώρα κυκλοφορεί η ιδέα του έθνους των Μακεδόνων που φτάνει στην δημιουργία του κράτους των Μακεδόνων με έξοδο προς το λιμάνι της Θεσσαλονίκης! Δηλαδή διάσπαση του Ορθόδοξου πυρήνα των Βαλκανίων. Ελλάδα. Σερβίας. Βουλγαρίας. Κοντολογίς. Την εγκαθίδρυση δηλαδή στην καρδιά των Βαλκανίων και της Ευρώπης μιας νέας Μέσης Ανατολής με ότι αυτή συνεπάγεται. Τι συνεπάγεται; Διάσπαση. Αλλαγή συνόρων. Νέα κράτη. Νέοι χάρτες. Αίμα. Πόνο. Ανταλλαγή πληθυσμών. Νέες συνθήκες μετά από αιμοσταγείς διαδικασίες. Παρόμοιο σκηνικό με εκείνο των απαρχών του 20ου αιώνα όταν κάθε χρόνια από το 1012 μέχρι το 1944 άλλαζαν όλα για να φτάσουμε στο μοίρασμα της πίτας. Τότε ήταν η πολιτική εξουσία και η δύναμη της επιρροής. Σήμερα είναι τα οικονομικο-πολιτικά συμφέροντα. Το πετρέλαιο. Οι φυσικές πηγές ενέργειας. Το αέ

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 26/03/2008

  41. Όχι στον εθνικισμό και στις συναινέσεις που τον συντηρούν , H Aυγη 16/3/2008

    Η επικείμενη ένταξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, χάριν της οποίας επισπεύδονται οι διαπραγματεύσεις για το όνομα της γειτονικής χώρας, σε συνδυασμό με την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφορμή για μια νηφάλια αποτίμηση της -επίσημης και ανεπίσημης- ελληνικής εξωτερικής πολιτικής της προηγούμενης δεκαετίας: των εθνικώς αδιάλλακτων συλλαλητηρίων, των σχεδίων του Α. Σαμαρά για «σύνορα με τη Σερβία», του εμπάργκο στην ΠΓΔΜ επί Α. Παπανδρέου, της ταύτισης με το σερβικό μεγαλοϊδεατισμό του Μιλόσεβιτς, της συμμετοχής της χώρας μας στους νατοϊκούς βομβαρδισμούς του ’99, με την έγκριση και των δύο μεγάλων κομμάτων-, αλλά και της δραστηριότητας του ελληνικού κεφαλαίου στις χώρες των Βαλκανίων, σ’ ένα «ευνοϊκό» προς λεηλασία έδαφος που, όπως φαίνεται, δημιούργησε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

    Παρά το γεγονός, ωστόσο, ότι ο ελληνικός εθνικισμός έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα τα τελευταία χρόνια, η δημόσια συζήτηση περί τα Βαλκάνια ακόμα κινείται μεταξύ αντιαλβανισμού και σκοπιανοφαγίας από τη μια και ενός αντιαμερικανισμού από την άλλη, που περιγράφει αλλά δεν εξηγεί σχεδόν τίποτα. Είναι σ’ αυτό το πλαίσιο που η γνωστή τρόικα Άνθιμου – Καρατζαφέρη – Ψωμιάδη, με τη συνδρομή μερίδας των ΜΜΕ που επί χρόνια «εκπαιδεύουν» την ελληνική κοινωνία στο σωβινισμό, μπορούν ακόμη να παίρνουν «εθνοσωτήριες πρωτοβουλίες» απολύτως νομιμοποιημένες για μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Το γεγονός πως πολύ συχνά πρόκειται για κοινές σαχλαμάρες δεν τις κάνει λιγότερο επικίνδυνες. Το αντίθετο, μάλιστα.
    Οι υπογράφουσες και υπογράφοντες υπενθυμίζουμε τα αυτονόητα: δεν υπάρχει κανένα «εθνικό συμφέρον» που να διακυβεύεται αν δοθεί η δυνατότητα στη γειτονική χώρα να διατηρήσει τη συνταγματική της ονομασία και δεν υπάρχει καμιά «αλβανική απειλή» που δήθεν συνδέεται με την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου -πόσο μάλλον που αυτή η τελευταία είναι προϊόν ενός πολέμου που φέρει και την ελληνική υπογραφή. Η απειλή για την ειρήνη και την πολυεθνική συμβίωση είναι, στην πραγματικότητα, η φονική μηχανή που λέγεται ΝΑΤΟ – αυτής που στηρίζει και η χώρα μας εδώ και δεκαετίες. Προϋπόθεση για την άρση αυτή της απειλής, λοιπόν, είναι η διάλυση του ΝΑΤΟ~ με τη διατήρηση της εκατέρωθεν «εθνικής αδιαλλαξίας» και των διαιρέσεων, αυτό παραμένει ανέφικτο. Δεδομένου ότι μέχρι σήμερα ο εθνικισμός -όχι μόνο «των άλλων», αλλά και ο «δικός μας» – έχει «νομιμοποιήσει» πολέμους, έχει «ενθαρρύνει» εθνοκαθάρσεις και έχει δημιουργήσει κύματα μεταναστών και προσφύγων, δηλώνουμε ότι δε θα αφήσουμε τους κατά φαντασία μακεδονομάχους να δηλητηριάσουν την ελληνική κοινωνία με πολεμικές ιαχές και να υπονομεύσουν ακόμα περισσότερο την ειρήνη και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς των Βαλκανίων.

    Πρόδρομος Αβακουμίδης – Νέοι/ες ΑΚΟΑ, Θεόδωρος Αγγελίδης Π.Κ. ΣΥΝ Βύρωνα, Μάνος Αγγελίδης Π.Κ. ΕΜΠ Νεολαίας ΣΥΝ, Κώστας Αθανασίου Δίκτυο για τα Πολιτικά κ Κοινωνικά Δικαιώματα Αθήνας, Γιώργος Αλεξανδρίδης Π.Κ. Αιγάλεω – Περιστερίου Νεολ. ΣΥΝ, Σπύρος Αλεξανδρίδης, ΣΥΡΙΖΑ Αγ. Βαρβάρας, Κλεονίκη Αλεξοπούλο Π.Κ. Μεταπτυχιακών Νεολ. ΣΥΝ, Γιάννης Αλμπάνης Δίκτυο Αθήνας, Κώστας Ανδριτσόπουλος – Π.Κ. Χαλανδρίου ΣΥΝ, Κατερίνα Αντωνίου Πανεπιστημιακός, ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων, Βιβή Αντωνογιάννη – εκπαιδευτικός, Σπύρος Απέργης Τμ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ, Γιώργος Αναδρανιστάκης Π.Κ. Δημοσιογράφων ΣΥΝ, Κώστας Αργαλιώτης- Δίκτυο. Αθήνας, Ανδρέας Αρναούτογλου Π.Κ. Νίκαιας ΣΥΝ, Βασίλης Αφεντούλης πολ. μηχανικός, Αλέξης Βάκης συνθέτης, Χρήστος Βαλλιάνος ΣΕ περιοδ. Θέσεις, Αβραάμ Βαμβακάς γραμ. Πόλης Θεσνίκης Νεολ. ΣΥΝ, Τερέζα Βεκιαρέλλη μεταφράστρια, Θεοδώρα Βελώνα – Π.Κ. Α’ ΦΜΣ Νεολ. ΣΥΝ, Κώστας Βέττας Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Ιωάννα Βίτσου ιδιωτική υπάλληλος, Μίτση Βρασιβανοπούλου Π.Κ. ΣΥΝ Κυψέλης, Παναγιώτης Βωβός Δίκτυο Αθήνας, Σίσυ Βωβού ΑΚΟΑ, Άκης Γαβριηλίδης μεταφραστής, Κώστας Γαβρόγλου πανεπιστημιακός, Αλέκος Γαϊτάνος Νομ. Χίου ΣΥΝ, Νίκος Γεννημάκης γιατρός (Σουηδία), Γιώργος Γιαννακόπουλος Νεολ. ΣΥΝ, Αρίστος Γιαννόπουλος δημοσιογράφος, Νίκος Γιαννόπουλος Νέοι/ες ΑΚΟΑ, Νίκος Γιαννόπουλος Δίκτυο Αθήνας, Χριστίνα Γιαννούλη – Δίκτυο Αθήνας, Αλί Γιλμαγιάν Δίκτυο Αθήνας, Παναγιώτης Γιούλης – Δίκτυο Αθήνας, Δημήτρης Γκιβίσης ΑΚΟΑ, Νίκος Γκλαρνέτατζης Δίκτυο Θεσ/νίκης, Μαίρη Γουδέλη Δίκτυο Αθήνας, Δήμητρα Γούναρη μεταπτυχιακή φοιτήτρια ΕΚΠΑ, Διονύσης Γουσέτης πολιτικός μηχανικός, Γιάννης Γρηγοριάδης – Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Νικολέτα Δανιά Γρ. Β’ Αθήνας Νεολ. ΣΥΝ, Γιώργος Δεδεγκίκας Δίκτυο Μεταναστών, Δημήτρης Δημούλης – καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Σ.Ε. περιοδ. Θέσεις, Ιωάννα Δρόσου Νέοι/ες ΑΚΟΑ, Κώστας Ελευθερίου ανένταχτος, Μάριος Εμμανουηλίδης υπάλληλος ΙΚΑ, Αδάμος Ζαχαριάδης Δίκτυο Μεταναστών, Κώστας Ζυρίνης Π.Κ. Κουκάκιoυ ΣΥΝ, Έφη Θάνου γρ. Π.Κ. Πόλης Θεσ/νίκης Νεολ. ΣΥΝ, Σοφία Θεοδουλίδου Νομ. Ξάνθης ΣΥΝ, Νάσος Θεοδωρίδης Τμ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ, Μαρία Θεοδωρίδου – Επ. πόλης Θεσνίκης ΣΥΝ, Γιάννης Ζαρκάδης πανεπιστημιακός, Στέφανος Ιωάννου Π.Κ. Πανεπιστημίου Πειραιά Νεολ. ΣΥΝ, Βασίλης Kαγιάς οικονομολόγος, Δημήτρης Καλαντζόπουλος Π.Κ. ΕΚΠΑ Νεολ. ΣΥΝ, Πέτρος Καλκανδής- ΚΠΕ ΣΥΝ, Μαρία Καλυβιώτου Π.Κ. Υπολοίπου ΕΚΠΑ Νεολ. ΣΥΝ, Πέτρος Καούνης Π.Κ. Πετραλώνων-Θησείου Νεολ. ΣΥΝ, Νέλλη Καμπούρη, Αθηνά Καραγιαννίδη ΣΥΝ Δράμας, Θόδωρος Καραγιαννίδης Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Χρήστος Καραγιαννίδης ΣΥΝ Δράμας, Μαριαλένα Καραμπάτσου Γρ. Σπουδάζουσας Νεολαίας ΣΥΝ, Νίκος Καρανίκας Π.Κ. Κεντρου Θεσνίκης ΣΥΝ, Ξανθούλα Καρανίκα Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Γιώργος Καρατσιουμπάνης – ΚΣ Νεολ. ΣΥΝ, Μιχάλης Καστρινάκης Νομ. Βόλου ΣΥΝ, Ντία Κεραμειδά- Π.Κ. Δικαιωμάτων Θεσ/νίκης ΣΥΝ, Δημήτρης Κλαυδιανός – Νέοι/ες ΑΚΟΑ, Αντώνης Κοσμίδης Νομ. ΣΥΝ Ξάνθης, Λουκία Κοτρωνάκη Δίκτυο Αθήνας., Αφροδίτη Κουκουτσάκη πανεπιστημιακός Πάντειο, Γιάννα Κούρτοβικ Δίκτυο Αθήνας, Μάγδα Κουσιάντζα ΚΠΕ ΣΥΝ, Αλέκα Κρασοπούλου ΠΚ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Λίνα Κυργιαφίνη Δίκτυο Θεσ/νίκης, Θάνος Κυριακόπουλος Π.Κ. Ζωγράφου Νεολ. ΣΥΝ, Χάρης Κωνσταντάτος ΚΠΕ ΣΥΝ, Δημήτρης Λαβατσής Νομ. Χίου ΣΥΝ, Χρήστος Λάσκος ΚΠΕ ΣΥΝ, Άρια Λελάκη Δίκτυο Αθήνας, Δημήτρης Λεοντίου ΤΕΙ Χαλκίδας, Ζωή Λιανού – φοιτήτρια Παντείου, Ελισάβετ Λούντου Δίκτυο Αθήνας , Άννα Μάγκλαρη Π.Κ. Βύρωνα-Καισαριανής Νεολ. ΣΥΝ, Γιώργος Μανώλης Π.Κ. Φιλοσοφικής Νεολ. ΣΥΝ, Μυρτώ Μάλλη-Πολλάκη Πρωτοβουλία Πολιτών Βύρωνα για τη Διάσωση του Υμηττού, Ντιάνα Μάνεση Π.Κ. Μεταπτυχιακών Νεολ. ΣΥΝ, Γιώργος Μανιάτης Δίκτυο Μεταναστών, Αλεξάνδρα Μαντζούτσου ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων, Νανά Μανωλιδάκη ΣΥΝ, Ειρήνη Μαρκίδη φοιτήτρια Ψυχολογίας, Εύη Μαχαίρα Π.Κ. Υμηττού ΣΥΝ, Σταυρούλα Μελά «Λιμάνι της Αγωνίας» Πειραιάς, Πέτρος Μετάφας ανένταχτος, Γιάννης Μηλιός Ανεξάρτητος, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ, Ζινάρ Μιράν Δίκτυο Αθήνας, Βίλη Μιχελάκου Δίκτυο Αθήνας, Κλεάνθης Μοιρασγενίτης ΑΚΟΑ Θεσ/νίκης, Στράτος Μόρφης Π.Κ. Αγ. Δημητρίου ΣΥΝ, Νίκος Μορφονιός δημοσιογράφος, Ελένη Μουγιάκου Δίκτυο Αθήνας, Όλγα Μπαλαούρα Νέοι/ες ΑΚΟΑ, Εύα Μπαμπαλώνα Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Μαρία-Άννα Μπαρσέφσκι Δίκτυο Αθήνας, Νίκος Μπελαβίλας Δημ. Σύμβουλος Πειραιά «Λιμάνι της Αγωνίας», Ισαβέλλα Μπερτράν περιοδικό Resistencias, Γιώργος Μπουρολιάς Δίκτυο Αθήνας, Μωυσής Μπουντουρίδης πανεπιστημιακός, Γιάννης Μπρούζος Π.Κ. Αλίμου Νεολ. ΣΥΝ, Χρήστος Νασιόπουλος ΣΕ του περιοδικού Θέσεις, Νίκος Νικήσιανης- Δίκτυο. Θεσ/νίκης, Γεωργία Ντούσια Δίκτυο Αθήνας, Ελένη Ξεφτέρη Δίκτυο. Θεσ/νίκης, Σταύρος Παναγιωτίδης ΚΣ Νεολ. ΣΥΝ, Φώτης Παλαμιώτης Π.Κ. Eξαρχείων, Επιτροπή Δικαιωμάτων Νεολ. ΣΥΝ, Βασίλης Πανάγου Δίκτυο Αθήνας, Φάνης Παπαγεωργίου Π.Κ. Β. Προαστίων Νεολ. ΣΥΝ, Σταύρος Παπαγιαννόπουλος Π.Κ. Αλίμου ΣΥΝ, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος ΚΣ Νεολ. ΣΥΝ, Γιάννης Παπαδημητρίου ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων, Νίκος Παπαδογιάννης Νεολαία ΣΥΝ, Δημήτρης Παπαδόπουλος πανεπιστημιακός, Πανεπιστήμιο Κάρντιφ, Χριστόφορος Παπαδόπουλος ΚΠΕ ΣΥΝ, Μαρία Παπαδοπούλου Π. Επιτροπή ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Χρήστος Παπαθανασίου Π.Κ. Αγ. Παρασκευής ΣΥΝ, Θανάσης Παπαζαφείρης Δίκτυο Αθήνας, Σωτήρης Παπαμιχαήλ ΣΥΡΙΖΑ Βύρωνα, Δημήτρης Παπανικολόπουλος Νεολαία ΣΥΝ, Εύη Πάτκου Π.Κ. Εκπαιδευτικών Θεσνίκης ΣΥΝ, Γεωργία Πετράκη Π.Κ. Αγ Δημητρίου ΣΥΝ, Αγγελική Πολάτου, Σταυρούλα Πουλημένη Π.Κ. Πόλης Θεσσαλονίκης Νεολ. ΣΥΝ, Aλέξης Πουλιάσης ιδιωτικός υπάλληλος, Ευαγγελία Προκοπίου διδάκτωρ Πολιτιστικής Ψυχολογίας, Νίκος Ραδικόπουλος ΚΣ Νεολ. ΣΥΝ, Επιτροπή Δικαιωμάτων, Βασίλης Ρόγγας Π.Κ. Πετρούπολης Νεολ. ΣΥΝ, Άχιμ Ρολχόιζερ Δίκτυο Αθήνας, Άλκης Ρήγος Ανεξάρτητος, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ, Όλγα Σακαλή Π.Κ. Δικαιωμάτων ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Νίκος Σαμανίδης Π. Επιτροπή Θεσνίκης ΣΥΝ, Μανώλης Σαρρής-Νομ. Πειραιά ΣΥΝ, Γιάννης Σδράνης ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων, Χρήστος Σίμος Νεολαία ΣΥΝ, Λίνα Σιπητάνου περιοδικό Resistencias, Παναγιώτης Σιώκος Π.Κ. Φιλοσοφικής Νεολ. ΣΥΝ, Σπύρος Σκαμνέλος ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων, Γιώργος Σκάνης- περιοδικό Resistencias, Μιχάλης Σκομβούλης (Παρίσι), Νεολαία ΣΥΝ, Ελένη Σταματάκη Γραμματεία ΑΚΟΑ, Πέτρος Σταύρου Π.Κ. Αγ. Παρασκευής ΣΥΝ, Σπύρος Σταύρου Νομ. Α. Αττικής ΣΥΝ, Δημήτρης Στεργιόπουλος Δίκτυο Αθήνας, Νίκος Στεφανή Μηχανικός, Γιώργος Στόγιας εκπαιδευτικός, Σταυρούλα Συράκου ΚΣ Νεολ. ΣΥΝ, Επιτροπή Δικαιωμάτων, Mιχάλης Σφυράκης Νομ. Χίου ΣΥΝ, Δημήτρης Σωτηρόπουλος, Δημήτρης Ταλαίπωρος Π.Κ. Παντείου Νεολ. ΣΥΝ, Τάκης Τσαντήλας ανένταχτος, Τζεμίλ Τζιγέρ Δίκτυο Αθήνας, Ευκλείδης Τσακαλώτος Π.Γ. ΣΥΝ, Θανάσης Τσακίρης ανένταχτος, Σοφία Τσαουσίδου ανένταχτη, Άγγελος Τσέκερης ΚΠΕ ΣΥΝ, Βασίλης Τσιάνος πανεπιστημιακός (Αμβούργο), Δημήτρης Τσιάρας Δίκτυο. Θεσ/νίκης, Γεωργία Τσιλικοπούλου Π.Κ. Πετρούπολης Νεολ. ΣΥΝ, Μαρία Τσίπη Π.Κ. Α’ ΦΜΣ Νεολ. ΣΥΝ, Θέμη Τσολάκου ΚΣ Νεολαίας ΣΥΝ, Γιάννης Φελέκης ΟΚΔΕ Σπάρτακος, Ίλια Φόστερ Δίκτυο Μεταναστών, Γιώργος Φουρτούνης πανεπιστημιακός, Αντώνης Φράγγος ραδιοφ. παραγωγός «105,5 Στο κόκκινο», Διονύσης Φτεργιώτης Π. Επιτροπή ΣΥΝ Θεσ/νίκης, Κώστας Φώλιας Δίκτυο, Ζωή Χαλιδιά Δίκτυο Αθήνας Αλεξάνδρα Χαλκιά πανεπιστημιακός, Πάντειο, Έλμα Χαραλαμπίδου υποψήφια διδάκτωρ, Μάκης Χαρίσης Δίκτυο Αθήνας, Παύλος Χατζόπουλος ερευνητής, Χρυσάνθη Χειμώνα Π.Κ. Βύρωνα – Καισαριανής Νεολ. ΣΥΝ, Βαγγέλης Χερουβείμ Π.Κ. Δημοσιογράφων ΣΥΝ, Γιώργος Χονδρός Νομ. Τρικάλων ΣΥΝ, Ειρήνη Χόπλαρου εκπαιδευτικός, Χρήστος Χορταρέας Π.Κ. Φιλοσοφικής Νεολ. ΣΥΝ, Τασία Χριστοδουλοπούλου Ανεξάρτητη, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ.

    ——————————————–

    ΘΕΜΟΣ ΣΤΟΦΟΡΟΠΟΥΛΟΣ, ο επίτιμος πρέσβης για τη διπλή ονομασία των Σκοπίων
    «Παραδοθήκαμε άνευ όρων»

    Συνέντευξη ΣΩΤΗΡΗΣ ΛΕΤΣΙΟΣ

    Από τη στιγμή που ως χώρα δεχθήκαμε έστω κατ’ αρχήν να υπάρξει σύνθετη ονομασία ενισχύσαμε την αδιαλλαξία των Σκοπίων. Αυτό υπογραμμίζει ο κ. Θέμος Στοφορόπουλος, επίτιμος πρέσβης, συμπληρώνοντας ότι όσο και εάν φαίνεται παράδοξο δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ ονομασίας απλής και σύνθετης εκτιμώντας, ότι θα επακολουθήσουν δυσμενέστατες συνέπειες και στις δύο περιπτώσεις λόγω του ιστορικο-πολιτικού χαρακτήρα του θέματος. Θεωρεί ότι ήταν απόλυτα ορθή η θέση «όχι Μακεδονία ή παράγωγα» και ότι αυτό ο ελληνικός λαός το αντιλαμβάνεται όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις.

    – Προβληματίζουν την Αθήνα οι εξελίξεις περί την ονομασία της FYROM μετά από την κατάθεση των προτάσεων Νίμιτς. Η διπλή ονομασία τελικά πόσο εύκολα θα γίνει αποδεκτή από την ελληνική πλευρά; Σε διαφορετική περίπτωση θα ασκήσουμε βέτο, το οποίο όμως ενέχει πολιτικό τίμημα για τη χώρα;
    – Η ελληνική πλευρά έχει δεχθεί την ιδέα περισσότερων της μίας ονομασιών. Προ πολλού. Από τότε που η Αθήνα συμφώνησε, αν κιόλας δεν πρότεινε, να έχουν τα Σκόπια άλλη ονομασία για εξωτερική χρήση και άλλη για εσωτερική. Πολλά μάλιστα ελληνικά ΜΜΕ αποκαλούν συνεχώς τη δεύτερη «συνταγματική». Σα να μην πρέπει οι Σκοπιανοί αυτήν ακριβώς τη «συνταγματική» τους ονομασία να αλλάξουν, τροποποιώντας (και ως προς το σημείο αυτό) το σύνταγμά τους, που οι ίδιοι συνέταξαν έτσι ώστε να προωθεί τον εναντίον μας επεκτατισμό τους. Νομίζω πως η διαφορά εσωτερικής-εξωτερικής χρήσης θα ήταν διεθνώς μοναδική. Δεν γνωρίζω άλλη τέτοια περίπτωση. Ακόμα όμως και αν υπάρχει, δεν πρέπει να παραβλέπεται η ιδιαιτερότητα του σκοπιανού ιδεολογήματος. Αφήστε που η διάκριση δεν μπορεί να εφαρμοστεί με συνέπεια: η χρήση, π.χ., σκοπιανών ταυτοτήτων, οι οποίες θα έφεραν το «εσωτερικό» όνομα και θα επείχαν και θέση διαβατηρίου, δεν θα ήταν και εξωτερική; Μετά, πάντως, από αυτή την, βάσει αμερικανικής υποδείξεως, υποχώρηση των ελληνικών κυβερνήσεων, ήταν φυσικό να επακολουθήσεων προτάσεις για περαιτέρω διαφοροποιήσεις: άλλη ονομασία για όσα κράτη δεν έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία» και διαφορετική για τα υπόλοιπα, άλλη για την Ελλάδα και τους διεθνείς οργανισμούς, για τα διαβατήρια, κ.ο.κ. Ανάλογα ισχύουν για την απλή ή σύνθετη ονομασία. Από τη στιγμή που δεχθήκαμε, έστω κατ’ αρχήν, να υπάρξει σύνθετη ονομασία, ενισχύσαμε την αδιαλλαξία των Σκοπίων, αλλά και την εκτίμηση της Ουάσιγκτον ότι και αυτή τη φορά θα υπακούσουμε στα κελεύσματά της. Με την αποδοχή της δυνατότητας σύνθετης ονομασίας παραδοθήκαμε άνευ όρων. Διότι, όσο και αν εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράδοξο, δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ ονομασίας απλής και σύνθετης και άρα θα επακολουθήσουν οι ίδιες δυσμενέστατες συνέπειες και στις δύο περιπτώσεις λόγω του ιστορικο-πολιτικού χαρακτήρα του θέματος, σε συνδυασμό με τον κύριο εν προκειμένω παράγοντα που είναι ο υπαρξιακός επεκτατισμός των Σκοπίων. Γιατί λέμε πως δεν υπάρχει διαφορά; Διότι οποιοσδήποτε προσδιορισμός του όρου «Μακεδονία» είναι πολύ πιθανό να ατονήσει και να μη χρησιμοποιείται. Αλλά και αν αυτό δεν γίνει, τα Σκόπια θα είναι το μόνο κράτος που θα έχει στο όνομά του τον όρο «Μακεδονία» ή παράγωγό του. Έτσι, για τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που δεν θα ξέρουν καν την ύπαρξη ελληνικής και βουλγαρικής Μακεδονίας, η λέξη «Μακεδονία» θα ταυτίζεται με τα Σκόπια και μόνο. Υπάρχει όμως και ένας τρίτος λόγος, ίσως ο πιο σημαντικός. Ότι αν ο προσδιορισμός επιζήσει στην πράξη και αν χρησιμοποιείται εν γνώσει της διαιρέσεως της Μακεδονίας σε ελληνική, βουλγαρική και σκοπιανή, τότε ο προσδιορισμός θα ενισχύει τον επεκτατισμό των Σκοπίων διεθνώς (όπως και στο εσωτερικό του σκοπιανού κράτους). Διότι είναι αλήθεια πως γίνεται γενικά δεκτό ότι η γεωγραφική Μακεδονία κατανεμήθηκε ανισομερώς σε τρία μέρη. Είναι αλήθεια ότι μεγάλο ποσοστό των Σκοπιανών είναι Σλάβοι. Και είναι αλήθεια ότι το σημερινό σκοπιανό κράτος είναι νέο, με την έννοια ότι διαδέχθηκε το νοτιότερο ομόσπονδο κράτος της Γιουγκοσλαβίας. Αν, λοιπόν, δεν υπήρχε ο «μεγαλομακεδονισμός» των Σκοπιανών, θα μπορούσε το κράτος τους να ονομασθεί «Άνω Μακεδονία», «Σλαβομακεδονία» ή «Νέα Μακεδονία». Όμως υπάρχει και θα εξακολουθήσει να υπάρχει το επεκτατικό ιδεολόγημα των βορείων γειτόνων μας περί της μίας μεγάλης Μακεδονίας: της γεωγραφικής περιοχής, η οποία, ενώ θα έπρεπε, κατ’ αυτούς, να είναι ενωμένη και «μακεδονική» (να ανήκει, δηλαδή, ολόκληρη στο «έθνος» που οι Σκοπιανοί ισχυρίζονται ότι αποτελούν και που διατείνονται ότι είναι το ίδιο με εκείνο των αρχαίων Μακεδόνων) παραμένει, η μείζων αυτή περιοχή, διηρημένη και κατεχόμενη, στο μεγαλύτερο μέρος της, από τους Έλληνες και τους Βουλγάρους. Εξίσου με το απλό, χωρίς προσδιορισμό, όνομα «Μακεδονία», οποιοδήποτε σύνθετο (με γεωγραφικό, εθνικό ή χρονικό επίθετο) θα ενισχύει αυτό το
    επεκτατικό ιδεολόγημα των Σκοπίων ως «μακεδονικού» Πεδεμοντίου. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα Σκόπια έχουν χρησιμοποιήσει τέτοιους προσδιορισμούς: Vardar Makedonija, Slavomakedonija, Nova Makedonija. Πρόσθετη απόδειξη αποτελούν οι πληροφορίες, αν αληθεύουν, ότι τα Σκόπια είχαν παρασκηνιακά δεχθεί, ή θα δεχόντουσαν, σύνθετη ονομασία. Δεν το έπραξαν, για λόγους διαπραγματευτικούς και κρατικού κύρους. Ήταν, συνεπώς, απόλυτα ορθή και καθόλου μαξιμαλιστική η θέση «όχι Μακεδονία ή παράγωγα». Και αυτό ο ελληνικός λαός το αντιλαμβάνεται, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις.
    Ως προς το βέτο. Η άσκηση ή απειλή του, αν είναι πραγματική και όχι εικονική κατόπιν προσυνεννοήσεως, σημαίνει, παντού και πάντοτε, ότι ο ασκών ή απειλών δεν βρίσκεται σε φιλικό περιβάλλον. Μπορεί όμως να υπάρξει γνήσιο βέτο της ελληνικής κυβέρνησης στο ΝΑΤΟ ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτά τα αλληλοσυνδεόμενα μορφώματα είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων κοινωνικοοικονομικών συνθηκών στην πατρίδα μας. Οι συνθήκες αυτές αποκλείουν το γνήσιο βέτο. Και επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά η διάσταση μεταξύ των συμφερόντων του ελληνικού λαού και της συμμετοχής της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ.

    – Ποιος βλέπετε να είναι ο ρόλος των ΗΠΑ απέναντι στην κυβέρνηση των Σκοπίων; Είναι διατεθειμένη η αμερικανική πλευρά να πιέσει ώστε να εξευρεθεί σύντομα λύση;

    – Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ενισχύσει, επί πολλά χρόνια και συστηματικά, το σκοπιανό ιδεολόγημα. Με στόχο να ανεξαρτητοποιηθεί ακόμα μια συνιστώσα της διαλυμένης Γιουγκοσλαβίας, να την προσεταιρισθούν και να την εκμεταλλευθούν, αποκτώντας σε αυτήν στρατιωτικές βάσεις, εντάσσοντάς την στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, αλλά και χρησιμοποιώντας την ως μέσο πίεσης επί της Ελλάδος ή και της Βουλγαρίας. Αυτό που τώρα επιδιώκουν οι ΗΠΑ, διά του κ. Νίμιτς, είναι να πιεσθεί η ελληνική κυβέρνηση να δεχθεί μια φόρμουλα με την οποία θα προσπαθήσουν να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό.

    – Το γεγονός ότι εδώ και πολλά χρόνια ως χώρα διατηρούμε στενές οικονομικές σχέσεις με τα Σκόπια και θεωρούμαστε γι’ αυτούς βασικός παράγοντας σταθερότητας δεν θα έπρεπε λογικά να είχε συμβάλει στην ανάπτυξη μεγαλύτερης επιρροής μας; Δεν θα έπρεπε να διαδραματίζουμε πιο ενεργό ρόλο στα Βαλκάνια;

    – Ουδέποτε, όσο γνωρίζω, ζητήθηκε από τους Έλληνες επιχειρηματίες να ασκήσουν μια τέτοια επιρροή. Θα το έπρατταν; Δεν έχω το δικαίωμα να υποτιμήσω τον πατριωτισμό κανενός, αλλά δεν μπορώ να μη θυμηθώ τη συμπεριφορά ορισμένων Ελλήνων επιχειρηματιών διαρκούντος του εμπάργκο κατά των Σκοπίων. Γενικότερα, πόσο εύκολο είναι για το ελληνικό κεφάλαιο να στραφεί εναντίον της αμερικανικής πολιτικής;

    – Πόσο βάσιμοι είναι οι φόβοι ότι μπορεί να αναβιώσει ο βαλκανικός επεκτατισμός μετά και την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου; Υπάρχει κίνδυνος διαμελισμού των Σκοπίων λόγω της αλβανικής μειονότητας στο Τέτοβο;

    – Η «αναγνώριση» της «ανεξαρτησίας» του Κοσόβου, συνέχεια της επίθεσης εναντίον της Γιουγκοσλαβίας το 1999, δεν θα γινόταν αν το Διεθνές Δίκαιο, όπως το ξέραμε, δεν είχε ουσιαστικά καταργηθεί μετά τις ανατροπές του 1989-90. Είναι φανερό ότι αυτό που ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ θέλουν είναι «σταθερότητα» στα Βαλκάνια υπό την επικυριαρχία τους. Τι μπορεί να χαλάσει τα σχέδιά τους; Πρώτον, οι ανταγωνισμοί των μεγάλων δυνάμεων (των δυτικών μεταξύ τους και μεταξύ αυτών και της Ρωσίας). Δεύτερον, οι βαλκανικοί εθνικισμοί και η σχέση τους με τις εξωβαλκανικές δυνάμεις. Τρίτον, η αντίσταση των λαών, το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 26/03/2008

  42. ΓΙΑΤΙ ΠΑΛΙ Η ΔΗΘΕΝ ‘ΔΙΠΛΗ’ ΚΑΙ ΔΗΘΕΝ ‘ΣΥΝΘΕΤΗ’ ΟΝΟΜΑΣΙΑ; Τι σημαίνει η ‘σφήνα’ Νιμιτς

    Η ρελάνς που επιχείρησε – την ημέρα μάλιστα της Εθνικής μας Επετείου – ο παραμερισμένος από το ΝΑΤΟ «μεσολαβητής» του ΟΗΕ, με την επαναφορά της αρχικής του πρότασης για δήθεν «σύνθετη» ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας-Σκόπια», εγείρει ορισμένα ερωτήματα που θα έπρεπε να μας απασχολήσουν.

    Καταρχάς, υποτίθεται οτι η Αθήνα (Ντόρα) είχε απορρίψει πριν ένα χρόνο την πρόταση αυτή ως επίφαση «σύνθετης» ονομασίας που επικυρώνει το σκέτο «Δημοκρατία της Μακεδονίας» προσθέτοντας τον «δίσχρηστο» διεθνώς πλεονασμό του ονόματος της πρωτεύουσας των Σκοπίων. Γιατί λοιπόν ο Νίμιτς την ξαναρίχνει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης; Μήπως για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του ΟΗΕ στο παιχνίδι με μια ακόμη προσβολή της εθνικής αξιοπρέπειας των Ελλήνων; Ή μήπως για να θέσει το «πρώτο μέρος» προ των ευθυνών του για το αδιέξοδο στο οποίο έχει οδηγήσει τα πράγματα η δουλοπρέπειά του «βαράτε με κι ας κλαίω» – σε σύγκριση με την αταλάντευτη θέση του «δεύτερου μέρους».

    Σημειωτέον οτι αυτό συμβαίνει τη στιγμή που η Ντόρα δήλωνε προς πάσα κατεύθυνση πως – σε απευθείας συνεννόηση με τους Σκοπιανούς υπό την αιγίδα των Αμερικάνων (Φρηντ) – έχει «κλειδώσει» το όνομα «Νέα Μακεδονία», και μάλιστα με δική της επιμονή στην ονόμασία αυτή. Είχε δηλαδή απορρίψει η ίδια την μόνη ανεκτή (σε κάποιους όψιμους θιασώτες της «σύνθετης ονομασίας») από τις πέντε προτάσεις του «σχεδίου Νίμιτς», τη «Δημοκρατία της Άνω Μακεδονίας». Ο τρόπος που η ίδια η υπουργός εξωτερικών δικαιολόγησε την απόρριψη του προσδιορισμού «Ανω», υπέρ του προσδιορισμού «Νέα», έχει ιδιαίτερο σημειολογικό ενδιαφέρον με πολιτικές προεκτάσεις: «Επιθυμούμε ένα όνομα που θα σηματοδοτεί τη διαφορά ανάμεσα στη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας και στην περιοχή που σήμερα καλύπτεται από την ΠΓΔΜ» (βλ. ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, 23/3/08, σελ. 18).

    Πράγματι, αν το δούμε ψύχραιμα, η ένσταση της κυρίας Μπακογιάννη στον «γεωγραφικό προσδιορισμό» Ανω-Gorna-Βόρεια κλπ έχει μια αναμφισβήτητη λογική που ανατρέπει ταυτόχρονα τον υπ’ αριθμόν 1 άδικο όρο του Σχεδίου Νίμιτς (χωρισμός της Μακεδονίας σε δύο ισοβαρείς γεωγραφικές «περιοχές») αλλά και ολόκληρη την επιχειρηματολογία των ντόπιων «κατωμακεδονιστών». Τα Σκόπια κατέχουν μόνο το 10% της ιστορικής Μακεδονίας έναντι του 60% που απελευθέρωσε και επανάκτησε με πολλές θυσίες ο Ελληνισμός στο Μακεδονικό Αγώνα και στους Βαλκανικούς Πολέμους. Θα ήταν άδικο λοιπόν να ιδιοποιηθούν τα Σκόπια τη μισή Μακεδονία, επεκτείνοντας αυθαίρετα τα γεωγραφικά της όρια μέχρι την αρχαία …Δαρδανία-Πεονία, που επιπλέον κατοικείται κατά πλειοψηφία από Αλβανούς! Από την άλλη, κάθε γεωγραφικός – δήθεν – προσδιορισμός υποδηλώνει «διχοτόμηση γής» που ενισχύει τον αλυτρωτισμό των σφετεριστών της ιστορικής ονομασίας. Αντίθετα, το «Νέα Μακεδονία» δηλώνει κάτι – ιστορικά τουλάχιστον – καινούργιο και διαφορετικό από εκείνο που είναι η μία και μοναδική Ελληνική Μακεδονία, της οποίας την εθνική, πολιτιστική και εδαφική υπόσταση ΔΕΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ.

    Δηλαδή, το «Νεομακεδονία» και «νεομακεδόνες», εφόσον πολιτογραφηθεί ως ενιαία λέξη για κάθε χρήση, είναι το μόνο όνομα που θα μπορούσε να εκφράσει – έστω αποκλειστικά για τους Έλληνες και φιλέλληνες – την έννοια της «Ψευτομακεδονίας» και των «ψευτομακεδόνων» που όλοι ξέρουμε. Να λοιπόν που η Ντόρα Μπακογιάννη καταφέρνει τώρα να εμφανίζεται πιό αδιάλλακτη (τη βγαίνει από τα αριστερά) στους ακραιφνείς υποστηρικτές του «βέτο και μόνο ΒΕΤΟ» υπό τον «σκληρό» όρο να δεχτούν τα Σκόπια το «Ανω Μακεδονία» ως ΕΘΝΙΚΟ προσδιορισμό «για όλες τις χρήσεις». Γιατί, ας μή γελιόμαστε: «γεωγραφικό» ουδετεροεθνές κρατίδιο-προτεκτοράτο ή ανεξάρτητο κράτος δεν υπάρχει – και δεν μπορεί να υπάρξει – πουθενά στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο. Υπάρχει μόνο στις χρεοκοπημένες νεοταξικές φαντασιώσεις που προπαγανδίζουν οι ελληνόφωνοι εθνομηδενιστές τύπου Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Φραγκουδάκη. Τα Σκόπια λοιπόν δεν γίνεται να αναγνωρισθούν διπλωματικά παρά είτε ως έθνος-κράτος είτε ως «απόσχιση τμήματος» από άλλο έθνος-κράτος (βλ. περιπτώσεις Ταϊβαν, Χονγκ Κονγκ, και προγενέστερα της «Γερμανικής» Αυστρίας).

    Αλλά έτσι η Ντόρα υποχρέωσε επίσης το «δεύτερο μέρος» να δηλώσει για πρώτη φορά ξεκάθαρα κάτι που απέφευγε μέχρι τώρα να θίξει η Ελληνική πλευρά – το ζήτημα της υποτιθέμενης «εθνικής ταυτότητας» των Σκοπιανών. Αυτό άλλωστε αποτελούσε εξαρχής το «αδιαπραγμάτευτο» θεμέλιο του αλυτρωτικού «μακεδονισμού» τους, δηλαδή τη χρήση του όρου «Μακεδονία» ως εθνικής ταυτότητας που κατασκευάστηκε στα χαλκεία των Τίτο-Στάλιν-Δημητρώφ το 1944 για τον διαμελισμό της Ελλάδας. Ο Σκοπιανός πρόεδρος Μπράνκο Τσερβενκόφσκι, σε απάντηση της Ελληνικής πρότασης για «Νέα Μακεδονία» έκανε λόγο για «λογικό συμβιβασμό», εμφανιζόμενος στις 24 Μαρτίου διαλλακτικός απέναντι στους συνομιλητές του. «Αν μπορούμε στις διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη να φτάσουμε σε έναν λογικό συμβιβασμό, ο οποίος από τη μια πλευρά να υπερασπίζεται την εθνική μας ταυτότητα και από την άλλη να μας δίνει τη δυνατότητα να λάβουμε πρόσκληση ένταξης στο ΝΑΤΟ, τότε νομίζω οτι είναι κάτι που πρέπει να υποστηριχθεί, και εγώ προσωπικά τάσσομαι υπέρ».

    Πρόκειται ίσως για την πρώτη εκδήλωση διαλλακτικότητας εκ μέρους των Σκοπίων από τα τέλη του 1991 όταν διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Να λοιπόν γιατί η επαναφορά της πρότασης Νίμιτς για «Δημοκρατία της Μακεδονίας-Σκόπια» έξυπηρετεί ένα και μόνο σκοπό. Να λειτουργήσει σαν σφήνα στο διαφαινόμενο «ιστορικό συμβιβασμό» Αθήνας-Σκοπίων προσφέροντας και στις δύο πλευρές ένα δόλωμα δήθεν «σύνθετης» ονομασίας, που σε τελική ανάλυση δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε κάν σαν «διπλή». Εκτός αν η ηγεσία των Αθηνών θυμηθεί ξαφνικά τον χαμένο πατριωτισμό της και επιμείνει αυστηρά στην «τριπλή» χρήση αυτού του ονόματος. Φανταστείτε δηλαδή τον Κώστα Καραμανλή να δηλώνει στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στις 2 Απριλίου πως «η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει ποτέ έθνος-κράτος με το ελληνικό όνομα της Μακεδονίας αλλά ούτε μπορεί να εμποδίσει τα Σκόπια να σφετεριστούν αυτό το όνομα στο ‘εσωτερικό’ της επικράτειάς τους». Οπότε η Αθήνα τους αναγνωρίζει αποκλειστικά ως Δημοκρατία των Σκοπίων (τελεία και παύλα!) αλλά επιτρέπει τη χρήση του ‘Δημοκρατία της Μακεδονίας-Σκόπια’ σε κάποιους διεθνείς οργανισμούς, αλλά επιμένει προς κάθε άλλη κατεύθυνση στον αποκλεισμό της χρήσης του ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας στις διμερείς σχέσεις των Σκοπίων με χώρες που είναι φίλοι και σύμμαχοι της Ελλάδος.

    Ακόμα και άν στη θέση του Καραμανλή ήταν ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς, είναι πολύ αμφίβολο οτι θα μπορούσε να επιμείνει μέχρι τέλους σε μια τόσο σαφή και ανυποχώρητη «ερμηνεία» και εφαρμογή της πρότασης Νίμιτς προς πάσα κατεύθυνση. Εξάλλου, με τη πρώτη αλλαγή πολιτικής ηγεσίας στην Αθήνα, η προτεινόμενη «τριπλή» ονομασία, αμέσως θα αφεθεί να μεταπέσει σε «μονή» ονομασία, χάνοντας το δεύτερο «συνθετικό¨ της, κυρίως στο Ελλαδιστάν των Τσίπρα-Γιωργάκη. Αυτό ακριβώς συνέβη στη περίοδο 1944-92 με τη συνέναιση όλου του πολιτικού κόσμου. Φυσικά, επειδή έχουμε να κάνουμε με εξουσία αποτελούμενη από «ασπόνδυλα, αφασικά μαλάκια», και όχι από μετανοημένους αριστεριστές Μαοϊκούς, ούτε ο συμβιβασμός του «Νεομακεδονία» (ως μία λέξη και σε Βουλγαροσκοπιανή γραφή – Νοvomakedonija – για όλες τις χρήσεις ανεξαιρέτως) δεν πρέπει να θεωρηθεί εύκολη υπόθεση. Αλλά αυτή τουλάχιστον μπορούμε τώρα ενωμένοι να την απαιτήσουμε ως τελευταία παραχώρηση ακόμη και από την κόρη του νεκροθάφτη της Μακεδονίας μας, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Γι’ αυτό συμφωνούμε με την ασυμβίβαστη πατριωτική θέση εκείνων που παρήλασαν χθές στο ακριτικό χωριό των Ευζώνων με τα λάβαρα των ηρώων του 21, αλλά δεν θα θέλαμε να αφήσουμε ελεύθερο το πεδίο της «συμβιβαστικής λύσης» σε κείνους που αιωνίως μας λοιδωρούν και μας εμπαίζουν.

    Πολλοί βέβαια δικαιούνται να διερωτηθούν ποίων τα συμφέροντα εξυπηρετεί η παρέμβαση του Αμερικανόφωνου Νίμιτς αφού τον έχουν ήδη αδειάσει οι «αμιγώς» Αμερικάνοι που τα βρήκαν με τη Ντόρα. Αυτό όμως είναι άλλου παπά ευαγγέλιο για τους παροικούντες στη Νέα Ιερουσαλήμ (Θεσσαλονίκη) – και όχι μόνο

    Σχόλιο από Γιαννόπουλος | 27/03/2008

  43. Η ιστορική δικαίωση του… «ανόητου» Αντενάουερ!

    Ξεχάστε, προς στιγμήν, τα Σκόπια και το Σχέδιο Ανάν… Θα σας πω μια ιστορία, από μια άλλη διαμάχη, όχι πολύ παλιά: Από το 1950 ως το 1989, επί 39 χρόνια, η Δυτική Γερμανία αρνιόταν να αναγνωρίσει το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 η Ανατολική Γερμανία αναγνωρίστηκε διεθνώς απ’ όλα τα υπόλοιπα κράτη, ακόμα και από νατοϊκούς συμμάχους της Βόννης. Αλλά η Δυτική Γερμανία ουδέποτε την αναγνώρισε…
    Το 1952 ο Στάλιν πρότεινε την επανένωση των δύο Γερμανιών και την ταυτόχρονη αποστρατιωτικοποίησή τους. Το περιβόητο εκείνο Peace Note του Στάλιν είχε το χαρακτήρα μιας «διζωνικής συνομοσπονδίας», όπου θα κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές στο ανατολικό τμήμα και οι αντικομμουνιστές στο δυτικό. Η «ενωμένη» Γερμανία δεν θα ήταν ενιαία χώρα, δεν θα λειτουργούσε ο κανόνας της πλειοψηφίας, δεν θα είχε πλήρη κυριαρχία, ενώ προβλέπονταν πολλαπλά βέτο σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς της χαλαρής κεντρικής διοίκησης.
    Ο καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ το απέρριψε ασυζητητί. Εξήγησε ότι αυτό που προέβλεπε το Peace Note του Στάλιν ήταν περισσότερο «μια συγκυριαρχία ξένων επιρροών στη χώρα του παρά μια επανένωση»!
    Διακήρυξε ότι προτιμούσε να παραμείνει η χώρα του διαιρεμένη, παρά να ενωθεί με τρόπο που μονιμοποιούσε την υποταγή της: «Καλύτερα διαιρεμένοι με ελπίδα ότι κάποτε θα επιτύχουμε πραγματική επανένωση, παρά ενωμένοι στην απελπισία».
    Ο Τσόρτσιλ αποδέχθηκε ενθουσιωδώς το Peace Note του Στάλιν. Η κυβέρνηση Τρούμαν στην Ουάσιγκτον το συζητούσε σοβαρά. Ο Αντενάουερ πιέστηκε τότε να αποδεχθεί τη μοναδική ευκαιρία. Δεν υποχώρησε…
    Επέμενε ότι η αληθινή ένωση θα ερχόταν όταν θα αποδυναμωνόταν διεθνώς η ΕΣΣΔ και θα διαλυόταν το ανατολικογερμανικό καθεστώς, που ήταν απολύτως εξαρτημένο από τη Μόσχα.
    Τον αποκάλεσαν «ανόητο», «φανατικό» και τυχοδιώκτη.
    – Του υπενθύμιζαν ότι η διπλωματία προϋποθέτει τη «ρεαλιστική» αποδοχή του άλλου, δεν στηρίζεται στην -πολύ αβέβαιη- προοπτική διάλυσης του αντιπάλου.
    – Τους απαντούσε ότι η πολιτική δεν είναι τζόγος, δεν στηρίζεται σε βραχυχρόνιες ευκαιρίες αλλά σε μακροχρόνιες προοπτικές. Και ότι οι πολιτικοί -αντίθετα με τους διπλωμάτες- δεν βιάζονται να κλείσουν προβλήματα όπως όπως. Τα λύνουν όταν ωριμάσουν, δεν τα κλείνουν σε πρώτη «ευκαιρία». Γιατί αλλιώς δημιουργούν χειρότερα προβλήματα για το μέλλον.
    Και ασφαλώς ποντάρουν στη μακροχρόνια αποδυνάμωση του αντιπάλου τους, για να κάμψουν την αδιαλλαξία του.
    Ο Αντενάουερ διακήρυξε τότε ότι η «μη λύση» είναι απείρως προτιμότερη από μια «κακή λύση».
    Αναθεματίστηκε γι’ αυτό από πολλούς. Αλλά δικαιώθηκε πλήρως. Και αναγνωρίστηκε η δικαίωσή του απ’ όλους.
    Το πιάσατε το υπονοούμενο;

    Χρύσανθος Λαζαρίδης Συντάκτης Ελεύθερου Τύπου
    Friday Mar 21, 2008

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 28/03/2008

  44. Γεια σας. Ο Θεός να μας φωτίσει. Δόξα τω Θεώ να λέμε που έχουμε ειρήνη. Συνεχίζουμε την προσπάθεια. Μελέτησα τα άνω και θέλω να σας ευχαριστήσω ιδιαιτέρως τον καθένα για τον πλούτο που αποτυπώσατε στις γραμμές μιλώντας για το Σκοπιανό μέσες αλλά και άκρες, δηλαδή σφαιρικά. Λοιπόν προτείνω με ειλικρινή Χριστιανική αγάπη και ειρήνη αλλά και σεβασμό στον άνθρωπο και την ιδιαιτερότητα αφού ξανασυγχαρώ τους άνω και τους τυχών επόμενους σχολιαστές (εκ των προτέρων) τώρα που ξυπνήσαμε ως Έλληνες να ενωθούμε ένα σώμα μια φωνή για την αλήθεια που τυχαίνει να είναι με το μέρος της Ελλάδας σε αυτό το θέμα σχεδόν αμιγώς. Να στείλουμε emails στον Πρωθυπουργό μας με όχι στην διπλή ονομασία διότι to novomacedonia ακούγεται καλό αλλά ενέχει κινδύνους( ύστατη λύση), το slavomacedonia δεν το αφήνουν Αμερικάνοι και Αλβανοί αλλά το παλεύουμε σαν λύση, το άνω Μακεδονία φαίνεται να μπερδεύει μια περιοχή πού δεν ήταν ποτέ αρχαία Μακεδονία και αντιστοιχεί με την σημερινή δυτική Μακεδονία και δημιουργεί διαίρεση σε μας και αλυτρωτισμό στους γείτονες. Λέμε ναι σε όνομα χωρίς το Μακεδονία, ναι στο Παιονία από την αρχαία περιοχή, στο Vardaska ειδικά στο Vardaska και στο νέο τεχνητό ονομα slavedonia (Σλαβικά slavedonja το -δων σημαίνει γη-περιοχή-εδώ στα αρχαία Ελληνικά και αντίστοιχα στα λατινικά κλπ σλαβικά ως ινδοευρωπαϊκή ρίζα domus-σπίτι-γη) η κάτι τέτοιο για να τους θυμίζει το Macedonia..Βουρ λοιπόν στα email Πρωθυπουργού Ελλάδας να μην ενδώσει και να σταματήσει να υποχωρεί στην διπλή απάτη-ονομασία και βουρ σε λευκό οίκο. Βάλτε στο google να τα βρείτε τα email και όπου αλλού θεωρείτε σκόπιμο να στείλουμε μηνύματα Ζήτω η αλήθεια. Ακολουθεί γράμμα της panmacedonia και Έλληνα ομογενούς στους οποίους αξίζουν συγχαρητήρια γιατί οι ομογενείς μας είχαν ξυπνήσει πριν εμάς. Εδώ θέλω μια χάρη, μεταφράστε τα κείμενα σε άλλες γλώσσες ειδικά στα αγγλικά για να χτυπηθεί η προπαγάνδα εκεί που οργίαζε, στο εξωτερικό. Και το παραμικρό post σας αξίζει αλλά με προσοχή να κινούμαστε, αγάπη ειρήνη οικολογία αλλά και αλήθεια και προσπάθεια.
    [[[[[Ομιλία του κυρίου Κρις Σπύρου, Πρώην Βουλευτή των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και πρώην Προέδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας του Νιού Χαμσάϊρ, Η.Π.Α., με θέμα
    «Η Ονομασία των Σκοπίων»
    Εκδήλωση των Συλλόγων Θεσσαλών Παπάγου, Πανελλήνιας Οργάνωσης Οικογένειας και Νεότητας, Πανελλήνιας Οργάνωσης Ελληνική Εστία και της Λέσχης Γυναικών
    Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων Γυμνασίων Λυκείων, Παπάγου
    Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2007, ώρα: 6:00μ.μ.
    Αγαπητοί Συμπατριώτες μου Θεσσαλοί, Κυρίες και Κύριοι.
    Ευχαριστώ τον φίλο μου Στρατηγό Κώστα Πολύχρονη Τίγκα που πήρε την πρωτοβουλία για την σημερινή συνάντηση και ευχαριστώ και όλους εσάς που ήρθατε να με ακούσετε.
    Με σεβασμό, ειλικρίνεια και αίσθημα ευθύνης θα σας ενημερώσω για το ποιοι, πότε και πως απέτρεψαν τον Αμερικανό Πρόεδρο Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο να ονομάσει και να αναγνωρίσει το νοτιότερο άκρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και ποιοι, πότε και πως συνέβαλαν ή συνωμότησαν στο να γεννηθεί για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας κράτος-μέλος των Ηνωμένων Εθνών με το όνομα «Μακεδονία» και να μην είναι Ελληνικό.
    Θα ακούσετε μια προσωπική διήγηση απόψε για το Μακεδονικό και σας παρακαλώ να δώσετε την δέουσα προσοχή στις λεπτομέρειες και τις ημερομηνίες που θα αναφέρω. Αν θέλετε, κρατήστε μερικές σημειώσεις και στο τέλος της ομιλίας μου θα χαρώ πολύ να απαντήσω στις ερωτήσεις σας.
    Κάνω αυτές τις επισημάνσεις γιατί το Μακεδονικό είναι ένα θέμα πολύ λεπτό, μεγάλης εθνικής σημασίας και ευαισθησίας. Όπως θα διαπιστώσετε, συνέταξα την ομιλία μου με ιδιαίτερη προσοχή και με βάση ιστορικά ντοκουμέντα και προσωπικές εμπειρίες.
    Κυρίες και Κύριοι, γνώρισα την Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 14 ετών πριν από 51 χρόνια.
    Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος το 1910 άφησε την γυναίκα του έγκυο, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό τη γιαγιά μου Ελένη με άλλα 4 παιδιά και έγκυο όπως σας είπα.
    Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού Θανάση Σπύρου που λίγα χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων ελληνικών εδαφών από τους Τούρκους.
    Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε στη Μακεδονία και στη Μικρά Ασία και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.
    Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου τον Κώστα Σπύρου που πολέμησε στην Μακεδονία, στο Ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για την φιλοξενία που πρόσφεραν στους στρατιώτες μας οι Μακεδόνες.
    Ξέρω τους Μακεδόνες καλά γιατί μεγάλωσα στην Αμερική μέσα στα σπίτια απόδημων Ελλήνων Μακεδόνων, εργάστηκα μαζί τους στα εστιατόρια και στα εργοστάσια της Αμερικής, τους αντιπροσώπευσα στην Βουλή των Αντιπροσώπων στην νέα χώρα που μας υιοθέτησε, την Αμερική.
    Ο πρώτος και καλύτερός μου φίλος στην Αμερική είναι απόδημος Μακεδόνας, από τον Πεντάλοφο Κοζάνης. Από την μικρή μου κόρη Σταυρούλα έχω γαμπρό Έλληνα Μακεδόνα από το χωριό Αυγερινό της Κοζάνης.
    Το Μακεδονικό το έμαθα από πρώτο χέρι από τον πρώην Υπουργό και «Μακεδονομάχο» Νίκο Μάρτη και κατά την διάρκεια των αγώνων μας στο πολιτικό πεδίο της Αμερικής για να μην αναγνωριστεί το Νότιο μέρος της Γιουγκοσλαβίας, τα Σκόπια, με ονομασία που να περιλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία».
    Από το 1993 είναι λίγες οι φορές που έχω μιλήσει δημόσια για το Μακεδονικό. Αποφάσισα να τα πω «χύμα» γιατί βαρέθηκα να ακούω να με ρωτούν οι συμπατριώτες μου Έλληνες στην Γενέτειρα, με αφέλεια και ανενημέρωτοι, «Γιατί εσείς οι Ελληνοαμερικανοί αφήσατε τον Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο να ονομάσει τα Σκόπια ως Μακεδονία;».
    Και να σας πω την αλήθεια νιώθω ντροπή και απογοήτευση όταν βλέπω πολιτικούς ηγέτες, έμπειρους δημοσιογράφους, και πολίτες να συζητούν στα τηλεοπτικά κανάλια απόλυτα ανενημέρωτοι για το Μακεδονικό.
    Σας πληροφορώ ότι οι Ελληνοαμερικανοί δεν αφήσαμε ούτε τον πρώτο ούτε τον δεύτερο Τζόρτζ Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία». Θα δείτε στη συνέχεια όμως ποιοι, πώς, και πότε επέτρεψαν στα Σκόπια να αναγνωριστούν ως κράτος με τον όρο «Μακεδονία» στην ονομασία τους.
    Προσωπικά το πρώτο βάπτισμα του πυρός για το Μακεδονικό το πήρα πριν διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία, όταν το 1986 έμαθα από τον Νίκο Μάρτη ότι το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ είχε εκδώσει εγκυκλοπαίδεια με τίτλο «Εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ για τις Αμερικανικές Εθνότητες».
    Στην εγκυκλοπαίδεια αυτή ο Καθηγητής και συγγραφέας Στέφαν Θέρνστρομ υποστηρίζει ότι υπάρχει Μακεδονική μειονότητα στις ΗΠΑ πέραν των Ελλήνων μεταναστών από την Μακεδονία. Γράφει συγκεκριμένα η εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ. «Ενώ στο παρελθόν μερικοί Μακεδόνες μετανάστες, έλεγαν ότι έχουν Ελληνική καταγωγή, σήμερα οι περισσότεροι νιώθουν ελεύθεροι να αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες» χωρίς τον φόβο ύπαρξης αντιποίνων από την Ελληνική κυβέρνηση».
    Το 1991-1992 προέκυψε πια το Μακεδονικό όπως το ξέρουμε σήμερα.
    Μετά το δημοψήφισμα των Σκοπίων, στις 7 Σεπτεμβρίου 1991, για κήρυξη ανεξάρτητου Κράτους στο νοτιότερο άκρο της Γιουγκοσλαβίας με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», συνέβησαν τα ακόλουθα σημαντικά γεγονότα.
    Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ευρώπης ψήφισε ομόφωνα ότι δεν θα αναγνωρίσουν όνομα για το νοτιότερο άκρο της Γιουγκοσλαβίας που μπορεί να εμπεριέχει «εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον».
    Στις 2 Φεβρουαρίου 1992, οι Υπουργοί εξωτερικών της τότε ΕΟΚ, σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανέθεσαν στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Πορτογαλίας João de Deus Pinheiro να προτείνει λύση για το αίτημα αναγνώρισης των Σκοπίων.
    Μετά από μερικούς μήνες διαπραγματεύσεων ο κύριος Πινέϊρο πρότεινε το όνομα «Nova Macedonia». Η πρόταση Πινέϊρο απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Αρχηγών της Ευρώπης (ΕΟΚ) ακριβώς γιατί περιείχε τον όρο «Μακεδονία».
    Στις 13 Απριλίου 1992, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε σε σύσκεψη το Συμβούλιο των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών να πάρει θέση για την ονομασία και την αναγνώριση των Σκοπίων ως νέου κράτους.
    Μετά την συνάντηση των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών ο Πρέσβης παρά τω Προέδρω Πέτρος Μολυβιάτης, ο μέχρι πρότινος Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, διάβασε για τις τηλεοράσεις και τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης το ακόλουθο επίσημο ανακοινωθέν των Αρχηγών.
    «Η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνο εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου ‘91 με την αυτονόητη διευκρίνηση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία».
    Στις 27 Ιουνίου 1992 οι ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης ψήφισαν ομόφωνα και συμφώνησαν με την Ελληνική θέση ότι θα αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως ανεξάρτητο κράτος «μόνον εάν η ονομασία δεν περιέχει τη λέξη Μακεδονία».
    Στις 3 Οκτωβρίου 1992 ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, τότε Κυβερνήτης της Πολιτείας Arkansas, Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton) μετά από πρόταση Ελληνοαμερικανών υποστηρικτών του έκανε την εξής επίσημη γραπτή δήλωση:
    «ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΚΛΙΝΤΟΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ».
    Είπε ο κ. Κλίντον: «Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία».Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης.»
    «Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ΄αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας».
    Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 1992 ο Μπιλ Κλίντον εκλέχτηκε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής κερδίζοντας τις εκλογές από τον τότε Πρόεδρο Τζόρτζ Μπους τον πρεσβύτερο.
    Λίγες μέρες μετά άρχισε ένας μαραθώνιος αγώνας να αποτραπεί η έντονη και πιεστική προσπάθεια της απερχόμενης κυβέρνησης Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
    Τι έγινε τότε… Μετά την ήττα των εκλογών από τον Μπιλ Κλίντον ο Τζόρτζ Μπους έστειλε τον Υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ Λόρενς Ιγκλμπεργκερ (Lawrence Eagleburger) στην Ευρώπη προκειμένου να πείσει τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν την θέση που ομόφωνα είχαν πάρει στις 27 Ιουνίου 1992 και να αναγνωρίσουν μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες το νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Δηλαδή με ονομασία που περιείχε τον όρο «Μακεδονία».
    Από εκπροσώπους της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης επιστρατεύτηκα ως «σημαντικός παράγοντας της εκλογής του Μπιλ Κλίντον» να βοηθήσω.
    Εκείνη την εποχή είχα την ιδιότητα του Προέδρου του Δημοκρατικού κόμματος στην Πολιτεία του Νιου Χαμσαϊρ, την πιο σημαντική πολιτεία της Αμερικής για τις Προεδρικές Εκλογές, και είχα μόλις εκλεγεί Πρόεδρος των Εκλεκτόρων του νεοεκλεγμένου Προέδρου Αμερικής Μπιλ Κλίντον στην ίδια πολιτεία. ΟΙ 537 εκλέκτορες είναι αυτοί που τελικά αποφασίζουν στην Αμερική ποιός θα είναι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
    Στόχος ήταν να μην μπορέσει η Κυβέρνηση Μπους, πριν τη λήξη της θητείας της στις 20 Ιανουαρίου 1993, να πείσει τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να αναγνωρίσουν το αυτοκηρυγμένο νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυθαίρετη αναγνώριση από την κυβέρνηση της Αμερικής θα ήταν άσχετη εφόσον η κυβέρνηση Μπους ήταν πλέον μεταβατική.
    Στην Αθήνα, τον Νοέμβριο του 1992, συναντήθηκα στο Γραφείο του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού με τον κ. Πέτρο Παπαγεωργίου, πολιτικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού και με τον κ. Λουκά Τσίλα, τότε σύμβουλο του Πρωθυπουργού για θέματα εθνικής ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα ο κ. Τσίλας διορίστηκε Πρέσβης της Ελλάδος στις Ηνωμένες Πολιτείες.
    Επίσης για το ίδιο θέμα συναντήθηκα και με την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, τότε Υπουργό Πολιτισμού της Ελληνικής Κυβέρνησης.
    Ο κ. Παπαγεωργίου, ο κ. Τσίλας και η κα. Μπακογιάννη τόνισαν την σπουδαιότητα του να αποτραπεί η προσπάθεια της απερχόμενης Κυβέρνησης Μπους να αναγνωριστούν τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
    Ζήτησαν από μένα να βοηθήσω και με τους συμβούλους και συνεργάτες του Μπιλ Κλίντον αλλά και με την ηγεσία της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας και ιδιαίτερα τα στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος που συνέβαλαν στην εκλογή του νέου Προέδρου Μπιλ Κλίντον. Μπορώ να πω ότι ήμασταν αρκετοί.
    Δέχτηκα να βοηθήσω και πραγματικά μετά από σκληρή προσπάθεια και με την βοήθεια του Μάϊκλ Δουκάκη και πολλών άλλων συναδέλφων στην Αμερική κατορθώσαμε να αποτρέψουμε την προσπάθεια του Τζόρτζ Μπους.
    Στην Αμερική συναντήθηκα με τον Μάϊκλ Δουκάκη, έναν ακόμη στενό πολιτικό φίλο και υποστηρικτή του Μπιλ Κλίντον. Ενημέρωσα τον Μάϊκλ Δουκάκη για το σημαντικό θέμα της αναγνώρισης των Σκοπίων από τις Ηνωμένες Πολιτείες με ονομασία που περιείχε το όνομα «Μακεδονία» και του ζήτησα να συμμετάσχει στην προσπάθεια να σταματήσουμε την Κυβέρνηση Μπους.
    Ο Μάϊκλ Δουκάκης συμφώνησε να έρθει σε επαφή με τον Άντονυ Λέικ (Anthony Lake) και την Μαντλίν Ολμπραϊτ (Madeleine Albright). Ο Λέικ και η Ολμπραϊτ ήταν κορυφαίοι σύμβουλοι του Μπιλ Κλίντον για θέματα Εξωτερικής πολιτικής και Εθνικής Ασφάλειας στην Προεδρική εκστρατεία του 1992.
    Αμέσως μετά την ορκωμοσία ο Πρόεδρος Κλίντον διόρισε τον Άντονυ Λέικ Σύμβουλο για θέματα Εθνικής Ασφαλείας στο Λευκό Οίκο και τη Μαντλίν Ολμπραϊτ Πρέσβη της Αμερικής στα Ηνωμένα Έθνη και αργότερα Υπουργό Εξωτερικών.
    Ενημέρωσα επίσης πολλούς ακόμη επιφανείς Ελληνοαμερικανούς πολιτικούς ηγέτες, όπως τον Φιλ Αγγελίδη, τότε Πρόεδρο του ισχυρού Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας με περισσότερα από δέκα (10) εκατομμύρια δημοκρατικά μέλη όπως και τον Μάϊκλ Πάνος, Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Πολιτείας Ιντιάνα. Όλοι τους συμφώνησαν να βοηθήσουν.
    Με σκληρή επιμονή και με τη βοήθεια πολλών άλλων Ελληνοαμερικανών οι οποίοι ήταν κοντά στον Μπιλ Κλίντον καταφέραμε να σταματήσουμε την προσπάθεια της κυβέρνησης Μπους να φέρει το θέμα της αναγνώρισης των Σκοπίων στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για ψήφισμα, παρότι ο Λόρενς Ιγκλμπεργκερ, τότε Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, προσπάθησε να το κάνει ακόμη και στις 19 Ιανουαρίου 1993 μια μέρα πριν από την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον.
    Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι στη χρονική αυτή περίοδο συναντήθηκα αρκετές φορές με τους Συμβούλους του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού και πέρασα και τα Χριστούγεννα του ‘92 και την Πρωτοχρονιά του 1993 στην Αθήνα.
    Συνέβαλα επίσης και στην προετοιμασία του τότε Έλληνα Υφυπουργού Εξωτερικών Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ο οποίος ταξίδευε στη Νότιο Αμερική και στις Ηνωμένες Πολιτείες σε αναζήτηση υποστήριξης από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από την Ελληνοαμερικανική ηγεσία ενάντια στην προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους.
    Στο υπόμνημά μου προς τον κ. Τσίλα με ημερομηνία 31/12/1992 πρότεινα στις Ηνωμένες Πολιτείες ο κ. Ανδριανόπουλος να έρθει σε επαφή με τους Μάϊκλ Δουκάκη, Γερουσιαστή Πολ Τσόγκα, Φιλ Αγγελίδη, Πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος Καλιφόρνιας, Μάϊκ Πάνο, Πρόεδρο του Δημοκρατικού Κόμματος Πολιτείας Indiana, Άγγελο Τσακόπουλο, μεγαλοεπιχειρηματία και χρηματοδότη του Μπιλ Κλίντον και του Δημοκρατικού Κόμματος, Νικ Μητρόπουλο, Διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Michael Dukakis και διευθυντή της Σχολής Πολιτικών Επιστημών του Χάρβαρντ και Τζόρτζ Στεφανόπουλο, σύμβουλο επικοινωνίας του Μπιλ Κλίντον στην προεκλογική εκστρατεία και αργότερα εκπροσώπου τύπου του Λευκού Οίκου. Στο υπόμνημά μου συμπεριέλαβα τα τηλέφωνα σπιτιού και τα προσωπικά τηλέφωνα του καθενός τους.
    Όπως αργότερα αποδείχτηκε εμείς τα Αμερικανάκια δεν ξέραμε πάρα πολλά για το τι ακριβώς συνέβαινε με το Μακεδονικό θέμα. Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές.
    Δημόσια και επίσημα η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παρασκηνιακά όμως η τότε Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος. Το σύνθετο όνομα όμως περιείχε και τη λέξη Μακεδονία.
    Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά για αρκετό χρονικό διάστημα από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό. Ακούστε τι είπε σε πρόσφατη δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά στο τηλεοπτικό κανάλι “MEGA” στις 16/11/2004.
    Είπε ο κύριος Σαμαράς: «Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλες να συζητήσω με Μπέικερ και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;
    Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό. Λέω τότε κύριε Πρόεδρε, μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό; Πώς θα το κάνω; Πηγαίνω έξω και, κύριε Παπαχελά, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο άσχημα και δεν θα ήθελα ποτέ άλλος Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Έγινα περίγελος. Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Πόστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λες άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή. Είχανε ήδη αρχίσει οι διαρροές ότι μην ακούτε τον Σαμαρά, αυτός έχει την θέση όνομα, εμάς δεν μας νοιάζει».
    Κυρίες και κύριοι, φαίνεται πια ξεκάθαρα ότι όταν εμείς αγωνιζόμασταν να αποτρέψουμε την Κυβέρνηση Μπους, η τότε Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρουν διαφορετικό τρόπο για την αναγνώριση των Σκοπίων ως νέο κράτος από την Ενωμένη Ευρώπη, γιατί η στάση της Ευρώπης ήταν ξεκάθαρη. «Όχι», η λέξη Μακεδονία στην ονομασία του κράτους των Σκοπίων. Τελεία και παύλα. Ο μόνος άλλος φορέας αναγνώρισης ήταν τα Ηνωμένα Έθνη! Έτσι και έγινε.
    Στις 22 Ιανουαρίου 1993, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον όπου παρευρέθηκα κι εγώ και σχεδόν όλοι οι άλλοι Ελληνοαμερικανοί παράγοντες, και πριν τελειώσουν οι τελετές ορκωμοσίας στην Ουάσιγκτον η κυβέρνηση των Σκοπίων έκανε επίσημη αίτηση στα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωριστεί η χώρα τους ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
    Πώς και γιατί απεφάσισε η κυβέρνηση των Σκοπίων να παρακάμψει την Ενωμένη Ευρώπη;
    Δύο μέρες αργότερα στις 24 Ιανουαρίου 1993 τρεις μεγάλες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης η Αγγλία, η Γαλλία και η Ισπανία με τη σύμφωνη γνώμη της τότε Ελληνικής κυβέρνησης πρότειναν αναγνώριση των Σκοπίων από τα Ηνωμένα Έθνη με μια δήθεν συμβιβαστική ονομασία. Πρότειναν αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα «Πρώην-Γιουγκοσλαβική-Δημοκρατία-της Μακεδονίας» (FYROM).
    Ορίστε το κόλπο! Τα Σκόπια προτείνουν το απαράδεκτο και οι προσυμφωνημένοι Ευρωπαίοι σπεύδουν να σώσουν την κατάσταση προτείνοντας μια δήθεν «συμβιβαστική λύση».
    Πώς και γιατί αποφάσισαν οι τρεις αυτές κυβερνήσεις να κάνουν την επίσημη αυτή «συμβιβαστική» πρόταση στα Ηνωμένα Έθνη; Μήπως είχαν επίσημα ψηφίσει οι ηγέτες της Ευρώπης να αλλάξουν στάση και να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με όνομα που περιείχε τη λέξη Μακεδονία; Ασφαλώς όχι. Το κάνανε εν ονόματι της Ενωμένης Ευρώπης; Ασφαλώς όχι!! Τότε πώς έγινε;
    Φαίνεται ότι όλα είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Η τότε Ελληνική Κυβέρνηση, η τότε Κυβέρνηση των Σκοπίων και οι τότε ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης τα είχαν βρει για μια σύνθετη ονομασία η οποία περιείχε το όνομα «Μακεδονία» . Αυτό που παρέμεινε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπιλ Κλίντον και της κυβέρνησής του.
    Τι έγινε όμως με την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών ηγετών της Ελλάδος; Τι έγινε η περίφημη δήλωση του Πέτρου Μολυβιάτη εν ονόματι του Συμβουλίου των Ελλήνων πολιτικών Αρχηγών ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει τα Σκόπια «εάν η ονομασία περιέχει την λέξη «Μακεδονία»; Είχαν επίσημα αλλάξει στάση οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες; Ασφαλώς όχι!!
    Το θέμα Κλίντον όμως ήταν το πιο σοβαρό. Ο Μπιλ Κλίντον είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του και ο Κλίντον θα τηρούσε την δέσμευσή του. Γι’ αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος.
    Επομένως οι αρχιτέκτονες της συμβιβαστικής λύσης ρισκάρανε το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας από την Κυβέρνηση Κλίντον εάν προτείνανε αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που περιείχε την λέξη «Μακεδονία». Μόνον οι Ελληνοαμερικανοί ηγέτες μπορούσαν να αποδεσμεύσουν τον Μπιλ Κλίντον. Εξάλλου αυτοί τον δέσμευσαν στις 3 Οκτωβρίου 1992. Σας θυμίζω την προαναφερθείσα επίσημη και πεντακάθαρη θέση του Μπιλ Κλίντον.
    Κατασκευάσθηκε λοιπόν προσεκτικά ένας σύγχρονος «Δούρειος Ίππος»!
    Ακούστε τι έγινε. Δεν ξέρω ακριβώς πόσες ώρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον στο αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν περάσει όταν οι μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον κ.κ. «Manatos & Manatos” δημιούργησαν μια «Πρόχειρη Ειδική Επιτροπή» με την ονομασία «Πρόχειρη Αμερικανο-Ελληνική Επιτροπή Ηγεσίας», «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee”.
    Ποια ήταν τα μέλη αυτής της «Πρόχειρης Επιτροπής» δεν έμαθα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι το εξής: Εκ μέρους αυτής της πρόχειρης επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες όλους επιφανείς Ελληνοαμερικανούς να συνυπογράψουν επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης για «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος των Σκοπίων.
    Η επιστολή είχε συνταχθεί και είχε διατυπωθεί τόσο προσεκτικά που μπροστά της ο «Δούρειος Ίππος» έμοιαζε ερασιτεχνική εφεύρεση!
    Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο Μπιλ Κλίντον θα έπρεπε να υποστηρίξει την νέα θέση της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης στην ονομασία του νέου κράτους των Σκοπίων, παρότι η συμβιβαστική λύση περιείχε το όνομα «Μακεδονία».
    Η απευθυνόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993 έξι μέρες μετά την ορκωμοσία του. Είναι τόσο ωραία γραμμένη και τόσο υπέροχα εθνικόφρονη που αν δεν είσαι γνώστης των πραγμάτων και «γάτα» στα πολιτικά υπονοούμενα ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι με την συνυπογραφή σου συμβάλλεις σε μια κολοσσιαία εθνική προδοσία! Και όμως ακριβώς αυτό ήταν.
    Όταν εγώ έλαβα την απευθυνόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον και μου ζητήθηκε να την υπογράψω οι συγγραφείς και οι υποστηρικτές της είχαν ήδη εξασφαλίσει την υπογραφή των: Phil Angelides (Φιλ Αγγελίδης), Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας. Art Agnos (Αρτ Άγκνος), πρώην Δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο, Andrew Athens (Άντριου Άθενς), Προέδρου του Ηνωμένου ΑμερικανοΕλληνικού Κογκρέσου, John Casimatidis (Τζων Κατσιματίδης), Πρόεδρο του “Red Apple Groups”. Philip Christopher (Φίλιπ Κρίστοφερ), Προέδρου PSEKA, dr. Gus Konstantine (Γκάς Κονσταντίν), Supreme President of AHEPA, δρ. Takey Crist (Τάκη Κρίστ), Προέδρου του American Hellenic Institute, Public Affairs Committee, Michael Dukakis (Μιχάλης Δουκάκης), πρώην Κυβερνήτη της Πολιτείας της Μασαχουσέτης, Nicholas Gage (Νίκολας Κέιτζ), συγγραφέα, Fotis Gerasopoulos (Φώτης Γερασόπουλος), αντιπρόεδρο Hellenic American National Council. Dr. Christos Ioannides (Χρήστος Ιωαννίδης), Καθηγητής Greek and Middle Eastern Affairs, Michael Zaharis (Μιχάλης Ζαχαρής), Chairman KOS Pharmaceutical INC, Sotiris Kolokotronis (Σωτήρης Κολοκοτρώνης), President SKK Enterprises, Andrew Manatos (Άντριου Μάνατος), Special Counsel United Hellenic American Congress, John Nathenas (Τζων Ναθήνας) President Hellenic American National Council. Peter J. Pappas (Πήτερ Πάπας), President P.J. Mechanical Corporation, Jim Regas (Τζιμ Ρήγας) Esq. Senior Courses Regas, Freratos & Harp, Eugene Rossides (Ευγένιος Ροσίδης), Esq. Chairman American Hellenic Institute, Angelo Tsakopoulos (Άγγελος Τσακόπουλος), Former National Chairman Greek American for Clinton and Professor Spiros Vreonis jr.(Σπύρος Βρυώνης), New York University.
    Ασφαλώς έγινε κοινοποίηση της επιστολής στον Warren Christopher (Γουόρεν Κρίστοφερ) Υπουργό Εξωτερικών ΗΠΑ, Anthony Lake (Άντονυ Λέικ), Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, και Δρ. Madeleine Albright (Μαντλίν Ολμπραϊτ), Πρέσβη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.
    Διάβασα προσεκτικά την προτεινόμενη επιστολή που μου ζητούσαν να συνυπογράψω. Όταν ρώτησα τον κύριο Μάνατο τι είναι η προτεινόμενη «συμβιβαστική» ονομασία μου απάντησε «Former Yugoslav Republic of Macedonia-FYROM» «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Είπα μέσα μου «Ώρα καλή Μακεδονία μας Ελληνική». Ασφαλώς δεν δέχτηκα να την συνυπογράψω και η επιστολή εστάλη στον Πρόεδρο Κλίντον χωρίς την δική μου υπογραφή.
    Κατάλαβα αμέσως ότι εάν τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώριζαν το νέο κράτος των Σκοπίων με όνομα που περιείχε τη λέξη «Μακεδονία» θα γεννιόταν για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα χώρα με την ονομασία «Μακεδονία» και δεν θα ήταν Ελληνική.
    Με άλλα λόγια η νοτιότερη περιοχή της Γιουγκοσλαβίας θα αναγνωριζόταν από τα Ηνωμένα Έθνη ως χώρα με το όνομα «Μακεδονία» και η Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας θα ήταν πια απλώς μια διοικητική περιφέρεια. Μια διοικητική περιφέρεια η οποία στο μέλλον θα διεκδικείται από το νεοσύστατο κράτος. Και αυτό έχει γίνει ήδη κυρίες και κύριοι, δείτε την πρώτη σελίδα της Ελευθεροτυπίας με ημερομηνία 30 Νοεμβρίου 2004.
    Τίτλος: «Επίσημο εγχειρίδιο του Πενταγώνου των ΗΠΑ από το 1999. ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ»
    Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι που πρόσφεραν την υπογραφή τους δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο για να μελετήσουν το ακριβές κείμενο της επιστολής και υπέγραψαν καλή τη πίστη νομίζοντας ότι υπογράφουν για το συμφέρον της Ελλάδας. Άλλωστε η υπογραφή ζητήθηκε και δόθηκε τηλεφωνικά!!
    Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα τρίμηνο γεμάτο παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμός της Ελληνικής κοινής γνώμης.
    Για περισσότερους από τρεις μήνες οι συζητήσεις και οι «αγώνες» περιστρέφονταν γύρω από δευτερεύοντα και τριτεύοντα θέματα. Σημαίες, σύμβολα, παληκαρισμοί, Μαγκιές, Τουρκικές παρενοχλήσεις οτιδήποτε άλλο παρά το όνομα Μακεδονία απασχολούσαν την κοινή γνώμη που ενδιαφερόταν.
    Τελικά η μάσκα έπεσε. Στις 7 Απριλίου 1993 επίσημα πια, με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εν ονόματι της τότε Ελληνικής Κυβέρνησης ο τότε Υπουργός Εξωτερικών κ. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε γραπτώς στα Ηνωμένα Έθνη ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την συμβιβαστική πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νοτιότερο τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».
    Την ίδια μέρα, στις 7 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του νέου κράτους και φυσικά έτσι ψήφισε και ο αντιπρόσωπος της Ελλάδος στα Ηνωμένα Έθνη, έτσι ψήφισε και η Ελλάδα!
    Εκείνη την ημέρα Κυρίες και Κύριοι ένα κομμάτι από την Ελληνικότητά μου πέθανε.
    Έτσι λοιπόν εάν σας ρωτήσει κανείς πότε αναγνωρίστηκε (γεννήθηκε) το πρώτο και μόνο μη Ελληνικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» να του πείτε στις 7 Απριλίου 1993, στην Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών.
    Αν σας ρωτήσει ποια ήταν η θέση της Ελλάδος, να πείτε ότι ψήφισε υπέρ!
    Αν σας ρωτήσει πώς ψήφισε η Αμερική να του πείτε και αυτή ψήφισε υπέρ.
    Αν σας ρωτήσει γιατί οι Ελληνοαμερικανοί φίλοι του Μπιλ Κλίντον του ζήτησαν να αλλάξει την θέση που είχε πάρει στις 3 Οκτωβρίου 1992 να του πείτε γιατί η τότε Ελληνική κυβέρνηση τους ζήτησε να το κάνουν!
    Ακούστε προσεκτικά παρακαλώ, κυρίες και κύριοι, τι είπε ο τότε πανίσχυρος Αμερικανός βουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Αμερικανικού Κογκρέσου, κ. Lee Hamilton (Λι Χάμιλτον) όπως γράφτηκε στην ανταπόκριση του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου στην ημερήσια εφημερίδα «Πρωινή» της Νέας Υόρκης, λίγες μέρες μετά την επίσημη αναγνώριση του νέου Κράτους από τα Ηνωμένα Έθνη.
    Είπε ο κύριος Χάμιλτον:
    «ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΤΕ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ. ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΣΥΞΥΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΑΣ»
    Η ανταπόκριση του Μιχάλη Ιγνατίου στην Πρωινή λέει: «ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ: Η Ελληνική κυβέρνηση έχασε μοναδική ευκαιρία να κερδίσει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη των Σκοπίων, όταν λόγω ασυνεννοησίας με την Ουάσιγκτον και ερασιτεχνικών χειρισμών δέχθηκε τον «έντιμο συμβιβασμό» χωρίς να περιμένει τη δημοσιοποίηση της θέσης της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.
    Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Λι Χάμιλτον, δήλωσε στη διάρκεια εκδήλωσης Ελληνοαμερικανών στο Λος Άντζελες, ότι ο ίδιος αλλά και στελέχη της κυβέρνησης Κλίντον εξεπλάγησαν από την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να μην επιμείνει στη γνωστή θέση της για την ονομασία και αντίθετα να αποδεχθεί τη διαδικασία της διαιτησίας και της όποιας απόφασης των μεσολαβητών Σάιρους Βάνς και Λόρδου Όουεν.
    «Ο Αμερικανός βουλευτής, που θεωρείται ένας από τους λίγους πολιτικούς που γνωρίζουν τα ελληνικά εθνικά θέματα, ιδιαίτερα το Κυπριακό και το πρόβλημα που δημιουργούν τα Σκόπια, είπε ότι η πλειοψηφία των βουλευτών και των γερουσιαστών «είχαν πειστεί για τις δίκαιες θέσεις της Ελλάδας» και τις υποστήριξαν μάλιστα εγγράφως, υπογράφοντας κείμενο επιστολής προς τον Πρόεδρο Τζόρτζ Μπους.
    «Όπως εξήγησε ο κ. Χάμιλτον, «το Κογκρέσο ενημερώθηκε σωστά από την Ελληνοαμερικανική κοινότητα», τα μέλη της οποίας πίεσαν με διάφορους τρόπους τους βουλευτές και τους γερουσιαστές, οι οποίοι πείστηκαν ότι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήταν στην πραγματικότητα η κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας.
    Ο Αμερικανός βουλευτής βλέπει «διαφωνία μεταξύ των θέσεων της Αθήνας και της Ομογένειας» αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι μόνοι που απέμειναν να επιμένουν για μη χρήση του ονόματος της Μακεδονίας είναι οι Ελληνοαμερικανοί.
    Ο κ. Χάμιλτον κατέληξε λέγοντας ότι ακριβώς λόγω της αποδοχής από την Αθήνα συμβιβαστικής λύσης, ούτε το Κογκρέσο, ούτε η Κυβέρνηση Κλίντον μπορούν πια να βοηθήσουν, υπονοώντας ότι δεν ισχύουν οι προεκλογικές δεσμεύσεις του Αμερικανού Προέδρου».
    Στις 22 Φεβρουαρίου 1994 ο παλαίμαχος στρατηγός εν αποστρατεία Ελευθέριος Παπαγιαννάκης ο οποίος απεβίωσε πρόσφατα με επιστολή του προς τον Πρέσβη της Αυστραλίας στην Αθήνα αναρωτήθηκε πως η Αυστραλία αναγνώρισε τα Σκόπια ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
    Στις 28 Μαρτίου 1994 ο Αυστραλός Πρέσβης στην Αθήνα C.A. Edwards απάντησε στο στρατηγό Παπαγιαννάκη ως εξής:
    «Στρατηγέ μου,
    Το γράμμα σας με ημερομηνία 22 Φεβρουαρίου με εντυπωσίασε με την ειλικρίνεια με την οποία εκφράσατε τα αισθήματά σας προς την Αυστραλία και τους Αυστραλούς που έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία της Ελλάδος.
    Είναι μεγάλο κρίμα που άνθρωποι όπως εσείς που έχουν τόσο δυνατά αισθήματα για τη χώρα μου αισθάνονται ότι κατά κάποιο τρόπο η πρόσφατη απόφαση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) αποτελεί με οποιοδήποτε τρόπο κτύπημα κατά της Ελλάδος. Από την πλευρά της η Κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν αισθάνεται ότι η απόφασή της ήταν με οποιοδήποτε τρόπο κατά των συμφερόντων της Ελλάδας.
    Στην πραγματικότητα λαμβάνοντας την απόφασή της η κυβέρνηση κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να ανταποκριθεί στις επιθυμίες της Ελλάδας. Καθώς πιθανώς προσέξατε το όνομα με το οποίο αναγνωρίσαμε τη χώρα ήταν το ίδιο όνομα με εκείνο που χρησιμοποίησε η ίδια η Ελλάδα στην δική της αναγνώριση και σε όλες τις άλλες δοσοληψίες που έχει με αυτή τη χώρα».
    Μετά από όλα αυτά αγαπητοί μου Θεσσαλοί συμπατριώτες, κυρίες και κύριοι τώρα πια ξέρετε:
    Τι κάνανε οι Ελληνοαμερικανοί
    Ξέρετε τι κάνανε οι Αμερικανοί
    Ξέρετε τι κάνανε οι Ευρωπαίοι
    Ξέρετε τι κάνανε οι Σκοπιανοί και
    ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΑΝΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΟΙ ΝΤΟΠΙΑΝΟΙ!!
    Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε.
    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | Μάρτιος 3, 2008]]]]]
    Ας φωνάξουμε την αλήθεια, το κλίμα αντιστρέφεται ποτέ δεν είναι αργά και ας αγωνιστούμε στο διαδίκτυο ειρηνικά ανταπαντώντας με επιχειρήματα σε αλβανική και σκοπιανή βουλγάρικη τούρκικη προπαγάνδα κλπ για την ειρήνη και αλήθεια.

    [[[[[Honorable Mr. Nimetz,

    We have met in your office a couple of times as I was a part of the PanMacedonian Association delegation that you received and I have greatly appreciated your open discussions with us each time.

    I am writing to you this time to express two concerns that I have regarding your recent proposals for a final name of FYROM.

    My first concern is that a proposal that is being seriously considered is «Upper Macedonia». Mr. Nimetz, the term «Upper» (or «Ano» in Greek) is a geological term and has been used to describe the «highland» area in the western part of the Hellenic Macedonia Province, in particular the area of Kozani, Kastoria and Florina. There are numerous historical books from antiquity to the present that refer to this area by that term. You can see then the complication that would arise if FYROM changes its name to «Upper Macedonia». It would not only cause Historical confusion, but may also give claim to FYROM to this area of the Hellenic Macedonia Province.

    My second concern is a rare picture from 1941 which was recently published in the APOGEVMATINI newspaper in Greece which shows the Slavs of the Vardarska Banovina (Province of the Vardar River) of Southern Yougoslavia along with Bulgarian «Macedonians» welcoming the Nazi troops of Hitler with roses and other flowers with the hope that Hitler would give them the Hellenic Macedonia Province after the war. The picture in the background leaves no doubt to this. Hitler failed to fulfill such a request. Later though, while many Greeks risked their lives to save as many Jews in Greece as possible, these Slavic people collaborated with the Nazis to put many of the Balkan Jews on trains to send them from Southern Yugoslavia to their HORRID end in Germany. I cannot understand why the civilized democratic world would now stand aside and allow the greatest gift of History, the Hellenic Macedonia name, be granted to these Nazi collaborators.

    Mr. Nimetz, as we have discussed in your office previously, the name Macedonia is a Hellenic entity and has been such for well over 3000 years. This name is problematic for FYROM not only with Greece, but also with Bulgaria. Furthermore it is also problematic with FYROM’s 600,000 plus Albanian population as the term «Macedonia» does not provide any unifying element between the Albanians and the 1,400,000 Slavs as is falsely believed and advocated by our US State Department. As you know, the Albanians have or will soon leave the coalition government of FYROM which will collapse its government and cause new uncertain elections.

    For long lasting peace in this area of the Balkans, Mr. Nimetz, I urge you, even in this late date, that you urge FYROM to abandon any desire to a name that includes the «Macedonia» term and adopt a name that will truly be a unifying force for all its people and will also not be problematic with its neighbors. Such a name is easily derived from the name that FYROM had prior to 1944: Republic of Vardar, Vardarska Republic, or any derivative of these terms.

    I thank you greatly for your consideration,

    Sincerely,

    Bill Gatzoulis]]]]]

    Η Μακεδονία είναι Ελληνική και η Vardaska Σκοπιανή!

    Σχόλιο από Grakis | 28/03/2008

  45. Hμερομηνία : 27-03-08

    Θάνος Βερέμης: Γιουγκοσλαβία, το πρότυπο διάλυσης μιας χώρας

    ———–
    Η πορεία της Γιουγκοσλαβίας από την ίδρυσή της μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι την αυτονομία του Κοσσυφοπεδίου είναι το αντικείμενο της συνέντευξης που έδωσε στο kathimerini.gr ο καθηγητής Πολιτικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θάνου Βερέμη

    ————————
    Συνέντευξη: Νίκος Ιτσινές

    Οι θρησκευτικές και οικονομικές διαφορές στάθηκαν μοιραία για την Γιουγκοσλαβία, η οποία δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον ένα αιώνα ζωής και αφήνοντας πίσω της χιλιάδες νεκρούς και ανυπολόγιστες καταστροφές στον πολιτισμό και τις υποδομές.

    Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στάθηκε αφορμή για τη δημιουργία νέων εστιών έντασης στα Βαλκάνια, ενώ η πρόσφατη μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, δημιουργεί νέα δεδομένα και ένα επικίνδυνο προηγούμενο στις διεθνείς σχέσεις.

    Συνέντευξη κ. Θάνου Βερέμη:

    «Η Γιουγκοσλαβία ως κράτος γεννήθηκε το 1919, μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αποτελείτο από κομμάτια της πρώην Αυστροουγγαρίας και βεβαίως την Σερβία, που ήταν και η μόνη που ήταν οργανωμένη ως κράτος με στρατό, με δημοσιοϋπαλληλία και βεβαίως με εξωτερική πολιτική.

    Το πείραμα των «τριών βασιλείων»

    Το πείραμα των τριών βασιλείων – γιατί αρχικά λεγόταν το Βασίλειο της Σερβίας, της Κροατίας και της Σλοβενίας – δεν πέτυχε. Και δεν πέτυχε; Γιατί η μεν Σερβία είχε υπόψη της ένα κεντρικό κράτος, ένα συγκεντρωτικό κράτος υπό σερβική διοίκηση, ενώ οι άλλοι φαντάζονταν το καινούργιο κράτος σαν μία ομοσπονδία. Αυτό δεν έγινε στον μεσοπόλεμο.

    Η δυσαρέσκεια των Κροατών ιδίως ήταν πάντοτε μεγάλη. Υπήρχε μία έντονη δυσαρέσκεια, η οποία και εκφράστηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όταν οι Κροάτες συνεργάστηκαν αμέσως με τα στρατεύματα κατοχής, ενώ οι Σέρβοι υπέστησαν το μεγαλύτερο μέρος της κακομεταχείρισης των στρατευμάτων κατοχής. Πρώτα απ’ όλα το Βελιγράδι βομβαρδίστηκε, ενώ αντιθέτως, στο Ζάγκρεμπ έγινε υποδοχή με μεγάλο ενθουσιασμό των γερμανικών στρατευμάτων.

    Αυτό το βλέπει κανείς και στην ταινία του Κουστουρίτσα, το Underground. Έχει κομμάτια από την είσοδο των στρατευμάτων, που μπαίνουν στο μεν Ζάγκρεμπ με σημαιοστολισμούς, στο δε Βελιγράδι με βομβαρδισμούς φοβερούς. Έτσι αρχίζει και η ταινία, με τον βομβαρδισμό ενός ζωολογικού κήπου στο Βελιγράδι.

    Αυτή λοιπόν η διάσταση κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εκτραχύνθηκε, γιατί οι μεν Κροάτες συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς και μάλιστα με μία κυβέρνηση από τις χειρότερες ναζιστικές κυβερνήσεις, που γνώρισε η Ευρώπη, των Ουστάσα.

    Οι Ουστάσα ήταν παράφρονες περίπου, έσφαζαν για ψύλλου πήδημα, ξεκαθάρισαν την Κροατία από τους Εβραίους και από τους Σέρβους. Έκαναν στρατόπεδα συγκέντρωσεως από τα χειρότερα που μπορεί να φανταστεί κανείς.

    Συνεπώς, ανάμεσα στους Σέρβους και τους Κροάτες υπήρξε ήδη ένα φοβερό μίσος, που αρχίζει από την Κατοχή κυρίως. Τουλάχιστον για τους Σέρβους, για τους Κροάτες προϋπάρχει.

    Η «τιτοϊκή» περίοδος

    Όταν τέλειωσε ο πόλεμος ο Τίτο, αν και Κροάτης μεν, ακολούθησε το σερβικό πρόγραμμα διοίκησης της μία ενιαίας Γιουγκοσλαβίας.

    Ο Τίτο είπε στους συμπατριώτες του, Κροάτες: «καθίστε καλά, προσέξτε να συνετιστείτε, γιατί θα σας αφήσω στη διάθεση των Σέρβων»».

    Πράγματι αυτό λειτούργησε. Υπό τον φόβο της τιμωρίας, οι Κροάτες δηλαδή υπήρξαν πειθήνιοι, τουλάχιστον κατά τις πρώτες δεκαετίες του τιτοϊκού κράτους. Ο Τίτο είχε ένα μάθημα από το Μεσοπόλεμο. Κατάλαβε ότι όλα αυτά τα κομμάτια της Γιουγκοσλαβίας δεν ήταν μπορούσαν να συνυπάρξουν σ’ ένα ενιαο συγκεντρωτικό κράτος. Συνεπώς έφτιαξε την ομοσπονδία της Γιουγκοσλαβίας. Ήταν μια ομοσπονδία από ομόσπονδες Δημοκρατίες: Τη Δημοκρατία της Σλοβενίας, την ομόσπονδη Δημοκρατία της Κροατίας, του Μαυροβουνίου, της Σερβίας βεβαίως και της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης.

    Οι εθνότητες της Γιουγκοσλαβίας

    Πρέπει να πούμε εδώ ότι οι Βόσνιοι, ήταν μουσουλμάνοι στην πλειοψηφία τους, έχοντας ωστόσο έναν μεγάλο πληθυσμό σερβικό και αρκετό κροατικό. Δεν μιλάμε φυσικά για την σημερινή εικόνα, όπου οι εθνότητες ζουν χωριστές. Τότε ζούσαν ο ένας πάνω στον άλλο κι αυτό βέβαια επέτεινε την δυσαρέσκεια και το μίσος τους.

    Επίσης, πρέπει να πούμε ότι και οι Βόσνιοι είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς. Είχαν έτσι ένα προβληματικό παρελθόν έναντι των Σέρβων. Άρα υπήρχε κι εδώ μία δυσαρέσκεια, ιδιαίτερα μάλιστα αφού ήταν τόσο ανακατεμένος ο πληθυσμός της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης.

    Αυτά όλα λοιπόν, σοβούσαν, υπήρχαν. Δεν τα καταλαβαίναμε εμείς, οι άλλοι της περιοχής. Νομίζαμε ότι είχαν απαλειφθεί και ότι ο Τίτο είχε καταφέρει να συμφιλιώσει όλες τις «εθνότητες».

    Κανονικά δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι εθνότητες. Οι Γιουγκοσλάβοι ανήκουν όλοι σε μία εθνότητα, αλλά και σε τρεις διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις, και γλωσσικές εν μέρει. Δηλδαδή στη γραφή και όχι στην ίδια την γλώσσα. Η σερβική και η κροατική είναι μία γλώσσα, άλλωστε σερβοκροάτικα τα λέγαμε πάντοτε. Η σλοβενική είναι λίγο διαφορετική μεν, αλλά είναι σαφώς νοτιοσλαβική γλώσσα. Γιουγκοσλαβία σημαίνει άλλωστε Νότιο – Σλαβία. Υπάρχει λοιπόν μία κοινή καταγωγή, αλλά μία διαφοροποιημένη πολιτισμική ταυτότητα, η οποία εκδηλώθηκε κυρίως με θρησκευτικούς όρους. Σλοβένοι και Κροάτες είναι καθολικοί, οι Σέρβοι και οι Μαυροβούνιοι ορθόδοξοι χριστιανοί και οι Βόσνιοι σε μεγάλο ποσοστό μουσουλμάνοι. Αυτή είναι η εικόνα.

    Υπαρχουν τώρα και άλλοι λαοί, άλλες εθνότητες. Η πιο μεγάλη είναι οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου. Η Σερβία απέκτησε το Κοσσυφοπέδιο το 1878 όταν έγινε ανεξάρτητο κράτος. Αργότερα απέκτησε αυτονομία, την οποία ο Τίτο επεξέτεινε. Ανήκει σε μία από τις δύο αυτόνομες περιοχές της Γιουγκοσλαβίας, οι οποίες ανήκουν και οι δύο στη Σερβία.

    Η άλλη αυτόνομη περιοχή είναι η Βοϊβοδίνα, η οποία είχε ένα σημαντικό ουγγρικό πληθυσμό, αλλά πλέον είναι μάλλον μειοψηφία στο σύνολο του πληθυσμού. Αυτές οι δύο αυτόνομες περιοχές, αποτελούνται από μη νοτιο-σλάβους.

    Η Σλαβομακεδονία

    Υπάρχει μία ακόμη νέα δημοκρατία, η οποία κάποτε αποτελούσε τμήμα της Σερβίας, η Σλαβομακεδονία. Μπορούμε να πούμε ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι και αυτοί άλλη εθνότητα. Η ελληνική άποψη, και νομίζω η ιστορικά έγκυρη άποψη, είναι ότι αποτελούν τμήμα της παλιάς Βουλγαρίας. Είναι Βούλγαροι με μεταλλαγμένη εθνική συνείδηση. Υπάρχει μία εθνογέννεση κατά τον 20ο αιώνα, ένα νέο έθνος γεννιέται, όπως γεννήθηκε η Αμερική τον 18ο αιώνα, από Βρετανοί, οι άποικοι έγιναν Αμερικανοί, γιατί έτσι ήθελαν. Με την ίδια έννοια και οι Σλαβομακεδόνες, έγιναν από Βούλγαροι, έγιναν Σλαβομακεδόνες – έτσι θέλουν να ονομάζονται κι έτσι λέγονται μέχρι σήμερα.

    Αυτή είναι η καινούργια Δημοκρατία, το καινούργιο τμήμα που αποκτά μία αυτονομία, μέσα στο ομόσπονδο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας και γίνεται η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Έτσι, τη λέγαμε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Αυτή ήταν η εικόνα η μεταπολεμική.

    Τίτο: Ο χαρισματικός ηγέτης

    Ο Τίτο ήταν ένας πολύ ικανός ηγέτης, χαρισματικός ηγέτης. Τα χάλασε με τους Σοβιετικούς το 1948 κι έκτοτε έπαιξε με μεγάλη ευχέρεια το παιχνίδι ανάμεσα στη δυτική και την σοβιετική ευαρέσκεια. Κατάφερε να εισπράξει κι από τους δύο και να κρατήσει επίσης ακεραία την ανεξαρτησία της χώρας του, ώστε όταν υπήρξαν κρίσεις, όπως το 1956 η ουγγρική εξέγερση εναντίων των Σοβιετικών, ο Τίτο να μην υποστεί τις επιπτώσεις της δικιάς του επικρότησης στους εξεγερθέντες. Κι αργότερα, μετά την επέμβαση του σοβιετικού στρατού στην Τσεχοσλοβακία, να μην υποστεί τις κυρώσεις των Σοβιετικών για την συμπάθεια που έδειξε προς του Τσεχοσλοβάκους.

    Από τον Τίτο στη διάσταση

    Όταν ο Τίτο πέθανε, το πρόβλημα δεν ήταν τόσο η δική απουσία από την Γιουγκοσλαβία, που αποτελούσε μία εγγύηση ενότητας, όσο το γεγονός ότι σοβούσε ήδη η δυσαρέσκειαν, που πάντα υπήρχε, αλλά επί Τίτο δεν μπορούσε να εκδηλωθεί.

    Εκδηλώθηκε μία δύο φορές, αλλά ο Τίτο φρόντισε να την καταστείλει. Οι διαμαρτυρόμενοι ήταν πάντα οι γνωστοί, η Σλοβενία και η Κροατία. Η δυσαρέσκειά τους δεν ήταν μόνο προς τη Σερβία. Ήταν μία δυσαρέσκεια, του οικονομικά ισχυρότερου, ο οποίος αναγκάζεται να πληρώνει τους φτωχότερους. Αυτό τους ενοχλούσε πάντοτε. Η ανακατανομή πόρων, που γινότανε μέσα στη Γιουγκοσλαβία, προφανώς ήταν εις βάρος των ευημερούντων. Η βοήθεια αυτή δίνονταν στους λιγότερο ευημερούντες. Ποιοι πέρναν ποσοστιαία τα πιο πολλά: οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου, που ήταν και οι λιγότερο ανεπτυγμένοι. Αμέσως μετά η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας και βεβαίως μετά το Μαυροβούνιο, η Σερβία, κτλ.

    Αυτό δεν το ανέχονταν οι Κροάτες και οι Σλοβένοι. Βρήκαν ευκαιρία να εκδηλώσουν τη δυσαρέσκειά τους επί Τίτο, αλλά αυτό δεν είχε αποτέλεσμα. Όταν πέθανε ο Τίτο, η δυσαρέσκεια αυτή, άρχισε να εκδηλώνεται πιο ελεύθερα. Και θα έλεγα ότι ήταν και η σοβαρότερη αιτία για την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Όταν μια αντίθεση αρχίσει να εμφανίζεται έντονα, ανοίγει το κουτί της Πανδώρας και βγαίνουν όλες οι κακίες του παρελθόντος, οι πίκρες, τα αίματα, που θυμούνται ξανά όσοι μπορούν να τα θυμούνται. Κάτι τέτοιο έγινε και στην Γιουγκοσλαβία.

    Αυτή η διάλυση που αρχίζει κυρίως από τη δυσαρέσκεια των Κροατών και των Σλοβένων, επεκτείνεται πλέον και γίνεται μία μνήμη του παρελθόντος, ένα κακό μνημόσυνο, όπου νεκροί των με και των δε ανασταίνονται στις μνήμες των ανθρώπων και αρχίζει πάλι αυτή η μεγάλη δυσαρέσκεια.

    Η γερμανική παρέμβαση

    Οι πρώτοι που ζήτησαν την ανεξαρτησία από το σχήμα της ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας, ήταν οι Σλοβένοι και οι Κροάτες. Και βεβαίως αυτούς ευνόησε η Γερμανία της εποχής εκείνης. Η Αμερική από την πλευρά της ήταν στην αρχή αρκετά επιφυλακτική και προσπαθούσε να πείσει τους ενδιαφερομένους να συνεννοηθούν μεταξύ τους πριν προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια. Εμφανίσθη όμως πρώτος ο Γκένσερ, υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας. Ο Γκένσερ πρέπει να πούμε ότι είχε πολλούς ψηφοφόρους Κροάτες, διότι οι δοσίλογοι Κροάτες μετά τον πόλεμο, κατέφυγαν στη Γερμανία. Όπου έτυχαν και μεγάλης περιποίησης, διότι ήταν συνεργάτες των Γερμανών. Μπορεί ν’ άλλαξε το καθεστώς, αλά το αίμα νερό δεν γίνεται. Η φιλία συνεχίστηκε. Οι Κροάτες δοσίλογοι, οι Ουστάσα, όσους δεν έπιασε ο Τίτο, οι άλλοι κατέφυγαν στη Γερμανία, οι οποίοι σε όλη τη διάρκεια της τιτοϊκής εποχής ήταν ακραιφνώς αντικομμουνιστές και αντιτιτοϊκοί βεβαίως.

    Αυτοί ήταν και λίγο τα χαϊδεμένα παιδάκια της Γερμανίας, σ’ εποχές διηρημένης Γερμανίας, Ανατολή – Δύση και όλα τα καλά. Ως εκ τούτου, ο Γκένσερ θεώρησε υποχρέωσή του να απευθυνθεί στους ψηφοφόρους του και να πει: «Βεβαίως πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε την Κροατία». Ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος υπουργός, ο οποίος έκανε την αρχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, αναγνωρίζοντας τη Σλοβενία και την Κροατία. Από εκεί αρχίζει το κακό.

    Στη Βοσνία, πρόεδρος τότε της ομόσπονδης δημοκρατίας, ήταν ο Ιζετμπέγκοβιτς. Έτρεμε η ψυχή του με την προοπτική ότι θα φύγει η Κροατία και ότι θα αφεθεί εις την διάθεση της Σερβίας. Οι σχέσεις δεν ήταν ποτέ αγαθές με αυτή την έννοια, αλλά παρακάλεσε τον Τούτζμαν, που ήταν αντίστοιχα ο πρόεδρος της κροατικής ομόσπονδης δημοκρατίας, δηλαδή τον εκλιπαρούσε να μην φύγει, γιατί καταλάβαινε τι επρόκειτο να συμβεί μετά από αυτό.

    Και όντως συνέβη. Μόλις έφυγε ο Τούτζμαν, αναγκάστηκαν – κατά τα λεγόμενα του Ιζεμπέκοβιτς, ν’ ανακοινώσουν και αυτοί την βούλησή τους για ανεξαρτησία. Και βέβαια, η Βοσνία ήταν το χειρότερο τμήμα ν’ ανεξαρτητοποιηθεί. Διότι τι να ανεξαρτητοποηθεί, από ένα απόλυτο αμάγαλμα εθνών. Δεν υπήρχε τρόπος να τραβήξεις γραμμές και να πεις ότι αυτό το χωριό είναι βοσνιακό από εδώ και σερβικό από εκεί.

    Η δυσκολία οδήγησε βέβαια και στις φοβερές σφαγές. Πράγματι αυτές έγιναν. Πρέπει να πούμε ότι το μέγιστο των σφαγών έγιναν εις βάρος των Βοσνίων μουσουλμάνων. Ήταν και λιγότερο αξιόμαχοι. Δεν είχαν στρατό, δεν είχαν δικό τους σύστημα. Πρέπει εδώ να υπενθυμίσουμε ότι ο γιουγκοσλαβικός στρατός αποτελούνταν κατά το μέγιστο ποσοστό από Σέρβους και όλα αυτά οδήγησαν στις γνωστές σφαγές αμάχων και αθώων πληθυσμών και αυτή η ιστορία σημάδεψε την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Δεν έγινε με τον τρόπο που χωρίστηκε στα δύο η Τσεχία από από τη Σλοβακία. Εδώ είχαμε μπόλικο αίμα, φοβερές ακρότητες με αποτέλεσμα το Δικαστήριο για την Παραβίαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Χάγη να δουλεύει ακόμη και σήμερα.

    Μετά τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς

    Παραμένει βέβαια ένα μεγάλο ερωτηματικό, πως είναι δυνατό μια χώρα η οποία πράγματι έζησε ως ενιαίο κράτος για τόσο μεγάλο διάστημα και με μεγάλη επιτυχία, διότι από τις κομμουνιστικές χώρες, η Γιουγκοσλαβία ήταν και η περισσότερο ελεύθερη και αυτή που βρισκόταν σε καλύτερη κατάσταση οικονομικά. Τουλάχιστον από τις βαλκανικές ήταν κατά πολύ η καλύτερη. Σήμερα δυστυχώς, είναι η χειρότερη.

    Οι Σέρβοι μετά απ’ όσα έχουν υποστεί από τους βομβαρδισμούς το 1999 από το ΝΑΤΟ, είχαν προηγηθεί και κάποιοι βομβαρδισμοί, όταν επιχειρήθηκε η απεμπλοκή στη Βοσνία με συνθήκη του Ντέιτον. Αλλά βέβαια το ’99 οι βομβαρδισμοί ήταν πολύ δραστικότεροι και οι συνέπειες πολύ μακροχρόνιες. Η οικονομία της Σερβίας ακόμη δεν έχει συνέλθει από αυτό το πλήγμα.

    Το Μαυροβούνιο έχει στο μεταξύ φύγει από την σερβο – μαυροβουνιακή ομοσπονδία και τώρα το τελευταίο βήμα της πλήρους διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας είναι η ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου. Πρόκειται βέβαια για μία παράνομη ενέργεια. Σ’ αυτό έχουν δίκιο οι Σέρβοι, μπορεί να έχουν άδικο στο ότι δεν θα μπορέσουν ποτέ να επανακτήσουν αυτή την περιοχή, που αποτελείται από 2 εκατομμύρια κατοίκους, εκ των οποίων πάνω από το 90% είναι Αλβανοί. Άρα είναι μάλλον μάταιο να ελπίζουνε ότι θα επανέλθει το Κοσσυφοπέδιο στη Σερβία.

    Σ’ εκείνο όμως στο οποίο έχουν δίκιο είναι ότι ο πόλεμος το 1999 τερματίστηκε τον Ιούνιο με το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών 1244, που καθόριζε αυτή την περιοχή επίσημα ως τμήμα της Σερβίας. Τμήμα βέβαια υπό την προστασία του ΟΗΕ, αλλά οπωσδήποτε τμήμα ακόμη της Σερβίας. Η μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του, αγνόησε παντελώς το διεθνές δίκαιο και την απόφαση των Ηνωμένων Εθνών και του ψηφίσματος αυτού και προχώρησε προς μία αυθαίρετη πράξη.

    Το πρότυπο του Κοσσυφοπεδίου

    Το άλλο μεγάλο ερώτημα είναι τι θα γίνεται με άλλες περιοχές που ζητούν την ανεξαρτησία τους, όπως π.χ. η Ρεπούμπλικα Σέρπσκα, που είναι κομμάτι της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, η οποία έγινε μεν ανεξάρτητο κράτος, στην ουσία τις κορυφαίες αποφάσεις παίρνει ένας επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρα πρόκειται και αυτό για ένα προτεκτοράτο υπό την κηδεμονία της Ευρώπης, έχει βέβαια χωριστεί έκτοτε, ο εμφύλιος είχε ως αποτέλεσμα να χωριστεί σε τρία εθνοτικά τμήματα, ούτε καν εθνοτικά, θα έλεγα θρησκευτικά, ένα καθολικό κροατικό, ένα μουσουλμανικό βοσνιακό και ένα σερβικό ορθόδοξο τμήμα. Είναι βέβαιο ότι οι ορθόδοξοι Σέρβοι, οι οποίοι αποτελούν την Ρεπούμπλικα Σέρπσκα είναι ένα τμήμα που αποτελεί, σχεδόν μόνο από Σέρβους κατοίκους, θα ζητήσουν κι αυτοί να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Κοσσυφοπεδίου. Και δεν βλέπω γιατί και με ποια λογική μπορεί κανείς να τους αρνηθεί την ανεξαρτησία, εφόσον έχει δοθεί στο Κοσσυφοπέδιο.

    Αν επικαλεστούν τη συνθήκη του Ντέιτον, που δημιούργησε αυτό το κράτος, μπορούν και αυτοί να επικαλεστούν το ψήφισμα 1244 και να πουν: αφού παραβιάσετε το 1244, γιατί να μην παραβιάσετε και τη συνθήκη του Ντέιτον. Δηλαδή ενός προβλήματος μύρια έπονται. Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση της Γιουγκοσλαβίας.

    Βεβαίως, οι κερδισμένοι από αυτή τη διάσπαση ήταν πρώτοι και καλύτεροι οι Σλοβένοι, οι οποίοι δεν πλήρωσαν φόρο αίματος, έφυγαν, μπήκαν πρώτοι στην Ε.Ε. ήταν κι ένα μάθημα, ότι όποιος φεύγει από μία ομοσπονδία ή από ένα κράτος, αμείβεται γι’ αυτό.

    Δεν ξέρω γιατί άλλες μειονότητες σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, οι Βάσκοι, οι Καταλανοί, δεν θα συναγάγουν τα συμπεράσματά τους απ’ αυτές τις εξελίξεις το βέβαιο είναι ότι στον κόσμο υπάρχουν πάρα πολλές τέτοιες περιπτώσεις, είναι μάλλον άστοχη η άποψη της κ. Ράις ότι είναι μοναδικό το φαινόμενο του Κοσσυφοπεδίου. Κάθε άλλο παρά μοναδικό είναι.

    Μπορεί να έχουν δίκιο να ζητούν την ανεξαρτησία τους, όπως δίκιο έχουν όλοι οι λαοί που ζητούν την ανεξαρτησία τους, αλλά ασφαλώς δεν είναι οι μοναδικοί. Υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα η Αμπχαζία στη Γεωργία, το Ναγκόρνο Καραμπάχ στην Αζερμπαϊτζάν, το Κασμίρ στην Ινδία, η δυτική Όχθη του Ιορδάνη στο Ισραήλ, και ουκ έστι τέλος, είναι πάρα πολλά τέτοια φαινόμενα. Και αναρωτιέται κανείς πως θα τους εξηγήσει κανείς ότι εσείς δεν ήσαστε διαφορετικοί, αλλά το Κοσσυφοπέδιο είναι διαφορετικό. Δεν πρόκειται για διαφορετικότητα, αλλά για μία ακόμη απαίτηση όπως τόσες άλλες».

    http://www.kathimerini.gr

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/03/2008

  46. Για να δουμε πως οι μπίζνες κρυβονται πίσω απο… αλλες ιστοριες

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,dt=30.03.2008,id=70107984

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 31/03/2008

  47. Από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στου «Ροϊδη»

    (μια απάντηση του Ίωνα στη μυθολογία του «αντιεθνικισμού
    και μια απάντηση του Νοσφεράτου στη μυθολογία του εθνικισμού)

    ———————————————————-

    Λασκαράτος

    Kύριε Ροϊδη,
    η λεγόμενη μακεδονική συνείδηση καλώς ή κακώς έχει αναπτυχθεί από πολύ παλιότερα και όχι επί Τίτο όπως ανακριβώς λέγεται, σε αυτόν τον λαό που κατοικεί κι αυτός σε γη που είναι τμήμα της αρχαίας Μακεδονικής.
    Αντιγράφω από τον Ιό.

    Ελευθεροτυπία, 5/6/2005

    [….Ελεύθερη από διπλωματικούς καταναγκασμούς, η μεσοπολεμική λογοτεχνία θα τονίσει τη διακριτότητα της επίμαχης πληθυσμιακής ομάδας. “Δε θέλουν να είναι μήτε ‘Μπουλγκάρ’, μήτε ‘Σρρπ’, μήτε ‘Γκρρτς’. Μονάχα ‘μακεντόν ορτοντόξ’”, διαπιστώνει π.χ. ο Μυριβήλης στη “Ζωή εν τάφω” για τους κατοίκους του χωριού Βελούσινα (Αθήνα 1924, σ.104-5 και 1930, σ.206). Εγκαταλείποντας το 1934 το “βαλκανικό” νότο για τον “ευρωπαϊκό” βορρά, ο Κώστας Ουράνης αποχαιρετά απ’ την πλευρά του όχι μόνο “τα τσαρούχια του Ελληνα, τα γουρουνοτσάρουχα του Βουλγάρου, το άσπρο φέσι του Αλβανού, την προβατόσκουφια του Σέρβου” αλλά και “το μαύρο καλπάκι του Μακεδόνα” (”Γλαυκοί δρόμοι – Βορεινές θάλασσες”, σ.59). Ως και η Πηνελόπη Δέλτα κάνει λόγο, και μάλιστα στα “Μυστικά του Βάλτου” (1937), για πληθυσμούς που “εθνική συνείδηση είχαν τη μακεδονική μονάχα” (Αθήνα 1977, σ.44)…].

    ————————————

    Νοσφεράτος

    Αυτοί που λενε οτι οι γειτονές μας δεν ειχαν σχεση με τον Μεγαλέξανδρο -και μαλλον σωστά- ισως ξεχνανε οτι ο ιδιος ο Μεγαλέξανδρος δεν ηθελε να εχει σχεση με το εθνικό αλλά με το Οικουμενικό…εξαλλου αυτός δημιουργησε και την πρωτη στην ιστορια Οικουμένη…

    Το ξεχνανε ;

    Απο που κιως που λοιπόν να μπορει να τον οικειοποιειται η μια η η αλλη Εθνική πλευρά ;(Μα… μιλουσε Ελληνικά … Ναι σωστά ..σε μια εποχή ομως που
    ..ουτε η γλώσσα ηταν κριτηριο του Εθνικου(εθνους)
    ουτε το εθνικό συνδεονταν με οποιοδήποτε τροπο με το Πολιτικό)

    ( Ασε που για αιωνες η γλώσσα των αυτοκρατορων βασιλιαδων κλπ Δεν ηταν η εκάστοτε εθνική -μεχρι προσφατα …) Τεσπα !

    ———————————————–
    στο Μάρτιος 31, 2008 στο 9:36 μ.μ19 Ίωνας

    Λασκαράτε,

    ας πάμε δύο γενιές παλιότερα απ’ όσους αναφέρεις.

    But even stranger is the name Macedonians, which was imposed on us only 10 to 15 years ago by outsiders, and not as something by our own intellectuals… Yet the people in Macedonia know nothing of that ancient name, reintroduced today with a cunning aim on the one hand and a stupid one on the other. They know the older word: “Bugari”, although mispronounced: they have even adopted it as peculiarly theirs, inapplicable to other Bulgarians. You can find more about this in the introduction to the booklets I am sending you. They call their own Macedono-Bulgarian dialect the “Bugarski language”, while the rest of the Bulgarian dialects they refer to as the “Shopski language”.

    (Makedonski pregled, IX, 2, 1934, p. 55; original letter kept in Marin Drinov Museum, Sofia)

    Kuzman Shapkarev, in a letter to Prof. Marin Drinov (May 25, 1888).

    O Kuzman Shapkarev, θεωρείτε σήμερα μεγάλος εθνογράφος τους.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/04/2008

  48. Εκεινο που παρατηρώ εγώ στα του Ιωνα ειναι οτι Το ονομα Μακεδονια εχει εισαχθει στον προσδιοριμό της Χωρας πολύ νωριτερα απο το ’45 του Τιτο …
    Και απο οσο ξερω και Ελληνες (και μαλιστα σαν τον Ιωνα Δραγουμη) συνηργησαν σ αυτό, ηδη απο τις αρχες του 20 αιωνα …Πολύ απλά για να αποσπασουν τους Πατριαρχικους εντοπιους Σλαβους της περιοχής απο την επιρροή του Βουλγαρικο εθνικισμου …
    Ασε που και ο Τιτο με την ονομασια »Μακεδονια» για την γειτονική χωρα δεν στοχευε την Ελλαδα -αλλά στο να ανακόψει την επιρροή της Βουλγαριας στην περιοχή …
    Ε ..συμβαινεικι αυτό …για εναν αιωνα και βαλε ο Κινδυνος για Ελλάδα και Σερβία φαινόταν ναναι η Βουλγαρια ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/04/2008

  49. Οσο για την Μακεδονια …απο τά τελη του 19ου αιωνα τουλαχιστον , οταν Ελληνες , Βουλγαροι και Ευρωπαιοι χρησιμοποιουσαν τον ορο
    δεν εννοουσαν τόσο την Αρχαια Ιστορική Μακεδονια

    Αλλά μια συγκεκριμμένη διοικητική περιφερεια της Οθωμανικής αυτοκρατοριας

    – Οπου διεξαγοταν ενας αγωνας (στην αρχή Θρησκευτικός – Βουλγαρικη Εξαρχια- μετά εκαπιδευτικός -σχολεια – και μετά ενοπλος )
    Μεταξύ κυριως Βουλγαρων και ελληνων

    -και κυριως για την οικειοποιηση προσεταιρισμό των εντοπιων Σλαβοφωνων πληθυσμών ..
    – Οι μεν Βουλγαροι χρησιμοποιουσαν κυριως το φυλετικό (σλαβοι) και γλωσσικό ( συγγενεια της γλωσσας με την Βουλγαρική)επιχειρημα , για να πεισουν τους κατοικους αλλά και την Ευρωπ. κοινή γνωμη οτι οι Σλαβοφωνοι εκεί ησαν Βουλγαροι
    -Οι δε ελληνες κυριως το Θρησκευτικό: Οι περρισσοτεροι ησαν πιστοι στο Ελληνορθοδοξο Πατριαρχειο … συνεπώς (χρησιμποιωντας το κριτηριο της Συνειδησης ) τους ονομαζαν Μακεδόνες = Ελληνες (Ελληνοορθοδοξοι)

    Το πώς μεσα απο τετοιες παραδοξες συγκυριες προεκυψαν τα σημερινά ε δεν ειναι καθολου παραδοξο

    ..Το ονομα κρυβει αλυτρωτικές διαθεσεις εκ μερους της Φυρομ; … Ισως … αλλά για να πραγματοποιηθουν χρειαζεται κατι πολύ παραπάνω απο διαθεσεις

    και προς το παρόν τουλαχιστον η χωρα τους αντιμετωπίζει αλλα ,πολύ πιο επικινδυνα μετωπα

    Εξαλλου η Βουλγαρια π.χ, εχοντας για παραπολύ μεγαλο χρονικό διαστημα βλεψεις προς την Ελληνική Μακεδονια δεν χρειαζοταν κανένα ονομα …..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/04/2008

  50. «..Το ονομα κρυβει αλυτρωτικές διαθεσεις εκ μερους της Φυρομ; … Ισως … αλλά για να πραγματοποιηθουν χρειαζεται κατι πολύ παραπάνω απο διαθεσεις»

    Φυσικά κάτι πολύ παραπάνω, όπως έναν προστάτη που επιδιώκει μια άλλη γεωπολιτική διευθέτηση της περιοχής. Οπως ξέρεις στην Ιστορία «τα πάντα ρει και ουδέν μένει»

    Αλλά μ’ αυτό θα ασχολιόμαστε όλα τα επόμενα χρόνια; Με τον αλυτρωτισμό των Σλαβομακεδόνων και τον αλυτρωτικό αντι-αλυτρωτισμό του Άνθιμου;

    Νομίζω ότι η καλύτερη λύση για όλους -και για τους ίδιους τους Σλαβομακεδόνες- είναι να τους κοπεί η αλυτρωτική φόρα και η κατασκευή της εθνικής τους ιδεολογίας.

    Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο όταν εξαναγκαστούν να αλλάξουν τις αλυτρωτικές εμμονές, όπως περιγράφονται στο Σύνταγμά τους και να τους απαγορευτεί να χρησιμοποιούν αποκλειστικά τον όρο «Μακεδονία» και «Μακεδόνες».

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/04/2008

  51. ………………………………………………………..

    Camp Bondsteel.

    Το Camp Bondsteel είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση που δημιούργησαν οι ΗΠΑ μετά τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Βρίσκεται στο Κόσοβο. Για την ακρίβεια καταλαμβάνει εκτάσεις στα εδάφη τόσο του Κοσσυφοπεδίου όσο και της ΠΓΔΜ, παρ’ ότι τα σύνορα των δύο προτεκτοράτων δεν είναι οριοθετημένα. Άλλωστε οι αμερικάνοι δεν έλαβαν υπόψη τα σύνορα όταν σχεδίασαν την τεράστια αυτή βάση. Η τοποθεσία επιλέχθηκε με βάση τους σχεδιασμούς των κρίσιμης σημασίας ενεργειακών δρόμων που ήδη, πριν από το 1992, είχαν χαραχτεί στους χάρτες των μεγάλων αμερικάνικων εταιρειών και του Πενταγώνου.

    Το Camp Bondsteel οικοδομήθηκε για να προστατεύει τον αμερικάνικων συμφερόντων διαβαλκανικό αγωγό AMBO (Albania, Macedonia, Bulgaria Oil). Μια και μιλάμε όμως για συμφέροντα, ωμά οικονομικά συμφέροντα, ας συγκρατήσουμε δύο ονόματα εταιρειών: της Halliburton και της θυγατρικής της Brown & Root Services. Η μεν πρώτη ηγείται του κονσόρτσιουμ του αγωγού AMBO, η δε δεύτερη οικοδόμησε και παρέχει επιμελητειακή υποστήριξη στο κολοσσιαίο Camp Bondsteel.

    Στα σερβικά ερείπια

    Ο «πρίγκιπας του σκότους», όπως του αρέσει να τον αποκαλούν, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι, υπήρξε, μέχρι να ενδυθεί το φράκο του πολιτικού, «βασικός μέτοχος» της Halliburton. Για να μη ξεχνιόμαστε…

    Τον Ιούνιο του 1999, ως αποτέλεσμα των βάρβαρων και ισοπεδωτικών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας, ο στρατός των ΗΠΑ «απαλλοτρίωσε» περί τα 10.000 στρέμματα αγροτικής έκτασης, κοντά στο νοτιοανατολικό Κόσοβο, στην πόλη Ουρόσεβατς, επάνω στα αδιευκρίνιστα σύνορα με την ΠΓΔΜ, και άρχισε την κατασκευή του στρατοπέδου.

    Το Camp Bondsteel σήμερα αποκαλείται από τους αμερικάνους «Grand Dame» (Μεγάλη Κυρία), ετοιμάστηκε μέσα σε τρία χρόνια, εκτείνεται και στις δύο πλευρές των υποτιθέμενων συνόρων με την ΠΓΔΜ και εξυπηρετεί περισσότερους από 7.000 στρατιώτες, δηλαδή τα τρία τέταρτα του συνόλου της δύναμης που διατηρούν οι ΗΠΑ στην περιοχή.

    Το οδικό δίκτυο μέσα στο στρατόπεδο ξεπερνά τα 25 χιλιόμετρα, που οδηγούν στα περισσότερα από 300 κτίρια. Το στρατόπεδο είναι τόσο μεγάλο, ώστε χωρίζεται σε κεντρική, μέση και έξω περιοχή. Υπάρχουν υπαίθριοι χώροι αναψυχής, όπως και κλειστές αίθουσες για σπορ που είναι προσβάσιμες 24 ώρες το 24ωρο. Υπάρχουν επίσης εκκλησία, βιβλιοθήκη, αλλά και το καλύτερα εξοπλισμένο νοσοκομείο της Ευρώπης!

    Σε αυτό το στρατόπεδο, ανάμεσα στα άλλα, σταθμεύουν 55 ελικόπτερα Black Hawk και Apache. Αν και δεν δημιουργήθηκε διάδρομος προσγείωσης αεροσκαφών, ο χώρος επιλέχθηκε επειδή ακριβώς έχει τη δυνατότητα επέκτασης και, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, πολύ σύντομα θα μεταφερθεί εκεί η αμερικάνικη αεροπορική δύναμη που σταθμεύει στο Αβιάνο της Ιταλίας. Πέριξ του Camp Bondsteel ο αμερικάνικος στρατός ελέγχει 350 χιλιόμετρα δρόμων και 75 γέφυρες. Όλα αυτά γίνονται με τη δημιουργία φυλακίων και με επίγειες και εναέριες περιπολίες.

    …………………………….

    «Μακεδονία» για ασφαλή ενέργεια…

    Η αμερικάνικη Υπηρεσία Εμπορίου και Ανάπτυξης (*S Trade & Development Agency – TDA) χρηματοδότησε τις μελέτες βιωσιμότητας και τεχνολογικών απαιτήσεων της εταιρείας AMBO, που, ας σημειωθεί, έχει έδρα τη Νέα Υόρκη.

    Ο πετρελαιαγωγός της AMBO, προϋπολογισμού 1,5 δισ. δολαρίων, αξιολογείται ως ένας από τους σημαντικότερους, από στρατηγική άποψη, αγωγούς, καθώς υπό αυστηρό αμερικάνικο στρατιωτικό έλεγχο μπορεί να συνδέσει τις αγορές της Ευρώπης με το πετρέλαιο της Κασπίας. Ακόμη και στην περίπτωση που μέσα στον αγωγό θα ρέει ρωσικό πετρέλαιο, αυτό θα οδεύει προς τις αγορές υπό την προϋπόθεση ότι θα το επιτρέπει η Ουάσιγκτον.

    Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς γιατί ανάμεσα στους χρηματοδότες της AMBO εξέχουσα θέση κατέχουν οι EXXON – Mobil και Chevron. Πολύ περισσότερο κατανοεί γιατί η Μόσχα προσπαθεί με κάθε τρόπο να έχει τουλάχιστον το 51% από τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, όποτε αυτός κατασκευαστεί, ακόμη κι αν το υπόλοιπο 49% βρεθεί στα χέρια εταιρειών συμφερόντων ΗΠΑ.

    Τελειώνοντας αξίζει να υπενθυμίσουμε όσα είχε πει ο βρετανός στρατηγός Μάικλ Τζάκσον, που με το «καπέλο» του ΝΑΤΟ βρισκόταν στην ΠΓΔΜ όταν η συμμαχία βομβάρδιζε τη Σερβία: Είναι απολύτως απαραίτητο να εξασφαλίσουμε τη σταθερότητα στη «Μακεδονία» και την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα είναι απαραίτητο να παραμείνουμε εδώ (το ΝΑΤΟ) για πολύ καιρό έτσι ώστε να μπορούμε να εγγυηθούμε την ασφάλεια των ενεργειακών δρόμων που θα διασχίσουν τη χώρα…

    Σχόλιο από Matsoukates | 01/04/2008

  52. Ματσουκάτη,

    «μάζεψα» λιγάκι το κείμενο που έβαλες για να γίνει πιο εύχρηστο!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/04/2008

  53. το εκπληκτικώτερο και τραγικώτερο σφαλμα απο μεριας Ελλαδας (ισως και απο την αλλη πλευρά) στις διαπραγματευσεις για το Ονομα
    ειναι ακριβώς οτι οι ΗΠΑ αναγορευτηκαν σε μεσολαβητη μιας οποιας συμφωνιας
    – Και φυσικά η αναγορευση αυτή των ΗΠΑ ως μεσολαβητή
    (που επελεξε η κυβερνηση ) δεν θα μεινει χωρις ανταλλαγμα οποια και να ειναι η εκβαση

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/04/2008

  54. Μ- π

    »Νομίζω ότι η καλύτερη λύση για όλους -και για τους ίδιους τους Σλαβομακεδόνες- είναι να τους κοπεί η αλυτρωτική φόρα και η κατασκευή της εθνικής τους ιδεολογίας.

    Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο όταν εξαναγκαστούν να αλλάξουν τις αλυτρωτικές εμμονές, όπως περιγράφονται στο Σύνταγμά τους και να τους απαγορευτεί να χρησιμοποιούν αποκλειστικά τον όρο “Μακεδονία” και “Μακεδόνες”.»

    »’εξαναγκαστούν» »’απαγορευτεί»

    Απο ποιον Μωρε Μ-π ;

    Ποιος θα τους – ποιος μπορει να τους Απαγορευσει ; Τι οροι ειναι αυτοι που χρησιμοποιεις ; Ξερεις να υπάρχει καμμια διεθνής αστυνομία που να μπορει να υπαγορευει ονοματα ;

    Εκτος αν εννοεις τους Αμερικανους ..Αυτους εννοεις ;

    Αλλο πραγμα τελειως αλλο ειναι οι Διαπραγματευσεις και ο Διαλογος …ισοτιμος και ειλικρινής Με τον οποιο συμφωνώ και επαυξάνω ..
    Να βρουμε μια κοινή λύση βρε ξαδελφια της γειτονος….
    Μια λύση που να ικανοποιει οσο γινεται και τους δυο λαους…και να ασχοληθουμε και με αλλα πραγματα..πιο σημαντικά ..

    Ασε που αυτό το ..να τους κοψουμε η φορα εξαναγκασουμε κλπ ) ειναι ακριβώς ενα μεγαλο μερος της πηγής του προβλήματος ..Στην δεκαετια του 9ο , υπο την επιρροή διαφορων εθνολαικιστών δοκιμασαμε με εκεινα τα »μεγαλειωδη » συλλαλητηρια -τρομαρα μας -και τα εμπάργκα και τις δηλώσεις ‘Γυφτοσκοπιανοι»κλπ

    ακριβώς για τους να τους κοψουμε-υποτιθεται- τη φορα»
    Με αποτελεσμα και να γινουμε καταγέλαστοι διεθνώς . αλλά και να γιγαντωσουμε εναν εξισου Γελοιο εθνικισμό και στην χωρα αυτή…
    Διοτι οπως πάντα το γινατι βγαζει ματι και η κόντρα- κοντρα

    για να καταλήξουμε και οι Δυο να μας Δουλευουν ψιλό γαζί οι Αμερικανοι (ποιος θα πρωτοστειλει στρατευματα στο Αφγανιστάν κλπ)

    (Αληθεια ..θυμαται κανεις να γιναν στην δεκαετια του 90 τοσο Ογκώδη συλλαλητηρια οσο για το Μακεδονικό – και για την Κυπρο π.χ; Η οποια ειχε και εχει προβλημα Αληθέστατης Τουρκικής Κατοχής και οχι μελλοντικου υποθετικου αλυτρωτισμου; …)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/04/2008

  55. α)αλλά και να γιγαντωσουμε εναν εξισου Γελοιο εθνικισμό και στην χωρα αυτή…
    εννοώ την Φυρομ οπου οι τριανταρηδες Γιαπηδες το εχουν παραξηλώσει(Δυστυχώς απο την μια εχουμε Κωστακη και Ντορα και απο την αλλη Αμερικανάκια που νομιζουν οτι ειναι εξυπνοι )
    – Δεν ηταν ετσι στη δεκαετια του 9ο …
    Ουτε μια ολοκληρη γενια στην γειτονική μας χωρα ειχε μεγαλώσει με εθνικιστική ανατροφή…
    αλλά και η ιδια η γειτονική χωρα -μεσουντος του πολεμου – ηταν περισσοτερο -πολύ περισοτερο προθυμη για να βρεθει λύση …
    Και επιπλεον η λύση περνουσε μεσα απο την Ε. Ε και οχι απο τους αμερικανους και το Νατο
    και μας την προσφερε ο Πινειρο στο πιάτο …ομως εμεις τα θελαμε ολα …(η Μακεδονια ειναι μια και ειναι ελληνική)

    β) Ηδη εχουν ενταθει οι πιεσεις ..και θα σταματησουν αραγε εκεί; (αυτά ειναι τα κρισιμα ζητηματα πίσω απο την κουρτίνα)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/04/2008

  56. Δειτε κια αρθρο Τζιμα απο το Σλαβομακεδονικό σχ13

    »Το όνομα, τέταρτη διαφορά, που είχε τότε προταθεί από τον μεσολαβητή«Νόβα Μακεντόνια»- και είχε γίνει δεκτό κατ΄ αρχήν- «με δάκρυα στα μάτια», όπως έλεγε ο κ Πινέιρο- από την τότε ηγεσία των Σκοπίων, αλλά όχι από την Ελλάδα, δεν ήταν απλώς περισσότερο συμβατό με τις ελληνικές ευαισθησίες, από οποιοδήποτε από τα σήμερα προτεινόμενα. Η διαφορά ήταν, κυρίως, ότι προοριζόταν να είναι το μοναδικό όνομα της χώρας αυτής, προς χρήση τόσο στο εσωτερικό της όσο και στις διεθνείς της σχέσεις. Έτσι ώστε να μην είναι υποχρεωμένη στο διηνεκές η Ελλάδα να δίνει γελοίες μάχες σε διεθνή φόρα, φεστιβάλ ή αθλητικά γήπεδα φωνάζοντας: «Παρακαλώ, ολόκληρο το όνομα, όχι μόνο »Μακεδονία»!
    https://pontosandaristera.wordpress.com/2008/02/22/22-2-2008/

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/04/2008

  57. «Απο ποιον Μωρε Μ-π ; »

    Από τη διεθνή κοινότητα, από τους πιο ώριμους της παρέας, απ’ αυτούς που πέρασαν τις ίδιες φάσεις κανα αιώνα πιο πριν και τώρα είναι έτοιμοι να πάνε στην επόμενη τάξη, αφού βίωσαν πολλές τραγωδίες εξαιτίας του εθνικισμού !

    Αν ακολουθούσαν την παραπάνω γραμμή οι πιο ώριμοι Ευρωπαίοι την εποχή της κατάρρευσης της γιουγκοσλαβικής αυτοκρατορίας, θα είχαμε αποφύγει τους αιματηρούς «εμφύλιους», τον ακραίο εθνικό ανταγωνισμό, τις ανταλλαγές πληθυσμών, τον εθνικιστικό Μεσαίωνα.

    Και είναι πράγματι τραγικό ότι το ’92, αυτοί πέρασαν το δικό τους ’22… και ακόμα το περνάνε.

    Όμως τότε, οι ώριμοι της Ευρώπης αντί να δείξουν στον έφηβο το δρόμο της υπέρβασης και της ανοχής , του όπλισαν το χέρι και τον έστειλαν στη μάχη.

    Ίσως σήμερα – αν δεν επιτραπεί στους Σλαβομακεδόνες να κερδίσουν την υπέρτατη ευτυχία με την ένταξη στο ΝΑΤΟ (ω καιροί, ω ήθη) – να καταλάβουν ότι δεν είναι ο ομφαλός του κόσμου (σύμπτωμα κάθε νεαρού εθνικισμού) και να αποφύγουν τις (σίγουρες) αυριανές συγκρούσεις με τους Αλβανούς, για τους οποίους ονειρεύονται μια τύχη αντίστοιχη μ’ αυτήν που ονειρεύονταν για μας οι νεότουρκοι.

    Αυτή την ιδέα με τον ώριμο και το παιδί που πρέπει να πάρει από το χέρι, εσύ μου την έδωσες…

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/04/2008

  58. Ετσι συμφωνώ και επαυξάνω …..

    Και φυσικά μεσα στους πιο Ωριμους θα μπορουσαμε να συμπεριληφθουμε κι εμεις – κυριως εμεις , η Ελλάδα δηλαδή –

    – αν ειχαμε την ωριμότητα βεβαια, και δεν ξοδευαμε την αξιοζηλευτη ευκαιρια που μας δοθηκε και κατά τη διαρκεια της δεκαετιας του 90 αλλά και τωρα

    – σε αδιεξοδες πολιτικές εξαναγκασμου και υστεριες που θυμιζουν δασκαλους που κατεβαινουν στο επιπεδο των μαθητων και μπλεκουν σε καυγάδες και φωνές και τσιριδες και γινονται μερος του προβλήματος αντι να γινουν η Λύση του…..

    Ομως

    – Ο χειρισμός ενός προβληματος δεν μπορει να περιοριστει στο Διπολο : Η ενδοτισμός ή επιθετική εθνικιστική πολιτική…

    Υπάρχουν -οπως μου φαινεται ειπα αλλου – απειρες αποχρώσεις μεταξύ μαυρου και ασπρου ..και ισως υπάρχουν ακόμη και στο εν λόγω ζητημα

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/04/2008

  59. »από τους πιο ώριμους της παρέας, απ’ αυτούς που πέρασαν τις ίδιες φάσεις κανα αιώνα πιο πριν και τώρα είναι έτοιμοι να πάνε στην επόμενη τάξη, αφού βίωσαν πολλές τραγωδίες εξαιτίας του εθνικισμού »

    Δυστυχώς και στους επιμερους ανθρωπους και στα εθνη-κρατη η ωριμότητα δεν ακολουθει μια εξελικτική πορεια ….
    Παρα πολύ συχνά εχουμε παλινδρομήσει και εκεί που λές ; παει το ξεπεράσαμε κι αυτό σουρχεται κατακεφαλα

    Ποιος το περιμενε π.χ την δεκαετία του 80 οτι την επομενη δεκαετια (του 9Ο ) θα βιωναμε τετοιο απροσδοκητο κύμα Υστερικου εθνικισμου (που τα καταλοιπα του τα βλεπουμε ακομα και δεν ηταν μονο εισαγομενος -λόγω καταρευσης Ανατολικου μλογκ αλλά και ενδογενής … Οχι βεβαια απο καποιες συμφυτες ιδιοτητες του ελληνικου λαου αλλά απο του γνωστους εθναμύντορες και Πατριδοκάπηλους (ενθεν και ενθεν))

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 01/04/2008

  60. Εκτός από τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Βουκεφάλα, στόυς μεγάλους (σλαβο)Μακεδόνες συμπεριλαμ΄βανεται και η Κλεοπάτρα:

    Cleopatra VII the Last of the Great Macedonian Monarchs

    Cleopatra VII, one of five siblings, was born in 69 BC. After her father Ptolemy XII Auletes died in 51 BC, she, along with her twelve-year old brother Ptolemy XIII, became co-regent of Egypt. By the time of her rule, the Ptolemais had lost Cyprus, Coele-Syria and Cyrenaica. All that was left now was an impoverished Egypt, economically strapped and choked by its own bureaucracy. Her ancestors had left her a world suffering from famine and anarchy and crumbling all around. Cleopatra, however, was not discouraged and had dreams of great glories, the kind that would rival those of Alexander the Great.

    Η συνέχεια [ΕΔΩ]

    Διάφορα σχετικά με το Σλαβομακεδονικό θέμα μπορείτε να βρείτε στις παρακάτω διευθύνσεις:

    · http://historyofmacedonia.org/

    · http://www.vmacedonia.com/welcome.asp

    · http://www.macedonia.org/

    · http://www.mymacedonia.net/

    · http://www.vlada.mk/english/index_en.htm

    · CIA Fact Book https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/mk.html

    · USA State Department Site http://www.state.gov/r/pa/ei/bgn/26759.htm

    · University of Texas Site http://www.lib.utexas.edu/maps/macedonia.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/04/2008

  61. Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα

    Το βέτο του Βουκουρεστίου είναι πλέον γεγονός. Η Ελλάδα άλλαξε σελίδα.

    Όπως τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, σηματοδότησαν την επανεθνικοποίηση της πολιτικής και ιδεολογικής συζήτησης, την επαναφορά της εθνικής ταυτότητας στο κέντρο, έτσι και σήμερα, μέσα από μια ιδιότυπη πανουργία της Ιστορίας, τα Σκόπια αποτέλεσαν τον πυροδότη για μια νέα φάση στην ελληνική πολιτική ζωή: Η Ελλάδα ήρθε σε μετωπική αντιπαράθεση όχι με τα Σκόπια, αλλά με τις ΗΠΑ, που ανοικτά, απροκάλυπτα, σκανδαλωδώς, θέλησαν να επιβάλουν την είσοδο στο ΝΑΤΟ του προστατευόμενού τους και την ταπείνωση της Ελλάδας. Και οι ΗΠΑ ηττήθηκαν.

    Έτσι, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, που βρίθει από πράκτορες και οσφυοκάμπτες, μπήκε για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια σε τροχιά απομάκρυνσης και σχετικής αυτονόμησης από τις ΗΠΑ, ενώ ενισχύθηκε η εθνική αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση, προς μεγάλη θλίψη των εθνομηδενιστών. Πέρυσι δόθηκε μια μεγάλη ιδεολογική μάχη, η μάχη για το βιβλίο της Ιστορίας, και κερδήθηκε. Φέτος δόθηκε μια μεγάλη πολιτική μάχη, με τις ίδιες τις ΗΠΑ, και στην πρώτη φάση η έκβαση υπήρξε θετική. Στην Κύπρο χάσαμε τον Παπαδόπουλο, αλλά στην Ελλάδα κερδίσαμε έναν επί πλέον βαθμό αυτονόμησης από τις βουλές των Αμερικανών.

    Και απεδείχθη πως, όποιος αντιστέκεται από θέσεις που μπορούν να κερδίσουν την ευρύτερη εθνική και διεθνή συναίνεση, αυτός μπορεί να κερδίσει και συμμάχους. Έτσι, η Ελλάδα όχι μόνον ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στις ιταμές προκλήσεις των Αμερικανών, αλλά και συνέβαλε ουσιαστικά στη διαδικασία αυτονόμησης της Ευρώπης από την Αμερική.

    Γιατί αναφερόμαστε σε πανουργία της Ιστορίας; Διότι ο αγώνας που δόθηκε τα προηγούμενα χρόνια για την υπεράσπιση της ταυτότητάς μας υποχρέωσε και τους πλέον αμερικανόδουλους και εθνομηδενιστές πολιτικούς και δημοσιογράφους να μετακινηθούν, μέσα σε πέντε μήνες, από μια θέση ολοκληρωτικής υποταγής στους Αμερικανούς, σε μια θέση έστω και αθέλητης αντιπαράθεσης. Ποιος θα φανταζόταν την Ντόρα, τον Γιωργάκη ή τον Παπαχελά να αντιστέκονται στη βούληση των Αμερικανών; Και όμως έγινε! Και ας θυμηθούμε πως, άλλοτε, οι τουρκολάτρες Φαναριώτες συντάχθηκαν με τον ελληνικό λαό στην Επανάσταση και ο Μεταξάς είπε το Όχι στους ιδεολογικούς φίλους του.

    Στο εξής, η πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα θα διεξάγεται κάτω από νέους όρους, κάτω από το φως του Βέτο στον Αμερικανό καουμπόη.

    Σήμερα, τέλος, είναι καιρός να προσμετρήσουν όλοι οι εθνομηδενιστές και οι μεμψίμοιροι πως οι αγώνες μας, αγώνες δεκαετιών, για τα εθνικά μας δίκαια, βρίσκουν μια πρώτη δικαίωση, παρά τις συκοφαντίες και τους κάθε είδους αποκλεισμούς. Γιατί γνωρίζουν στο βάθος πως οι μικρές πατριωτικές δυνάμεις είναι αυτές που αποτέλεσαν τη μαγιά με την οποία ενεργοποιήθηκε η συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία, που υποχρέωσε τις ξεπεσμένες ελίτ να ακολουθήσουν τη φωνή του λαού.

    Και πλέον ο επόμενος στόχος είναι ένα άλλο βέτο, το βέτο στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση!

    Γιώργος Καραμπελιάς

    ——————————————————————————–

    Μία στρατηγική ήττα

    Στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, οι Αμερικανοί ήθελαν πάση θυσία να κλείσουν δύο πολύ σημαντικά ζητήματα που αφορούν στη γεωστρατηγική αναδιοργάνωση της Βαλκανικής και της Ανατολικής Ευρώπης: την ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ ­–κίνηση που θα ολοκλήρωνε τον αμερικανικό κλοιό γύρω από τη Ρωσία­– και την ένταξη της ΠΓΔΜ, με ένα όνομα-πρόκληση, προκειμένου να διασφαλίσουν την ύπαρξη ενός ακόμα προστατευόμενου προτεκτοράτου στη Νότιο Βαλκανική και να ταπεινώσουν την Ελλάδα.

    Και στα δύο, κατέληξαν σε παταγώδη αποτυχία – ενδεικτική για τη δεινή θέση στην οποία έχουν περιέλθει. Γαλλία και Γερμανία απέρριψαν την είσοδο της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι διατεθειμένες να εγκαινιάσουν έναν νέο ψυχρό πόλεμο με τη Ρωσία, ενώ η Ελλάδα, παρά τις πιέσεις, παρέμεινε αταλάντευτη στη γραμμή του βέτο.

    Διαμορφώθηκε, έτσι, μια πρωτόγνωρη κατάσταση στο ΝΑΤΟ. Η Αμερική έμεινε μόνη με τα μαντρόσκυλά της, τη Βρετανία­ – η οποία για τα Σκόπια σιώπησε ως Βρούτος­– και την Τουρκία, καθώς και με τα ανατολικοευρωπαϊκά της προτεκτοράτα. Και ηττήθηκε.

    Οι γεωστρατηγικές αποτυχίες των ΗΠΑ συμπληρώνουν την οικονομική και πολιτική κρίση η οποία έχει ξεσπάσει στο εσωτερικό της, πράγμα που μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στην ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου, καθώς και στη σταδιακή αυτονόμηση της Ευρώπης.

    ——————————————————————————–

    Το συλλαλητήριο που δεν έγινε

    Την Τρίτη, 1η Απριλίου, θα έπρεπε και θα ήταν δυνατόν, εκατό χιλιάδες άνθρωποι –τουλάχιστον– να διαδηλώνουν στη Θεσσαλονίκη με ένα σύνθημα: Βέτο στα Σκόπια, όχι στον επεκτατισμό των Σλαβομακεδόνων, όχι στη Νέα Τάξη των Αμερικανών. Ο ελληνικός λαός θα μπορούσε να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα και στους ψευδοσυμμάχους, και στους Σκοπιανούς παραχαράκτες, και σε όσους από την ελληνική κυβέρνηση κάνουν δεύτερες σκέψεις. Αντ’ αυτού έγινε μία και μόνο συγκέντρωση, της Ρήξης και του Άρδην σε κλειστό χώρο στην Αθήνα, με την αίθουσα γεμάτη και αρκετούς ορθίους, αλλά οπωσδήποτε πολύ κατώτερη των περιστάσεων, που απαιτούσαν την παρουσία χιλιάδων διαδηλωτών έξω από την Αμερικανική Πρεσβεία.

    Και η κύρια ευθύνη γι’ αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε στους εθνομηδενιστές του Σύριζα, ούτε στο ΚΚΕ. Διότι οι θέσεις τους είναι γνωστές, και πάλι καλά που η Παπαρήγα μίλησε για τον επεκτατισμό των Σλαβομακεδόνων. Η κύρια ευθύνη ανήκει στους ψευδο-μακεδονομάχους, που για πέντε μήνες σχεδόν, από τον Νοέμβριο του 2007 μέχρι σήμερα, έχουν υποχρεώσει το πατριωτικό στρατόπεδο να διεξαγάγει, πριν απ’ όλα, έναν εσωτερικό «εμφύλιο» ανάμεσα σε όσους υπερασπίζονται τη στρατηγική της σύνθετης ονομασίας με αυστηρά γεωγραφικό προσδιορισμό, ως τελευταία γραμμή άμυνας, μήπως και διασώσουμε μια σχεδόν χαμένη υπόθεση, και εκείνους που χαρακτηρίζουν ενδοτισμό κάθε «υποχώρηση».

    Και το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για την υπεράσπιση της Μακεδονίας, πράγμα θεμιτό ή ίσως και δημιουργικό, αλλά στο ότι μια χούφτα «μακεδονομάχων» της κακιάς ώρας μετέτρεψαν αυτή την εσωτερική διαφοροποίηση σε κύρια αντίθεση, αντί να θέσουν στην πρώτη γραμμή το πανεθνικό και παλλαϊκό αίτημα του βέτο. Παίζοντας εν ου παικτοίς, προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την καθολική αντίθεση στους Σκοπιανούς προς ίδιον κομματικό, πολιτικό ή επικοινωνιακό όφελος, διχάζοντας τον ελληνικό λαό. Είδαμε τσιράκια των Αμερικανών να εμφανίζονται ως ανένδοτοι, παπάδες ελεεινής μορφής να ανεμίζουν τα χρυσοποίκιλτα ράσα τους γεμάτοι έξαρση, ξεπεσμένους πολιτικούς να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την αγωνία των Μακεδόνων, κάποιους να επιχειρούν ακόμα και να πυροδοτήσουν μια νέα διαίρεση Βορείων και Νοτίων, μήπως και εκπορθήσουν την πολυπόθητη είσοδο στο Κοινοβούλιο.

    Μήνες ακούγαμε άκαπνους και σιτιζόμενους σε ποικίλα Πρυτανεία να χαρακτηρίζουν «ενδοτικούς» εκείνους που έχουν πρωτοστατήσει επί δεκαετίες στους κοινωνικούς και πατριωτικούς αγώνες, να φωνασκούν στις εκδηλώσεις μας, να γράφουν αθλιότητες στο διαδίκτυο. Και εμείς χρειάστηκε να καταναλώσουμε πολύ χρόνο και πολλές προσπάθειες να πείσουμε το μεγάλο και καλοπροαίρετο κομμάτι του χώρου μας πως σήμερα πρέπει να στρέψουμε τις προσπάθειές μας στο να αποκρούσουμε την αμερικανική νεοταξική επίθεση και όχι να αλληλοσπαραζόμαστε.

    Το αποτέλεσμα αυτής της πολύμηνης διαμάχης ήταν πως, όταν έχεις μετατρέψει το ζήτημα των Σκοπίων σε μικροπολιτική σύγκρουση, και τα «συλλαλητήρια» σε κομματικές διχαστικές εκδηλώσεις, τότε σαμποτάρεις, τη στιγμή της κρίσης, το μεγάλο συλλαλητήριο που θα έπρεπε να ξεδιπλώσει τη σύσσωμη κραυγή του ελληνισμού.

    Την ώρα της κρίσης, η φωνή του λαού, που έπρεπε να ακουστεί και στους δρόμους για να φρονηματίζει την κυβέρνηση και να δείχνει την αποφασιστικότητά μας στους αντιπάλους μας, ήταν απούσα.

    Επαναλαμβάνουμε λοιπόν πως, όσο στο εσωτερικό του χώρου μας δεν έχει διεξαχθεί μια πολιτική συζήτηση και δεν έχει διαμορφωθεί μια στρατηγική με όρους πλειοψηφικούς, με όρους νίκης, που να αντιπαρατίθεται στους εθνομηδενιστές, τότε η μοίρα μας θα είναι να αποτελούμε μια δύναμη απλής ανάσχεσης των εκσυγχρονιστών, χωρίς να μπορούμε να διατυπώσουμε μια εναλλακτική στρατηγική. Και στο εσωτερικό του πατριωτικού χώρου θα κυριαρχούν τα ψώνια, οι Λιακόπουλοι, οι γραφικοί και οι φαιδροί. Θέλουμε άραγε να διαιωνίζεται μια τέτοια κατάσταση;

    Γ.Κ.

    Σχόλιο από Ρήξη | 08/04/2008

  62. Carla del Ponte: Kosovo leaders kidnapped Serbs and sold their organs

    Carla del Ponte, a former prosecutor for the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia (ICTY) in the Hague, now Switzerland’s Ambassador to Argentina, made a sensational announcement. Her autobiographical book “The Hunt” reveals that Serbian men have been kidnapped and their organs were sold to international traffickers.

    Carla del Ponte’s announcements have already caused the criminal case institution in Serbia. District Court of Belgrade has already started the hearing of 300 young Serbians being kidnapped in the summer of 1999, who as del Ponte claims, were transported to Albania and had there their internal organs removed.

    These villainous crimes, compared just to the horrors of Third Reich, were held by the leaders of Kosovo Liberation Army (KLA) whose co-leader was the present-day prime minister of Kosovo Hashim Thaci. His profile, gathered by his opponents, contains the evidence of dozens of crimes made by him as a field commander against the Serbians in Kosovo.

    According to Simo Spasich, the head of the Missing in Action Families Union, he met Carla del Ponte several times and gave her the documents, containing evidence of Kosovo’s Serbians kidnapping and killing in concentration camps. However even after the prosecutor visited the house where the organs have been removed, in the town of Burel in the north of Albania, to see herself medical equipment and blood that proved del Ponte was right, no further investigation was proposed.

    Belgrade ’s Press shows the evidence that many Serbian organizations tried to make ICTY investigate crimes made by Albanians in Kosovo, mailed detailed maps of the concentration camps in the north of Kosovo and in the north of Albania. However, no investigation was ever initiated. In the recent interview to the Italian La Stampa Carla del Ponte convinced that today a war criminal’s pursuit is connected with solely politics. It’s not by chance that her book was released only after Prishtina proclaimed independence.

    According to Belgrade’s newspaper “The Press”, the entire criminal business was controlled personally by Hashim Thaci. He earned millions of dollars on human organs’ trade. This is what the former judge of the District court of Pristina Danic Marincovic tried to say during the proceedings against Slobodan Milosevic in the Hague. She also said that the United Nations Mission in Kosovo (UNMIK), headed at that time by France’s Minister of Foreign Affairs Bernar Kushner, prohibited from investigation of the cases of people disappearance and kidnapping.

    Meanwhile Carla del Ponte and her former helpmate Florance Artman state that the Un administration, under which jurisdiction the country has been existing for many years, prohibited from the attempts to charge Albanians. In one of the interviews Artman confessed that it was the members of the UNMIK that didn’t let “iron Carla” institute a criminal case against Albanians that kidnapped people and traded their organs.

    Source: Pravda

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/04/2008

  63. Παρα τις επιμερους και αλλες διαφωνιες δεν μπορω παρα να πω οτι συμφωνω με την ουσια του παρακατω Ποστ

    http://panosz.wordpress.com/2008/04/21/dora_bakogianni/#comment-36981

    Διοτι μου φαινεται οτι στις Διεθνεις οπως και τις ανθρωπινες σχεσεις ,περα απο την εμμονή στις δικες σου θεσεις(σωστες ή οχι και την προσπαθεια να νικήσεις …θα πηγαιναν τα πραγματα πολύ καλύτερα αν κατανοουσαμε -οχι δικαιολογουσαμε που ειναι πιο στενή ενοια – αλλά κατανοουσαμε (κατανοηση – ενσυναισθηση) και την Ψυχολογια , τα συναισθηματα του Αλλου..
    (τηνν αξιοπρεπεια , το φιλοτιμο το δικαιωμα να εχουν και αυτοι περηφανεια )
    Και αυτό μπορει να γινει ακομα και εν μεσω μιας διενεξης … Τον Αλλο ακομα και αν μπορεις δεν πρεπει να τον εξοντωνεις …Ουτε και να τον ταπεινώνεις

    Και οι αλλοι συνηθως προσβαλλονται και ταπεινωνονται απο οτι θα προσβαλε κι εμας … » Για φανταστητε ναμας προσφεραν φραγκα για να εξαγορασουν την Δική μας αισθηση αξιοπρεπειας …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 22/04/2008

  64. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Hμερομηνία δημοσίευσης: 18-04-08

    Γραμματα Aναγνωστων

    Με αφορμή το Σκοπιανό

    Κύριε διευθυντά

    Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο του κ. Καρκαγιάννη σχετικά με τη διάσκεψη του Βουκουρεστίου. Ο αρθρογράφος, με αφορμή το Σκοπιανό, αναπτύσσει μια σειρά θέσεων σχετικά με τη σχέση της σύγχρονης Ελλάδας με την αρχαία ιστορική κληρονομιά. Η συλλογιστική του συνοψίζεται στα σχόλια: «…η ιστορία και η πνευματικότητα δεν είναι δικό μας κτήμα, είναι ολόκληρης της ανθρωπότητας. Και θα μπορούσαμε να αναφέρουμε χίλιες αιτίες και λόγους που είναι περισσότερο και ουσιαστικότερο κτήμα των άλλων παρά δικό μας». Οταν αναφέρεται στο Σκοπιανό ο αρθρογράφος εξειδικεύει τη συλλογιστική του: «…Αυτή την ιστορία (του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου) δεν μπορούν να μας την κλέψουν γιατί δεν είναι ούτε δική μας ούτε δική τους γίνεται».

    Η άποψη του αρθρογράφου σας, ότι η αρχαία ελληνική Ιστορία δεν μπορεί να αποτελεί ιστορία ενός μόνου έθνους αλλά αποτελεί μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς (και επομένως μπορεί να διεκδικείται από τον καθένα) δεν είναι καινούργια και έχει υποστηριχθεί μεταξύ άλλων και από διευθυντές μουσείων, ιδιαίτερα αυτών που έχουν στην κτήση τους αντικείμενα που έχουν προέλθει από ύποπτες πηγές και συναλλαγές.

    Η ενδιαφέρουσα αυτή συλλογιστική, η οποία αποτελεί μια παραλλαγή της άποψης του προηγούμενου αιώνα περί της καταγωγής των σύγχρονων Ελλήνων, είναι κατά τη γνώμη μου ανιστόρητη και ρεβιζιονιστική. Σε πρακτικό επίπεδο, σε σχέση με τα πολιτιστικά αντικείμενα, η αποποίηση της ταυτότητας των πολιτιστικών θησαυρών και η ανακήρυξή τους, γενικά, σε παγκόσμια κληρονομιά ανοίγει την πόρτα στη διεκδίκησή τους από τον καθένα. Στον συλλεκτικό χώρο αυτό μεταφράζεται δημοκρατικά στο ότι όποιος έχει τα χρήματα και την επιρροή μπορεί να αγοράσει την πνευματική κληρονομιά κάποιου άλλου και σαν θεματοφύλακας αυτής της κληρονομιάς (αφού έχει καλύτερα μουσεία, περισσότερος κόσμος τα βλέπει εκεί, ή κατά τον αρθρογράφο σας τα έχει κάνει «ουσιαστικότερο κτήμα» του κ.λπ.) πλέον μπορεί στην πράξη να τα οικειοποιείται. Τα επιχειρήματα αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί βεβαίως από τους διευθυντές του Βρετανικού Μουσείου και του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης. Είναι ενδιαφέρον να προσέξει κανείς ότι τα επιχειρήματα αυτά αναπτύσσονται βασικά από αγγλοσαξονικές πηγές και πάντα είναι μονοσήμαντης κατεύθυνσης, δηλαδή αφορούν την πολιτιστική συνεισφορά κάποιου άλλου λαού που θεωρείται «παγκόσμια» και ποτέ αντικείμενα της χώρας τους που θεωρείται αποκλειστικά εθνική. Ισως ο αρθρογράφος σας δεν γνωρίζει ότι η νομοθεσία της Ε.Ε. και του Ηνωμένου Βασιλείου δεν θεωρεί τόσο παγκόσμια τα αντικείμενα παλαιότητας μεγαλύτερης των 50 ετών, αλλά απαιτείται ειδική άδεια για εξαγωγή από τη χώρα ανάλογα με την αξία τους. Ενδεικτικά από τον οίκο δημοπρασιών Sotheby’s αναφέρεται ότι για βρετανικά ιστορικά πορτρέτα κάτι που ξεπερνάει την τεράστια αξία των £6.000 απαιτεί ειδική άδεια εξαγωγής. Τόσο παγκόσμια κληρονομιά θεωρούνται αντικείμενα που συλλεκτικά είναι μηδαμινής αξίας!

    Ο αρθρογράφος θεωρεί με τους συλλογισμούς του ότι υπάρχει αντίφαση μεταξύ εθνικού και παγκόσμιου. Η ελληνική κληρονομιά είναι και εθνική και παγκόσμια κληρονομιά, και δεν υπάρχει καμία αντίφαση σε αυτό. Το ότι μια εθνική κληρονομιά ξεπέρασε τα κλειστά εθνικά πλαίσια και επηρέασε την παγκόσμια κληρονομιά δεν αποτελεί ούτε παγκόσμια ιδιομορφία ούτε ελληνικό προνόμιο. Τα επιτεύγματα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αποτελούν σημείο αναφοράς πολλών κρατών, είναι μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς, αλλά δεν παύει να αναφέρεται σαν εθνική κληρονομιά του σύγχρονου ιταλικού κράτους. Το γεγονός ότι στις περιόδους ακμής η Ρώμη έφθασε ώς τη Μεγάλη Βρετανία δεν την κάνει λιγότερο προϊόν της ιταλικής κληρονομιάς ούτε κανείς διανοείται να την ανακηρύξει παγκόσμια, αποκλειστικά, κληρονομιά και να ανακηρύξει τους Ιταλούς εθνικιστές. Το κατά πόσον οι σύγχρονοι Ιταλοί μετά την εισβολή γερμανικών φυλών επί αιώνες στην ιταλική χερσόνησο παραμένουν κατ’ ευθείαν απόγονοι των αρχαίων Ρωμαίων, ενώ σε αντιδιαστολή εμείς, όπως ο αρθρογράφος αναφέρει «…δεν είμαστε ούτε απόγονοι (των αρχαίων Ελλήνων) με κληρονομικά δικαιώματα ούτε διάδοχοι…», είναι συζητήσιμο. Η ελληνική χερσόνησος δεν αποτέλεσε την εξαίρεση, αλλά τον κανόνα σε όλη την Ευρώπη, όπου και μαζικές εισβολές από εχθρικούς πληθυσμούς πραγματοποιήθηκαν και ξένες φυλές εγκαταστάθηκαν και αφομοίωση ξένων στοιχείων στην τοπική κληρονομιά έγινε. Αυτό όμως που παραμένει είναι ότι πέρα από τις ξένες προσμίξεις, η κυρίαρχη ιδεολογία, ο κυρίαρχος πολιτισμός και η κυρίαρχη συνείδηση ήταν ελληνική και αυτή εκφράστηκε στη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Εάν θεωρεί κανείς ότι διά μέσου των αιώνων μπορεί να επιβίωσε στην ελληνική χερσόνησο και αλλού ως κυρίαρχη ιδεολογία η ελληνική χωρίς να επιβιώνει ο ελληνικός πληθυσμός που την εξέφραζε διαχρονικά, και ότι όχι μόνο ότι επιβίωσε απλώς, αλλά ότι αυτή η ελληνική συνείδηση αποτελούσε τόσο ζωντανή και καθαρή πραγματικότητα ώστε να υποκινήσει άπειρες εξεγέρσεις με αποκορύφωμα την Ελληνική Επανάσταση τότε αυτό αποτελεί μεταφυσική ακροβασία υψηλού επιπέδου.

    Ως επιχείρημα ότι η ελληνική ταυτότητα χάθηκε θεωρείται η μακρόχρονη κατοχή από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Ας το αντιδιαστείλουμε αυτό το γεγονός με ένα γεγονός της ιστορίας της Βρετανίας. Η κατοχή της Βρετανίας από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ξεκίνησε από τον Ιούλιο Καίσαρα το 55 π.Χ. Η τοπική κελτική άρχουσα τάξη υιοθέτησε μέσω των αιώνων τα έθιμα και τον πολιτισμό των Ρωμαίων. Στο τέλος του τέταρτου αιώνα μ.Χ. (δηλαδή ύστερα από σχεδόν ίδιο διάστημα κατοχής όσο και η Ελλάδα από την Οθωμανική αυτοκρατορία) έπειτα από εισβολές Αγγλοσαξόνων η Ρωμαϊκή Βρετανία κατέρρευσε. Είναι ενδιαφέρον ότι παρά τους 4 αιώνες κατοχής και επιβολής του ρωμαϊκού πολιτισμού τίποτε από τον ρωμαϊκό πολιτισμό δεν παρέμεινε στην Αγγλία. Ο τοπικός πληθυσμός απέφευγε να ζήσει ακόμη και στις πολυτελείς εγκαταλειμμένες ρωμαϊκές επαύλεις (Trevelyan, G.M. «History of Enland» Penguin Books). Το γεγονός ότι ο γηγενής πληθυσμός θεωρούσε τον ρωμαϊκό ως ξένο πολιτισμό ήταν αρκετό μέσα σε διάστημα λίγων ετών να εξαφανίσει οποιοδήποτε δείγμα επιρροής της Ρώμης από το νησί. Πώς, λοιπόν, το αυτονόητο στις ιστορίες όλων των ευρωπαϊκών λαών, ότι για να επιβιώσει ένα συγκεκριμένο είδος ιστορικής συνείδησης πρέπει αυτή η συνείδηση να μην υπάρχει στο κενό, αλλά σαν έμφυτη συνείδηση ενός γηγενή πληθυσμού, και ότι η ιστορική συνείδηση δεν επιβάλλεται εξωτερικά ούτε διατηρείται και μεταδίδεται από ξένους προς αυτήν πληθυσμούς είναι κάτι που αρνείται ο αρθρογράφος σας πεισματικά μόνο για την περίπτωση της Ελλάδας. Προφανώς η αμεσότητα αυτής της αρχαίας κληρονομιάς που περιγράφεται και αποτελεί σταθερή αναφορά των αγωνιστών του ’21, αλλά και των διανοούμενων Ευρωπαίων που ήλθαν να βοηθήσουν στον απελευθερωτικό αγώνα έπρεπε να περιμένει τον 21ο αιώνα για να τοποθετηθεί στη σωστή της διάσταση, δηλαδή ότι ήταν επίπλαστη μια και δεν είμαστε, κατά τον αρθρογράφο σας, κληρονόμοι της.

    Οσο για το κατά πόσον η κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι δική μας ή όχι νομίζω ότι το γεγονός πως η παγκόσμια, σοβαρή βιβλιογραφία ουδέποτε αμφισβήτησε την ελληνικότητα της κληρονομιάς αυτής αποδεικνύει ότι «άλλες αναγνώσεις» μπορεί προσωρινά να προωθηθούν αλλά δεν αντέχουν το τεστ του χρόνου. Παρόμοιες εντυπωσιακές ρεβιζιονιστικές απόψεις περί «Μαύρης Αθήνας» είχαν προωθηθεί τη δεκαετία του 1980 και δεν παίρνονται σοβαρά σήμερα. Είναι ενδιαφέρον ότι τέτοιες απόψεις προωθούνται από τον αρθρογράφο σας ενώ αντίθετα όλοι οι συνάδελφοι που έχω γνωρίσει από την Ινδία ήταν περήφανοι για την ελληνική κληρονομιά τους, σαν μέρος και του δικού τους πολιτισμού και ενέκυπταν σε ελληνικές πηγές για να γνωρίσουν καλύτερα τον ελληνικό πολιτισμό. Ουδέποτα άκουσα κατά τη μακριά παραμονή μου στο εξωτερικό κανέναν να θεωρεί τον Αλέξανδρο τίποτε άλλο εκτός από Ελληνα. Αλλά φαίνεται εδώ ορισμένοι μέσα στη μεγαλοψυχία τους θεωρούν ότι να χαρίζουμε κομμάτια της ιστορίας μας σε ανανήψαντες σταλινικούς είναι «politically correct» στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης, ουτοπικής, χαρούμενης οικογένειας των λαών, αρκεί να διαγράψουμε την ιστορία μας, ιδιαίτερα εάν αυτή μας πέφτει βαριά.

    Δρ Ευαγγελος Κ. Παλαιολογος – Καθ. Πολυτεχνείου Κρήτης

    Σχόλιο από Μεγαλέξανδρος | 22/04/2008

  65. Στα 200 π.X. Αναγνωρισμένα

    «Aλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων—»

    Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε
    πως θ’ αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη
    για την επιγραφήν αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,
    μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται
    για να τους οδηγούν και για να τους προστάζουν
    σαν πολυτίμους υπηρέτας. Άλλωστε
    μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς
    Σπαρτιάτη βασιλέα γι’ αρχηγό
    δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής.
    A βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».

    Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.

    Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·
    και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική
    την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός
    που στ’ Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:
    που απ’ τ’ Άρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ’ εσαρώθη.

    Κι απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία,
    την νικηφόρα, την περίλαμπρη,
    την περιλάλητη, την δοξασμένη
    ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,
    την απαράμιλλη: βγήκαμ’ εμείς·
    ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.

    Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς,
    οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι
    επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας,
    κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.
    Με τες εκτεταμένες επικράτειες,
    με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών.
    Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά
    ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς.

    Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

    (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/04/2008

  66. 03/12/2006 εφημερίδα. «Το Παρόν»

    ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ… «ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ» ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ

    Επικίνδυνα παιχνίδια της Ουάσινγκτον και με τη διαχείριση των βακουφίων

    Στόχος η εκλογή πανελλαδικού οργάνου της μειονότητας!

    Το θέμα της Θράκης, με ανάδειξη του μειονοτικού, φαίνεται ότι αποτελεί πλέον κεντρική πολιτική επιλογή των γραφειοκρατών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που με αυτό τον τρόπο επιχειρούν να «χρυσώσουν το χάπι» για την Τουρκία λόγω της παρτίδας που παίζεται με το Κουρδιστάν.

    Στο πλαίσιο των νέων προσανατολισμών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ απεστάλη στην Ελλάδα ένας διπλωμάτης, ο κ. Κάντριμαν, ο οποίος θα ασχοληθεί μόνο με τη μειονότητα. Με το καλημέρα μάλιστα δήλωσε ότι στην Ελλάδα υπάρχει τουρκική μειονότητα (και όχι μουσουλμανική), θέση που επιβεβαιώθηκε και από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

    Ο κ. Κάντριμαν όμως δεν έμεινε σ’ αυτό. Επιδιώκει, σύμφωνα με πληροφορίες, να «ρυθμίσει» την θεσμική λειτουργία των κοινοτήτων της μειονότητας. Γι’ αυτόν τον σκοπό έχει αρχίσει επαφές σε υψηλό επίπεδο. Πρώτη επιλογή και προτεραιότητα αυτές τις ώρες είναι για την αμερικανική πλευρά η εκλογή επιτροπών των βακουφίων της μειονότητας. Επιτροπές στα βακούφια είναι κάτι αντίστοιχο (κατά προσέγγιση) με επιτροπή ενορίας, που διαχειρίζεται τα οικονομικά (περιουσία) της ενορίας. Όμως δεν έχουν ρόλο μόνο θρησκευτικό, αλλά ρόλο συντονιστικό στις τοπικές κοινωνίες.

    Ο κ. Κάντριμαν, σύμφωνα με τις πληροφορίες, πιέζει σε εκλογή επιτροπών στα βακούφια για να επιδιώξει και ένα δεύτερο στάδιο, την εκλογή δευτεροβάθμιου οργάνου, σε όλη την επικράτεια μάλιστα, πέρα δηλαδή και από τα όρια της Θράκης. Οι πιέσεις προς την ελληνική πλευρά έχουν αυξηθεί και είναι αναμενόμενο ότι θα συνεχισθούν και το επόμενο διάστημα. Βεβαίως οι μειονοτικές κοινότητες έχουν επιτροπές που λειτουργούν, αλλά ο κ. Κάντριμαν θέλει θεσμική αναγνώριση υψηλού επιπέδου.

    Οι πιέσεις Κάντριμαν, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, θα συνεχισθούν, γι’ αυτό ήρθε στην Ελλάδα ο εν λόγω διπλωμάτης. Να σημειωθεί ότι επί μέρες ο ένας μετά τον άλλο εκπρόσωποι της αμερικανικής κυβέρνησης δήλωναν ότι οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν στη Θράκη «τουρκική μειονότητα» και όχι μουσουλμανική μειονότητα», όπως προβλέπει η συνθήκη της Λωζάννης. Ο τυχόν διαμελισμός ή έστω η απειλή διαμελισμού της Τουρκίας λόγω Κούρδων αυτομάτως ακυρώνει (ή απειλεί) τη Συνθήκη της Λωζάννης, που είναι η θεμελιώδης συνθήκη της σημερινής Τουρκίας. Ορίζει τα σύνορά της και τις σχέσεις της με όλους σχεδόν τους γείτονές της. Η αλλαγή του καθεστώτος της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη αυτομάτως θέτει σε αμφισβήτηση την Συνθήκη της Λωζάννης. Αυτό λοιπόν που φαίνεται εχθρικό για την Ελλάδα είναι εχθρικό και για την Τουρκία και βεβαίως οι τούρκοι στρατηγοί το γνωρίζουν πολύ καλά, ασχέτως αν περιστασιακά το εκμεταλλεύονται σε βάρος της Ελλάδας. Οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις θα δημιουργήσουν και άλλα τέτοια ζητήματα τριβής στις σχέσεις Ουάσινγκτον – Αθήνας, όχι μόνο στη Θράκη αλλά και στο Αιγαίο.

    Σχόλιο από Κεπομίτης | 02/06/2008

  67. ΦΤΩΧΕΙΑ, ΑΝΕΡΓΙΑ, ΠΟΡΝΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ. ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

    Ανεξαρτήτως, εξαθλιωμένο

    ΑΠΟΣΤΟΛΗ, ΓΕΩΡΓΙΑ ΔΑΜΑ ΦΩΤ.: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

    Τα νεκροταφεία και τα μνημεία πεσόντων του UCK στις παρυφές του κεντρικού οδικού δικτύου εναλλάσσονται με εντυπωσιακά ξενοδοχεία. Οι αλβανικές και αμερικανικές σημαίες στους σερβικούς θύλακες αντικαθιστώνται με τις σερβικές και τους σταυρούς στον λαιμό των γυναικών. Πολλοί Σέρβοι ταξιδεύουν στο Βελιγράδι, συμμετέχοντας στη διαδικασία σχηματισμού κυβέρνησης. Οι Αλβανοί μετανάστες στέλνουν το κομπόδεμά τους χτίζοντας κάθε σπιθαμή γης.

    Στις 15 Ιουνίου αρχίζει η εφαρμογή του κοσοβάρικου Συντάγματος που προβλέπει τη συνύπαρξη των κοινοτήτων βάσει του όρου που έθεσε ο ΟΗΕ. Παράλληλα, το ζήτημα (νέας οριοθέτησης) των συνόρων ανοίγει από Σέρβους και Αλβανούς. Οι Σέρβοι διεκδικούν τη σύνδεση με τη Σερβία των σερβικών θυλάκων που βρίσκονται στα σερβικά σύνορα, ενώ οι Αλβανοί ανοίγουν τη συζήτηση με την ΠΓΔΜ για την ένωση των νοτίων περιοχών της που κατοικούνται από Αλβανούς και συνορεύουν με το Κόσοβο.

    Η εξαθλίωση χαρακτηρίζει την καθημερινότητα την επομένη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου. Η ανεργία ξεπερνά το 65% σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Τα συσσωρευμένα προβλήματα αυξάνονται. Οι νόμοι της μαφίας και η πορνεία επιβλήθηκαν στην Πρίστινα. Πρόσφατα, ορισμένοι Γάλλοι (ΝΑΤΟϊκοί) επαναπατρίστηκαν επειδή νόσησαν από AIDS και ηπατίτιδα Β.

    Το Κόσοβο αριθμεί 2,2 εκατομμύρια κατοίκους, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή: το 91% Αλβανοί, οι υπόλοιποι είναι 125.000 Σέρβοι (6%) και 3% συνολικά Τσιγγάνοι, Τούρκοι. Το 50% του πληθυσμού είναι κάτω των 25 ετών. Οι μισθοί δεν ξεπερνούν τα 200 ευρώ. Το 40% των κατοίκων δεν έχει πρόσβαση στο δίκτυο ύδρευσης. Το 50% του ρεύματος χάνεται στη διαδρομή από τις υποκλοπές. Συμβαίνουν συχνές διακοπές. Οι προνομιούχοι διαθέτουν γεννήτριες.

    Πρόσφατη έκθεση του ΝΑΤΟ αναφέρεται στη «δυσχερή πάταξη του εγκλήματος», ότι «το πολιτικό σκηνικό μεταβάλλεται συνεχώς», πως «το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. θα παίξουν σημαντικό ρόλο για αρκετά χρόνια στην περιοχή», «η κατάσταση χαρακτηρίζεται σταθερή αλλά εύφλεκτη».

    Υπάρχει αναφορά σε αμιγώς αλβανικά χωριά της ΠΓΔΜ που βρίσκονται κοντά στα σύνορα και θέλουν να ενωθούν με το Κόσοβο. Η συζήτηση μεταξύ Κοσοβάρων και της ηγεσίας των Σκοπίων για το συγκεκριμένο ζήτημα αναβλήθηκε λόγω εκλογών. Οι Αλβανοί πιστεύουν πως «σε 10 χρόνια δεν θα υπάρχει Μακεδονία, θα είναι χωρισμένη στα δύο».

    Επιπλέον πρόβλημα για τους ΝΑΤΟϊκούς είναι «η πάταξη του τράφικινγκ, των ναρκωτικών και του λαθρεμπορίου καυσίμων που πήρε ανεξέλεκτες διαστάσεις». Για τις διαστάσεις της εγκληματικότητας, οι Κοσοβάροι θεωρούν υπεύθυνη την πολιτική ηγεσία της χώρας τους: «Ολοι στην ίδια καρέκλα κάθονται».

    Από τις 24 Μαρτίου 1999, οπότε εγκαταστάθηκε η πολυεθνική δύναμη (KFOR) στο Κόσοβο, ο αριθμός της μειώθηκε σταδιακά από 28.500 σε 15.492 άτομα. Η ελληνική δύναμη του Κοσόβου (ΕΛΔΥΚΟ) αριθμεί 670 άτομα από 1.500 που ήταν στις 19/6/1999, όταν εγκαταστάθηκε στον Βόρειο και Νότιο τομέα. Σύμφωνα με τη στρατιωτική διοίκηση, οι Αμερικανοί δεν σκοπεύουν να φύγουν: «Η αμερικανική βάση «Dond Steel» χτίστηκε με προδιαγραφές δεκαετιών».

    Η ευρωπαϊκή αστυνομία καθυστερεί (υπάρχει ένα σώμα στο Κόσοβο που ενημερώνεται), οι Κοσοβάροι δυσανασχετούν. Στις τοπικές εφημερίδες αναφέρονται μικροεπεισόδια -απειλές χωρίς τραυματισμούς- μεταξύ Σέρβων και Αλβανών. Τοπική αστυνομία (πρώην μέλη του UCK) περιπολεί, αντικαθιστώντας τα τσεκ-πόιντ της πολυεθνικής δύναμης. Η πρόσληψή τους έγινε από τον ΟΗΕ.

    Στο χωριό Ράνιλουκ περιμένουν τη βοήθεια (από το Ελληνικό Καραβάνι Αλληλεγγύης) ως μάννα εξ ουρανού: «Είναι η μοναδική βοήθεια που πήραμε. Η Σερβία δίνει σε κάθε οικογένεια ένα επίδομα 11.000 δηνάρια (100 ευρώ) τον μήνα».
    Παρούσα, η Ελλάδα

    Στον κεντρικό δρόμο που διασχίζει την Πρίστινα υπάρχουν γραφεία ελληνικών επιχειρήσεων. Τουλάχιστον 4 ελληνικές επιχειρήσεις μετάλλων δραστηριοποιούνται στο Κόσοβο εισάγοντας σίδερο και παίρνοντας σκραπ. Τα τσιμέντα ΤΙΤΑΝ χτίζουν το Κόσοβο. Ελληνικές επιχειρήσεις αναψυκτικών (3Ε, Coca-Cola) δραστηριοποιούνται ήδη 4 χρόνια με εργοστάσιο παραγωγής στα Σκόπια και κέντρο διανομής στην Πρίστινα, η «ΑΜΙΤΑ» έρχεται από την Αλβανία. Ελληνική κατασκευαστική (Σαραντόπουλος) επισκευάζει τους διαλυμένους δρόμους, όλα τα μάρμαρα είναι ελληνικά, εισάγονται από Καβάλα και Δράμα από ντόπιους επιχειρηματίες.

    Η ανοικοδόμηση προχωράει με τρελούς ρυθμούς. Το Κόσοβο αποτελεί ένα απέραντο εργοτάξιο με χρήματα των Κοσοβάρων μεταναστών, της Ε. Ενωσης και της ντόπιας μαφίας. Η αγορά γέμισε σέρβικα προϊόντα, ενώ άλλα έρχονται από Τουρκία (καφές, έπιπλα), Σλοβενία, ορισμένα από τα Σκόπια και τη Βουλγαρία. Στην κοσοβάρικη αγορά υπάρχουν και ελληνικά προϊόντα: λάδι, κρασί, εμφιαλωμένο νερό και φέτα.

    Το ψήφισμα 1244 του ΟΗΕ, που έθετε τον όρο της επιστροφής των προσφύγων δεν εκπληρώθηκε, επισήμανε στον Μπέσι Ζούμπερι, Αλβανό δήμαρχο του Φεριζάι (Ουρόσεβιτς) ο Κ. Παπαδιγενόπουλος, πρόεδρος του Ελληνικού Καραβανιού Αλληλεγγύης. Ο κ. Ζούμπερι απαντά ότι «όταν η Ελλάδα αναγνωρίσει το Κόσοβο, θα υπάρξουν σχέσεις καλής γειτονίας» και για την ΠΓΔΜ ότι «δεν έγινε η χάραξη των συνόρων, Αλβανοί κατοικούν εκατέρωθεν. Ζητούμε ειρηνική λύση, ώστε να μη χρειαστεί να πολεμήσουμε». Στο οδικό δίκτυο τοποθετήθηκαν μνημεία πεσόντων του UCK.

    Οι Σέρβοι στους θύλακες επιμένουν πως «δεν υπάρχει ασφάλεια». Κυκλοφορούν με σερβικές πινακίδες. Περίπου 12.000 Σέρβοι ζουν στην Γκρατσάνιτσα. Ολα τα προϊόντα προέρχονται από τη Σερβία. «Φοβόμαστε να πάμε στην Πρίστινα», απαντούν.

    Η γέφυρα του μίσους (Αούστερλιτς) φρουρείται. Χωρίζει τον σερβικό από τον αλβανικό τομέα στη Μιτροβίτσα. Επτά πανεπιστημιακές σχολές στη σερβική πλευρά. Σερβικές σημαίες στο ποτάμι, στην κορυφή του βουνού. Νέο νεκροταφείο φτιάχτηκε από τα οστά που μεταφέρθηκαν από χωριά του Κοσόβου. Σερβικές εφημερίδες στα περίπτερα, όλα τα προϊόντα είναι σερβικά.

    Γυναίκες όμορφες, με μικρά παιδιά, περιμένουν την ελληνική βοήθεια: «Το σπίτι μου καταστράφηκε, ήρθαμε στη Μιτροβίτσα πρόσφυγες από τα γύρω χωριά. Ο άνδρας μου σκοτώθηκε, είμαστε άνεργοι».

    Καταπράσινη η διαδρομή προς τη κοιλάδα του Πρέσεβο (σύνορα Σερβίας – Σκοπίων) όπου βρίσκεται ο σερβικός θύλακας. Ο δρόμος που οδηγεί στο Στρέπσε γέμισε καινούργιες πολυκατοικίες που χτίστηκαν κυριολεκτικά χθες. Ανάμεσα στα ψηλά κτίρια εξακολουθούν να βόσκουν αγελάδες. Η ρωσική δύναμη (500 άτομα) που μετείχε στο ΝΑΤΟ αποχώρησε. Οι Σέρβοι νιώθουν ιδιαίτερα ανασφαλείς μετά την αποχώρησή τους.

    «Πολύ δύσκολα ζούμε. Δεν υπάρχει μεταφορικό μέσο για να πηγαίνουμε στο Βελιγράδι. Υπάρχει ένας γιατρός στο χωριό, αλλά κι αυτός ζει σε άθλια κατάσταση» απαντά η Ντέσκα Μαρίνοβιτς. Ρωτάμε τη Μιλάνα Τζίρτζεβιτς αν μπορούν να συνυπάρξουν: «Σκότωσαν τον άνδρα μου, ανατίναξαν το σπίτι μας».

    Από τα λίγα παραδείγματα συνύπαρξης, το χωριό Μπάμπλιακ: Αλβανός ο πρόεδρος της κοινότητας, Σέρβος ο αντιπρόεδρος. Κατοικούν εκεί 30 Σέρβοι και 245 Αλβανοί. Τις τελευταίες μέρες επέστρεψαν 20 Σέρβοι. Κάποτε υπήρχαν 71 σέρβικα σπίτια. «Αν υπήρχαν δουλειές ίσως γύριζαν», απαντά ο αντιπρόεδρος Ο. Στεφάνοβιτς. «Θέληση να υπάρχει. Στην κοινότητα συνεργαζόμαστε 4 Σέρβοι και 4 Κοσοβάροι», απαντά ο πρόεδρος Ο. Τσόκλι.

    Πρόεδρος και αντιπρόεδρος ξεκαθαρίζουν το πρόβλημα: «Για μας δεν άλλαξε τίποτα με την κήρυξη της ανεξαρτησίας. Το επίπεδο ζωής δεν βελτιώθηκε. Τα προβλήματα είναι κοινά. Κάποτε όλοι είχαν σταθερή δουλειά. Σήμερα δεν έχει ούτε ο Αλβανός ούτε ο Σέρβος».

    «Σ’ αυτό το σχολείο δούλεψα δασκάλα 28 χρόνια. Τώρα δεν υπάρχουν Σερβόπουλα στο χωριό. Τι να κάνουν τα νέα παιδιά χωρίς δουλειά;» απαντά η δασκάλα, Βενσέλινκα Στεφάνοβιτς.

    Ελληνική βοήθεια

    Είναι η δεύτερη φορά που το Ελληνικό Καραβάνι Αλληλεγγύης επισκέφτηκε το Κόσοβο, προσφέροντας βοήθεια σε 210 ορφανά παιδιά του πολέμου. Πρόκειται για πρόγραμμα «οικονομικής υιοθεσίας» παιδιών, θυμάτων του πολέμου, από Ελληνες πολίτες. Στο Κόσοβο στηρίζει οικογένειες που βρίσκονται σε σερβικούς θύλακες, αλλά διένειμε και δέματα με τρόφιμα σε ιδιαίτερα φτωχές περιοχές όπου ζουν Κοσοβάροι Αλβανοί. Στις μέχρι τώρα αποστολές, μέλη του Καραβανιού (Κ. Παπαδιγενόπουλος, Μ. Σιάμπου, Ζ. Γιαμουριάδου) ταξίδεψαν σε περισσότερες από 130 πόλεις και χωριά, στηρίζοντας οικονομικά περίπου 17.000 ορφανά παιδιά (τηλ: 210-3314334, 210-3816886). *

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 09/06/2008

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 10/06/2008

  68. Hμερομηνία : 29-09-08

    Αναβίωση του χριστιανισμού από «κρυπτοκαθολικούς» στο Κόσοβο

    «Ζούσαμε μία διπλή ζωή καθώς στα σπίτια μας ήμασταν καθολικοί, αλλά δημόσια μουσουλμάνοι», δήλωσε Αλβανός Κοσοβάρος.

    Αναβίωση του καθολικισμού διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια στο Κόσοβο όπου παρατηρείται μία διαρκής αύξηση της προσέλευσης των πιστών που παρακολουθούν τις κυριακάτικες λειτουργίες σε εκκλησίες που ακόμη δεν έχουν ούτε καν τον αναγκαίο εξοπλισμό και οι τοίχοι είναι άβαφοι.

    Σύμφωνα με τον Ισμέτ Σόπι, έναν Αλβανό στην καταγωγή κάτοικο του Κεντρικού Κοσόβου, πρόκειται για συνέχεια της οικογενειακής πίστης.

    «Ζούσαμε μία διπλή ζωή καθώς στα σπίτια μας ήμασταν καθολικοί, αλλά δημόσια μουσουλμάνοι», λέει ο Σόπι, ο οποίος έγινε ρωμαιοκαθολικός επίσημα πριν από 5 μήνες και κάθε Κυριακή κάνει 40 χιλιόμετρα για να παρακολουθήσει την λειτουργία στην πόλη Κλίνα.

    Φέτος ήταν ο πρώτος Σεπτέμβριος που κανένας στην οικογένεια του, που αποτελείται από 32 άτομα, δεν έκανε νηστεία για τον ιερό για τους μουσουλμάνους μήνα του ραμαζανιού.

    «Το Ισλάμ άρχισε να επεκτείνεται μαζικά στις αλβανικές περιοχές τον 15ο αιώνα και η πλειοψηφία των ανθρώπων το αγκάλιασε κυρίως για οικονομικούς λόγους», ο λέει καθηγητής της θρησκείας στο πανεπιστήμιο της Πρίστινα, Τζάχια Ντρανκόλι.

    Ο καθηγητής της ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Πρίστινα, Μουχάμετ Μαλά, υπολογίζει ότι το 50-60% του πληθυσμού έχουν συναισθηματικούς δεσμούς με την ρωμαιοκαθολική πίστη εξαιτίας των αισθημάτων που τους διακατέχουν απέναντι στο τι πίστευαν οι πρόγονοι τους.

    Ο Σόπι για παράδειγμα υποστηρίζει ότι επί αιώνες η οικογένεια του ακολουθούσε χριστιανικά έθιμα, όπως για παράδειγμα η βαφή των αυγών το Πάσχα, το οποίο γιόρταζαν παράλληλα με το ραμαζάνι.

    Λέγεται ότι σε πολλά χωριά, η πίστη μεταδιδόταν μυστικά από τις μάνες στις κόρες τους και οι τοπικοί καθολικοί ιερείς έδιναν τη θεία κοινωνία σε αυτές τις «κρυπτοκαθολικές» γυναίκες κατά τη διάρκεια επισκέψεων στο σπίτι τους αγνοώντας την αντίθεση καθολικής εκκλησίας και διατηρώντας δεσμούς με αυτές τις οικογένειες.

    Μάλιστα η ύπαρξη των «κρυπτοκαθολικών» ήταν τόσο γνωστή στην τοπική κοινωνία που στα αλβανικά χρησιμοποιείται για αυτούς, η λέξη «λαραμάν», που σημαίνει ασπρόμαυρος ή δίχρωμος.

    Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, σήμερα το 90% των Αλβανών Κοσοβάρων είναι μουσουλμάνοι και μόλις το 4% ρωμαιοκαθολικοί ενώ στην περιοχή βρίσκονται δεκάδες σερβικά ορθόδοξα μοναστήρια και εκκλησίες.

    Πολλά τζαμιά στο Κόσοβο καταστράφηκαν κατά τον πόλεμο του 1998 – 99 ανάμεσα στις σερβικές δυνάμεις και τον Απελευθερωτικό Στρατό του Κοσόβου μετά από τη λήξη του οποίου και αφού ο ΟΗΕ ανέλαβε τη διοίκηση της περιοχής, Αλβανοί κατέστρεψαν σε αντίποινα πολλές ορθόδοξες σερβικές εκκλησίες.

    Όμως οι ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες δεν αγγίχτηκαν και στις περισσότερες πόλεις του Κοσόβου υπάρχει μία πλατεία που φέρει το όνομα της Μητέρας Τερέζας, της Αλβανίδας μοναχής στην οποία έχει απονεμηθεί το βραβείο Νόμπελ ειρήνης για την προσφορά της στους φτωχούς της Καλκούτας στην Ινδία, όπου πέθανε το 1997.

    Η Μητέρα Τερέζα αγιοποιήθηκε το 2003 και έγινε μία ηρωίδα για πολλούς Αλβανούς πιστούς και στην Πρίστινα, στην Πλατεία της Μητέρας Τερέζας, κατασκευάζεται ένας νέος καθεδρικός ναός, ο οποίος θα είναι το υψηλότερο κτίριο στην πόλη και θα μπορεί να δέχεται εκκλησίασμα 2.000 ατόμων.

    «Δεν λέμε σε κανένα να αλλάξει θρησκεία, οι άνθρωποι έρχονται σε μας, όχι πλέον σαν άτομα, αλλά μαζικά από δεκάδες χωριά», λέει ο ιερέας της Επισκοπής του Κόσοβου, Ντον Σαν Ζέφι, ο οποίος υποστηρίζει ότι η διαδικασία άρχισε πριν από χρόνια και σήμερα υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που «θέλουν να γίνουν ρωμαιοκαθολικοί ξανά».

    Η υπόθεση πάντως έχει προκαλέσει τη δυσφορία της Ισλαμικής Κοινότητας του Κοσόβου, ο μουφτής της οποίας Ναΐμ Τερνάβα, δηλώνει αντίθετος στην οικοδόμηση του καθεδρικού ναού και στην κατασκευή νέων εκκλησιών σε όλη την περιοχή.

    http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 01/10/2008

  69. Worcepirotiko@aol.com

    ΟΜΟΝΟΙΑ Δελτίο Τύπου:
    »O Ελληνισμός στην Αλβανία βρίσκεται υπό κλιμακούμενη δίωξη»

    ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ “OMONOIA”
    BASHKIMI DEMOKRATIK I MINORITETIT ETNIK GREK “OMONIA
    DEMOCRATIC UNION OF GREEK MINORITY IN ALBANIA “OMONOIA”

    Άγιοι Σαράντα 21/4/2009

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    Το Πρωτοδικείο Αυλώνας αποδεικνύοντας εμπράκτως την βαθιά διάβρωση, τις έντονες προκαταλήψεις και τη δυσκολία προσαρμογής σε δεδομένα κράτους δικαίου και μέλους των Ευρωπαϊκών δομών, προχώρησε στην καταδίκη του Προέδρου της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και Δήμαρχου Χιμάρας σε εξάμηνη κάθειρξη και πρόστιμο των 500 000 Λεκ.

    Εκπληρώνοντας τις επιθυμίες του Εισαγγελέα Αυλώνας, ο οποίος έχει αποδειχτεί ότι είναι ενταγμένος σε μηχανισμούς που στόχο έχουν τη δίωξη των μελών της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, με την ατεκμηρίωτη αυτή απόφαση το Δικαστήριο απέδειξε, ότι προτιμά την εξυπηρέτηση του κατεστημένου παρά την προσχηματική έστω εφαρμογή προχωρημένων αντιλήψεων περί ισονομίας και ισοπολιτείας για τα μέλη των Εθνικών μειονοτήτων.

    Τα Δικαστήρια, υπό την πίεση ίσως μηχανισμών που συνεχίζουν να επιθυμούν την ένταση και την καταπίεση της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας αποδεικνύουν στην προκειμένη αλλά και με σειρά άλλων αποφάσεων, ειδικά αφορούσες τις ιδιοκτησίες των Ελληνικών κοινοτήτων, ότι προτιμούν αντί την εφαρμογή Συμβάσεων και Πρακτικών Ευρωπαϊκών, των οποίων η Αλβανία αποτελεί πλευρά, να εκτελούν τυφλά παλιές συνταγές.
    Η ΟΜΟΝΟΙΑ άλλη μια φορά καταγγέλλει με όσες δυνατότητες διαθέτει το σκοταδισμό αυτό που καλύπτεται πίσω απ’ το πέπλο της δικαιοσύνης. Προειδοποιεί ότι χωρίς ριζικές αλλαγές νοοτροπίας, χωρίς ουσιαστική μεταρρύθμιση του κράτους σε όλες τις διαστάσεις που το αφορούν, δεν υπάρχει περίπτωση η ένταξη στο ΝΑΤΟ ή εξελίξεις στην ένταξη στην ΕΕ να λειτουργήσουν για τη βελτίωση της εσωτερικής κατάστασης για όλο το λαό της.

    Άλλη μια φορά να επισημανθεί ότι η συγκεκριμένη καταδίκη στο πρόσωπο του Προέδρου της ΟΜΟΝΟΙΑΣ αφορά το κάθε μέλος της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας και αποδεικνύει και για τον πλέον καχύποπτο ότι ο Ελληνισμός στην Αλβανία βρίσκεται υπό κλιμακούμενη δίωξη. Έναντι αυτών των ύπουλων διώξεων ζητούμε όχι απλώς την καταγραφή τους αλλά και συγκεκριμένα μέτρα και υποδείξεις από Οργανισμούς και Κυβερνήσεις που στηρίζουν την Αλβανική Δημοκρατία στην πρόοδο της προς την εύνοια του Νόμου, το κράτος δικαίου και κυρίως την έμπρακτη εφαρμογή των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των μειονοτήτων.
    Καλούμε δε την πολιτική μας εκπροσώπηση μέσω του ΚΕΑΔ να κλιμακώσει τις αντιδράσεις ώστε να σταματήσουν αυτές οι διακρίσεις και επιτέλους η Πολιτεία να προχωρήσει ως οφείλει σε θετικές ενέργειες που θα αποτρέπουν την δίωξη και την καταπίεση των Ελλήνων στις πατρογονικές εστίες τους.

    Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας

    Σχόλιο από άκρη | 23/04/2009

  70. […] -Independence is better than sex […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  71. ΔΕΥΤΈΡΑ, 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2010
    ΣΡΕΜΠΡΕΝΙΤΣΑ, ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΜΥΘΟΥ

    του Όμηρου Φωτιάδη*

    Στις 08.05.2007 η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» φιλοξενεί άρθρο του Τάκη Μίχα, στο οποίο γίνεται λόγος για αναγνώριση εκ μέρους Ελληνα Διπλωμάτη, της συμμετοχής Ελλήνων εθελοντών στα εγκλήματα εναντίων αμάχων στην Σρεμπρένιτσα.
    Χαρακτηριστικά αναφέρεται:

    Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ
    «Αξιωματούχος του υπ. Εξωτερικών αναγνωρίζει για πρώτη φορά δημόσια ότι Ελληνες πολίτες έλαβαν μέρος σε εγκλήματα εναντίον αμάχων Βοσνίων κατά τη διάρκεια του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία.
    Πρόκειται για περίπου 100 άτομα τα οποία πολεμούσαν στη Βοσνία υπό τις διαταγές του φυγόδικου στρατηγού Μλάντιτς. Πολλοί από αυτούς έλαβαν μέρος στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα τον Ιούλιο του 1995. Το γεγονός αυτό χαρακτηρίστηκε από την αγγλική εφημερίδα «Γκάρντιαν» ως «το πιο καλοκρυμμένο μυστικό της Ελλάδας».

    Η αναγνώριση της συνενοχής Ελλήνων πολιτών έγινε από το διπλωμάτη Δημήτρη Κούρκουλα, ο οποίος ηγείται αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ο Έλληνας διπλωμάτης επισκέφθηκε πρόσφατα τη Σρεμπρένιτσα και κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο των δολοφονηθέντων αμάχων Βοσνίων. Μετά την επίσκεψή του έκανε δηλώσεις στον τοπικό Τύπο με τις οποίες εξέφραζε τον αποτροπιασμό του για τη συμμετοχή συμπατριωτών του στο έγκλημα.

    «Ντρέπομαι για τους Ελληνες εθελοντές στη Σρεμπρένιτσα», δήλωσε στην ημερήσια «Ντέβνι Αβάζ». Απαντώντας σε ερώτηση του Βόσνιου δημοσιογράφου, πώς σχολιάζει ως Έλληνας την ανύψωση της ελληνικής σημαίας στη μαρτυρική πόλη και τη συμμετοχή των συμπατριωτών του στη σφαγή, ο κ. Κούρκουλας επιβεβαίωσε ότι πράγματι αυτό συνέβη. «Πρόσφατα διάβασα μια έκθεση για το συμβάν» είπε. «Νομίζω ότι εκφράζω όχι μόνο την προσωπική μου άποψη αλλά και την άποψη και της πλειοψηφίας των συμπατριωτών μου, λέγοντας ότι ντρεπόμαστε για το γεγονός. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει έθνος στον κόσμο το οποίο δεν έχει εγκληματίες».

    Οι δηλώσεις του Ελληνα διπλωμάτη αποτελούν μια τομή με τη μέχρι σήμερα πρακτική του ΥΠΕΞ, το οποίο δήλωνε πάντοτε άγνοια του γεγονότος. Πριν από δύο έτη, έπειτα από ερώτηση του τ. βουλευτή Α. Ανδριανόπουλου στη Βουλή, οι ελληνικές δικαστικές αρχές ξεκίνησαν μια έρευνα σχετικά με τη συμμετοχή Ελλήνων πολιτών σε εγκλήματα εναντίον αμάχων Βοσνίων. Όμως, σύμφωνα με πληροφορίες μας, η υπόθεση πολύ γρήγορα τέθηκε στο αρχείο… Πάντως το θέμα επανήλθε στην επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό ύστερα από δημοσιεύματα γερμανικών, βρετανικών και βοσνιακών εφημερίδων. Επίσης, σε πρόσφατη συνάντησή του με την πρέσβη της Ελλάδας στο Σαράγιεβο κ. Μαυροσκελίδου, ο θρησκευτικός ηγέτης της ισλαμικής κοινότητας της Βοσνίας Μουσταφά Τσέριτς έθεσε το θέμα της συμμετοχής Ελλήνων πολιτών στο έγκλημα της Σρεμπρένιτσα και ζήτησε από τις ελληνικές αρχές την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων.»

    Η όψιμη αυτή κατ΄ ευφημισμόν «αναγνώριση» της συμμετοχής Ελλήνων πολιτών στα εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα και μάλιστα από τα χείλη και τις δημόσιες δηλώσεις υψηλόβαθμου ΄Ελληνα Διπλωμάτη, χωρίς στοιχεία και αποδείξεις, ήταν ένα ολέθριο σφάλμα.
    Τα όσα αναφέρονται στο δημοσίευμα της εφημερίδας, σχετικά με την επερώτηση στην Βουλή των Ελλήνων του κ. Ανδριανόπουλου (24.06.2005) και τις δηλώσεις του ΄Ελληνα Διπλωμάτη, βασίστηκαν στις αναφορές δημοσιευμάτων και μόνον.

    Σαφέστατα για χρόνια και ειδικά κατά την διάρκεια του πολέμου στην Βοσνία, υπήρξαν πολλές αναφορές στα Ελληνικά ΜΜΕ και τον έντυπο τύπο, σχετικά με την παρουσία ΄Ελλήνων πολιτών ως εθελοντών στις περιοχές της Βοσνίας.

    Ουδείς όμως ασχολήθηκε με τα δημοσιεύματα αυτά. Μόλις έγινε αναφορά από ξένα έντυπα (The Independent, 29.06.2005 και άλλες) αμέσως έσπευσαν οι κάθε λογής «γνωστοί-άγνωστοι» και από άλλες περιπτώσεις, συμπατριώτες μας να υιοθετήσουν με μεγάλη ευκολία τις απόψεις των εντύπων αυτών.

    Στην επερώτηση του κ. Ανδριανόπουλου, απάντησε ο αρμόδιος Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Παπαληγούρας, λέγοντας «έχει ήδη επιληφθεί η δικαιοσύνη».
    Την υπόθεση ανέλαβε να διερευνήσει ο Εισαγγελέας κ. Παπαγγελόπουλος.
    Η υπόθεση μετά από επισταμένες έρευνες τέθηκε στο αρχείο, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εμπλοκής Ελλήνων πολιτών στα εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα.
    Ο κ. Ανδριανόπουλος παρουσίασε «στοιχεία» από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Τα στοιχεία αυτά φυσικά περιορίζονταν σε κάποιες αναφορές χωρίς κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο. Τα στοιχεία αυτά, βασίστηκαν κυρίως στα δημοσιεύματα των Ελληνικών εντύπων και τίποτε περισσότερο.

    Η προϊστορία

    Υπήρξαν φυσικά αναφορές και στο παρελθόν για την ενδεχόμενη συμμετοχή Ελλήνων πολιτών στα εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα.
    Στις 24 Ιουλίου 1995, ο Πρέσβης της Ελλάδας στην Τεχεράνη, Γιάννης Θωμόγλου, ρωτήθηκε από την εφημερίδα «Reslat» και απάντησε πως « Δεν έχω ακούσει ότι ΄Ελληνες εθελοντές μπήκαν στη Σρεμπρένιτσα και ύψωσαν την Ελληνική σημαία».

    Πώς γίνεται όμως οι Ιρανοί, να «ανακάλυψαν» από τόσο μακριά την συμμετοχή Ελλήνων στις μάχες της Σρεμπρένιτσα και μάλιστα να ξέρουν πως αναρτήθηκε και η Ελληνική Σημαία;

    Το κακό έγινε από ένα δημοσίευμα της εφημερίδας το «ΕΘΝΟΣ» στις 13 Ιουλίου 1995, αμέσως μετά την κατάληψη της πόλης από τους Σερβοβόσνιους.

    «Ύψωσαν την ελληνική σημαία στην Σρεμπρένιτσα

    Τέσσερις σημαίες υψώθηκαν προχθές το βράδυ στα ερείπια της ορθόδοξης εκκλησίας στη Σρεμπρένιτσα. η σερβική, η ελληνική, η σημαία της Βεργίνας και του Βυζαντίου.
    Κυματίζουν μαζί, δίπλα δίπλα και είναι η απόδειξη της αγάπης και της αλληλεγγύης των δύο λαών, της ευγνωμοσύνης των Σέρβων στρατιωτών για τη βοήθεια των Ελλήνων εθελοντών που πολεμούν κοντά τους.
    Στο πλευρό των Σέρβων στο μέτωπο της Σρεμπρένιτσα βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή δέκα από τους Ελληνες που πολεμούν στη Σερβία: Ο Αντώνης Μίτκος, ο Τρ. Βασιλειάδης, ο Σπ. Τζανόπουλος, ο Γ. Λυμπερίδης, ο Κ. Κυριακίδης, ο Χ. Δημουλάς, ο Β. Σχίζας, ο Κ. Καλτσούνης και ο Ελληνορουμάνος Αννα Φλορίν.

    Προχθές τη νύχτα πανηγύρισαν μαζί με τους Σέρβους φαντάρους την υποχώρηση των κυανόκρανων από την Σρεμπρένιτσα, που σήμανε τον πλήρη έλεγχο της πόλης από τους Σέρβους, ενώ αμέσως μετά τη νίκη, ύψωσαν τις σημαίες και τραγούδησαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους εθνικούς ύμνους και των δύο χωρών.

    Είναι όλοι καλά

    Ο κίνδυνος από τους συνεχείς βομβαρδισμούς ήταν μεγάλος, αλλά οι Ελληνες, όπως δήλωσε στο «Έθνος» ο εθελοντής Γιώργος Μουρατίδης, είναι όλοι καλά.
    Από την αρχή του πολέμου περισσότεροι από 100 Ελληνες έχουν βρεθεί στα μέτωπα της Βοσνίας. Για οποιεσδήποτε πληροφορίες σχετικά με τους εθελοντές που πολεμούν στη Σερβία, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν στον Κυριάκο Καθάριο, στο τηλέφωνο 031-337171 και στον Γιώργο Μουρατίδη στο τηλέφωνο 5618650.»

    Το ίδιο δημοσίευμα, έγινε η αφορμή, όπως θα αποδείξουμε με στοιχεία, για να στηθεί ένα σαθρό κατηγορητήριο σε βάρος των Ελλήνων Εθελοντών, το οποίο έσπευσαν να υιοθετήσουν «διάφοροι» στην Ελλάδα, πιθανόν καθοδηγούμενοι, ως συνήθως, από «άλλα κίνητρα».
    Το 1996 ο γνωστός Δημοσιογράφος Τάκης Μίχας, έθεσε ερώτημα στον τότε κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Ε. Βενιζέλο, για να λάβει την απάντηση εγγράφως, πως δεν υπάρχουν στοιχεία για την εμπλοκή Ελλήνων πολιτών σε εγκλήματα πολέμου στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Ο δημοσιογράφος επανήλθε και πάλι προς τον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης Ε. Γιαννόπουλο, τον Ιανουάριο του 2000, για να λάβει την απάντηση, πως το θέμα δεν απασχολεί το Υπουργείο Δικαιοσύνης.

    Οι γνωστοί υπερασπιστές του χώρου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, βασιζόμενοι στο άρθρο του Independent και σε μια αναφορά της Guardian, η οποία αναφερόμενοι στις «πληροφορίες» έκανε λόγο για «το ποιο καλοκρυμμένο μυστικό της Ελλάδας», κινητοποιήθηκαν τάχιστα.

    Το «Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι» και ως γνωστόν πλέον χρηματοδοτούμενο από τον μεγιστάνα του χρηματιστηρίου Τζόρτζ Σόρο , στις 10 Ιουλίου 2005, συνέταξε «κείμενο- έκκληση 163 προσωπικοτήτων της Ελλάδας για ένα Ελληνικό συγνώμη για τη Σρεμπρένιτσα».

    Οι αιτιάσεις-κατηγορίες εις βάρος των Ελλήνων εθελοντών, στηρίχθηκαν κατά κύριο λόγο στα δημοσιεύματα των ΜΜΕ και έγινε προσπάθεια εντέχνως να πιστοποιηθούν αυτά ως αληθή, κάνοντας συνειρμούς και αντιπαραβολές με γενικολογίες φυσικά, στην εμπεριστατωμένη έκθεση του Ολλανδικού Ινστιτούτου Πολεμικής Τεκμηρίωσης (NIOD).
    Η έκθεση αυτή έγινε το 2002 και περιλαμβάνει περίπου 7.500 σελίδες με πληροφορίες για τον πόλεμο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, και υπάρχει ενότητα και για την Σρεμπρένιτσα, όπου γίνεται αναφορά αόριστη στην «παρουσία» Ελλήνων εθελοντών σε περιοχές γύρω από την Σρεμπρένιτσα.

    Η έκθεση επίσης αναφέρει ότι «ένα τμήμα Ελλήνων εθελοντών παρείχε υποστήριξη στον Στρατηγό Μλάντιτς και ήταν μέρος του Σώματος Drina», το οποίο και θεωρείται υπεύθυνο για τα εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα. Αναφέρεται μάλιστα πως ο ίδιος ο Μλάντιτς, είχε ζητήσει «να αναρτηθεί η Ελληνική Σημαία για τους ΄Ελληνες που πολέμησαν μαζί μας». Τα παραπάνω δεν τεκμηριώνονται από καμία άλλη πηγή. Στην ογκωδέστατη έκθεση γίνεται λόγος και για συνδρομή των Ελληνικών Υπηρεσιών προς τους Σερβοβόσνιους, με παροχή σημαντικών πληροφοριών για τα σχέδια του ΝΑΤΟ εναντίων τους και την μυστική αποστολή ολόκληρου πετρελαιοφόρου πλοίου με καύσιμα!!!

    Γίνεται λόγος για «σπάσιμο» του εμπάργκο από την Ελλάδα και την αποστολή 12.500 τόνων καυσίμων στο λιμάνι του Μπάρ στο Μαυροβούνιο, για λογαριασμό του Σερβοβοσνιακού Στρατού, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την κατάληψη με μηχανοκίνητες μονάδες της Σρεμπρένιτσα, του Γκόραζντε, και της Ζέπα.

    Η Ελλάδα αναφέρετε στην έκθεση πως συνέδραμε με πολλούς τρόπους τους Σερβοβόσνιους, αλλά πουθενά δεν γίνεται λόγος για συμμετοχή των Ελλήνων εθελοντών στα εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα ή άλλων γεγονότων.
    Θυμίζουμε πως η Ολλανδία κατηγορήθηκε για πλημμελή εκτέλεση καθηκόντων, σε ότι αφορά την αποστολή που είχε με ειρηνευτικές της δυνάμεις για την ασφάλεια της Σρεμπρένιτσα. Τον Απρίλιο του 2002, η υπόθεση αυτή πήρε τεράστιες διαστάσεις με αποτέλεσμα να αναγκαστεί σε παραίτηση η Ολλανδική κυβέρνηση του Βίκ Κούκ.

    Όταν έγινε γνωστή στην Ελλάδα η απόρρητη έκθεση των Ολλανδών, ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2003, μυστική έρευνα για τους ΄Ελληνες εθελοντές, χωρίς όμως να βρεθούν τελικά στοιχεία για συμμετοχή Ελλήνων πολιτών σε εγκλήματα στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
    Είναι όντως απορίας άξιον, πως χωρίς κανένα στοιχείο ουσιαστικής σημασίας, παρά μόνο βασιζόμενοι σε αντικρουόμενες μεταξύ τους πληροφορίες βρέθηκαν κάποιοι να προδικάσουν κάποιους συμπολίτες μας ως εγκληματίες πολέμου…

    Η «Ελληνική Εθελοντική Φρουρά»

    Έχουν γραφεί πάρα πολλά εδώ και τόσα χρόνια για τους Έλληνες εθελοντές που βρέθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
    Από την αρχή της κρίσης στην Γιουγκοσλαβία, τα Ελληνικά ΜΜΕ στάθηκαν στο πλευρό των Σέρβων, και όπως είναι γνωστό, σύσσωμος ο Ελληνικός λαός.
    Αλλάζοντας στάση στο θέμα η Ελληνική κυβέρνηση, λίγο πριν το τέλος του πολέμου,
    Άλλαξαν στάση και τα Ελληνικά ΜΜΕ.
    Με την πρόσφατη σύλληψη του Σερβοβόσνιου ηγέτη Ράντοβαν Κάρατζιτς, κάναμε όλοι μας λίγο πολύ μια αναδρομή στο παρελθόν. Όλοι μας θυμηθήκαμε τις συνεχείς και αδιάλειπτες καθημερινές αναφορές των Ελληνικών ΜΜΕ υπέρ των Σέρβου ηγέτη.

    Θυμηθήκαμε τους ΄Έλληνες πολιτικούς και τις κάθε «είδους» προσωπικότητες της χώρας που συνωστίζονταν εναγωνίως για το ποιος θα πρωτοφωτογραφηθεί με τον Κάρατζιτς, τον Μλάντιτς και οποιονδήποτε Σερβοβόσνιο. Μάλιστα δεν ήταν λίγοι οι πολιτικοί που προεκλογικά συμπεριέλαβαν την «δράση» τους για την Βοσνία-Ερζεγοβίνη ως ένα δεδομένο για ψηφοθηρία. Αντίθετα πρόσφατα είδαμε το σύνολο των Ελληνικών ΜΜΕ να παρουσιάζει τον Ρ. Κάρατζιτς, ως αιμοσταγή εγκληματία…Οι ίδιοι άνθρωποι που τον εξυμνούσαν πριν μια δεκαετία. Την ίδια οδό ακολούθησαν και οι πολιτικό και οι κάθε «είδους» προσωπικότητες. Έσπευσαν όπως-όπως να διαγράψουν από τις ιστοσελίδες τους τις φωτογραφίες τους και τις όποιες αναφορές για την Σερβία και την Βοσνία-Ερζεγοβίνη! Δυστυχώς η θλιβερή αυτή εικόνα είναι πραγματικότητα…

    Οι Έλληνες πολίτες που βρέθηκαν εκείνη την περίοδο στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη ήταν 67.
    Πολλοί από αυτούς, έμειναν για λίγες εβδομάδες ή και μέρες ακόμα, και πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Υπήρχαν αυτοί που παρέμεναν κάποιους μήνες επέστρεφαν στην Ελλάδα και κατόπιν επανέρχονταν πίσω. Σε μόνιμη βάση, με συνεχή παραμονή στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, δεν ήταν πάνω από 15 Έλληνες. Κανένας δεν υπερέβη τα 2 χρόνια παραμονής του, εκτός από μια συγκεκριμένη περίπτωση, η οποία συνολικά είναι διάφορη από το σύνολο της παρουσίας των Ελλήνων εθελοντών.

    Στην αρχή η παραμονή τους στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ήταν ανοργάνωτη και μεμονωμένη. Το 1994, συγκροτήθηκε μια ομάδα με τους Έλληνες εθελοντές, η οποία είχε έδρα την Κωμόπολη της Βλασένιτσα. Τοποθετήθηκε ένας Σερβοβόσνιος επικεφαλής των Ελλήνων εθελοντών. Η ομάδα πήρε την ονομασία «Ελληνική Εθελοντική Φρουρά» και υπήρχε μια υποτυπώδης ιεραρχία μεταξύ των εθελοντών, την οποία συγκρότησαν μεταξύ τους. Ο αριθμός των μελών της ΕΕΦ ποτέ δεν ξεπέρασε τα 20 άτομα, στην καλύτερη περίπτωση. Η έδρα της ΕΕΦ δεν ήταν στο μέτωπο του πολέμου, αλλά στα μετόπισθεν. Η ΕΕΦ χρησιμοποιήθηκε περισσότερο για λόγους προπαγάνδας από την πλευρά των απομονωμένων τότε Σερβοβόσνιων, προς το εσωτερικό της Σερβίας.

    Την ίδια οδό ακολούθησαν και πολλά Ελληνικά ΜΜΕ στον αγώνα τους για «αποκλειστικά πλάνα» από το μέτωπο του πολέμου, πλάι με τους « Έλληνες μαχητές»!
    Άλλωστε είναι γνωστό πως με λίγα μάρκα Γερμανίας, μπορούσες να στήσεις με μεγάλη ευκολία ολόκληρη μάχη (φυσικά εικονική)! Ειδικά όταν πρόκειται για Ελληνικά ΜΜΕ, δεν χρειάζονταν ούτε τα Γερμανικά μάρκα, καθώς ήταν ένα μέσο προβολής υπέρ των Σερβοβόσνιων. Πολλοί Έλληνες ανταποκριτές τότε βρέθηκαν σε τέτοια «εικονικά μέτωπα» του πολέμου!

    Οι Έλληνες της ΕΕΦ συνεργάζονταν με τα Ελληνικά ΜΜΕ σε κάθε επίπεδο.
    Απασχολούνταν κυρίως σε δευτερεύοντα καθήκοντα και βοηθούσαν στην διανομή της συνεχούς και τεράστιας ανθρωπιστικής βοήθειας. Ελάχιστοι έλαβαν μέρος σε μάχες και αυτοί συνήθως δεν ήταν μέλη της ΕΕΦ.

    Οι Σερβοβόσνιοι σε καμία περίπτωση δεν είχαν την ανάγκη 20-30 στρατιωτών με τους οποίους είχαν τεράστιο πρόβλημα επικοινωνίας. Άλλωστε σε καμία περίπτωση δεν θέλανε θύματα των μαχών τους Έλληνες, ενδεχόμενο που σίγουρα θα είχε μεγάλο αντίκτυπο στις σχέσεις τους με την Ελλάδα. Το μέγιστο πρόβλημα των Σέρβων δεν ήταν ούτε οι στρατιώτες, ούτε τα πολεμικά μέσα. Ήταν η διεθνής απομόνωση και η εσωτερική δυσαρέσκεια της κοινωνίας τους για τον παρατεταμένο πόλεμο. Η ύπαρξη και προβολή ξένων εθελοντών, ήταν ότι καλύτερο για αυτά τα προβλήματα των Σερβοβόσνιων. Είναι αυτονόητο πως δεν επιθυμούσαν την εμπλοκή Ελλήνων στις μάχες. Υπήρξαν και ελάχιστοι όπως προαναφέραμε που έλαβαν μέρος σε μάχες, αλλά οι περιπτώσεις αυτές κρατήθηκαν μυστικές από τους ίδιους και τους Σερβοβόσνιους. Οι Έλληνες δεν ξεπέρασαν τους 5-6 που έλαβαν μέρος σε μάχες. Υπήρξε και ένας αγνοούμενος.

    Κάποια από τα μέλη της ΕΕΦ, κυρίως μικρής ηλικίας, οι οποίοι από υπερβολικό ενθουσιασμό και αφέλεια, παρασυρόμενοι και από τους «πολεμικούς μας ανταποκριτές»
    προέβησαν κατά καιρούς σε απαράδεκτες δηλώσεις, που αποτέλεσαν την αιτία να κατηγορηθεί η Ελλάδα για συμμετοχή πολιτών της στα εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα.

    Μια περιήγηση στο διαδύκτιο θα φέρει στην επιφάνεια μυθιστορηματικές αφηγήσεις κάποιων εντελώς «άκαπνων» πολεμιστών, οι οποίοι ωθούμενοι από τάσεις επίδειξης και μόνον, γέμισαν με μυθεύματα τις σελίδες των εφημερίδων. Ένας τέτοιος «πολεμιστής» βρέθηκε και μίλησε στα Ολλανδικά ΜΜΕ και έδωσε και στοιχεία από τις πλήθος αναφορές των Ελληνικών ΜΜΕ ταυτόχρονα και στήθηκε το κατηγορητήριο εναντίων της Ελλάδας και των εθελοντών.

    Τα μέλη της ΕΕΦ που πιθανόν να διαβάζουν το άρθρο αυτό, σαφέστατα ξέρουν την πραγματικότητα και το αληθές των αναγραφομένων.
    Από την ΕΕΦ πέρασαν εξαίρετα παιδία αλλά και κάποια άκρως προβληματικά…
    Πέρασαν παιδιά που τίμησαν την Ελλάδα και παιδιά που την εκθέσανε αρκετά…
    Πέρασαν αληθινοί μαχητές αν και ελάχιστοι και μαχητές των ΜΜΕ, που δεν έριξαν ούτε μια σφαίρα… Τις έριξαν μέσω των εφημερίδων για την αυτοπροβολή τους και την σπίλωση της χώρας με την αμετροέπεια τους.

    Σρεμπρένιτσα

    Στις μάχες της Σρεμπρένιτσα, δεν έλαβε μέρος η ΕΕΦ. Τα μέλη της βρίσκονταν στην έδρα τους στην Βλασένιτσα.
    Ουδείς μπορούσε να προσεγγίσει την Σρεμπρένιτσα μέχρι της 13 Ιουνίου του 1995. Βρίσκονταν αποκλεισμένη από τον Σερβοβοσνιακό στρατό.

    Φυσικό ήταν το άγχος και το άλγος των ΄Ελλήνων «πολεμικών ανταποκριτών» οι οποίοι ήταν απόντες από μια τόσο σημαντική εξέλιξη, όπως αυτή της πτώσης της Σρεμπρένιτσα.
    Κάποιοι από αυτούς απευθύνθηκαν σε μέλη της ΕΕΦ μήπως και βρουν πρόσβαση στην Σρεμπρένιτσα. Τελικά κάποιοι από ένα τοπικό κανάλι της Θεσσαλονίκης, κατάφεραν με κάποια μέλη της ΕΕΦ να λάβουν άδεια εισόδου στην Σρεμπρένιτσα.

    Πήγαν στην πόλη η οποία εν τω μεταξύ είχε καταληφθεί από τον Ρ. Μλάντιτς, με την συνοδεία Σερβοβόσνιων στρατιωτών για την ασφάλειά τους, καθώς μόλις είχε ολοκληρωθεί η κατάληψη της πόλης.

    Οδηγήθηκαν προς το Δημαρχείο της πόλης, καθώς εκεί είχε εγκατασταθεί η ηγεσία των Σερβοβόσνιων, όπως συνήθως γίνεται σε παρόμοιες περιπτώσεις.
    Όποιος γνωρίζει την περιοχή του Δημαρχείου της Σρεμπρένιτσα ξέρει πως πλησίον βρίσκεται και μια Ορθόδοξη Εκκλησία και παραπλεύρως ένα Τζαμί.

    Δρατόμενοι της ευκαιρίας οι Έλληνες εθελοντές, στήσανε τις σημαίες για να φωτογραφηθούν και με την συνεργία και επικρότηση των παρόντων δημοσιογράφων έφτιαξαν ένα σενάριο ηρωικού και πολεμικού τύπου. Οι μεν για την αυτοπροβολή τους και οι δε για την αποκλειστικότητα των ειδήσεων. Τις σκηνές έδειξε μετά από 2 εβδομάδες το τοπικό τηλεοπτικό κανάλι της Θεσσαλονίκης και κατόπιν το εξαφάνισε…

    Η εφημερίδα το «ΕΘΝΟΣ» έδωσε το έναυσμα και τους τόνους της είδησης και του ηρωισμού των Ελλήνων εθελοντών.
    Να τι λέει για το θέμα ο εθελοντής Κ. Καθάριος για το δημοσίευμα του «ΕΘΝΟΥΣ».-
    «Πολλοί, κυρίως άτομα συνδεδεμένα με «νεοφιλελεύθερους» κι εκσυγχρονιστικούς κύκλους, κάνουν λόγο για «εγκλήματα πολέμου» εκ μέρους των Ελλήνων εθελοντών στη Βοσνία, ενώ προσπαθούν να σας εμπλέξουν και στα όσα συνέβησαν στη Σρεμπρένιτσα. Τι τους απαντάτε;
    • Κατ’ αρχάς, είμαι κάθετος σε κάτι: Δεν υπάρχουν νεοφιλελεύθεροι κι εκσυγχρονιστικοί κύκλοι. Υπάρχουν μόνον κύκλοι της παγκοσμιοποίησης που δρουν στη χώρα. Κι αν, βέβαια, κάποια από τα άτομα αυτά είναι ιδεολόγοι, πιστεύουν, ας πούμε, σε μία παγκόσμια τάξη πραγμάτων, κάποιοι δεν είναι ιδεολόγοι, είναι καθοδηγούμενοι. Το ποιος είναι ποιος δεν φαίνεται, γιατί όλοι χρησιμοποιούν την ίδια φρασεολογία.

    Δεν μιλούν γενικά για εγκλήματα πολέμου, αλλά συγκεκριμένα για τα γεγονότα στη Σρεμπρένιτσα, το καλοκαίρι του 1995. Δεν ήμουν εκεί, για να έχω άμεση οπτική επαφή με τα γεγονότα, έχω όμως να αναφέρω κάποιες λεπτομέρειες.

    Την πληροφορία για τη συμμετοχή των Ελλήνων εθελοντών στην κατάληψη της Σρεμπρένιτσα και την ύψωση των σημαιών (Ελληνική, Σερβική και μία σημαία με έναν δικέφαλο αετό), την έδωσα εγώ στον Τύπο, στην εφημερίδα «Έθνος», μετά από συνεννόηση με τον διοικητή των Ελλήνων εθελοντών εκεί, τον Ιούλιο του 1995. Όλοι όσοι λένε ότι πήραν από αλλού την πληροφορία αυτή, ψεύδονται ασύστολα. Δηλαδή, οι ίδιοι οι Έλληνες εθελοντές έδωσαν την πληροφορία της συμμετοχής τους. Έδωσαν, μάλιστα, και τα ονόματα τα οποία δημοσιεύθηκαν τότε στο «Έθνος». Νομίζω κανένας εγκληματίας δεν δημοσιεύει το όνομά του συνειδητά στον Τύπο.

    Επίσης, οι Ανδριανόπουλος, Σωμερίτης, Μίχας και Βασιλάκης, που κατέθεσαν στον εισαγγελέα ως βασικοί μάρτυρες κατηγορίας κατά των Ελλήνων εθελοντών, κατά τις διαδικασίες της έρευνας του Ελληνικού κράτους, μετά από εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Παπαληγούρα για τυχόν εγκλήματα πολέμου των Ελλήνων εθελοντών τότε, δεν αναφέρουν κανένα στοιχείο που να στοιχειοθετεί κατηγορία. Λένε ότι διάβασαν δημοσιεύματα στον Τύπο κατά των Ελλήνων κι απ’ αυτό ορμώμενοι, κινήθηκαν κατά των εθελοντών. Είναι απίστευτο, δηλαδή»
    (http://www.elora.gr/portal/index.php?option=com_content&task=view&id=260&Itemid=13)

    Διότι κάποιες «ανθρωπιστικές» οργανώσεις και κάτι τύποι σαν τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο προσπαθούν να ποινικοποιήσουν την δράση των Ελλήνων συμμαχητών στην Βοσνία. Τι έχετε να τους απαντήσετε;

    Πρέπει να σου πω ότι όλοι αυτοί ψεύδονται ασύστολα. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο εις βάρος των Ελλήνων. Για δήθεν εγκληματική δράση των Ελλήνων δεν έχει πει το παραμικρό ούτε καν η ίδια η Μουσουλμανική Κυβέρνηση. Αυτοί που αναφέρατε έχουν δημιουργήσει αυτή την ιστορία από μόνοι τους, για δικούς τους λόγους. Πρέπει, λοιπόν, να δούμε τα δικά τους κίνητρα ποια είναι…

    Σύμφωνοι. Ποια είναι η δική σας γνώμη για την «Σφαγή στην Σρεμπρένιτσα»;
    Όπως παρουσιάζεται στον Τύπο, η «Σφαγή της Σρεμπρένιτσα», είναι ένα ψεύδος. Θα σας πω το εξής απλό: Την ιστορία για την ύψωση των Ελληνικών Σημαιών στην Σρεμπρένιτσα την έδωσα εγώ ο ίδιος στον Τύπο, το καλοκαίρι του 1995.

    Για ποιόν λόγο την δώσατε;

    Με πήραν τηλέφωνο από πάνω τα παιδιά, μου το είπανε και κανονίσαμε να το δώσουμε στον Τύπο, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Και μάλιστα, αυτοί που δημοσιοποίησαν αυτό το γεγονός ήταν τόσο εγκληματίες που δώσανε και τα ονόματα τους. Ειρωνικά το λέω, έτσι; Εγώ έδωσα τα ονόματα στο «Έθνος», στην εφημερίδα. Κατάλαβες τι γίνεται;; Γι’ αυτό σου λέω: Ψεύδονται ασύστολα όλοι αυτοί που μας κατηγορούν: Κι ο Ανδριανόπουλος, κι ο Μίχας, κι ο Σωμερίτης κι ο Βασιλάκης που ξεκίνησαν εναντίον μας όλη αυτή την διαδικασία.
    http://elkosmos.gr/site/index.php?option=com_content&task=view&id=452&Itemid=0
    Έτσι λοιπόν φτιάχτηκε το κατηγορητήριο της Ελληνικής συμμετοχής στα εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα….

    Ο νεανικός περορμητισμός και η αφέλεια ορισμένων Ελλήνων εθελοντών, έγινε εργαλείο κατασκευής κατηγορητηρίου για τους ίδιους και την Ελλάδα…

    Αντί επιλόγου
    Συνελήφθησαν ή παραδόθηκαν πολλοί Σέρβοι και Σερβοβόσνιοι για τα εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα και άλλων περιοχών. Οδηγήθηκαν στην Χάγη και πολλοί δικάστηκαν και αναμένονται ακόμα δεκάδες δίκες. Ουδείς ανέφερε το παραμικρό ποτέ για την συμμετοχή Ελλήνων εθελοντών σε εγκλήματα πολέμου.

    Άλλωστε θα ήταν εντελώς παράδοξο οι Σερβοβόσνιοι να χρησιμοποιούσαν ξένους εθελοντές σε εγκληματικές πράξεις, με τον κίνδυνο να εκτεθούν μελλοντικά από τις μαρτυρίες τους.
    Παραθέτουμε σε παγκόσμια αποκλειστικότητα, email του Ole Hainke αντιπροσώπου του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης στο Σεράγεβο (ICTY) στο οποίο αναφέρονται τα ονόματα και η όλη υπόθεση της δήθεν συμμετοχής των Ελλήνων εθελοντών στα εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα!

    Κάντε μια αντιπαραβολή του περιεχομένου του δημοσιεύματος του «ΕΘΝΟΥΣ» στην αρχή του άρθρου. Τα συμπεράσματα δικά σας…Είναι εμφανές το τι συνέβη…
    Είναι να απορεί κανείς πως με τόση ελαφρότητα κατασκευάστηκε από τους αντιπροσώπους του ICTY κατηγορητήριο για τους Έλληνες και την Ελλάδα κατ΄επέκταση…
    Είναι όντως παράδοξο το φαινόμενο Έλληνες πολιτικοί να μην προέβησαν σε μια έστω στοιχειώδη έρευνα και αντιπαραβολή, των στοιχείων του κατηγορητηρίου του ICTY με τα δημοσιεύματα των εφημερίδων, και με περισσή ευχέρεια να προβαίνουν σε παραστάσεις στην Βουλή των Ελλήνων…

    Είναι όντως παράδοξο Έλληνας Διπλωμάτης καριέρας, να προβαίνει σε τόσο ολέθριο λάθος, χωρίς να γνωρίζει τίποτα για την υπόθεση, και να παραδέχεται δημοσίως Ελληνική συμμετοχή στα εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα…
    Έλληνες πολίτες, εθελοντικά και αυτόβουλα βρέθηκαν στο πολεμικό περιβάλλον της μεγάλης Γιουγκοσλαβικής κρίσης. Άλλοι πολέμησαν άλλοι όχι. Η παρουσία τους ήταν πολύ σημαντική για τους δοκιμαζόμενους Σέρβους, αλλά και για τον Ελληνικό λαό, ο οποίος στο πρόσωπό τους, βρήκε τον Έλληνα «χαμένο ήρωα». Και να μην υπήρχε θα τον κατασκεύαζε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τον είχε ανάγκη η ψυχή του που αφυπνίστηκε από τον θόρυβο της μάχης και την κλαγγή των όπλων, κοντά στα σύνορά μας.

    Αυτήν την «αφύπνιση» δεν θέλει με κανέναν τρόπο η «Νέα Τάξη» πραγμάτων, που αιματοκύλησε για δεκαετία τα Βαλκάνια…Συνειδητά ή ασυνείδητα όργανά τους και άλλοι παρασυρόμενοι παράγοντες, θέλησαν να γκρεμίσουν από το βάθρο της ψυχής τους Έλληνες εθελοντές. Η πράξη τους να προσφερθούν να πολεμήσουν, ήταν εκ προοιμίου ηρωική, άσχετα εάν πολέμησαν ή όχι. Κάποιοι από αυτούς παραφέρθηκαν και με δηλώσεις τους στα ΜΜΕ κάνανε κακό στους εαυτούς τους και την Ελλάδα.

    Οι απλοί πολίτες γράφουν κι αυτοί την ιστορία τους…Κάποιοι προσπαθούν να την παραποιήσουν και να την παρουσιάσουν ως εγκληματική στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
    Πιστεύουμε πως το άρθρο μας συμβάλει στην αποκατάσταση της αλήθειας με γνώμονα την αντικειμενική παρουσίαση των πραγμάτων.

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ»

    Σχόλιο από S.O | 09/09/2010

  72. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ “OMONOIA”

    BASHKIMI DEMOKRATIK I MINORITETIT ETNIK GREK “OMONIA”

    DEMOCRATIC UNION OF GREEK MINORITY IN ALBANIA “OMONOIA”

    Άγιοι Σαράντα 1/11/2010

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    Η Δημοκρατική Ένωση Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας «ΟΜΟΝΟΙΑ», καταδικάζει τι βεβήλωση του μνημείου των Ελλήνων πεσόντων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μπομποστίτσα της Κορυτσάς.

    Το Ελληνικό Σχολείο της Κορυτσάς, προς τιμήν της Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου πραγματοποίησε εορταστικές εκδηλώσεις την Κυριακή 31/10/210, στο μνημείο που κατασκευάστηκε δίπλα στους τάφους των Ελλήνων ηρώων. Στην εκδήλωση παρέστησαν και κατέθεσαν στεφάνια, Έλληνες διπλωμάτες, το Παράρτημα Ομόνοιας Κορυτσάς, και πολλοί εκπρόσωποι της κεντρικής και τοπικής Αλβανικής εξουσίας, στέλνοντας αισιόδοξα μηνύματα ειρήνης, αλληλεγγύης και πολιτισμού.

    Η βεβήλωση του μνημείου με το κάψιμο των στεφανιών το απόγευμα της ίδιας μέρας, είναι πράξη σκοταδιστική και καταδικαστέα από τον κάθε υγιώς σκεπτόμενο πολίτη. Η Δ.Ε.Ε.Ε.Μ. «ΟΜΟΝΟΙΑ» καταδικάζει επίσης για πολλοστή φορά το ανθελληνικό μένος μερίδας Αλβανικού Τύπου που θέλει να καλλιεργεί φαντάσματα γύρο από οτιδήποτε ελληνικό. Θεωρούμε ότι το χθεσινό περιστατικό είναι απόρροια αυτών των δημοσιευμάτων! Αδυνατούμε να κατανοήσουμε ποιον εξυπηρετούν τέτοια δημοσιεύματα, γιατί την Ελληνική και Αλβανική κοινωνία σίγουρα δεν την ωφελούν.

    Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 02/11/2010

  73. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/10/2014

  74. Τσάμηδες, το τάγμα Νουρί Ντίνο

    Απόσπασμα από το κείμενο του Αθανάσιου Γκότοβου, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, “Τσάμηδες, ετερότητα και σύγκρουση”….

    Παράλληλα με τον εξοπλισμό των χωριών της Θεσπρωτίας, αρχίζει να συγκροτείται το λεγόμενο τάγμα Nuri Dino, το οποίο καλείται να δράσει κυρίως στην περιοχή του Αργυροκάστρου. Γίνονται οι αναγκαίες συνεννοήσεις με τον αρμόδιο γερμανό στρατηγό, υπεύθυνο για την Αλβανία, ο οποίος στις 29.3.44 δίνει τη σχετική άδεια:
    «Ο κ. Nuri Dino έχει την άδεια να συγκροτήσει ένα εθνικό αλβανικό στρατιωτικά οργανωμένο τάγμα επιστράτων εθελοντών στην περιοχή Αργυροκάστρου με σκοπό να πολεμήσει εναντίον των κομμουνιστών ανταρτών της περιοχής. Η επαφή με τους εγγύς ευρισκόμενους διοικητές των γερμανικών δυνάμεων είναι απαραίτητη, ειδικά πριν από την πραγματοποίηση σημαντικών επιχειρήσεων».
    Ήδη νωρίτερα, και συγκεκριμένα στις 21.1.44, είχαν ζητηθεί τέσσερις Αλβανοί αξιωματικοί για τη στελέχωση του τάγματος: «Για το υπό συγκρότηση τάγμα “Nuri Dino” παρακαλούμε για την απόσπαση τεσσάρων αλβανών αξιωματικών (αν είναι δυνατόν ένας από αυτούς με γνώσεις στη Γερμανική ή τη Γαλλική). Προώθηση στο Αργυρόκαστρο.»
    Όπως μαθαίνουμε από σχετικό έγγραφο για τη δομή του τάγματος, το τάγμα «Νουρί Ντίνο» παρουσιάζει στις 18.3.1944 την εξής εικόνα σε ό,τι αφορά τη σύνθεση, τον ρουχισμό και τον οπλισμό:
    «Δύναμη του τάγματος προς το παρόν: 691 άνδρες. 300 άνδρες από την περιοχή Ηγουμενίτσα-Φιλιάτες-Παραμυθιά και 391 άνδρες από την περιοχή Αργυροκάστρου. Το τάγμα υπάγεται από επιχειρησιακής πλευράς στη Μεραρχία Steyrer και οικονομικώς στο Ι/724. Το Ι/724 έχει την ευθύνη της παραλαβής και της διανομής του συσσιτίου.
    Ο εφοδιασμός με ρουχισμό, οπλισμό και πυρομαχικά ρυθμίζεται κεντρικά από το [22. ορεινό] Σώμα Στρατού στα Ιωάννινα.

    Με βάση τη διαταγή του Γενικού Στρατηγείου του ΧΧΙΙ Ορεινού Σώματος Στρατού/Ic Nr. 3504/43 αναλογούν στο τάγμα: 1000 στολές, 1000 όπλα, 16 όλμοι, 16 ελαφρά οπλοπολυβόλα, 100.000 σφαίρες για ατομικό όπλο, 32.000 πυρομαχικά για ελαφρύ οπλοπολυβόλο. Μέχρι τώρα έχουν παραληφθεί: 800 στολές, 300 όπλα, 4 ελαφρά οπλοπολυβόλα, 71.200 σφαίρες, 23.400 πυρομαχικά για ελαφρύ οπλοπολυβόλο»
    Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται τόσο ομαλά για τον Nuri Dino. Στο Αργυρόκαστρο υπηρετεί εκείνη την εποχή ως νομάρχης ένας ομοϊδεάτης, ο Vehip Runa, ο οποίος φαίνεται ότι δεν είναι διατεθειμένος να ανεχθεί να παρακάμπτεται από τον Nuri σε πολιτικο-στρατιωτικό επίπεδο. Δημιουργούνται τριβές ανάμεσά τους, οι οποίες υποχρεωτικά πρέπει να λυθούν σε ανώτερο επίπεδο. Έτσι, στις 22.5.44, ο Ντίνο απευθύνεται στον Αλβανό υπουργό εσωτερικών Djafer Deva, από τον οποίο ζητά ξεκαθάρισμα των αρμοδιοτήτων, όπως φαίνεται από χειρόγραφο σημείωμα που συντάσσει στα γαλλικά και το υπογράφει ο ίδιος. Την ίδια ακριβώς αποσαφήνιση ζητά και το 22. Ορεινό Σώμα Στρατού από τον ανώτατο στρατιωτικό διοικητή της Αλβανίας, απευθύνοντάς του μια όμοια στο περιεχόμενο επιστολή με εκείνη του Nuri:
    «Ο Nuri Dino παρακαλεί τον υπουργό εσωτερικών Xhafer Deva για αποσαφήνιση της θέσης του ως ηγέτη της πολιτοφυλακής σε σχέση με το Γενικό Στρατηγείο Ιωαννίνων αφ’ ενός και απέναντι στο νομάρχη Αργυροκάστρου αφ’ ετέρου.

    Το Γενικό Στρατηγείο ενδιαφέρεται επίσης για αποσαφήνιση, καθώς ο Nuri Dino φαίνεται να έχει εξουσιοδοτηθεί από τα Τίρανα να διατηρεί απ’ ευθείας επαφή, ενώ η οδηγία του νομάρχη Αργυροκάστρου είναι να υπάγεται η αλβανική πολιτοφυλακή της περιοχής σε εκείνον.
    Λόγω του τελευταίου γεγονότος έχει γίνει συνεννόηση με τον νομάρχη, ώστε όλες οι εντολές της Γενικής Διοίκησης προς τον Ντίνο να διαβιβάζονται μέσω του νομάρχη».
    Τελικά, και παρά τις άοκνες προσπάθειές του, ούτε νομάρχης Αργυροκάστρου θα γίνει, ούτε θα μπορέσει να αυτονομηθεί από τον αντίζηλό του Vehip Runa.

    Nuri Dino: άριστος πληροφοριοδότης, διοικητής ναζιστικού τάγματος, μαυραγορίτης

    Οι προστριβές, όμως, με τον Runa φαίνεται πως έχουν και μια πιο υλική βάση. Στις 13.6.44, ο υπολοχαγός Petersen, ο άνθρωπος του Lanz στο Αργυρόκαστρο και ταυτόχρονα σύνδεσμός του με την αλβανική πολιτική διοίκηση της περιοχής, αναφέρει τα εξής:
    «Αναφέρω το ακόλουθο συμβάν:
    Στους Αγ. Σαράντα βρισκόταν αποθηκευμένοι περίπου 3 τόνοι αραβοσίτου, αλάτι και ένα ποσό 90.000 αλβανικών φράγκων. Οι Άγ. Σαράντα ανήκουν στη νομαρχία του Αργυροκάστρου. Έτσι ο αντινομάρχης των Αγ. Σαράντα είχε υποσχεθεί τα εφόδια αυτά στον νομάρχη [Αργυροκάστρου] Runa και είχε ήδη οργανώσει την αποστολή τους. Πριν όμως προλάβουν να μεταφερθούν τα υλικά αυτά –τα οποία είναι απολύτως αναγκαία εδώ– από τους Αγ. Σαράντα στο Αργυρόκαστρο, κατασχέθηκαν και απομακρύνθηκαν από τον Nuri Dino, παρά τις αντιρρήσεις του αντινομάρχη.
    Όπως είπε ο Runa, ο Nuri Dino μετέφερε τα πράγματα αυτά στα Ιωάννινα με σκοπό το εμπόριο – κυρίως με το χρηματικό ποσό που αφαίρεσε. Ο φρούραρχος των Αγ. Σαράντα έδωσε τη συγκατάθεσή του για την κίνηση αυτή του Nuri Dino – προφανώς λόγω άγνοιας της κατάστασης.
    Ο νομάρχης παρακαλεί τη Γενική Διοίκηση να ενημερώσει τις γερμανικές υπηρεσίες στο Δέλβινο και τους Αγ. Σαράντα ότι οι περιοχές αυτές ανήκουν στη νομαρχία Αργυροκάστρου και ότι εντέλει αυτός που δικαιούνται να δίνει εντολές στον αντινομάρχη των Αγ. Σαράντα Τζεμίλ Λέκα και του Δελβίνου Κάνι Λέσκου είναι ο νομάρχης Runa. Ο Runa δικαιολογημένα είναι σφόδρα εξοργισμένος με την εισπήδηση του Nuri Dino στη νομαρχία του, καθώς λόγω της ακύρωσης αυτής της αποστολής σιτηρών, η επισιτιστική κατάσταση έχει γίνει τόσο κρίσιμη, ώστε η υπηρεσία εφεδρικών εφοδίων του γερμανικού στρατού παρακαλείται να αποστείλει επειγόντως στο Αργυρόκαστρο με το αυριανό δρομολόγιο έξι τόνους αραβοσίτου ή σίτου».
    Από πληροφοριοδότης και οργανωτής της πολιτικο-στρατιωτικής δραστηριότητας των μουσουλμάνων Τσάμηδων στη Θεσπρωτία, ο Nuri Dino γίνεται διοικητής του ομώνυμου τάγματος στο Αργυρόκαστρο για να εμπλακεί τελικά σε υποθέσεις μαύρης αγοράς, όπως τον κατηγορεί ο ομοϊδεάτης ανταγωνιστής του, νομάρχης Αργυροκάστρου. Παρόλα αυτά οι σχέσεις του με τη γερμανική στρατιωτική διοίκηση της Ηπείρου θα παραμείνουν μέχρι το τέλος στενές.

    Τον Ιούνιο του 1944, η φαντασίωση της ένωσης της Θεσπρωτίας με τη Μεγάλη Αλβανία, όπως την είχε υποσχεθεί ο Χίτλερ, βρίσκεται προς το τέλος της. Και ο Nuri Dino το γνωρίζει. Η αποστολή του τώρα είναι να υπερασπιστεί τη de facto εξουσία των μουσουλμάνων Τσάμηδων στην περιοχή αυτή κάτω από στρατιωτικά αντίξοες έως δραματικές για εκείνον συνθήκες. Η εξουσία των Τσάμηδων απειλείται ευθέως από τον ΕΔΕΣ και τις συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες επιδιώκουν τον πλήρη έλεγχο των θεσπρωτικών ακτών και τη δημιουργία εκτεταμένου προγεφυρώματος για εφοδιασμό της ελληνικής αντίστασης, προκειμένου να οργανωθούν οι δολιοφθορές στις αποχωρούσες γερμανικές δυνάμεις. Αυτό που καταφέρνει ο ηγέτης της μουσουλμανικής μειονότητας, παρά την πίεση που δέχονται οι δυνάμεις του, είναι να οργανώσει και να πετύχει το καλοκαίρι του 1944 την εκκένωση της περιοχής νοτίως του Καλαμά με ελάχιστες απώλειες. Οι συμμαχικές δυνάμεις και ο Ζέρβας παρέχουν συνειδητά τον αναγκαίο χρόνο για την επιχείρηση αυτή, η οποία στην πρώτη της φάση δεν ήταν αναίμακτη, καθώς ήταν αδύνατον να ελεγχθούν από πράξεις αυτοδικίας και αντεκδίκησης οι μαχητές των στρατιωτικών μονάδων του Ζέρβα στην περιοχή, και ειδικά εκείνοι που η ίδια η ζωή τους είχε σημαδευτεί επί τέσσερα χρόνια από τη κατοχική βία των ενόπλων Μουσουλμάνων της Θεσπρωτίας και των οποίων αγαπημένα πρόσωπα είχαν δολοφονηθεί από αυτούς. Σε σύγκριση πάντως με τα αιματηρά επεισόδια με θύματα (εθνοτικά) Γερμανούς και άλλους πρόσφυγες που καταγράφηκαν κατά την προέλαση του κόκκινου στρατού τους τελευταίους μήνες των συγκρούσεων στο ανατολικό μέτωπο, τα βίαια επεισόδια εναντίον αμάχων Μουσουλμάνων στην Παραμυθιά, το Καρβουνάρι, την Πάργα και τους Φιλιάτες, το καλοκαίρι και το Φθινόπωρο του 1944, ήταν εξαιρετικά περιορισμένα, και αυτό επειδή τελικά ο Ζέρβας μπόρεσε να επιβάλει την αναγκαία πειθαρχία για την περιφρούρηση του συγκεντρωμένου σε διάφορα ασφαλή σημεία άμαχου μουσουλμανικού πληθυσμού.

    Η εκκένωση του συνόλου σχεδόν του μουσουλμανικού πληθυσμού της Θεσπρωτίας –με εξαίρεση τους λίγους μουσουλμάνους μαχητές που ήταν ενταγμένοι στο αντάρτικο του ΕΔΕΣ κυρίως από το χωριό Κόντρα της Γκρόπας– ήταν, ίσως, μια από τις λίγες ρεαλιστικές αποφάσεις που πήρε ο Nuri Dino όταν δεν μπορούσε πλέον παρά να παραδεχτεί ότι το σενάριο του αλυτρωτισμού είχε ακυρωθεί οριστικά. Η τραγωδία, όμως, της υπόθεσης αυτής δεν βρίσκεται στην αυτοκαταστροφική πορεία της ηγεσίας των μουσουλμάνων Τσάμηδων της Θεσπρωτίας, αλλά στο ότι η ηγεσία αυτή, χωρίς να συναντήσει στο εσωτερικό της μειονότητας τους φραγμούς και τις αντιστάσεις που θα περίμενε κανείς, κατάφερε και παγίδευσε το σύνολο σχεδόν των ομοεθνών της να συμμετάσχουν στην υλοποίηση της αλβανικής μεγάλης ιδέας, να υπολογίσουν σε λάθος σύμμαχο για την πραγμάτωση της ένωσης της Θεσπρωτίας με την Αλβανία και τελικά να οδηγηθούν αναγκαστικά στον ξεριζωμό, στα πλαίσια μιας εθνοκάθαρσης εξ αντανακλάσεως, παρόμοια με εκείνες που σημειώθηκαν με γερμανικούς πληθυσμούς σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης με την προέλαση του σοβιετικού στρατού. Ότι ο ξεριζωμός ήταν το πιο αναίμακτο σενάριο, αν η συμμαχία με τη Wehrmacht κατέρρεε, το γνώριζε, όπως αποδεικνύεται από τη μελέτη των γερμανικών στρατιωτικών αρχείων, η ηγεσία της μειονότητας από πολύ νωρίς. Αποφάσισε όμως να αναλάβει το ρίσκο και να παίξει με συνέπεια το χαρτί του αλυτρωτισμού, μιλώντας στα μέλη της μειονότητας μέχρι τα τελευταία για «νίκη» και για «απελευθέρωση» της Θεσπρωτίας. Η ηγετική ομάδα των μουσουλμάνων Τσάμηδων έπαιξε κυριολεκτικά με τη φωτιά και έχασε. (Άρδην τ.99)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/07/2015


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: