Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

O ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΡΜΕΝΙΟΣ

Η δολοφονία του Χραντ Ντινκ αφυπνίζει την προοδευτική τουρκική κοινωνία

Τη στιγμή που η τουρκική Αριστερά αντιμετωπίζει το παρελθόν της κοινωνίας με τόλμη, καταγγέλοντας τον εθνικισμό που προκάλεσε τις γενοκτονίες των ανεπιθύμητων κοινοτήτων στις αρχές του 20ου αιώνα, την ίδια στιγμή στην «μικρά πλην έντιμον»,  οι ερμηνείες αυτού του εθνικισμού φαίνεται να κυριαρχούν, με τις ευλογίες ομάδων και προσώπων που αυτοαποκαλούνται «αριστεροί».  Η ελπίδα  βρίσκεται στην τουρκική Αριστερά…     Δημοσιεύουμε το κείμενο της τουρκικής τροτσκιστικής οργάνωσης: «Εργατική Πάλη« (www.iscimucadelesi.net/)

dsc04666.jpg

«Είμαστε όλοι Hrant, είμαστε όλοι Αρμένιοι!» Αυτό φώναζαν εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, κυρίως Τούρκοι και Κούρδοι στην Κωνσταντινούπολη, την Τρίτη στις 23 Ιανουαρίου του 2006, κατά τη διάρκεια της κηδείας του Hrant Dink, του πιο επιφανή αντιπροσώπου της Αρμενικής κοινότητας στην Τουρκία και γνωστού αριστερού.

Ο Hrant δολοφονήθηκε μερικές την Παρασκευή 19/1 σε μια από τις πιο πολυσύχνασττες επιχειρηματικές περιφέρειες της Κωνσταντινούπολης το απόγευμα της Παρασκευής,  σε μια στιγμή μεγάλης κίνησης. Με μια απίστευτη εκδήλωση θράσους, ένα δεκαεπτάχρονος εκτελεστής τον πλησίασε καθώς έφευγε από το κτίριο όπου στεγάζονται τα γραφεία της εβδομαδιαίας εφημερίδας στην οποία ήταν αρχισυντάκτης, τον πυροβόλησε εν ψυχρώ τρεις φορές στο κεφάλι και έτρεξε γρήγορα, υπό το τρομαγμένο βλέμμα των μαγαζατόρων και άλλων στην περιοχή.

Ο Hrant πέθανε αμέσως. Το σώμα του κείτοταν στο δρόμο καλυμένο μ’ αυτό που έμοιαζε μ’ ένα μεγάλο φύλο εφημερίδας για δυο σχεδόν ώρες λες και η αστυνομία επιθυμούσε όλοι, περαστικοί και αυτοί που έβλεπαν τηλεόραση, να εκτιμήσουν την τρομακτική μοίρα που περιμένει όλους όσους τάσσονται εναντίον του καταπιεστικού καθεστώτος στη Τουρκία. Ο δολοφόνος συνελήφθη γρήγορα, τριανταδύο ώρες μονάχα μετά τη δολοφονία -κάτι πολύ ασυνίθιστο για μια χώρα όπου φάκελοι στις περισσότερες πολιτικές δολοφονίες τελικά καταχωρούνται  με τον τίτλο «άγνωστος δράστης».

post-11-1172014897_.jpg

(Στη Γαλλία τιμήθηκε με επίσημο τρόπο η μνήμη του Χραντ Ντικ)

Η γενοκτονία των Αρμενίων

Για μια ολόκληρη δεκαετία μετά την έκδοση του περιοδικού του Agos, ο Hrant είχε αμφισβητήσει την συντριπτικά κυρίαρχη τάση άρνησης στην Τουρκία αναφορικά με τη γενοκτονία του 1915. Όπως γνωρίζει το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου έως σήμερα, το 1915, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο προκάτοχος της Δημοκρατίας της Τουρκίας,  κατέφυγε στη μαζική απέλαση της πλειοψηφίας των Αρμενίων  της Μικράς Ασίας και υπολογίζεται πως ενάμισι εκατομμύριο άνδρες, γυναίκες και παιδιά, κυρίως άμαχοι, σφάχτηκαν σ’ αυτή τη διαδικασία. Πέρα απ’ αυτούς που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολης, πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, οι Αρμένιοι ουσιαστικά εξαφανίστηκαν από ολόκληρη την περιοχή που σήμερα αποτελεί την Τουρκία. Το δημοκρατικό κράτος έχει επισήμως αρνηθεί τις κτηνωδίες του 1915. Παρόλα αυτά, όμως, η επίσημη άποψη υφίσταται ολοένα και περισσότερο κριτική τα τελευταία χρόνια εκ μέρους μιας σειράς αριστερών διανοουμένων καθώς και από το σοσιαλιστικό και Κουρδικό κίνημα. Παρόλα αυτά, η πλειοψηφία του λαού συνεχίζει να πιστεύει ότι έφταιγαν οι Αρμένιοι για αυτό που θεωρείται «αμοιβαίο μακελειό» μεταξύ των δυο πλευρών. Στη γλώσσα των εθνικιστών, ακόμα και η λέξη «Αρμένιος» θεωρείται κάτι σαν προσβολή. Επίσημα στόματα έχουν τακτικά χαρακτηρίσει τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ηγέτη της Κουρδικής αντάρτικης οργάνωσης ΡΚΚ, ως «καρπό των Αρμενίων», με σκοπό να τον υποβαθμίσουν στα μάτια του κοινού. Το γεγονός ότι ο Αρμένιος θεωρείται κατώτερος από τον Κούρδο, υποδηλώνει αρκετά για την κατάσταση των Αρμενίων στην Τουρκία.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε επίσης παρατηρήσει μια τεράστια άνοδο του Τουρκικού σωβινιστικού εθνικισμού γενικά, που ενορχηστρώνεται από το Γενικό Επιτελείο των ενόπλων δυνάμεων έως τους πιο «σεβαστούς» και υπέρ της Ε.Ε. ιδεολόγους της μπουρζουαζίας. Ο πραγματικός στόχος είναι ο Κουρδικός λαός, αλλά και οι Αρμένιοι έχουν το μερίδιό τους επίσης. Ο ίδιος ο Hrant ήταν συνεχώς θύμα ρατσιστικής συκοφάντησης και αμφισβήτησης από τη μεριά κάποιων σωβινιστών ιδεολόγων. Τον προσκαλούσαν να μιλήσει συχνά στην τηλεόραση, μερικές φορές για πραγματικές συζητήσεις με τους υποστηρικτές της «Τουρκικής θέσης» για τη γενοκτονία (δηλ. Καθαρή άρνηση) αλλά σχεδόν  συχνά με την πρόθεση να τον κάνουν να λογοδοτήσει για την υποτιθέμενη εχθρότητά του προς το Τουρκικό έθνος. Αυτή η συνολική σωβινιστική ατμόσφαιρα συνεισέφερε αναμφισβήτητα στη θρασύδειλη δολοφονία του.

gecsay.gif

Το σημαντικότερο όμως γεγονός είναι ότι το Τουρκικό δικαστικό σύστημα άνοιξε το δρόμο σ’ αυτό το τραγικό γεγονός, καταδικάζοντάς τον με βάση το περιβόητο άρθρο 301 του Τουρκικού Ποινικού Κώδικα, που τιμωρεί το «έγκλημα» της «υποβάθμισης της Τουρκικότητας» (Ο πρόσφατα τιμημένος με το Νόμπελ λογοτεχνίας συγγραφέας Ορχάν Παμούκ επίσης δικάστηκε επίσης με βάση το ίδιο άρθρο αλλά αθωώθηκε, σε αντίθεση με τον Hrant, ο οποίος ήταν ο μόνος που καταδικάστηκε με βάση αυτό το άρθρο). Το αποκορύφωμα της ειρωνείας είναι ότι η μόνη πρόταση για την οποία ο Hrant καταδικάστηκε, γράφτηκε στην πραγματικότητα για να ασκήσει κριτική στον Αρμενικό εθνικισμό αναφορικά με την προσκόλλησή του στον «Τούρκο». Αν και ήταν ειλικρινής με το ζήτημα της Αρμενικής γενοκτονίας, ο Hrant δεν ήταν Αρμένιος εθνικιστής. Πραγματικός διεθνιστής, ο πραγματικός στόχος του ήταν να θέσει τη βάση για την αδερφοποίηση μεταξύ του Αρμενικού και Τουρκικού λαού και εργαζόμενος γι’ αυτό το σκοπό, συχνά ήρθε σε σύγκρουση με τα περισσότερο εθνικιστικά στοιχεία της Αρμενικής διασποράς σε Ευρώπη και ΗΠΑ. Στο άρθρο με το οποίο καταδικάστηκε, ασκούσε πάλι κριτική στον Αρμενικό εθνικισμό για την αποτυχία του να ξεπεράσει την εμμονή του με το παρελθόν και τον «Τούρκο». Σε μια πρόταση κλειδί, έγραψε ότι μόλις το δηλητήριο που προήλθε από τον «Τούρκο» χαθεί, το αίμα του Αρμένιου θα εξαγνιστεί κ.λ.π. Το όλο περιεχόμενο κατέστησε ξεκάθαρο ότι η έννοια «Τούρκος» δεν αναφερόταν στον ίδιο τον Τουρκικό λαό αλλά στο φάντασμα του Τουρκικού εχθρού στη φαντασία των Αρμενίων. Σε μια ακόμα ειρωνεία, η συγγραφική υπεροχή ενός συγγραφέα, του οποίου η μητρική γλώσσα δεν ήταν η Τουρκική αλλά η Αρμενική αποδείχθηκε ότι δεν έγινε κατανοητή  από μια σειρά αξιοσέβαστων Τούρκων δικαστών και καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκιση για υποβάθμιση της «Τουρκικότητας»!

Η δολοφονία αυτή σίγουρα θα επηρεάσει την Αρμενική κοινότητα στην Τουρκία. Ο Hrant ήταν ο πραγματικός λαϊκός ηγέτης της κοινότητας, αμφισβητώντας την ως τώρα αδιαμφισβήτητη εξουσία του πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης της Αρμενικής Γρηγοριανής Εκκλησίας, πνευματικού ηγέτη της κοινότητας. Ο βίαιος θάνατός του έχει αναμφίβολα τρομοκρατήσει ολόκληρη την κοινότητα. Δεν θα προκαλέσει έκπληξη αν η πλειοψηφία των Τούρκων Αρμένιων αποφασίσει να μεταναστεύσει τα ερχόμενα χρόνια. Επομένως, η δολοφονία μπορεί να λειοτουργήσει ως η τελευταία σταγόνα που ολοκληρώνει την «τελική λύση» του Αρμενικού ζητήματος, που είχε ως στόχο να πραγματοποιήσει η γενοκτονία του 1915.

kitap.jpg

Επίσημη συνομωσία;

Η δολοφονία αυτή είναι η τελευταία σε μια σειρά εκατοντάδων πολιτικών δολοφονιών στην Τουρκία από τα τέλη της δεκαετίας του 60 και αρχές του 70. Αυτό που η αριστερά έλεγε συνεχώς απρόθυμα επιβεβαιώθηκε το 1997, όταν μετά από ένα τροχαίο ατύχημα που σκότωσε αρκετούς μυστικούς πράκτορες του Τουρκικού κράτους, είδε το φως ένας τεράστιος όγκος αποδείξεων για τις δραστηριότητες της ημιεπίσημης κατασκοπευτικής οργάνωσης (kontrgerilla). Καθώς οι αποδείξεις ήταν πολύ ξεκάθαρες για να συγκαλυφθούν, ακόμα και το γραφείο του πρωθυπουργού έγραψε μια επίσημη έκθεση για το ζήτημα το 1997. Χωρίς να μασά τα λόγια της, η έκθεση δήλωσε ότι ήταν αυτό που στην Τουρκική πολιτική ορολογία αποκαλούνταν «βαθύ κράτος» που είχε σχεδιάσει και εκτελέσει τη δολοφονία εκατοντάδων ακόμα και χιλιάδων αντιπάλων, συμπεριλαμβανομένου Κουρδικών, σοσιαλιστικών, συνδικαλιστικών ή ακόμα και απλών φιλελεύθερων δημοκρατικών προσωπικοτήτων.

Συνεπώς, σήμερα κανένας δεν πιστεύει ότι αυτού του είδους η πολιτική δολοφονία είναι το αποτέλεσμα «απομονωμένων λύκων» ή τρελών. Η πλειοψηφία γνωρίζει πολύ καλά ότι η δολοφονία του Hrant είναι το έργο πρακτόρων του κράτους (ένα μείγμα στρατού, κατασκόπων και αξιωματούχων της αστυνομίας) που δουλεύουν αρμονικά με επίλεκτους φασίστες (τους λεγόμενους «γκρίζους λύκους»), στοιχεία της Τουρκικής μαφίας και μεταμελημένους πρώην αντάρτες του ΡΚΚ, που έχουν στρατολογηθεί από το Τουρκικό κράτος.  Το γεγονός ότι ο δολοφόνος του Hrant συνελήφθη μέσα σε λίγες ώρες, εγείρει πολλά ερωτήματα αλλά δεν είναι πρωτοφανές υπό την κυβέρνηση του ΑΚΡ. Η πραγματική πρόκληση είναι να φτάσει μέσα από τα στοιχεία σ’ αυτούς που σχεδίασαν αρχικά αυτές τις δολοφονίες και σ’ αυτό η σημερινή κυβέρνηση δεν είχε περισσότερη επιτυχία από τις προηγούμενες. Συνεπώς, η σύλληψη του δεκαεπτάχρονου δολοφόνου του Hrant (και ενός 26χρονου που ομολόγησε ότι του έδωσε το όπλο) κρύβει πολλά περισσότερα από ό,τι αποκαλύπτει.

100_0939.JPG

Η απάντηση των μαζών

Με δεδομένη αυτή τη συνολική εικόνα  το γεγονός ότι η κηδεία κινητοποίησε 200 με 300 χιλιάδες ανθρώπους, σε μια πορεία που εκτείνοταν σε διαδρομή οκτώ χιλιομέτρων, είναι εντυπωσιακό. Πολύ πιο εντυπωσιακά ήταν η σειρά συνθημάτων που ακούστηκαν από τους περισσοτέρους κατά τη διάρκεια της κηδείας. (Θα πρέπει να σημειώσουμε παρεπιπτόντως ότι οι οργανωτές της κηδείας ήταν κυρίως αριστεροί φιλελεύθεροι από το ODP (το Κόμμα Ελευθερίας και Αλληλεγγύης) και προσπάθησαν, μάταια, να επιβάλλουν στους διαδηλωτές μια «σιωπηλή πορεία». Μια τέτοια ηλιθιότητα είναι πρωτοφανής καθώς η απεχθής φύση της δολοφονίας και της οργής που προκάλεσε απαιτούσε μαχητικά συνθήματα). Το πιο εκπληκτικό όμως των συνθημάτων ήταν βέβαια αυτό που παραθέσαμε παραπάνω «Είμαστε όλοι Hrant, είμαστε όλοι Αρμένιοι!» Το σύνθημα αυτό είναι εικονοκλαστικό σε μια χώρα  όπου «Αρμένιος» και «σατανάς» θεωρούνται συνώνυμα σε ευρείς κύκλους. Άλλα, πολύ ριζοσαπστικά συνθήματα κατηγορούσαν άμεσα το κράτος. «Να το κράτος, να η γενοκτονία!», «Το κράτος είναι ο δολοφόνος, θα ρυθμίσουμε τους λογαριασμούς μας!» και «Οι δολοφόνοι βρίσκονται στα χέρια των pachas!» («Pacha» είναι η λέξη για τους στρατηγούς του στρατού που χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη).

Το πλήθος ήταν ένα περίεργο μείγμα. Οι μεσσαίες και οι ανώτερες μεσσαίες τάξεις αντιπροσωπεύονταν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό. Συνήθως απέχουν από το δρόμο αλλά αυτή τη φορά  ανησύχησαν από το κακό που έγινε στην «εικόνα» της Τουρκίας, στα μάτια της Δύσης. Μια σειρά από υποκριτές μέσα από τους λεγόμενους σοσιαλδημοκράτες εμφανίστηκαν προσπαθώντας να πείσουν ότι η συμβολή τους στην άνοδο του Τουρκικού σωβινισμού δεν συνέβαλε στη δολοφονία του Hrant. Η σοσιαλιστική αριστερά επίσης ήταν πολύ δραστήρια. Η Τρίτη, όντας καθημερινή, είχε αποτέλεσμα οι εργάτες από τις μεγάλες επιχειρήσεις να μην μπορέσουν να συμμετάσχουν, αλλά υπήρχε επίσης ένα πολύ ξεκάθαρο πληβειακό στοιχείο στην πορεία. Η Εργατική Πάλη, τουρκικό τμήμα της ΣΕΤΔ, εμφανίστηκε ενεργά, διανέμοντας χιλιάδες φυλάδια που οι διαδηλωτές τα έπαιρναν ανυπόμονώντας να τα διαβάσουν.

Δεν θα πρέπει να υπερεκτιμήσουμε τη σημασία αυτής της γιγαντιαίας πορείας για την μελλοντική πορεία των αγώνων γενικά. Αλλά μπορούμε γεμάτοι αυτοπεποίθηση να πούμε ότι η αντιδραστική επίθεση με την απώλεια του Hrant γύρισε μπούμεραγκ στο φασιστικό κίνημα και στους συμμάχους του μέσα στο κράτος. Μπορεί επίσης να ειπωθεί ότι η συζήτηση για την Αρμενική γενοκτονία έχει γίνει κάτι το νόμιμο για πρώτη φορά στην ιστορία. Αυτό που δεν κατάφερε ο Hrant στη ζωή του ίσως με τον καιρό να γίνει πραγματικότητα χάρη στη θυσία του.

1_railway.jpg

Advertisements

09/08/2007 - Posted by | Χωρίς κατηγορία

12 Σχόλια »

  1. Πριν λίγα χρόνια δεν θα έβλεπες μια τέτοια μαζική αντίδραση,αυτό κάτι σημαίνει..
    Και όπως επισήμανες..αυτή η δολοφονία θεωρείται άλλο ένα εμπόδιο στον δρόμο προς την δύση..

    Σχόλιο από μαραμένα σύκα | 28/01/2007

  2. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι εμφανίζεται πλέον στην Τουρκία μια τολμηρή Αριστερά, που συγκρούεται με τα κυρίαρχα ιδεολογήματα του εθνικισμού… σε μια μεγακλίμακα, σε σχέση με τα καθ’ ημάς

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/01/2007

  3. Επειδή από λόγια περί αριστεράς χορτάσαμε και χωρίς να θέλω να προσβάλω,ελπίζω πως θα γίνουμε όλοι λίγο περισσότερο συνετοί και πιο ανθρώπινοι..

    Σχόλιο από maramenasyka | 29/01/2007

  4. Άλλη, όμως, η Αριστερά στην Ελλάδα και άλλη στην Τουρκία!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/01/2007

  5. Η λογοκρισία της Ιστορίας

    * Οφείλουμε να αντιταχθούμε στους νόμους που περιορίζουν την ελευθερία της ιστορικής έρευνας και να ζητήσουμε να ματαιωθεί η πρωτοβουλία του Συμβουλίου Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι ιστορικοί πρέπει να πιέσουμε τους ευρωβουλευτές αλλά και τους αρμόδιους υπουργούς να πάρουν μια καθαρή θέση στα ζητήματα αυτά

    Α. ΛΙΑΚΟΣ

    Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης στις 19-20 Απριλίου το Συμβούλιο Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ενωσης ενέκρινε μια απόφαση στο πλαίσιο της καταπολέμησης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας η οποία απειλεί ευθέως και χωρίς περιστροφές την ελευθερία της ιστορικής έρευνας. Αυτή η απόφαση ελήφθη στο πλαίσιο της γερμανικής προεδρίας με πρωτοβουλία της ομοσπονδιακής υπουργού Brigitte Zypries, η οποία ήθελε να ολοκληρώσει μια διαδικασία που άρχισε το 2001 και αποσκοπούσε στην επέκταση σε όλη την Ευρώπη της τιμωρίας του ρατσισμού και της άρνησης του Ολοκαυτώματος.

    Ρατσισμός και άρνηση του Ολοκαυτώματος θεωρούνται ήδη αδικήματα σε Γερμανία, Αυστρία, Γαλλία, Πολωνία, Ρουμανία, Λιθουανία, Σλοβενία και Τσεχία. Αυτή η πρωτοβουλία ξεσήκωσε αρκετές αντιδράσεις ιστορικών, οι οποίοι υποστήριξαν ότι η απόφαση αυτή απειλεί την ελευθερία της ιστορικής έρευνας. Ολοι συμφώνησαν ότι ο αντισημιτισμός και ο ρατσισμός δεν καταπολεμούνται με παρόμοιες απαγορεύσεις, οι οποίες τείνουν να μετατρέψουν τα ποικιλόχρωμα φασιστοειδή σε μάρτυρες και υπερασπιστές της ελευθερίας. Εκτός τούτου, σε χώρες όπως η Πολωνία και οι Βαλτικές η συμμόρφωση με αυτές τις απαγορεύσεις είναι υποκριτική και καλύπτει ρατσιστικές αντιλήψεις εναντίον των μειονοτήτων τους και ακόμη έναν διάχυτο αλλά ισχυρό αντισημιτισμό.

    Η γερμανική πρόταση βρήκε ανταπόκριση ανάμεσα στους πολιτικούς άλλων χωρών, όπως της Ιταλίας, στην οποία ο υπουργός Δικαιοσύνης Clemente Mastella ανήγγειλε ένα νομοσχέδιο ποινικοποίησης της άρνησης του Ολοκαυτώματος, το οποίο προκάλεσε και στη γειτονική χώρα την αντίδραση των ιστορικών, 200 από τους οποίους δημοσίευσαν μια συλλογική καταγγελία η οποία τόνιζε τον κίνδυνο εγκαθίδρυσης μιας κρατικής ιστορικής αλήθειας για το παρελθόν, αλλά και τον κίνδυνο να δυσφημιστούν οι ίδιες οι αντιρατσιστικές απόψεις. Η καταπολέμηση του ρατσισμού και του αντισημιτισμού, τόνιζαν, χρειάζεται την κουλτούρα της ελεύθερης αντιπαράθεσης. Η δέσμευση δεν μπορεί να είναι κρατική και απαγορευτική αλλά ηθική και πολιτική με την ευρύτερη σημασία της. Απέναντι στην αντίδραση αυτή ο Mastella τροποποίησε ουσιαστικά το νομοσχέδιο το οποίο περιορίστηκε στο να τιμωρεί τη <>.

    * Ανησυχητικές ρυθμίσεις

    Παρά τις αντιδράσεις, οι προτάσεις της γερμανικής προεδρίας δεν τροποποιήθηκαν αλλά συγκεκριμενοποιήθηκαν στην πρόταση ποινικοποίησης της άρνησης ή της <> του Ολοκαυτώματος, των γενοκτονιών ή των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, όπως ορίζονται από τα άρθρα 6, 7 και 8 του Κανονισμού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης. Μέσα σε δύο χρόνια από την υιοθέτηση της απόφασης όλες οι ευρωπαϊκές χώρες θα υποχρεωθούν να εκδώσουν σχετικούς νόμους, πολλοί από τους οποίους θα προβλέπουν ποινές εγκλεισμού από ένα ως τρία χρόνια! Η πρόταση αυτή έχει στοιχεία που πρέπει να μας ανησυχήσουν. Κατ’ αρχήν θα δημιουργηθεί ένας κατάλογος γεγονότων πάνω στα οποία οι ιστορικοί δεν θα μπορούν να αποφανθούν διαφορετικά από τη γνώμη των δικαστηρίων, είτε αυτό είναι το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης ή της Χάγης είτε ειδικά δικαστήρια όπως αυτό που δικάζει τα εγκλήματα στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Ηδη μερικές χώρες, όπως οι Βαλτικές και η Πολωνία, ζητούν να συμπεριληφθούν στον κατάλογο των ποινικοποιήσιμων αρνήσεων και οι <> και αναφέρονται στην κομμουνιστική περίοδο της ιστορίας τους. Τι θα μείνει στο τέλος στη διάκριση της ιστορικής κρίσης; Δεν αποκτούμε με τον τρόπο αυτόν και στο όνομα των υποχρεώσεων που επιβάλλει η μνήμη, δηλαδή του <>, μια κρατική μνήμη, κάτι σαν αυτό που επιδιώκουν και στην Ελλάδα οι πολέμιοι του εγχειριδίου Ιστορίας της Στ´ Δημοτικού;

    * Το παράδειγμα της Γαλλίας

    Δεν πρόκειται για αβάσιμους φόβους και παράδειγμα είναι η Γαλλία, μια χώρα με παράδοση στις ελευθερίες αλλά και στην ιστορική επιστήμη. Πρώτα θεσμοθετήθηκε το 1990 ο νόμος Gayssot που τιμωρούσε την άρνηση των αποφάσεων του δικαστηρίου της Νυρεμβέργης. Στη συνέχεια το 2001 εκδόθηκε ο νόμος που αναγνώριζε τη γενοκτονίας των Αρμενίων και το 2006 ποινικοποιούσε την αμφισβήτησή της. Εν τω μεταξύ το 2001 εκδόθηκε ο νόμος Taubira που αναγνώριζε ως έγκλημα τη δουλεία στην Αφρική και την απάνθρωπη μεταχείριση των αφρικανών σκλάβων. Το 2005 εκδόθηκε ο νόμος Mekachera που αφορούσε τη γαλλική αποικιοκρατία και τα εγκλήματά της. Αυτοί οι νόμοι προκάλεσαν μεγάλες διαμαρτυρίες. Το 2005 υπογράφηκε η διακήρυξη Liberté pour l’ histoire από 1.000 ιστορικούς οι οποίοι αμφισβητούσαν στο κράτος και στη δικαιοσύνη το δικαίωμα να καθορίζουν ποια είναι η ιστορική αλήθεια.

    Δεν πρόκειται για κινδυνολογία, όπως δείχνει η υπόθεση του γάλλου ιστορικού Olivier Ρèrtè-Grenouilleau που δημοσίευσε το 2005 το βιβλίο Les traites negriérés, το οποίο καταγγέλθηκε ότι παραβιάζει τον νόμο Taubira, γιατί αμφισβητούσε τον χαρακτηρισμό του διατλαντικού δουλεμπορίου ως γενοκτονία. Ο ιστορικός αυτός θα απολυόταν από το πανεπιστήμιο αν οι κατηγορίες δεν είχαν αποσυρθεί επειδή αντιμετώπισαν ένα κύμα διαμαρτυριών από τους συναδέλφους του ιστορικούς, οι περισσότεροι από τους οποίους, ας σημειωθεί, διαφωνούν με τα συμπεράσματα του βιβλίου του. Ωστόσο η υπόθεση αυτή δείχνει τους κινδύνους που ελλοχεύουν σε παρόμοιες νομοθετικές πράξεις ορισμού της ιστορικής μνήμης και καθορισμού της ιστορικής αλήθειας, έστω και αν η αφετηρία τους είναι η καταπολέμηση του ρατσισμού και η αναγνώριση των μεγάλων ιστορικών αδικιών που διαπράχθηκαν από τα κυρίαρχα έθνη και τις εγκληματικές πολιτικές ελίτ στις οποίες κατά καιρούς εμπιστεύθηκαν την τύχη τους.


    * Η πολιτική ορθότητα

    Η πολιτική αυτή εξαντλεί επίσης τα όρια της έννοιας της πολιτικής ορθότητας. Αυτή η τόσο παρεξηγημένη στη χώρα μας έννοια είναι χρήσιμη και αναγκαία στην υιοθέτηση μιας γλώσσας που δεν προσβάλλει και δεν στιγματίζει τους αδύναμους. Καλύτερα να λέμε <> παρά <>, καλύτερα να λέμε Αφρικανός παρά αράπης κ.ο.κ. Αλλά οι μειωτικές διακρίσεις δεν μπορούν να επιλυθούν στο λεκτικό επίπεδο ούτε ακόμη και αν απαγορεύουμε προσβλητικές πράξεις πάλι πάνω στο λεκτικό επίπεδο, όπως είναι αυτές που αφορούν οι απαγορεύσεις που μας απασχολούν. Η καταπολέμηση του ρατσισμού και η αναγνώριση των αδικιών πρέπει να κάνουν ένα πιο ουσιαστικό βήμα και να έχουν έμπρακτο χαρακτήρα. Χρειάζονται, δηλαδή, πολιτικές αναγνώρισης δικαιωμάτων, διευκόλυνσης της πρόσβασης, ίσων ευκαιριών, μείωσης των ανισοτήτων. Η αναγνώριση επίσης των ιστορικών αδικιών οφείλει να αποκτήσει έμπρακτο χαρακτήρα: να μη διαπράττουμε καινούργιες αδικίες και να έχουμε την άμεση ετοιμότητα να τις καταδικάζουμε.

    Στο διά ταύτα.

    Οφείλουμε να αντιταχθούμε στους νόμους που περιορίζουν την ελευθερία της ιστορικής έρευνας και να ζητήσουμε να ματαιωθεί η πρωτοβουλία του Συμβουλίου Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι ιστορικοί πρέπει να πιέσουμε τους ευρωβουλευτές αλλά και τους αρμόδιους υπουργούς (Δικαιοσύνης και Παιδείας) να πάρουν μια καθαρή θέση στα ζητήματα αυτά. Η ελευθερία της ιστορικής έρευνας και συζήτησης δεν είναι πολυτέλεια των ολίγων. Οι ιστορικές σπουδές είναι σαν τη συνείδηση. Μπορεί να μην αισθανόμαστε άνετα μαζί της, αλλά αν τη στομώσουμε τότε χάνουμε οποιαδήποτε δυνατότητα αυτογνωσίας.

    Ο κ. Αντώνης Λιάκος είναι καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 23/07/2007

  6. Αν καταλαβα καλά το παραπανω κειμενο ειναι του Λιακου και αντιτιθεται σε πολιτικές περιορισμου της Ιστορικής ερευνας που τιθεντα στο ονομα της Πολτικής ορθοτητας …
    Ε αν ειναι ετσι , συμφωνώ απόλυτα… με τον Λιακο (εκτος αν καταλαβα λάθος )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/08/2007

  7. […] Ντιλέκ Γκιουβέν με τον καταξιωμένο Αρμένιο συνάδελφο Χραντ Ντινκ, Γενικό Διευθυντή Έκδοσης της εφημερίδας […]

    Πίνγκμπακ από -O μαύρος Σεπτέμβρης του ‘55 « Πόντος και Αριστερά | 05/09/2008

  8. […] Τουρκάλα ιστορικός Ντιλέκ Γκουβέν στο δημοσιογράφο  Χραντ Ντινκ:  “ Ένα έτος πριν από τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου, […]

    Πίνγκμπακ από -Ο ρόλος της Βρετανίας στα Σεπτεμβριανά… « Πόντος και Αριστερά | 07/09/2008

  9. […] O ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΡΜΕΝΙΟ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  10. […] O ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΡΜΕΝΙΟΣ […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  11. «Turkish Court Sentences Dink Killer to 23 Years in Prison»

    VIENNA, 28 July 2011 — A Turkish court yesterday sentenced the trigger-man in the 2007 murder of International Press Institute (IPI) World Press Freedom Hero Hrant Dink to almost 23 years in prison.

    A juvenile court in Istanbul imposed nearly the maximum sentence on ultranationalist Ogün Samast – who was 17 at the time of Dink’s killing – after convicting him of premeditated murder and carrying an unlicensed gun
    Samast gunned down Dink, the editor-in-chief of Armenian-Turkish newspaper Agos, in broad daylight outside of Dink’s office in Istanbul.

    Dink had received numerous death threats from Turkish nationalists who viewed his journalism as treacherous. He had also faced legal problems for denigrating «Turkishness» under Article 301 of the Turkish Penal Code in his articles about the massacre of Armenians during the First World War.

    IPI Director Alison Bethel McKenzie said: “We welcome the conviction and sentence of Mr. Dink’s murderer, and we hope it brings a measure of closure to his family. Nevertheless, we call on Turkish authorities to hold all those involved in this heinous crime accountable, from those who facilitated it to the masterminds who ordered it.”

    A hearing is currently scheduled this Friday in the trial of 18 other defendants charged with involvement in the murder. Their cases were separated from the case against Samast due to his age at the time of the slaying.

    The European Court of Human Rights ruled in September that Turkish authorities failed to protect Dink despite having information about plots targeting him.

    In other news, 39 detained journalists in Turkey marked the 103rd anniversary of the Day of Journalists and Resistance to Censorship on 24 July by publishing the first issue of the Prisoner Gazette. Printed in black and white, it was distributed together with the dailies Evrensel, Özgür Gündem, Azadiya Welat, Birgün, Aydınlık and Cumhuriyet newspaper.

    Contributors to the publication included IPI World Press Freedom Hero Nedim Şener – who was recognized last year for his investigative journalism, and who wrote a book linking authorities to Dink’s murder – and journalist Ahmet Şik. As of next Aug. 3, both Şener and Şik will have spent 150 in prison since being detained in March.

    Last week Şener applied to the European Court of Human Rights claiming violations of the European Convention on Human Rights regarding “the prohibition of torture”, “the right to liberty and security” and “the right to freedom of expression”. He requested that the court suspend his detention as an interim measure.

    The South and East Europe Media Organisation (SEEMO), an IPI affiliate, supports this statement.

    http://www.freemedia.at/singleview/5676/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 20/08/2011


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: