Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Βιβλίο Ιστορίας…. τελειώνοντας προς το παρόν!

 «Η απόσυρση του βιβλίου δεν είναι νίκη του λαού, είναι ήττα της εξουσίας και των υποτακτικών (της) διανοουμένων.» (Γ. Σταματόπουλος, «Ε», 29-9-07) dsc04572.jpg 

Τέλειωσε με ανορθόδοξο -αλλά αναπόφευκτο- τρόπο μια σύγκρουση που ξεκίνησε από τον περασμένο Ιούλη, με αφορμή το βιβλίο ιστορίας της Στ’ Δημοτικού. Η ενδιαφέρουσα ανάλυση του gazakas  και η ανακοίνωση της ΚΟΕ έρχονται να παρουσιάσουν το τέλος της θλιβερής -και αποκαλυπτικής συνάμα-  ιδεολογικής σύγκρουσης με την Ομάδα Λιάκου.  Όσοι από τους  φίλους θέλουν να δουν τις δικές μας παρεμβάσεις θα βρουν όλα τα κείμενα συγκεντρωμένα στην ενότητα «ΘΕΜΑΤΑ» υπό τον τίτλο «ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ».  

«Ένα ανεπαρκές παιδαγωγικά, ανακριβές ιστορικά και προχειρογραμμένο τελικά 1922.jpgβιβλίο εκπονείται από μια συγγραφική ομάδα στο πλαίσιο μιας με το ζόρι συνολικής ανανέωσης των σχολικών βιβλίων -επειδή έπρεπε να αξιοποιήσουμε την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση- με τη συμμετοχή στο όλο εγχείρημα για πρώτη φορά τριών εκδοτικών οίκων, που ήδη καρπώνονται αυτή τους την επιτυχία -βλέπε διαφήμιση Πατάκη στην τηλεόραση.

Το συγκεκριμένο βιβλίο παρεκκλίνει από το αναλυτικό πρόγραμμα και οι αρμόδιοι θεσμοί δε λένε κουβέντα. Περνάει υποτίθεται από αξιολόγηση (Π.Ι.), αλλά μάλλον επρόκειτο για μια τυπική υπογραφή έγκρισης, αφού τα καραμπινάτα λάθη που περιείχε η τελική έκδοση παραμένουν (ακόμα και οι υποστηρικτές του μίλησαν για πολλές “άστοχες διατυπώσεις” -δεν θα έπρεπε να έχουν διορθωθεί από τους αξιολογητές του;).

1922.jpgΤέλος, αντί να γίνει το προφανές, να διδαχθεί και αυτό αλλά και όλα τα υπόλοιπα νέα βιβλία πιλοτικά σε κάποια σχολεία ή έστω να σταλεί εγκαίρως (από την προηγούμενη χρονιά) στους εκπαιδευτικούς για να το μελετήσουν, στέλνεται σε όλα τα δημοτικά σχολεία πέρσι με μηδενική σχεδόν επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σχετικά με το πώς θα χρησιμοποιηθεί και ενώ ήδη έχουν αρχίσει να υπάρχουν αντιδράσεις τόσο από αριστερές οργανώσεις όσο και από προσφυγικές.

scio.jpgΣυν τοις άλλοις, όταν στο χορό μπαίνουν η εκκλησία και οι εθνικιστικοί κύκλοι η σιωπηλή ως τότε συγγραφική ομάδα αλλά και άλλοι δύο πόλοι, οι υποστηρικτές της συγκεκριμένης αντίληψης για την Ιστορία και ένα μέρος όσων θεωρούν εαυτούς ορκισμένους εχθρούς της οπισθοδρόμησης, του συντηρητισμού και του εναγκαλισμού κράτους-εκκλησίας αρχίζουν να στηρίζουν το βιβλίο μεταφέροντας όμως τη συζήτηση από το ίδιο το βιβλίο σε έναν ιδεολογικό χώρο όπου οι ίδιοι εμφανίζονταν ως εκπρόσωποι της νέας και πραγματικά επιστημονικής αντίληψης για την ιστορία και υπερασπιστές της επιστημονικής ελευθερίας ενώ όσοι ασκούσαν δριμεία ή μη κριτική στο βιβλίο εξοβελίζονταν στο πυρ το εξώτερον ως εθνολαϊκιστές, νοικοκυρές και σκοταδιστές.

Η αλαζονεία της ομάδας αυτής, που ήταν χαρακτηριστική όταν αρνούνταν να απαντήσει σε ερωτήσεις για προφανή λάθη του βιβλίου και λίγο καιρό αργότερα όταν εισήγαγε τον όρο “ατυχείς εκφράσεις”, άναψε κι άλλο τα αίματα και τέντωσε το σχοινί ως εκεί που δεν έπαιρνε.

imgp1804.JPGΑφού λοιπόν από την αρχή είχαμε μια πολλαπλή καταστρατήγηση θεσμών, δοκιμασμένων πρακτικών και, σε τελική ανάλυση, της κοινής λογικής, φτάσαμε και σε αυτή την πολιτικά και επιστημονικά απαράδεκτη μεθόδευση της απόσυρσης του βιβλίου, η οποία σημειωτέον δεν είναι επιτυχία ούτε μόνο, αλλά ούτε καν κυρίως της Εκκλησίας και του ΛΑΟΣ ή του Αντίβαρου άσχετα αν αυτοί την καρπώνονται: από προσωπική εμπειρία, οι περισσότεροι από όσους αντέδρασαν για το βιβλίο από τα “δεξιά” ανάφεραν εμβληματικά τον “συνωστισμό” και γενικότερα την άμβλυνση των ελληνοτουρκικών και όχι το κρυφό σχολειό.

Όλη αυτή η όψιμη θεσμολαγνεία -που μένει έκπληκτη μπροστά στην κατάφωρη θεσμική παραβίαση- παραβλέπει ότι όλα αυτά συνέβησαν σε μια χώρα, όπου δυστυχώς ο κανόνας είναι η παραβίαση των θεσμών, και, κυρίως, η περιφρόνηση του αυτονόητου.  

—————————————————————————

100_1667.JPG

———————————————————————–

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΟΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, 25/09/2007

Η απόσυρση του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού και οι όροι κάτω από koe_jun2003.jpgτους οποίους έγινε, δεν είναι ένα θετικό γεγονός. Στη διαμάχη επικράτησε η αντίθεση σκοταδιστές – εκσυγχρονιστές και νίκησε τελικά η πρώτη πλευρά. Αυτό χρεώνεται στους ιδιαίτερους κομματικούς σχεδιασμούς της ΝΔ για την πίεση που της ασκείται στα δεξιά της. Μην ξεχνάμε ότι αυτές τις μέρες υπάρχουν και αναμένονται και άλλες εξελίξεις για την ονομασία της ΠΓΔΜ.

Η απογείωση του ΚΚΕ που καλεί «τους κομμουνιστές δασκάλους να διδάξουν την ιστορική αλήθεια» και η κάλυψη του ΣΥΝ στη συγγραφική ομάδα με την αντίστοιχη 219.jpgσιωπή για το πλαίσιο όπου εντάσσεται αυτό το βιβλίο, υπογραμμίζουν τις ευθύνες της αριστεράς.

Δεν αναδείχτηκε ένα μέτωπο αποκάλυψης του συγκεκριμένου βιβλίου σαν ένα επεισόδιο στην παραπέρα υλοποίηση του σχολείου της αγοράς και της αμορφωσιάς. Σαν ένα επεισόδιο στο ξαναγράψιμο της ιστορίας υπό τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης. Η απουσία αυτού του μετώπου επέτρεψε σε κάθε Άνθιμο, Ψωμιάδη, Παπαθεμελή, Καρατζαφέρη, και σε όλους τους απογόνους του δοσιλογισμού, να καθορίσουν με τις εθνικιστικές, πατριδοκάπηλες, ανιστόρητες ιδεοληψίες τους αυτή την διαμάχη.

Δεν έχει μεγάλη σημασία -από μόνο του- το αν αποσυρθεί ή όχι ένα απαράδεκτο βιβλίο. Σημασία έχει κάτω από ποιους όρους γίνεται και τι σημαίνει αυτό για τους πολιτικούς και ιδεολογικούς συσχετισμούς στο σχολείο και σε ολόκληρη την κοινωνία.

dsc03454.jpg

 

 

 

Advertisements

29/09/2007 - Posted by | -Βιβλίο Ιστορίας

49 Σχόλια »

  1. Α)
    ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΞΥΔΑΚΗ ΣΤΗΝ ΅ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ΅
    ———————————————————————–
    H ιλαροθλιβερή κατάληξη του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού δείχνει ορισμένες όψεις του πολιτικού παιχνιδιού, όπως διεξάγεται στην Ελλάδα σήμερα. Δείχνει τα φανερά όρια των κυβερνώντων και όσων τους αντιπολιτεύονται: ούτε δεξιά ούτε αριστερά, ούτε πίσω ούτε μπρος – πουθενά.

    Δείχνει το φαιδρό πλαίσιο εντός του οποίου βουλιάζει συνήθως η οποιαδήποτε δημόσια συζήτηση: μια πολεμική κουφών φωνακλάδων. Δείχνει όψεις συντηρητισμού και φόβου ενώπιον του νέου ή του διαφορετικού, αλλά και όψεις μεσσιανικού ρεφορμισμού που αρνείται να συνομιλήσει, απαξιώνοντας αλαζονικά όχι μόνο τους συνομιλητές αλλά την ίδια τη συνομιλία.

    Η μάχη πέριξ του βιβλίου χρωματίστηκε εξαρχής σαν μάχη δύο κόσμων. Οι μεν τη βάφτισαν: Διαφωτισμός εναντίον σκοταδισμού. Οι δε την αντέστρεψαν: Πατριωτισμός εναντίον Αυτοκρατορίας. Οι υπερασπιστές του βιβλίου παρατηρούσαν σαρκαστικά ότι στους επικριτές συνευρίσκονταν οι ακροδεξιοί του ΛΑΟΣ, η Εκκλησία, η σιωπηρή πλειοψηφία των μεγάλων κομμάτων, το ΚΚΕ, αντιαυτοκρατορικοί αριστεριστές, διάφοροι ακατάτακτοι. Πράγματι, συνευρίσκονταν. Αλλά ο λόγος τους δεν ήταν ίδιος, ούτε η κριτική που ασκούσαν. Η τέτοια ομογενοποίηση άρα είναι εν πολλοίς τεχνητή, και ως εκ τούτου παραπλανητική.

    Η σκέψη μου εκκινεί από αυτό το σημείο: οι υπερασπιστές του βιβλίου πολώθηκαν στείρα γύρω από μια ιδεολογία, στον ίδιο βαθμό που πολώθηκαν γύρω από τις ιδεολογίες τους κάποιοι από τους επικριτές.

    Καταρχάς, η ίδια η κ. Ρεπούση δεν αναγνώρισε στο πόνημά της κάτι παραπάνω από αστοχίες στη διατύπωση. Ως ιστορικός ή δασκάλα όμως, ή σαν μοντέρνα επιστήμων, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η ουσιοκρατική της εμμονή στην Αλήθεια του εγχειριδίου της είναι ελάχιστα πειστική, πολιτικά και επιστημονικά. Αν το αφήγημά της περιέχει «άστοχες» διατυπώσεις, τις περιέχει γιατί μόνο τέτοιες μπορεί να περιέχει, γιατί ακριβώς είναι «εύστοχες», γιατί αυτές μόνο οι διατυπώσεις υπηρετούν το αφήγημά της: η ιδεολογία του αφηγήματος είναι η γλώσσα του. Δεν θέλει να πει σφαγή, σύγκρουση, θανάτωση, ήττα, νίκη, γενοκτονία, εμφύλιος· γι’ αυτό επιλέγει να πει συνωστισμός, απώθηση, αποχώρηση κ.ο.κ.

    Το βιβλίο διαπνέεται από μια ιδεολογία: την ιδεολογία της εξομάλυνσης και της ορθοφροσύνης, που ενίοτε φθάνει στα όρια της εκλεκτικής απόκρυψης και της επιλεκτικής μνήμης. Η απαλοιφή της σύγκρουσης, της έριδος, του φόνου και του συχνά ανεξήγητου σκότους που διέπει την ανθρώπινη συνθήκη, δεν νομίζω ότι νομιμοποιείται από καμιά διδακτική σκοπιμότητα· κατά τον ίδιο τρόπο που είναι καταδικαστέα η αναπαραγωγή χοντροκομμένων εθνικών μύθων για παπουλάκους και μαρμαρωμένους βασιλείς. Η εξομάλυνση και η απαλοιφή είναι συνειδητές επιλογές, με πολιτικό και ιδεολογικό βάρος.

    Ο αναθεωρητής ιστορικός αποδομεί τις επικρατούσες δοξασίες για το παρελθόν, δείχνει τα ψεύδη και τους μύθους, ξηλώνει τις μεγάλες αφηγήσεις που δίνουν συνοχή και ταυτότητα στις κοινωνίες. Τι βάζει στη θέση τους; Την αλήθεια των τεκμηρίων. Και την εκάστοτε ερμηνεία τους.

    Η κ. Ρεπούση, αναπόφευκτα και θεμιτά, έβαλε ερμηνεία στο βιβλίο της. Εβαλε ιδεολογία. Αλλά δεν δέχτηκε να συζητήσει οποιαδήποτε επανεξέταση της αναθεωρητικής της ερμηνείας, οχυρωμένη πίσω από την ιδεολογία της Μόνης Ορθής Ερμηνείας, της δικής της. Ηταν κατανοητό· δεν θα πρόδιδε το παιδί της. Αλλά πρόδιδε την ιδέα του διαλόγου. Και επέλεξε να παίξει τη μάχη «Φως–Σκότος». Πρόκειται για το χοντροκομμένο δράμα με καλούς και κακούς: εκσυγχρονιστές εναντίον οπισθοδρομικών.

    Απέναντι στο σκότος του εθνοκάπηλου, η κ. Ρεπούση αντέταξε το δικό της φως, έναν εργαλειακό λόγο που μιλούσε κυρίως για τα δικαιώματα του επιστήμονα, και εξεβίασε ένα οικουμενικό consensus υπεράνω συγκρούσεων και αντιρρήσεων, με αξιώσεις ηγεμονίας.

    Η έτσι αναδυόμενη ρητορική διαπνέεται από μια correct εμμονή, ένα New Age γινάτι: εγώ ειμί το Φως, όστις δεν συμφωνεί είναι φαιοκόκκινος. Δηλαδή, κατοπτρικά, είναι ο λόγος αυτών που καταγγέλλει, ο μονότονος και αναγνωρίσιμος λόγος των πατριδοκάπηλων και φωτοφοβικών.

    Δεν συμφωνώ με τη γελοία απόσυρση του βιβλίου. Το είπα: αυτή η δειλή μη–πράξη μάς δείχνει όλους ηττημένους, μας δείχνει άβουλους και ανίκανους να συζητήσουμε.

    Αλλά επειδή η αντιπαράθεση της περασμένης σχολικής χρονιάς εντέλει πήρε και ιδεολογικό – πολιτικό χαρακτήρα, χρήσιμο είναι να εξετάζουμε αν τα βιβλία και οι διδακτικές αφηγήσεις φέρουν ιδεολογία και ποια. Νομίζω ναι· φέρουν την ιδεολογία των συγγραφέων τους.

    Ένα βλέμμα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 30.09.2007

    ¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨

    Β)

    ΠΕΡΙ ΤΩΝ… «ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΏΝ»!
    ———————————

    Η Ιστορία, ο λαός και η εξουσία

    Είναι όντως θλιβερό το φαινόμενο μια εξουσία ν’ αποσύρει τα όπλα της (θλιβερό όχι για τη Δημοκρατία, αλλά γι’ αυτούς που υποστηρίζουν τα όπλα της εξουσίας – εν προκειμένω, οι θιασώτες του βιβλίου της ΣΤ’ Δημοτικού, που απεσύρθη).

    Η ιδεολογική χρήση της Ιστορίας γίνεται από την εξουσία πάντα, ποτέ από τον λαό. Αρα οι φωνασκούντες δημοκράτες που υβρίζουν ως εθνικιστές όσους εστράφησαν εναντίον του βιβλίου, είναι οι ίδιοι εξουσιομανείς ή εξουσιολάγνοι. Φρίττει κάποιος διαβάζοντας τη δομή και την αφήγηση (sic) του βιβλίου, διότι η γραφή του προδίδει ασυναρτησία σκέψης και φιλοσοφίας του νοήματος και του είναι. Σαφώς και δεν είναι λαϊκή νίκη η απόσυρση του βιβλίου, είναι όμως ένα χαστούκι στην αυθαιρεσία και ασυδοσία της εξουσίας και των οργάνων της. Είναι ακόμα μία απαξίωση προς τους οργανικούς διανοούμενους, σε όλους όσοι προσφέρουν τις όποιες γνώσεις τους στις ορέξεις και επιταγές της σύγχρονης εξουσίας.

    Ξαφνικά νιώσαμε ντροπή, γιατί δεν μεγαλούργησαν γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα ή στον ξεσηκωμό του ’21, διότι σήμερα -λέει το πολιτικώς ορθόν- είναι απαραίτητον να υπάρχει ισότης και να διαλαλείται αυτή η ισότης. Αλλά τέτοια εκβιαστική ισότης καταντά γελοιότης. Δεν το αντιλαμβάνονται αυτό οι κήρυκές της; Τι ρέει στον εγκέφαλό τους;

    Κάποτε οι Ελληνες κινδύνευσαν να καταποντιστούν από ξένους εισβολείς, όπως και σήμερα. Αλλά οι εισβολείς δεν είναι ο σημιτικός, ο βαβυλωνιακός, ο λυδικός, ο αιγυπτιακός πολιτισμός· είναι οι ίδιοι οι κάτοικοι τούτης της χώρας, που αδυνατούν να οργανώσουν το χάος τής αλληλοσύγκρουσης των πολιτισμών και απλώς το αποδέχονται (το χάος).

    Οι αντιεθνικιστές δεν φαίνονται ικανοί να επαναστοχαστούν· διακοσμούν το τώρα με φριχτή γραμματική, με γοργόνειο συντακτικό, και όλα αυτά για να υπηρετήσουν την εξουσία. Η απόσυρση του βιβλίου δεν είναι νίκη του λαού, είναι ήττα της εξουσίας και των υποτακτικών (της) διανοουμένων.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ stamg@enet.gr

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 29/09/2007

    Σχόλιο από αντι-εθνικιστής | 29/09/2007

  2. Για την διακριση Αφαιρετικου εθνικισμου , συγκεκριμμενου πατριωτισμου :

    ( Αποσπασμα απο μια σειρά απο σεντονια που θα καλυψουν τους εδώ κηπους)

    Aς Θυμηθουμε το αυτονοητο ότι η πρωτη σημασια της λέξης’’ πατριδα’σε μια σειρα γλωσσες[ Heimat Homeland Patrie, Patria αφορουσε στην αρχική καταγωγη, . Η αναφορα στην πατρίδα υποδηλωνε μια βασική πίστη καποιου στην πατρική γή του , στο σπίτι του,μια θεμελιωδη ανθρωπινη προτιμηση για το καλά γνωστο και οικειο .

    • H επεκταση της σημασιας της ‘’Πατριδας’’ , απο τον πατρογονικό τοπο καταγωγης σε ενα ευρυτερο τμημα της περιοχής ή ακομα σε μια ολοκληρη χωρα, φαινεται επίσης αυτονοητη. H δευτερη σημασια της ‘’Πατριδας’’ αφορά στην εδαφική περιοχή οπου το’’ εθνος’’ θεωρειται οτι ασκει κυριαρχία ή επιδιωκει να ακήσει κυριαρχια .Στην επεκταση αυτής της αρχικης της εννοιας η πατριδα δεν αφορα ασφαλώς σε εδαφικό χωρο πού μπορει να γίνει αντιληπτος σαν προσωπικά οικειος. Σε ενα τετοιο χωρο οι προσωπο με προσωπο ‘σχεσεις δεν ειναι πιά δυνατες στην ολοτητα τους ,ετσι ωστε το ατομο να μπορει να τον αντιληφθεισαν δικό του μονο χαρησε μια πραξη αφηρημένης σκεψης’

    • Αυτή η δευτερη αφηρημένη σημασια της εννοιας ‘’πατριδα’’ ειναι που συνδεεται με τον εθνικιστική ιδεολογια. Ο Εθνικισμος -ή τουλαχιστον μια διάσταση του εκείνη πού πολλοι ερευνητες ονομάζουν πολιτιστικό εθνικισμό -ειναι ενα‘’αφαιρετικος’’ πατριωτισμός Αναδυεται σε μια εποχή όπου τα φυσικά ,οικεια αυτονοητα πού συγκρατουν τις κοινοτικές -προσωπο-με προσωπο σχεσεις ,υποχωρουν βαθμιαια ή εξαφανιζονται, Ξεκινα από την απουσια ακριβώς αυτών των κοινων , καθημερινών , , σχεσεων , από την βαθμιαια ή αποτομη καταστροφή τους. Αφορά σε ανθρωπους πού δεν γνωριζονται μεταξυ τους, πού αγνοουν την υπαρξη του αλλου, πού συνδεονται πια με σημαιες, συμβολα,υμνους. Η κοινωνική αφετηρια του εθνικισμου βρισκεται ακριβως στην διασπαση εκεινων των συνεκτικών στοιχειων των κοινωνικών συσσωματωσεων πού θεωρουνταν -και ηταν- οικεια,’’φυσικά’’

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/09/2007

  3. http://panosz.wordpress.com/2007/03/04/theodoridis/#comment-23662

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/09/2007

  4. Πολύ ωραία τα λέτε… Σε αυτή τη χώρα όταν λες το αυτονόητο, σε λένε ρατσιστή, εθνικιστή, κομπλεξικό, εξουσιαστή, αμόρφωτο κλπ κλπ.

    Ακούς εκεί «συνωστισμός στη Σμύρνη»…

    Το μίσος το εξαλείφουμε με το να βγάζουμε μέσω της παιδείας ανώτερους ανθρώπους, όχι με το να τους λέμε ψέμματα.

    Σχόλιο από knighttemplargr | 30/09/2007

  5. http://panosz.wordpress.com/2007/09/30/history-16/#comment-23734

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/09/2007

  6. Κροκοδείλια δάκρυα και Επίλογος

    September 26th, 2007 by Εξαποδώ

    Με πνίγει η οργή για όλους αυτούς τους ιδεοληπτικούς (στην καλύτερη περίπτωση) και τα τσόκαρα (στη χειρότερη) που έχουν πάθει ντελίριο με την απόσυρση του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Με αυτή την απίθανα μειοψηφική δράκα, που ζει είτε στην ιδεολογική της αγκύλωση (οι λιγότεροι) είτε βουτηγμένη (οι περισσότεροι) μέχρι το λαιμό στα επιχειρησιακά προγράμματα, τα πλαίσια στήριξης, τα πρότζεκτ, τα ΕΠΕΑΕΚ, τα επιδοτούμενα ινστιτούτα, τους διάφορους ΔΟΛ και τις καταστάσεις έμμεσης μισθοδοσίας των ποικίλων οργανισμών προώθησης της “ελληνοτουρκικής, ελληνοαμερικανικής και ελληνοβρυξελιώτικης” φιλίας. Με αυτήν την ελίτ, που η ισχύς και η εξουσία της στα Πανεπιστήμια, τα ερευνητικά κέντρα, τα κανάλια, τις εφημερίδες και τα πολιτικά κόμματα, είναι αντιστρόφως ανάλογη με τον αριθμό της και προσπαθεί να μας πείσει αυτές τις μέρες, ότι το 80-90% του ελληνικού λαού είναι ακροδεξιοί φασίστες και δυνητικά ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ ή δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να συνωστίζονται στις εκκλησιές για να πάρουν αντίδωρο από το χεράκι του Άνθιμου!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/09/2007

  7. ΕμεναΠοντοΑριστερε με πνιγει(και με τους ) Αλλους

    Που δεν ειναι (ντεμέκ )βουτηγμένοι (οι περισσότεροι) μέχρι το λαιμό στα επιχειρησιακά προγράμματα, τα πλαίσια στήριξης, τα πρότζεκτ, τα ΕΠΕΑΕΚ,(εκκλησιαστικώς ή κρατικως ) επιδοτούμενα ινστιτούτα, τους διάφορους ΔΟΛ ή οπως αλλιως σημερα τους λένε και τις καταστάσεις έμμεσης μισθοδοσίας των ποικίλων οργανισμών προώθησης της ελληνικότητας ,ελληνοαμερικανικότητας ,κ.λ.π κ.λ.π ενώ οι λιγωτεροι δεν ζουν (ντεμεκ ) στην οποια ιδεολογική τους αγκύλωση….

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/09/2007

  8. Συνεπώς:

    ή »οι Πνιγμενοι απο τα μαλλια τους πιανονται»

    ή μαλλον καλύτερα

    » Οταν το σιδερο γερνει προς την μια πλευρά το κτυπαμε απο την αλλη για να ισιωσει»’ (Βλαδιμηρος Ιλιτς Ουλιανωφ )

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/09/2007

  9. (ας βαλω κι εγώ ενα σεντονι ενος »νεοταξιτη» που μάλλον γιανα μας μπερδεψει εμεινε για πάνω απο τεσσερα χρονια φυλακή επί Χούντας.(μπα …στα ψεμματα το εκανε μαλλον .. )

    Του ΑΝΤΩΝΗ ΛΙΑΚΟΥ
    Η απόφαση του υπουργείου Παιδείας να αποσυρθεί το βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού έχει τρεις παραμέτρους:

    1 Η πρώτη είναι πολιτική και δείχνει την αναξιοπιστία της κυβέρνησης. Η κ. Γιαννάκου είχε μιλήσει για τη συνέχεια του κράτους, ο κ. Καραμανλής όταν ρωτήθηκε στο debate απάντησε ότι σέβεται τις θεσμικές διαδικασίες, στις εκλογές ειπώθηκε ότι το βιβλίο δεν πρόλαβε αλλά θα τυπωνόταν και θα κρινόταν στη διαδικασία της διδακτικής πράξης.

    Οι φτηνές δικαιολογίες του νέου υπουργού Παιδείας για την απόσυρση του βιβλίου δίνουν το μέτρο της «στιβαρής διακυβέρνησης της χώρας στον εικοστό αιώνα»!

    *Το κρυφτούλι και η κατάληξη δείχνουν ότι τα νώτα της κυβέρνησης προς την άκρα δεξιά είναι ακάλυπτα και η ίδια πέφτει θύμα των επιλογών της να αποφεύγει την οριοθέτηση και να εκμεταλλεύεται τη σύγχυση. Π.χ., όταν το 2001 μαινόταν ο πόλεμος των «ταυτοτήτων», ο κ. Καραμανλής υποχώρησε και υπέγραψε το αβάσιμο αίτημα της Εκκλησίας για δημοψήφισμα, παραγνωρίζοντας ότι το ζήτημα αυτό δεν είχε να κάνει σε τίποτα με τη συλλογική ταυτότητα των Ελλήνων αλλά είχε γίνει αντικείμενο δημαγωγίας.

    Γι’ αυτό, άλλωστε, και ο ίδιος δεν επανέφερε το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Θεωρούσε όμως τότε ότι θα μπορούσε να παίξει αντιπολιτευτικά αυτή την ευκαιρία.

    *Ωστόσο, το τζίνι είχε βγει ήδη από το μπουκάλι και επανέκαμψε ως εφιάλτης με το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού, για να δείξει ότι η εθνο-θρησκευτική δημαγωγία δεν καταδιώκει μόνο τον εκσυγχρονιστή Σημίτη αλλά και τον διάδοχό του στην κυβέρνηση.

    Την ίδια δημαγωγία θα τη βρει μπροστά της η κυβέρνηση αύριο στο μακεδονικό και μεθαύριο στο κυπριακό ζήτημα. Το θέαμα δεσποτάδων που κραδαίνουν χάρτες μέσα στις εκκλησίες, με αξίωση να χαράξουν εξωτερική πολιτική, και νομαρχών που από άμβωνος αφορίζουν τα σχολικά βιβλία δεν είναι απλώς κωμικοτραγικό. Η πρώτη απώλεια της κυβέρνησης είναι η κ. Μ. Γιαννάκου, αλλά δεν θα μείνει η μόνη. Ο ιδεολογικός οπορτουνισμός είχε θύματα και την αξιοπρέπεια διανοουμένων που εμπιστεύεται η Ν.Δ.

    *Οταν στη σκανδαλοθηρική αυτή κρίση η κ. Γιαννάκου ζήτησε βοήθεια από την Ακαδημία, ο ακαδημαϊκός κ. Κ. Σβολόπουλος έγραφε για «ακρωτηριασμό της εθνικής μνήμης», δίνοντας τροφή στους ακραίους, και ο «ισότιμος» συν-συγγραφέας από το ΑΠΘ κ. Ι. Κολιόπουλος συμμετείχε μαζί με τον χουντικό σύμβουλο κ. Ν. Μέρτζο σε εκδηλώσεις καταδίκης του βιβλίου και εναντίον των «αποδομητών του έθνους και της ιστορίας» χωρίς βέβαια να κατονομάζει κανέναν, απλώς για να δημιουργούνται φοβικά σύνδρομα.

    Οταν το βιβλίο τους τέθηκε στο στόχαστρο με τον καταφανώς άσχετο χάρτη της κατοχικής Ευρώπης, αναγκάστηκαν και οι δύο σε ταπεινωτικές για επιστήμονες δηλώσεις εθνικοφροσύνης, δηλώσεις δηλαδή ξένες προς το ήθος των ιστορικών.

    *Συμπέρασμα: την εθνοπατριωτική χήνα μάλλον την παραταΐσαμε για μικροπολιτικές σκοπιμότητες, έτσι που κάθε κυβέρνηση, είτε της Ν.Δ. είτε του ΠΑΣΟΚ, θα τη βρίσκει σταθερά μπροστά της, είτε με τα σχολικά βιβλία είτε με τις εξωτερικές σχέσεις (Μακεδονία), είτε με άλλη ευκαιρία.

    2 Η δεύτερη παράμετρος είναι ιστορική. Η διαμάχη των βιβλίων ιστορίας δεν είναι άσχετη με τις προηγούμενες και παράλληλες ιδεολογικές ή πολιτισμικές διαμάχες.

    Η ελληνική κοινωνία, ήδη πριν από τα χρόνια της ανεξαρτησίας, διχάζεται από ιδεολογικές διαμάχες οι οποίες ήταν σκληρές, μερικές φορές και με θύματα. Δεν πρόκειται μόνο για τον Διχασμό, ούτε για τον εμφύλιο αριστεράς και δεξιάς, παρ’ ότι και οι δύο είχαν ισχυρότατες ιδεολογικές διαστάσεις.

    *Το περίφημο «γλωσσικό ζήτημα» που αντιπαρέθεσε δημοτικιστές και καθαρευουσιάνους, από τον καιρό του Κοραή και του Σολωμού, του Ψυχάρη και του Μιστριώτη, από την εποχή όπου μητροπολίτες έσερναν στα δικαστήρια δημοτικιστές εκπαιδευτικούς, όπου έκαιγαν τα σχολικά βιβλία του δημοτικού, όπου η χρήση της δημοτικής καταγραφόταν στον φάκελο κοινωνικών φρονημάτων, ήταν ο μεγαλύτερος σε χρόνο και διάρκεια ιδεολογικός πόλεμος. Αλλά από τη Μεταπολίτευση, οπότε η δημοτική καθιερώθηκε ως επίσημη γλώσσα, και δώθε, οι διαμάχες για την ιστορία αντικατέστησαν τις διαμάχες για τη γλώσσα.

    *Πρόκειται για έναν ιδεολογικό πόλεμο πολύμορφο. Αλλες φορές εμφανίζεται στα φιλολογικά σαλόνια και στις επιφυλλίδες ως διαμάχη για την ελληνικότητα. Αλλες φορές από άμβωνος για τις ταυτότητες και τον ελληνοχριστιανισμό. Μια άλλη του μορφή υπήρξε το Μακεδονικό, αλλά υφέρπει σε όλες τις εκδηλώσεις μνήμης. Ποιο είναι όμως το επίδικο του πολέμου για την ιστορία;

    3 Η τρίτη παράμετρος αφορά τη σχέση της ταυτότητας με την παγκοσμιοποίηση. Κανείς δεν νοιάστηκε τι πραγματικά λέει και τι δεν λέει το σχολικό βιβλίο. Το βιβλίο μεταβλήθηκε σε ένα σύμβολο σύγκρουσης της παγκοσμιοποίησης με την εθνική ταυτότητα. Υπάρχει μια διάχυτη αντίληψη για την παγκοσμιοποίηση που την αντιλαμβάνεται ως συνωμοσία και ακόμη περισσότερο ως συνωμοσία που επιδιώκει να ισοπεδώσει τις εθνικές ταυτότητες.

    *Αυτή η διάχυτη αντίληψη εκφράζει έναν φόβο για το αύριο που στρέφεται στο παρελθόν. Πιάνεται επομένως από το παρελθόν σαν από σωσίβια λέμβο. Οχι όμως από το παρελθόν που έτσι κι αλλιώς παρήλθε και για το οποίο προσπαθούμε να μάθουμε. Πιάνεται από τη σιγουριά ενός εικονικού παρελθόντος το οποίο είχαμε διδαχθεί, το οποίο είχαμε ενστερνισθεί έως τώρα.

    *Η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης, της ιστορικής απόστασης απέναντι στο παρελθόν αυτό, δημιουργεί φοβίες. Η συζήτηση για τον συνωστισμό στη Σμύρνη δεν αφορά την απόδοση της αλήθειας, αλλά τον φόβο του συναισθηματικού απογαλακτισμού από αυτό το μαθημένο παρελθόν. Αλλά η συντηρητική στροφή που έδειξαν οι εκλογές φτιάχνεται από τέτοιου τύπου υλικά. Υλικά από φοβίες που μετασχηματίζονται σε εφιάλτες.

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/09/2007

  10. Τωρα τι τουρθε του Λιακου και δεν »Διαβαζε »επιΑμερικανοδουλης Χουντας αλλα μπηκε στην φυλακή απο τους
    πρωτους και βγηκε απο τους τελευταιους …αυτός ενας -οπως τον λενε οι Χριστοδουλικοι και οχι μόνο , Σορικός Νεοταξιτης , αυτό μαλλον μόνο η Δεξια του Κυριου μπορεί να ξερει …

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 30/09/2007

  11. Σήμερα λοιπόν αγαπητοί φίλοι θα περάσουμε για όλους αυτούς τους λόγους μια μεγάλη κρίση παπαρολογίας για το αριστερό και δεξιό στη συγχρονη εποχή, για το τι είναι προοδευτικό και τι όχι. Όλα στην κοινή γραμμή της απενοχοποίησης των βολεμένω σε προγράμμα ΕΠΕΑΕΚ, ινστιτούτα, ακαδημίες κλπ. Σε πολιτκό επίπεδο στο blog μου προσπαθώ να το παλέψω. Βοηθήστε με σχόλια. http://www.sotiris-koukios.blogspot.com

    Σχόλιο από Sotiris | 30/09/2007

  12. Ο Λιάκος μπήκε στη φυλακή ως τροτσκιστής και σήμερα είναι πρόεδρος στο σημιτικό ΟΠΕΚ. Ιδεολογικός θεματοφύλακας δηλαδή της σκληρής «εκσυγχρονιστικής» ομάδας…

    Και η Δαμανάκη ήταν εκφωνήτρια στο Πολυτεχνείο

    και ο Σαββούρας έκανε αντίσταση

    και ο Σημίτης έφτιαχνε βόμβες (κατά δήλωσή του).

    Δηλαδή όλα αυτά είναι εγγυήσεις απαράγραπτες που καθορίζουν την ποιότητα της μελλοντικής συμπεριφοράς;

    Σχόλιο από τροτσκιστής | 30/09/2007

  13. Ο ΚΑΙΡΟΣ

    Ανοίγοντας την τηλεόραση ο μέσος πολίτης βρίσκεται εδώ και καιρό μπροστά σε αδιέξοδο. Αν εξαιρέσει κανείς τη βραδιά των εκλογών, που το έργο ήταν ενδιαφέρον σαν υπόθεση, παρά την κακή ερμηνεία των πρωταγωνιστών, η περίοδος είναι νεκρή. Το κενό αυτό ήρθε να καλύψει με τον καλύτερο τρόπο το νέο σίριαλ «κάνε με πρωθυπουργό», που παίζεται σε διακαναλική μετάδοση από την αξιωματική αντιπολίτευση.

    Παίζεται από τους ανθρώπους εκείνους, που δοκιμάστηκαν στη διακυβέρνηση της χώρας και αποδοκιμάστηκαν είτε ως πρωθυπουργοί, είτε ως αρχηγοί, είτε ως υπουργοί. Αποδοκιμάστηκαν από το κομμάτι εκείνο του εκλογικού σώματος, που αισθάνθηκε ότι προδόθηκε και ότι οι πεφωτισμένοι μέχρι χτες δεν εκπροσωπούν τις ανάγκες του και τα όνειρά του.

    Αυτό είναι ένα μήνυμα, που δεν αφορά μόνο στο ΠΑΣΟΚ. Σαν μήνυμα πολιτών αφορά σε όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Σαν μήνυμα των μη προνομιούχων χτυπάει ένα καμπανάκι προς κάθε σχηματισμό, που έχει στους στόχους του να αγωνίζεται για το λαό και όχι για τους κεφαλαιούχους.

    Η χώρα κυβερνιέται 17 χρόνια με αποκλειστικό γνώμονα τα συμφέροντα των κεφαλαιούχων. Τα νοικοκυριά ευημερούν γιατί είναι καταχρεωμένα στις τράπεζες. Ο αμοραλισμός και η διαφθορά έχουν κατακτήσει όλο τον ιστό της κοινωνίας. Από την πλουτοκρατία μέχρι τις φτωχογειτονιές. Και σχεδόν τίποτε δεν δουλεύει. Σχεδόν όλα απλώς βολεύονται. Απλώς ρολάρουν. Απλώς υπάρχουν. Δεν προοδεύουμε. Βαλτώνουμε. Αυξάνοντας τη βία γύρω.

    Το πρόβλημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Είναι πρόβλημα της κοινωνίας. Η απουσία μιας λύσης για μια δικαιότερη διακυβέρνηση για τα συμφέροντα των ανθρώπων πρώτα και μετά των κεφαλαίων δεν βλάπτει την αξιωματική αντιπολίτευση. Βλάπτει όλους τους ανθρώπους αυτής της χώρας.

    Και, δυστυχώς, η Αριστερά, που θα έπρεπε από τη θέση της να προσφέρει αυτή την εναλλακτική λύση και να αντιπολιτεύεται με κυβερνητικά προγράμματα και με όραμα διακυβέρνησης, παίζει σχεδόν αποκλειστικά κλέφτες κι αστυνόμους στους δρόμους.

    Συμπληρώνοντας, έτσι, την τηλεοπτική διασκέδαση του κυρίαρχου λαού.

    Στα χρόνια της Σοβιετικής Ενωσης, και βέβαια μετά τη δεκαετία του ’50, το κράτος προκειμένου να εμφυσήσει στις νεότερες γενιές την ιδέα της ειρήνης και να εξαλείψει τη βία, έβαλε μπρος ένα μεγάλο εκπαιδευτικό σχέδιο, που εφάρμοσε και στα σχολεία, και στα παιδαγωγεία, και στις ραδιοφωνικές εκπομπές, και στον κινηματογράφο, και, αργότερα, στην τηλεόραση.

    Ετσι, αν παρακολουθούσε κανείς καρτούν της εποχής, ας πούμε, θα διαπίστωνε ότι όλα είχαν ένα και μοναδικό κοινό μήνυμα: Οι άνθρωποι και τα ζώα είναι μόνο καλά και (πρέπει να) βοηθάνε ο ένας τον άλλον. Ετσι ακριβώς. Τίποτε άλλο.

    Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Τα ζώα δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά, και οι άνθρωποι ακόμα περισσότερο, σε βαθμό, μάλιστα, που να οδηγήσουν τη Σοβιετική Ενωση σε διάλυση, το κοινοβούλιο σε βομβαρδισμό και τους πλουσιοπάροχα και με προνόμια εμπνευστές και στρογγυλοκαθισμένους στην πλάτη του λαού καθοδηγητές του να κρύβονται για να γλιτώσουν από τη βία που προσπαθούσαν να ξεριζώσουν από μέσα του.

    Μια βία, που αυτοί οι ίδιοι είχαν διατηρήσει ως προνόμιο, προφανώς γιατί όταν η τηλεόραση έπαιζε τα αφελή καρτούν, αυτοί έβλεπαν στα πολυτελή σαλόνια τους τις αιμοσταγείς δυτικές ταινίες…

    Οσο οξύμωρο είναι που κομμουνιστές από τα γεννοφάσκια τους, με την ευθύνη της καθοδήγησης κι όλας, πέταξαν στο καλάθι των αχρήστων την αιτία των ανθρώπινων πραγμάτων, τη μαμή της ιστορίας, την πάλη και τον αγώνα, άλλο τόσο οξύμωρο είναι που επιστήμονες, στο όνομα της ειρήνης και του αριστερισμού, πετάνε στο καλάθι των αχρήστων την ίδια μαμή μαζί με τις νομοτέλειες που τη διέπουν.

    Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Οι κοινωνικές οικονομικές συνθήκες, δηλαδή τα αίτια, που αυτοί οι ίδιοι τόσο αντιδιαλεκτικά περιφρόνησαν, διέλυσαν το μυθιστοριογράφημά τους, όπως διαλύθηκαν και τα καρτούν, και τους πέταξαν στο καλάθι των αχρήστων.

    Οι συγγραφείς του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού δεν μπόρεσαν να δουν -στην καλύτερη περίπτωση- ότι η ιστορία δεν είναι αυτό που εμείς επιθυμούμε. Πολύ περισσότερο, δεν είναι αυτό, που εμείς επιθυμούμε να επιβάλουμε με βία, ξεριζώνοντας γεγονότα, δοξασίες και αντιλήψεις δεκαετιών, ίσως και εκατονταετιών. Στην καλύτερη πάλι περίπτωση, δεν είναι αυτός ο τρόπος.

    Ολες οι γενιές των ανθρώπων έχουν να αντιπαλέψουν με λογής λογής εξουσίες. Ξεκινώντας από του πατέρα, της μάνας και των μεγαλύτερων αδερφιών μέχρι του δάσκαλου, του εργοδότη, του κυβερνήτη, του κεφαλαιούχου. Καμιά απ’ αυτές δεν ασκείται ειρηνικά. Θέλουν να επιβληθούν.

    Από τους γονείς του κανείς εκπαιδεύεται εμπράκτως για να υπερασπίζεται τον εαυτό του πρωτογενώς. Από τους δασκάλους του (πρέπει να) μαθαίνει τα πρότυπα για να τον υπερασπίζεται στο μέλλον. Στη δουλειά και στον δρόμο δοκιμάζεται. Και ωριμάζει. Αυτή είναι ιστορική διαδρομή. Νομοτέλεια.

    Η Ιστορία της ΣΤ’ Δημοτικού, που αποσύρθηκε, με την ωραιοποίηση και τον εξωραϊσμό -με το στανιό- κάθε λογής εξουσίας, από τη φεουδαρχία της Αναγέννησης και τον παπισμό, μέχρι την οθωμανική διοίκηση και τις κάθε λογής Μεγάλες Δυνάμεις, όχι απλώς στέκεται ανιστόρητα απέναντι στα γεγονότα, όχι απλώς κρύβει επίτηδες τα γεγονότα, όχι απλώς δεν αναφέρεται καν στα αίτια και στα αποτελέσματα των γεγονότων, αλλά με το πνεύμα της δημιουργεί πειθήνιους εξουσιαζόμενους, ανυποψίαστους, έτοιμους να απαρνηθούν τα δίκια τους στο όνομα μιας συγκεχυμένης δήθεν αριστεροσύνης, ότι δίκιο έχει και ο απέναντι. Ακόμα και όταν σε απολύει;

    Η Ιστορία, που αποσύρθηκε, δεν βρίθει μόνο λαθών, ανακριβειών και εμμονών. Αυτά είναι τα λιγότερα. Ούτε καταρρίπτει τα στερεότυπα της εθνικής ιστοριογραφίας, όπως διατυμπανίζουν οι συγγραφείς της για προπέτασμα καπνού. Υπηρετεί κατά γράμμα την απόπειρα της νέας τάξης πραγμάτων να γράψει μια υπερεθνική ιστοριογραφία. Δημιουργώντας πειθήνιους υπηκόους, χωρίς πρότυπα εξεγέρσεων, πεζοδρομίων, επαναστάσεων και ηρώων.

    Είναι ακραίο να πιστεύει κανείς ότι οι συγγραφείς είναι όργανα αυτών των υπερεθνικών ελίτ. Τις εξυπηρετούν, όμως, με την αφελή μυθιστοριογραφία τους. Το ερώτημα είναι γιατί τους υπερασπίζονται και εκείνοι που επιθυμούν και κατεβάζουν τον λαό στον δρόμο.

    Ισως συμφωνούν ότι καλώς από τις τρεις σελίδες της Γαλλικής Επανάστασης, το μόνο όνομα που αναφέρεται είναι της Ολυμπίας ντε Γκουζ, που αποκεφαλίστηκε από τους επαναστάτες. Οχι επειδή ήταν φεμινίστρια. Αλλά, στ’ αλήθεια, επειδή ήταν φιλοβασιλική…

    Η απόσυρση του βιβλίου δεν είναι η λύση. Η λύση είναι να αποκτήσουμε βιβλία ιστορίας και όχι προπαγάνδας κάθε είδους. Η χώρα έχει μεγάλο αριθμό πολύ υψηλού επιπέδου ιστορικών και του παρελθόντος και νεώτερων. Είναι, ίσως, καιρός να γυαλίσει αυτά τα ασημικά της.

    ΥΓΟ Γάλλος φιλόσοφος της πολιτικής οικολογίας και συνιδριτής του «Nouvel Observateur» Andre Gortz έφυγε χέρι χέρι στα 84 του με την 83χρονη βαριά άρρωστη, αγαπημένη του Ντορίν, που πέρυσι «σε ερωτεύτηκα για μία ακόμα φορά», της έγραψε. Κι αυτό δεν ήταν μια αυτοκτονία, ήταν ακριβώς το αντίθετο. Ενας ύμνος στον έρωτα και τη ζωή. Που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο να φύγει από το στενό του σαρκίο και να υμνήσει με τις πράξεις του το εμείς.

    Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης tetradis@enet.gr.

    ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 30/09/2007

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/09/2007

  14. ΣΥΝΟΨΗ
    Πολλή κουβέντα για το βιβλίο ιστορίας, πολλή ιδεολογία, ευφυολογήματα και σοφιστείες λίγος όμως πραγματικός λόγος για τις πραγματικές αντιθέσεις που όλα αυτά εκφράζουν στο σήμερα.
    Μία αντίθεση είναι αυτή ανάμεσα σε αυτούς που είναι “μέσα” στο ακαδημαϊκό παιχνίδι και τα επιδοτούμενα προγράμματα (Νοσφεράτος). Αλλιώς διατυπωμένη: οι διαννοούμενοι της εξουσίας που χάσανε και οι άλλοι (ποιοί; Σταματόπουλος). Άλλο, η ακαδημία και η εθνικοπατριωτική χήνα από τη μια και από την άλλη η αριστερή/προοδευτική παράδοση (ποιά ακριβώς; Λιάκος).
    ΟΚ. Η κουβέντα συνεχίζεται, από αυτοοριζόμενους αριστερούς πάνω σε ένα έδαφος κι ένα θέμα που διάλεξε η αντίπερα οχθή, ενώ παραμένει (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) η εκπληκτική αδυναμία να μιλήσει κανείς για ή στο όνομα πραγματικών κοινωνικών υποκειμένων. Και μάλιστα σε μια συζήτηση για το κατ’εξοχήν ιστορικό υπικείμενο των τελευταίων αιώνων (έθνος), πάντα ανοιχτό, στην τελική ανάλυση, σε ερμηνείες για όσους επιμένουν να μιλάν στο όνομά του.
    Α! ναι, υπάρχει κι η ανακοίνωση της ΚΟΕ, για το “σχολείο της αμορφωσιάς”. Με μια διπλή πολιτική ανακολουθία: η κριτικη στο ΚΚΕ γινεται για την πιο συμπαθητικη οψη της γραμμης του για το θεμα (για το κάλεσμα στους δασκαλους να διδαξουν την αληθεια κι όχι για τον ξαναζεσταμένο αντιιμπεριαλιστικό πατριωτισμό). ό για το ΣΥΡΙΖΑ αν δεν απατώμαι η κοε συμμετέχει: τί πεπρωμενο κιαυτό να είσαι όπου διαγωνείς επί της ουσίας και να μην είσαι εκεί που συμφωνείς. άλλο ένα σύμπτωμα της αδυναμίας να μιλήσει η αριστερά με σημερινούς κοινωνικούς όρους.
    Κι ας κλείσουμε με μια ερώτηση προς όλους: Τέλος πάντων, γιατί η κουβέντα μοιάζει περισσότερο τύπου “άλλα λόγια να αγαπιώμαστε” τώρα που τελείωσε το παιχνιδάκι που μας είχαν δώσει για να παίζουμε;

    Σχόλιο από maurochali | 01/10/2007

  15. Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (Π.Ο.Ε) εκφράζει την ικανοποίηση της για την απόσυρση του εγχειριδίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού και προσδοκά στην επανέκδοση του να μην αγνοηθεί η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού και ιδιαίτερα η περίοδος 1916-1923, κατά την οποία διαπράχθηκε από τους Νεότουρκους και το κεμαλικό καθεστώς το αποτρόπαιο έγκλημα της Γενοκτονίας, η διεθνής αναγνώρισης της οποίας αποτελεί πάγιο παμποντιακό αίτημα .

    Σχόλιο από ΠΟΕ | 02/10/2007

  16. Φοβάμαι πως με όσα είδαμε και όσα ακούσαμε όλον αυτόν τον καιρό, η ποιότητα το ύφος το ήθος αλλά και η καταγωγή των αντιδράσεων αποκτούν περισσότερη σημασία από το ίδιο το πόνημα.

    Και είναι τέτοιου επιπέδου οι αντιδράσεις (οι πολλές όχι όλες) που διαμορφώνουν ή μάλλον διαμόρφωσαν ένα κοινό που θα καλοδεχτεί με ανακούφιση πλεον τον οποιονδήποτε απόλυτο αναχρονισμό-που προσωπικά τον θεωρώ βέβαιο.

    Δυστυχώς, δεν «νίκησε» ο επιστημονικός έλεγχος αλλά οι φωνασκίες μιας τσογλανοπαρέας εντός και περί του ΛΑ.Ο.Σ

    Σχόλιο από politispittas | 03/10/2007

  17. Για το βιβλίο Ιστορίας
    Published September 25th, 2007 Uncategorized 7 Comments

    Το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ απεσύρθη. Η ιστορία της διαβόητης ιστορίας του, τελειώνει κάπου εδώ. Ένα άλλο πλευρικό όριο τίθεται στην προσπάθεια προσαρμογής της Ελληνικής κοινωνίας στις επιταγές της παγκοσμιοποίησης.

    Γιατί «πλευρικό όριο»; Τα τελευταία χρόνια υφίσταται μία υπόγεια διαμάχη που διαπερνά και χαρακτηρίζει την Ελληνική κοινωνία. Από την μία είναι οι ελίτ, που πιέζουν για μία καθολική «προσαρμογή». Από την άλλοι, οι αποκάτω που (καμιά φορά) αντιδρούν και θέτουν όριο σ’ αυτήν την διαδικασία. Το ίδιο συνέβη για το Ασφαλιστικό, το ίδιο κατά την παράδοση Οτσαλάν και το Κόσοβο. Έρχεται μία στιγμή που το σώμα της κοινωνίας λέει στον εκσυγχρονισμό «ως εδώ!» και τούτος αναδιπλώνεται μην μπορώντας να τραβήξει άλλο το σχοινί.

    Η εξέλιξη είναι σημαντική. Το γεγονός δε ότι αφορά στο ιδεολογικό πεδίο την καθιστά πολύ σημαντική. Από τούδε και στο εξής, η νεοφιλελεύθερη εθνομηδενιστική συνείδηση θα τείνει να υποχωρεί ολοένα και περισσότερο.

    Και θα ξεκινήσει, από εδώ και πέρα, ένας ανταγωνισμός μεταξύ των στρατοπέδων εκείνων που θα την καλύψουν. Αυτό το ζήτημα θα πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα, γιατί πέρα από αυτούς που «πουλάνε την πατρίδα» υπάρχουν κι αυτοί που «πουλάνε πατρίδα»…

    Από το «Αχούρι του Σκατζόχοιρου»

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2007

  18. ΙΣΤΟΡΙΑ Στ΄ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ: Μια ετεροχρονισμένη κριτική με φόντο τους θεσμούς

    ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2007: Οι νέες -κατά ΥπΕΠΘ- κλίσεις ανώμαλων ουσιαστικών

    ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ, ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

    2 Αυγούστου 2007: Ανακοινώνεται από την Υπουργό Ε.Π.Θ. η ολοκλήρωση «εκτεταμένων αλλαγών και βελτιώσεων» στο επίμαχο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Ας δούμε τα μηνύματα που εκπέμπει η κυβέρνηση με τις επιλογές της στο εθνικής προτεραιότητας θέμα της Παιδείας, και με αφορμή αυτά, ας εξετάσουμε το ζήτημα επί της ουσίας.

    Η συνέντευξη γίνεται με βαρυσήμαντο πολιτικό χαρακτήρα από την ίδια την Υπουργό, μετά από συνεργασία με τον Πρωθυπουργό, κάτι που αντιφάσκει με την διαρκώς επαναλαμβανόμενη θέση της ότι πρόκειται για θέμα αμιγώς επιστημονικό. Η ίδια βέβαια παραδέχεται ότι τον τελικό λόγο έχει το ΥπΕΠΘ, επιβεβαιώνοντας έτσι το αυτονόητο: ότι τα πάντα κρίνονται και αποφασίζονται σε πολιτικό επίπεδο. Η πρωτογενής ευθύνη της κυβέρνησης βρίσκεται στο ότι, ενώ έμμεσα παραδέχεται σημαντικότατα προβλήματα επιστημονικού και παιδαγωγικού χαρακτήρα του βιβλίου [που ενδεχομένως αντιβαίνουν με διατάξεις του Συντάγματος], προτιμά να τηρήσει ισορροπίες πολιτικής σκοπιμότητας, κρυπτόμενη πίσω από το πάγιο επιχείρημα μιας κακώς εννοούμενης «επιστημονικής αρμοδιότητας» που δυστυχώς, δεν φαίνεται να αποτελεί μόνον πρόσχημα. Θα πρέπει να αναγνωριστεί στην Υπουργό η συνέπεια της στάσης της. Πίσω από κάποια λόγια που σήμερα στη συνέντευξη αναγκάστηκε να πει, διακρίνεται η σταθερή της θέση για μια Παιδεία προσανατολισμένη στην επαγγελματική κατάρτιση, μια Παιδεία στην οποία η «ηθική» διάσταση είναι περιττή, ή (έστω) καταναλώνει πολύτιμο χρόνο. Ισχύουν επίσης η κυβερνητική «νηφαλιότητα» και η «ψυχραιμία» στην αντιμετώπιση του θέματος που δημιούργησε το βιβλίο, οι οποίες όμως θεωρούνται προαιρετικά προσόντα των πολιτικών[1]. Ας δούμε κατ’ αρχήν ένα κεντρικό σημείο της συνέντευξης που φανερώνει πολιτική [αν όχι κομματική] σκοπιμότητα στο συνολικό χειρισμό της «διόρθωσης» του βιβλίου.

    Η «ΑΠΟΣΥΡΣΗ»

    Πώς να ερμηνεύσει κάποιος την αναφορά ότι το διορθωμένο βιβλίο θα κριθεί από την εκπαιδευτική κοινότητα και ενδεχόμενη συνέχιση των αντιδράσεων θα οδηγήσει ουσιαστικά στην απόσυρσή του; Κάτι τέτοιο απέκλειε κατηγορηματικά η Υπουργός λίγους μήνες πριν, ενώ σήμερα, παίζοντας με τις λέξεις, μας πληροφορεί ότι «ενδεχόμενη νέα ανάθεση» δεν αποτελεί απόσυρση. Στην ίδια συνέντευξη, η Υπουργός χαρακτήρισε ως «απόσυρση» του προηγούμενου βιβλίου τη διαδικασία ανάθεσης του 2003.

    Πώς εξηγείται να προβλέπει η πολιτική ηγεσία αυτή την ασφαλιστική δικλίδα ενός νέου βιβλίου σε σχέση με το διορθωμένο, όταν 5 μήνες πριν δεν ήθελε ούτε να ακούσει κάτι αντίστοιχο για το παλιό, που σήμερα συμφωνεί ότι είναι (τουλάχιστον) ανεπαρκές; Πώς εξηγείται το γεγονός, το ίδιο Π.Ι. που ενέκρινε το 2003 το βιβλίο, να εγκρίνει σήμερα μια δραστική διόρθωσή του και αύριο μια πιθανή απόσυρσή του;[2] Πόσο ανεκτή μπορεί να γίνεται από το ΥπΕΠΘ η «αβλεψία» στην κυκλοφορία ενός βιβλίου Ιστορίας του οποίου σήμερα διορθώνονται δεκάδες σημεία, ένα από τα οποία έχει τη βαρύτητα της αποσιώπησης μιας εθνοκάθαρσης και της αναγωγής μιας φάσης της σε «συνωστισμένη αναχώρηση»; Συμβαδίζει η ανεκτικότητα που δείχνει η πολιτική ηγεσία μέσω του Π.Ι. στη συγγραφική ομάδα με την πολλάκις διακηρυχθείσα αρχή από τον Πρωθυπουργό «Παιδεία: θέμα εθνικής προτεραιότητας»;

    ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΟ «ΑΡΘΡΟ 16»;

    Και όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς καμιά αναφορά στο άρθρο 16 – παρ. 2 του Συντάγματος, το οποίο δεν προβλέπει επιστημονική κρίση για την «ηθική αγωγή, την εθνική και θρησκευτική συνείδηση» ως σκοπό της Παιδείας, αλλά επιτάσσει μια απλή, πολιτική κατεύθυνση. Η επιταγή αυτή είναι τόσο γενική, μα τόσο ξεκάθαρα κατανοητή, που μπορεί να κριθεί σε επίπεδο ατομικής πολιτικής συγκρότησης, ώστε να μην είμαστε σήμερα αναγκασμένοι να επιχειρηματολογούμε για τα αυτονόητα. Αν βέβαια η παράγραφος 2 του άρθρου 16 αναθεωρηθεί προς την κατεύθυνση που τόσο εύγλωττα πρότεινε τον Ιανουάριο ένας τουλάχιστον βουλευτής της συμπολίτευσης, τότε η παρούσα ανάλυση ατονεί. Μέχρι τότε όμως, θα συνεχίσει να αποτελεί υποχρέωση των πολιτών -κατά μείζονα λόγο των πολιτικών- η τήρηση της διάταξης. Η αποσιώπηση της αντισυνταγματικής πορείας στην οποία κατευθύνει την Παιδεία το συγκεκριμένο βιβλίο και η αναγωγή του προβλήματος αποκλειστικά σε «ζήτημα επιστημονικό», εκτός των άλλων, επαναπροσδιορίζει τους επιστήμονες ως απολίτικα και αποϊδεολογικοποιημένα όντα: η θλιβερότερη δυνατή εκδοχή συμπερασμάτων που μπορεί να εξάγει κάποιος μελετώντας τη Γαλλική Επανάσταση.

    Τι Πολιτεία είναι αυτή, όπου σοβαρά «ιστορικά ατοπήματα, λάθη, κενά και αβλεψίες» στην Παιδεία της αποτελούν απλώς επιστημονικό ζήτημα, και μόνο στο επίπεδο παραδοχής του από τους επιστήμονες; Είναι προφανές ότι οι αλλαγές και το βάθος τους υπήρξαν αντικείμενο συμφωνίας μεταξύ κυβέρνησης και συγγραφέων. Πάντως, η συγγραφική ομάδα δημόσια διαφωνεί σήμερα με τις υπουργικές ανακοινώσεις περί «ιστορικών ατοπημάτων», θέτοντας νέο πρόβλημα στην αξιοπιστία των υπουργικών δηλώσεων που φιλοδοξούν να κλείσουν το πολιτικό θέμα. Από τη συνέντευξη της Υπουργού είναι επίσης προφανές ότι, κατά την κυβέρνηση, η ανάγκη αυτών των αλλαγών δεν σηματοδοτεί δείγματα επιστημονικής και παιδαγωγικής ανεπάρκειας της συγγραφικής ομάδας («εμένα ως Υπουργό Παιδείας με ενδιαφέρει να αποτυπώνεται η ιστορική πραγματικότητα χωρίς λάθη και αστοχίες»). Δυστυχώς, οι δύο επιστήμονες που σήμερα δημοσίως εμφανίστηκαν για να στηρίξουν την κυβέρνηση, αποκάλυψαν με τις δηλώσεις τους μια επιστήμη αλαζονική και ελαστική ως προς τις Συνταγματικές επιταγές, (αλαζονεία ανάλογη με αυτήν της επικεφαλής των συγγραφέων). Ο ένας μάλιστα και προ καιρού απέδειξε ότι απέχει από το πρότυπο του ήπιου και νηφάλιου, που επικαλείται ως νέο επιστημονικό ήθος η συγγραφική ομάδα και στηρίζει η κυβέρνηση. «Η κυβέρνηση λειτουργεί θεσμικά και με τους νόμους» δήλωσε η Υπουργός. Να συμπεράνουμε λοιπόν ότι για την κυβέρνηση το Σύνταγμα είναι θεσμός ελάσσονος σημασίας σε σχέση με τη νομικώς προβλεπόμενη διαδικασία αναθεώρησης ενός σχολικού βιβλίου;

    Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ, Η ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

    Για την τεκμηρίωση της αντισυνταγματικότητας της λεγόμενης «α΄ έκδοσης» του βιβλίου σαφώς χρειάζεται μια εκτεταμένη κριτική μελέτη. Όμως από τη σκοπιά του μη ειδικού επιστήμονα, που κατανοεί την συνταγματική επιταγή και ακούει τις κυβερνητικές θέσεις, κάποιος μπορεί, μεταξύ άλλων, να παρατηρήσει:

    1. Απουσιάζει από το βιβλίο η αναφορά στην ίδρυση του πρώτου ελληνικού κράτους, της Δημοκρατίας των Επτανήσων, με εγγυήτριες δυνάμεις τη Ρωσία και την Τουρκία (1800-1807).

    2. Τι επιδιώκεται να κατανοήσει ένας μαθητής από το κεφάλαιο με τίτλο «Οι εμφύλιες συγκρούσεις»; Το κύριο κείμενο είναι γενικό και παραπλανητικό. Χωρίς γεγονότα και ονόματα, χωρίς επαρκή εξήγηση και σύνδεση με τις προεπαναστατικές κοινωνικές συνθήκες, κάτω από τη δικαιολογία της σύντομης διαπραγμάτευσης και του κατευνασμού των παθών, το κείμενο ισομοιράζει τις ευθύνες μεταξύ των ομάδων και ισοπεδώνει τα πρόσωπα κάθε μιας. Η σύγκρουση Στερεοελλαδιτών οπλαρχηγών – Πελοποννήσιων προκρίτων δεν χωρούσε ως τίτλος, ενώ η αναφορά στους Φαναριώτες συσκοτίζει αντί να διαφωτίζει. Η σελίδα της μαθητείας, ολοκληρώνει την πλάνη με έμμεση αναφορά, μόνο στο 1821 και με μία φωτογραφία, που αφήνει ερωτηματικά, τόσο για τη μοναδικότητά της, όσο και για το κεφάλαιο στο οποίο παρατίθεται. Προφανώς τα γεγονότα του 1822-25 θεωρήθηκαν ήσσονος σημασίας, όπως και μια φράση για τις νίκες των Κιουταχή-Ιμπραήμ το 1825. Συμπεράσματα που προκύπτουν: Ο Δ. Υψηλάντης δεν αφίχθη στην Ελλάδα ως αρχηγός της Φιλικής Εταιρίας που οργάνωσε την Επανάσταση, όλες οι εμφύλιες συγκρούσεις του αγώνα διεξήχθησαν στα Βέρβαινα (βλ. και σελ.55-56 στο βιβλίο του δασκάλου). Επί πλέον, το κεφάλαιο αυτό παρουσιάζεται μακριά από τη χρονική αλληλουχία των επαναστατικών γεγονότων, αξιολογούμενο θεματικά ως μη αναγκαίο για σύνδεση με τα υπόλοιπα γεγονότα. [Η αντίφαση με τον «αλυτρωτισμό» (βλ. πιο κάτω) βγάζει μάτια]. Κάτω από αυτή την παρουσίαση, ο Δ. Σολωμός λαμβάνει νέα διάσταση: αυτήν του υπερβολικού σχολαστικάντζα που ασχολείται με πταίσματα.

    3. Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη η άποψη ότι η συγκίνηση που επικρατεί στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη μετά την πτώση του Μεσολογγίου οδηγεί τις τότε μεγάλες δυνάμεις να μεσολαβήσουν το 1827 υπέρ του ελληνικού αγώνα; Οι ίδιες δυνάμεις εμφανίζονται αργότερα (ίσως στο πιο αντιεπιστημονικό κεφάλαιο του βιβλίου) να ορίζονται ως δια μαγείας «εγγυήτριες δυνάμεις». Η απόφαση επιβολής βασιλέα φαίνεται να παίρνεται το 1832. Αναφέρεται ότι «ο ηγεμόνας του κράτους είναι ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί». Ο μαθητής εμπεδώνει ότι τα Συντάγματα παραχωρούνται από ξένους, οι οποίοι μερικές φορές δυσαρεστούν τον πολιτικό κόσμο των χωρών, όταν δεν τα δίνουν. Δεν υπάρχει αναφορά στο πώς προέκυψαν και εφαρμόστηκαν ως το 1832 τα Συντάγματα Επιδαύρου, Άστρους και Τροιζήνας, ενώ γίνεται πρωθύστερη, ακατανόητη αναφορά στο 1843. Ο μαθητής κατανοεί ότι οι «διπλωματικές προσπάθειες» για εδαφικά ζητήματα γίνονται από εξωγήινους και ότι η Ελλάδα ως κράτος το 1832 είχε «εδαφικές διεκδικήσεις».

    4. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ένα κράτος εξαρτά πλήρως την πολιτική του από άλλα κράτη επανέρχεται ως μυστήριο και στην ανακεφαλαίωση, στο οποίο αφήνεται και μια σκιά επεκτατικής αντίληψης των Ελλήνων.

    5. Η σχέση των μεγάλων δυνάμεων με την εκλογή, τη διακυβέρνηση και την άσκηση αντιπολίτευσης στον Καποδίστρια είναι ανύπαρκτη στο βιβλίο του μαθητή. Στο βιβλίο του δασκάλου ο Καποδίστριας τοποθετείται στο επίπεδο του εκλεκτού των Μεγάλων Δυνάμεων από το πρίσμα των Ελλήνων (σελ. 60). Οι συνθήκες επιλογής του Καποδίστρια και το ευρωπαϊκό πολιτικό του προφίλ απουσιάζουν. Τέλος, η δυνατότητα διακυβέρνησης του Καποδίστρια σύμφωνα με το Σύνταγμα της Τροιζήνας συνοψίζεται στη φράση: «συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες στο πρόσωπό του για να δρα αποτελεσματικά, όπως πιστεύει».

    6. Η μορφή του πολιτεύματος (απόλυτη μοναρχία) χρεώνεται στον Όθωνα. Το «Σύνταγμα» επανεμφανίζεται να δίνει αυτόματα λύσεις. Η συστηματικά εμφανιζόμενη, αόριστη έκφραση «πιο δημοκρατικό» που συνεχώς αναφέρεται από το 1822, αφ ενός αφήνει ανεξήγητη τη σχέση τύπου-ουσίας, αφ’ ετέρου οι Έλληνες ασχολίαστα εμφανίζονται να κατακτούν τη δημοκρατία έναν αιώνα μετά την επανάσταση (1909). Μέσα από το αποστειρωμένο κείμενο του βιβλίου, οι Έλληνες εμφανίζονται τελικά να επιζητούν ελευθερία περισσότερο στο ελληνικό κράτος απ’ ότι στην «Οθωμανική κυριαρχία» (βλ. και σελ. 36-ανακεφαλαίωση, όπου αφού πρώτα γίνει λόγος για τα προνόμια και τα δικαιώματα των Ελλήνων στο Οθωμανικό κράτος, στη συνέχεια αναφέρονται δύο λόγοι για τους οποίους οι ελληνικοί πληθυσμοί «προσπαθούν να εξεγερθούν και να ελευθερωθούν από τον οθωμανικό ζυγό».

    7. Ο διψασμένος για εδάφη (σε σχέση με το Βασιλιά Γεώργιο) Βενιζέλος εμφανίζεται ηγέτης μιας χώρας που «όλως περιέργως» κερδίζει εδάφη σε σχέση με αυτές που χάνουν τον πόλεμο. Στη συνέχεια ο μαθητής συναντά την προαιρετική συμμετοχή στις μεταπολεμικές διαπραγματεύσεις ενός ηγέτη κράτους που ενεπλάκη σε πόλεμο.

    8. Δεν αναφέρεται η συμβολή των Ελλήνων στην έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

    9. Η πτώση της χούντας το 1974 εμφανίζεται ασύνδετη με το Κυπριακό πραξικόπημα.

    10. Το Κυπριακό πρόβλημα αφήνεται να εννοηθεί -με τη μέγιστη δυνατή ασάφεια- ως διμερές πρόβλημα Ελλάδος-Τουρκίας.

    11. Η καταιγιστική αναφορά του όρου «αλυτρωτισμός» για την Ελλάδα του 19ου αιώνα αποτελεί –εκτός των άλλων- ένα πρώτης τάξεως αντεπιχείρημα για τη σημερινή ελληνική εξωτερική πολιτική προς το κράτος των Σκοπίων.

    12. Αντί μιας αράδας που να εξηγεί την αναγκαιότητα της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, παρουσιάζεται αυτή η ερώτηση.

    Οι συγγραφείς απαντούν στα περί συνωστισμού με το επιχείρημα ότι και από ελληνικής πλευράς υπήρχαν στρατηγικά λάθη και πολεμικά εγκλήματα στη Μικρασιατική εκστρατεία (ίσως έτσι να δικαιολογούν και την «φωτιά που εκδηλώνεται σε μεγάλο μέρος της πόλης», σελ. 92-93 στο βιβλίο του δασκάλου). Εδώ θα πρέπει κάποιος να αναρωτηθεί αν ο ιστορικός έχει αρμοδιότητα ή νομιμοποιείται να συμψηφίζει ευθύνες, αποσιωπώντας και τα οργανωμένα εθνικά εγκλήματα. Αλλά και αν ακόμα είχε τέτοιο δικαίωμα, πώς μπορεί να εξηγήσει την αποσιώπηση των δικών μας εθνικών ευθυνών και ιδιαίτερα αυτών που διαμόρφωσαν και συντήρησαν το πρώτο ελληνικό κράτος, δημιούργησαν την μικρασιατική καταστροφή και το κυπριακό πρόβλημα; Μήπως ο ιστορικός αυτός έχει ως εξήγηση -των κακώς εννοούμενων συμψηφισμών- τη διάκριση της ιστορίας από την πολιτισμική ταυτότητα; (ο ίδιος το αρνείται, αποτιμώντας μάλιστα τη Συνταγματική πρόβλεψη ως παράπλευρη ωφέλεια). [Τα ερωτήματα αυτά απευθύνονται προς την κυβέρνηση και όχι προς τους συγγραφείς, καθώς η πολιτική τους απάντηση είναι αυτή που κυρίως μας αφορά].

    Και αν ακόμα δεν υπήρχε κανένα παιδαγωγικό, επιστημονικό ή ηθικό πρόβλημα, η κυβέρνηση θα έπρεπε διακριτικά (μια που δεν μπόρεσε έγκαιρα), να απομακρύνει το βιβλίο ως πλήρως συγκρουόμενο με πάγιες θέσεις της εξωτερικής πολιτικής για Κύπρο, Τουρκία, FYROM (εκτός κι αν αυτές έχουν αλλάξει, μια ερώτηση στο αρμόδιο Υπουργείο θα ήταν χρήσιμη). Οι συγγραφείς πάντως ισχυρίζονται ότι εξωτερική και εσωτερική πολιτική μπορούν να μάχονται η μια την άλλη.

    Η ΚΑΣΤΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ, Η ΜΥΓΑ ΣΤΟ ΣΠΑΘΙ & ΤΟ ΡΑΣΟ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ

    Κυβέρνηση και συγγραφείς ισχυρίζονται ότι μόνον οι επιστήμονες (δηλ. οι ιστορικοί) έχουν το δικαίωμα διόρθωσης. Ορθόν, μα αυτονόητο. Φανερώνει κάτι άλλο εκτός από ανησυχία, η συνεχής επίκληση αυτής της θέσης;

    Κυβέρνηση και συγγραφείς κατηγορούν κύκλους ότι θέλουν να επιβάλλουν τη γνώμη τους. Εννοούν προφανώς ότι αποτελεί άθλο στην Ελλάδα η εφαρμογή των νόμων, έναν άθλο που μόνο αυτή η κυβέρνηση μπορεί να πετύχει.

    Επαναλαμβάνουν ότι ο καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του. Αυτό κι αν είναι αυτονόητο. Δεν κάνουν τον κόπο όμως να απαντήσουν γιατί απαιτήθηκε η πολιτική πίεση του καθενός, που προσβεβλημένος από «συνωστισμούς» και «διχοτομήσεις» διαισθανόταν αυτό που κατεγράφη με συντριπτική πλειοψηφία στην κοινή γνώμη: κάτι δεν πάει καθόλου καλά με αυτή την Ιστορία. Μέσα από τις αποσπασματικές και επιλεκτικές δημοσιογραφικές αναφορές για τα προβλήματα του βιβλίου η κοινή γνώμη κινητοποίησε την κυβέρνηση που έτρεξε να κρυφτεί πίσω από την επιστήμη. Οι επιστήμονες με τη σειρά τους κρυμμένοι πίσω από παιδικές ή ελληνοπρεπείς δικαιολογίες του τύπου (η προηγούμενη Ιστορία ήταν καλή;) συνέχισαν να ανεμίζουν τη σημαία της αποκλειστικής αρμοδιότητας, αδυνατώντας να συσχετίσουν το «λάθος» του «συνωστισμού» με τη γενική τάση της αποστείρωσης της Ιστορίας και της αναγκαστικής απομάκρυνσής της από την ηθική παιδεία.[3] Πρόκειται για επιστήμονες των πολλών διδακτορικών (συγγραφείς, κριτές του βιβλίου και υποστηρικτές), οι οποίοι αν και κατέχουν θέσεις σχολικών σύμβουλων ή πανεπιστημιακές έδρες, μάλλον ξεχνούν ότι «το ράσο δεν κάνει τον παπά». Δηλώνοντας «επιστήμονες» απορρίπτουν την υποταγή σε οιονδήποτε άτομο ή φορέα (καλώς), ξεκαθαρίζουν ότι η ελληνική Ιστορία σήμερα δεν μπορεί να γράφεται, ούτε από την Εκκλησία, ούτε από τους απογόνους του Μέτερνιχ, ούτε από τους Εθνικιστές (καλώς και αυτό) και χαρακτηρίζουν όσους διατυπώνουν διαφορετικές γνώμες ως πατριδοκάπηλους ή αντιειρηνιστές (κακώς).

    Η άποψη ότι «η ιστορία δεν θα πρέπει να υπηρετεί την εθνική παιδεία», είναι γενική και μπορεί να λάβει πολλές αποχρώσεις. Το επικίνδυνο σημείο παραμένει ο στόχος του υποχρεωτικού κατακερματισμού της προσωπικότητας του πολίτη. Οι επιστήμονες που έγραψαν ή υπερασπίστηκαν το βιβλίο εμφανίζονται λάτρεις ενός αποϊδεολογικοποιημένου επιστήμονα (ιδανικής γι αυτούς μορφής), αλάθητου ηγέτη της κοινωνίας. Κατ’ αυτούς η ένταξη της ratio σε πλαίσια ηθικά είναι δείγμα πολιτισμικής κατωτερότητας. Θριαμβολογώντας για μια ορθολογικού τύπου αποκάλυψη, π.χ. ότι η έναρξη της μεγάλης επανάστασης έγινε στις 22 και όχι στις «25 Μαρτίου», καταφρονούν τους υποστηρικτές της «σκευωρίας» για να δείξουν την ανωτερότητα της καθαρής τους επιστήμης. Η ιστορία είναι όντως επιστήμη ως προς τη μεθοδολογία και κάθε συνειδητή διαστρέβλωσή της αποτελεί επιστημονικό και ηθικό ατόπημα. Ταυτόχρονα όμως απευθύνεται σε ανθρώπους ζώντες βάσει αρχών, γραπτών και άγραφων. Η ζητούμενη αντικειμενικότητα δεν έγκειται μόνο στα γεγονότα, αλλά και στις προθέσεις και στις συνθήκες που τα εξηγούν. «Αντικειμενική» ιστορία καθολικώς αποδεκτή δεν υπάρχει, επειδή είναι αδύνατον να υπάρξει. Η ιστορία υπάρχει μέσα από τα υποκείμενα (Θεόφιλος Βέικος, β. δασκάλου σελ. 7). Είναι ενδιαφέρον όμως να παρατηρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι συγγραφείς προωθούν την αντίθετη άποψη: παραθέτουν μια ομοβροντία επιστημονικών αναλύσεων (Chevallard, Burston, Hirst, Bruner, Bloom, Coltham, Fines, Booth, Donalson) για τη διδακτική της Ιστορίας, η αποδοχή των οποίων καταλήγει σε ένα και μόνο συμπέρασμα: το σημερινό Σύνταγμα της Ελλάδος είναι ως προς τους σκοπούς της Παιδείας «πεπαλαιωμένο» (β. δ. σελ. 10-12).

    Ο σεβασμός των νέων πολιτισμικών μειονοτήτων του σημερινού ελληνικού κράτους αποτελεί τη δικαιολογία όσων επιθυμούν να απορρίψουν από την Ιστορία την ηθική στόχευση. Οι επιστήμονες περί ων ο λόγος, ενώ επικρίνουν τον ολοκληρωτισμό, όχι μόνον περιορίζουν δια της παρούσης τη συλλογική μνήμη, αλλά κατευθύνουν και την ατομική θεώρηση των έμφυτων ανθρώπινων αξιών μέσα από αυστηρά ατομικές διαδικασίες (..κατάθεση στεφάνων κατά μόνας;). Οποιοσδήποτε συμβιβασμός με τέτοιες απόψεις δεν αποτελεί απλώς συρρίκνωση του συλλογικού υποκειμένου, αλλά και του ατομικού στα όρια του κοινωνικού ασπόνδυλου. Η συρρίκνωση της εθνικής ταυτότητας δεν διευρύνει αυτόματα την υπερεθνική, καθώς η πρώτη αποτελεί προϋπόθεση και δεν αποκλείει τη δεύτερη. Και οι δύο έχουν κοινά συστατικά στοιχεία τα οποία μέσα από αυτή τη διαπραγμάτευση καταδιώκονται. Δύο παραδείγματα από το βιβλίο: Α) οι δύο εικονιζόμενες κεντρικές μορφές του Αγώνα έχουν θετική, αρνητική, μικτή συμβολή; Με βάση ποια στοιχεία θα συζητήσουν οι μαθητές τη συμβολή τους στην Επανάσταση; Β) Όταν στόχος της Ιστορίας (και) στο διάστημα 1944-49 είναι «να λειτουργήσει εισαγωγικά στα ιστορικά θέματα που έχουν διχαστική δυναμική, δίνοντας μια εικόνα που δεν είναι πολωτική» (β.δ. σελ. 13), τότε ο μεν ιστορικός-άνθρωπος λέει το αυτονόητο, ο δε ιστορικός-επιστήμων ομολογεί τη συνειδητή εγκατάλειψη της επιστήμης του, χάριν του επιδιωκόμενου αποτελέσματος. Το αποτέλεσμα είναι να μετράει το παιδί των 12 ετών τον αριθμό των ελληνικών κυβερνήσεων και να εξηγεί έναν εμφύλιο πόλεμο με βάση την ετυμολογία.

    Όσο για την λεγόμενη «απομάκρυνση από την παπαγαλία και την προσχώρηση στο κριτικό πνεύμα» το αποτέλεσμα είναι ευνόητο: το πρώτο θεωρητικά επιδιώκεται με τις αναφορές στις πηγές, αλλά ελλείψει του δεύτερου -που ασφυκτιά μέσα στην τάση αποεθνοποίησης του κυρίως κειμένου και την ιδεολογική επιλεκτικότητα των πηγών- ξαναγυρίζουμε αναγκαστικά πίσω (ή μάλλον, πιο πίσω).

    Από το γλωσσάριο της σελίδας 74 πληροφορούμαστε κι εμείς μαζί με τους μαθητές ότι «εθνικοί ανταγωνισμοί σημειώνονται όταν δυο έθνη διεκδικούν τα ίδια πράγματα». Οι επιστήμονες αυτοί πιστεύουν στην ανωτερότητα όποιου υπερβαίνει την εθνική διάσταση. Δικαιολογούνται ότι πολεμούν τον εθνικισμό, ενώ κατ’ ουσίαν αντιμάχονται και τον εθνισμό -περιορισμός του έθνους λόγω περιορισμού του ήθους- (Ήθος – έθος – έθνος). Αυτό που φαίνεται να μην έχουν συνειδητοποιήσει, είναι πως ό,τι κάνουν αποτελεί επίσης ιδεολογία. Το τραγικό, επιστημονικό αστείο αυτής της Ιστορίας είναι ότι, ενώ υποστηρίζει με πάθος το στόχο της διαμόρφωσης υπερεθνικής συνείδησης, αδιαφορεί πλήρως για τα αίτια της αδυναμίας συγκρότησης εθνικού ελληνικού κράτους υπό ελληνική διοίκηση. Η ανυπαρξία απόλυτα κοινής εθνικής ταυτότητας-συνείδησης θα παραμείνει αναιτιολόγητη, όπως και οι μουσουλμάνοι ρωμιοί, οι καθολικοί ρωμιοί, οι χριστιανοί αρβανίτες, οι μουσουλμάνοι αρβανίτες, ο πελοποννησιακός τοπικισμός και γενικότερα ο πολιτισμικός κατακερματισμός, η διοικητική πολυχρωμία και το βίωμα της οθωμανικής προσωποκεντρικής διοίκησης. Ο στόχος της αποϊδεολογικοποίησης της Ιστορίας αποβάλλει τη διαπραγμάτευση ακόμα και των εκκλησιαστικών ζητημάτων, όπως το αυτοκέφαλο της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

    Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ: ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ Ν’ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ

    Η κυβέρνηση με τους χειρισμούς της φάνηκε ανήμπορη να υπερασπιστεί και το θετικό (μεθοδολογικό) σημείο του νέου βιβλίου, την άμεση παραπομπή στις πηγές. Δυστυχώς, η μοναδική δικαιολογία, η αντίσταση στην καπηλεία του εθνικού ή/και του θρησκευτικού αισθήματος που αναμφίβολα γίνεται από ορισμένες πλευρές, κλητεύεται από την κυβέρνηση για να δικαιολογήσει την ανυπαρξία ηθικής στόχευσης στην Παιδεία. Υπάρχει άλλη βαθύτερη γενεσιουργός αιτία των αλυσιδωτών προβλημάτων που μαστίζουν την ελληνική κοινωνία από την αναξιοκρατία, στην οποία είναι διαποτισμένη διαστρωματικά και όχι κομματικά; Επιβεβαίωση αποτελούν και οι κομματικές αντιδράσεις: το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ενώ συμφωνεί πλήρως με την κυβέρνηση, λόγω του εξαρτημένου ανακλαστικού της αντιπαράθεσης, επικρίνει με αοριστολογίες, ονομάζοντας τις συνέπειες του παλιού βιβλίου «ζητήματα». Πρόκειται για την παράταξη που στηρίζει τις επιλογές του παρελθόντος (με το σημερινό της Πρόεδρο ως Υπουργό Εξωτερικών): την ανάθεση συγγραφής του βιβλίου και την ψήφιση του Ν.2929/2001. Πρόκειται για την παράταξη που μένει σταθερή στην ίδια κεντρική άποψη (π.χ. «ρεαλισμός» του σχεδίου Αναν) και δεν εκμεταλλεύεται τη συγκυρία, όπως έκανε στο παρελθόν ο σημερινός Πρωθυπουργός (θέμα ταυτοτήτων). Πάντως τα δύο κόμματα ταυτίζονται στην επικίνδυνη και νεφελωδώς διατυπωμένη άποψη της κομματικής αναρμοδιότητας. Το Κ.Κ.Ε., το μόνο κόμμα που είχε διατυπώσει μια ιδεολογική κριτική, εκφράζει τη στερεότυπη, περιχαρακωμένη του θέση. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., κρύβοντας προσωρινά τον υπερθεματισμό του για τις κυβερνητικές κινήσεις αρκέστηκε σε μια παρατήρηση που βρίσκεται στο κλίμα άμβλυνσης μεν, διατήρησης δε της προσωπικής κριτικής του κ. Αλαβάνου στον Πρωθυπουργό. Η Δ.Ο.Ε. ως σήμερα δεν έκανε καμιά επίσημη ανακοίνωση (ο πρόεδρός της περιορίστηκε σε ένα ανούσιο σχόλιο, αποφεύγοντας να πάρει θέση). Η Ο.Λ.Μ.Ε. σιώπησε. Κανένα κόμμα (ούτε εξωκοινοβουλευτικό) δεν θυμήθηκε το περιλάλητο και υπερφθαρμένο από την πρόσφατη (κατά)χρηση άρθρο 16. Η «παράλειψη» της αναφοράς στο άρθρο 16-παρ.2 του Συντάγματος επιβεβαιώνει την πολιτική υποκρισία και από την πλευρά της αριστεράς, η οποία το αναφέρει μόνον στην θέση της περί κρατικών πανεπιστημίων, με ρομφαία την άστοχη επίκληση «δημόσια και δωρεάν παιδεία».

    Η κυβέρνηση επικαλούμενη σήμερα το Π.Ι. και την Ακαδημία Αθηνών ως πανάκεια, στρουθοκαμηλίζει επί της ουσίας, προσπαθώντας απλώς να εμφανιστεί διαφοροποιημένη από τη μείζονα αντιπολίτευση ώστε να κατευνάσει την κοινή γνώμη. Οποία θλίψη! Δεν θα έπρεπε ο κ. Καραμανλής -ο οποίος δήλωνε προ των εκλογών του 2004 ότι μελετά ιδιαίτερα την Ιστορία- να την προστατέψει από τη σημερινή της χρησιμοποίηση στα γραφεία των κυρίων Σταύρου και Ζαγορίτη; Ο Πρωθυπουργός κατ’ επανάληψη έχει δηλώσει ότι σέβεται τους θεσμούς. Πέρα από την πληροφορία που παίρνουμε από αυτή τη δήλωση για την ελληνική ιστορική συνήθεια της καταπάτησης των θεσμών, μήπως θα έπρεπε να δούμε και μια υλοποίηση της πρωθυπουργικής δήλωσης στο χώρο της Παιδείας;

    ΥπΕΠΘ: ΜΕ ΚΑΘΕ ΒΙΒΛΙΟ -ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ- ΔΩΡΟ

    Το να θεωρείται πάντως η Διδώ Σωτηρίου ένδειξη θάρρους της κυβέρνησης, αντίδοτο ή συμπλήρωμα στη Μαρία Ρεπούση, μόνον ζημία μπορεί να προσφέρει (και) στην κυβέρνηση. Η απόφαση διανομής του βιβλίου ανήκει αποκλειστικά στο ΥπΕΠΘ και ουδόλως στο Π.Ι. ή στη συγγραφική ομάδα. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς γιατί έπρεπε να υπάρξουν «πολλές αιτιάσεις για τη δραματική περίοδο της Μικρασιατικής καταστροφής», ώστε ν’ αποφασίσει το ΥπΕΠΘ να προσφέρει «περαιτέρω γνώση»; Και τι σημαίνει η διατύπωση «υπήρξαν πολλές αιτιάσεις»; Δικαιολογημένες, αδικαιολόγητες; Και φυσικό φαινόμενο να ήταν οι αιτιάσεις, θα κρινόντουσαν. Προς τι ο φόβος μιας ξεκάθαρης διατύπωσης; Ένας υψηλού επιπέδου επιστήμονας αναλαμβάνει ευχαρίστως τις ευθύνες για τα λάθη του. Επίσης, η Ελλάδα απέχει παρασάγγας από τον κίνδυνο εγχώριων Ταλιμπάν (και στο βαθμό που κάποιοι τείνουν προς τα εκεί, μάλλον διευκολύνονται από τη συνεχή, δημόσια επίκληση της κυβερνητικής πυγμής).

    Αν όντως το βιβλίο διορθώθηκε, ποιοι είναι οι λόγοι της πρόσθετης παροχής; η συμβατότητα με το Ν.2929/2001; το αντιστάθμισμα για τη διάσωση του τύπου και της ουσίας του βιβλίου; ο πολιτικός συμβολισμός; (η σχέση της Διδούς Σωτηρίου με την αριστερά). Εδώ καταρρέει οριστικά η κυβερνητική εμμονή στο ότι η επιστήμη προηγείται ή είναι ξένη με την πολιτική στον τομέα της Παιδείας. Καταντά μάλιστα μια -κατά τα άλλα- εξαίρετη πράξη, ένα ατυχές κακό προηγούμενο. Το μήνυμα που τελικά επικρατεί, είναι πως το χάπι της μη ανθρωπιστικής επιστήμης χρυσώνεται με ένα ιστορικό μυθιστόρημα.[4] Κατά την κυβέρνηση, η ηθική διάπλαση δεν έχει θέση στην χρηστικού προσανατολισμού Παιδεία, μα βλέποντας πόσο πολύ την θέλουν αρκετοί, αποφασίζει να την προσφέρει εφήμερα και σε ειδικό, ένθετο σκεύασμα, μέχρι νεωτέρας. (Δοσολογία δεν αναφέρθηκε).

    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

    Ο σκοπός της διδασκαλίας της ιστορίας επαναπροσδιορίζεται μακράν της διάπλασης ελεύθερων και υπεύθυνων πολιτών με συνείδηση εθνική και θρησκευτική. Το «Ε» στον τίτλο του ΥπΕΠΘ τείνει να μετατραπεί από «Εθνικής» σε κακής εκδοχής «Επιστημονικής». Η επί μέρους εκπαιδευτική στόχευση της ανάπτυξης κριτικού πνεύματος, με την οποίαν ουδείς μπορεί να διαφωνήσει, δεν επιτυγχάνεται μέσα από ένα τέτοιο βιβλίο. Οι όποιες επιλειάνσεις γίνονται σήμερα, δύσκολα θα αποτελέσουν ουσιαστικές αλλαγές, κάτι που μαρτυρείται και από τα λεγόμενα της συγγραφικής ομάδας. Η «β΄έκδοση» γίνεται από την κυβερνητική ανάγκη τήρησης κομματικών ισορροπιών και όχι από πολιτική-ιδεολογική πεποίθηση ή συνταγματική επιταγή. Οι συνταγματικές επιταγές άλλωστε, ολοένα και περισσότερο ατονούν στις μέρες μας.

    Απ’ όσο γνωρίζουμε, μια πρόωρη διάλυση της Βουλής γίνεται βάσει του άρθρου 41 του Συντάγματος. Υποκριτική εφαρμογή του ζήσαμε και στο παρελθόν. Τα τελευταία δύο χρόνια όμως, με αφορμή το διαρκές (και θεσμικώς προσβλητικό) αιτούμενο των εκλογών από την αντιπολίτευση («όσο γρηγορότερα, τόσο το καλύτερο»), ζούμε και την πρωθυπουργική συναίνεση στην εμπέδωση ενός ελαστικώς ερμηνευόμενου άρθρου 41 παρ. 2. Όλοι εμφανίζονται να συμφωνούν ότι «αποκλειστικός αρμόδιος για το πότε θα γίνουν οι εκλογές είναι ο Πρωθυπουργός». Υπό την έννοια αυτή, και με διαρκή προγνωστικά, όλοι «προβλέπουν» ότι σε πρωθυπουργικώς προσδιορισμένη στιγμή θα εμφανιστεί το «εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας» που αναφέρει το άρθρο 41 παρ.2. Ως συνέπεια, οι πολίτες ασκούνται στην εμπέδωση μιας νέας «αρμοδιότητας» που δηλώνει θεσμική υπέρβαση.

    Ο θεσμός του Συντάγματος επίμονα αναφέρεται στο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού και μάλιστα με μια διαρκή διαδικασία εξελικτικότητας, σύμφωνα με την οποία, σήμερα, δύο αιώνες από την αφετηρία, θα πρέπει να ζούμε σε υπερχείλιση δημοκρατίας. Εύλογο ερώτημα: πώς βλέπουν άραγε οι -υπέρμαχοι του Συνταγματικού θεσμού- συγγραφείς αυτής της Ιστορίας την τήρηση του σημερινού μας Συντάγματος; Όσο για την κυβέρνηση, αν τη ρωτούσαμε, ίσως να μας μιλούσε και πάλι για κάποια sedes materiae.

    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

    Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες δημοσιογραφικές πηγές, το ΥπΕΠΘ απεδέχθη τελικώς την επιστημονικώς προταθείσα νέα κλίση ορισμένων ουσιαστικών, που κατατάσσονται πλέον στα ανώμαλα:

    Η διχοτόμηση
    ΤΗΣ διαίρεσης
    ΤΟ Ινστιτούτο
    ΤΟΥ Υπουργείου

    ΤΟ ζήτημα
    ΤΟΥ προβλήματος
    Η Επιστήμη
    ΤΗΣ Πολιτικής

    Ο συνωστισμός
    ΤΗΣ βίαιης εκκένωσης
    Η Μαρία
    ΤΗΣ Διδούς

    Η απομάκρυνση στρατευμάτων
    ΤΗΣ ένδοξης απόκρουσης
    ΤΟ Σύνταγμα
    ΤΗΣ Δημοσκοπήσεως

    8 Αυγούστου 2007

    Στέργιος Ζυγούρας

    Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Στ΄ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ: σελ. 1-23 24-53 54-73 74-93 94-113 114-138 όλο το βιβλίο (21 ΜΒ)

    ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ (2 ΜΒ) ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΗ: σελ. 1-19 20-38 39-56 όλο (5 ΜΒ)

    Τα αρχεία βίντεο αυτής της σελίδας είναι κωδικοποιημένα σε μορφή DivX

    Η ΚΑΤΑΛΗΞΗ (;) ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΥΤΗΣ

    Η κυβερνητική εμμονή στην επίκληση της «επιστήμης», τα προεκλογικά μισόλογα και η δημοσιογραφική ανεπάρκεια (30/8/2007)

    Η κυβερνητική ομοβροντία απόσυρσης του βιβλίου λίγες μέρες πριν τις εκλογές (9-11/9/2007)

    Τελικά, με την απόφαση «απόσυρσης» που ανακοίνωσε ο υπουργός κ. Στυλιανίδης:

    1. Δόθηκε επιστημονική λύση στο θέμα του βιβλίου ή πολιτική;

    2. Το Π.Ι. που είχε εγκρίνει το αρχικό βιβλίο δεν ενέκρινε το «διορθωμένο».

    3. Φταίει αποκλειστικά η κ. Γιαννάκου για το συνολικό χειρισμό και ιδιαίτερα για το διάστημα Αυγούστου-Σεπτεμβρίου; Αν ναι, προς τι τα κροκοδείλια δάκρυα του κόμματος (30-9-07) που προσπαθεί να θεμελιώσει κοινωνική «ανάγκη» αλλαγής του εκλογικού νόμου πάνω (και) στη μη εκλογή της πρώην Υπουργού;

    http://users.sch.gr/szygouras/themata/ISTORIA_6H.DHMOTIKOY/an_ousiastika.htm

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/11/2007

  19. ΤΑ ΝΕΑ» 12-04-08

    Πρόσφατα αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου το σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας της Γ’ Λυκείου. Η συγγραφή του ανατέθηκε αποκλειστικά σε πανεπιστημιακούς που συνδέονται με το ίδρυμα Καραμανλή ή το Ινστιτούτο Καραμανλή (Ι. ΚΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, Κ. ΣΒΟΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΥ. ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ). Και το αποτέλεσμα ξεπέρασε, προς τα κάτω, ακόμη και τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις.

    Ας αντιπαρέλθουμε εδώ τις μικροατυχίες του νέου βιβλίου που απλώς δηλώνουν έλλειψη επιμέλειας ή ευρύτερης παιδείας (όπως ότι λύνεται επιτέλους ο γρίφος της ονομασίας του νταντά: «Γαλλ. dada= ξύλινο παιδικό αλογάκι», σ. 250), και κάποια πιο σοβαρά πραγματολογικά λάθη, όπως ότι ο Χίτλερ «κατήργησε μετά και από δημοψήφισμα, το 1934, τη δημοκρατία και αυτοαναγορεύθηκε πρόεδρος του Ράιχ» (σ. 104). Προσπερνούμε τις εννοιολογικές συγχύσεις (ο Άξονας επιτέθηκε «κατά του διεθνούς κράτους δικαίου», σ. 105) και τις μονοδιάστατες περιγραφές, όπως της βιομηχανικής επανάστασης που παρουσιάζεται σαν καθαρή ευλογία, χωρίς την παραμικρή αναφορά στις καταστροφικές κοινωνικές της συνέπειες- για να το πούμε αλλιώς, σβήνοντας κυνικά τον Ντίκενς και τους Άθλιους.
    Δεν εκπλησσόμαστε καν από την απόλυτη σιωπή των συγγραφέων για ζητήματα όπως η παρισινή κομμούνα και ο ισπανικός εμφύλιος ή για τις κοινωνικές επιπτώσεις της Κατοχής στην Ελλάδα (και τη σύνδεσή τους με την ανάπτυξη της Αριστεράς και της Αντίστασης), για τα Τάγματα Ασφαλείας και τη λευκή τρομοκρατία μετά το 1945, και για πολλά πολλά άλλα. Απλές αβλεψίες όλα αυτά; Σαν τα λάθη στον λογαριασμό που κάνουν τα γκαρσόνια σε μερικές ταβέρνες, είναι όλες προς την ίδια κατεύθυνση.

    Καλλωπισμός

    Αν όμως μας ενόχλησε ο «συνωστισμός» στην προκυμαία της Σμύρνης, τότε τι να πούμε όταν γενοκτονικές μάστιγες μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου, όπως ήταν η αποικιοκρατία, καλλωπίζονται σαν «δυναμική έξοδος των προηγμένων χωρών της Ευρώπης»; Που θεμέλιά της ήταν, μεταξύ άλλων, «η ακλόνητη πίστη στην ανωτερότητα του δυτικού πολιτισμού και στο χρέος της εξαγωγής των θεσμών και των αξιών του, καθώς και η φιλανθρωπία» (σ. 53); Τέτοιες ανοησίες δεν τις υποστηρίζει κανείς σήμερα, εκτός από λίγους νεοσυντηρητικούς στις ΗΠΑ και τη Βρετανία που προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Όχι μόνον όμως η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ, ευτυχώς, αποικιοκρατική χώρα, αλλά και η εθνική μας ιστορία περιλαμβάνει τα απελευθερωτικά κινήματα των Ιονίων, των Δωδεκανήσων και της Κύπρου, που στρέφονταν ακριβώς ενάντια σ΄ αυτή τη δήθεν ανιδιοτελή «δυναμική έξοδο των προηγμένων χωρών της Ευρώπης». Βοηθούν τέτοιες ιδέες τα παιδιά μας, που γεννήθηκαν και ζουν σ΄ έναν μεταποικιοκρατικό κόσμο; Πώς δικαιολογείται η ίδια η δομή του εγχειριδίου που, αποτυπώνοντας μια ακραία συντηρητική αντίληψη περί Ιστορίας, εστιάζει σε νικηφόρες μάχες, ηρωικούς άθλους μεγάλων ανδρών και διπλωματικές δοσοληψίες, ενώ αφήνει τα παιδιά αθώα σε ζητήματα συνάρθρωσης της κοινωνικής, της πολιτικής και της πολιτισμικής ιστορίας; Γιατί οι συγγραφείς, δίνοντας έμφαση σε απίθανες πραγματολογικές λεπτομέρειες, αδιαφορούν επιδεικτικά για την καλλιέργεια της κριτικής κατανόησης του παρελθόντος και των ευρύτερων διαδικασιών της ιστορικής αλλαγής; Είναι επιτρεπτό να προτείνουν ως βιβλιογραφία σ΄ ένα σχολικό εγχειρίδιο κατά βάση τα ίδια τα δικά τους έργα (σ. 252);
    Πώς εξηγείται άραγε η πάγια μεροληψία του βιβλίου υπέρ της άκρας Δεξιάς, όπως όταν αποσιωπά τον ρόλο της Εθνικής Εταιρείας στον καταστροφικό πόλεμο του 1897, και αποφεύγει εντελώς ν΄ αναφερθεί στα αίτιά του· ή όταν επαναλαμβάνει το γνωστό ψέμα πως το ΙΚΑ συστήθηκε επί Μεταξά (σ. 107) και όχι από τις προηγούμενες δημοκρατικές κυβερνήσεις; Γιατί απαλλάσσονται οι ΗΠΑ από τις ευθύνες τους για τη χούντα του 1967-74 (απλώς τηρούσαν «μια στάση ανοχής προς τους δικτάτορες», σ. 158); Γιατί δυσάρεστες αλήθειες παρουσιάζονται σαν να ήταν υποκειμενικές και αβέβαιες εκτιμήσεις (η συνέχεια της προηγούμενης πρότασης: «Αυτό προκάλεσε την αντίδραση του ελληνικού λαού, που απέδωσε στις ΗΠΑ την επιβολή και την επιβίωση του τυραννικού καθεστώτος»);

    http://ta-nea.dolnet.gr/Article.aspx?d=20080412&nid=8160761&sn=&spid=1363

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/05/2008

  20. Ένα κομματικό κατασκεύασμα, και μάλιστα χαμηλής ποιότητας

    Ο τρόπος που ο Χίτλερ δικαιολογούσε την επίθεσή του κατά της Ελλάδας δημιουργεί παραπλανητικές εντυπώσεις αν ο λόγος του αποσπασθεί από το ιστορικό του πλαίσιο. Αυτό όμως κάνουν οι συντάκτες της Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου
    Γενικά ο τρόπος που οι συγγραφείς του εγχειριδίου Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου αντιμετωπίζουν τον φασισμό είναι προβληματικός. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι το νέο εγχειρίδιο εγγράφεται σ΄ αυτό που ο Σλάβοϊ Ζίζεκ χαρακτήρισε «ένα ευρύτερο ιδεολογικό και πολιτικό σχέδιο ν΄ αλλάξουν οι όροι του μεταπολεμικού συμβολικού συμφώνου της ευρωπαϊκής ταυτότητας, το οποίο βασιζόταν στην αντιφασιστική ενότητα». Αλλά και σε πολλά άλλα σημεία, αποπνέοντας ακηδία, ημιμάθεια, υποκρισία και σκοταδισμό, αποτυπώνει τα πολιτισμικά ελλείμματα και τον πολιτικό αυταρχισμό μιας παλιότερης ελληνικής Δεξιάς, και σίγουρα δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες ενός σύγχρονου σχολείου.
    Τελικά, το υπουργείο Παιδείας αξιοποίησε την επίθεση της άκρας Δεξιάς ενάντια στο προηγούμενο βιβλίο για να επιβάλει στις σχολικές αίθουσες ένα κομματικό κατασκεύασμα, και μάλιστα χαμηλής ποιότητας. Τα Ιδρύματα Καραμανλή έχουν κάθε δικαίωμα να γράφουν τη δική τους εκδοχή της Ιστορίας, αλλά δεν έχουν κανένα δικαίωμα να την κάνουν υποχρεωτικό και αποκλειστικό εγχειρίδιο για την ελληνική νεολαία. Η πολυφωνική διδασκαλία της Ιστορίας στο σχολείο είναι για όλες και όλους μας ζήτημα δημοκρατίας.
    Πρέπει επιτέλους ν΄ αποφασίσουμε αν θέλουμε μια Ιστορία ναρκωτικό ή, αντίθετα, μια Ιστορία που να ξυπνά τη συνείδηση των παιδιών και να τα βοηθά ν΄ αντιμετωπίσουν τα τεράστια προβλήματα που άλυτα τούς παραδίνει η δική μας γενιά. Αυτό που σίγουρα δεν χρειάζονται καθόλου μα καθόλου είναι ιστορίες όπου ο Χίτλερ απεικονίζεται σαν δίκαιος και νηφάλιος ελληνολάτρης.
    http://www.tanea.gr/Article.aspx?d=20080412&nid=8160779&sn=&spid=1363

    ΟΙ ΑΝΕΞΟΔΟΙ ΕΠΑΙΝΟΙ ΤΟΥ ΦΥΡΕΡ

    Ακόμη χειρότερα, το βιβλίο του καθηγητή που συνοδεύει το νέο αυτό εγχειρίδιο είναι πιθανότατα το μόνο παγκόσμια σχολικό βιβλίο που αναφέρει επιδοκιμαστικά τον Χίτλερ, προβάλλοντάς τον με τέτοιον τρόπο ώστε να γίνεται συμπαθής. Αυτό συμβαίνει στο σημείο (σ. 134) όπου, για ακατανόητους λόγους, ζητείται να δοθεί στους μαθητές ένα εδάφιο που παρουσιάζει τον αρχηγό του ναζισμού σαν οξυδερκή θαυμαστή των εθνικών μας αρετών:
    Ο στρατάρχης φον Λιστ,στην ημερήσια διαταγή του δήλωσε ότι «οι Έλληνες υπερασπίσθησαν την πατρίδα των γενναίως».Και τέλος,στις 4 Μαΐου,σε λόγο του προς το Ράιχσταγ,ο Χίτλερ θα πει:“« ιστορική δικαιοσύνη όμως με υποχρεώνει να διαπιστώσω,ότι από όλους τους αντιπάλους που αντιμετωπίσαμεν,ο Έλλην στρατιώτης ιδίως επολέμησε με ύψιστον ηρωισμόν και αυτοθυσίαν.Εσυνθηκολόγησε μόνον όταν η εξακολούθησις της αντιστάσεως δεν ήτο πλέον δυνατή και δεν είχε κανένα λόγο» (Άγγελος Τερζάκης, Ελληνική Εποποιία 1940-1941, Αθήνα 1964, σ.204). Αποσπώντας τον λόγο του Χίτλερ από το ιστορικό του πλαίσιο, αναπαράγοντάς τον από τρίτο χέρι και αφήνοντάς τον ανερμήνευτο, οι συγγραφείς κατορθώνουν να δώσουν την εντύπωση ότι ο ρατσιστής ηγέτης του ναζισμού διερμήνευε αυθεντικά την «ιστορική δικαιοσύνη» και ήταν μάλιστα φιλέλληνας. Όσον αφορά το δεύτερο, βέβαια, οι πραγματικές του αντιλήψεις φάνηκαν από τη σχεδόν γενοκτονική στάση των αρχών κατοχής και δεν χρειάζεται να συσκοτίζονται με τέτοια παραθέματα. Όσον αφορά το πρώτο, οι Έλληνες εκείνης της εποχής, με εξαίρεση βέβαια τους φιλοφασίστες, που η ύπαρξη και η δράση τους αποσιωπούνται στο βιβλίο, δεν έπαιρναν τις δηλώσεις του τόσο τοις μετρητοίς. Άλλοι, ακόμη και πολύ συντηρητικοί, αντέδρασαν αλλιώς στον συγκεκριμένο λόγο:
    Στο λόγο αφθονούσαν τα ψέματα και οι ύβρεις. […] Στον λόγο του εκείνον ο Χίτλερ […] για την Ελλάδα,ανέφερε ότι η Ιταλία,τον Οκτώβριο του 1940,είχε διαπιστώσει σειρά παραβιάσεων της ουδετερότητάς της εις βάρος της […] Έτσι,συνέχιζε ο Χίτλερ,είχε τερματιστεί η ειρήνη στα Βαλκάνια.Προχωρώντας πρόσθετε ότι η Ελλάδα δεν είχε καμιά ανάγκη από τις βρετανικές εγγυήσεις,συνέδεε όμως την τύχη της «με την τύχη των χρηματοδοτών και εντολοδόχων του βασιλικού της αυθέντου»,και έκανε διάκριση ανάμεσα στην κλίκα που κυβερνούσε την Ελλάδα και στον ελληνικό λαό,του οποίου εξήρε τις αρετές.Κατηγορούσε τους Άγγλους γιατί ήθελαν να δημιουργήσουν προγεφύρωμα στη Θεσσαλονίκη και αυτό τάχα είχε αναγκάσει τη Γερμανία να επιτεθεί εναντίον της Ελλάδος,πράγμα που γι΄ αυτόν ήταν πολύ θλιβερό και πικρό,γιατί ενώ ως Γερμανός έτρεφε- λόγω της μορφώσεώς του- μεγάλο σεβασμό για τον ελληνικό πολιτισμό και τις ελληνικές τέχνες,έβλεπε αυτή την εξέλιξη και δεν μπορούσε να τη μεταβάλει.Όταν έφτασα στην παράγραφοόπου ο Χίτλερ διαβεβαίωνε πόσο επιθυμούσε την ειρήνη,επικαλούμενος ως μάρτυρά του το Θεό,πέταξα την εφημερίδα.
    Ο νεαρός που, διαβάζοντας τον ίδιο λόγο στην εφημερίδα, αποκρυπτογραφεί αβίαστα τον στόχο των χιτλερικών κολακειών, δεν είναι κανένας κομμουνιστής αλλά ο μελλοντικός πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης (Γεώργιος Ι. Ράλλης, Κοιτάζοντας πίσω, Ερμείας, Αθήνα 1993, σ. 264). Και αντέδρασε σωστά στα χιτλερικά φληναφήματα, πετώντας την εφημερίδα οργισμένος, ενώ αντίθετα οι συγγραφείς ζητούν σήμερα από τα παιδιά μας να καταπιούν άκριτα τους ανέξοδους επαίνους του Φύρερ, χωρίς δεύτερη προσέγγιση, χωρίς στοχασμό.

    Ο Σπύρος Μαρκέτος είναι επ. καθηγητής Ιστορίας των Ιδεών στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ.

    http://www.tanea.gr/Article.aspx?d=20080412&nid=8160820&sn=&spid=1363

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/05/2008

  21. Απο οτι βλεπετε φιλοι Π &Α η ιστορια…με τα βιβλια Ιστοριας μαλλον δεν τελειωνει…

    Θα περιμενοουμε βεβαια οι αντιδρασεις για αυτό το κατασκευασμα που δοθηκε κατ΄αναθεση στο Ιδρυμα Καραμανλή
    ντικαθιστωντας ενα κατα γενική ομολογια πλύ καλό βιβλιο ννα προκαλεσει μια θυελα αντιδρασεων αναλογη με εκεινη του βιβλιου της Στ Δημοτικου …
    Πολύ περισσοτερο γιατί ειναι ενα βιβλιο που ετοιμαζει τους τελειοφοιτους για την εισαγωγή στα Πανεπιστημια ……
    Ιδου!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/05/2008

  22. Και εννοω αντιδρασεις απο την Αριστερα γιατί η Ακροδεξια και η Δεξια εχουν καθε λόγο να επιχαιρουν για το βιβλιο του Ιδρυματος Καραμανλή …και το κανουν !!!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/05/2008

  23. Πρέπει να αντιδράσουμε.

    Ας κάνει κάποιος την αρχή γράφοντας ένα σχετικό κείμενο…

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/05/2008

  24. Αλήθεια… για τα (εθνοτοπικά) δικά μας τι λέει;

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 07/05/2008

  25. πολύ πολύ λιγωτερα απο οτι το αντιστοιχο προηγουμενο βιβλιο(για τον Πόντο)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 07/05/2008

  26. Τι σας εμποδιζει να κανετε Ποστ το κειμενο του Μαρκετου; (Αναφεροντας και την Πηγή΄;)
    Καλό θα ηταν πριν αντιδρασι καποιος να μαζευτουν αποψεις
    και σχολια – κυριως απο εκαπιδευτικους η ανθρωπους που εχουν δει το βιβλιο…

    Η δική μου εικονα ..δεν ειναι τοσο τεκμηριωμενη αλλά συγκριτική

    Το καινουριο βιβλιο ειναι πολύ συμπυκνωμενο και με μια γλωσσα που το κανει ακατανοητο
    σε αντιθεση με το -συγκριτικά- εξαιρετικό παλιο βιβλιο Ιστοριας Γ Λυκειου

    – και οτι δοθηε Κατ Αναθεση και οχι με διαγωνισμό
    στο Ιδρυμα Καραμανλή και σε συγγραφεις που δεν εκαναν τον κοπο καν να αλλαξουν το υφος πανεπιστημιακών συγγραμματων για ενα βιβλιο που αναγκαστικά το διαβαζουν μαθητες για να δωσουν Πανελλαδικές

    και το οτι αυτή η διαδικασια εγινε εντελώς στα Μουλωχτα- μες το καλοκαιρι -εν μεσω φωτιων και εκλογων
    Ειναι απο μόνο του λόγος αντιδρασης ..
    Αλλά θελει προηγουμενως μελέτη

    (οχι οπως με το βιβλιο Ιστοριας της Στ Δημοτικου, που εβγαινε ο καθε πικραμένος(δεν εννοω εσας του Π&Αβεβαια )
    και ελεγε τον πόνο του χωρις να σκεφτει τι πρωτοχωραει σε ενα βιβλιο του Δημοτικου ..

    θα προτεινα να το κανετε ποστ(τα του Μαρκετου) και βλεπουμε

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 07/05/2008

  27. αν ειναι να ξαναρχισει αλλη μια φορά μια ή πολλές παθιασμενη συζητηση γαι το Βιβλιο Ιστοριας (αυτή τη φορά για το Της Γ Λυκειου -γενικής παιδειας που δοθηκε κατ αναθεση (στα μουλωχτα) στους του Ιδρυματος Καραμανλή…
    ας πω γιατι θεωρώ ΄τα βιβλια ιστοριας της Γ Λυκειου σημαντικώτερο ζητημα απο το της εκτης Δημοτικου

    Διοτι -κρινοντας απο τον εαυτό μου- Δεν θυμαμαι απολύτως τιποτε απο την Ιστορια που εγώ διδαχτηκα στην στ’ Δημοτικου
    (περα απο το εξωφυλλο που ειχε αν θυμαμαι καλά το πουλι της 21ης Απριλη …χουντα βεβαια τοτε
    …. Αντιθετα , θυμαμαι παραπολλά απο την ιστορια της 6ης Γυμνασιου…
    Πολύ απλά : Εδωσα εξετασεις σ’ αυτό το μαθημα …
    …και ημουν σε ηλικια που μπορουσα να καταλαβω τι ειναι Ιστορια …
    (θα μου πεις …αυτο ισχυει για οσους ειχαν τοτε(πριν πολλλά χρονια ) επιλεξει θεωρητική κατευθυνηση
    Αλλά σας θυμιζω οτι μιλαμε για το Βιβλιο Γ Λυκειου Γενικής παιδειας και οχι κατευθυνσης( εδώ εχω να πω πολλά για οσα γιναν και γινονται στα μουλωχτα ..αλλά περιμενω πρωτα να γινει Ποστ το κειμενο του Μαρκετου)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 07/05/2008

  28. Νοσφεράτε,

    η ένταση για το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού υπήρξε γιατί ήταν η πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του ’90 που ξαναγραφόταν σχολικό βιβλίο και περιμέναμε ότι, τουλάχιστον, οι αριστερογενείς ιστορικοί θα συμπεριελάμβαναν τις ιστοριογραφικές κατακτήσεις των τελευταίων δεκαετιών για τα όσα διαδραματίστηκαν στην Ανατολή και θα έδειχναν ότι θα σέβονταν τη βούληση των πολιτών, που εξανάγκασε μια εχθρική εξουσία να αποδεχτεί τη δική τους ιστορική ερμηνεία.

    Συνέβη το αντίθετο με τους λεγόμενους «νέους ιστορικούς». Κινήθηκαν ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση, λες και πήραν τη σκυτάλη της Σιωπής επί των γεγονότων στην Ανατολή και της αιτιολόγησης του μιλιταριστικού τουρκικού εθνικισμού από την αντιπροσφυγική σκοταδιστική Δεξιά.

    Αυτό προκάλεσε τη μεγάλη ένταση…

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/05/2008

  29. Επίσης τότε, ένα από τα πρώτα κείμενα που είχαμε δημοσιεύσει είχε αλιευτεί στο διαδίκτυο (στου τζέι) και είχε την υπογραφή «Ισπίρτ» :

    «Μέχρι τώρα πίστευα ότι η αριστερή μου και αντιεξουσιαστική προέλευση δεν έρχονταν σε αντίθεση με τη μικρασιατική καταγωγή μου. Αντίθετα, λειτουργούσε συμπληρωματικά και το δεύτερο με βοηθούσε να ξεπεράσω τον ελλαδίτικο τοπικισμο, να κατανοήσω ευκολότερα τους “ξένους” και επί πλέον να γνωρίσω καλύτερα την κοινωνία του “γείτονα”, από την άλλη πλευρά του Αιγαίου.

    Με τη συζήτηση αυτή(*) κατάλαβα ότι η δικιά μας ιστορική ματιά είναι αποκλεισμένη από την κυρίαρχη ιδεολογία του κρατιδίου τούτου, που πίστευα και ‘γω -όπως και άλλοι- ότι έπαψε να είναι ξενόδουλη μπανανία.

    Κούνια με κούναγε! Η κατάσταση έγινε πολύ χειρότερη… Η ξενοδουλεία πήρε νέες ποιοτικά μορφές, ακόμα πιο ενδιαφέρουσες.

    Το νέο στοιχείο είναι ότι στην εκπαιδευτική διαδικασία εντάχθηκε πλέον ως κυρίαρχη ματιά, η ματιά του “γείτονα”, όχι όμως μ’ αυτούς που κάνουμε παρέα και μ’ αυτούς που μαζί τους διαδηλώνουμε ενάντια στα λευκά κελιά (που τυχαίνει να είναι αντικεμαλικοί και γι’αυτό αντιεθνικιστές και αντιφασίστες) , αλλά η ματιά των άλλων, η ματιά των εθνικιστών της άλλης πλευράς, οι οποίοι μ’ ένα περίεργο τρόπο βλέπουν τα μικρασιατικά με τον ίδιο τρόπο και έχουν και τους ίδιους ήρωες, όπως π.χ. ο Κεμάλ Ατατούρκ.

    Η δική μας ματιά παραμένει αποκλεισμένη στην ξενόδουλη μπανανία. Δεν υπάρχει, ούτε για να μπορέσουν τα προς εκπαίδευση και πειθαναγκασμό παιδάκια, να δουν τις δύο διαφορετικές ερμηνείες… Κάτι που αποτελεί στοιχειώδη μέθοδο για την αντιεθνικιστική εκπαίδευση είναι να παρουσιάζει και τις δύο ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους ερμηνείες….»

    ——————–

    Δηλαδή, εκείνη η σύγκρουση είχε κάποια καινούργια χαρακτηριστικά. Το βιβλίο της Γ’ Λυκείου που πρέπει επίσης να καταγγελθεί κατά πως τα λέει ο Μαρκέτος, κινείται στην παραδοσιακή κατεύθυνση της καθεστωτικής ιστοριογραφίας.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/05/2008

  30. M-p

    Για το βιβλιο της Ιστοριας Στ Δημοτικου εχουμε πει και αλλοι παρα πολλά ..εξαλλου το θεμα εχει κλεισει…

    Ομως
    για το απιστευτο σκανδαλο του κατ ‘αναθεση στο Ιδρυμα Καρμανλή βιβλιο της Γυκειου δεν εχω δει να λεγεται σχεδόν τιποτε (εκτος απο τα του Μαρκετου)

    Τωρα …δεν νομιζω οτι »Το βιβλίο της Γ’ Λυκείου , κινείται στην παραδοσιακή κατεύθυνση της καθεστωτικής ιστοριογραφίας.»

    Δεν ειναι τοσο απλό…

    Για να καταλαβεις ρωτα οποιον θελεις (αρκει να μην ειναι τελειως ..γκαγκάου βεβαια) για το βιβλιο Ιστοριας των τελευταιων 20 χρόνων της Γ Λυκειου(γενικής παιδειας) ..Πολλοι το κρατανε ακομα στη βιβλιοθηκη του…
    Χωρις να ηταν το τελειο
    ηταν ενα εξαιρετικά πλουσιο καιγονιμο βιβλιο-και παιδαγωγικά και ουσιαστικά -πραγματολογικά …
    -και δεν υπηρχε Κανενας λόγος να αλλαξει
    (εκτός….)

    Και ριξε μια ματια στο τωρινό
    (Γ Λυκειου Γενικής παιδειας παντα )
    ———————

    Ξερεις τι νομίζω; Νομίζω οτι οπως ο ταχυδαχτυλουργός κανει με το ενα χερι κατι για να αποσπασει την προσοχή απο το σημαντικό που κανει το αλλο χερι
    Ετσι και με τα βιβλια Ιστοριας (Στ Δημοτικου και Γ Λυκειου)

    Ανεπαισθητως κλεινουνε γυρω μας τα τειχη …

    * Παντως ουτως η αλλως το θεμα – η συζητηση – θα ανοιξει …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 08/05/2008

  31. Καθηγητές: Μετεξεταστέα τα βιβλία σε Γυμνάσια, Λύκεια

    Της ΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΚΗ

    Βιβλία που αξιολογούνται με βαθμό κάτω από τη βάση από τους ίδιους τους καθηγητές που τα διδάσκουν, διαθέτουν τα σημερινά Γυμνάσια και Λύκεια. Για την Ιστορία μάλιστα, δεν δημιουργείται ούτε μία ευκαιρία στα έξι συνολικά χρόνια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ώστε να διδαχθεί καλύτερα, καθώς σύμφωνα με έρευνα της ΟΛΜΕ κρίνεται ακατάλληλη σε όλες τις τάξεις Γυμνασίου και Λυκείου, με το βιβλίο της Γ’
    ———————————————————-
    Λυκείου να σπάει κάθε αρνητικό ρεκόρ.
    —————————————–
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=14327304

    Σας τοχα πει .. Το βιβλιο της Ιστοριας Γ Λυκειου των του Ιδρυματος Καραμανλή
    Δεν θα περασει ετσι …
    Στο κατω κατω κατι καταλαβαινουν και οι εκπαιδευτικοι… Αυτοι τα διασκουν τα βιβλια (ενώ αλλοι τα συγγραφουν κατ’ αναθεση μαλιστα..τι τα συγγραφουν δινουν ανεπεξεργαστες τις σημειωσεις τους ) ….

    ( Ασε εκείνη την φτηνη προπαγάνδα οτι Δηθεν ο Μεταξας εφτιαξε το ΙΚΑ που ευτυχώς το επισημαινει ο Μαρκετος…)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 16/05/2008

  32. Ο Σ. ΜΑΡΚΕΤΟΣ (συνεργάτης του ευαγούς ιδρύματος CDRSEE) ΚΑΙ Η ΑΘΛΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

    Α) ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΜΑΡΚΕΤΟΣ: «Γενοκτονικές μάστιγες μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου, όπως ήταν η αποικιοκρατία, καλλωπίζονται σαν «δυναμική έξοδος των προηγμένων χωρών της Ευρώπης»; Που θεμέλιά της ήταν, μεταξύ άλλων, «η ακλόνητη πίστη στην ανωτερότητα του δυτικού πολιτισμού και στο χρέος της εξαγωγής των θεσμών και των αξιών του, καθώς και η φιλανθρωπία» (σ. 53) «…Η εθνική μας ιστορία περιλαμβάνει τα απελευθερωτικά κινήματα των Ιονίων, των Δωδεκανήσων και της Κύπρου, που στρέφονταν ακριβώς ενάντια σ΄ αυτή τη δήθεν ανιδιοτελή «δυναμική έξοδο των προηγμένων χωρών της Ευρώπης».

    ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΕΠ’ ΑΥΤΟΥ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Στο κεφάλαιο «Η ακμή της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας», που καταλαμβάνει τις σελίδες 53-56, διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, τα εξής:
    «Τα αίτια της αποικιοκρατίας. Κοινή βάση όλης της δυναμικής εξόδου των προηγμένων χωρών της Ευρώπης, από τα μέσα του 19ου αιώνα έως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον υπανάπτυκτο οικονομικά κόσμο της Αφρικής και της Ασίας αποτελούσαν η αναζήτηση αγορών και πηγών πρώτων υλών, η ακλόνητη πίστη στην ανωτερότητα του δυτικού πολιτισμού και στο χρέος της εξαγωγής των αξιών και των θεσμών του, καθώς και η φιλανθρωπία» (σελ 53). Και συνεχίζει:
    «Αποικιοκρατία και ιμπεριαλισμός. (…)Οι νέες αποικίες εγκαθιδρύθηκαν από χώρες της Ευρώπης και από τις ΗΠΑ σε υπανάπτυκτες οικονομικά και ανίσχυρες στρατιωτικά περιοχές του κόσμου, ιδίως στην Αφρική, την Ασία και τον Ειρηνικό Ωκεανό, με τον εξαναγκασμό ή τη χρήση βίας, για να εξυπηρετήσουν κυρίως οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα των μητροπολιτικών χωρών. (σελ. 54-55)».

    Περιορίζομαι σ’ αυτά, γιατί το βιβλίο γράφει και άλλα προς στιγματισμό της αποικιοκρατίας. Μια ματιά στο βιβλίο θα σε πείσει.

    Β) ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΜΑΡΚΕΤΟΣ: «Πώς εξηγείται άραγε η πάγια μεροληψία του βιβλίου υπέρ της άκρας Δεξιάς, όπως όταν αποσιωπά τον ρόλο της Εθνικής Εταιρείας στον καταστροφικό πόλεμο του 1897, και αποφεύγει εντελώς ν΄ αναφερθεί στα αίτιά του• ή όταν επαναλαμβάνει το γνωστό ψέμα πως το ΙΚΑ συστήθηκε επί Μεταξά (σ. 107) και όχι από τις προηγούμενες δημοκρατικές κυβερνήσεις;»

    ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΕΠ’ ΑΥΤΟΥ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: «Ο Ιωάννης Μεταξάς θα καταλύσει τους δημοκρατικούς θεσμούς και θα κυβερνήσει έκτοτε, ως δικτάτορας, μέχρι το θάνατό του. Η ελληνική κοινή γνώμη, εμποτισμένη στην πλειονότητά της από αρχές φιλελεύθερες, υπήρξε οπωσδήποτε αντίθετη στην ιδεολογία του αυταρχικού καθεστώτος (σελ. 106).
    Στην επόμενη σελίδα (107) του βιβλίου περιλαμβάνεται και απόσπασμα από βιβλίο του Π. Βατικιώτη, όπου γράφονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά ήταν διαβόητο στους Έλληνες για μια καταπιεστική πολιτική, που περιλάμβανε λογοκρισία, μυστικές παρακολουθήσεις της Αστυνομίας, απαγόρευση απεργιών και δημόσιων συγκεντρώσεων – όλα στοιχεία ολοκληρωτισμού…»

    Αναφορικά με το καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967 το βιβλίο γράφει τα παρακάτω: «Την 21η Απριλίου 1967 συνωμότες αξιωματικοί κατέλυσαν το δημοκρατικό πολίτευμα, επιβάλλοντας δικτατορία (…) Καταπατώντας τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών, η δικτατορία αποτέλεσε μια οδυνηρή περίοδο της ελληνικής ιστορίας».

    Περί της σύστασης του ΙΚΑ: Σχετικά με «το γνωστό ψέμα πως το ΙΚΑ συστήθηκε επί Μεταξά και όχι από τις προηγούμενες δημοκρατικές κυβερνήσεις», που ισχυρίζεται ο Μαρκέτος, το βιβλίο γράφει τα εξής: «Η αναντιστοιχία, πράγματι, μεταξύ των δεικτών αφενός της βιομηχανίας και της ναυτιλίας και αφετέρου του εισοδήματος των εργαζομένων προκάλεσε ζωηρές ενστάσεις. Η λήψη μέτρων στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης – όπως ιδιαίτερα η σύσταση του ΙΚΑ, το 1937 – προσφερόταν για να αμβλύνει την κοινωνική αντίδραση, χωρίς όμως να μπορέσει να την εξαλείψει» (σελ. 107).

    Για να μάθουμε πώς έχει το θέμα αυτό, προσέφυγα στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, απ’ όπου αντιγράφω: «Ένας άλλος θεσμός με τον ίδιο στόχο, που πρέπει όμως να καταχωρισθεί στο ενεργητικό της δικτατορίας, ήταν η θέσπιση των Κοινωνικών Ασφαλίσεων το 1937. Επρόκειτο για θεσμό που βασιζόταν σε νομοσχέδια των τελευταίων κυβερνήσεων της αβασίλευτης δημοκρατίας, τα οποία όμως οι κυβερνήσεις εκείνες, βενιζελικές και αντιβενιζελικές, δεν είχαν θέσει σε εφαρμογή» (τόμος ΙΕ΄, σελ. 390).
    Προκειμένου να ελέγξω περαιτέρω αν έτσι όντως έχουν τα πράγματα, προσέφυγα και στην ιστοσελίδα της Γενικής Γραμματείας Κοινωνικών Ασφαλίσεων http://www.ggka.gr/asfalistikokefI.htm#_ Εκεί γράφονται τα ακόλουθα: «Το 1934 ψηφίστηκε ο βασικός νόμος 6298/1934 «Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων(…)Το 1935 καθιερώθηκε η υποχρεωτική ασφάλιση όλων των μισθωτών στο Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), που αποτέλεσε το γενικό φορέα κοινωνικής ασφάλισης των μισθωτών. Η λειτουργία του ΙΚΑ άρχισε την 1.1.1937».

    Σχόλιο: Δεν είναι καταφανές ότι η κριτική του Μαρκέτου κινείται στο πεδίο της ασχετοσύνης και της αθλιότητας;

    Γ) ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΜΑΡΚΕΤΟΣ: «Γενικά ο τρόπος που οι συγγραφείς του εγχειριδίου Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου αντιμετωπίζουν τον φασισμό είναι προβληματικός. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι το νέο εγχειρίδιο εγγράφεται σ΄ αυτό που ο Σλάβοϊ Ζίζεκ χαρακτήρισε «ένα ευρύτερο ιδεολογικό και πολιτικό σχέδιο ν΄ αλλάξουν οι όροι του μεταπολεμικού συμβολικού συμφώνου της ευρωπαϊκής ταυτότητας, το οποίο βασιζόταν στην αντιφασιστική ενότητα».

    ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΕΠ’ ΑΥΤΟΥ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Στη σελίδα 100 αναφέρεται στο Μουσολίνι ως «εμπνευστή της φασιστικής ιδεολογίας: έξαρση του εθνικισμού, διεκδίκηση στο όνομα του “δικαιώματος” των Ιταλών να δημιουργήσουν ισχυρό κράτος. Έξαρση της δύναμης και της βίας ως παραγώγων της πολικής. Επίκληση συνθημάτων υπέρ της κοινωνικής ισότητας – κατά παραφθορά του σοσιαλιστικού δόγματος (…) Η βαθμιαία ταύτιση κόμματος και κράτους θα απολήξει στην ολοκληρωτική κατάλυση των δημοκρατικών θεσμών και στη δημιουργία ενός προτύπου για τους οπαδούς του αυταρχισμού».
    Για το εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ λέει (σελ. 104-105) πως στις εκλογές το 1933 πήρε 44%, «οπωσδήποτε όμως για να καταλάβει την εξουσία δε θα αρκεστεί στη χρήση μεθόδων δημοκρατικών. Η άσκηση βίας κατά των αντιφρονούντων από ένστολους οπαδούς του κόμματος, με την ανοχή των κρατικών οργάνων, συνέπεσε με τη συγκατάβαση αρχικά των μετριοπαθών πολιτικών σχηματισμών στο όνομα της κοινής αντίθεσης στον κομμουνισμό. Ο Χίτλερ έχοντας ανακηρυχθεί, χάρη στη χρήση ανάλογων μεθόδων, ‘’καγκελάριος’’, κατήργησε μετά από δημοψήφισμα, το 1934, τη δημοκρατία και αυτοαναγορεύτηκε πρόεδρος του Γ΄ Ράιχ, συγκεντρώνοντας όλες τις εξουσίες και καταπνίγοντας κάθε εκδήλωση εσωτερικής ιδεολογικής διαφοροποίησης (…) Κατά τα επόμενα έτη θα αποδειχτεί ότι η επικράτηση αυτή αποτελούσε κίνδυνο όχι μόνο για τη δημοκρατία, αλλά και για την παγκόσμια ειρήνη (…) Αποχωρώντας από τους κόλπους της Κοινωνίας Των Εθνών, η Ιαπωνία αρχικά και η ναζιστική Γερμανία στη συνέχεια εγκαινίαζαν την εκστρατεία κατά του διεθνούς κράτους δικαίου, η οποία και θα οδηγήσει αναπόφευκτα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».

    Σχόλιο: Ο Μαρκέτος ασκεί μια στημένη και βρώμικη επιχείρηση διαβολής και λασπολογίας κατά των συγγραφέων του βιβλίου.

    Δ) ΤΙ ΆΛΛΟ ΛΕΕΙ Ο ΜΑΡΚΕΤΟΣ: «Τελικά, το υπουργείο Παιδείας αξιοποίησε την επίθεση της άκρας Δεξιάς ενάντια στο προηγούμενο βιβλίο για να επιβάλει στις σχολικές αίθουσες ένα κομματικό κατασκεύασμα, και μάλιστα χαμηλής ποιότητας».

    Μοναδικό σχόλιο επ’ αυτού: Άθλια λόγια ενός αθλίου!!!

    Τελευταίες παρατηρήσεις

    Η εξήγηση γι’ αυτή την βρωμερή επιχείρηση σπίλωσης, που θυμίζει πρακτικές παρακρατικών μηχανισμών, μπορεί να εντοπιστεί στα ακόλουθα δεδομένα:

    Από τους συγγραφείς του βιβλίου Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου ο μεν Ιωάννης Κολιόπουλος τάχθηκε ανοιχτά κατά του βιβλίου της Ρεπούση αρθρογραφώντας στην ιστοσελίδα της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών εναντίον του ιδεολογικού ρεύματος που εκπροσωπεί η κυρία αυτή, ο δε Κων/νος Σβολόπουλος, ως ακαδημαϊκός, συμμετείχε στην Επιτροπή της Ακαδημίας Αθηνών, που με το πόρισμά της έκανε σκόνη το βιβλίο της.

    Το σινάφι αυτό τώρα όχι μόνο επιχειρεί να πάρει εκδίκηση, μα επιδιώκει και να αμαυρώσει την προσωπικότητα και το επιστημονικό κύρος όσων τους αντιστέκονται, έτσι ώστε να τους εκτοπίσει από τη συγγραφή των σχολικών βιβλίων και να υπονομεύσει την εν γένει ιστοριογραφική τους παραγωγή. Το διακύβευμα είναι ποιος θα ορίζει στον τόπο μας την ιστορική παιδεία κι εν γένει την ιστορική συνείδηση, που αποτελεί το υπόβαθρο της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας. Δι’ αυτής οι γνωστοί μηχανισμοί επιχειρούν να επιτύχουν αυτό που λέει το γνωστό απόφθεγμα: «Όποιος ορίζει το παρελθόν, ορίζει και το μέλλον».

    Το ζήτημα κάθε άλλο παρά εξαντλείται εδώ. Το παιχνίδι που παίζεται είναι πολύ χοντρό και πρωταγωνιστεί σ’ αυτό το συγκρότημα Λαμπράκη! Θα επανέλθω.

    Σας χαιρετώ
    Χρήστος Κορκόβελος

    Σχόλιο από Είναι έτσι ; | 27/05/2008

  33. » ……….. Στο ζήτημα όμως που πολλοί Έλληνες ιστορικοί «διαπρέπουν» σε σκόπιμες ανακρίβειες και ασάφειες, αλλά και διασκεδαστικά μαργαριτάρια είναι η σύγχρονη κυπριακή ιστορία. Κάθε άσχετος με το ζήτημα θεωρεί ότι έχει άποψη την οποία οφείλει να καταθέσει, και μάλιστα με υπερβάλλοντα ζήλο, καθώς το Κυπριακό είναι ένα ανοιχτό ζήτημα που επηρεάζει τις σύγχρονες πολιτικές εξελίξεις. Το ζήτημα για τις κυρίαρχες τάξεις είναι να κλείσει όπως-όπως το Κυπριακό, επειδή κατά τη γνώμη τους, η Ελλάδα δεν μπορεί να ακολουθήσει απερίσπαστη τον δρόμο της… προόδου, δηλαδή της άνευ όρων ενσωμάτωσής της στη Δύση, όσο συντηρεί προβλήματα εθνικών διαφορών με γειτονικές της χώρες‡ προβλήματα που, σύμφωνα με την άποψη αυτή, είναι ήδη ξεπερασμένα για την πολιτισμένη Δύση. Τώρα αν στην Κύπρο αγωνίζεται να επιβιώσει ως τέτοιο, ελεύθερο ελληνικό, το τελευταίο κομμάτι της ελληνιστικής περιμέτρου, ελάχιστα απασχολεί τους θιασώτες της πολιτισμικής ισοπέδωσης και της παγκοσμιοποίησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι το κείμενο υποστήριξης στο σχέδιο Ανάν υπέγραψαν κυρίως πανεπιστημιακοί, ανάμεσά τους και αρκετοί ιστορικοί. Οι τελευταίοι έρχονται να συμβάλλουν με τον τρόπο τους στο ξεπούλημα της Κύπρου και με δημοσιεύσεις όπου επιχειρείται η αμαύρωση του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα 1955-1959 και η εμπέδωση της τουρκικής προπαγάνδας σε ό,τι αφορά την ερμηνεία των εξελίξεων από το 1960 και μετά.

    Στόχος: η ηθική απαξίωση των Ελληνοκυπρίων και η εγκατάλειψή τους από το ελληνικό κράτος στις ορέξεις του αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού και του τουρκικού επεκτατισμού: με εθνικιστές και ξιπασμένους νεόπλουτους Κύπριους θα ασχολούμαστε τώρα!

    Ακόμα και οι Ελλαδίτες ιστορικοί που ασχολούνται σοβαρά με το Κυπριακό, όπως οι Γιάννης Στεφανίδης και Ευάνθης Χατζηβασιλείου, επιχειρούν να καταδείξουν ότι η απόφαση έναρξης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα το 1955 ήταν εσφαλμένη, σαν να μπορούσε ποτέ η επιλογή της εξέγερσης να κριθεί με αυστηρά, αντικειμενικά και ουδέτερα επιστημονικά κριτήρια. Παρόλα αυτά αντιμετωπίζουν τον αγώνα των Κυπρίων με σεβασμό ενώ συνολικά το έργο τους, αποτέλεσμα επίπονης έρευνας, είναι και σημαντικό και αξιόλογο.

    Αντίθετα με τους παραπάνω, οι τιμητές των Ελληνοκυπρίων, ούτε έρευνα έχουν κάνει ποτέ, ούτε καν έχουν μελετήσει τη βασική βιβλιογραφία του ζητήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το περιβόητο απόσπασμα από το αποσυρμένο σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας που συνέγραψε ο Σπύρος Μαρκέτος όπου η ΕΟΚΑ εμφανίζεται καταρχήν ως οργάνωση του Γρίβα και μόνο, ενώ είναι πασίγνωστο ότι πολιτικός αρχηγός της ήταν ο Μακάριος. Η δε ιδεολογία της οργάνωσης χαρακτηρίζεται ως «υπερσυντηρητικός εθνικισμός» ενώ γίνεται και αξιολογική σύγκριση με τα άλλα αντιαποικιακά κινήματα της ίδιας περιόδου που χαρακτηρίζονται «προοδευτικά» και επομένως πολιτικώς ορθά.

    Μ’ αυτήν τη σκόπιμη ανακρίβεια και τη φανερή ιδεολογική προκατάληψη για την ΕΟΚΑ, τους Κύπριους αγωνιστές και τη θυσία τους, ο παλλαϊκός αντιαποικιακός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων και το αίτημα της Ένωσης απαξιώνονται συλλήβδην. Κι όμως αυτό το απαράδεκτο και αντιδεοντολογικό από επιστημονική άποψη απόσπασμα εγκρίθηκε από την αρμόδια επιστημονική επιτροπή και τυπώθηκε για να διανεμηθεί στα σχολεία. Οι διαμαρτυρίες των Κυπρίων και η επέμβαση του τότε Υπουργού Παιδείας, Πέτρου Ευθυμίου, κατήργησαν το βιβλίο πριν καν εμφανιστεί στα σχολεία, δημιουργήθηκε ωστόσο μείζον ζήτημα για τη διαδικασία ανάθεσης και συγγραφής των βιβλίων, λειτουργίας των επιτροπών που εγκρίνουν τα σχολικά εγχειρίδια αλλά και μείζον ζήτημα σχετικά με τη νομιμότητα της υπουργικής παρέμβασης.… »

    Τάσος Χατζηαναστασίου, διδάκτορας Ιστορίας, βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών το 2004 για το βιβλίο που συνέγραψε με τον Δ. Πασχαλίδη: Τα γεγονότα της Δράμας (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1941).

    Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το κείμενο στην παρακάτω ιστοσελίδα:

    http://www.ardin.gr/page/article.php?id=ARDIN_I_46-S_2-A_3

    Σχόλιο από Είναι έτσι ; | 27/05/2008

  34. Λες βρε;

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 27/05/2008

  35. Βρε τον Τασο (παλιο μου γνωριμο )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/05/2008

  36. Το βιβλιο που δοθηκε κατ’ αναθεση στους του Ιδρυματος Καραμανλή ειναι ενα Απιστευτα προχειρο απαραδεκτο εκαπιδευτικά και επιστημονικά βιβλιο …

    Και αυτό το καταλαβαινουν οσοι εχουν διαβασει καλά και το προηγουμενο ….

    Δυστυχώς φτασαμε στο σημειο (στο βρωμικό σημειο ) οι τυχόν επικρισεις ειτε να σκεπάζονται και να κουκουλωνονται τελειως ειτε να απαξιωνονται οι οποιοι επικρικτες μεσα απο την γνωστη μεθοδο της Βρωμικης λασπης και της χυδαιοτατης συκοφαντιας οπως ακριβώς βλεπουμε παραπάνω.

    Για ολα αυτά …και μεχρι να ερθει η απάντηση σε αυτους που εξευτελιζουν την Παιδεια και την Ιστορια
    Δηλαδή τα φτηνιαρικα Κρυφά και φανερα Παπαγαλάκια του καραμανλίσμου

    Και μεχρι να ερθει η απαντηση και απο το Εκπαιδευτικό κινημα και απο ολους τους σοβαρους ανθρωπους και επιστημονες που εχουν απομεινει μη εξωνημένοι σε αυτόν τον τόπο

    Θυμιζω τον στιχο που εγραψα οταν καποιοι μπατσοι συνελαβαν με τον πιο Χυδαιο τροπο μια εικαστικό
    δηθεν για να διαφυλάξουν τα ηθη :

    ΑΙΔΩΣ ΑΙΔΟΙΟΙ

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/05/2008

  37. και πριν συνεχισει αυτή η ιστορια καλό θα ειναι λίγο να ριξουμε μια ματια – μιας και εκει παει το πραγμα και στα ονοματα των -καθηγητων Πανεπιστημιου Ιστορικών που συνεγραψαν το βιβλιο καθώς και στο ποιοι Ιστορικοι ειναι μελη της Ακαδημιας ….

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/05/2008

  38. Ας επιχειρησω μια απο την δική μου σκοπια αποτιμηση -παρακαμπτοντας την εξοφλθαλμη λασπολογια των υποστηρικών του κατ’ αναθεση Βιβλιο στον(ους) του Ιδρυματος Κραμανλή και Ακαδημαικου ..

    .. Για να καταλαβουμε π,χ τα του Μεταξά πρεπει να θυμηθουμε οτι πρκειται για εκπαιδευτικά βιβλια ..που απευθυνονται σε μαθητες που δεν εχουν καμμια σχεδόν Γνωση…

    Ε λοιπόν το Αποσυρθέν στα Μουλωχτα βιβλιο ( που ΔΕΝ ειναι αυτό του Μαρκετου που αναφερει ο βραβευμενος απο την Ακαδημια φιλτατος Τασος – διοτι αυτό το του Μαρκετου ποτε δεν εμφανσισθηκε στα σχολεια – μαλλον επνιγη εν τη γενεσει του δια της γνωστης Μουλωχτης μεθοδου )

    Το απλιο βιβλιο λοιπόν
    Ειχε πολλές σελιδες μεσα απο Πηγες οπου ανελυετο η προφανεστατα Φασιστική Ιδεολογια του καθεστωτος της 4ης Αυγουστου ( 3ος Εληνικός Πολιτισμό κλπ )
    Ετσι οι μαθητες – και καθώς τομαθημα δεν ειχε γινει Κατ’ επιλογήν ωστε να το επιλεγουν ελαχιστοι – ειχαν την ευκαιρια -τουλαχιστον οσοι ενδιαφερονταν πραγματικά να μάθουνκαι οχι να παπαγαλίσουν –

    την πραγματική φυση αλλά και τις αντινομιες του Μεταξικου καθεστωτος ( Ο Μεταξάς :Διορισμενος απο εναν Αγγλοφιλο Μοναρχη μεν – Φιλοναζιστής δε)

    …Αντιθετα το νεο-κατ’ αναθεση και οχι με διαγωνισμό – βιβλιο- τα ξεπερνα τα ζητηματα αυτά στα πεταχτα στο »ντουκου» και τα αφηνει αδιαμεσολαβητα τελειως …

    Εκει εντασσεται και η Σωστη κριτική του Μαρκετου στο ζητημα του ΙΚΑ( ανεξαρτητα απο την Λασπη που του πετανε )

    Δηλαδή
    Ειναι εντελώς διαφορετικό το να καταλάβει ο μαθητης οτι η Κοινωνική ασφαλιση θεσμοθετηθηκε απο τις Προηγουμενες Δημοκρατικές κυβερνησεις και βεβαια για τους γνωστους λόγους κορπορατισμου -προπαγάβνδισης ενσωματωσης Υλοποιηθηκε απο το Καθεστώς Μεταξά (οπως εξαλλου εγινε απο ολα σχεδον τα Φσιστικά Ναζιστικά καθεστωτα που πλημμυριζαν τοτε την Ευρώπη — Κορπορατισμός για να χτυπηθει ο κομμουνισμός και να απομονωθουν οι σοσιαλιστικές ιδεες)

    Και εντελώς αλλο πραγμα το να παρουσιαζεται ξεκομενα και περιληπτικά ως αδιαμεσολαβητο γεγονός και αναντιρρητη -αυταποδεικτη αλήθεια οτι ο Μεταξάς πρωτο κεθιερωσε το ΙΚΑ ΚΑΤΙ βεβαια που επαναλαμβανουν σε ολους τους τονους οι Συμπαθουντες την Ακρα Δεξια και Δεξια Δεξιοι(φανεροι και κρυφοι )
    ετσι ωστε να Εντυπωθει στο μυαλό των μαθητών ως αυταπόδεικτη και αναντιρρητη αληθεια

    θΑ Επανέλθω με την πρωτη ευκαιρια

    στα του Χιτλερ ( και ζητάω χωρις να ξερω καθολου τι ειναι ο Μαρκετος ..αλλά παραμενω καχυποπτος στους Λασπιάρηδες –
    να διαβασουν προσεχτικά στο τι Λεει ο Μαρκετος στην κριτική στα Νεα –
    για το Πως παρουσιαζει το Νεο βιβλιο των του Ιδρυματος Καραμανλή τον Χιλερ και τον υποτιθεμενο θαυμασμό του προς τους Ελληνες …

    Και παλι ξαναλεω προς τους »Αριστερους»που τα βρηκαν με τους….. Ακαδημαικους ..
    Αιδώς !

    Παντως ενα εχω να πώ ..Μωρε μπραβο μεθοδους που χρησιμοποιουν οι ..φιλο- Ακκάδιοι

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/05/2008

  39. Στην Σημερινη Ελευθεροτυπία διαβασα το εξής :

    Υπουργείο: Αν δεν εφαρμόσετε τον νέο νόμο δεν παίρνετε χρήματα

    Τελεσίγραφο στα ΑΕΙ για τα συγγράμματα

    ΤΕΙ Αθήνας
    Αρπαξαν τις …ψεύτικες κάλπες, οι εκλογές όμως έγιναν

    Χωρίς βιβλία κινδυνεύουν να μείνουν τον Σεπτέμβριο οι φοιτητές ΑΕΙ, αφού το υπουργείο Παιδείας αρνείται να δώσει παράταση στην εφαρμογή του νέου νόμου όσον αφορά τα συγγράμματα. «Αντί να βρει λύσεις, το υπουργείο ακολουθεί την τακτική των τελεσιγράφων και των απειλών για τα ιδρύματα που δεν μπορούν να προσαρμοστούν στις επιταγές του», δηλώνει ο αντιπρύτανης του ΕΜΠ Γεράσιμος Σπαθής. Για «εκβιασμούς και απολυταρχισμό» μιλά ο Γιώργος Τριμπέρης, μέλος της Συγκλήτου του Αθηνών.

    ΑΠΟΨΕΙΣ
    Παίζουν με την Παιδεία

    http://www.enet.gr/online/online

    Και …θελω να Ρωτήξω:΅

    Αντε καλά ..Οι καθηγητάδες να μη παρουν τα λαφτα για τα συγγραμματα
    Και ουτες να χουν βιβλια τα παιδια οι φοιτηται που τολμησαν να ειναι ταραξιες και να διεκδικουν ..τα κ##παιδα ..Ακους εκει
    που ετσι κι αλλιως περασαν στο Πανεπιστημιο διαβαζοντας το Παλαιο Βιβλιο Ιστοριας Γ Λυκειου που κανενας δεν ξερει ποθεν βασταει η σκουφια των συγγαφεων και οχι το θαυμαστον πονημα των Ακκαδίων….

    Εγώ αλλο θελω να ρωτηξω

    Οι ακαδημαικοι και του Ιδρυματος Κραμανλή θα πληρωθουνε ;
    Η πληρωθηκαν ηδη για το »θαυμασιο» συγγραμα τους ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/05/2008

  40. Μια ερωτηση για τον βραβευθεντα κ Τασον » Χαρακτηριστικό παράδειγμα το περιβόητο απόσπασμα από το αποσυρμένο σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας που συνέγραψε ο Σπύρος Μαρκέτος όπου η ΕΟΚΑ εμφανίζεται καταρχήν ως οργάνωση του Γρίβα και μόνο, ενώ είναι πασίγνωστο ότι πολιτικός αρχηγός της ήταν ο Μακάριος. »

    α)δεν ηταν αρχηγος ο Γριβας;
    β) Ο Μακαριος ηταν Αρχηγος της ΕΟΚΑ(που ηταν ενοπλη αντιστασιακή οργανωση)
    ή Ολου του Πολιτικου Αγωνα των Κυπριων ;

    γ) Το νεο μη αποσυρμένο κατ’ αναθεση βιβλιο στο Ιδρυμα Καραμανλή και στους Ακαδημαικους δεν λεει ακριβώς το ιδιο; : »Στρατιωτικός Ηγέτης της ΕΟΚΑ ηταΝ ο Συνταγματάρχης Γεωργιος Γριβας »
    ενώ ο Μακαριος ηταν Ανωτατος πολιτικός ηγετης του Αγώνα και οχι της Εοκα(που ηταν ενοπλη Αντιστασιακή οργανωση) (πραγμα που βεβαια ειναι και αληθές ) σ163 ;

    δ) Αντε και παρεληφθη αυτό που λές Τασε ..Ειναι λόγος αυτός για
    »διαμαρτυρίες των Κυπρίων και η επέμβαση του τότε Υπουργού Παιδείας, Πέτρου Ευθυμίου, κατήργησαν το βιβλίο πριν καν εμφανιστεί στα σχολεία,…»

    μωρε το εξαφανισαν το βιβλιο επειδή δεν ειε αυτο για τον Μακαριο; αυτο μας λες;

    Εκτος αν σε πειραξε τοσο πολύ που ο Γριβας θεωρηθηκε συντηρητικός .. Τι ηταν ο Γριβας μου λές; Προοδευτικός ; Αριστερός; Δημοικρατικός; Τι ητανε ;; ο »γριβαμ σε θελει ….»

    ΚΑΙ κατι ακομα : Αντε »δημιουργήθηκε ωστόσο μείζον ζήτημα για τη διαδικασία ανάθεσης και συγγραφής των βιβλίων, λειτουργίας των επιτροπών που εγκρίνουν τα σχολικά εγχειρίδια »

    Αυτος ειναι λόγος για να θεωρειτε σωστό απο εσας τους Βραβευθεντες να Παραδιδεται η διαδικάσια συγγραφης των Σχολικών βιβλιων στους Ιδρυματουχους Καραμανλή και Ακαδημαικους και Βραβευσαντες σας, ΚΑΤ ‘ ΑΝΑΘΕΣΗ και Χωρίς καμμια Νομιμοποιηση χωρις καμμια Διαδικασια ; Ε;

    (Μωρε μπραβο Ρηξεις με το ΚΑραμανλικό και ακαδημαικό κατεστημενο η ..Ρήξη ! Μωρε Μπραβο ……

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/06/2008

  41. Γεώργιος Γρίβας, γνωστός και με το ψευδώνυμο Διγενής, ήταν Κύπριος στρατιωτικός και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της ιστορίας της Κύπρου. Οργάνωσε και ηγήθηκε του αγώνα των Κυπρίων για ένωση με την Ελλάδα, στην προσπάθειά του όμως αυτή δε δίστασε να αναλάβει ένοπλη δράση κατά Ελληνοκυπρίων οπαδών του ΑΚΕΛ, οι οποίοι επιθυμούσαν απλά ανεξαρτησία από τους Άγγλους, και αργότερα κατά του αρχιεπισκόπου Μακάριου, προέδρου της Κύπρου, όταν θεώρησε ότι ο τελευταίος πρόδιδε τον «εθνικό αγώνα» για Ένωση. Επίσης κατηγορήθηκε για βιαιότητες κατά Τουρκοκυπρίων, ενόπλων και αμάχων, σε όλες τις φάσεις της δράσης του στην Κύπρο.
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%93%CF%81%CE%AF%CE%B2%CE%B1%CF%82_-_%CE%94%CE%B9%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AE%CF%82

    Αντε να τα εξαφανισουν και αυτά τωρα οι Ακαδημαικοι ..αντε

    που τους ειπανε τον Γριβα συντηρητικό και ταραχτηκανε ..
    (Που ησουν νιοτη πουδειχνες πως θα γινοσασταν αλλοι …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/06/2008

  42. Οργάνωση Χ

    (Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια)

    Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

    Η οργάνωση Χ ήταν η μετονομασία της «Στρατιωτικής Οργανώσεως Γρίβα» που ιδρύθηκε την περίοδο της κατοχής τον Ιούνιο του 1941 στην Αθήνα από τον αντισυνταγματάρχη πεζικού Γεώργιο Γρίβα. Η μετονομασία έγινε τον Μάρτιο του 1943. Τα μέλη της οργάνωσης ήταν γνωστά σαν Χίτες.

    Η οργάνωση αυτή είχε εθνικιστικό, αντικομμουνιστικό και φιλοβασιλικό προσανατολισμό και παρέμενε πιστή στην κυβέρνηση Γεωργίου Β’ και Τσουδερού που ήταν στο Κάιρο. Στην διάρκεια της κατοχής επιδόθηκε σε συλλογή πληροφοριών, κατασκοπία, αναγραφή συνθημάτων και φυγάδευση Ελλήνων προς την Μέση Ανατολή. Σαν ένοπλη οργάνωση συγκροτήθηκε προς το τέλος της κατοχής, εξοπλισμένη από την μυστική αποστολή όπλων της κυβέρνησης Παπανδρέου με πλοίο που άραξε στην περιοχή της Κερατέας τον Σεπτέμβριο του 1944[εκκρεμεί παραπομπή]και με αγορές όπλων από τους αποχωρούντες Γερμανούς[1], με σκοπό να εμποδίσει την κατάληψη της εξουσίας από το ΕΑΜ. Στα Δεκεμβριανά συμμετείχε, με πολλές απώλειες, στο πλευρό του αντιεαμικού μετώπου, αφού διελύθη και προσεχώρησε στο 143 Τάγμα Εθνοφυλακής της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου με έδρα την περιοχή του Θησείου.

    Λίγο μετά την διάλυση της οργάνωσης ο αρχηγός της αντισυνταγματάρχης Γ. Γρίβας αποστρατεύτηκε το 1945 για να ασχοληθεί με τον αντιαποικιακό-απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου. Με το τέλος των Δεκεμβριανών και την ήττα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, πολλοί πολίτες της υπαίθρου και ιδιαίτερα της Πελοποννήσου, διωχθέντες από το ΕΑΜ, εντάσσονται στην οργάνωση Χ για να συγκροτήσουν ομάδες εκδίκησης και να καρπωθούν ίδια οφέλη όπως περουσιακά στοιχεία των δολοφονημένων είτε και κρατικά αξιώματα.

    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CF%81%CE%B3%CE%AC%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7_%CE%A7

    Βρε τον Γριβα …που δεν ητανε ‘υπερσηντηρητικός» κατά Τασον ..
    Μωρε Μπραβο !

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/06/2008

  43. ΕΟΚΑ Β’

    (Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια)

    Η Ε.Ο.Κ.Α. Β’ ήταν μια ένοπλη παραστρατιωτική οργάνωση που δημιούργησε στην Κύπρο ο Γεώργιος Γρίβας – Διγενής το 1971 ενάντια στην πολιτική του Αρχιεπισκόπου Μακάριου που ήταν ο πρόεδρος της χώρας εκείνη την περίοδο.

    Σε αντίθεση με την πρώτη φάση της Ε.Ο.Κ.Α. (1954-1959), η Ε.Ο.Κ.Α. Β’ δεν είχε την ίδια απήχηση στον κόσμο, καθώς η πρώτη φάση ήταν αγώνας εναντίον των Άγγλων, ενώ η δεύτερη φάση εμφύλιος σπαραγμός. Μετά από συνεχείς αγώνες (1955 – 1959, 1963 – 1964, 1967), ο Κυπριακός ελληνισμός είχε ανάγκη για ειρήνη και ομαλή ζωή. Ένα ακόμη γεγονός που αποθάρρυνε τον λαό ήταν οι σχέσεις της Ε.Ο.Κ.Α. Β’ με την Ελληνική κυβέρνηση εκείνης της εποχής. Η δικτατορία της Χούντας των Συνταγματαρχών είχε συχνά διαφωνίες και προστριβές με τον Μακάριο. Ακολούθησε η απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου, η απόπειρα δολοφονίας του αρχιεπισκόπου Μακαρίου και η δολοφονία του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, πρώην μέλους της κυπριακής κυβέρνησης, που θεωρήθηκε από άλλους ως υπεύθυνος ή συνυπεύθυνος για τις δύο απόπειρες και από άλλους ως αποδιοπομπαίος τράγος.

    Η κυβέρνηση των Αθηνών λοιπόν, απέστειλε τον Γρίβα στην Κύπρο για να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση του Μακαρίου. Ο Γρίβας δημιούργησε την Ε.Ο.Κ.Α. Β’ και παρουσίασε την οργάνωση ως συνέχεια της Ε.Ο.Κ.Α., αλλά δεν βρήκε, για τους προαναφερθέντας λόγους την ανάλογη υποστήριξη από τον Κυπριακό λαό.

    Με τον θάνατο του Γρίβα τον Ιανουάριο του 1974 η Ε.Ο.Κ.Α. Β’ έχασε τον φυσικό της ηγέτη και η πτώση ήταν αναπόφευκτη. Την εξουσία την ανέλαβε πλέον ολοκληρωτικά η ελληνική κυβέρνηση. Στις 15 Ιουλίου 1974 η Ε.Ο.Κ.Α. Β’, με την έγκριση του τότε πρωθυπουργού και δικτάτορα Ιωαννίδη, συμμετείχε στο πραξικόπημα της Εθνικής Φρουράς εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου που όρισε νέο Πρόεδρο του νησιού τον Νικόλαο Σαμψών. Αυτή η πράξη οδήγησε στην παράνομη εισβολή της Τουρκίας στις 20 Ιουλίου 1974 και την κατάληψη μεγάλου μέρους του βορείου τμήματος, καθώς και την de facto διχοτόμηση του νησιού.Επερξεργασία Μάριος Κόσμα

    Ανακτήθηκε από «http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%9F%CE%9A%CE%91_%CE%92%27»

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/06/2008

  44. Μύθος και αλήθεια για τον Γρίβα «Διγενή»
    ————————————————

    Ο ρόλος που διαδραμάτισε ο ίδιος και οι οργανώσεις «Χ» και ΕΟΚΑ στη σύγχρονη ελληνική και κυπριακή ιστορία
    Tου Γεωργιου Π. Mαλουχου

    Ηταν ένα στεφάνι κι ένα τρισάγιο από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο στον τάφο του Γεωργίου Γρίβα «Διγενή» στην Κύπρο. Αλλά ήταν αρκετό να ξεσηκώσει θύελλα. Γιατί; Επειδή ο Γρίβας, που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας και της Κύπρου και που τιμήθηκε από τα κοινοβούλιά τους, κατέληξε να αποτελεί ένα μέγα ερώτημα: Υπήρξε ήρωας ή προδότης; Πράκτορας ή πατριώτης; Eκανε αντίσταση ή συνεργάστηκε με τον κατακτητή; Ηταν δαιμόνιος ή αφελής; ΄Η μήπως, τελικά, ήταν όλα αυτά μαζί; Kαι, μάλιστα, εις διπλούν, όπως άλλωστε μαρτυρούσε και το όνομά του, το «Διγενής»; Οσο κι αν μοιάζει παράδοξο, κάπου εκεί βρίσκεται η αλήθεια για την πιο μυθιστορηματική και, ακόμα και σήμερα, ακατάληπτη φυσιογνωμία που ανέδειξε η ελληνική και η κυπριακή ιστορία στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Και που ταυτίστηκε τόσο με την καρδιά των εθνικών αγώνων στην Eλλάδα και την Kύπρο όσο και με την πιο σκοτεινή εκδοχή της στρέβλωσής τους, ώστε να μεταταγεί σε ένα είδος επιτομής της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας.

    Με απόσταση περίπου μιας δεκαετίας, ο Γεώργιος Γρίβας «Διγενής», που παλαιότερα είχε πολεμήσει και στη Μικρά Ασία και στο αλβανικό μέτωπο, ίδρυσε δύο οργανώσεις, μία στην Ελλάδα και μία στην Κύπρο: τη «Χ» και την ΕΟΚΑ. Οργανώσεις που σε μεγάλο βαθμό γνώρισαν τελικά την ίδια μοίρα: να ξεκινήσουν ως πατριωτικές και να καταλήξουν (η ΕΟΚΑ ως ΕΟΚΑ Β΄ στο δεύτερο στάδιό της) έχοντας εγγραφεί σε μεγάλο μέρος της συλλογικής συνείδησης ως προδοτικές.

    Μέσω των δύο αυτών οργανώσεων και της δράσης τους, ο Γρίβας διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο σε τουλάχιστον δύο καθοριστικές και αιματηρότατες περιόδους της ελληνικής και της κυπριακής ιστορίας: πρώτα στα όσα συνέβησαν το διάστημα λίγο πριν και αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς και έπειτα στους αγώνες για την ένωση της Kύπρου με την Eλλάδα. Δύο χώρους και δύο περιόδους, που, όμως, έχουν έναν ισχυρότατο κοινό παρονομαστή: την Aγγλία και τον δικό της αγώνα να διατηρήσει τα ερείσματά της που χάνονταν μαζικά, αν και ύστερα από έναν πόλεμο, τον οποίο μόλις είχε κερδίσει. Εξω από αυτό το πλαίσιο είναι αδύνατο να κατανοηθεί ο Γρίβας και ο ρόλος του.

    Ο «κρυφός πόλεμος»

    Κύριο στοιχείο αυτού του πλαισίου είναι ότι κατά τις τελευταίες ημέρες των Γερμανών στην Eλλάδα δεν διεξαγόταν ένας, αλλά δύο πόλεμοι. O ένας ήταν εκείνος με τον κατακτητή. O άλλος, που όσο πλησίαζε η ήττα του Aξονα γινόταν όλο και πιο σημαντικός, ήταν ο «κρυφός πόλεμος» της «διαδοχής» του κατακτητή στη χώρα. Σε ποια χέρια θα περνούσε η επιρροή, αν όχι η εξουσία, την επομένη της αναχώρησης των Γερμανών; Yπό κανονικές συνθήκες, ένα τέτοιο ερώτημα θα ήταν αδιανόητο. Oμως, πόσο… «κανονικές συνθήκες» αποτελούσε η λυκοφιλική συμμαχία των Aγγλων και των Aμερικανών με τη Σοβιετική Eνωση; Δύο συστήματα που μισούσαν το ένα το άλλο είχαν «ενωθεί» για να νικήσουν τον κοινό εχθρό – και τώρα το πετύχαιναν. Ετσι, οι Aγγλοι άρχισαν πια να διαμορφώνουν τις «στρατηγικές της επόμενης μέρας» για την Eλλάδα. Eπίκεντρό τους, να μην πέσει η χώρα σε κομμουνιστικά χέρια. Kαι οι «αντιφάσεις» αυτής της πολιτικής μοιάζουν ατελείωτες: είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ φοβούνται τον κομμουνισμό, χρηματοδοτούν το EAM και μάλιστα πολύ ενεργότερα, όπως φαίνεται, από ό,τι τις «δεξιές» οργανώσεις.

    Οπως σημειώνει ο μελετητής Πέτρος Μακρής Στάικος, όσο πιο πολλή δύναμη αποκτούσε το ΕΑΜ τόσο ο ρόλος μιας καθαρά στρατιωτικού χαρακτήρα οργάνωσης σαν τη «Χ» του Γρίβα γινόταν πιο σημαντικός. Οι κατήγοροί του αναφέρουν ότι συνεργάστηκε με τους Γερμανούς κατακτητές. Και είναι βέβαιο ότι ο Γρίβας βρέθηκε να έχει στα χέρια του οπλισμό ιταλικής και γερμανικής προέλευσης. Ομως, είναι πάρα πολύ πιθανό αυτός ο οπλισμός να έφτασε στα χέρια του μέσω των ίδιων των Αγγλων, ενώ άλλες αδιάσειστες αποδείξεις για συνεργασία του με τους κατακτητές δεν έχουν υπάρξει μέχρι στιγμής. Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχουν και αποδείξεις ότι η «Χ» πολέμησε τους Γερμανούς. Ομως, είναι βέβαιο ότι τροφοδότησε με αξιωματικούς – μέλη της τον αντιστασιακό ΕΔΕΣ.

    Οι σχέσεις με Γ. Παπανδρέου και Μακάριο

    Η κρισιμότερη όμως ώρα του Γρίβα ήταν ακριβώς όταν η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου ερχόταν από τη Μέση Ανατολή στην Αθήνα για να πάρει την εξουσία που άφηναν φεύγοντας οι Γερμανοί. Τότε, με τη μάχη του Θησείου, τον Δεκέμβριο του 1944, ο Γρίβας συνετέλεσε αποφασιστικά στην ήττα του ΕΛΑΣ για κατάληψη της Αθήνας. Η πικρή ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι την ώρα που δινόταν εκείνη η μάχη, ο πόλεμος για τον έλεγχο της Ελλάδας είχε ήδη χαθεί για τους Ελληνες κομμουνιστές, τους οποίους ο Στάλιν είχε εγκαταλείψει. Ομως, εκείνοι που σκοτώνονταν και από τις δύο πλευρές στους δρόμους γύρω από την Ακρόπολη δεν θα μπορούσαν να το γνωρίζουν…

    Η μάχη εκείνη υπήρξε καθοριστική τόσο για την Ελλάδα όσο και για τον ίδιο τον Γρίβα, που έγινε πλέον ο απόλυτα πρώτος στόχος της άλλης πλευράς, γεγονός με αρνητική επίδραση στη φήμη του πολύ μεγαλύτερη από τις όποιες αποδείξεις για τη δράση του.

    Δέκα χρόνια αργότερα ο Γρίβας βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο, όταν τον Απρίλιο του 1955 κηρύσσει την έναρξη του αγώνα για την Ενωση της Ελλάδας με την Κύπρο ως στρατιωτικός επικεφαλής της οργάνωσης ΕΟΚΑ, με πολιτικό επικεφαλής τον Μακάριο.

    Οπως έγινε και με τη «Χ», έτσι και με την EOKA, κεντρικός είναι και πάλι ο ρόλος της αγγλικής πολιτικής – άλλωστε, πολύ συχνά διαφεύγουν οι δύο πιο κρίσιμοι παράγοντες χωρίς τους οποίους είναι αδύνατη η κατανόηση τόσο της μεταπολεμικής Eλλάδας όσο και του Kυπριακού: ότι ο χρόνος που χωρίζει τα δύο αυτά ιστορικά «κεφάλαια» είναι ελάχιστος και ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για διαδοχικά «κεφάλαια» του ίδιου «βιβλίου», του λυσσαλέου διεθνούς ανταγωνισμού για το χτίσιμο των ζωνών επιρροής και εξουσίας σε μια εξαιρετικά σημαντική περιοχή στον πρώιμο μεταπολεμικό κόσμο.

    Φίλος και εχθρός

    Tο Λονδίνο, που μαζί με την κυβέρνηση Παπανδρέου στα 1945 ήταν έτοιμο να κάνει τα πάντα προκειμένου να μην πέσει η Eλλάδα στην κομμουνιστική επιρροή, ήταν τώρα έτοιμο να κάνει το ίδιο προκειμένου να μη χαθεί και το τελευταίο του προγεφύρωμα στη Mέση Aνατολή. Aν όμως στα 1945 στην Eλλάδα ο Γρίβας υπήρξε ένας από τους βασικούς πυλώνες άσκησης αυτής της πολιτικής, δέκα χρόνια μετά, στην Kύπρο, επικηρυγμένος πια από τους Αγγλους, υπήρξε αναμφίβολα ένας από τους ισχυρότερους πολέμιούς της. ΄Η έτσι, τουλάχιστον, νόμιζε…

    H εμπλοκή του Γρίβα με το Κυπριακό είναι πολύ πιο σύνθετη και διαρκής από ό,τι με την κατάσταση στη μεταπολεμική Eλλάδα. O Γρίβας όχι μόνον οργάνωσε σε μεγάλο βαθμό τον αγώνα για την Eνωση μέσω της EOKA, αλλά βρίσκεται πίσω και από την κρίσιμη τροπή που πήραν οι δύο κορυφαίες διπλωματικές στιγμές του Kυπριακού: πρώτον, ενέπνευσε τη στάση απόρριψης του Σχεδίου Aτσεσον, το οποίο ο Aνδρέας Παπανδρέου τελικά δυναμίτισε μέσω του πρωθυπουργού πατέρα του, Γεωργίου Παπανδρέου, στην τελευταία φάση των διαπραγματεύσεων. Kαι, δεύτερον, λίγο καιρό αργότερα, ήταν αναμφίβολα εκείνος που «έσπειρε» στον Mακάριο τις όψιμες αμφιβολίες για τις Συμφωνίες της Zυρίχης και του Λονδίνου που ίδρυσαν την Kυπριακή Δημοκρατία. Στα γεγονότα του Κυπριακού, ο Γρίβας «διασταυρώνεται» και πάλι με τον Γεώργιο Παπανδρέου – η σχέση τους, όπως κι εκείνη του Γρίβα με τον Μακάριο, αποτελεί κλειδί της σύγχρονης ελληνικής και κυπριακής ιστορίας.

    Η Κύπρος, οι Αγγλοι και οι Αμερικανοί

    Mπορεί ο Γρίβας να πίστευε ότι παλεύει, όπως πράγματι πάλευε, εναντίον των Aγγλων και μπορεί εκείνοι να τον είχαν επικηρύξει στην Kύπρο, όμως, στην πραγματικότητα, όλη του η δράση συνέβαλε τελικά με μεγάλη αποτελεσματικότητα στην επιτυχία των αγγλικών σχεδιασμών για την Kύπρο – και αυτό είναι που τον καθιστά ίσως ένα από τα τραγικότερα πρόσωπα της σύγχρονης ελληνικής και κυπριακής ιστορίας.

    Tο Σχέδιο Aτσεσον, που δυναμιτίστηκε, θα είχε «βγάλει από τη μέση» τον αγγλικό παράγοντα στην Kύπρο και θα τον είχε αντικαταστήσει με τον αμερικανικό. Tο ίδιο θα είχε συμβεί αν ο Γρίβας και ο Mακάριος είχαν δεχθεί να γίνει η Kύπρος μέλος του NATO, κάτι που υπήρξε έντονη επιθυμία της αμερικανικής πλευράς. Tελικά, η «σκληρή» στάση του Γρίβα και του Mακαρίου, όπως και λίγο πριν της κυβέρνησης Παπάγου στην Eλλάδα, συνέβαλε αποφασιστικά στο να καταφέρει η Aγγλία να κρατήσει το νησί έξω από τη συνολική «αλλαγή φρουράς» με τους Aμερικανούς και το Λονδίνο να παραμείνει τελικά μόνιμα στην Kύπρο σε ένα ρόλο επικυριάρχου – επιδιαιτητή, ρόλος ο οποίος δεν θα μπορούσε παρά να επικυρωθεί από τις συμφωνίες ίδρυσης της Kυπριακής Δημοκρατίας.

    Με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, η Κύπρος έγινε ανεξάρτητη. Επιστρέφοντας από το Λονδίνο την επομένη της υπογραφής, ο Μακάριος εκφώνησε έναν θριαμβικό λόγο στη Λευκωσία, λέγοντας ότι ιδρύθηκε «το κράτος του Θεού»… Ομως, μόλις τρία χρόνια αργότερα, ο ίδιος ήταν που αμφισβήτησε το Σύνταγμα που είχε υπογράψει και το «κράτος του Θεού» για το οποίο είχε μιλήσει, με το οποίο ο Γρίβας είχε εξ αρχής διαφωνήσει – και γι’ αυτό ήδη από το 1959 είχε επιστρέψει στην Ελλάδα. Οπως παλιότερα είχε συζητηθεί το όνομά του ως πιθανού ηγέτη του ΕΑΜ, το ίδιο γίνεται και για την Ενωση Κέντρου, λίγο πριν αυτή καταλήξει τελικά στον Γεώργιο Παπανδρέου.

    Και στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ

    Στα τέλη του ’63, βίαιες συγκρούσεις ξεσπούν στην Κύπρο και το καλοκαίρι του ’64 ο Γρίβας επιστρέφει μυστικά στο νησί, καθώς ήταν ο εμπνευστής της -απόλυτα επιτυχούς- αποστολής της «μεραρχίας» που έστειλε ο Γεώργιος Παπανδρέου στην Κύπρο, ενώ λίγο καιρό μετά με σημειώματά του εμπλέκεται και με την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, οι αξιωματικοί της οποίας ήταν «απέναντι» από εκείνους του Παπαδόπουλου. Απελαύνεται το 1967 μετά τα γεγονότα της Κοφίνου, για να επιστρέψει και πάλι μυστικά, το 1971, με την ΕΟΚΑ Β΄ και, όπως φαίνεται, για ένα διάστημα συνεργάζεται και πάλι με τον Μακάριο. Και ήταν εντελώς αρνητικός στην απόφαση του Παπαδόπουλου να υποκύψει στον Σάιρους Βανς και να φέρει πίσω αυτήν τη «μεραρχία», που εν πολλοίς ήταν δικό του έργο.

    Παρά τις τεταμένες σχέσεις του με τη χούντα της Αθήνας και παρά το γεγονός ότι πεθαίνει τον Ιανουάριο του 1974, δηλαδή έξι μήνες πριν από το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας κατά του Μακαρίου, που οδήγησε στον Αττίλα και την καταστροφή, ακόμα και αυτό χρεώθηκε από πολλούς στον Γρίβα. ΄Η καλύτερα στο «φάντασμά» του, που στοίχειωσε για πάντα ανάμεσα στον μύθο και την αλήθεια…
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100084_03/06/2007_229281

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/06/2008

  45. αραγε..μπορουμε ελευθερα να λεμε οτι ο Γριβας ηταν και αρχηγος της οργανωσης Χ ; δηλάδή Χίτης ; η πρεπει να κραταμε το στομα μας κλειστο για να μη ενοχληθει το Ιδρυμα Καραμανλη , και οι Βρβευθεντς; και η Ακαδημια και η..;

    Θ ηταν πολύ ρηξικέλευθο ισως να λέμε την πάσαν αλήθεια;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 06/06/2008

  46. […] άλλα λόγια, στο μέλλον δεν θα μπορέσει να υπάρξουν ξανά ΟΥΤΕ “λά…, γιατί δεν θα μετράνε καν τα λόγια ή οι περιγραφικές […]

    Πίνγκμπακ από The Semantic Web as an Educational Revolution (Σημασιολογικός Ιστός = Επανάσταση Παιδείας) « OMADEON | 13/06/2008

  47. Ιστορία ή κατήχηση;
    *

    *

    Μετά τις περιπέτειες του βιβλίου της Στ’ δημοτικού, θα μπορούσε εύλογα να υποθέσει κανείς ότι κάποιου είδους ανησυχία και ταραχή επικράτησε στις τάξεις των ασχολουμένων με τη συγγραφή σχολικών εγχειριδίων κύκλων του υπουργείου Παιδείας και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Πώς θα μπορούσε να είναι ευχάριστο το κλίμα που άφησε πίσω της η περιπέτεια αυτή, κλίμα που, για ορισμένα πρόσωπα, είχε σημαντικό πολιτικό κόστος; Αυτή η κατάσταση ίσως επηρέασε τη διαδικασία ανάθεσης και παραγωγής του βιβλίου Ιστορίας (Γενικής Παιδείας) της Γ’ λυκείου: η αντικατάσταση του παλαιού βιβλίου νεώτερης και σύγχρονης Ιστορίας δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να προκαλέσει τα όσα προκάλεσε το αντίστοιχο του δημοτικού. Αυτός ήταν φαίνεται ο λόγος που αναζητήθηκαν «σίγουρες» λύσεις στην εδώ περίσταση.

    Το «σίγουρο» εξαρτάται φυσικά από το πώς το αντιλαμβάνεται ο καθένας. Στην προκειμένη περίπτωση, για να μην υπάρχουν δυσαρέσκειες, το βιβλίο ανατέθηκε με βάση την αρχή της κομματικής πλειοψηφίας: στη συγγραφική ομάδα όπου κυριαρχούν στελέχη και συνεργάτες των δύο οργανισμών που φέρουν το όνομα του Κωνσταντίνου Καραμανλή (Ιδρυμα «Κωνσταντίνος Καραμανλής» και Ινστιτούτο Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής»).

    Τα ιδρύματα που φέρουν το όνομα μεγάλων πολιτικών ανδρών της τρέχουσας ελληνικής Ιστορίας είναι εξαιρετικά δραστήρια στις μέρες μας, είτε το τιμώμενο στον τίτλο τους πρόσωπο έχει αποβιώσει είτε όταν (στην περίπτωση του Ιδρύματος «Μητσοτάκης») βρίσκεται εν ζωή. Ασχολούνται προφανώς με την πολιτική και ως εκ τούτου με την Ιστορία.

    Πολλά από αυτά, όπως συμβαίνει με το Ινστιτούτο «Κωνσταντίνος Καραμανλής», χρηματοδοτούνται -με 1.800.000 ευρώ ετησίως στην περίπτωση αυτή- από τα κονδύλια που η Βουλή των Ελλήνων κατανέμει στα κοινοβουλευτικά κόμματα, σε τρόπο ώστε να εμπλουτίζουν το θεωρητικό και επιστημονικό τους υπόβαθρο. Καλά και άγια όλα αυτά, αποτελούν όμως οπωσδήποτε ελάχιστα πειστικές ιδιότητες για τη συγγραφή ενός σχολικού βιβλίου. Οι λόγοι θα μπορούσε να είναι αυτονόητοι σε οποιαδήποτε χώρα η λέξη αυτή διατηρεί κάτι από τη σημασία της.

    Θεωρητικά ένα σχολικό βιβλίο απευθύνεται σε όλα τα παιδιά της χώρας, ανεξάρτητα του τι ψηφίζουν τα ίδια ή οι γονείς τους. Στην προκειμένη περίπτωση η λύση θα ήταν η συγκρότηση του σχολικού βιβλίου κατά 41% του περιεχομένου του από το Ιδρυμα «Κ. Καραμανλής», κατά 38% από τα αντίστοιχα ιδρύματα ΙΣΤΑΜΕ – «Ανδρέας Παπανδρέου» του ΠΑΣΟΚ, κατά 8% από το Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών του ΚΚΕ και κατά 5% από το Ιδρυμα Πουλαντζά του ΣΥΝ (αγνοώ τι είδους ίδρυμα έχει το ΛΑΟΣ). Προφανώς, επειδή η λύση αυτή είναι μάλλον ανέφικτη -καθώς μαθητές και διδάσκοντες θα κινδύνευαν να πάθουν παράκρουση- επιλέχθηκε η μονοκομματική εκδοχή της διδασκαλίας της Ιστορίας στη Γ’ λυκείου.

    Το αποτέλεσμα της δεδομένης επιλογής οδήγησε σε ένα κείμενο που θα μπορούσε να τοποθετηθεί ανάμεσα στην κατήχηση και την απολογία. Κάτηχηση πάνω στις αρχές στις οποίες πιστεύει η σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία του τόπου και πάνω στις οποίες, όπως η ίδια νομίμως πιστεύει, κινήθηκε η Ιστορία του ελληνικού κράτους και του κόσμου ολόκληρου. Απολογία οπωσδήποτε παραταξιακή καθώς στο σχολικό βιβλίο εμπεριέχονται, ενίοτε ενισχυμένες, οι «επίσημες θέσεις» της Δεξιάς στα αμφιλεγόμενα σημεία της πρόσφατης ειδικά Ιστορίας: για την περίοδο της κατοχής, του Εμφυλίου και του μετεμφυλιακού κράτους λόγου χάριν. Ο χώρος εδώ δεν επαρκεί για την ανάπτυξη αυτών των «αναμενόμενων» χαρακτηριστικών του βιβλίου. Για τούτο θα περιοριστούμε στα μη «αναμενόμενα».

    Στο βιβλίο αυτό περισσεύουν οι ακατανόητου στόχου εκπλήξεις για τον μαθητή ή τον καθηγητή – αναγνώστη και χρήστη του σχολικού βιβλίου. Η μανία με τον Χίτλερ είναι το πρώτο απρόσμενο. Θα κατανοούσε ίσως κανείς ότι η άποψη ότι ο καλύτερος φίλος του Χίτλερ υπήρξε ο Στάλιν (σελίδα 120) εκπορεύεται από μια πάγια οπτική της Δεξιάς που πολύ θα επιθυμούσε να απαλλάξει τον πολιτικό της χώρο από τις ακροδεξιές -ώς και ναζιστικές- εκδοχές του.

    Προς τι όμως η συνεχής επανάληψη της θέσης ότι ο φιλελευθερισμός και η κοινοβουλευτική δημοκρατία είχαν δύο και μόνο εχθρούς: τον φασισμό – ναζισμό και τον κομμουνισμό (στις σελίδες 99, 100, 104, 120 κ.λπ. του βιβλίου του μαθητή); Επιχειρείται μήπως η εμπέδωση της παραπάνω θέσης «διά της επαναλήψεως» όπως γινόταν στα δημοτικά σχολεία του παλιού καιρού; Ας πούμε ότι τα εμπεδώσαμε… Τι παραπάνω προσφέρει ο εξωραϊσμός του ναζισμού, στο σημείο, για παράδειγμα, της ανόδου του στην εξουσία; Οι Εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ γράφεται ότι πήραν 44% των ψήφων (βιβλίο μαθητή σελ. 104) και ότι αυτό το ποσοστό τους οδήγησε στην εξουσία. Στην πραγματικότητα αυτό είναι το εκλογικό ποσοστό που το ίδιο το ναζιστικό κόμμα απέδωσε στον εαυτό του.

    Προέκυψε από την εκλογική αναμέτρηση στις 5 Μαρτίου 1933, όταν οι ναζί είχαν ήδη την εξουσία, λίγο μετά την πυρκαγιά στο Ράιχσταγκ (τη γερμανική Βουλή) που αποδόθηκε προβοκατόρικα στους κομμουνιστές και αποτέλεσε την αφορμή για μαζικές διώξεις εναντίον τους και ενάντια σε κάθε δημοκρατικό στοιχείο.

    Τότε μάλιστα θεωρήθηκε ως μεγάλη αποτυχία των ναζί και του Χίτλερ προσωπικά το γεγονός ότι σε εκλογές που οι ίδιοι οργάνωσαν και με τους κυριότερους πολιτικούς τους αντιπάλους υπόδικους, στις φυλακές και στα στρατόπεδα εγκλεισμού, δεν κατάφεραν να πετύχουν τον εκλογικό τους στόχο που ήταν η υπέρβαση του 50% των ψήφων και η αυτοδυναμία στη γερμανική Βουλή. Γενικά σήμερα η ιστοριογραφία δέχεται ως εκλογικό ποσοστό που οδήγησε τον Χίτλερ στην εξουσία το 33,1% που απέσπασε το κόμμα του στις τελευταίες ελεύθερες εκλογές του Νοεμβρίου 1932 ή έστω το 37,4% που το ίδιο κόμμα είχε στις εκλογές του Ιουλίου 1932. Μόνο το σχολικό μας βιβλίο αναφέρεται στο ειδικό 43,9% (44%) των χωρίς αντίπαλο εκλογών του 1933.

    Ο εξωραϊσμός της ανόδου των ναζί στην εξουσία δεν σταματά όμως εδώ. Στην ίδια σελίδα του σχολικού βιβλίου (βιβλίο μαθητή, σ. 104) εφευρίσκεται ένα ανύπαρκτο δημοψήφισμα για την ανάδειξη του Χίτλερ σε απόλυτο ηγέτη της Γερμανίας. Στην πραγματικότητα, στις 23 Μαρτίου 1933 το κοινοβούλιο – χωρίς τους υπό διωγμό κομμουνιστές, με μόνη αντίδραση που προήλθε από τους εναπομείναντες σοσιαλιστές και με στήριξη των χιτλερικών σχεδίων από το κεντρώο χριστιανικό κόμμα -ψήφισε έναν ειδικό νόμο για να «ανακουφίσει το γερμανικό έθνος και τον γερμανικό λαό από το άγχος που ένιωθε»- απέναντι στην επαπειλούμενη κομμουνιστική επανάσταση προφανώς!! Ο νόμος αυτός, Ermachtigungsgesetz, έδινε τη δυνατότητα υπέρβασης του Συντάγματος και παραγωγής νομοθετικού έργου στην κυβέρνηση που όριζε ο καγκελάριος -δηλαδή ο Χίτλερ- καθιστώντας άχρηστο το Ράιχσταγκ, το κοινοβούλιο.

    Τον Αύγουστο του 1934, τρεις ώρες πριν από τον θάνατο του προέδρου της Γερμανίας Χίντεμπουργκ, η κυβέρνηση ψήφισε νόμο σύμφωνα με τον οποίο τα αξιώματα του καγκελαρίου και του προέδρου συγχωνεύονται και με τον τρόπο αυτό ο Χίτλερ πήρε την ιδιότητα του απόλυτου ηγέτη, του φίρερ (οδηγού). Αντί για αυτές τις κινήσεις αυθαιρεσίας, νοθείας, βίας, παραπλάνησης και τρομοκρατίας, το σχολικό μας βιβλίο επιμένει να βλέπει «δημοψήφισμα», στα 1934 μάλιστα. Η διεθνής ιστοριογραφία πάντως αγνοεί προφανώς τα περιγραφόμενα στο εν λόγω πόνημα γεγονότα και περιγραφές!!

    Αλλά και η συγκρότηση του Αξονα περιγράφεται με εξαιρετικά περίεργο τρόπο. Η επιθετική αυτή σύμπραξη πρώτον χάνει το όνομά της -για το Σύμφωνο Αντι-Κομιντέρν πρόκειται, τη συμμαχία κυβερνήσεων ενάντια στον κομμουνισμό και την Κομμουνιστική Διεθνή- και, δεύτερον, παρουσιάζεται αποκλειστικά και μόνο μέσα από λόγο του Μουσολίνι (βιβλίο μαθητή, σελ. 112). Σύμφωνα με τον τελευταίο ο Αξονας είναι πρόταση συνασπισμού των ευρωπαϊκών κρατών που «εμπνέονται από τη θέληση για συνεργασία και ειρήνη». Ελεος!!!

    Αντε να δεχτούμε ότι για πολιτικοϊδεολογικούς λόγους η Δεξιά έχει ανάγκη από μια κάποια «τροποποίηση» της Ιστορίας. Μήπως, λέω μήπως, εδώ το παρατράβηξε;

    ο Γ. Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ

    http://stavrochoros.pblogs.gr/tags/deksia-gr.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/06/2008

  48. […] -Βιβλίο Ιστορίας…. τε […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  49. […] -Βιβλίο Ιστορίας…. τελειώνοντας προς τ […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: