Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Για τον Στάλιν και πάλι (Будb радостно τβοe имя!)

stalin3.jpg…και να θες ν’ αγιάσεις δεν μπορείς.

 

                           

Δείτε στην Καθημερινή του Σαββατοκύριακου ένα νέο κείμενο για την έρευνα στα αρχεία των στρατοπέδων συγκέντρωσης… στη μακρινή Κολιμά. 

                                                                                

Τη ρωσική έκφραση την αλίευσα σε κάποιο μπλογκ που εκτιμώ πολύ  παρ΄ όλες τις διαφωνίες  και σημαίνει: για να μην ξεχνιόμαστε !!!

                                                                                             

to-taxidi-stin-kolima_.jpg
                                                                                  
Η σημειωμένη περιοχή με κύκλο στη βορειοανατολική Σιβηρία είναι η περιοχή της Κολιμά με πρωτεύουσα το Μαγκαντάν, όπου υπήρχαν περί τα 120 στρατόπεδα συγκέντρωσης και όπως αναφέρεται στο άρθρο που προτείναμε:
                                                                       
«…Ο συνολικός αριθμός των κρατουμένων έφτασε τις 860.000. Επίσημα από αυτούς πέθαναν οι 120.000, δραπέτευσαν 7.800, αποφυλακίστηκαν 445.000 και αγνοούνται 297.000. Με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν στο κεντρικό Ιστορικό Αρχείο του Μαγκαντάν, έχουν βρεθεί οι φάκελοι 450 Ελλήνων που έχασαν τη ζωή τους στα στρατόπεδα. Ο αριθμός αυτός προέκυψε από την επεξεργασία 50.000 περιπτώσεων. Λαμβάνοντας υπόψη ότι υπάρχουν άλλοι τόσοι φάκελοι ανεπεξέργαστοι, καθώς και περίπου 300.000 περιπτώσεις αγνοουμένων, ο τελικός αριθμός των Ελλήνων που έχασαν τη ζωή τους στα καταναγκαστικά έργα, μόνο στην περιοχή της Κολιμά, μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερος.
                                                                                                            
Από τους φακέλους προκύπτει ότι μεταξύ των Ελλήνων θυμάτων υπήρχαν πολλοί Ελληνες υπήκοοι, οι οποίοι είτε ήταν Μικρασιάτες προσφυγες από τον Πόντο είτε Ελλαδικοί. Οι Ελλαδικοί πάλι διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: στους μετανάστες από την Ελλάδα και στους πολιτικούς πρόσφυγες που έχαν καταφύγει τότε στη «μητέρα πατρίδα» του κομμουνιστικού κόσμου για να γλιτώσουν από τη μεταξική καταπίεση. Οι Ελληνες που είχαν σοβιετική υπηκοότητα ήταν κυρίως Πόντιοι, Μαριουπολίτες και Κριμαιάτες.«
                        
contentsegment_6007075_1.jpg

(από τα Νέα) 

 

Advertisements

05/01/2008 - Posted by | -Ιδεολογικά, -Σταλινικές Διώξεις

18 Σχόλια »

  1. Πόντιε, δεν σε αναγνωρίζω. Γιατί παρέλειψες να ελέγξεις και αυτό εδώ;
    http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080104&nid=7085917&sn=&spid=876

    Καλή χρονιά να έχεις!

    Σχόλιο από JustAnotherGoneOff | 05/01/2008

  2. —————————————————————————-
    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ… ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ JustAnotherGoneOff
    —————————————————————————-

    21.000 ομογενείς εκτελέστηκαν και 30.000 εξορίστηκαν στη Σιβηρία στο πλαίσιο της «Ελληνικής Επιχείρησης», που εξελίχθηκε με την ανοχή του καθεστώτος Μεταξά

    Το άγνωστο πογκρόμ κατά των Ελλήνων της ΕΣΣΔ

    Τα μυστικά σοβιετικά αρχεία αποκαλύπτουν τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του 1937

    ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΡΑΔΕΛΗΣ

    Το πρωί της 15/12/1937 μπήκε στην ΕΣΣΔ σε εφαρμογή το σχέδιο «Ελληνική Επιχείρηση».
    Όταν ολοκληρώθηκε, τον Σεπτέμβριο του 1938, υπήρχαν περισσότεροι από 21.000 Έλληνες εκτελεσμένοι και περίπου 30.000 φυλακισμένοι στα σοβιετικά γκουλάγκ στη Σιβηρία.
    Κρατικά αρχεία της ΕΣΣΔ που πρόσφατα αποχαρακτηρίστηκαν αποκαλύπτουν για ποιον λόγο η σοβιετική ηγεσία προχώρησε στην εκκαθάριση του ελληνικού πληθυσμού, ενώ νέα αρχεία της μυστικής αστυνομίας αποκαλύπτουν πως η «Ελληνική Επιχείρηση» οργανώθηκε ύστερα από ψευδείς πληροφορίες που έδωσαν Έλληνες εναντίον συμπατριωτών τους.
    Στις 11 Δεκεμβρίου 1937 στα κεντρικά γραφεία της ΝΚVD, της μυστικής υπηρεσίας της Σοβιετικής Ένωσης, που αργότερα εξελίχθηκε στην περιβόητη ΚGΒ, ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας και διευθυντής της Νικολάι Γεζόφ υπέγραψε την ντιρεκτίβα με κωδικό αριθμό 50215. Η διαταγή ζητούσε να συλληφθούν όλοι οι Έλληνες, ύποπτοι για κατασκοπεία, σαμποτάζ, επαναστατική και εθνικιστική αντισοβιετική δραστηριότητα. Ιδιαίτερα όσοι είχαν αρνηθεί να λάβουν τη σοβιετική υπηκοότητα και όσοι εργάζονταν στις επιχειρήσεις και στα τμήματα μονάδων αμυντικού χαρακτήρα, στα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, και ηλεκτρικών εγκαταστάσεων, σε όλα τα μεταφορικά μέσα, ιδιαίτερα στα λιμάνια, στον στρατό και στο ναυτικό.
    «Λίγο προτού αρχίσει η “Ελληνική Επιχείρηση” είχε δολοφονηθεί ο Κίροφ, που ήταν μέλος του Πολίτ Μπιρό και εκπρόσωπος της παλιάς φρουράς των μπολσεβίκων. Οι εφημερίδες και το ραδιόφωνο διέδωσαν ότι υπαίτιοι της δολοφονίας του ήταν οι “εχθροί» του λαού” και ως τέτοιοι ορίζονταν οι ξένοι. Όσοι δηλαδή έμεναν στην ΕΣΣΔ αλλά είχαν αρνηθεί να λάβουν την υπηκοότητα», λέει ο ερευνητής Ιβάν Τζούχα, που αποκάλυψε μεγάλο μέρος των εγγράφων της «Ελληνικής Επιχείρησης». Οι Έλληνες που έμεναν τότε στη Σοβιετική Ένωση ξεπερνούσαν τις 400.000,
    όπως προκύπτει από τις καταγραφές των τοπικών κοινοτήτων. «Οι περισσότεροι από τους Έλληνες δεν ήθελαν να πάρουν τη σοβιετική υπηκοότητα διότι ήλπιζαν πως κάποια στιγμή θα γύριζαν στην Ελλάδα. Μόνο που αν είχαν σοβιετικό διαβατήριο, τότε ενδεχομένως το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά να τους αντιμετώπιζε ως κομμουνιστές», λέει ο κ. Τζούχα. Οι ελληνικές προξενικές αρχές όταν πληροφορήθηκαν τις διώξεις εναντίον των Ελλήνων ζήτησαν από τη κυβέρνηση Μεταξά να επιτρέψει τον επαναπατρισμό όσων το επιθυμούσαν προκειμένου να αποφύγουν τις εκτελέσεις και τις διώξεις. Παρόμοιες εκκλήσεις έγιναν και από τις τουρκικές, ιταλικές, γερμανικές και πολωνικές αρχές, καθώς, όπως αποκαλύπτουν τα αρχεία της ΝΚVD, παρόμοια εντολή με την «Ελληνική Επιχείρηση» είχε δοθεί για τους κατοίκους 13 μειονοτικών ομάδων που ζούσαν στην ΕΣΣΔ. «Οι περισσότερες χώρες δέχτηκαν να επαναπατριστούν οι υπήκοοί τους. Ο Μεταξάς όμως φάνηκε να φοβάται πως θα γέμιζε η Ελλάδα με κομμουνιστές και για τον λόγο αυτό επέτρεψε την επιστροφή πολύ λίγων Ελλήνων. Αργότερα έγινε γνωστό πως η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να κλείσει συμφωνία με τις ΗΠΑ και το Μεξικό προκειμένου να δεχθούν Έλληνες από τη Σοβιετική Ένωση με αρνητική όμως απάντηση», αναφέρει ο κ. Τζούχα.
    Τελικά η Ελλάδα επικαλούμενη την αδυναμία των ντόπιων διπλωματικών αρχών να εκδώσουν διαβατήρια αποφασίζει να δεχτεί 10.000 ανθρώπους, κυρίως γυναίκες και παιδιά των συλληφθέντων Ελλήνων. Ένα από τα «ελληνικά πλοία», το «Σβανέτια», έφυγε στις 28-7-1939 από το Βατούμ μεταφέροντας στη Θεσσαλονίκη τούς περισσότερους πρόσφυγες.
    Οι Εφιάλτες. Τρεις βουλευτές ελληνικής καταγωγής, οι αδελφοί Κοκκινάκη και η Πάσα Αγκίλενα, δεν διατυπώνουν την παραμικρή διαμαρτυρία για τα όσα συμβαίνουν στους συμπατριώτες τους. Αμέτοχη παρακολουθεί τις εκκαθαρίσεις και η Αθήνα. Μόνο ο τότε Έλληνας πρεσβευτής στη Μόσχα Δημήτρης Νικολόπουλος με διαβήματά του στη σοβιετική ηγεσία ζήτησε εξηγήσεις για τις επιχειρήσεις εναντίον των Ελλήνων. Λίγους μήνες αφότου άρχισε η «Ελληνική Επιχείρηση», στις 8 Μαρτίου 1938, σύμφωνα με το σοβιετικό ειδησεογραφικό πρακτορείο ΤΑΣΣ, ο Νικολόπουλος αυτοκτόνησε «διότι δεν μπορούσε να αντέξει τους πόνους της ανίατης ασθένειας από την οποία έπασχε και η οποία προσδιορίστηκε από τους γιατρούς ως καρκίνος του στομάχου».
    Από τις 15 Δεκεμβρίου 1937 άρχισαν οι συλλήψεις των Ελλήνων με την κατηγορία του «κατασκόπου» και τη «συμμετοχή σε ελληνικές αντεπαναστατικές οργανώσεις». «Η ΝΚVD ζητούσε μάλιστα από όσους Έλληνες συλλάμβανε να υπογράψουν μια δήλωση με την οποία δέχονταν ότι ήταν μέλη μιας εθνικιστικής αντάρτικης οργάνωσης, που είχε στόχο την ίδρυση ανεξάρτητου κράτους στο νότιο τμήμα της χώρας σε συνεργασία με εχθρούς του κράτους», αποκαλύπτει ο κ. Τζούχα. Όπως προκύπτει από αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της ΝΚVD αυτή η πληροφορία είχε έρθει στη Μόσχα από την Αθήνα! Έλληνες ήταν, επίσης, αυτοί που ανέλαβαν να συντάξουν τις λίστες του θανάτου σε κάθε χωριό ή πόλη.
    «Ώσπου να αρθεί το απόρρητο από όλα τα αρχεία, και από όσα έχει καταργηθεί, όταν επιτραπεί η πρόσβαση στους ερευνητές, ο ακριβής αριθμός των θυμάτων θα παραμένει μυστήριο», υποστηρίζει ο κ. Τζούχα που συγκέντρωσε στοιχεία για τη θανάτωση περίπου 22.000 Ελλήνων.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/01/2008

  3. Πολύ διαφωτιστικά τα κείμενα που μας παραπέμπετε. Όμως ψάχνωντας λιγάκι το θέμα διαπίστωσα ότι ελάχιστα έχουν αναφερθεί σε αυτό άλλοι πλην αντισταλινικών Ποντίων. Ακόμα και οι τροτσκιστές ή οι αναρχικοί που θα έπρεπε να το είχαν διαρκώς στην επικαιρότητα μιλούν ελάχιστα.

    Εντύπωση μου κάνει η αφωνία της λεγόμενης μη σταλινικής Αριστεράς, όπως ο Συνασπισμός, το Ενάντια κ.λπ.

    Με απασχολεί πολύ το ερώτρημα μήπως και η κριτική στο σταλινισμό στην Ελλάδα, υπήρξε πολύ επιφανειακή, ώστε αν πας λίγο παρακάτω θα βρεις ντούρους σταλινικούς.

    Τι λέτε σύντεκνοι;

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 05/01/2008

  4. Μμμμ.. «εκλεκτά» άρθρα σερβίρει η Καθημερινή.
    Το άρθρο του διευθυντή της Α. Βλάχου που έλεγε ότι πρέπει να καθόμαστε φρόνιμα με τους Ναζίδες θα το (ανα)δημοσιέψει ποτέ;

    Σχόλιο από regimientocinqo | 06/01/2008

  5. regimientocinqo,

    εμείς θα πάντως θα το δημοσιεύσουμε, ως δείγμα του νεοελληνικού δωσιλογισμού.

    Αν μπορέσεις και το βρεις θα το δημοσιεύσουμε μετά χαράς…

    Εξάλλου των Βλάχου (και Α. και Γ.) τους έχουμε μπόλικα μαζεμένα…

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/01/2008

  6. Ο Αγτζίδης κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’90 έλεγε ότι οι μπολσεβίκοι μέχρι το 1922 ευθύνονταν για τον θάνατο 350.000 περίπου Ποντίων και διάφορα άλλα (η Διδώ Σωτηρίου δίνει μία εικόνα την οποία ο ίδιος δεν έλαβε υπόψη). Σήμερα δεν μιλάει για εκείνη την περίοδο. Πάει στον «σταλινισμό῾ Στην Γεωργία μόνο, ήταν δεν ήταν 30 σχολεία ελληνικά γύρω στο 1922. Στα 1938 ήταν 133. Αυτά τα στοιχεία τα έδινε σε δικό του βιβλίο, στη διατριβή του νομίζω. Κάποια στιγμή θα τα μαζέψει και για τον «σταλινισμό῾ Θα περιμένουμε, τί να κάνουμε;

    Επίσης, ο ίδιος έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην οργάνωση του Συμβουλίου του Απόδημου Ελληνισμού. Και ξέρουμε όλοι τί ρόλο παίζει το ΣΑΕ…

    Σχόλιο από erythros | 07/01/2008

  7. Ερυθρέ,

    εφεξής όταν έχεις να αναφέρεις κάτι για κάποια φυσικά πρόσωπα θα πρέπει να τα υπογράφεις και συ ως φυσικό πρόσωπο.

    Εάν θέλεις να κάνεις κριτική σε κάποιο δημόσιο κείμενο, θα πρέπει να την κάνεις τεκμηριωμένα.

    Αυτό που λες δεν έχει γραφει ποτέ, απ’ ότι ξέρω… Νομίζω ότι ο Αγζίδης από την αρχή έκανε διάκριση
    -της λενινιστικής εποχής της πολιτιστικής απελευθέρωσης των εθνών και της ελληνικής πολιτισμικής αναγέννησης του μεσοπολέμου στην ΕΣΣΔ και
    -της σταλινικής εποχής της εθνικής καταπίεσης με το κλείσιμο των σχολείων, των εφημερίδων, των θεάτρων κ.λπ…..

    Όταν διαβάζουμε να διαβάζουμε σωστά… Τι έννοια έχουν στις μέρες μας οι παρωπίδες και τα στερεότυπα;

    Και αν για να αντιμετωπίσουμε την κριτική στο σταλινισμό χρησιμοποιούμε τέτοιες μεθόδους, τότε γυρίζουμε πολλά, μα πολλά χρόνια πίσω! Όταν όλα τάσκιαζε η φοβέρα…

    Σήμερα τουλάχιστον έχουμε κατακτήσει την ανεμπόδιστη έκφραση γνώμης. Ας μην πάμε λοιπόν πίσω!!!!

    Εμείς πάντως θα θέσουμε υπ’ όψη του Αγτζίδη το σχόλιό σου κι αν θέλει ας απαντήσει;

    Μ-π

    ————————————-

    Υ.Γ.

    Δηλαδή βρε Ερυθρέ, όταν οποιονδήποτε κάνει κριτική στο σταλινισμό τον στήνουμε στη γωνία, τότε τι θα έπρεπε να πεις για τον αγωνιστή Γιάννη Ταμτάκο, που πεθανε στις 4 του Γενάρη;;;

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/01/2008

  8. Επίσης Ερυθρέ, είχαμε αρχίσει να παρουσιάζουμε αυτή την ελληνική πολιτισμική αναγέννηση του μεσοπολέμου στην ΕΣΣΔ, βασισμένοι σε κείμενα του Αγτζίδη, σε μια σειρά ποστ, κάτω από τον τίτλο:
    Όταν οι Έλληνες κομμουνιστές πήραν την εξουσία

    Τα διακόψαμε λόγω εκείνης της σφοδρής σύγκρουσης για το βιβλίο ιστορίας, αλλά μάλλον θα πρέπει να αρχίσουμε να τα παρουσιάζουμε… μιας και είναι έτοιμα από τότε!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/01/2008

  9. ΑΠΟ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΙΝΤΙΜΙΝΤΙΑ

    ———————————
    813092 Για τον » Κόκκινο»

    από πιο Κόκκινος 11:44πμ, Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2008
    (Τροποποιήθηκε 11:51πμ, Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2008)

    Από σχόλιο στο Πόντος και Αριστερά :

    «Νομίζω ότι ο Αγζίδης από την αρχή έκανε διάκριση
    -της λενινιστικής εποχής της πολιτιστικής απελευθέρωσης των εθνών και της ελληνικής πολιτισμικής αναγέννησης του μεσοπολέμου στην ΕΣΣΔ και
    -της σταλινικής εποχής της εθνικής καταπίεσης με το κλείσιμο των σχολείων, των εφημερίδων, των θεάτρων κ.λπ…..

    Όταν διαβάζουμε να διαβάζουμε σωστά… Τι έννοια έχουν στις μέρες μας οι παρωπίδες και τα στερεότυπα;

    Και αν για να αντιμετωπίσουμε την κριτική στο σταλινισμό χρησιμοποιούμε τέτοιες μεθόδους, τότε γυρίζουμε πολλά, μα πολλά χρόνια πίσω! Όταν όλα τάσκιαζε η φοβέρα…

    Σήμερα τουλάχιστον έχουμε κατακτήσει την ανεμπόδιστη έκφραση γνώμης. Ας μην πάμε λοιπόν πίσω!!!!»

    ————————-

    813317 «πιο κοκκινε» κανεις λαθος

    από πετρος 11:58μμ, Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2008

    ακομα και αν θελει κανεις να κανει διακριση μεταξυ «λενινιστικης» και «σταλινικης» περιοδου, αυτη δεν ειναι εφικτη: η περιοδος που αποκαλεις «λενινιστικη», κατα το μεγαλυτερο της τμημα (1922-1937) υπηρξε με Γενικο Γραμματεα το Σταλιν.

    ———————

    813319 οσο για καποιον

    από πετρος 0:12πμ, Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2008

    που επιασε στο στομα του τον Μπερια:

    1)οταν αντικατεστησε τον Γιεζωφ, οι εκτελεσεις μειωθηκαν κατα παρα πολλες εκατονταδες τοις εκατο.(Ο Γιεζωφ εκανε πολλες επιτηδες-οπως και ο Χρουσωφ).

    2)απο που ξερεις οτι ο Μπερια «παρακαλουσε να του χαρισουν τη ζωη»; εξ ιδιων κρινεις;η εισαι απλο παπαγαλακι και μεταφορεας λασπης;

    Ο Μπερια δικαστηκε κεκλεισμενων των θυρων. Μονο μια μαρτυρια υπαρχει, που λεει ομως οτι υπερασπιστηκε τον Μαρξισμο-Λενινισμο.
    θα μπορουσε να ζησει, απλως και μονο προσχωρωντας στην ομαδα των ρεβιζιονιστων η οποια συσπειρωνοταν γυρω απο το Χρουσωφ.

    Αν δεν γνωριζεις την ιστορια του μ-λ κινηματος, τοτε μαλλον συναγεις συμπερασματα: ολοι οι ηγετες των Κομμουνιστικων και Εργατικων Κομματων υπερασπιστηκαν το Σταλιν.Ομως α)ο Μπιερουτ της Πολωνιας πεθανε στην κηδεια του Σταλιν. β)ο του Τσεχοσλοβακικου πεθανε στο 20ο συνεδριο.γ) οι Ρακοσι και Ζαχαριαδης συνεληφθησαν-απηχθησαν το 1956.δ)οι Παουκερ-Λουκα ειχαν καθαιρεθει απο το 1952 για «δεξια παρεκκλιση» (οπως και ο..Μπερια, ολως τυχαιως)..

    Για τη βαση των κομματων: μολις υιοθετηθηκε απο το ΚΚΣΕ η αντικομμουνιστικη-αντισταλινικη «επιχειρηματολογια» Δυσης-Ναζι-Τροτσκιστων(την οποια υιοθετεις), ΟΛΑ τα ΚΚ απομαζικοποιηθηκαν. Τα δε ΚΚ Ελλαδος και Βραζιλιας διαλυθηκαν απο τους ρεβιζιονιστες, λογω της μαζικης απειθαρχιας των μελων και στελεχων τους.

    Για τους συμπαθουντες τα ΚΚ: ΟΛΑ τα ΚΚ εχασαν μεγαλα τμηματα των συμπαθουντων, ακριβως απο το 1956 και μετα…

    Για τους δε Ποντιους: οι ειλικρινεις, θα παραδεχτουν την πραγματικοτητα,της συνεργασιας (των κεφαλων, που πηραν στο λαιμο τους και τους αλλους που δεν εφταιγαν)με τους Ναζι.Προσωπικα, μου εχει συμβει. Στη δε Τασκενδη που πηγα πριν 3-4 χρονια, και Ταταροι της Κριμαιας που ηταν εκει, ελεγαν πως καποιοι δικοι τους συνεργαστηκαν.

    Και ξερεις, μεταπολεμικα, τα εθνικα παθη (μεταξυ εθνικοτητων που συνεργαστηκαν με τους Ναζι-κυριως μη σλαβικες και των αλλων που αντισταθηκαν) ηταν οξυμενα, ειδικα στην κατεχομενη περιοχη της Μ.Θαλασσας: απο το να αρχισουν εθνοκαθαρσεις(οπως εγιναν στην Δυτικη-Κεντρικη Ευρωπη), καλυτερα που απομακρυνθηκαν τμηματα κοινοτητων σε αλλες περιοχες μεταπολεμικα(για την προπολεμικη περιοδο, οι «διωξεις«ηταν σε καθαρα ταξικη βαση και με αποφαση των τοπικων σοβιετ-λαικων συνελευσεων).

    ————————————–

    813518 για τον Πέτρο

    από πιο κόκκινος 3:28μμ, Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2008
    Γράφεις:

    «Για τους δε Ποντιους: οι ειλικρινεις, θα παραδεχτουν την πραγματικοτητα,της συνεργασιας (των κεφαλων, που πηραν στο λαιμο τους και τους αλλους που δεν εφταιγαν) με τους Ναζι.»

    Οι διώξεις Πέτρο ξεκίνησαν το Δεκέμβριο του 1937 και το κύμα των συλλήψεων είχε λιγο πολύ ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του ’38.

    Γιαυτό μιλάμε!!!!

    Μαζί με τους Πόντιους εξοντώθηκαν και οι Μαριουπολίτες και οι Ελλαδίτες κομμουνιστές που είχαν καταφύγει εκεί…. Αναρωτήθηκες ποτέ τι έγιναν οι εκατοντάδες κομμουνιστές από την Ελλάδα που κατέφυγαν στην ΕΣΣΔ μετά τη θέσπιση του Ιδιώνυμου;

    Το σύνολό τους εξοντώθηκε… όπως και το σύνολο των Ποντίων κομμουνιστών…

    Εάν συγκρίνεις τους Τάταρους της Κριμαίας με τους σοβιετικούς Έλληνες κάνεις ένα μεγάλο λάθος. Την περίοδο της ναζιστικής προέλασης οι Έλληνες με κορυφαίο παράδειγμα αυτούς που κατοικούσαν στην Κριμαία, εντάχθηκαν στα παρτιζάνικα σώματα, σε αντίθεση με τους Τάταρους που μαζικά συνεργάστηκαν με τους Ναζί….

    Στους σοβιετικούς Έλληνες δεν εμφανίστηκε το μαζικό κύμα του ταγματασφαλιτισμού που υπήρχε στην Ελλάδα. Ελάχιστες ήταν τέτοιες περιπτώσεις.

    Και οι Ναζί δεν έφτασαν ποτέ στον Καύκασο απ’ όπου έγιναν οι μαζικές εκτοπίσεις (στην β’ φάση των διώξεων μετά τον πόλεμο) και οι Έλληνες μεταφέρθηκαν το 1949 βίαια, δίκην δουλοπαροίκων, στις στέππες της Κεντρικής Ασίας.

    Νομίζω ότι το πρώτιστο καθήκον των κομμουνιστών είναι να σέβονται το Λαό και όχι να υποστηρίζουν τη βιαιότητα της εξουσίας και τις ραδιουργίες κορυφής που καθόροσαν το μέλλον των σοβιετικών λαών.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 11/01/2008

  10. […] Θα παρουσιάσουμε αργότερα, τη σημαντική σύγκρουση για το γλωσσικό ζήτημα του μεσοπολέμου στις ελληνικές κοινότητες της Σοβιετικής Ένωσης . Τότε που οι διάλεκτοι διεκδικούσαν μια θέση στον ήλιο κόντρα στη δημοτική. Και οι πρωτεργάτες αυτής της κίνησης θα κατηγορηθούν ως “αριστερή παρέκκλιση στο γλωσσικό ζήτημα“ και μετά το ‘37 θα  τελειώσουν το βίο τους στα σταλινικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.    […]

    Πίνγκμπακ από -Ποντιακά και Μαριουπολίτικα… Μια χρήσιμη βιβλιογραφία « Πόντος και Αριστερά | 15/01/2008

  11. Μεταμφιέσεις του ζντανοφισμού

    * Ο ζντανοφισμός σήμερα εμφανίζεται με το ένδυμα μιας υψηλής θεωρητικής ραπτικής που ονομάζεται πολιτική ορθότητα

    Ν. ΒΑΓΕΝΑΣ

    Ο ζντανοφισμός ποτέ δεν πεθαίνει. Ξαποσταίνει μόνο για λίγο, για να επανέλθει εκσυγχρονισμένος, αλλάζοντας βέβαια όνομα και μορφή για να μην αναγνωρίζεται.

    Χρησιμοποιώ τον όρο με διαχρονική σημασία, για να προσδιορίσω εκείνη την κριτική αντίληψη που θεωρεί το ιδεολογικό στοιχείο μιας ορισμένης πολιτικής κατεύθυνσης ως κύριο κριτήριο στην αξιολόγηση των καλλιτεχνικών έργων· κριτήριο άστοχο και δογματικό που δεν περίμενε, βέβαια, τον Αντρέι Ζντάνοφ για να εμφανιστεί. Αν την αντίληψη αυτή την προσδιορίζω εδώ με την προσωνυμία που προσέλαβε ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός κατά τη θητεία του επικεφαλής του τομέα των γραμμάτων και τεχνών της τελευταίας σταλινικής περιόδου, είναι γιατί τότε ο δογματισμός αυτός γνώρισε την πλέον εύγλωττη μορφή του. Μορφή που, παρά την υποχώρησή της στη μετασταλινική εποχή και παρότι θα περίμενε κανείς να είχε εξασθενήσει ακόμη περισσότερο μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, παρουσιάζεται στις μέρες μας με ανανεωμένη ονομασία και ισχύ και με νέα, και μάλιστα λεπταίσθητη, αμφίεση. Διότι αν στην πρώτη μεταπολεμική δεκαετία ο ζντανοφισμός φορούσε χοντροκομμένο προλεταριακό αμπέχονο και εργατική τραγιάσκα, σήμερα εμφανίζεται με το ένδυμα μιας υψηλής θεωρητικής ραπτικής που ονομάζεται πολιτική ορθότητα.

    «Ουχ η αυτή ορθότης της πολιτικής και της ποιητικής», λέει ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του. Η αντίθεση σε αυτή την άποψη είναι εκείνο που ενώνει τον ζντανοφικό ζντανοφισμό με τον ζντανοφισμό της εποχής μας. Εκείνο που διακρίνει την παλαιότερη έκφρασή του από τη σημερινή είναι μια προσθήκη και ένας περιορισμός στη δεύτερη, που, ωστόσο, δεν υπονομεύουν την ταύτισή τους. Η προσθήκη είναι η διεύρυνση της πολιτικής πλατφόρμας του ζντανοφισμού με στοιχεία που δεν υπήρχαν ή που ήταν άδηλα προηγουμένως. Ετσι η κατεστημένη έννοια του λαού, την υπόθεση του οποίου οφείλει να υπηρετεί το καλλιτεχνικό έργο, τώρα ποικίλλεται, μετονομαζόμενη σε ετερότητα, για να περιλάβει κάθε καταπιεσμένη μειονότητα (φυλής, φύλου, θρησκείας, σεξουαλικής κατεύθυνσης κ.τ.λ.). Ο περιορισμός είναι η ταυτόχρονη συρρίκνωση αυτής της πλατφόρμας: ο γηγενής λαός μιας χώρας (πλην των καταπιεσμένων μειονοτικών της κοινοτήτων) εκβάλλεται από αυτήν ως φορέας εθνικών αισθημάτων, τα οποία θεωρούνται εξ ορισμού εχθρικά προς την έννοια της ετερότητας, και η έννοια της ιθαγένειας, συνακόλουθα, καταφρονείται ως πηγή αυτών των αισθημάτων. Ετσι, ενώ στην σταλινική ορθοπολιτική κριτική κυριαρχούσε ο έπαινος του εθνικού ως λαϊκού (μέσα στο πλαίσιο της σοβιετικής πολυπολιτισμικότητας) και η απόρριψη του κοσμοπολιτισμού ως αριστοκρατικού και εχθρικού προς το εγχώριο λαϊκό στοιχείο, στη σημερινή, μεταμοντέρνα, ορθοπολιτική κριτική, όπου η αρετή του σεβασμού προς τον Αλλο έχει οδηγηθεί σε έναν φετιχισμό της ετερότητας, κάθε αναφορά στο ιθαγενές και στο εθνικό έχει φτάσει να θεωρείται εθνικισμός – δηλαδή συντηρητικότητα και έλλειψη προοδευτικότητας – και ο κοσμοπολιτισμός χαιρετίζεται ως υπέρβασή του.

    Τίποτε δεν δείχνει καθαρότερα τη μεταμορφωτική ικανότητα του ζντανοφισμού από τις σημερινές – σε σύγκριση με εκείνες της τελευταίας σταλινικής περιόδου – θέσεις του ως προς το ποιητικό έργο του Σεφέρη. Σύμπασα η ορθοπολιτική κριτική στις μέρες μας βασίζει την αξιολογική της κρίση για το έργο αυτό όχι στην καλλιτεχνική του ποιότητα αλλά στον εθνικιστικό, όπως τον προσδιορίζει, χαρακτήρα του. Η αξία της ποίησης του Σεφέρη αμφισβητείται, γιατί το έργο του θεωρείται ότι διαπνέεται από το «δόγμα της ελληνικότητας», ότι είναι «ασύμφωνο με τις ιδέες του κοσμοπολιτισμού και της πολυπολιτισμικότητας», ότι «απέτρεπε από την εισαγωγή ξένων προτύπων και τη συνακόλουθη μόλυνση των ναμάτων του γηγενούς λαϊκού πολιτισμού». Ο εθνοκεντρισμός αυτού του έργου θεωρείται «ιδεαλιστικός», γιατί «αναζητά διδάγματα από το ανόθευτο πνεύμα του λαού» (Θεόφιλος, Μακρυγιάννης), «που μεταφέρει αναλλοίωτες τις πανάρχαιες αξίες του ελληνισμού». Κρίνεται μάλιστα και ότι το έργο αυτό «εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους», γιατί ως εθνολαϊκιστικό και ιδεαλιστικό βρίσκεται στη «σκοτεινή πλευρά» (δηλαδή τη φασίζουσα) «του αντιδραστικού μοντερνισμού».

    Αυτά σήμερα. Μισόν αιώνα πριν η ορθοπολιτική κριτική μας φορούσε τα ρούχα της αλλιώς και απαξίωνε τη σεφερική ποίηση με εντελώς αντίθετα επιχειρήματα. Η σημερινή της ελληνοφοβία ήταν τότε ξενοφοβία. «Ο Σεφέρης», έγραφε ο Γ. Σαραντής, «είναι ένα κλασικό παράδειγμα λογοτέχνη που έμεινε ξένος και μακρυνός για την ψυχή του έθνους του, γιατί από το έργο του λείπει η Εθνική, η Ελλαδίτικη φυσιογνωμία του. Θέλησε να γίνει ένας κοσμοπολίτης ποιητής, χάνοντας έτσι και τον κόσμο και την Ελλάδα», απομακρυνόμενος από τον λαό και από τη «λυτρωτική καθοδήγηση του κοινωνικού αισθήματος» (περ. Νέος Νουμάς, 1951). Και ο Γ. Κοτζιούλας: Η ποίηση του Σεφέρη και των ποιητών της τεχνοτροπίας του είναι προϊόν «φιλολογικής ξενομανίας», ποίηση «χωρίς εθνικότητα», που «αντιμάχεται την ελληνική αρετή», «θέλει να κρατήσει την τέχνη μακριά απ’ το λαό» και «υπηρετεί την πνευματική αντίδραση» (ό.π., 1950).

    Το πρόβλημα με την πολιτικώς ορθή κριτική είναι ότι όχι μόνο αυτό που θεωρεί βασικό κριτήριο δεν είναι βασικό, αλλά και ότι το κριτήριο αυτό προκαλεί συχνά μια ιδιάζουσα οφθαλμική διαταραχή, που κάνει τον κριτικό (παράδειγμα η ανάγνωσή του της ποίησης του Σεφέρη) να βλέπει στα λογοτεχνικά κείμενα πράγματα που δεν υπάρχουν και να μη βλέπει πράγματα που υπάρχουν. Για την ανεύρεση των αιτίων αυτής της διαταραχής δεν αρκεί βεβαίως μόνο ο οφθαλμολόγος.

    Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

    Το ΒΗΜΑ, 20/01/2008 , Σελ.: A56

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 25/02/2008

  12. ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΣ

    Παναγιώτης Βήχος

    Ο Λένιν, ήδη από το 1922, θεωρώντας ασυμβίβαστη την ανάπτυξη της γραφειοκρατίας με τη δικτατορία του προλεταριάτου, ανέλαβε μαζί με τον Τρότσκι την πάλη ενάντια στην κομματική και κρατική γραφειοκρατία. Στην Διαθήκη του μάλιστα – που δόθηκε για πρώτη φορά στη δημοσιότητα στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ – ζητούσε να απομακρυνθεί ο Στάλιν από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Κόμματος. Μετά το θάνατο του, αυτή την πάλη συνέχισε ο Λ. Τρότσκι και η Αριστερή Αντιπολίτευση.

    Η γραφειοκρατία, όμως, είχε κάτω από τον έλεγχο της τον κρατικό μηχανισμό και τα μέσα μαζικής προπαγάνδας. Νοιώθοντας τα συμφέροντα της – που τα εξασφάλιζε παίζοντας το ρόλο του αστυφύλακα της ανισότητας σε συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης – να απειλούνται από την κριτική του Τρότσκι και της Αριστερής Αντιπολίτευσης, πέρασε στην επίθεση. Αμέσως μετά το θάνατο του Λένιν, στο 13ο Συνέδριο του μπολσεβίκικου κόμματος, το 1924, άρχισε την καμπάνια ενάντια στον «τροτσκισμό», σαν κάτι διαφορετικό από τον μαρξισμό. Βασικά ήθελε να μπλοκάρει την πάλη ενάντια της.

    Σε αυτή την καμπάνια αναγκάστηκε να αναθεωρήσει τις αξίες του Οχτώβρη. Τον Δεκέμβρη του 1924, ο Στάλιν, για πρώτη φορά, πρόβαλε την αντιμαρξιστική θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα», διακηρύσσοντας ότι η καθυστερημένη Ρωσία θα μπορούσε να χτίσει το σοσιαλισμό με τα δικά της μέσα, χωρίς την επέκταση της επανάστασης στις ανεπτυγμένες χώρες. Η πάλη για την ιστορική συνέχεια του επαναστατικού μαρξισμού ενάντια στον σταλινικό εκφυλισμό έμεινε πια μόνο στα χέρια του Τρότσκι και της Αριστερής Αντιπολίτευσης. Σε αυτή την πάλη συσπειρώθηκαν τα καλύτερα στοιχεία του μπολσεβίκικου κόμματος της διανόησης και της σοβιετικής εργατικής τάξης.

    Ο ίδιος ο Χρουστσόφ αναγκάστηκε να το παραδεχτεί στη μυστική του έκθεση στο 20ο Συνέδριο: «Τελικά, γύρω από τον Τρότσκι βρίσκονταν άνθρωποι που η καταγωγή τους δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να αναζητηθεί στην αστική κοινωνία. Ένα μέρος τους ανήκε στην ιντελλιγκέντσια του Κόμματος και ένα ορισμένο μέρος στρατολογήθηκε από τους εργάτες. Μπορούμε να κατονομάσουμε πολλά άτομα που στην εποχή τους ενώθηκαν με τους Τροτσκιστες, όμως αυτά τα άτομα πήραν δραστήριο μέρος στο εργατικό κίνημα πριν από την επανάσταση, στη διάρκεια της ίδιας της σοσιαλιστικής Οχτωβριανής Επανάστασης και επίσης στο στέριωμα της νίκης της μεγαλύτερης των επαναστάσεων», (Μυστική Έκθεση του Χρουστσόφ στο 20ο Συνέδριο – Περιέχεται στην ειδική έκδοση “moscow Trials Anthology”, New Park Publications, σελ. 19).

    Το 1927, στη 10η επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης, η Αριστερή Αντιπολίτευση οργάνωσε μια μαζική διαδήλωση με πανό «Εφαρμόστε τη Διαθήκη του Λένιν», «ενάντια στον κουλάκο, το νέπμαν και το γραφειοκράτη». Όμως οι ήττες του κινήματος, στη Γερμανία το 1923, τη Βρετανία το 1926, την Κίνα το 1927 σταθεροποιησαν την εξουσία της γραφειοκρατίας. Τον Δεκέμβρη του 1927, αμέσως μετά την ήττα της Κινέζικης Επανάστασης, στο 15ο Συνέδριο, ο Στάλιν διεγραψε τον Λ. Τρότσκι και την Αριστερή Αντιπολίτευση! Ακολούθησαν οι μαζικές διώξεις, οι εκτοπισεις 11.000 μπολσεβίκων, η απελαση αργότερα του Λ. Τρότσκι από την χώρα. Ακόμα και η δεξιά πτέρυγα του Μπολσεβίκικου Κόμματος (Μπουχάριν, Ρίκοφ, Τσόμσκι) ήρθε το 1929 σε ρήξη με τον Στάλιν.

    Τα Σοβιέτ έμειναν μόνο κατ’ όνομα. Το Μπολσεβίκικο Κόμμα μεταμορφωθηκε σε όργανο της γραφειοκρατίας του Στάλιν, η μυστική αστυνομία έγινε κράτος εν κρατει. Η ιστορική ήττα της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933 δυναμωσε την απογοήτευση των σοβιετικών μαζών και βοήθησε τη σταλινική γραφειοκρατία να συντριψει κάθε αντίσταση και να σταθεροποιήσει οριστικά την εξουσία της. Όμως ακόμα και τότε δεν ήταν εύκολα να ξεμπερδεψει με τον μπολσεβικισμό. Χρειάστηκε να εξοντωθουν στην δεκαετία του 1930 ενάμισι εκατομμύριο Μπολσεβίκοι μαζί και όλο το ηγετικό επιτελείο της Οχτωβριανής Επανάστασης για να επιβληθεί ο βοναπαρτισμος του Στάλιν.

    Βέβαια ο Χρουστσοφ και η μυστική του έκθεση δε λέει τίποτα για όλα αυτά, για τις μαζικές δολοφονίες από την Γκε Πε Ου τροτσκιστών τη δεκαετία του ’20 και του ’30 μέσα και έξω από τη Σοβιετική Ένωση. Δε λέει τίποτα για τη δολοφονία το 1937 του Ιγκνας Ραις, πρώην πράκτορα της Γκε Πε Ου που καταγγειλε τα εγκλήματα της και προσχώρησε στην Τετάρτη Διεθνή, τη δολοφονία του Λέων Σεντωφ, γυιου του Τρότσκι, το 1938, τη δολοφονία του Ρουντολφ Κλεμεντ, γραμματέα της Τετάρτης Διεθνούς, το 1938, άλλων στελεχών του τροτσκιστικου κινήματος και τέλος τη δολοφονία το 1940 του Λέων Τρότσκι, συναρχηγου του Λένιν στην Οχτωβριανή Επανάσταση, ιδρυτή και αρχηγού του Κόκκινου Στρρατου και ιδρυτή της Τετάρτης Διεθνούς. Δεν λέει τίποτα για την προδοσία της Γενικής Απεργίας του 1936 στη Γαλλία και της Ισπανικής Επανάστασης.

    Σάρκα από τη σάρκα του πατερουλη Στάλιν, είχε την ίδια με εκείνον στάση, ένοιωθε το ίδιο μισός για τον τροτσκισμό και την πάλη του για τη συντριβή της γραφειοκρατίας και τη νίκη της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης. Γι’ αυτό απεφυγε να αναφερθεί στα ζητήματα που έβαζε η ιστορική πάλη του τροτσκισμού στην δεκαετία του ’20, την περίοδο δημιουργίας της σταλινικής γραφειοκρατίας. Ήταν ανίκανος ο Χρουστσοφ και οι επίγονοι του Στάλιν να εξηγήσουν το πώς ανέβηκε ο Στάλιν, πως απεκτησε τις τρομερές εξουσίες του, γιατί έκανε τα φοβερά εγκλήματα του, γιατί τότε θα έπρεπε να μιλήσουν για τις ιστορικές ρίζες της κάστας του. Δεν μπόρεσαν γιατί η γραφειοκρατία συνολικά ήταν ένα κοινωνικό παρασιτο, που βγήκε από τη διαθλαση των νομών του καπιταλισμού σε αυτό το απομονωμένο, καθυστερημένο και περικυκλωμενο από τον ιμπεριαλισμό πρώτο εργατικό κράτος. Γι’ αυτό και κανείς Ποτε από αυτούς δε μίλησε για όλα αυτά.

    Η ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

    Ο Στάλιν υπήρξε μέχρι το θάνατο του Λένιν μια ασήμαντη μετριότητα. Αντιπροσωπεύοντας με τον αντιθεωρητισμό του την πιο συντηρητική μερίδα του Π.Γ. του μπολσεβίκικου κόμματος, έγινε αρχικά ο φυσικός ηγέτης εκείνων των μελών του Κόμματος που κατείχαν διοικητικά πόστα, είχαν κουραστεί από τον εμφύλιο, και την οικονομική εξαθλίωση και ήθελαν ησυχία για να μπορούν να απολαύσουν τα μικρά ακόμα προνομία τους.

    Ο Στάλιν εκπροσωπώντας τα υποχρεώθηκε σιγά σιγά να προσαρμοστεί στις «επιθυμίες» τους. Τις έκφρασε απόλυτα με το δόγμα του «σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα», που άγγιξε τις πιο ευαίσθητες χορδές του ρώσικου εθνικισμού και έγινε αμέσως αποδεκτό από τη γραφειοκρατία. Έγινε η σημαία της στην πάλη ενάντια στις παραδόσεις του Μπολσεβικισμού, για τις οποίες πάλευε ο Τρότσκι και η Αριστερή Αντιπολίτευση. «Ο Στάλιν κατόρθωσε να παίξει το ρόλο του σαν νεκροθάφτης του μπολσεβικισμού μόνο και μόνο γιατί είναι ο ίδιος παλιός μπολσεβίκος. Χρειαζόταν αυτό το εξωτερικό στη γραφειοκρατία για να πνίξει τις μάζες και να τσακίσει το κουκούλι μιας σπαρτιατικής παράδοσης. Μα οι θερμιδωριανοί δεν έχουν ομοιογένεια. Το ανώτερο στρώμα των προνομιούχων αποτελείται από ανθρώπους που είναι ακόμα οι ίδιοι δεμένοι με τις παραδόσεις του μπολσεβικισμού. Το καθεστώς δεν μπορούσε να στηρίζεται σ’ αυτό τον ενδιάμεσο σχηματισμό», (Λ. Τρότσκι: «Τα Εγκλήματα του Στάλιν», εκδ. ΑΛΛΑΓΗ, σελ. 291).

    Μετά την εξόντωση όσων είχαν κάποια σχέση με τον μπολσεβικισμό ήρθε η σειρά των διοικητικών, των καριεριστών που θα μπορούσαν, κατά τον Στάλιν, να απειλήσουν την εξουσία του. Ο κύκλος γύρω του διαρκώς στένευε. Είχε χάσει πια τον έλεγχο της πολιτικής του. Η ίδια η γραφειοκρατία είχε χάσει τον έλεγχο των αμυντικών αντανακλαστικών της. Κάθε κύμα διωγμών επιβάλλονταν από την πορεία του προηγουμένου κύματος. Έτσι πρέπει σύντροφοι του ΚΚΕ να εξηγηθούν οι μαζικές δολοφονίες, τα ψέματα, οι απάτες του σταλινικού καθεστώτος.

    Ιδιαίτερα μετά τη βίαιη κολλεχτιβοποίηση, ο Στάλιν αισθανόταν τη θέση του επισφαλή. Δεν είχε εμπιστοσύνη σε κανέναν πια. Η δολοφονία του Κύρωφ, από ανθρώπους της μυστικής του αστυνομίας άνοιξε τον κύκλο αίματος των μαζικών δολοφονιών και των σκηνοθετημένων Δικών της Μόσχας. Η παντοδυναμία του Στάλιν ήταν η παντοδυναμία της βίας γενικά, της αντεπαναστατικής βίας ενάντια στις μάζες. Ο κύκλος έκλεισε γύρω του αφήνοντας μόνο τον εαυτό του σαν ισόβιο, μοναδικό χαρισματικό ηγέτη του σοβιετικού λαού.

    Όπως έλεγαν στη Μόσχα τότε: «όποιος καθόταν δίπλα στον Στάλιν ακόμα και σε μια φιλική επίσκεψη, δεν ήξερε αν την επόμενη στιγμή θα γύριζε στο σπίτι του ΄η στη φυλακή»!!! Οι ίδιοι οι σοβιετικοί επίγονοι του γράφουν (Μυστική Έκθεση του Χρουστσόφ) ότι ο Στάλιν μετέτρεψε σε ανώτερη μορφή τέχνης τους ύμνους στο πρόσωπο του. Η προσωπολατρία ήταν η άλλη πλευρά αυτής της παράλογης μηχανής τρομοκρατικής βίας που στήθηκε.

    Στη «Σύντομη Βιογραφία» του, που εκδόθηκε το 1948 και τη διόρθωσε ο ίδιος, μετέτρεψε το βιβλίο αυτό και την Οχτωβριανή ΅Επανάσταση σε έναν ύμνο στον εαυτό του. Ακόμα και του Λένιν ο ρόλος υποβαθμιζόταν προκειμένου να προβληθεί ο δικός του. διόρθωσε όλα τα κομμάτια που δεν τον ανέβαζαν στα ύψη, όπως για παράδειγμα ενώ στην αρχική του μορφή το βιβλίο έλεγε: Ο Στάλιν «είναι ο Λένιν του σήμερα», ο Στάλιν το διόρθωσε γράφοντας τα εξής: «Ο Στάλιν είναι ο άξιος συνεχιστής του έργου του Λένιν, ΄η, όπως λέγεται μέσα στο Κόμμα μας, ο Στάλιν είναι ο Λένιν του σήμερα»!!!

    Όπως ήταν φυσικό, αυτός ο «λαμπρός ηγέτης» με τα τόσα χαρίσματα και τις υπεράνθρωπες δυνατότητες, έπρεπε να είναι ανεξέλεγκτος, να αποφασίζει για όλα μόνος του. Δολοφονώντας τον μπολσεβικισμό ο Στάλιν κατάργησε και τη συλλογική ηγεσία. Η Κ.Ε. και το Π.Γ. μετατράπηκαν πια σε διακοσμητικά όργανα, που απλά μιλούσε στο όνομα τους. Αυτή είναι η αδυσώπητη λογική του γραφειοκρατικού εκφυλισμού σύντροφοι του ΚΚΕ. Η εξουσία πέρασε από το Κόμμα σε μια συγκεντρωτική γραφειοκρατία και από αυτήν στην ανώτερη κλειστή εξουσία με κατάληξη μόνο στον Στάλιν. «Όλα τα γεγονότα αποδείχνουν ότι ο Στάλιν δρούσε στο όνομα της Κ.Ε. χωρίς να ζητά τη γνώμη των μελών της Κ.Ε. ούτε καν του Π.Γ. Συχνά ούτε καν τους ενημέρωνε για τις προσωπικές του αποφάσεις που αφορούσαν πολύ σπουδαία κομματικά και κυβερνητικά ζητήματα», (Μυστική Έκθεση, σελ. 19).

    Δεν συγκαλούσε βέβαια, ούτε Συνέδριο. Μεταξύ του 18ου και του 19ου Συνεδρίου μεσολάβησαν 13 χρόνια!!!

    ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

    Όπως έλεγε ο Τρότσκι, ο Στάλιν έδωσε στη βουλιμία μιας προνομιούχας κάστας την πιο απαίσια έκφραση. Το ψέμα, η απάτη, η παραποίηση της Ιστορίας που χρησιμοποιήθηκαν σε τόση έκταση αρχικά αποδείχτηκαν ανεπαρκή μέσα για να δικαιολογήσουν τις διώξεις όσων αντιστέκονταν στην αυθαιρεσία της γραφειοκρατίας. Χρειάζονταν οι κατηγόριες για «εγκλήματα εναντίον του σοβιετικού λαού». Σε όλη την ΕΣΣΔ, στη δεκαετία του ’30 ανακαλύπτονταν από τη μυστική αστυνομία του Στάλιν εστίες «τροτσκισμού, σαμποτάζ, κατασκοπείας». Όλοι οι αντιπολιτευόμενοι, αλλά και οι συγγενείς, οι φίλοι, οι γνωστοί τους ήταν ενοχλητικοί για τη γραφειοκρατία και έπρεπε να τουφεκιστούν!!!

    Η δολοφονία του Κύρωφ το 1934 από πράκτορες της Γκε Πε Ου έδωσε το κάλυμμα για να αρχίσει το κύμα μαζικών διωγμών και εξόντωσης εκατοντάδων χιλιάδων μπολσεβίκων. Στην περίοδο μετά το 17ο Συνέδριο, πολλά επιφανή στελέχη, ηγέτες και μέλη του Κόμματος, εργάτες τίμιοι και αφοσιωμένοι στην υπόθεση του Κομμουνισμού δολοφονήθηκαν από τα καθάρματα του Στάλιν κατόπιν εντολής του.

    Από τα 139 μέλη (τα 80% αυτών ήταν εργάτες) που εκλέχτηκαν στην Κ.Ε. στο 17ο Συνέδριο του Μπολσεβίκικου Κόμματος τα 70% συνελήφθηκαν σαν «εχθροί του λαού» και τουφεκίστηκαν (οι περισσότεροι στα 1937-1938). Αλλά όχι μόνο η Κ.Ε. Και οι αντιπρόσωποι στο 17ο Συνέδριο είχαν την ίδια τύχη. Από 1966 αντιπροσώπους, 1.108 συνελήφθησαν με κατηγόριες για αντεπαναστατικά εγκλήματα!!! Όπως γράφει η Μυστική Έκθεση «Το κύμα μεγάλωσε τρομακτικά μετά το τέλος του 1936, όταν με τηλεγράφημα τους οι Στάλιν και Ζντάνοφ διόρισαν σαν λαϊκό κομισάριο Εσωτερικών τον Γιέζωφ, στη θέση του Γιαγκόντα «που στάθηκε ανίκανος να ξεμασκαρέψει το τροτσκιστικοζηνοβιεφικό μπλοκ», «Μεταξύ 1936-37 οι συλλήψεις για «αντεπαναστατικά» εγκλήματα δεκαπλασιάστηκαν»!!!

    Στις 19 Αυγούστου 1936 οργανώθηκε η πρώτη Δίκη της Μόσχας, η δίκη των 16 (Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, Εβδοκίμωφ, Μπακάγιεφ, Σμιρνώφ, Ντέιτσερ, κλπ) που κατηγορούνταν για τη δημιουργία του ενοποιημένου «τροτσκιστο-ζηνοβιεφικού κέντρου», το οποίο οργάνωσε τη δολοφονία του Κύρωφ και προετοίμαζε τη δολοφονία του Στάλιν, καθώς και των Βοροσίλωφ, Ζντάνοφ, Καγκάνοβιτς, Κοσιόρ, Ορντζονίκιτζε και Ποστίσεφ. Η κατηγορία στηρίχτηκε αποκλειστικά στις «ομολογίες» των κατηγορουμένων. Γράφει η (Μυστική Έκθεση): «Και πως είναι δυνατό να ομολογούν άνθρωποι εγκλήματα που δεν είχαν κάνει; Με ένα και μόνον τρόπο: με τη χρησιμοποίηση μεθόδων φυσικής πίεσης, βασανισμού, με το να φέρνουν τους ανθρώπους στο σημείο να χάνουν τις αισθήσεις τους, να σταματάει η λειτουργία της σκέψης τους, να χάνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια τους. Μ’ αυτό τον τρόπο εξασφαλίζονταν οι «ομολογίες», (σελ. 27).

    Έτσι «ομολόγησαν» τις «προδοσίες» τους και εκτελέστηκαν μέλη του μπολσεβίκικου κόμματος από το 1905, με 10 χρόνια καταναγκαστικά έργα επί τσάρου, μέλη του Π.Γ., που ηγήθηκαν στην Οχτωβριανή Επανάσταση. «Η τακτική της NKVD ήταν να προετοιμάζει λίστες που οι κατηγόριες και οι ποινές της ήταν σχεδιασμένες από πριν. Ο Γιέζωφ έστελνε αυτές τις λίστες προσωπικά στον Στάλιν για να εγκρίνει τις τιμωρίες. Το 1937-38, 383 τέτοιες λίστες που περιείχαν τα ονόματα χιλιάδων μελών του Κόμματος, των Σοβιέτ, της Κομσομόλ, του Στρατού στάλθηκαν για έγκριση στον Στάλιν. Τις ενέκρινε όλες», (ο.π.π., σελ. 26).

    «Ο Γιέζωφ δεν θα μπορούσε να δράσει χωρίς διαταγές του Στάλιν. Ο ίδιος ο Στάλιν έστειλε τηλεγράφημα στο Λαϊκό Κομισάριο Εσωτερικών και στους επικεφαλής της ΝΚVD, ότι στο όνομα της Κ.Ε. του Μπολσεβίκικου Κόμματος, επιτρέπεται η χρήση μεθόδων φυσικής πίεσης και μάλιστα η χρήση τους να είναι υποχρεωτική στους αμετανόητους. Γιατί, αφού τις χρησιμοποιούν οι αστικές μυστικές υπηρεσίες, να μην τις χρησιμοποιούν και οι σοσιαλιστικές;», (΄ο.π.π., σελ. 27).

    Στις 27-30 Γενάρη του 1937, στήθηκε η δεύτερη Δίκη της Μόσχας, η Δίκη των 18 (Ράντεκ, Πιατάκωφ, Σερεμπριάκωφ, Σοκόλνικωφ, Μουράλοφ, κλπ.), για ένα «εφεδρικό κέντρο τρομοκρατίας», που οργάνωνε σαμποτάζ, με τη βοήθεια των ναζήδων!!! Ακολούθησε στις 2-13 Μάρτη 1938 η τρίτη Δίκη της Μόσχας, η Δίκη των 21 (Μπουχάριν, Ρικοφ, Κρεστίτσκι, Γιαγκόντα, Τσερνώφ, κλπ.). Η κατηγορία αφορούσε τη δημιουργία ενός μπλοκ «δεξιών και τροτσκιστών»! Τρομάρα τους!

    Βέβαια δεν χρειάζονταν η Μυστική Έκθεση του 20ου Συνέδριου του ΚΚΣΕ για να μάθει ο κόσμος ένα μικρό μόνο μέρος από τα εγκλήματα της Σταλινικής μαφίας. Το ψέμα, η απάτη, ο τρόμος, η σκηνοθεσία, συστατικά στοιχεία αυτών των Δικών – ξεσκεπάστηκαν ήδη στα μάτια όλου του κόσμου τον Σεπτέμβρη του 1937 με το πόρισμα της Επιτροπής Ντιουί, που συστάθηκε με πρωτοβουλία του Λέων Τρότσκι και απαρτίζονταν από προσωπικότητες αδιαμφισβήτητου κύρους που διενήργησε πλήρη έρευνα πανό σε όλες τις κατηγόριες. Αποδείχτηκε η αθωότητα των κύριων κατηγορουμένων Λέων Τρότσκι και Λέων Σεντώφ .

    «Η ψευτιά και η σκηνοθεσία αποτελούν την ίδια την ουσία της σοβιετικής γραφειοκρατίας. Στα λόγια αγωνίζεται για τον κομμουνισμό. Στην πραγματικότητα αγωνίζεται για το εισόδημα της, τα προνομία της, την εξουσία της. Με τον τρόμο και τη μοχθηρία ενός κοινωνικού νεόπλουτου εξοντώνει όλους τους αντιπολιτευόμενους. Για να δικαιολογήσει αυτή την τρελή τρομοκρατία στο λαό, αναγκάζεται να αποδίδει στα θύματα της ακόμα πιο θηριώδη και φανταστικά εγκλήματα. Αυτή είναι η κοινωνική βάση των εγκλημάτων της Μόσχας…», (Λ. Τρότσκι: «Απαντήσεις στα ερωτήματα της ετυμηγορίας Ντουί», Κείμενα 1937-3.

    Οι διώξεις και τα εγκλήματα συνεχίστηκαν και μετά τον πόλεμο. Ο ίδιος ο διάδοχος του Στάλιν, ο Χρουστσόφ αποκαλύπτει στον μυστικό του λόγο (σελ. 32) την σκηνοθεσία και την απάτη της «υπόθεσης Λένινγκραντ», κι ο Χρουστσόφ κάθε άλλο παρά φιλοτροτσκιστής ήταν! Εκτελέστηκαν, λοιπόν, βασικοί συντελεστές της άμυνας του Λένινγκραντ απέναντι στα ναζιστικά στρατεύματα, Βοζνιεζένσκι, Κουζνετσώφ, Ροντιονώφ, Ποντικώφ, κ.α. Ο Κουζνετσώφ υπήρξε εκλεγμένος γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ, υπεύθυνος επιθεωρητής των οργάνων κρατικής ασφαλείας. Το 1951 και 1952 εκτελέστηκαν με εντολή του ίδιου του Στάλιν πολλά επιφανή στελέχη του ΚΚΣΕ με την κατηγορία της συμμετοχής σε εθνικιστική οργάνωση της Γεωργίας!!!

    Αλλά μήπως βρε σύντροφοι δεν είναι γνωστή η περίφημη «συνωμοσία των γιατρών», που γλίτωσαν τη ζωή τους, γιατί δεν πρόλαβε ο Στάλιν να τους εκτελέσει; Δεν γνωρίζεται αυτό που είπε ο Στάλιν – κι έγινε σλόγκαν στην ΕΣΣΔ – στον Υπουργό Κρατικής Ασφαλείας, Ιγνάτιεφ: «Αν δεν πετύχεις ομολογίες από τους γιατρούς, θα σε κοντύνω κατά ένα κεφάλι»;

    Ο ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

    Τον Ιούνη του 1937 άρχισαν οι μαζικές εκκαθαρίσεις στην ηγεσία του Κόκκινου Στρατού. Τα συμφέροντα της άμυνας της χώρας θυσιάστηκαν στο βωμό των συμφερόντων της διευθυντικής κάστας με επικεφαλής τον Στάλιν. Ο Τουχατσέφσκι, αρχηγός του Κόκκινου Στρατού, ο Γιακίρ, στρατιωτική μεγαλοφυΐα, ο Ουμπόρεβιτς, επιφορτισμένος μαζί με τον Γιακίρ για την άμυνα των δυτικών συνόρων, ο Αϊντεμαν, υπεύθυνος της οργάνωσης που εξασφάλιζε τον ενεργητικό σύνδεσμο μεταξύ του στρατού και του υπόλοιπου πληθυσμού, ο Πούτνα ικανότατος, διεθνούς κύρους στρατηγός, ο Φέλντμαν, επιφορτισμένος με την επίβλεψη της διοίκησης, ο Πριμάκωφ, αρχηγός του Κόκκινου Ιππικού – όλοι αυτοί είχαν διακριθεί στον Εμφύλιο και είχαν στηρίξει την Επανάσταση. Εκτελέστηκαν σαν «προδότες», «εχθροί του λαού»!!!

    «Μεταξύ 1937 και 1938: 20.000 έως 35.000 αξιωματικοί του Κόκκινου Στρατού εξοντώθηκαν. 90% των στρατηγών και 80% των συνταγματαρχών δολοφονήθηκαν από την NKVD 3 στρατάρχες, 13 διοικητές στρατιάς, 57 διοικητές σώματος, 110 διοικητές μεραρχίας, 220 διοικητές ταξιαρχίας, όλοι οι φρούραρχοι των Στρατιωτικών Περιφερειών εκτελέστηκαν από αποσπάσματα της NKVD”.

    Ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας του Κόκκινου Στρατού είχε τρομερές συνέπειες. Όχι μόνο χάθηκαν σημαντικά στρατιωτικά στελέχη, αλλά η ίδια η συνοχή του Κόκκινου Στρατού καταστράφηκε. Η άμυνα της Σοβιετικής Ένωσης αδυνάτισε τρομερά και μόνο η φοβερή αυτοθυσία της σοβιετικής εργατικής τάξης που υπερασπίζονταν τις κατακτήσεις του Οκτώβρη έσωσε τη Σοβιετική Ένωση από την καταστροφή, όταν οι χιτλερικές στρατιές εισέβαλαν τελικά στο σοβιετικό έδαφος.

    Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΈΝΩΣΗ

    Στις 23 Αυγούστου 1939 υπογράφτηκε η περίφημη συμφωνία μη επίθεσης ανάμεσα στη Γερμανία του Χίτλερ και τη Σοβιετική Ένωση. Η συμφωνία αυτή όχι μόνο δεν απέτρεψε την εισβολή των χιτλερικών ορδών στη Σοβιετική Ένωση, όπως πίστευε ο Στάλιν, αλλά αντίθετα την έκανε ακόμα πιο καταστροφική. Ο Χίτλερ δεν έκρυψε ποτε τις προθέσεις του να ξανακατακτήσει τις χαμένες για τον ιμπεριαλισμό αγορές της Σοβιετικής Ένωσης. Η συμφωνία δεν τον δέσμευε. Του εξασφάλιζε μόνο την πολύτιμη εκείνη τη στιγμή συμμαχία του Στάλιν ενάντια στους Αγγλογάλλους και ταυτόχρονα του έδινε τη δυνατότητα να προετοιμάσει καλύτερα την επίθεση του για να καταλάβει το σοβιετικό στρατό εξ απροόπτου. Ήξερε ότι ο Στάλιν θα τηρούσε τη συμφωνία κατά γράμμα.

    Στις 25 Νοέμβρη 1939, ο Χίτλερ δήλωνε: «Όσο ο Στάλιν βρίσκεται στην εξουσία, είναι σίγουρο ότι η Ρωσία θα μείνει πίστη στη Συνθήκη που κάναμε. Η πολιτική της στάση μπορεί να αλλάξει μετά από χρόνια οικοδόμησης της εσωτερικής της δύναμης. Ιδιαίτερα αν ο Στάλιν ανατραπεί ΄η πεθάνει», (Ομιλίες του Φύρερ on Naval Affairs, 1939).

    Ο Στάλιν έμεινε πραγματικά τόσο πιστός στη Συμφωνία με τον Χίτλερ, ώστε δεν πίστευε ούτε τις προειδοποιήσεις των μυστικών υπηρεσιών για την επικείμενη εισβολή στη Σοβιετική Ένωση. Όπως έχει γίνει γνωστό ο ίδιος ο Τσόρτσιλ στις 3 Απρίλη 1941 διαμέσου του πρεσβευτή του στην ΕΣΣΔ, Κριπς, προειδοποίησε προσωπικά τον Στάλιν ότι οι Γερμανοί είχαν αρχίσει να ανασυντάσσουν τις ένοπλες μονάδες τους με σκοπό την επίθεση στη Σοβιετική Ένωση. Ο Στάλιν δεν πήρε υπόψη του καμιά από τις πολλές και σοβαρές προειδοποιήσεις και αρνήθηκε να επιτρέψει να γίνουν οι αναγκαίες στρατιωτικές προετοιμασίες για την άμυνα της χώρας, ακόμα και όταν έμαθε ότι στα γερμανο-σοβιετικά σύνορα οι χιτλερικοί είχαν συγκεντρώσει 147 μεραρχίες. Όλη αυτή η γραφειοκρατική τύφλα του Στάλιν είχε σαν αποτέλεσμα τεράστιες απώλειες σοβιετικών δυνάμεων, απώλειες που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

    Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

    Η πολιτική της σταλινικής γραφειοκρατίας απέναντι στο διεθνές προλεταριάτο ήταν εγκληματική. Έχοντας εγκαταλείψει οριστικά το στόχο της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης μετάτρεψε τα τμήματα της Κομιντέρνας σε βοηθητικά όργανα της διπλωματίας της. Από τα Κομμουνιστικά Κόμματα απαιτούσε τυφλή υποταγή, στρατιωτική πειθαρχία. Ο ίδιος ο Στάλιν και η μυστική του αστυνομία εξόντωσαν πολλούς ηγέτες ξένων κομμουνιστικών κομμάτων που βρίσκονταν στη Μόσχα στη διάρκεια των μεγάλων διωγμών της δεκαετίας του ’30.

    Για όλα τα τμήματα της Κομιντέρνας το τακτικό καθήκον της υπεράσπισης της ΕΣΣΔ αντικαταστάθηκε από την δικηγορίστικη τυφλή υπεράσπιση όλων των πράξεων των σοβιετικών κυβερνήσεων. Ο Στάλιν δεν ανεχόταν καμιά διαφωνία από κανέναν, επί ποινή θανάτου. Οι ίδιες οι ανάγκες των ντόπιων κινημάτων δεν υπολογίζονταν. Όταν ο Τίτο αρνήθηκε να δεχτεί το ξεπούλημα της Γιουγκοσλάβικης Επανάστασης, ο Στάλιν αποφάσισε να τελειώνει με τον Τίτο και την Γιουγκοσλάβικη Επανάσταση. «Θα κουνήσω το μικρό μου δαχτυλάκι και δεν θα υπάρχει ποια Τίτο», είπε κάποτε στον Χρουστσόφ, ο όποιος παραδέχτηκε πως ο Στάλιν «έπαιξε έναν επαίσχυντο ρόλο στο ζήτημα του Τίτο». Αλλά σιγά μην περιμέναμε τον Χρουστσόφ να μας διαφωτίσει για το ρόλο του Στάλιν. Απλά εδώ φαίνεται καθαρά το ποιον και η πάστα αυτών των ανθρώπων.

    Η ιστορία αγαπητοί σύντροφοι του ΚΚΕ που είναι πιο ισχυρή από οποιονδήποτε γραφειοκρατικό – αστυνομικό μηχανισμό διέψευσε τον Στάλιν. Η Γιουγκοσλάβικη Επανάσταση νίκησε ενάντια του. Οι αποκαλύψεις, όμως, που έγιναν στα τέλη του προηγουμένου αιώνα έφεραν στο φως το βρώμικο ρόλο του πρωτεργάτη της Γιάλτας και του Πότσδαμ απέναντι στα επαναστατικά κινήματα.

    Αυτή ήταν η ακραία συνέπεια της θεωρίας του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα, της οποίας πιστοί οπαδοί παραμένουν και οι επίγονοι του Στάλιν. Ακόμα και σήμερα. Διακηρύσσοντας ότι μπορεί να ολοκληρωθεί η μετάβαση στο σοσιαλισμό ακόμα και στον κομμουνισμό κατά τον Στάλιν, σε μια και μόνη χώρα, με τα δικά της και μόνο μέσα, στρατηγικός στόχος γίνεται ποια η εξασφάλιση της διεθνούς ισορροπίας, του status quo. Που οδήγησαν όλα αυτά; Τα επαναστατικά κινήματα θυσιάστηκαν στο βωμό της ειρηνικής συνύπαρξης και των συμμαχιών με τις προοδευτικές μερίδες της μπουρζουαζίας ενάντια στις φιλοπόλεμες. Με αυτό το πνεύμα έγινε και στην Ελλάδα η Βάρκιζα και η προδοσία της Ελληνικής Επανάστασης, με το ίδιο πνεύμα της πρωταρχικότητας των αναγκών της σοβιετικής διπλωματίας, ο Γκορμπατσόφ, άξιος επίγονος και συνεχιστής του Στάλιν, σε μια άλλη όμως εποχή, έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει το δικτάτορα Μάρκος ενάντια στις επαναστατημένες φιλιππινέζικες μάζες, διέλυσε ότι είχε μείνει όρθιο στην ΕΣΣΔ η οποία ΚΑΤΕΡΡΕΥΣΕ παρασύροντας οράματα, θυσίες και ελπίδες, και σήμερα διαφημίζει πίτσες των μεγάλων καπιταλιστικών βιομηχανιών! Η κατάληξη του Σταλινισμού ήταν τρομακτική.

    Με ρωτάτε σύντροφοι αν ο Χρουστσόφ και όλοι αυτοί που μίλαγαν στο όνομα του Μαρξισμού και της Επανάστασης ήταν σταλινικοί. Η απάντηση δόθηκε στην αρχή αυτού του άρθρου. Να σας θυμίσω όμως πως η ακαταμάχητη λογική των γραφειοκρατών φροντίζει πάντα να ταυτίζει τα δικά της υλικά συμφέροντα με τα συμφέροντα του σοσιαλισμού!

    ΟΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

    Ο Στάλιν αναγορεύτηκε από το Χρουστσόφ σε τραγικό ιστορικό πρόσωπο που κατέστρεψε το Μπολσεβίκικο Κόμμα και εξόντωσε ενάμισι εκατομμύριο Μπολσεβίκους «από τη σκοπιά του συμφέροντος της νίκης του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού»!!!

    Όμως λίγο μετά το 20ο Συνέδριο, ο ίδιος ο Χρουστσόφ έστειλε τα τανκ στην Ουγγαρία να χτυπήσουν τους εξεγερμένους ενάντια στην γραφειοκρατία εργάτες, να διαλύσουν τα Εργατικά Συμβούλια στο όνομα «των συμφερόντων του σοσιαλισμού»!!!

    Η δημοκρατική μεταρρύθμιση που επαγγέλθηκε, η επιστροφή στον Λένιν που ζήτησε – όπως έκανε αργότερα και ο Γκορμπατσόφ!!! – έληξαν άδοξα κάτω από τις ερπύστριες των τανκ. Έφεραν όμως στην επιφάνεια τη βαθιά κρίση της γραφειοκρατίας λόγω των συσσωρευμένων αντιφάσεων που είχαν την πηγή τους από τη μια στην επί δεκαετίας γραφειοκρατική κακοδιαχείριση της σοσιαλιστικής οικονομίας και το πνίξιμο της εργατικής δημοκρατίας.

    Η προλεταριακή εξέγερση τον Ιούνη του 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο ήταν ο προάγγελος ανάλογων κινητοποιήσεων σε όλα τα παραμορφωμένα εργατικά κράτη και μέσα στην ίδια τη Σοβιετική Ένωση. Ο θάνατος του Στάλιν το 1953 επιτάχυνε αυτές τις εξελίξεις. Η σταλινική γραφειοκρατία αναγκάστηκε να θυσιάσει το νεκρό αρχηγό της για να σώσει τον εαυτό της σαν κάστα. Οι αποκαλύψεις του Χρουστσόφ για τα εγκλήματα του Στάλιν επιχειρούσαν να αποσείσουν κάθε ευθύνη από το υπόλοιπο γραφειοκρατικό στρώμα, που τόσο στενά και πειθαρχικά είχε συνεργαστεί με τον Στάλιν τα προηγούμενα χρόνια. Εξάλλου, οι συνθήκες μεταπολεμικά είχαν αλλάξει και οι γραφειοκράτες του Κρεμλίνου, πιστοί στο δόγμα της ειρηνικής συνύπαρξης με τον ιμπεριαλισμό, ήθελαν να παρουσιάσουν ένα «φιλελεύθερο» πρόσωπο, που θα διευκόλυνε τη συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό. Όμως ταυτόχρονα οι αποκαλύψεις του Χρουστσόφ, αποτελώντας στην πραγματικότητα την ιστορική δικαίωση της πάλης του τροτσκισμού ενάντια στο σταλινισμό, αποκάλυπταν πανό από όλα τη βαθιά κρίση της σταλινικής γραφειοκρατίας.

    Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή πολύτιμος αρωγός της στάθηκε ο διεθνής ρεβιζιονισμός, που έβλεπε όχι την κρίση αλλά τη δυνατότητα αυτομεταρρύθμισης της γραφειοκρατίας και επαναστατικοποίηση των σταλινικών κομμάτων κάτω από την πίεση των μαζών.

    Μονάχα η παγκόσμια Σοσιαλιστική Επανάσταση που πανό και πέρα από κάθε απαισιόδοξη σκέψη θα σαρώσει αργά ΄η γρήγορα το καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό καρκίνωμα ταυτόχρονα θα σαρώσει κάθε σταλινικό απομεινάρι της ιστορίας, εξαφανίζοντας τους όρους από τους οποίους βγήκε.

    «Η Επανάσταση θα ανοίξει όλα τα μυστικά συρτάρια, θα αναθεωρήσει όλες τις δίκες, θα αποκαταστήσει τους συκοφαντημένους, θα στήσει μνημεία στα θύματα, θα ρίξει αιώνιο ανάθεμα στους δήμιους. Ο Στάλιν θα εξαφανιστεί από τη σκηνή κάτω από το βάρος των εγκλημάτων του σαν ο νεκροθάφτης της επανάστασης και η πιο απαίσια μορφή της Ιστορίας».

    («Τα εγκλήματα του Στάλιν», εκδ. «ΑΛΛΑΓΗ», σελ. 34)».

    http://politikokafeneio.com/istoria/stalinismos1111.htm

    Σχόλιο από Μέγας Ανατολικός | 29/07/2008

  13. […] -Για τον Στάλιν και πά […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  14. […] -Για τον Στάλιν και πάλι (Будb радостно […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  15. […] -Για τον Στάλιν και πάλι (Будb радостно τβοe имя!) […]

    Πίνγκμπακ από -Είναι ο σταλινισμός Αριστερά; « Πόντος και Αριστερά | 11/02/2010

  16. […] -Η σφαγή του Κατίν, ο Πούτιν και οι κατάρες του Γκίκα! Βάσιμες είναι οι υποψίες μας ότι για το δυστύχημα που συνέβη έξω απ’ το Σβερντλόφσκ -καθώς ο Πολωνός πρωθυπουργός και η συνοδεία του πήγαιναν να τιμήσουν μαζί με το Ρώσο πρωθυπουργό Πούτιον, τους χιλιάδες Πολωνούς αξιωματικούς που δολοφονήθηκαν με εντολή του Στάλιν-  δεν ήταν ατύχημα αλλά δολιοφθορά. Μια πανέξυπνη δολιοφθορά,  που προήλθε από το έντονο πνεύμα και τις συνεχείς κατάρες του Γκίκα, του Μαϊλη και λοιπών νεοφώτιστων σταλινικών του Περισσού. Οι νέοι αυτοί μαθητευόμενοι -αλλά αποτελεσματικότατοι- μαγοι, πιστεύουν ότι υπάρχει μια διεθνής συνομωσία στην οποία συμμετέχουν και τα σοβετικά αρχεία για να σπιλωθεί το όνομα του Μεγάλου, του Μοναδικού, του Πατέρα των Λαών, του Τιμονιέρη και Οδηγού…… Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς ΣΤΑΛΙΝ. […]

    Πίνγκμπακ από -Η σφαγή του Κατίν, ο Πούτιν και οι κατάρες του Γκίκα! « Πόντος και Αριστερά | 13/04/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: