Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-ΕΘΝΟΛΑΪΚΙΣΜΟΣ και ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 botsisdesktop__.jpgΟ Πέτρος Θεοδωρίδης, επιχειρώντας να αποτυπώσει νέα φαινόμενα στη μελέτη του για τον εθνικισμό, κατέληξε στην υιοθέτηση του νέου όρου  «εθνολαϊκισμός«.  Η απόπειρά του έχει  ενδιαφέρον…. και ίσως βοηθήσει και ‘μας που ασχολούμαστε με ζητήματα που σχετίζονται με την ιστορική μνήμη, να δούμε με νέο τρόπο κάποια θέματα.

Mε μια έννοια, φαινόμενα  που μπορούν να περιγραφούν και με τον τρόπο του Θεοδωρίδη, εμφανίστηκαν αρκετά στο χώρο μας και προκλήθηκαν σκληρές αντιπαραθέσεις.  Ευτυχώς,  ο οργανωμένος ποντιακός χώρος κατάφερε να περιθωριοποιήσει τις «εθνολαϊκιστικές» ομάδες. Ο Αγώνας, όμως, συνεχίζεται!!!

Δημοσιεύουμε παρακάτω (με δική μας επιμέλεια, ώστε να φανεί και εικονογραφικά  η ποικιλία των παραμέτρων)  σχετική ομιλία του Θεοδωρίδη. 

 

«…Αυτή η ομιλία έχει ως γενικό τίτλο εθνο λαϊκισμός και Θεσσαλονίκη. Θα ήθελα εξ αρχής να παραδεχθώ ότι ο όρος εθνολαικισμός είναι αδόκιμος. Γιατί όμως τον διαλέξαμε ως τίτλο; Γιατί δεν διαλέξαμε έναν όρο όπως εθνικισμός ή έναν άλλο γνωστό όρο όπως ο λαϊκισμός για να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στη πόλη και στη χώρα μας

gonsalves_stillwaters.jpgΕδώ θα ήθελα να θυμίσω ένα παλιό ανέκδοτο με τον χότζα . Ένα βράδυ ο Χότζας έψαχνε να βρει κάτι σκυμμένος κάτω από ένα φανάρι του δρόμου . Ένας περαστικός τον ρωτάει – Τι ψάχνεις Χότζα: Να έχασα το κλειδί μου. ΄Που το έχασες; Να εκεί στα σκοτεινά, Και γιατί το ψάχνεις εδώ : Γιατί εδώ έχει περισσότερο φως

Διαλέξαμε λοιπόν τον όρο εθνολαικισμός ψάχνοντας στα σκοτεινά και όχι εκεί που έχει περισσότερο φως για να εξετάσουμε καινούρια και μάλλον ανείπωτα ακόμη ζητήματα…

Θα ήθελα εδώ να θυμίσω ότι ο όρος εθνικισμός έχει υποστεί στην διάρκεια της ιστορίας του πολλές μεταμορφώσεις.

Διαφορετικός ήταν ο εθνικισμός της Γαλλικής Επανάστασης (πολλοί τον λένε πολιτικό εθνικισμό ), από τον ρομαντικό η τον ολοκληρωτικό εθνικισμό. Το ίδιο ισχύει και γιαdelacroix.jpg τον λαϊκισμό που ξεκίνησε ως όρος από τον επαναστατικό λαϊκισμό και θεωρήθηκε στην Ελλάδα ως συνώνυμο περίπου της πρώτης δεκαετίας του ΠΑΣΟΚ ως λαϊκισμός του Ανδρέα Παπανδρέου Για τα ζητήματα αυτά υπάρχει βέβαια μια σχεδόν αχανής βιβλιογραφία. Για την οικονομία του χρόνου θα προσπαθήσω να αποδώσω με λίγα λόγια ότι προσπαθούμε να σημάνουμε με τον όρο εθνολαικισμός.

Προσπαθούμε να σημάνουμε την συνάντηση δυο ιδεολογιών. Ο εθνικισμός κατέληξε να σημαίνει την υπερβατική σχεδόν λατρεία του έθνους ως φετίχ. Ο λαϊκισμός από την άλλη πλευρά ως ιδεολογία ενέχει ως κεντρικό σημείο αναφοράς τον λαό, όχι με την νομική, την ιστορική, ή την ταξική του έννοια αλλά μάλλον ως μια συναισθηματική έννοια πού αφορά όσους αισθάνονται τον εαυτό τους ως μη προνομιούχοι και αδικημένοι.

Όπως βλέπουμε και οι δυο όροι κατέληξαν πια να σημαίνουν όχι κάτι που αναλύεται με πολιτική ορολογία αλλά κυρίως με αισθήματα:Το αίσθημα της υπέρμετρης αγάπης για την πατρίδα στον εθνικισμό, το αίσθημα της πικρίας και μνησικακίας στον λαϊκισμό.

Ετσι, με τον όρο εθνολαϊκισμός προσπαθούμε να δείξουμε την συνάντηση αυτών των δυο ιδεολογιών, των δυο ρητορικών.

Νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πρωτότυπο φαινόμενο που συνθέτει νέου τύπου ταυτότητες. Συνθέτει την ιδέα της αγάπης του έθνους με τα λαϊκά στρωματά ως αναπλήρωσης αυτού που ΄ νομίζουν ότι τους έχουν στερήσει. Συνθέτει μια νέα ηθική όπου η επίδειξη μικροαστικής κακομοιριάς και παράπονου συμπλέει με την επίδειξη ενός καταναλωτικού νεοπλουτισμού Αναδεικνύει έναν έρποντα νεορατσισμό που δεν έχει επεξεργασία ιδεολογική αλλά συνυπάρχει με συναισθήματα ματαίωσης προσδοκιών , φόβου για το μέλλον και ένα διάχυτο αίσθημα στέρησης. Τέλος ο εθνολαικισμός συνδέεται με ένα διάχυτο αίσθημα μνησικακίας για το οποίο θα μιλήσω παρακάτω

Ετσι στην ομιλία μου θα προσπαθήσω να επικεντρωθώ σε 3 κομβικά σημεία:

06-knites-lene-ta-kalanta-ston-psomiadi.jpgΑ) στην σύντομη παρουσίαση τον κεντρικών χαρακτηριστικών του σύγχρονου εθνολαϊκισμού
Β) στην προσπάθεια παρουσίασης των βασικών συναισθημάτων που συναρθρώνονται με την εθνο λαϊκίστικη ιδεολογία και,
Γ) τα ελληνικά χαρακτηριστικά του σύγχρονου εθνολαικισμου
Δ) τον τηλεοπτικό λαικισμό της Εκκλησιας
Ε) την σχεση του εθνολαϊκισμου με τη Θεσσαλονίκη

Α) παρουσίαση των κεντρικών χαρακτηριστικών του λαϊκισμού

Σε ότι αφορά γενικά τον όρο λαϊκισμό θα ήθελα να πω ότι αναφέρεται σε ρητορικές και ιδεολογίες στις οποίες ο « λαός» λειτουργεί ως κομβικό σημείο, σε ένα λόγο (που) διχοτομεί την κοινωνία μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχούμενων»
100_1398.jpg«Πυρηνικό στοιχείο όλων των λαϊκισμών είναι μια συγκεκριμένη έγκληση του λαού ως υποκείμενου ένα «ρητορικό στυλ » το οποίο εξαρτάται από εγκλήσεις στο λαό»

Εντούτοις, κάθε έγκληση προς τον λαό δεν συνιστά αυτομάτως λαϊκισμό Εκείνο που μετασχηματίζει μια λαϊκή έγκληση σε λαϊκίστικη είναι η πολεμική ρητορική της δομή.
Τα στοιχεία αυτής της πολεμικής ρητορικής είναι ο αντί ελιτισμός αλλά και ο εκθειασμός του λαού, καθώς και η εμμονή στο Ήθος του «μέσου ανθρώπου», στην άμεση επικοινωνία με τους καθημερινούς ανθρώπους, τους απλούς έντιμους, υγιείς *

gonsalves_mosaicmoat.jpgΜερικά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία του λαϊκισμού είναι:

α) η προσωπική έγκληση, στο λαό.

β) η Επιδεικτική υπεράσπιση της «εθνικής ταυτότητας» (η οποία θεωρείται ότι απειλείται

γ) η συστηματική εργαλειακή εκμετάλλευση συλλογικών μορφών μνησικακίας

δ) η καταγγελία της παρακμής

ε) η ανάδειξη ενός λαϊκού δημαγωγού ηγέτη,

στ) η συστηματική προσφυγή σε δημαγωγικά κλισέ

Σε αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούμε να προσθέσουμε μερικά ακόμα που αφορούν κυρίως στον ελληνικού λαϊκισμό :
Ο ελληνικός λαϊκισμός είναι ηθικολογικός Τον ενδιαφέρει η έμμονη σε μια «ηθική του φρονήματος» και στο αυταπόδεικτο δίκαιο των «λαϊκών αιτημάτων». Τον χαρακτηρίζει και μια εργαλειακή αντίληψη του κράτους. Όταν τους αφορά άμεσα , οι λαϊκιστές θέλουν το κράτος αρωγό και όχι ισχυρό. Όταν όμως, πρόκειται για υποθέσεις που δεν τους αφορούν άμεσα, δεν αντιλέγουν σε ισχυρές και αυταρχικές κρατικές παρεμβάσεις

gata_fantasiosi.jpgΒ. Στο δεύτερο μέρος δηλαδή στην παρουσίαση των βασικών συναισθημάτων που συναρθρώνονται με την λαϊκίστικη ιδεολογία θα επικεντρωθώ στο αίσθημα της μνησικακίας, που κατά τη γνώμη μου χαρακτηρίζει τον εθνολαικισμο:
Να σκεφτούμε κατ’ αρχήν ότι σε όλες σχεδόν τις ιδεολογίες τα συναισθήματα διαδραματίζουν έναν βασικό ρόλο Και οι εθνολαικές αναδιπλώσεις σήμερα συνοδεύονται και από μια ηχηρή επίκληση του συναισθήματος Το συναίσθημα, ως φαντασιακή επίκληση της αγάπης ,δηλαδή η εργαλειακή χρήση του συναισθήματος μοιάζει να συνοδεύει τον σύγχρονο λαϊκίστικο και εθνικιστικό λόγο.

Στον εθνο λαϊκισμό, πιστεύω ότι το κυρίαρχο συναίσθημα είναι μια ειδική στάση, όχι απλά ο φθόνος ούτε η οργή αλλά αυτό που ο Μαξ Σελλερ ορίζει ως μνησικακία. Σύμφωνα με τον Μαξ Σελλερ «η μνησίκακη κριτική δεν θέλει αυτό που διατείνεται ότι θέλει αλλά χρησιμοποιεί το κακό ως βάση για να λοιδορεί»

Τι είναι η όμως η μνησικακία;
Η μνησικακία δεν είναι απλά συναίσθημα αλλά μάλλον ένα συνοθύλευμα συναισθημάτων. Συναίσθημα είναι η φυσιολογική ανταπόκριση σε κάποιο ερέθισμα Το αίσθημα της μνησικακίας είναι μια περίπλοκη συναισθηματική κατάσταση , συνδυασμός συναισθηματικών και φανταστικών στοιχείων,

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά της μνησικακίας και οι ποιες οι συνθήκες που την εκκολάπτουν ;
Κατά τον Νίτσε η μνησικακία είναι χαρακτηριστικό των όντων «που τους απαγορεύεται η πραγματική αντίδραση»(…..) και αυτοαποζημιωνονται με μια εκδίκηση κατά φαντασίαν

Όμως την μνησικακία ως έννοια με κοινωνιολογικό ενδιαφέρον ανέπτυξε πιο ξεκάθαρα ο Μαξ Σελερ που θεωρεί ότι «Η φιλέκδικη διάθεση ρέπει προς την μνησικακία καθόσονta2.jpg το αντικείμενο της είναι μια διαρκής, παρατεταμένη κατάσταση πραγμάτων την οποία συναισθάνεται σαν «μόνιμη» βρισιά» που διαφεύγει από τη βούληση του υβριζόμενου,… αυτή η προσβολή εμφανίζεται ως κάτι το μοιραίο ».

Ένα κύριο χαρακτηριστικό της μνησικακίας είναι η σχέση με τη μνήμη. Η μνησικακία μηρυκάζει, αναθυμάται και ανασυνθέτει άλλα πικρά συναισθήματα: την κακεντρέχεια, τον φθόνο,το μίσος

Πάλι ο Μαξ Σελλερ γράφει «ο κακεντρεχής εκδικείται(….) ο μισητής βλάπτει τον εχθρό του(….) ο φθονερός πασχίζει να αποκτήσει το αντικείμενο του φθόνου του ..΄όλοι αυτοί αγνοούν την μνησικακία. Για να υπάρξει αυτή , θα πρέπει τα παραπάνω συναισθήματα να (…)συνοδεύονται από την αδυναμία μετατροπής τους σε πράξεις , ώστε να« ξινίσουν »

Ας δούμε όμως ορισμένες προϋποθέσεις που είναι υπαρκτές στις νεωτερικές κοινωνίες για την καλλιέργεια της μνησικακίας όπως την αντιλαμβάνεται ο Μαξ Σέλερ: Η πρώτη είναι μια γενικευμένη προσδοκία ισότητας. Η Μνησικακία εμφανίζεται «σε κοινωνίες σαν τη δική μας όπου μια κοινωνική ισότητα επισήμως αναγνωρισμένη, συνυπάρχει με υπέρογκες διαφορές, κ.λ.π Κοινωνία όπου ο καθένας έχει το «δικαίωμα» να κρίνει τον εαυτό του ισάξιο με έναν άλλο, αλλά εμπράκτως αδυνατεί»

Η δεύτερη ικανή συνθήκη συναφής με την προηγούμενη είναι ότι πρέπει να υπάρχει σύγκριση. Αν δεν συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους δεν μπορείς να νιώσεις μνησικακία.

Τρίτη, τέλος συνθήκη είναι ο αμετάκλητος χαρακτήρας της αδικίας την οποία νιώθεις ότι υφίστασαι. Η εκάστοτε αδικία , από την οποία εκκινεί η φιλέκδικη διάθεση πρέπει να βιώνεται, ως κάτι που δεν αλλάζει με τίποτα.

Αυτές οι συνθήκες οδηγούν κατά τον Σελερ στον μνησίκακο άνθρωπο

Η μνησίκακη στάση οδηγεί ετσι σε μια αντιστροφή των αξιών «ο μνησίκακος άνθρωπος…., αυτοδηλητηριαζεται ηθικά. Ενώ αρχικά θαυμάζει τις αξίες και τα προνόμια τα οποία δεν διαθέτει (επειδή ακριβώς δεν μπορεί να τα αποκτήσει), τα ακυρώνει και δίνει αξία στα ακριβώς αντίθετα» Δηλαδή ο μνησίκακος άνθρωπος σκέφτεται κάπως ετσι :«Στην αρχή θαυμάζω τον πλούσιο, τον ωραίο, τον αριστοκράτη , τον μορφωμένο τον διάσημο. Επειδή όμως εξ ορισμού δεν μπορώ να γίνω σαν κι αυτούς και δεν μπορώ να τους συναγωνιστώ ανακλάται μέσα μου μια σιωπηλή εχθροπάθεια, για κάτι που μου υπεξαιρέθηκε ενώ το δικαιούμαι. Ετσι σιγά σιγά , αυτό που θαύμαζα αρχίζω να το υποτιμώ».

Συνοψίζοντας θα ήθελα να θυμίσω μερικά χαρακτηριστικά της σχέσης του εθνολαικισμου με την μνησικακία:

vesalius.jpg1. το στοιχείο της μνήμης στην έννοια της μνησικακίας Η μνησικακία είναι μνήμη που μηρυκάζει, που ανά μασά που ανα-θυμάται.

2. Η μνησικακία αφορά σε μια λιμνάζουσα κατάσταση που την σημαδεύει η ανημποριά, η αδυναμία απάντησης.

3. Θεωρώ επίσης ότι ενυπάρχει ένα αίσθημα απόλαυσης στην μνησικακία καθώς αυτή οδηγεί σε ναρκισσιστικές παλινδρομήσεις Ετσι η εικόνα του έθνους μεταφράζεται σε μια φαντασιακή αγκαλιά, σε μια φάτνη όπου ο πληγωμένος ναρκισσισμός βρίσκει καταφύγιο.

4. Ακόμη η μνησικακία συνδέεται με την αδυναμία εκφορτισης, εκδραματισης.

Καθώς το σημερινό διεθνές περιβάλλον δεν επιτρέπει την ανάδυση ενός φανερού εθνικιστικού ρατσιστικού λόγου , ο σύγχρονος (και ελληνικός) εθνικισμός ξεδιπλώνεται ως μνησίκακος λόγος. Γίνεται ένας υπόκωφος μη εκδραματισμένος λόγος που δηλητηριάζει το πολιτικό σκηνικό, που όμως το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ότι υποβόσκει και δεν εκδηλώνεται ανοιχτά.

Γ. Μνησικακία και προστριβές. Η Ελληνική Περίπτωση

Για να κατανοήσουμε καλύτερα την μνησίκακη πλευρά του σύγχρονου ελληνικού εθνολαϊκου λόγου θα ήθελα εδώ να σταθώ σε ορισμένα στιγμιότυπα της ελληνικής καθημερινής συμπεριφοράς που κάποιοι μελετητές σαν τον Καραποστόλη ονομάζουν προστριβές.

Για να καταλάβουμε τις προστριβές, θα πρέπει να τις αντιδιαστείλουμε από τιςego-forao-pantelonia.jpg συγκρούσεις. Στην Δυτική Ευρώπη έχουμε συγκρούσεις, εδώ στην νεοελληνική κοινωνία προστριβές. «Για να λάβει χώρα μια σύγκρουση απαραίτητο είναι οι επιθετικές εκατέρωθεν πράξεις να οδηγούνται από προθέσεις που είναι αρκετά σαφείς ώστε τα εμπόδια της άλλης πλευράς να γίνονται αντιληπτά ακριβώς και εντελώς ως τέτοια. Για τούτο η σύγκρουση συνοδεύεται από σχετικά σταθερά αισθήματα Αντίθετα «Οι προστριβές είναι οι διεγερμένες από αβεβαιότητα συναντήσεις …Τα άτομα και οι ομάδες έρχονται σε αντιπαράθεση, διαφιλονικούν, διαπληκτίζονται, με όρους προκαταβολικούς». …. Οι προστριβές παραπέμπουν, σε μια κοινωνία που δυσκολεύεται να εννοήσει τον εαυτό της, να αναγνωρίσει τα συστατικά της και να καθιερώσει τους κανόνες και τις αρχές της

Στην προστριβή ο μειονεκτών που συγκρίνει τον εαυτό του με τον οιονεί αντίπαλο συνθέτει την εικόνα ενός εαυτού παραγκωνισμένου από κάποιον που δεν υπερέχει ούτε διανοητικά ούτε ηθικά από αυτόν….. » και αυτό τον οδηγεί στο να ρέπει προς την μνησικακία

Η ανημποριά αποτελεί μια από τις βασικές προϋπόθεσης για την ανάπτυξη της μνησικακίας μαζί με την πεποίθηση πως εκείνος που διαθέτει πλούτο η δύναμη δεν είναι οπωσδήποτε ανώτερος από τον ανήμπορο Στην Ελλάδα ,όπως λέει ο Καραποστόλης. «Ο μειονεκτών είναι ανήμπορος. χωρίς μάρτυρες και συνηγόρους από μέρους της κοινωνίας νιώθει πως είναι απόλυτα εκτεθειμένος σε άνισες και άδικες σχέσεις με τους άλλους »

Σε αυτή την συσσωρευμένη επιθυμία (ανήμπορης ) εκδίκησης του αιτούντος πολίτη -που εν τέλει μεταβάλλεται σε ικέτη βρίσκονται μάλλον τα αίτια της ελληνικής μνησικακίας

3. Ο τηλελαϊκισμός της Εκκλησίας

dsc04176.JPGΣε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω δυο λόγια για την πρόσφατη κρίση στην εκκλησία και τη σχέση της με το φαινόμενο του εθνολαϊκισμού.

Τον Φεβρουάριο του 2005 η ελληνική κοινωνία έκπληκτη παρατηρεί την αποκάλυψη των ψεμάτων που έλεγε στο ίδιο τον εαυτό της .

Κατά τη δεκαετία του 199Ο και μέχρι σήμερα περίπου η εκκλησία θεωρήθηκε ο θεματοφύλακας των αξιών της, ο θεσμός που ενέπνεε τον μεγαλύτερο βαθμό εμπιστοσύνης Θεωρήθηκε ως ο μοναδικός θεσμός στον οποίο μπορούμε να στηριχθούμε ,που μπορούσε να εμπνεύσει τους νέους και να εμπεδώσει κάποιες αξίες θεωρήθηκε ακόμα θεσμός «συνάλληλος»΄σύμφωνα με μια έκφραση του νεορθόδοξου συρμού με το ελληνικό κράτος΄ και παραδοσιακά συμφυής με την ελληνική κοινωνία και το ελληνικό έθνος.

Όμως μπορούμε να αναρωτηθούμε μήπως έχουμε εδώ να κάνουμε με την επινόηση μιας παράδοσης που επιβλήθηκε την περασμένη δεκαετία (όχι με τον ιστοριογραφικό μύθο του «κρυφού σχολειού» του περασμένο αιώνα αλλά με τον αδιαμεσολαβητο τηλεοπτικό λόγο )

Στην Ελλάδα το θρησκευτικό φρόνημα κατά τη δεκαετία του 90 και τις αρχές του 2001 αναβίωσε μέσω της τηλεόρασης. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος ο ορθόδοξος φιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς «Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστοδουλος καταλαβαίνει τον εαυτό του σαν θρησκευτικό ηγέτη (περίπου Αγιατολάχ η αμερικανό «ευαγγελιστή » τηλεοπτικών επιδόσεων»

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αμερικανού τηλευαγγελιστη:
«ο Οραλ Ρομπερτς , έχυσε δάκρυα απελπισίας στην τηλεόραση λέγοντας ότι , αν δεν του έστελναν 8 εκατομμύρια δολάρια μέσα στο μήνα «ο Κύριος θα τον έπαιρνε». Ο Κύριος δεν τον πήρε, αλλά ο Ρόμπερτς έλαβε αρκετές δωρεές να συνεχίσει τον πολυδάπανο τρόπο ζωής του ».

Την συνταγή του αμερικάνικου τηλεευαγγελισμού ακολούθησε και ο αρχιεπίσκοπος Χριστοδουλος. Απλουστεύσεις, διχοτομικά σχήματα, χρήση άτυπου λεξιλογίου της αργκό, ανέκδοτα επιδεικτική αδιαφορία για την αντίφαση όπου αλλά λέγονται την μια φορά και αλλά την άλλη, είναι στοιχεία τα οποία μπορεί εύκολα κανείς να εντοπίσει στον επικοινωνιακό» Χριστοδουλο Με τη πρόφαση «να μιλήσει τη γλώσσα του απλού λαού» και να έρθει κοντά στον κόσμο, με εκφράσεις «σας πάω » «ελάτε όπως είστε» «όποιος τα βάζει με την Ορθοδοξία του ξεραίνεται το χέρι» με ανέκδοτα που διηγείται από άμβωνος (συχνά ρατσιστικά), ο Χριστοδουλος, έθεσε την εκκλησία στην τροχιά του τηλεοπτικού εθνολαϊκισμου

Την τηλελαϊκιστικη συνταγή του Χριστοδουλου ακολούθησαν εφημέριοι και πιστοί . Να θυμηθούμε ότι μέχρι πρόσφατα η Ελλάδα μετατράπηκε σε χώρα των τηλεοπτικών θαυμάτων :

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τηλεθαυματος ήταν, κατά «την 17-2-2001, η κάλυψη απ’ το κανάλι Star Channel της είδησης για τα «δάκρυα» που εμφανίσθηκαν σε δυο εικόνες του Αγίου Χαραλάμπους στην ομώνυμη εκκλησία στην Λάρισα. Στο κεντρικό δελτίο του καναλιού εμφανίσθηκε ο εφημέριος του ναού να δίνει «ζωντανή» συνέντευξη στον ανταποκριτή του καναλιού και στον παρουσιαστή του δελτίου κ. Τερενς Κουικ. Σε αυτήν περιέγραφε και ερμήνευε ταυτόχρονα το συμβάν: Οι εικόνες, που μέχρι τότε βρίσκονταν στο υπόγειο του ναού, δάκρυσαν γιατί ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν λυπημένος με τα βάσανα και τις δοκιμασίες του ποιμνίου του. Σε ερώτηση του κ. Κουίκ να διευκρινίσει σε ποια ακριβώς βάσανα αναφέρεται, ο εφημέριος απάντησε ότι οι εικόνες δάκρυσαν γιατί ο Άγιος διαμαρτύρεται για την ανέγερση γειτονικού ναού από τους μάρτυρες του Ιεχωβά. Καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής του στόρι οι δημοσιογράφοι αντιμετώπισαν το συμβάν δίχως κάποια αποστασιοποίηση η κριτικό πνεύμα, εξέλαβαν το θαύμα ως δεδομένο»

palaiologos_sta_teixi.jpgΌμως η τηλεόραση εκδικείται. Καταβροχθίζει γρήγορα ότι η ιδια αναδεικνύει Το εκπληκτικό στις αποκαλύψεις του Φεβρουάριου είναι το πόσο εύκολα και γρήγορα κατέρρευσε ο τηλεοπτικός λαϊκισμός της εκκλησίας και του αρχιεπισκόπου

Και εδώ θα ήθελα να θυμίσω το παραμύθι του Άντερσεν «Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα» όπου ένα παιδί αποκαλύπτει αυτά που όλοι έβλεπαν αλλά δεν τολμούσαν να πουν ανοιχτά:  «ο βασιλιάς είναι γυμνός »

Τώρα στο τελευταίο μέρος της ομιλίας μου θα ήθελα να σταθώ σε κάποια χαρακτηριστικά του σύγχρονου εθνολαϊκισμου, ιδιαίτερα όπως αυτός εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη

Η Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια μοιάζει να είναι ο κατεξοχήν ελληνικός τόπος στον οποίο συναντήθηκαν εθνικισμός και λαϊκισμός . Η Θεσσαλονίκη, η πόλη που η δεκαετία του ’90 την γέμισε ματαιώσεις και διαψεύσεις, που βλέπει διαρκώς το χάσμαslavomakedones.jpg με την Αθηνά να μεγαλώνει οδηγείται σε μνησίκακα αισθήματα. Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη που την δεκαετία του ‘9ο πίστεψε ότι θα γίνει πρωτεύουσα των Βαλκανίων. Ήταν ο τόπος των μεγάλων εθνικιστικών συλλαλητηρίων για το όνομα της Μακεδονίας, πόλη πρώην κοσμοπολίτικη με ένδοξο απώτερο και αμφιλεγόμενο μεταπολεμικό παρελθόν. Πόλη κάποτε των εργατικών κινημάτων αλλά και των παρακρατικών οργανώσεων που οδήγησαν στην χούντα. Πόλη όπου κατά την δεκαετία του ’50 και ’60, αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και τον Εμφύλιο αυξάνεται σημαντικά ο αριθμός και το ειδικό κοινωνικό βάρος των μικροαστικών στρωμάτων. Οταν μάλιστα από τις αρχές της δεκαετίας του 60 αυξήθηκαν σημαντικά οι καταναλωτικές δαπάνες κύρους, τα μικροαστικά της mais-36.JPGστρώματα άρχισαν να απολαμβάνουν την «επιτυχία» και την «αναγνώριση» να αποκτούν αυτοεκτίμηση, ιδιαίτερα όταν βλέπουν τα παιδιά τους να διαπρέπουν στα γράμματα.

« Στη Θεσσαλονίκη λέει ο Γ. Ιωάννου στο βιβλίο του Η Πρωτεύουσα των Προσφύγων με την οικονομική άνοδο των τελευταίων δεκαετιών, έχει απλωθεί μια πολυάριθμη μικροαστική ή ψευδομικροαστική ταξη (όπου) οι νέοι πλούσιοι δεν έχουν παλιώσει ακόμη, ώστε να βαρεθούν τις υλικές απολαύσεις και εκπλήξεις και να αναζητήσουν τα πνευματικά αγαθά».

Ακόμη ο Γ. Ιωάννου θυμίζει ότι « Στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του 1950 μεγάλη υπόληψη είχε το επάγγελμα του γιατρού. Κατόπιν ερχόταν του δικηγόρου. Του καθηγητή ήταν πολύ ξεπεσμένο οικονομικά, του δασκάλου ακόμα χειρότερα. Και φυσικά οι μεγάλοι  μας πίεζαν να γίνουμε γιατροί η δικηγόροι »

Όμως η διάψευση ήρθε γρήγορα. Η Θεσσαλονίκη στην δεκαετία του ’90 βλέπει την δυναμική της κοινωνικής της κινητικότητας να εξανεμίζεται. Τις ελπίδες των μικροαστών διαδέχεται η μνησικακία.

Η Θεσσαλονίκη επίσης είναι και η πόλη και των θρησκευτικών οργανώσεων, η πόλη όπου ο Αρχιεπίσκοπος Χριστοδουλος απηύθυνε την περίφημη ‘Ομιλία κατά τη μεγάλη Λαοσύναξη της Θεσσαλονίκης, το έτος 2000 που κατά τη γνώμη μου μπορεί να θεωρηθεί ως ο πανηγυρικός λόγος του εθνολαϊκισμου.

Θυμίζω ότι πρόκειται για ένα λόγο εν μέσω της διαμάχης για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Σε αυτήν ο εκκλησιαστικός λόγος ξεδίπλωσε τις πτυχές του ως εθνολαικος λόγος: »Ναι, η παράδοση μας περνά μέσα από Ορθοδοξία, εθνικότητα και γλώσσα» αναφωνεί ο Αρχιεπίσκοπος Χριστοδουλος, και » Θα μείνουμε αυτό πού είμαστε: πρώτα Έλληνες και Χριστιανοί, και μετά Ευρωπαίοι».

Τελειώνοντας, θα ήθελα να επινοήσω ένα φανταστικό σενάριο για τη Θεσσαλονίκη . Να πως καταρχήν ότι το σενάριο καμία σχέση δεν έχει με πρόσωπα υπαρκτά, κάθε τέτοια σχέση θα είναι εντελώς συμπτωματική.

Φανταστείτε μια μελλοντική Θεσσαλονίκη, ας πούμε του. Ο Εθνολαικισμός και μαζί του η μνησικακία του ανήμπορου και ματαιωμένου μικροαστού θεριεύει Αναζητείται επειγόντως ένας χαρισματικός ηγέτης να την λυτρώσει και να τη σώσει.

Σ αυτή τη πόλη εμφανίζεται ένας άνθρωπος. Ας τον ονομάσουμε Χ Είναι υπερβολικά dspphoto2.gifφιλόδοξος σαν τον πολίτη Κεην στην ταινία του Ορσον Ουελες. Ονειρεύεται να γίνει ηγέτης της πόλης. Μόνο που έχει ένα μικρό πρόβλημα. Δεν διαθέτει κανένα απολύτως προσόν, κανένα χάρισμα. Δεν είναι καλά μορφωμένος είναι μάλλον ημιμαθής. Δεν είναι γοητευτικός. Δεν χειρίζεται καλά τον λόγο. Δεν ανήκει καν σε ένα από τα μεγάλα τζάκια της πόλης ώστε να επικαλεστεί την καταγωγή του. Επιπλέον είναι μάλλον άσχημος και απωθητικός

Όμως αυτά τα μικροπροβλήματα δεν θα σταθούν εμπόδιο για τον Χ. Θα μετατρέψει τα μειονεκτήματα του σε πλεονεκτήματα και αυτό θα αποδειχτεί το μεγάλο ταλέντο του. Θα χρησιμοποιήσει την μνησικακία, τον απωθημένο φθόνο, την καταπιεσμένη οργή του κάθε ανήμπορου μικροαστού. Θα ανακατευτεί μαζί τους θα πάει σε γάμους και βαφτίσια και γιορτές , ακάλεστος στην αρχή μέχρι να τον γνωρίσουν. Θα τραγουδήσει μαζί τους. Θα κάνει μικρορουσφετάκια. Θα καλύψει την ρητορική του ανεπάρκεια με το κρυφό του μεγάλο όπλο, το θράσος. Θα λέει ότι του κατέβει . Θα μοιράσει σημαιούλες στα παιδάκια.

Εν τέλει θα πετύχει το ακατόρθωτο. Θα τον λατρέψουν , αυτόν που δεν θα έχει κανέναsat3.jpg χάρισμα ως τον νέο χαρισματικό ηγέτη. Γιατί θα ταυτισθούν μαζί του, θα πουν είναι ένας από εμάς. Θα τον στέψουν αυτοκράτορα της πόλης. Και το πιο παράξενο δεν θα αποτύχει, θα μείνει στο απυρόβλητο σε αντίθεση με όλους τους παλαιοτέρους, πραγματικά χαρισματικούς ηγέτες. Γιατί αντίθετα απ ότι αυτοί δεν θα έχει δώσει καμία υπόσχεση, δεν θα γεννήσει προσδοκίες για κανένα θαύμα . Το μόνο του σχεδόν ανίκητο στήριγμα θα είναι το κλίμα του εθνολαικισμου και της μνησικακίας.

Τελειώνοντας θα ήθελα να σας ζητήσω να μην πάρετε στα σοβαρά αυτό το σενάριο. Ολοφάνερα είναι μάλλον απίθανο να συμβεί. Και αν τυχόν συμβεί. θα αφορά στο απώτατο μέλλον.

 botsis__.jpg

                                           

                                                        

                                           

                                           

                                              

                                        

 

 

                                

Το καταθέτω απλώς ως δείγμα πολιτικής φαντασίας…»

                                           

                                     

                                   

______________________________________________

(…δείτε επίσης και τη συζήτηση για το βιβλίο του Πέτρου Θεοδωρίδη «Οι μεταμορφώσεις της ταυτότητας» που έγινε στην Καλύβα του Πάνου)

——————— 

Η ομιλία που δημοσιεύουμε παραπάνω έγινε στο Στέκι «οικολογικής κίνησης» Θεσσαλονίκης στις 17 Φεβρουαρίου του 2005.

 

Advertisements

01/07/2007 - Posted by | -Ιδεολογικά, -Περί έθνους, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός

136 Σχόλια »

  1. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τη συζήτηση για το φαινόμενο του πολύμορφου «εθνολαϊκισμού»…

    Μια συζήτηση που την είχαμε υποσχεθεί εδώ και αρκετό καιρό και την αντιμετωπίζαμε με ένα σχετικό δέος.

    Πρώτα, γιατί κάποιοι απ’ την παρέα μας προέρχονται από Θεσσαλονικείς γονείς που η εσωτερική καταστολή και η βία της εξουσίας (είτε μετά τον εμφύλιο, είτε με την χούντα) τους ανάγκασε να μετοικήσουν ως νέοι πρόσφυγες στην Αθήνα. Και έτσι αναγκαστικά απαλλάχθηκαν από το βάρος των συμπεριφορών που εύστοχα περιγράφει ο Ιωάννου.

    Και απ’ την άλλη, γιατί με την απόσταση που έχουμε από τη σημερινή αληθινή Θεσσαλονίκη, βλέπουμε με πίκρα την αδυναμία άρθρωσης ενός άλλου λόγου και τον εγκλωβισμό του «χώρου» σε αντιδραστικά -έως και ρατσιστικά- ιδεολογικά σχήματα. Υπό το μανδύα βέβαια του αντι-ρατσιστικού και της αμφισβήτησης. Μόνο που η αμφισβήτηση, σε πλήθος θεμάτων που μας αφορούν, μόνο ως αντιδραστική αναθεώρηση μπορεί να εννοηθεί.

    Δηλαδή, απέναντι από τον εθνολαϊκισμό φαίνεται να φυτρώνει το ακριβώς αντίστοιχό του… Η άλλη όψη του νομίσματος. Του τύπου: Μέγα Αλέξανδρο εσείς; Κεμάλ Ατατούρκ εμείς!!!

    Μαχνο-πόντιακ (ή Μ-π, όπως σωστά γράφει τελευταία ο Νοσφεράτου)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/07/2007

  2. 1. Σε οτι αφορά το κείμενο νομίζω οτι λειπουν οι αναφορες ,στα βιβλια των Νικου Δεμερτζή – Θανου Λιποβατς
    Φθονος και Μνησικακία , το βιβλιο του Ανδρεα Πανταζόπουλου για τον Λαικισμό…καποια ασχετικά αρθρα του Γιαννη Σταυρακακη (των οποίων δεν θυμαμαι αυτή τη στιγμή κ. α)
    2. Ενα απο τα πιο ενδιαφεροντα βιβλια που διαβασα τελευταια για την αναπτυξη του συγχρονου νεοελληνικου εθνικισμου (δεν το ονομάζει εθνολαικισμό ) ειναι του Νικόλα Σεβαστακη ..»Ελλαδα κοινοτοπη χωρα»
    3. Νομίζω οτι το κειμενο ειναι του 2005 … Απο τοτε εχουν συμβεί πολλά…
    4. Ας μην ξαναγυρισουμε στην α-νόητη συζήτηση για τον Κεμάλ (και απ οσο ξερω δεν ασχολειται πια κανεις μ’ αυτό)να χαρειτε τον Πόντο και Την Αριστερά ….(ουτε και στο βιβλιο της στ’ Δημοτικού …)
    5. Είμαι πολύ κουρασμένος , (και μαλλον απογοητευμένος ) από συμπεριφορες στην Μπλογκοσφαιρα(και μαλιστα …στο Μπλογκ που αναφερεις )
    … Και – με βαση την μεχρι τώρα εμπειρια – σχεδόν σιγουρος οτι αυτή η συζήτηση θα εκτραπει σε …. -Δυστυχώς, (οπως μαλλον ολα) και αυτή η συζήτηση, μαλλον ερχεται σε ακαιρη (για μένα )στιγμή
    … Και -παρόλο που το θεμα οπως ξερετε μ’ ενδιαφερει – δεν εχω πια την διαθεση να ξαναρχισω τα φτου κιαπ΄την αρχή …
    Καλή δυναμη και σ αυτό …θα παρακολουθώ την οποια συζητηση αλλά κατ αρχας

    ραντεβού τον Σεπτεβρη

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/07/2007

  3. Νοσφεράτου,

    άστα αυτά…

    ————

    Για να δεις πόσο πολύ βίωσα το ρόλο, έψαξα και βρήκα εικονογράφηση που παραπέμπει άμεσα στη νοσφεράτεια φαντασίωση του τάφου!!!

    Η οποία, για να το πούμε και ανοιχτά, παραπέμπει με τη σειρά της στο «δείγμα πολιτικής φαντασίας» του συγγραφέα.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/07/2007

  4. Νοσφερατος (οχι -ου)- ος

    Μ-π …μου φαινεται οτι δεν πας καθόλου καλά μπουρδολογεις ασυστολα 🙂

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 02/07/2007

  5. Νοσφεράτου,

    ας φύγουμε από τον μικρόκοσμο των μπλογκς….

    Γράφεις: “Ξερεις γυρισα στο σπίτι προβληματισμένος … Αλήθεια , Γιατί; Γιατί δεν εχουμε απο εκείνη την περιοδο του 30 στην Σ. Ε μια μαρτυρια της χαμενης (εκτελεσμενης ) πλευράς και αντιθετα εχουμε την σωρό βρισιων για τα ΄΄σκουλικια” τους”πρακτορες του εχθρου” κ.λ.π που αναπαρηγαγε η επίσημη Ιστορια του ΚΚΣΕ (μπολσεβικων;)”

    Νομίζω ότι τις απαντήσεις τις έδωσαν η Λούξεμπουργκ και ο Κροπότκιν πολύ νωρίς. Όταν αντιλήφθηκαν ότι το μονοκομματικό μοντέλο ήταν αδιέξοδο.

    Στο κείμενο που φιλοξενούμε για τον “Πόντο και Αριστερά“, υπαρχει η παρακάτω παράγραφος που νομίζω ότι απαντά στο γιατί που θέτεις:
    “…Η γραμμή του Λένιν είχε επιβληθεί βιαίως επί της Αριστεράς των μπολσεβίκων και του υπόλοιπου επαναστατικού κινήματος. Χαρακτηριστική είναι η πρώιμη πραξικοπηματική επιβολή του Λένιν επί της αριστεράς της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του -καθώς και όλης της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένων των αναρχικών που υποστήριζαν τη συνέχιση και τη μετατροπή του πολέμου σε επαναστατικό- που θα οδηγήσει στη μειοδοτική Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Λίγο καιρό μετά θα κατασταλεί βιαίως το αυθεντικό κίνημα των ναυτών της Κροστάνδης και θα επιβληθεί το μονοκομματικό καθεστώς. Εκεί θα τελειώσει η δημοκρατία των Σοβιέτ. Εγκαίρως η Ρόζα Λούξεμπουργκ διέγνωσε «τον υπερσυγκεντρωτισμό», που μοιάζει με το «στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα» και διαπίστωσε: «…Υπάρχει στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια… η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.»

    Comment by Μ-π | July 2, 2007 |

    _________________________________________________

    Νοσφεράτου,

    δεν σχολίασες την εικονογράφηση στον εθνολαϊκισμό!!!!!!

    Την πετύχαμε;

    Τα υπονοούμενα, υπονοήθηκαν;

    Άσε τη Ρίτσα
    και πιάσε τη ΠΠΣΠίτσα

    (όπως ξέρεις, με την κατασκευή ποιήματος είχαμε παλαιόθεν ένα πρόβλημα!)

    Μ-π

    ___________________________________________

    Ασε καλυτερα ..θυμιζει κομικ (και την ”μακεδονία΄΄-τον χαρτη )μάλλον βγαλτην ως ασχετη..

    Comment by Νοσφεράτος | July 2, 2007 | Edit

    ______________________________________________

    Ο χάρτης μπήκε για να δηλώσει τη μεγάλη αλλαγή μετά το ‘91, 60 χιλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης.

    Η εμφάνιση ενός σλαβομακεδονικού επιθετικού εθνικισμού και η διαμόρφωση μιας αλυτρωτικής ιδεολογίας ως Μεγάλη Ιδέα στο νέο έθνος-κράτος (άσχετα από το υπαρκτό ζήτηματα του σεβασμού της ταυτότητας των Σλαβομακεδόνων ή των βουλγαρογενών της Ελλάδας) δεν ενίσχυσε τις εθνικιστικές φωνές στην Ελλάδα και δεν ευνόησε την εμφάνιση ενός εκτεταμένου αμυντικού εθνικισμού;

    Η φαντασίωση του τάφου, πώς σου φάνηκε;

    Έφαγα τον κόσμο να βρω κάτι, που πίστευα ότι θα έκφραζε το (σαρκαστικό) πνεύμα του Θεοδωρίδη!

    Μ-π

    _______________________________________________

    Πόντε και Αρ γραφεις : ”Η εμφάνιση ενός σλαβομακεδονικού επιΗ εμφάνιση ενός σλαβομακεδονικού επιθετικού εθνικισμού και η διαμόρφωση μιας αλυτρωτικής ιδεολογίας ως Μεγάλη Ιδέα στο νέο έθνος-κράτος (άσχετα από το υπαρκτό ζήτηματα του σεβασμού της ταυτότητας των Σλαβομακεδόνων ή των βουλγαρογενών της Ελλάδας) δεν ενίσχυσε τις εθνικιστικές φωνές στην Ελλάδα και δεν ευνόησε την εμφάνιση ενός εκτεταμένου αμυντικού εθνικισμού;

    Ε !αυτό ειναι μια ολοκληρη συζητηση ..που εχει γινει αρκετες φορες νομιζω ..π.χ δες
    http://panosz.wordpress.com/2007/06/25/gap/#comment-15860

    Αλλά και πέρα απο αυτό φαντασου : ερχεται ενας μπομπιρας πέντε- δεκα χρονών και σα απειλεί και σε βριζει π.χ θα σου δειξω εγώ, και μουχεις πάρει την περιουσια κ.λ.π…

    Μαλλον εχεις δυο (ή και παραπάνω επιλογές)

    Η μια ειναι να χαμογελασεις και να φύγεις

    … Η αλλη ειναι να κανεις σαν Υστερικός ( να φωνάζεις με απειλει,να τσιριζεις κ.λ.π )

    (και μάλλον υπαρχει και τριτη και τεταρτη , αν βλεπεις οτι ο μικρός το παρακάνει: Να τον κοιτάξεις σοβαρα , να του πεις παιδακι μου γιατί τα λες αυτά και Τι φοβασαι πραγματικά ,με δυο λόγια να τον καθησυχασεις

    …διοτι Εσυ εισαι ο Ωριμος ενηλικας (που θα πρεπε να συμπεριφερθεις ωριμα και ψυχραιμα) και οχι το μικρό παιδί που μπορεί, εκείνη την εποχή, να νιωθει ανασφάλεια επειδή γινεται πόλεμος στο σπίτι του και του λειπει ο μπαμπας του και ,ψαχνει να βρει την ταυτότητα του και μπορεί, πίσω απο την φαινομενική του ανησυχία και επιθετικότητα ,να προσπαθεί (αδεξια και μεσω αυτής ) να βρει προστασία και να νιωσει αυτό οτι δεν απειλειται , σε εναν ωριμο ενηλικα της γειτονιας…

    .. Δυστυχώς ομως, οπως ελεγα πιο πρίν στον Ασμοδαιο πολλές φορες οι ωριμοι ενηλικες συμπεριφερονται σαν μικρά παιδια

    Comment by Νοσφεράτος | July 3, 2007 | Edit

    _______________________________________________

    Oι παρατηρήσεις σου για το σλαβομακεδονικό κράτος είναι γενικά σωστές. Όμως απαιτούν ψυχραιμία και νηφαλιότητα!

    Στοιχεία που έλειπαν εκείνη την εποχή της κατάρρευσης του παλιού “υπαρκτού” σοσιαλισμού από παντού. Ο κόσμος μας, και ο βαλκανικός μας μικροχώρος, βρισκόταν σε μια πρωτοφανή κατάσταση:

    Κατέρρεε ένας ολόκληρος κόσμος και στη θέση του δημιουργούνταν εθνικά κράτη πραδοσιακού τύπου. Δηλαδή τη στιγμή που η Δύση περνούσε σε ένα άλλο στάδιο ιστορικής ανάπτυξης (και μαζί της και η Ελλάς, έστω αργά και άτολμα), ο κόσμος του “υπαρκτού” έμπαινε στη φάση του έθνους-κράτους. Σε μια εποχή που οι βασικές δυνάμεις του ιμπεριαλισμού χρησιμοποιούσαν τις νέες ασταθείς χώρες και τις αντιθέσεις που υπήρχαν, με τρόπο ώστε ο γεωπολιτικός χάρτης της επόμενης μέρας να είναι συμβατός με τα συμφέροντά τους….

    Και όλα αυτά μόλις 60 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, που μόλις 70 χρόνια πριν είχε ζήσει την Ανταλλαγή των πληθυσμών και μόλις 30 τη ναζιστική κατοχή, την Αντίσταση και το εβραϊκό Ολοκαύτωμα.

    Είναι αδύνατον όλα αυτά να μην προκαλούσαν τον τρόμο στους (ελληνο)Μακεδόνες!

    Μ-π

    ________________________________________________

    Σχόλιο από ...από ΜΕΤΑΦΟΡΑ | 03/07/2007

  6. ε! ποντε ,
    πάνω που εγραφα την απάντηση και την εστειλα χαθηκε γαμωτο …

    Διοτι πάλι εκανες του κεφαλιου σου …και αλλαξες το ποστ και το αλλο εκλεισε. Παει κι αυτό και δεν θυμαμαι τι εγραψα …

    ..Ηταν κατι σαν:

    λες » Είναι αδύνατον όλα αυτά να μην προκαλούσαν τον τρόμο στους (ελληνο)Μακεδόνες!»

    Αδυνατον οχι …Πολύ δυσκολο ναι ..κιαυτός ειναι ο ρόλος της ηγεσιας ..εστω και της ηγεσιας της Αριστερας ..στα Δυσκολα (ενας παιδαγωγικός ρόλος -κατα Γκραμσι -που δεν αφήνει τον οποιο τρόμο να μεταβληθεί σε Υστερια)…

    -και αντιθετα , ηταν παρα πολύ ευκολο για διαφορους να εκμεταλευτουν τον τρομο προς την δική τους κατευθυνση …

    Νατος ο εθνολαικισμός

    Υ.Γ. αντε να δουμε τι θα γινει τωρα οταν σου στειλω και αυτό το σχολιο

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/07/2007

  7. και αν αρχισουμε να λεμε ηταν Αδυνατον ..τοτε πεφτουμε σε μια ενστικτωδη ντετερμινιστική αντιληψη της Ιστορίας που δεν επιτρεπει καμμια δυνατοτητα διαφυγής απο τους Τρομους …

    Υ. Γ Ειχα γραψει και κατι τετοιο ..αντε να δουμε τι θακανεις πάλι;)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/07/2007

  8. «….Αυτή η ομιλία έχει ως γενικό τίτλο εθνο λαϊκισμός και Θεσσαλονίκη. Θα ήθελα εξ αρχής να παραδεχθώ ότι ο όρος εθνολαικισμός είναι αδόκιμος. Γιατί όμως τον διαλέξαμε ως τίτλο; Γιατί δεν διαλέξαμε έναν όρο όπως εθνικισμός ή έναν άλλο γνωστό όρο όπως ο λαϊκισμός για να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στη πόλη και στη χώρα μας….»

    Δεν ξέρω εάν ο όρος «εθνολαϊκισμός» είναι αδόκιμος, ο τίτλός όμως «Εθνολαϊκισμός και Θεσσαλονίκη» αποτυπώνει πλήρως και με απόλυτο τρόπο το πρόβλημα που υπάρχει όχι μόνο στην Θεσσαλονίκη αλλά και στην Βόρεια Ελλάδα γενικώτερα.

    Ομοίως πιστεύω ένας απόλυτα αδόκιμος όρος ή τίτλος μιας κουβέντας θα ήταν «Εθνολαϊκισμός και Κυκλάδες» ή «Εθνολαϊκισμός και Ζάκυνθος» και «Εθνολαϊκισμός και Ηλεία«.

    Ενώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα «κεντρικά χαρακτηριστικά» του εθνολαϊκισμού δεν έχουν γεωγραφικά στεγανά η εμφάνισή του έχει εν πολλοίς σαφώς γεωγραφικά προσδιορισμένα όρια. Σε περιοχές δε που κάποτε η αριστερά ως φορέας ιδεών, και όχι μόνο, είχε μια αίγλη και ασκούσε επιρροή.

    Ίσως παράλληλα με την ,έτσι κι αλλιώς, ορθή και απαραίτητη προσέγγιση (από τον Π. Θεοδωρίδη) του προβλήματος του εθνολαϊκισμού στην Βόρεια Ελλάδα να χρειάζεται να λάβουμε υπ΄όψη και άλλους προσδιοριστικούς παράγοντες.

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/07/2007

  9. ε λοιπόν ,θα ειχε πολύ ενδιαφερον ,να δουμε τι εγινε στην δεκαετια του 9Ο και τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά-ή να αποφευχθει…
    Γιατί η δεκετια του 9ο ηταν κρισιμη στη διαμορφωση του
    παρόντος
    βλ π.χ
    http://panosz.wordpress.com/2007/06/25/gap/#comment-15879
    Υ. γ Γιατί ρε γαμοτο εχω αυτή την αθεράπευτη αισιοδοξία οτι Δεν θα γινει ξανά κουρούμπελο …αφου το ξερω οτι θα γινει.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/07/2007

  10. Όποιος γνώρισε από τα μέσα τη σοβιετική κατάρρευση μπορεί να κατανοήσει καλύτερα το μέγεθος του κοινωνικοοικονομικού και γεωπολιτικού χάους εκείνης της εποχής.

    Όταν στη θέση των παλιών πολυεθνικών «αυτοκρατοριών» του «υπαρκτού» (κυρίως ΕΣΣΔ και Γιουγκοσλαβία) άρχισαν να δημιουργούνται με τον παλιό, γνωστό και επώδυνο τρόπο εθνικά κράτη.

    Μέχρι σήμερα υπάρχουν τα «θραύσματα» εκείνης της διαδικασίας: Τσετσενία, Κόσοβο, Αλβανοί της (σλαβο)Μακεδονίας, Γκαγκαούζκαγια και Υπερδνειστερία(στη Μολδαβία), Ναγκόρνο Καραμπάχ, Αμπχαζία, νότια Οσετία κ.λπ.

    Τη στιγμή της κατάρρευσης, η περιοχής της (ελληνικής)Μακεδονίας βρέθηκε να γειτνιάζει με μια περιοχή που μεταχηματιζόταν και περνούσε σε μια άλλη, προγενέστερη ιστορική φάση: αυτή της δημιουργίας έθνους-κράτους, τη στιγμή που η Ελλάς περνούσε (αργά και άτολμα) στη μετα-εθνική πολιτική φάση (μέσω Ε.Ε.)

    Νομίζω ότι η συνάντηση των δύο διαφορετικών ιστορικών φάσεων δημιουργούσε ένα εκρηκτικό μίγμα. Και δεν πιστεύω καθόλου ότι οι ηγεσίες, είτε του κράτους είτε της Αριστεράς είχαν επίγνωση της ιστορικής στιγμής και των παραμέτρων που την καθόριζαν.

    Νομίζω ότι ούτε και σήμερα υπάρχει αυτή η γνώση και κατά συνέπεια η νηφάλια εποπτεία…

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/07/2007

  11. mumul
    αν (ως εσαει Πόντιοι) δεν αλλάζατε τα σχολια απο πόστ σε ποστ θα συνεχίζαμε μια προηγουμενη κουβέντα
    ..με μια παρατηρηση στο κειμενο του Στελιου Θ …για το πώς κατα την γνωμη μου θα περεπε να αντιμετωπίζει ενας πόντιος ( ή οποιοσδήποτε μή πόντιος) τα ποντιακά ανεκδοτα και ενα γενει τα τραυματα που συνδεονται με την καταγωγή του

    Καποτε ειχα δει μια εξαιρετικη ταινια » Λεννυ ο Βρωμοστομος» με τον Νταστινγκ Χοφμαν

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/07/2007

  12. @Νόσφυ
    Τι να κάνουμε. Υπάρχει και ένας τυφλοπόντικας ανάμεσά μας που όλο όλα τα ταράζει.
    Ελπίζω να ησυχάσει κάποτε… 🙂

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/07/2007

  13. Νοσφεράτε,

    γιατί να γίνει «κουρούμπελο»;

    Δεν μπορούμε να μιλάμε για ζητήματα ήρεμα και με επιχειρήματα; Χωρίς υστερίες και προσβολές κ.ά.

    Το να διαφωνείς με κάποιον σημαίνει ότι πρέπει να τον ονοματίσεις ώς «προδότη», «χαφιέ», «εθνικιστή»; Και να τον στείλεις σε κανα (ιδεατό) Μακρονήσι ή Γκουλάγκ;

    Φυσικά όχι!

    Μ-π

    —————–
    Υ.Γ.

    τα λέμε σε λίγο….

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/07/2007

  14. Και για να συνεχίσω με τον μουμουλ αυτό που ελεγα για τις ταυτοτητες και την καταγωγή και τα τραυματα μας , ελπίζοντας να καταλαβει τι εννοω του θυμίζω απο μια παλαιοτερη συζητηση(που ειχε με αλλον )
    ενα μυθιστορημα, το Ανθρωπινο στιγμα του Φιλιπ Ροθ. θυμαμαι περιπου την υποθεση. Εκεί, γυρω στην εποχή μετα τον δευτερο παγκόσμιο, στις ΗΠΑ, ενα παιδι, μαυρος -μαλλον ανοιχτοχρωμος -που επαιρνε τα γραμματα, για να ανεβει κοινωνικά και να κάνει καριερα -υιοθετεί μια πλαστή ταυτοτητα:εμφανιζεται ως Εβραιος. Περνουν τα χρόνια… Ο Μαυρο -Εβραιος μας γινεται διασημος καθηγητης, ελληνιστής και πρυτανης. Εχει και μια καλή γυναικα. Ωσπου κάνει -εβδομηνταπενταρης αυτός το μοιραιο λάθος, Δυο φοιτητές του ειναι αποντες. Που ειναι αυτοι, οι αφαντοι; ρωταει το ακροατηριο. Η λεξη αφαντος ομως εχει μια δευτερευουσα σημασια: σημαινει μαυρος. Απέσως οι politicaly correct κησνσορες πιανουν δουλειά. Ειναι ρατσιστής! Χανει τη θεση του στο πανεπιστημιο. Τον διαπομπευουν. Η γυναικα του πεθαινει. Αργοτερα, ο γερος αυτός τα φτιαχνει -ερωτευεται , κανει σχεση, σεξ, οπως θελεις πες το με μια 35αρα. Καθαριστρια. Αμεσως συνεχίζεται το κυνηγι. Την εκμεταλλευεται σεξουαλικά! λενε καποιοι ή μάλλον καποιες. και αναμεσα σ’ αυτά, τον κατηγορεί κι ο γυιος του. Αυτός ηταν ενας μαυρος που παριστανε τον Εβραιο. Ο γυιος του ομως εγινε φονταμενταλιστής Εβραιος. Τον κατηγορεί λοιπόν που δεν τηρεί τις παραδοσεις των Εβραιων, που δεν ειναι αρκετα θρησκος κ.λ.π.
    Θελω να πώ! Εκεί στο τελος της ζωής, ολων μας, εκεί που θαμαστε ετοιμοι να ξεκουραστουμε, και να πουμε φθανει: Φθανει με τις ταυτότητες, τους μαυρους, τους Ασπρους, τους Εβραιους, τη Ρωμιοσυνη, Ποντοσυνη, κ.λ.π εκεί που πιθανόν να θελουμε να ησυχασουμε μακρια απο ολα αυτά τα δεσμευτικά (ταυτοτητες ή στιγματα), εκεί μάλλον θα συναντησουμε τον αυθεντικό φθονο και μνησικακία, εκει θα μας την εχουν ολοι στημενη

    Μ-Π ξερεις οτι δεν αναφερομαι σε σενα …αλλά στον οποιον δεν ξερω γω ποιον χωθει ξαφνικά …και μετατρεψει και αυτήν την συζητηση σε αστα να παρει ο διαολος (τοχω δει παρα πολλές φορες το εργο)
    και επίσης εχεις και την συνηθεια να παιρνεις σχολια απο δώ και να τα κολλάς εκει και τούμπαλιν .

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/07/2007

  15. Αποχωρώ προς τα παρόν.
    Πρέπει να παραδώσω δύο εισιτήρια των «METALLICA» στην Μαλακάσα σε μια ανεψούλα που κατεβαίνει από Θεσσαλονίκη.
    Συμβατικές υποχρεώσεις ενός θείου βλέπετε…..

    Σχόλιο από mumul | 03/07/2007

  16. «Θελω να πώ! Εκεί στο τελος της ζωής, ολων μας, εκεί που θαμαστε ετοιμοι να ξεκουραστουμε….»

    Νοσφεράτου, με φώναξες;

    Σχόλιο από νεκρόφιλος κ.λπ. | 03/07/2007

  17. – λοιπόν γεια σε ολους …τα ξαναλέμε εν καιρώ!
    υ.γ Νεκρόφιλε/….οχι δεν σε φωναξα …αλλά εσυ παιδί μου δεν χρειαζεσαι να σε φωναξει κανείς ….πάντα φυτρωνεις εκεί που δεν σε σπερνουν.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/07/2007

  18. Συγγνώμη αν ως τυροζέχνων επαρχιώτης χαλάσω το πάρτι, αλλά δεν έχω καταλάβει καθόλου το:

    » γιατί κάποιοι απ’ την παρέα μας προέρχονται από Θεσσαλονικείς γονείς που η εσωτερική καταστολή και η βία της εξουσίας (είτε μετά τον εμφύλιο, είτε με την χούντα) τους ανάγκασε να μετοικήσουν ως νέοι πρόσφυγες στην Αθήνα. Και έτσι αναγκαστικά απαλλάχθηκαν από το βάρος των συμπεριφορών που εύστοχα περιγράφει ο Ιωάννου»

    Δεν μπορώ να εννοήσω τό περιεχόμενο της παραγράφου. Πραγματικά δεν μπορώ. Ζητώ ταπεινά μια επεξήγηση.

    Όπως και το: «Δεν ξέρω εάν ο όρος “εθνολαϊκισμός” είναι αδόκιμος, ο τίτλός όμως “Εθνολαϊκισμός και Θεσσαλονίκη” αποτυπώνει πλήρως και με απόλυτο τρόπο το πρόβλημα που υπάρχει όχι μόνο στην Θεσσαλονίκη αλλά και στην Βόρεια Ελλάδα γενικώτερα.»

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων το Αθηναϊκό Πόντος και Αριστερά.

    Σχόλιο από planitas | 03/07/2007

  19. Πλάνητα,

    υπάρχουν πολλοί βορειοελλαδίτες που κατέφυγαν στην Αθήνα λόγω της πολιτικής τρομοκρατίας. Είναι άγνωστο το γεγονός της μετεμφυλιακής καταπίεσης και της εσωτερικής προσφυγιάς; Εάν δεν είναι γνωστό, σας το γνωστοποιούμε γιατί είναι κομμάτι της προσωπικής ιστορίας κάποιων από τη παρέα.

    Εξάλλου, το τερατούργημα που λέγεται Αθήνα και εκφράζει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τη στρεβλή νεοελληνική δομή και ανάπτυξη, δημιουργήθηκε εν πολλοίς από τις διαδοχικές καταστροφές και προσφυγοποιήσεις…

    Όμως το ζητούμενο δεν είναι το αθηναϊκό μοντέλο και η έντονη καταστολή τότε στη Βόρεια Ελλάδα, αλλά το θέμα που θέτει ο συγγραφέας.

    Όσον αφορά το ζήτημα της γιγάντωσης της Αθήνας (αλλά και της Θεσσαλονίκης πλέον) και ότι αυτό σημαίνει για τον τόπο, με χαρά να συζητήσουμε προσεχώς.

    Και μια σημείωση: Η παρέα του «Πόντος και Αριστερά» δε βρίσκεται μόνο στην Αθήνα, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, στην Πτολεμαϊδα, τις Σέρρες, το Κιλκίς και τα Χανιά….

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/07/2007

  20. Αντε γεια .

    Σχόλιο από Πέτρος Θεοδωρίδης | 04/07/2007

  21. Άντε και καλή νύχτα μάγκες
    Με φάγατε την νύχτα…
    —-
    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/07/2007

  22. ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ ΙΝΤΙΜΙΝΤΙΑ….

    ——————————–

    H Θεσσαλονίκη που δεν υπάρχει πια

    από mahno-pontiac 10:40πμ, Τρίτη 31 Οκτωβρίου 2006

    Στo θεσσαλονικιώτικο μπλογκ Tamystikatoukolpou, δημοσιεύτηκε ένα ενδιαφέρον σχόλιο για τη Θεσσαλονίκη, μέσα από μια προσωπική πορεία.

    «Εγώ, που λες, γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσα στην Αθήνα.

    Εκείνα τα πέτρινα χρόνια της χούντας οι δικοί μου πήραν τον οματιών τους, όπως και χιλιάδες άλλοι, για να γλυτώσουν από τον ασφαλίτη και την απόλυση.

    H Θεσσαλονίκη, όπως και όλη η Μακεδονία (η ελληνική εννοείται) ήταν σκληρή περιοχή από άποψη καταστολής.

    Η Αθήνα, για τρίτη φορά στον 20ο αιώνα (Μικρασιατική Καταστροφή, εμφύλιος, χούντα), έγινε το φιλόξενο καταφύγιο των κυνηγημένων.

    Η Θεσσαλονίκη όμως έμενε ο κρυφός καημός και το απωθημένο. Αλλά και μέσο ταυτότητας και αντίστασης. Και όταν οι μικροί συμμαθητές μου εκείνης της εποχής θα στοχεύσουν με αυτόν τον αφελή παιδικό ρατσισμό -που συνεχώς θα τον βρίσκουμε και στους μεγαλύτερους, εξ άλλου οι Έλληνες αεί παίδες εισίν- και θα μετατραπώ στον «Βούλγαρο»,
    θα με καλύψει ο ΠΑΟΚ με τις σημαίες του και τη μαγκιά του και θα μου επιτρέψει να εκφράσω έτσι την πιο αποτελεσματική αντίσταση.

    Βέβαια, γρήγορα θα ανακαλύψω ότι το «Βούλγαρε» των παιδιών είχε όλα τα χαρακτηριστικά της σύγκρουσης μεταξύ δύο χωριών, όπου ο ένας προσπαθεί να μειώσει -έτσι νομίζει- με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τον άλλο.

    (Το πρόβλημα βέβαια δεν ήταν ποτέ τα παιδιά…)

    Με τα περισσότερα απ’ αυτά θα γίνουμε στη συνέχεια φίλοι καλοί. Φιλίες που θα μας ακολουθήσουν και μετά, στο γυμνάσιο αλλά και στους δρόμους του Πολυτεχνείου, το ’73.

    Η Θεσσαλονίκη όμως θα παραμένει το κρυφό απωθημένο. Θα ξαναγυρίσω πια ως φοιτητής. Όπου θα ζήσω δύο από τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου. Στη συνέχεια όμως, θα βαρεθώ αυτό το φοιτητικό γκέτο και τους κανόνες του και θα επιλέξω -με τη βοήθεια μιας μεταγραφής- να επιστρέψω στην Αθήνα. Η έλλειψη ταυτότητας, συνοχής και «αυστηρών» κοινωνικών κανόνων, τελικά μου πήγαινε περισσότερο…

    …και ας νομίζουν κάποιοι το αντίθετο!

    Ο έρωτας για τη Θεσσαλονίκη δεν θα εξατμιστεί εύκολα. Ακόμα και όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90, πολλούς φίλους, εδώ στην Αθήνα, είχε πιάσει μια αντιθεσσαλονικιώτικη υστερία -με αφορμή τις κινητοποιήσεις για το μακεδονικό- εγώ επέμενα να τους μιλώ για τα «αντικειμενικά» στάδια που περνούν τα έθνη-κράτη με τις Μεγάλες Ιδέες τους κ.λπ. και να τους δείχνω στο χάρτη τα σύνορα, με τη σλαβομακεδονία, το Κόσοβο και το Βούκοβαρ, μπας και καταλάβουν ότι δεν βρισκόμασταν κάπου μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας. Δε νομίζω ότι το κατάλαβαν ποτέ. Αντίθετα, αυτή η απαξίωση εξήχθη και στη Θεσσαλονίκη και μετατράπηκε σε απίστευτη επαρχιώτικη εθελοδουλεία και αυτομαστίγωση. Η «προοδευτική» διανόηση της πόλης, λίγο διέφερε από τον αντίπαλό της.

    Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.

    Οι πρώτες ρωγμές στη συναισθηματική εξάρτηση θα έρθουν στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Όταν η Θεσσαλονίκη θα ζήσει για άλλη μια φορά τη συνηθισμένη ιστορία της προσφυγιάς. Πρόσφυγες ομογενείς από τη διαλυμένη πια Σοβιετική Ένωση αναζητούν λιμάνι στη «μητέρα-πατρίδα»! Και όχι στην Κρήτη, στην Καλαμάτα ή στην Κηφισιά, αλλά στην «πρωτεύουσα των προσφύγων». Στην πόλη του Ιωάννου και του Μοσκώφ.

    Κατάλαβα όμως τότε, ότι η πόλη αυτή δεν υπάρχει πια. Οι παλιοί πρόσφυγες του ΄22 -παρόλες τις αντιστάσεις τους- μετατράπηκαν στους νέους αυτόχθονες και μαζί με τους αυθεντικούς ιθαγενείς, αποτέλεσαν του παλλαιοελλαδίτες των ημερών μας.»

    Σχόλιο από ...gia ton "Πλάνητα"! | 04/07/2007

  23. Ξανακοιτάξτε το λογαριασμό σας, σας παρακαλώ. Απεστάλη δις.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 04/07/2007

  24. Είδες ο «Εθνολαϊκισμός στη Θεσσαλονίκη«;;;

    Μ-π

    Υ.Γ.

    …και μετά ενοχλείται ο «πλάνητας«!!!!!!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/07/2007

  25. @mumul: έχεις mail.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 04/07/2007

  26. Ασμοδαίος

    Ο ταχυδρόμος τρέχει….

    Σχόλιο από mumul | 04/07/2007

  27. @ Πάνο & Νοσφεράτο

    Ο ταχυδρόμος σας χτυπάει την πόρτα…

    Και όπως πάντα δύο φορές

    Ανοίξτε τον …

    ή αυτόν ή το ηλεκτρονικό σας ταχυδρομείο

    Σχόλιο από mumul | 04/07/2007

  28. Ευχαριστώ για την επισήμανσή σας, αν και διαφωνώ κάθετα. Ιδιαιτέρως στην επισήμανση ότι η Θεσσαλονίκη του 22 έχει πεθάνει. Δόξα τω θεώ η γιαγιά τα έχει τετρακόσια, μεγάλωσε παιδιά και εγγόνια με τρόπο που της βγάζω το καπέλο. Βέβαια είναι το θέμα και τι εννοούμε με την «Θεσσαλονίκη του 22». Το υπόγειο στο οποίο ζούσανε 10 άτομα, έδωσε την θέση του σε πρώτο και δεύτερο όροφο. Δεν φοράμε πλέον φυσεκλίκια όπως ο παππούς. Δεν μιλάμε την ποντιακή ως μητρική μας γλώσσα. Αυτά είναι φυσικές προεκτάσεις της αστικής ζωής μετά απο 3 γενιές. Και ασφαλώς υπό την έννοια αυτή, πέθανε η Θεσσαλονίκη του 22. Το θλιβερό θα ήταν να ήμασταν ακόμα στο 22 αγαπητέ φίλε.

    Όπως επίσης θλιβερό θα ήταν να ξεχνάμε το 22. Βλέποντας τα άρθρα που έχεις ανεβάσει στο blog δεν το προεκτείνω γιατί πιστεύω πως καταλαβαίνεις τι εννοώ.

    Η Αθήνα συμφωνώ πως υπήρξε το πρότυπο της Θεσσαλονίκης, με τρόπο άσχημο, και εκεί συγκλίνω με αυτό που παρέθεσες περί «παλιοελλαδιτισμού» των κατοίκων της, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω πως διατηρεί κάποια διαφοροποιητικά χαρακτηριστικά, αφενός μεν λόγω της μεγαλύτερης επίδρασης των προσφύγων στην πόλη, αλλά και της παράδοσής της ως μητέρα διαφορετικών πολιτισμικών καταβολών. Για να χρησιμοποιήσω και την έκφραση του Μ.Χαραλαμπίδη, στην Ελλάδα είχαμε πλήρη «αθηνοποίηση των δομών του κράτους», και αυτό συμβαδίζει νομίζω με την τοποθέτησή σου περί εξίσωσης, σύγκλισης θα πω εγώ.

    Όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να μιλάμε για «μορφώματα» με μνήμη που εγκλωβίζεται στο σύντομο παρελθόν και αγνοεί τις ιστορικές καταβολές. Ο συγγραφέας του άρθρου που παρέθεσες, είναι πιθανόν να μην το έζησε αυτό, γιατί έζησε την κατάσταση αυτή «από τα έξω». Καμία φορά είναι και το τι έχουμε στο μυαλό μας ότι θα συναντήσουμε που μας υποβάλλει καταστάσεις διαφορετικές από αυτές που βλέπουμε, π.χ. αν είχε ο γράφων την Θεσσαλονίκη του Ιωάννου στο μυαλό του, ασφαλώς και θα τον ξένιζε η σημερινή της όψη.

    Δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να υπήρχαν ιστορίες φυγής ανθρώπων προς την Αθήνα για πολιτικούς λόγους ή διωγμούς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν συμφωνώ με το υπονοούμενο ότι υπήρχε κάποια μαζική φυγή από την Θεσσαλονίκη προς την Αθήνα λόγω του εμφυλίου. Όπως γνωρίζουμε, η μάχη δινοταν εν πολλοίς στα βουνά, και τα αστικά κέντρα ήταν περισσότερο ασφαλείς τόποι για να διαμείνει κανείς. Και σε καμία περίπτωση δεν καταγράφεται κάποια μαζική φυγή από την Θεσσαλονίκη προς την Αθήνα για τους λόγους που αναφέρατε. Οπότε αυτός ήταν και ο σκοπός της ερώτησής μου, γιατί μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι υποστηρίξατε πως η «φιλόξενη» για τους τότε αριστερούς Αθήνα διέφερε δραματικά από την «εχθρική» Θεσσαλονίκη, προεκτείνοντάς το αξίωμα αυτό και στην σημερινή εποχή. Και με εκνευρίζει αφάνταστα σε συναντήσεις με Αθηναίους φίλους μου, όταν επιμένουν στο αδιέξοδο κλισέ «καλά εκεί στην Θεσσαλονίκη πως τον βγάζετε αυτόν τον φασίστα νομάρχη«.

    Να με συμπαθάτε, αλλά εγώ δεν διαπιστώνω καμία διαφορά στην πολιτική κρίση μεταξύ του ατόμου που βγάζει νομάρχη τον Π.Ψωμιάδη και αυτού που βγάζει την Φ.Γεννηματά. Εξήγηση για να λυθεί η όποια παρεξήγηση.

    ΤΟΥΜΠΑ ΙΡΑΝ ΚΑΜΠΟΤΖΗ ΒΙΕΤΝΑΜ

    Σχόλιο από planitas | 04/07/2007

  29. μουμούλ δεν σταλεγα (οτι αντε να βρεις ακρη…κι ετσι κι αλλιως το κουρούμπελο δεν το γλιτωνουμε; )
    τελος πάντων ,και πάντα ..τετοια αγαπητε!(τωρα παει …μου κόλησε..)
    (κι ελπίζω να τα πουμε απο κοντα καποτε)
    🙂

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 04/07/2007

  30. Ασμοδαίε δεν ξέρω το e-mail σου. Ο μόνος τρόπος για να το μάθω είναι να μου απαντήσεις στο bioannis2002@yahoo.gr. Είναι ανάγκη να επικοινωνήσουμε.

    Σχόλιο από bioannis | 04/07/2007

  31. @Βιωάννης: έχεις mail.

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 04/07/2007

  32. Πλάνητα…

    έθεσες όντως κάποια ζητήματα που άπτονται το αρχικού κειμένου και της πρόθεσης να συζητήσουμε τον «εθνολαϊκισμό», με αφορμή τη Θεσσλονίκη.

    Η παρέμβασή σου υπήρξε μια όαση στο χάος μιας «ιδιότυπης μπλογκοσύγκρουσης».p>

    Προσωπικά, αλλά απ’ ότι γνωρίζω και άλλοι φίλοι της παρέας, έχουν έντονο ενδιαφέρον για τα της Βόρειας Ελλάδας. Το γιατί εξηγείται ότι για κάποιους η γενέθλια αναφορά παραμένει η (ελλ.) Μακεδονία. Και το κείμενο από το Ιντιμίντια αποτυπώνει μια πραγματική εμπειρία ζωής!!!

    Η Αθήνα τα χρόνια του εμφυλίου και της χούντας, λόγω του μεγέθους της και μόνο, είχε περισσότερες προστατευμένες γωνιές απ΄ ότι η Θεσσαλονίκη και η υπόλοιπη βόρεια Ελλάδα. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί δημοκράτες και αριστεροί θα βρουν καταφύγιο εκεί.

    Στο μυαλό μας δεν υπάρχει η αντιπαράθεση Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Προσωπικά το θεωρώ ιδεολόγημα. Το συγκεκριμένο μοντέλο ανάπτυξης σχετίζεται με τις συσλασίες και τις γενετικές αντινομίες της πολιτικής αποκατάστασης του νεότερου ελληνισμού. Αμυδρά αυτό θίγεται σε άρθρο που φιλοξενούμε υπό τον τίτλο Πόντος και Αριστερά.

    Όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μικρό κρατίδιο στο Νότο της βαλκανικής χερσονήσου, στο πλέον καθυστερημένο και απομακρυσμένο από τα κέντρα του ελληνισμού χώρο. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων θα συνεχίσει να ζει υπό οθωμανική κυριαρχία, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα -Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Τραπεζούντα- οι ελληνόφωνοι ήταν αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στην Αθήνα το 1830 ή τη Θεσσαλονίκη το 1910.»

    Για την «παλαιοελλαδιτοποίηση» των παλιών προσφύγων του ’22, όπως φαίνεται δεν διαφωνούμε και πολύ. Η συμπεριφορά των παλαιών προσφύγων του ’22 απέναντι στους νέους πρόσφυγες από την πρώην ΕΣΣΔ, είναι αποκαλυπτική της διαδικασίας αυτής.

    Γράφεις:
    «Ο συγγραφέας του άρθρου που παρέθεσες, είναι πιθανόν να μην το έζησε αυτό, γιατί έζησε την κατάσταση αυτή “από τα έξω”. Καμία φορά είναι και το τι έχουμε στο μυαλό μας ότι θα συναντήσουμε που μας υποβάλλει καταστάσεις διαφορετικές από αυτές που βλέπουμε, π.χ. αν είχε ο γράφων την Θεσσαλονίκη του Ιωάννου στο μυαλό του, ασφαλώς και θα τον ξένιζε η σημερινή της όψη.»p>

    Νομίζω ότι το σχόλιό σου, αυτό αρμόδιος να το απαντήσει είναι ο Πέτρος Θεοδωρίδης.

    Πάντως, το πιοά είναι η Αθήνα, σες σχέση με τους μύθους που κυριαρχούν γιαυτήν στη Θεσσαλονίκη, το θίξαμε κάπως σ’ ένα πρόσφατο κείμενο

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/07/2007

  33. @Αγαπητέ planita

    Γράφεις ότι δεν καταννοείς:
    «..Όπως και το: “Δεν ξέρω εάν ο όρος “εθνολαϊκισμός” είναι αδόκιμος, ο τίτλός όμως “Εθνολαϊκισμός και Θεσσαλονίκη” αποτυπώνει πλήρως και με απόλυτο τρόπο το πρόβλημα που υπάρχει όχι μόνο στην Θεσσαλονίκη αλλά και στην Βόρεια Ελλάδα γενικώτερα….”

    Εννοώ ότι ο εθνολαϊκισμός ,έτσι όπως ορίζεται στο κείμενο του Πέτρου Θεοδωρίδη, είναι φαινόμενο που έχει εν πολλοίς σαφή γεωγραφικά όρια.Αυτά της Β. Ελλάδας και της Θεσσαλονίκης ειδικώτερα.

    Δεν είναι φαινόμενο που το συναντάς στις Κυκλάδες ή στην Ηλεία ή τουλάχιστον σε αυτό τον βαθμό.
    Του οποίου φαινομένου η εξήγηση προφανώς δεν είναι η ποιότητα των ανθρώπων στην Θεσσαλονίκη, στις Κυκλάδες ή στην Αθήνα.»…Και με εκνευρίζει αφάνταστα σε συναντήσεις με Αθηναίους φίλους μου, όταν επιμένουν στο αδιέξοδο κλισέ “καλά εκεί στην Θεσσαλονίκη πως τον βγάζετε αυτόν τον φασίστα νομάρχη”…»

    θα σου έλεγα ότι σαφώς και δεν τίθεται έτσι το θέμα και ορθώς εκνευρίζεσαι. Οι ίδιοι άνθρωποι σε διαφορετικό περιβάλλον θα λειτουργούσαν διαφορετικά.

    Αλλά όταν διαπιστώνεις ότι :
    «..καμία διαφορά στην πολιτική κρίση μεταξύ του ατόμου που βγάζει νομάρχη τον Π.Ψωμιάδη και αυτού που βγάζει την Φ.Γεννηματά…»

    άρα και «καμία διαφορά μεταξύ Π.Ψωμιάδη και Φ.Γεννηματά,νομίζω ότι είναι λάθος προσέγγιση του φαινομένου του εθνολαϊκισμού ή όπως αλλιώς το ονομάσεις (εάν βέβαια αυτό μας ενδιαφέρει).

    Όσο για το «Αθηναϊκό» Πόντος και Αριστερά θα σε έλεγα ότι πέρα από την διαφωνία μου για το ορθόν του όρου, μια «προσεκτική» περιήγηση στο ιστολόγιό μας θα σου έδινε την ευκαιρία να διαπιστώσεις τον γεωγραφικό προσανατολισμό των αισθημάτων μας.

    Νάσαι καλά

    ΤΟΥΜΠΑ-ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ-ΒΙΕΤΝΑΜ

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/07/2007

  34. Ομαδεώνα,

    το μόνο που θέλουμε είναι να συνεχίσουμε τη συζήτηση για τον «εθνολαϊκισμό» του παρόντοςε με τη συμμετοχή του συγγραφέα του κειμένου.

    Τα υπόλοιπα θα τα συζητήσουμε στο δικό σου μπλογκ.

    Φτάνει η περιπλάνηση σε άλλα θέματα!!!!!!

    Π&Α

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/07/2007

  35. Θα έθελα να μου πει ο Θεοδωρίδης, αν ο Καρατζαφέρης είναι περισσότερος εθνολαϊκιστής ή ο Ψωμιάδης;

    Και ας λάβει υπ’ όψη του ότι ο Καρατζαφέρης έχει πανελλαδικό ακροατήριο (και στην Ηλεία και στις Κυκλαδες mumul).

    Γιατί δε νομίζω ότι η Θεσσαλονίκη διαφέρει και συμφωνώ τελείως με τις ερμηνείες που λαμβάνουν υπόψη και την ύπαρξη του σλαβομακεδονικού αλυτρωτισμού, τις φοβίες των προσφυγογενών βορειοελλαδιτών και την αναταραχή και τους πολέμους εντός των παλιών γιουγκοσλαβικών εδαφών.

    Γιατί δηλαδή οι Σκοπιανοί (ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε τους) μπορούν, χωρίς να τους κριτικάρετε, να ανακαλύπτουν εθνικιστικά σύμβολα τύπου Μέγα Αλέξανδρου και όταν οι Έλληνες της Μακεδονίας αμφισβητούν τις σκοπιανές μεθοδεύσεις τους θεωρείτε εθνικιστές και δε συμμαζεύεται.

    Σχόλιο από παοκτσής | 05/07/2007

  36. Μπράβο παοκτσή, που με… λύτρωσες από τη μονομανία μου.

    Εξαρτάται υποθέτω από τη… σκοπιά (άποψη) της αμφισβήτησης που αναφέρεις παοκτσή.

    Εγώ για παράδειγμα δεν θα πάψω να λέω ότι οι σλαβομακεδονικές μεθοδεύσεις ΕΙΝΑΙ εθνολαΪκιστικές και εθνικιστικές, και επίσης παραχαράσσουν την ίδια την Ιστορία για ίδιους σκοπούς.

    Δεν νομίζω ότι είμαι λιγότερο αντι-εθνολαϊκιστής από τους Πράσινους-Οικολόγους, όπου προσχώρησα (γνωρίζοντας καλά τώρα τον ίδιο τον Τρεμόπουλο). Ούτε νομίζω ότι θα είχε κανείς πρόβλημα να εκφραστώ όπως είδατε προηγουμένως, σε άλλους Πράσινους.

    Αν όμως τα ΙΔΙΑ πράματα ειπωθούν με… άαααλλους σκοπούς, η… σκοπιά αλλάζει! 🙂

    Παρεμπιπτόντως, μ-π, επειδή σε εκτιμώ ΠΟΛΥ, μπες στο μπλογκ μου όπου θα δείς την απάντηση στο ΘΕΣΜΙΚΟ θέμα της αλόγιστης χρήσης λογοκρισίας (ένα λάθος που δεν είναι και… τραγικό αλλά καλό είναι να μην το κάνουμε στα μπλογκ μας). ΟΚ? 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 05/07/2007

  37. @παοκτσή: Το κείμενο (ομιλία που βλεπεις) γραφτηκε πριν περιπου 2,5 χρόνια. Βρισκόταν ολο αυτό το καιρό χωμενο καπου στο Διαδικτυο και ανεσυρθη μολις τωρα απο τον Π&Α.
    Απο τοτε αλλαξαν πολλά…και εγώ εχω αναθεωρησει πολλά, αλλά και ο εθνολαικισμός δεν αφορά πια(ετσι κι’ αλλιως και πριν δεν αφορούσε ) μόνο στην Θεσσαλονικη.
    ..ετσι ,λοιπον , σ’αυτό που λες για τον Καρατζαφέρη ,μάλλον εχεις δικιο..
    – η οποια κουβεντα για τον εθνολαικισμό , θα ταν ευχής εργο(αν και μαλλον πολύ δυσκολο) να μην γινει με ορους πολεμικής (του τυπου: γιατί οι Σκοπιανοι κ,λπ)
    αλλά με ορους συζητησης και κυριως αναλυσης του παρόντος…
    – Τό πιο ενδιαφερον κατ εμέ(τωρα) δεν ειναι τόσο η ΘΘεσσαλονίκη και η βορεια Ελλάδα , αλλά οι Διαφορες αναμεσα στον Κλασσικό εθνικισμό και στον συγχρονο εθνολαικισμό( που διαφερει κατά την γνωμη μου οσο η Σαπουνόπερα απο την οπερα ή , οσο περιπου ο Καρατζαφέρης απο τον Ιωνα Δραγούμη και τον Περικλή Γιαννοπουλο- ενδεικτικά το λεω φυσικά)

    @ Π&Α …Σε λίγο φευγω για διακοπές , σε τόπους οπου δεν υπάρχει
    Ιντερνετ. Απο την αλλη και οσα εχω πει στον Παοκτση ισχυουν -εχουν περασει χρονια απο αυτό το κειμενο , οπως και απο αλλα- , και μαλλον δεν θα μπορώ να συνεχισω μια συζητηση που τα επιχειρηματα που την αφορούν τα εχω μάλλον ξεχασει..(τωρα μες το κατακαλόκαιρο ακομα περισσοτερο)

    Εχουμε συζητησει μαζί , πολές φορες και επανειλημένα , τα σχολια μου ξερεις που μπορείς να τα βρεις και να τα χρησιμοποιησεις αν θελεις (ετσι κι αλλιως εκκερεμεί και ενα συμμαζεμα της μεταξυ μας κουβεντας)

    σας ευχομαι καλό καλοκαιρι και καλά να περνατε (μ-π και μουμουλ) οπου και ναστε ..και κατα καιρους (σε λιγοτερο …θα επικοινωνουμε

    Φιλικά . Π.Θ

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  38. Καλύφθηκα από τον Θεοδωρίδη.

    Απλά θα ήθελα να πώ ότι ανεξάρτητα από τους «άαααλλους σκοπούς», η αλήθεια και η πραγματικότητα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους. Όχι επειδή στην Ελλάδα υπήρχε ο Σαμαράς, ο Μητσοτάκης ή ο Παπαθεμελής να κάνουμε το κορόϊδο για τον Γκλογκόροφ (τότε) και τους αλυτρωτιστές διαδόχους του σήμερα. Ούτε είναι σωστό να υπάρχει ανοχή στήν εθνικιστική μετατροπή του γεωγραφικού όρου «Μακεδονία» σε εθνικό, πετώντας απέξω όλους εμάς που είμαστε Μακεδόνες.

    Δηλαδή αν πω στο εξωτερικό ότι είμαι «Μακεδόνας», όπως είναι η πραγματικότητα, οι συνομιλητές μου θα εννοήσουν ότι είμαι Σλαβομακεδόνας.

    Τούτη τη ρατσιστική εξέλιξη θα έπρεπε να την καταπιούμε; Και γιατί;

    Σχόλιο από παοκτσής | 05/07/2007

  39. Π,θ
    @παοκτζη
    »Τούτη τη ρατσιστική εξέλιξη θα έπρεπε να την καταπιούμε; Και γιατί;»

    -σε οτι αφορά το τι θα επρεπε τότε να γινει νομιζω πως απαντησα (κατα τη γνωμη μου παντα και ως κατι πολύ δυσκολο) δες πιο προσεκτικά σε παρακαλώ τα παραπάνω σχολια…

    – Οπως κι εσύ καταλαβαινεις το προβλημα με τους εθνικισμους ειναι ακριβώς αυτό ..το »Τούτη τη ρατσιστική εξέλιξη θα έπρεπε να την καταπιούμε; »
    για τον απλουστατο λόγο οτι παραγει αλυσσιδωτες αντιδρασεις.(δαλαδή εθνικισμους απο την αναποδη ..
    ..
    – Επισης θα πρεπει να ληφθει υποψη (στις οποιες συμπεριφορες ) το ενδεχόμενο , μια ας πουμε εθνικιστική συμπεριφορά να μην εκφραζει την μεγαλη πλειοψηφια ενός λαου αλλά μια μειοψηφια (ή οποια καποιες φορές να εμφανιζεται -ειτε μεσω των ΜΜΕ ειτε για αλλους λόγους- ως κυριαρχη) …Κλασσικό παραδειγμα ο χουλιγκανισμος και η σχεση με τις ποδ ομάδες … Θα ηταν γελοιο(παντα κατα την γνωμη μου ) να Ταυτίσεις την συμπεριφορά ορισμένων χουλιγκανων με ολους τους οπαδους και να τους ταυτισεις με μια συμπεριφορά (π.χ Ολοι οι Ολυμιακοι ειναι Παντα ….Ολοι οι Παοκτζσηδες…κλ.π) Νομίζω οτι καταλαβαινεις τι εννοω..

    – Ελπίζω να συνεχιστει αυτή η συζητηση σε »ηπιο κλιμα »’ …και ευχαριστώ εκ των προτερων για τις οποιες παρατηρησεις

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  40. Έχεις δίκιο. Δεν φταίνε οι λαοί. Οι διάφορες κυρίαρχες ελίτ επιβάλλουν τη κυρίαρχη ιδεολογία. Και κατασκευάζουν διάφορα. Ακόμα και ολόκληρα έθνη.

    Αυτό που έχουμε πάθει είναι ότι λίγο πάνω από τα σπίτια μας κατασκευάζονται -ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ- έθνη από τις ελίτ, επειδή τα συμφέροντά τους επιβάλλουν κάτι τέτοιο.

    Και μεις -ακόμα και όσοι κατασκευάστηκαν στην πλευρά μας τον προηγούμενο αιώνα, αλλά τώρα πάει πια, τέλειωσε, εμπεδώθηκε η κατασκευή- μένουμε βουβοί και άλαλοι λες και περιμένουμε να «καθαρίσουν» ο Παπαθεμελής και ο Καρατζαφέρης.

    Κάνουμε σαν τη στρουθοκάμηλο που βάζει το κεφάλι στην άμμο της ερήμου και με τη φαντασία της βλέπει οάσεις και ουρί του παραδείσου.

    Σχόλιο από παοκτσής | 05/07/2007

  41. @ παοκτσης …χαιρομαι που καταλαβανομαστε,
    ,,(και δυστυχώς η αλληλοκατανοηση δεν μπορεί παρα να ειναι αποτελεσμα ψυχραιμίας που πολύ σπανια βρισκουμε σε ανθρωπους ,πολύ περισσοτερο σε λαούς (και ειδικά στην εποχή μας..)

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  42. Δηλαδή αν πω στο εξωτερικό ότι είμαι “Μακεδόνας”, όπως είναι η πραγματικότητα, οι συνομιλητές μου θα εννοήσουν ότι είμαι Σλαβομακεδόνας.

    Τούτη τη ρατσιστική εξέλιξη θα έπρεπε να την καταπιούμε; Και γιατί;

    Σας μεταφέρω πραγματική συζήτηση που είχα με έναν Άγγλο πριν κάποια χρόνια.

    -Hi! By the way, my friend xxxxxx is Macedonian.

    -You mean from the Republic of Macedonia.

    -No. I mean Greek Macedonia. You know, Macedonia is ALSO Greek. In fact the very word «Macedonia» is Greek.

    -I see. I thought Macedonians come from a little country North of Greece.

    -No. Macedonians (more Macedonians) in fact ARE Greek. But we have some… «malakes» who wanted Macedonia to be ONLY Greek, and we are in danger of losing the copyright of the word, ever since.

    -I see (hehe)… Very interesting!

    Το πιστεύετε ότι αυτή η συζήτηση έγινε ΠΟΛΛΕΣ φορές, όχι μία, και ότι κάθε φορά (1) κερδήθηκε η συμπάθεια των ξένων συνομιλητών μέσω της μετριοπάθειας (2) ουδείς αμφισβήτησε την Ελληνικότητα της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ Μακεδονίας στο τέλος (3) ουδείς έμεινε ανενημέρωτος για το ιδιάζον «πρόβλημα»…

    Δυστυχώς, αυτά που… καίνε οι εθνικιστές, εμείς )οι πατριώτες και διεθνιστές) ΜΕ ΚΟΠΟ τα αναδασώνουμε! 😉

    Σχόλιο από omadeon | 05/07/2007

  43. Βρε Ομαδεώνα,

    άλλαξε το σήμα σου… δε λέω ωραίο παιδί είσαι αλλά βάλε κάτι που να σχετίζεται με την τεχνητή νοημοσύνη!!!! Για ναρχίσουμε, έστω αισθητικά να συνηθίζουμε.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/07/2007

  44. Ένα άρθρο του Ανδρέα Πανταζόπουλου (αναφέρεται και στο φαινόμενο του «εθνικολαϊκισμού»
    http://193.218.80.70/cgi-bin/hwebpressrem.exe?-A=461208&-w=&-V=hpress_int&-P

    και ένα του Ελεφάντη για το «μακεδονικό»
    http://193.218.80.70/cgi-bin/hwebpressrem.exe?-A=461371&-w=&-V=hpress_int&-P

    Σχόλιο από pixie | 05/07/2007

  45. Το είδα το άρθρο του Ελεφάντη.
    Το άλτερ έγκο του Παπαθεμελή!!!

    Αυτά που στηλίτευσε ο «Παοκτσής», εκτός κι αν δεν τον κατάλαβα.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/07/2007

  46. pixie 🙂
    M-π .. δεν χρειαζοταν οι χαρακτηρισμοι του Ελεφαντη.

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  47. Βρε Νόσφυ
    Τι γουτουρεμένος Πόντιος είσαι.
    Τσαφίεσαι πάλι, τσαφίεσαι… 🙂

    mumul

    Σχόλιο από mumul | 05/07/2007

  48. Από το άρθρο του Ελεγάντη, που μόλις διάβασα… σαν αέναος μαθητής μέσω διαδικτύου (με συνήθη μας επιμελήτρια σπουδών την pixie) ρε παιδιά… προσέξτε το εξής μικρό κομμάτι, πολύ σημαντικό (για μένα):

    Αν όμως τους συγκαταριθμούσαμε δεν θα έφταναν τότε το 10% του ελληνικού λαού. Κι ωστόσο πρωτοστάτησαν αντιτασσόμενοι σ’ αυτή την εθνικιστική τρέλα, εισπράττοντας τα επίχειρα της κακίας τους, στηλιτεύτηκαν ως εθνοπροδότες.

    Εζησα κι εγώ πολύ έντονα τότε αυτή την κατάσταση, τσακώθηκα με φίλους, γίναμε μαλλιά-κουβάρια. το δίδαγμα είναι ότι… θέλοντας και μη, κάποια στιγμή, συμβαίνει να είσαι ανάμεσα στην πολύ μικρή μειοψηφία, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία (το 90%) έχει (αποδεδειγμένα και κραυγαλέα) _άδικο_.

    Μακάρι να αλλάξει αυτό κάποια μέρα. Οταν 93% των Ισραηλινών χειροκροτούσανε τους βομβαρδισμούς του Λιβάνου, κατάλαβα πια _οριστικά_ ότι η μοίρα μας δεν είναι με τους πολλούς, αλλά με τους λίγους που καταφέρονται κατά του άδικου. Και έψαξα να βρω τις μειοψηφικές φωνές του Ισραήλ, που αντιτάχθηκαν στους βομβαρδισμούς.

    Γιατί σας τα λέω? Γιατί… ανάμεσα στο 10% (έστω) της μειοψηφίας που καταλαβαίνει αυτά που λέμε, σε οποιαδήποτε χώρα, πάντα υπάρχει άπειρη δυνατότητα συνεννόησης. Γιατί το 19% ΚΑΘΕ χώρας, όλοι μαζί, αποτελούμε υπολογίσιμη πλανητική δύναμη (τη στιγμή που οι πλειοψηφίες άγονται και φέρονται).

    Πολυλόγησα με καλό σκοπό, να αφήσουμε κατά μέρος τις συγκρούσεις και δούμε τα κοινά θετικά μας σημεία. Συνεχίστε!

    Σχόλιο από omadeon | 05/07/2007

  49. Μ-π, ο Ελεφάντης δεν αρνείται ότι υπάρχει και εκεί εθνικισμός (κανείς δεν το αρνείται, νομίζω).

    Π.Θ., καλές διακοπές! 🙂

    Σχόλιο από pixie | 05/07/2007

  50. Υ.Γ. Λάθη πληκτρολόγησης: (1) Ελεφάντη (2) 10% (αντί 19%).

    Σχόλιο από omadeon | 05/07/2007

  51. pixie… Μια μικρή διαφωνια με τον ορο εθνικο-λαικισμός(Πανταζόπουλου)
    ειναι οτι δημιουργεί ευκολα συνειρμους με τον εθνικοσοσιαλισμό…που βεβαια ειναι κατι πολύ πολύ πιο ακραιο απο αυτό που περιγραφεται στο παρόν ποστ…και δημιοργει ευκολα πολώσεις…
    Στην ουσια βεβαι μάλλον οι δυο οροι προσπαθού να αποδώσουν την ιδια κατασταση
    Και καλές διακοπές και καλά να περνας οπου και νασαι
    🙂
    Μ-π , εχουμε μαθει πια πως γινοται οι Μπλογκοκαυγάδες …σχεδόν πάντα ξεκινανε οταν καποις κανει εναν χαρακτηρισμό (δικαιως ή αδικως)
    Αυτό ηταν το νοημα της παρεμαβασης μου και οχι στο αν συμφωνώ ή οχι με τον χαρακτηρισμό…δηλαδή να συνεχιστει η συζητηση
    (ας μάθουμε και κατι απο τους καυγαδες ):)

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  52. έχω ρε παιδιά μια χαζή απορία. Εγώ δεν έλεγα να ονομαστεί «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Πρότεινα από την αρχή σύνθετη ονομασία. Εεεε… κι ΕΜΕΝΑ είπαν προδότη. Δηλαδή (επειδή το είδα και σε άλλους το φαινόμενο) τις μαύρες εκείνες εποχές, πριν η κυβέρνηση αλλάξει στάση (κλπ) ακόμη και η σύνθετη ονομασία συναντούσε άσχημους χαρακτηρισμούς ή περιθωριοποίηση από πολύ σημαντικό μέρος του πληθυσμού (πιθανώς πλειοψηφία). Μετά, φτάσαμε στη φάση που τα μεγάλα κόμματα έλεγαν τα ίδια με μένα αλλά… ήταν αργά πια, και ο κόσμος δεν τους έδινε πια σημασία, συντασσόμενος με το σύνθημα «η Μακεδονία είναι (μόνο) ελληνική». Την πρόταση για το σύνθετο όνομα δεν την έκαναν τα μεγάλα κόμματα, αλλά… νομίζω πρώτος ο Κύρκος (ή κάνω λάθος?)

    Σχόλιο από omadeon | 05/07/2007

  53. Ομαντεον αυτό εννοουσα(ο Νοσφυ) πιο πάνω , οτι κατα την δεκαετια του 90 μπορουσαν να γινουν κι αλλα ,πιο θετικά βήματα …δυστυχώς (πολιτικοι και ΜΜΕ-αλλά και κοινωνια ) διαλεξαν τις χειροτερες λυσεις (κατι τετοιο αλλωστε δεν λεει και ο Νομος του Μερφυ; )
    – Αλλά δεν νομίζω οτι ο »εθνολαικισμός »ειχε μονο Εξωτερικές αιτίες …αλλά και εσωτερικές .

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  54. Π.Θ. (και άλλοι)
    Διάβασα το άρθρο του Πανταζόπουλου. Τρία σημεία μου έκαναν εντύπωση στο άρθρο:
    1)Ποια είναι η πραγματική αιτία της σημερινής κρίσης; <b>Η αδυναμία να συγκροτήσουμε ως ένα «εμείς».</b>
    2)Μην πυροβολείτε τον κοσμοπολιτισμό, μας λέγουν, γιατί συμμαχείτε («άθελά μας») με τους ακροδεξιούς, διολισθαίνετε στον εθνικισμό. Η απάντηση; Όπως μας λέγει ο Γκωσσέ, μετά την Άρεντ, <b>δεν υπάρχει οικουμενική κοινωνία του ανθρωπίνου είδους</b>.
    3)Η ανθρωπότητα είναι έτσι φτιαγμένη, ώστε <b>η οικουμενικότητά της να παράγεται στη βάση μιας διακριτής και υπεύθυνης ιδιαιτερότητας</b>.
    Τι σημαίνουν τα τρία αυτά σημεία ΜΑΖΙ?
    Μα… ότι ο εθνικο-λαΪκισμός είναι η ΕΥΚΟΛΗ λύση στην ανάγκη εξεύρεσης συλλογικής ταυτότητας. Κάποια στιγμή, ενηλικιώνεται η ανθρωπότητα καταλαβαίνοντας τα ίδια της τα αδύνατα σημεία. Και φυσικά δεν ενηλικιώνεται ΟΛΗ ΜΑΖΙ, σαν σύνολο, σαν ένα «εμείς».
    ΕΜΕΙΣ ενηλικιωνόμαστε. Αν καταφέρουμε μα συγκροτήσουμε με υγιή συλλογική ταυτότητα (ΟΧΙ μόνο μία αλλά πολλές, μάλιστα) γνωρίζοντας ΠΩΣ τη συγκροτούμε, αυτή τη φορά μέσω κοινών αξιών, όχι μέσω γονιδίων, τότε έχουμε κάνει πάνω από τη μισή δουλειά. Και όπως όλες οι καινοτομίες, αν είναι σωστή θα βρεί μιμητές, ενώ αν είναι λάθος θα ξεχαστεί (ίσως).

    Σχόλιο από omadeon | 05/07/2007

  55. Αυτό ακριβώς εννοούσα!

    Ο Ελεφάντης, όπως και διάφοροι άλλοι Αθηναίοι, εκείνη την εποχή (ίσως και σήμερα) ήταν στην κοσμάρα τους και άφησαν το πεδίο ελεύθερο στον πάσα ένα να αλωνίζει. Από τη μια είχαμε αυτούς που ευθύνονται για το σημερινό αδιέξοδο (Σαμαρά, Μητσοτάκη, Παπαθεμελή κ.λπ) επειδή δεν έκαναν την κατάλληλη στιγμή τον «ιστορικό συμβιβασμό» αποδεχόμενοι μια σύνθετη ονομασία και από την άλλοι αυτοί που δεν είχαν κανένα πρόβλημα να δεχτούν αδιαμαρτύρητα τις ιδεολογικές και εθνοτικές κατασκευές που έγραψα πριν και τις ρατσιστικές επινοήσεις των Σλαβομακεδόνων γειτόνων μας.

    Όχι ρε μάγκες. Δεν ήταν δικαίωμά τους να οικειοποιηθούν και το δικό μου όνομα. Μακεδόνες αυτοί, Μακεδόνες και μεις. Εμείς Έλληνες Μακεδόνες και αυτοί Σλάβοι Μακεδόνες ή Βούλγαροι Μακεδόνες ή όπως αλλιώς θέλουν.

    Αυτοί όμως σκέφτοανταν μ’ ένα ιμπεριαλιστικό (πολιτιστικά και τότε και εδαφικά) τρόπο και κατασκεύαζαν τον μοναδικό Μακεδόνα, τον μόνο απόγονο του Μέγα Αλέξανδρου -τι κι αν μιλούσε βουλγάρικα- και μας πέταξαν στη γωνιά με ευθύνη όλων, και του Ελεφάντη μαζί.

    Σχόλιο από παοκτσής | 05/07/2007

  56. Παιδιά,

    μη λύσουμε εδώ το Μακεδονικό.
    Ας το αφήσουμε για κάποια άλλη φορά….

    Είναι μόνο μια από τις παραμέτρους που διαμόρφωσαν τον «εθνολαϊκισμό»΄στην Ελλάδα.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/07/2007

  57. Ομαδεώνα, λες αρκετά σωστά μερικά πράγματα

    Όμως υπάρχει πρόβλημα:

    -είσαι πολυλογάς και
    -εμφανισιακά μάλλον επιθυμητός από σλαβομακεδονοπούλες ή ελληνομακεδονοπούλες!

    Για το πρώτο ζήτημα… δεν είναι σωστό για τους υπόλοιπους συμμετέχοντες να γράφεις το ένα σχόλιο πάνω στο άλλο. Το νέο φορμά εμφάνισης των σχολίων κάνει πιο ανάγλυφο το πρόβλημα. Δηλαδή: θέλουμε να μειώσεις τα σχόλιά σου στα απολύτως απαραίτητα. Δες για παράδειγμα την καλή μας Πίξι … Εύστοχη και αποτελεσματική με δυό κουβέντες μόνο.

    Για το δεύτερο σου προτείναμε κάτι παραπάνω: «Βρε Ομαδεώνα,
    άλλαξε το σήμα σου… δε λέω ωραίο παιδί είσαι αλλά βάλε κάτι που να σχετίζεται με την τεχνητή νοημοσύνη!!!! Για ναρχίσουμε, έστω αισθητικά να συνηθίζουμε.»

    Εννοούσαμε ότι μπορεί να είσαι επιθυμητός από το συγκεκριμένο δείγμα γυναικών, όμως η τετράχρωμη φωτογραφία σου -λες και είναι βγαλμένη από περιοδικό ομορφιάς- μας κάνει να ζηλεύουμε. Και επειδή δεν μπορούμε να κόψουμε τα πλούσια γένια μας -για ιστορικούς λογους- προσπαθησε να περιορίσεις την εμφάνιση αυτής της «φατσούλας»

    Π&Α

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/07/2007

  58. @παοκτση λες
    » όπως και διάφοροι άλλοι Αθηναίοι, εκείνη την εποχή (ίσως και σήμερα) ήταν στην κοσμάρα τους …»

    Ομως παρα πολλοι,και τοτε και τωρα , παραμένουν στην κοσμάρα τους… Και οχι μόνο παραμένουν ,αλλά κι επιμένου κιολας οτι η κοσμαρα τους ειναι η μόνη δυνατή κοσμάρα …και δεν δινουν δεκαρα για την κοσμαρα των αλλων …ή μάλλον δινουν θελοντας(πραγματικά ή με την φαντασια του) να την εξαφανισουν .Ετσι ωστε να υπάρχει μόνο η δικήτους »κοσμαρα»

    Στην ταινια »Mεmento» ο ηρωας ,ξεχνουσε καθε πρωι την πραγματικότητα , και την εχτιζε απο την αρχή
    ..εκλεινε τα μάτια κι ελεγε »η πραγματικότητα δεν υπάρχει»

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  59. έχω ρε παιδιά μια χαζή απορία. Εγώ δεν έλεγα να ονομαστεί “Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Πρότεινα από την αρχή σύνθετη ονομασία. Εεεε… κι ΕΜΕΝΑ είπαν προδότη. Δηλαδή (επειδή το είδα και σε άλλους το φαινόμενο) τις μαύρες εκείνες εποχές, πριν η κυβέρνηση αλλάξει στάση (κλπ) ακόμη και η σύνθετη ονομασία συναντούσε άσχημους χαρακτηρισμούς ή περιθωριοποίηση από πολύ σημαντικό μέρος του πληθυσμού (πιθανώς πλειοψηφία). Μετά, φτάσαμε στη φάση που τα μεγάλα κόμματα έλεγαν τα ίδια με μένα αλλά… ήταν αργά πια, και ο κόσμος δεν τους έδινε πια σημασία, συντασσόμενος με το σύνθημα “η Μακεδονία είναι (μόνο) ελληνική”. Την πρόταση για το σύνθετο όνομα δεν την έκαναν τα μεγάλα κόμματα, αλλά… νομίζω πρώτος ο Κύρκος (ή κάνω λάθος?)

    —————————————————

    Φίλε μ-π, σε εκτιμώ ΠΙΟ ΠΟΛΥ. ΔιότιΑΝΕΧΕΣΑΙ την κριτική μου (όπως είδα και είδες) αλλά και… κάνεις ο,τι μπορείς για να χτίσεις εποικοδομητικό διάλογο! Το ΙΔΙΟ βλέπω ότι κάνει και ο φίλος Παοκτζής, μόλις τώρα.

    Μάλλον έχεις ΚΑΙ εσύ δίκιο, ΚΑΙ ο Παοκτσής!
    Δηλαδή…
    Επειδή έχουμε ΟΛΟΙ (κάποιο) δίκιο, οι αλήθειες μας είναι σχετικές και όχι απόλυτες, και μόνο η συλλογική μας ένωση (αληθειών) “τείνει προς κάτι απόλυτο, ίσως θα έπρεπε να χαιρετίσουμε την θετική όψη της κριτικής μας κατά του εθνολαϊκισμού, σαν την ανακάλυψη ενός ΚΟΙΝΟΥ ΘΕΤΙΚΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ το οποίο ο εθνολαΪκισμός αενάως υπονομεύει.

    Ορίστε η απλότητα, το μεγαλείο της κοινής μας διαπίστωσης (που εξέφρασε ο Παοκτσής). Φίλε Παοκτζή, πρόσεξε όμως. Παίρνω το ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ των θετικών απόψεών σου, τώρα, και βγάζω έξω εκείνα που κριτικάρεις. ΤΙ απομένει? Μία απάντηση στον εθνολαΪκισμό:
    Μακεδόνες αυτοί, Μακεδόνες και μεις. Εμείς Έλληνες Μακεδόνες και αυτοί Σλάβοι Μακεδόνες ή Βούλγαροι Μακεδόνες ή όπως αλλιώς θέλουν.

    Δηλαδή δεν είναι “εθνολαΪκισμός” αυτό ο νηφάλιος (αλληλο-)προσδιορισμός ταυτότητας. Ισα-ίσα ήταν αυτό που ΕΝΩΝΕ (κάποιες μαύρες εποχές) τους ορθώς σκεπτόμενους ανάμεσα στις δύο εθνότητες. Μιλάμε για ελάχιστους βέβαια…

    Φίλε Παοκτσή, πρόσεξε όμως πάλι, τώρα…
    ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ότι “δεν ήταν δικαίωμά τους να οικειοποιηθούν ΚΑΙ το δικό σου όνομα”, δεν σημαίνει ότι… θα τους εμποδίσουμε κιόλας (π.χ. με τη βία). Μπορούμε ΑΝΕΤΑ να τους κάνουμε κριτική, καθώς και να κατοχυρώσουμε διεθνώς την ΙΣΑΞΙΑ αποδοχή του όρου “Macedonian” π.χ. για Ελληνικά προϊόντα.

    Θέλω να πω ρε παιδιά, ότι κάνει καλό να εντοπίζουμε το κοινό έδαφος σωστών απόψεων, ΜΗ-εθνολαΪκιστικών, βάζοντας όμως για λίγο στην άκρη εκείνους που κριτικάρουμε. Αστους αυτούς, για λίγο. Κοίτα τι μπορεί να γίνει ΘΕΤΙΚΑ. Μπορούμε να σώσουμε τουλάχιστον τη χρήση του ονόματος “Μακεδονία” ΚΑΙ από την Ελλάδα? Σχεδόν κανείς δεν “τόπιασε”, τον καιρό των συγκρούσεων, ότι το θέμα… δεν είναι καν θέμα ονομασίας κρατών, αλλά θέμα ονομασίας προέλευσης προϊόντων, καθώς και πολιτιστικών αγαθών.

    Ο εθνολαΪκισμός ξεκινάει από τη στιγμή που… αντί να στηρίξουμε αγέρωχα κάτι ορθό, επιχειρούμε μνησίκακα να αλλάξουμε τα στραβά των άλλων. Και… σε αυτό το βαθμό, ρε παοκτζή, ΕΙΧΕ και το δίκιο του ο Ελεφάντης, μάλλον!

    —————

    Το μακεδονικό είναι γόνιμο έδαφος, μ-π για στοχασμούς πάνω στον εθνολαΪκισμό. Θυμάμαι κάτι αστεία που λέγαμε τότε, και τα εννοούσαμε ΠΟΛΥ σοβαρά (αλλά κατάντησαν αστεία). Είχα προτείνει μια… καμπάνια Ελληνοποίησης Σλαβομακεδόνων, που… αν μάθαιναν Ελληνικά, θα τους απόνεμε το Ελληνικό κράτος ειδικό τίτλο “Ελληνομακεδονικής Φιλίας”, και… το επόμενο βραβείο θα είχε τίτλο “ΕΠΙΤΙΜΟΙ γιοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου” (αν έγραφε κανείς την καλύτερη έκθεση υπέρ της Ειρήνης μεταξύ των δύο λαών).

    Τώρα, ο εθνολαϊκισμός, όπως μας απέδειξε ο Πέτρος Θ., έχει ΒΑΣΗ του τη μνησικακία, και ΟΧΙ τη χαρά, το γέλιο, την αφοβία, την αποδοχή του άλλου. Εγώ είχα γράψει κάποτε ένα χιουμοριστικό άρθρο “αναζήτησης ερωτικής συντρόφου που να είναι σλαβικής μακεδονικής καταγωγής”, και δήλωσα ότι το νέο Σλόγκαν πρέπει να είναι “είμαστε ΟΛΟΙ Μακεδόνες, κάντε έρωτα όχι πόλεμο”. (χεχε)

    Ο εθνολαϊκισμός προσέξτε, έχει ανάγκη απο ΕΧΘΡΟΥΣ και όχι από φίλους. Στηρίζεται σε αρνητικά συναισθήματα, αρνητική ψυχική ενέργεια. Το πρώτο διεθνές χορευτικό πάρτυ μεταξύ δύο λαών, τον διαλύει πατ-κιουτ!

    ——————————————————————-

    Πέτρος Θεοδωρίδης έφη (επιγραμματικά):
    “Έχεις δίκιο. Δεν φταίνε οι λαοί. Οι διάφορες _κυρίαρχες ελίτ_ επιβάλλουν τη κυρίαρχη ιδεολογία. Και κατασκευάζουν διάφορα. Ακόμα και ολόκληρα έθνη.”

    Ε, λοιπόν, ρε παιδιά, ΦΤΑΝΕΙ πια με τις “κυρίαρχες ελίτ”.
    Ας σχηματίσουμε… ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ελίτ!
    Είμαστε μια ομάδα DJ’s (κι έχω αναλάβει ένα μέρος της δουλειάς). Περισσότερες λεπτομέρειες για τη βραδιά trance στο blog μου.

    Ελάτε (όσοι/όσρς μπορείτε) στο πρώτο πάρτυ του νέου Trance Club “U.N.I.T.” (United Nations in Trance), Αρδηττού 1, Αθήνα, την Τετάρτη 11 Ιουλίου.
    μ-π, αν είσαι Αθήνα στείλε μέηλ να σου σφίξω το χέρι αυτοπροσώπως, και… να σε κεράσω κάνα ποτό.

    ————————————————-

    μ-π
    ΔΕΚΤΗ η κριτική σου! 🙂 Συμμορφώνομαι με υποδείξεις:
    1) Φεύγω τώρα (ή σποραδικά μόνο αναγιγνώσκω) και είθε να σκεπαστούν οι πολυλογίες μου από εκατό διαμάντια σοφίας άλλων.
    2) άλλαξα τη φατσούλα. Αν δεν βλέπεις το νέο σήμα πες το, ίσως είναι τεχνικό το πρόβλημα (περισσότερο το έκανα μη με… βρούν τίποτε εθνολαϊκιστές στο δρόμο και κάνουν «υπενθύμιση ωμής πραγματικότητας»).

    Γειά σας παιδιά!

    Σχόλιο από omadeon | 05/07/2007

  60. planitas |Γράφεις:“Ο συγγραφέας του άρθρου που παρέθεσες, είναι πιθανόν να μην το έζησε αυτό, γιατί έζησε την κατάσταση αυτή “από τα έξω”. »

    Από οσο θυμαμαι, το κείμενο αυτό γραφτηκε για να δοθεί μια απαντηση σε ερωτηματα (τοτε βασανιστικά) που βιωνονταν
    απο μεσα …

    (Και βεβαια για να δωσουμε καποιες στοιχειωδεις απαντησεις πρεπει να βγουμε και λίγο ΄΄εξω »απο αυτό που βιωνουμε(να κανουμε π.χ μια βολτα για να καθαρίσει το μυαλό μας)….Με λιγα λόγια να το δουμε »μεσα» απο μια εξωτερική οπτική , την οπτική του ‘Αλλου.

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  61. Π.Θ
    συμφωνώ απεριόριστα μαζί σου. Νομίζω ότι πρέπει να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Ακόμα και την κριτική προς τους «δικούς μας».

    Γιαυτό μ’ ενοχλεί όταν διαβάζω αυτό που γράφει ο Ελεφάντης «…το όνομα που ο λαός της θέλησε να δώσει στη χώρα του, εδώ και ενάμισι τουλάχιστον αιώνα: Δημοκρατία της Μακεδονίας.»

    Γιατί κάνει πολλά λάθη είτε από άγνοια είτε συνειδητά.

    Μας περοφρονεί και αγνοεί το πώς νοιώθαμε εμείς εδώ πάνου, όταν εκείνη την εποχή είχαν γεμίσει τη Θεσσαλονίκη με τρικάκια για την απελευθέρωση της «κατεχόμενης από τους Έλληνες Μακεδονίας του Αιγαίου».

    Το επιχείρημά του: «το όνομα που ο λαός της θέλησε να δώσει στη χώρα του» αν δεν προέρχεται από αφέλεια, τότε… άσε καλίτερα.

    Ποιός λαός σύντροφε Ελεφάντη; Έτσι λέμε τώρα τη δικτατορία του Τίτο που απλά θέλησε να αντιπαρατεθεί κάποια στιγμή στο σοβιετικό μπλοκ και να διασπάσει τους βουλγαρόφωνους σε «Μακεδόνες» και Βούλγαρους. Αυτή η μεθόδευση υπήρξε το αποκορύφωμα της αυταρχικής κατασκευής έθνους. Και πώς γίνεται αποδεκτό από εσάς που ενοχλήστε με τις αντίστοιχες κατασκευές στα καθ’ ημάς, οι οποίες έτσι και αλλιώς έγιναν, τέλειωσε!

    Όλοι φταίνε και πρωτίστως οι κατέχοντες την εξουσία πουε κείνη τη στιγμή δεν έκαναν έναν έντιμο συμβιβασμό με τους Σλαβομακεδόνες, τη στιγμή που ήταν στριμωγμένοι. Και όσον αφορά τον Ελεφάντη και όλη αυτή την αθηναϊκή τάση (που τελευταία άρχισε να εξάγεται και ‘δω πάνου), νομίζω ότι εκφράζει την αποκορύφωση του χαμουτζίδικου τοπικισμού με κύριο αντίπαλο εμάς, τους Μακεδόνες.

    Σχόλιο από παοκτσής | 05/07/2007

  62. @παοκτσής .

    Αυτό που ελεγα πιο πάνω για αλυσσιδωτούς εθνικισμους που ο ενας παραγει τον αλλον …δεν ισχυει μονο μεταξύ των διαφορετικών χωρών

    αλλά και στο εσωτερικό καθε χωρας για διαφορους λόγους

    π.χ διοτι καποιος μπορεί να εχει αναμνησεις της αληστου μνημης »εθνικοφροσυνης»του 50 και 60 και να βλεπει κατι τετοιο να αναγενναται…οποτε χωρις ισως να το καλοσκεφτει οδηγειται στο αλλο ακρο…
    (προκειται δηλαδή για μια καραμπόλα -αλλα με πολλές μπαλες του μπιλιαρδου)

    Αν όμως συμφωνεις απεριοριστα μαζι μου -κατι που με χαροποιει – απεφυγε σε παρακαλώ τους χαρακτηρισμους προς οποιονδήποτε -οχι γιατί εχεις δικιο ή δεν εχεις-αλλά ακριβώς για να μην επαναναληφθεί και εδώ το φαινομενο της καραμπόλας -και του κουρουμπελου

    (σε ενα εργο που το εχω δει πολλές φορες και με πολύ αξιους συνομιλητές )

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  63. mumul »Βρε Νόσφυ
    Τι γουτουρεμένος Πόντιος είσαι.
    Τσαφίεσαι πάλι, τσαφίεσαι… »

    Το οτι ειμαι και Ποντιος (εκ πατρός) δεν σημαινει οτι καταλαβαινω ποντιακά …

    Εξηγήσου 🙂

    Σχόλιο από Νόσφυ | 05/07/2007

  64. Ε τι κάνουμε για..

    Γουτούρεψα = «φαγώθηκα»,»λύσαξα», κουτούρντισα, πως το λένε ρε παιδί μου.

    Τσαφίγουμαι = φαγουρίζωμαι, με τρώει ο κώλος μου 🙂

    —–
    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/07/2007

  65. Πέτρο,

    έχεις δίκιο για τους χαρακτηρισμούς. Πρέπει να αποφεύγονται (και εν τω μεταξύ πώς ετυμολογείται η λέξη «κουρούμπελο»;)

    Ο «παοκτσής» νομίζω ότι εκφράζει με τον τρόπο του την αντίδρασή σ΄ αυτή την αποσπασματική αντιμετώπιση του λεγόμενου «μακεδονικού». Αυτό που έγραφα στην αρχή: παραγνωρίστηκε τελείως η σημαντικότητα της ιστορικής στιγμής με την κατάρρευση του πρώην «κομμουνιστικού» κόσμου και τη μετάβαση στην οικονομία της αγοράς μέσω της δημιουργίας καπιταλιστικών εθνών-κρατών. Και το γεγονός ότι τα χρόνια εκείνα, έως και σήμερα, αποτελούν μια στιγμή συμπυκνωμένου χρόνου όπου εκλύεται μια τεράστια δυναμική. Για πολυ καιρό εφεξής, οι μετασοβιετικές συνθήκες και τυχαίες ισορροπίες θα διαμορφώσουν τις γεωπολιτικές και τις εθνοτικές σχέσεις για ένα μεγάλο διάστημα. Σπάνιες είναι οι στιγμές αυτές μέσα στον ιστορικό χρόνο!

    Η πλειονότητα των διανοουμένων που έχει απόψεις συναφείς με αυτές του Ελεφάντη, εκτιμώ ότι αντιμετώπισε την κρίση ως μια συνήθη κρίση και αξιοποίησε τις θεωρητικές δυνατότητες που είχε, με βάση την έως τότε εμπειρία.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/07/2007

  66. »Η πλειονότητα των διανοουμένων που έχει απόψεις συναφείς με αυτές του Ελεφάντη, εκτιμώ ότι αντιμετώπισε την κρίση ως μια συνήθη κρίση και αξιοποίησε τις θεωρητικές δυνατότητες που είχε, με βάση την έως τότε εμπειρία»

    ε …ναι. Συμφωνώ …και επαυξάνω για το σημερα. Γιατί αν τότε, αυτό που λές ηταν φυσικό »αντιμετώπισε την κρίση ως μια συνήθη κρίση»
    για σημερα ειναι αφυσικο

    Και φανταζομαι οτι δεν εννοεις μόνο την μια πλευρά … Η καθε πλευρά προσπαθησε να ενταξει το καινουριο στα δικα της ετοιμα θεωρητικά-ιδεολογικά σχηματα…

    (Για το κουρουμπελο δεν ξερω ..Τόν ορο τον εμαθα… μες τα κουρουμπελα 🙂

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  67. Η καθε πλευρά προσπαθησε να ενταξει το καινουριο στα δικα της ετοιμα θεωρητικά-ιδεολογικά σχηματα…

    Σήμερα έχουν γραφτεί τόνοι άγνωστου (συνήθως) υλικού για το ξεπέρασμα και/ή την αποφυγή ΚΑΘΕ τέτοιας διαδικασίας. Η «ένταξη του καινούργιου στα έτοιμα θεωρητικά σχήματα» απλά δεν λειτουργεί. ΞΕΧΑΣΤΕ την. Είναι δρόμος αποτυχίας εξ ορισμού, πάντα και απολύτως. Ολα τα άλλα είναι σχετικά, ΑΥΤΟ είναι το ΑΠΟΛΥΤΟ ψέμα. (γυρνάω τώρα στα ρεμιξ μου…)

    Σχόλιο από omadeon | 05/07/2007

  68. Θέλω να σας ζητήσω συγνώμη για τις εμμονές μου και να καταθέσω μια τελευταία ερώτηση.

    Το δικό μου αδιέξοδο, όπως και άλλων εδώ στη Θεσσαλονίκη που προέρχονται από πολιτικούς χώρους μη συμβατικούς, μπορεί να δημιουργείται από το κλίμα αυτό της πόλης που περιγράφει ο Θεοδωρίδης. Μπορεί όμως και από τα αδιέξοδα και την αδυναμία απάντησης στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα.

    Και το άρθρο του Ελεφάντη επέτρεξε να βγει μια κάποια μαζεμένη οργή.

    Θέλω να σας καταθέσω μια τελευταία ερώτηση. Γνωρίζοντας πως δημιουργούνται τα κράτη ακόμα και τα έθνη, η αποδοχή της βασικής θέσης του σλαβομακεδονικού εθνικισμού, αν όχι ρατσισμού (που θέλει την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο) να οικειοοιηθεί αυτός διαπαντός αποκλειστικά το όνομα Μακεδονία και Μακεδόνες και να μας στερήσει τη δικιά μας ταυτότητα, δεν αποτελεί υποταγή στο ρατσισμό;

    Ποιός έχει δικαίωμα σήμερα, την εποχή της ανοχής και του σεβασμού της ταυτότητας, να στερεί από μας τη δυνατότητα να λεγόμαστε Μακεδόνες, χωρίς αυτό να σημαίνει Σλαβομακεδόνες;

    Και η υποταγή στα κελεύσματα ενός άλλου εθνικισμού είναι σοβαρή αριστερή αντιεθνικιστική στάση;

    Συγνώμη και πάλι.

    Σχόλιο από παοκτσής | 05/07/2007

  69. @ Παοκτσή:»η υποταγή στα κελεύσματα ενός άλλου εθνικισμού είναι σοβαρή αριστερή αντιεθνικιστική στάση;»
    Κατα την γνωμη μου οχι…δεν ειναι σοβαρή αριστερή αντιεθνικιστική στάση

    -Οσο ομως για τα προηγούμενα που λές…νομίζω οτι θετουν το ιδιο το ζητημα της ταυτότητας (εθνικής,πολιτική ή και ατομικής) το οποιο ειναι τεραστιο και το οποιο με ενδιαφερει πολύ βλ και http://panosz.wordpress.com/2007/03/04/theodoridis/
    (αλλά και ενα αρθρο μου στο Σαλονικιοτικο περιοδικό Ενεκεν
    (του περασμενου καλοκαιριου του 2006) με τίτλο: Ταυτοτητες και ξενοι-δυστυχώς το περιοδικό δεν βγαινει ακόμα στο Ιντερνετ)

    -και αυτό ,το πολύ μεγαλο ζητημα που θετεις…καταλαβαινεις οτι δεν μπορεί να απαντηθεί σε μερικά σχόλια.

    Σχόλιο από Π.Θ | 05/07/2007

  70. μ-π σε παρακαλώ ενθάρρυνε το φίλο μας τον παοκτσή να εκφραστεί ΠΙΟ ελεύθερα, μην τον αφήνεις να γίνει πιο σεμνός από μένα γιατί θα… σκάσω! (ντάξει αυτό ήταν αστείο).

    Παοκτσή για μένα είσαι στο ΣΩΣΤΟ δρόμο αναζήτησης. Σε δρόμο ειλικρίνειας. Ελπίζω ο Πέτρος να διακρίνει την αμείλικτη λογική συνέπεια όσων είπες, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ αν συμρωνούμε ή όχι σε επιμέρους πτυχές όσων ανέπτυξες.

    Για να πάρουμε μία σωστή απάντηση, πρέπει ΠΡΩΤΑ να κάνουμε τη σωστή ερώτηση. Αν οι ερωτήσεις είναι λάθος, τότε ΚΑΙ οι απαντήσεις θάναι (ακόμη πιο πολύ) λάθος.

    Αναρρωτιέμαι αν ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΝ από το μυαλό, σε άλλους, στο παρελθόν, (κ.ά.) ότι μία πολύ σωστή ερώτηση είναι αυτή που (έμμεσα αλλά σαφέστατα) υποδείχνεις παοκτζή:

    ΠΩΣ θα διασφαλιστεί το δικαίωμα χρήσης, σαν «joint use copyright» της _ίδιας_ της λέξης «Μακεδονία».
    Είναι θέμα τεράστιας εμπορικής και πολιτικής σπουδαιότητας, αλλά και… τουριστικής εκμετάλλευσης αρχαίων μνημείων, κλπ.

    Σαν θέμα όμως «ονομασίας λαών» ή «κρατών» ή «εθνών»… (θα το θέσω ευγενικά) «ΠΟΙΟΣ νιάζεται, τώρα…?»

    Δηλαδή το πιθανό σημείο διαφοροποίησής μου προσωπικά με τα όσα είπες (τόσο κομψά λεχθέντα με σπάνια λογική συνέπεια) είναι… «Το όνομα δεν σημαίνει πλέον, απολύτως τίποτα».
    (όχι αυτό το όνομα, ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ όνομα, έπαψε να σημαίνει…)

    Ο αγαπημένος μου ποιητής Ελύτης είχε τελικά 99% λάθος, όταν ειπε «το όνομα είναι η ψυχή μας». Διότι (σύμφωνα με το Κινέζικο Ταό) «Το Απόλυτο(Ταο) που μπορεί να ονομαστεί ΔΕΝ είναι το αληθινό Απόλυτο(Ταο)». Και τελικά, η ψυχή μας είναι αυτή που ΔΙΝΕΙ τα ονόματα, που ΟΝΟΜΑΤΙΖΕΙ. Ο Ελύτης είχε γεράσει, κι εγώ (ο μ#λ#κας) τον είχα πιστέψει…

    ΜΗ ΜΑΣΑΣ. Αν θες άκουσέ με. Το όνομα σαν-όνομα δεν σημαίνει πλέον ΤΙΠΟΤΕ. Τα «νομικά δικαιώματα ενός ονόματος», ναι.
    ΩΜΗ αλήθεια. Σόρρυ. Χάσαμε. Συγνώμη αν διαφωνεί κανείς.

    Εγώ ΑΠΟΡΡΙΠΤΩ κάθε εξωτερικά επιβαλλόμενο προσδιορισμό.
    Βασικά είμαι Ατλάντιος, που γεννήθηκε στην Ελλάδα ΕΝΤΕΛΩΣ κατά λάθος, και δεν έχω ΚΑΝΕΝΑ σκοπό να… επαναλάβω τέτοιο χοντρό λάθος. Αααα πα πα πα…. (ευχαριστώ που ευθυμήσατε).
    🙂

    ———————-

    @Πέτρο, επιπλέον ΔΕΝ ζω στην κοσμάρα μου. Δυστυχώς καταλαβαίνω ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ τους κόσμους των άλλων και δεν μπορώ να ησυχάσω!

    Σχόλιο από omadeon | 06/07/2007

  71. @ Παοκτση σε σχεση με τις ταυτοτητες
    Αλλου καποτε ειχα πει περιπου το εξής:

    »H παγκοσμιοποίηση έχει διαστάσεις οικονομικές, τεχνολογικές και ταυτότητας. Μην φανταζόμαστε λοιπόν την παγκοσμιοποίηση μόνο σαν μια διαδικασία ενοποίησης, η παγκοσμιοποίηση είναι μια διαδικασία αποένταξης, αποδιάρθρωσης, επανένταξης και αναδιάρθρωσης. Καταστρέφει αλλά και ξαναδομεί. Και σε αυτήν την αποδιάρθρωση της ιεράρχησης των ταυτοτήτων, συχνά δημιουργούνται κίνδυνοι μέσα στην πληθώρα των εναλλακτικών life styles. Έτσι πολλοί που νοιώθουν μπλεγμένοι από αυτά, επιλέγουν την ενεργητική κατασκευασμένη άρνηση της αμφιβολίας. Καθώς ζούνε σε διαρκή διλήμματα και διχασμούς, πολλοί λένε εκ των υστέρων -δηλαδή περίπου υστερικά- «είμαι Έλληνας». Αυτό σημαίνει ότι γαντζώνονται από την εθνική τους ταυτότητα, σαν ένα είδος αγκυροβολίου. Αυτό το λένε και σε άλλες ταυτότητές τους, όπως στις πολιτικές. Μπορούνε να πούνε ότι ανήκουν σε ένα κόμμα αλλά όχι όπως τη δεκαετία του ΄30, τώρα το κάνουν φυλετικά. Μπαίνουν δηλαδή σε μια φυλή και μια κοινότητα με ένα τρόπο φονταμενταλιστικό, για να μείνουν εκεί και να αποκτήσουν ένα είδος οντολογικής ασφάλειας.»

    Και, οπου, πλαι στη λεξη Ελληνας μπορείς να προσθεσεις »Μακεδονας , ΣλαβοΜακεδόνας , Αλβανός ,βουλγαρος, Σερβος κ.λ.π.
    ή και »Αριστερος» ,κομμουνιστής …Πόντιος…ή ακομα και…Παοκτσής..(ελπίζω οτι συνεχιζουμε να καταλαβαινομαστε ε; 🙂

    Αλλά και παλι ,οπως καταλαβαινεις και αυτή η συζητηση δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μερικά σχολια.
    .

    Σχόλιο από Π.θ | 06/07/2007

  72. @Ομαντεον, εγώ αντιθετα πιστευω οτι -κατα καποιον τροπο εντελώς αντιστροφο απο αυτον που ενας εθνικιστής θα πίστευε

    ο αγαπημενος Σου (και οχι αγαπημένος μου) ποιητής Ελύτης είχε τελικά 99% Δικαιο , όταν ειπε “το όνομα είναι η ψυχή μας”.(Ιδιατερα σημερα ,οταν το μόνο που μας εχουν αφήσει -ενώ ολα σχεδόν μας τα εχουν πάρει εμπορευματοποιωντας τα ,ειναι …η ψυχή μας…δηλαδή το ονομα μας.) 🙂

    Σχόλιο από Νόσφυ | 06/07/2007

  73. @ Ομαντεον το να καταλαβαινεις »ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ τους κόσμους των άλλων » ειναι επισης… προβλημα.
    Και νομίζω,οτι η λυση του ειναι …που και που να επιστρεφει κανείς στην ….Κοσμαρα του …Οπως σκοπευω να κανω εγώ ,Οπωσδήποτε , απο αυριο το μεσημέρι 🙂

    Σχόλιο από Νόσφυ | 06/07/2007

  74. @Νόσφυ Λες? 🙂 Αυτό που λες με χαροποιεί ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ.
    Αν πραγματικά είχα άδικο σε ΑΥΤΟ το πράγμα, θα χαιρόμουν όσο δεν φαντάζεσαι.
    Μήπως όμως ο σωστός τρόπος διάσωσης της ψυχής είναι… ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΟΝΟΜΑΤΑ? 🙂

    Κοίταξε, να δεις, εγώ το όνομα «ομαδεών» το διάλεξα εκ προμελέτης να σημαίνει ΠΟΛΛΑ σημαντικά (για μένα) πράματα. Οι συχωρεμένοι οι γονείς μου ΤΙ ΦΤΑΙΩ για το ΠΩΣ ΜΕ ΒΑΦΤΙΣΑΝ? 🙂

    Δηλαδή, ένα Μωρό Συνειδητό, του 2200 μ.χ. μπορεί να βγεί από την κούνια του με κάνα… βλέμμα-ακτίνων-Γάμα-τα και να πει (στους γονείς του) «Φύγετε από δω χάμου, ελεεινοί και διεφθρεμένοι γήϊνοι)… ΗΡΘΑ ΕΓΩ (σπό το Διάστημα) να «αναλάβω» 🙂
    Δηλαδή σόρρυ, δεν γ@μιούνται και τα ονόματα, που… παίρνουν την ίδια την ψυχή μας?!

    Σχόλιο από omadeon | 06/07/2007

  75. Καλή νύχτα και… όπως είπαμε!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/07/2007

  76. Καληνυχτα 🙂

    Σχόλιο από Νόσφυ | 06/07/2007

  77. Καληνύχτα και… με κάθε μέρα καινούργια! 🙂

    Σχόλιο από omadeon | 06/07/2007

  78. Φίλε μ-π, να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια, αλλά καταλβαίνω τους φίλους, ειδικά σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις μπλογκ-φόρουμ κλπ, που ο άτιμος ο γραπτός ο λόγος παρεξηγείται εύκολα και το ένα ποστ φέρνει το άλλο, είναι δύσκολο να υπάρξει αυτοσυγκράτηση. Όπως και να το κάνουμε, ακόμη και το πως διαφωνείς δείχνει το επίπεδό σου.Είμαι σίγουρος ότι και μεσα από τις διαφωνίες μπορεί να βρεθεί άκρη, αρκεί να ακούμε και αυτό που λέει ο άλλος. Πολύ σημαντικό αυτό.

    Καλώς, είναι προφανές ότι κάποιοι αντιλαμβάνονται το φαινόμενο αυτό ως μια τοπική εκδήλωση,που αφορά μεμονωμένα την Β. Ελλάδα, ενώ όλα κυλούν όμορφα στην κατά τα άλλα υγιαίνουσα ελληνική δημοκρατία. Όπως είπε και κάποιος άλλος φίλος, δεν βλέπω τον Καρατζαφέρη καθόλου διαφορετικό από τους κυρίους που περιγράφει το άρθρο. Ούτε φυσικά και τους πυρήνες της Χρυσής Αυγής που δραστηριοποιούνται στην Πελοπόνησο. Το να στιγματίζεται ως φαινόμενο της «βορειας» ελλάδας η περίπτωση του εθνολαϊκισμού είναι για μένα μια εντόνως διχαστική άποψη για τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις, με συντεταγμένες συγκεκριμένων γεωγραφικών-πολιτικών χώρων.
    Μερικές φορές όμως με πειράζει η ρημάδα η υποκρισία μας. Ο Ψωμιάδης εθνολαϊκιστής, καλώς. Η Φωφίτσα όμως, κόρη πρωην υπουργου, ενσαρκώνοντας το πολίτευμα της κληρονομικής δημοκρατίας, με ίματζ μέικερς, με ταγεράκια και το χαμόγελο ακόμα και όταν της διαβάζουν επικήδειο, βάζει και με την πασοκάρα, εκεί δεν έχουμε πρόβλημα πολιτικού κριτηρίου;
    Αυτό ρωτάω.

    Σχόλιο από planitas | 06/07/2007

  79. «Ο Ψωμιάδης εθνολαϊκιστής, καλώς. Η Φωφίτσα όμως, κόρη πρωην υπουργου, ενσαρκώνοντας το πολίτευμα της κληρονομικής δημοκρατίας, με ίματζ μέικερς, με ταγεράκια και το χαμόγελο ακόμα και όταν της διαβάζουν επικήδειο, βάζει και με την πασοκάρα, εκεί δεν έχουμε πρόβλημα πολιτικού κριτηρίου;»

    Εδώ πρέπει να παρέμβει ο εισηγητής του όρου «εθνολαϊκισμός»!!!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/07/2007

  80. Φίλε planita

    Μάλλον με παρεξήγησες ή δεν το έκανα αρκούντως καθαρό.
    Εμάς εξακολουθεί να μας αρέσει η μπουγάτσα με τυρί και ξεχωρίζουμε την λεμονάδα από την γκαζόζα.
    Μακριά από εμάς λοιπόν οι όποιοι διχασμοί και πολύ περισσότερο γεωγραφικοί.

    Φρονούμε ότι ο εθνολαϊκισμός ανθεί στην Βόρεια Ελλάδα για συγκεκριμένους λόγους.
    Ένας από αυτούς είναι και ο Ψωμιάδης.
    Αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι με την Φωφίτσα όλα καλά, όλα μελι-γάλα. Κάθε άλλο θα έλεγα.
    Και το ίδιο ισχύει και με τους άλλους νομάρχιδες.Απανταχού της Ελλάδος.
    Ακόμη και η χρυσή αυγή που αναφέρεις (ότι πιο μαυρο και αποκρουστικό φύεται εν Ελλάδι τη σήμερον) δεν είναι εθνικολαϊκισμός. Είναι κάτι άλλο.

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/07/2007

  81. Ο παππάς κάτι μου θυμίζει…..

    Δε ρίχνετε και σεις καμμιά ιδέα, για να δώ μπας κι έπεσα εντός!

    Σχόλιο από νεκρόφιλος κομμουνιστής | 10/07/2007

  82. Επειδή οπως ειναι γνωστόν , τελευταια πηγαινω συχνά στην Οδοντογιατρό, εκανα τις εξης παρατηρησεις για τους οδοντοπαθοντες και τους πονόδοντους.

    1. Συνηθως οταν μας ποναει ενα δοντι το μπερδευουμε με καποιο που ποναει επισης ,
    (αλλά ειναι διαφορετικό)

    2. Μπερδευουμε τους πονους… Δηλαδή πολλές φορες συχγεουμε τον Μεγαλο πόνο ενός δοντιου με τον μικρότερο ενός αλλου δοντιου…

    3. Επισης μπερδευομαστε χρονικά … Συγχεουμε δηλαδή το δοντι που μας ποναει Τωρα με το δοντι που μας πονουσε περυσι(ή πριν απο τρισημισυ χρόνια)

    4. Επειδή ,λογω πόνου μας πιανει πανικός, μολις φτανουμε στην οδοντογιατρό παμε να φυγουμε , λεγοντας ,σιγα μη μας ποναει το δοντι …των χαμουτζηδων το δοντι ποναει πιο πολύ

    5. Κοντολογής , λόγω Πονου, δεν μπορουμε να κανουμε διακρισεις και ιεραρχήσεις …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 24/07/2007

  83. […] πρωτοπαρουσιάστηκαν στο Π&Α με το κείμενό του Εθνολαϊκισμός και Θεσσαλονίκη. Το βιβλίο παρουσιάστηκε επίσης στην Καλύβα του Πάνου […]

    Πίνγκμπακ από -Οι μεταμορφώσεις της ταυτότητας… « Πόντος και Αριστερά | 05/11/2007

  84. Για να δειτε τι τραβαμε εμεις οι Βορειοι της Μπουγατσαδουπόλεως απο τους αγραμματους Δαμάλους που εχουν παρει στα χερια τους το Δημο (απο την εποχή Κουβελα )

    Απο την σημερινη ”Ε”(παρασκήνια)

    ”Πρόταση να δοθεί σε ένα δρόμο της Θεσσαλονίκης το όνομα του Τζορντάνο Μπρούνο απορρίφθηκε από την αρμόδια επιτροπή του δήμου και η απορριπτική εισήγηση παρουσιάστηκε στη χθεσινή συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου προς επικύρωση.

    Οταν ακούστηκε το όνομά του, από κάποιους δημοτικούς συμβούλους υπήρξαν αντιδράσεις του τύπου «ποιος είναι αυτός;», ώσπου παρενέβη ο σύμβουλος της παράταξης του ΣΥΝ Τριαντάφυλλος Μηταφίδης. Είπε ότι πρόκειται για Ιταλό φιλόσοφο, που κάηκε στην πυρά από την Ιερά Εξέτασι και διαφώνησε με την απορριπτική εισήγηση.

    «Ποια Ιερά Εξέτασι;», ρώτησαν άλλοι και ο Μηταφίδης απάντησε «του Μεσαίωνα» (σ.σ. ο Τζορντάνο Μπρούνο οδηγήθηκε στην πυρά το 1600 ύστερα από 7ετή φυλάκιση). Είπε ακόμα ότι στην Ιταλία έχουν δώσει το όνομά του σε πανεπιστήμιο, οπότε παρενέβη και η επικεφαλής της παράταξης του ΠΑΣΟΚ Χρύσα Αράπογλου, κατά της εισήγησης, και αποφασίστηκε η επιτροπή να ξαναδεί το θέμα.

    Με την ευκαιρία, ο σύμβουλος του ΣΥΝ υπενθύμισε ότι εκκρεμεί πρόταση να δοθεί σε δρόμο το όνομα του Γιώργη Τσαρουχά, βουλευτή της ΕΔΑ, που δολοφονήθηκε από τη χούντα στις 9 Μαΐου 1968.

    Οι δρόμοι της Ιστορίας και η ιστορία των δρόμων

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/11/2007

  85. Ε, και σεις
    Έχετε τον Λαμπράκη τι τον θέλετε τον Τσαρουχά ?

    Εν πάσει περιπτώσει……ο Καρατζαφέρης έχει εκπρόσωπο στον δήμο ?
    Γιατί αν έχει απορώ πως και δεν συμφώνησε με την πρόταση για τον Τσαρουχά.
    Εκτός πια και αν απουσίαζε…

    mumul

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/11/2007

  86. Μουμούλ
    Μιας και η Κουβεντα περι των δολοφονημενων απο την δεξια και την Χουντα αγωνιστών …
    Δες και μια αλλη ειδηση που ερχεται απο Θεσσαλονικη
    Για να καταλάβεις σε τι καταρακύλα ..σε τι Πατο εχουμε φτασει …

    Δίκη – κατηγορώ για τα βασανιστήρια της χούντας

    ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
    Του ΝΙΚΟΥ ΡΟΥΜΠΟΥ
    Μια «ασυνήθιστη» δίκη, με μεγάλο ενδιαφέρον, θα γίνει στις 8 Φεβρουαρίου 2008 στη Θεσσαλονίκη. Σαράντα χρόνια μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και 33 μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, η δίκη θα είναι ανάμεσα στον Νάντη Χατζηγιάννη, που φυλακίστηκε και βασανίστηκε επί δικτατορίας, και τον συνταξιούχο αστυνομικό Αντώνη Λεπενιώτη, που ο Χατζηγιάννης τον κατηγορεί ότι συμμετείχε στη δολοφονία του Γιάννη Χαλκίδη το 1967.

    Ποιος θα καθήσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου; Ο Χατζηγιάννης, ύστερα από μήνυση που κατέθεσε εις βάρος του ο Λεπενιώτης, ο οποίος τον κατηγορεί για εξύβριση και ηθική βλάβη, επειδή του φώναξε «δολοφόνε του Χαλκίδη», όταν συναντήθηκαν τυχαία σε αστικό λεωφορείο του ΟΑΣΘ τον Σεπτέμβριο του 2004. Ξημερώματα της 5ης Σεπτεμβρίου 1967, αστυνομικοί κάνουν έφοδο στην οικοδομή όπου κρύβονταν ο Νάντης Χατζηγιάννης μαζί με τον Γρηγόρη Παντή και τον Γιάννη Χαλκίδη, στην περιοχή Μαρτίου με Κωνσταντινουπόλεως. Μόλις τους παίρνουν είδηση οι τρεις αγωνιστές της αντιδικτατορικής πάλης προσπαθούν να ξεφύγουν από τον φωταγωγό. Οι αστυνομικοί πυροβολούν και πετυχαίνουν τον Χαλκίδη, ο οποίος αν και τραυματισμένος τρέχει μαζί με τους άλλους δύο σε γειτονική αλάνα, μέσα σε καταιγισμό πυροβολισμών, όπου τελικά εγκλωβίζονται. Εκεί ο Χαλκίδης δέχεται τη χαριστική βολή και οι άλλοι συλλαμβάνονται.

    Ο Γιάννης Χαλκίδης είναι ο πρώτος νεκρός του αντιδικτατορικού αγώνα στη Θεσσαλονίκη και ο Χατζηγιάννης, που ήταν δίπλα του μέχρι την τελευταία στιγμή, καταγγέλλει ότι ενώ εκείνος ψυχορραγούσε, αστυνομικοί τον ποδοπατούσαν στο στήθος με απάνθρωπη βαρβαρότητα και ευχαρίστηση, ώσπου ξεψύχησε. Μεταξύ των αστυνομικών που συμμετείχαν στη δολοφονία του Χαλκίδη ο Χατζηγιάννης έχει κατονομάσει τον Λεπενιώτη, ο οποίος, όμως, δεν δικάστηκε γι’ αυτή την υπόθεση, διότι αστυνομικοί υποστήριξαν ότι δεν ήταν παρών. Αυτό υποστηρίζει και ο ίδιος ο Λεπενιώτης στη μήνυση που κατέθεσε εναντίον του Χατζηγιάννη. Δηλώνει ότι απουσίαζε σε άδεια και επικαλείται βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών του 1977. Αναφέρει ότι υπηρετούσε στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης εκείνο το διάστημα (αποστρατεύθηκε το 1972) και πως στις 5 Σεπτεμβρίου 1967 είχε δοθεί εντολή να γίνει επιχείρηση εναντίον των «κρυπτομένων κομμουνιστών» Χαλκίδη, Παντή και Χατζηγιάννη, που είχαν διαπράξει «αξιόποινες πράξεις».

    Δυο μέρες νωρίτερα ο Χατζηγιάννης, μαζί με άλλους συντρόφους του, είχαν προκαλέσει έκρηξη σε κολόνα της ΔΕΗ, κοντά στο Καυταντζόγλειο με στόχο να διακοπεί η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στα εγκαίνια της ΔΕΘ. Η διακοπή επιτεύχθηκε και κράτησε λίγα λεπτά.

    «Φτάσαμε σήμερα στο σημείο, σαράντα χρόνια μετά, οι υπάνθρωποι βασανιστές της χούντας να σέρνουν στα δικαστήρια αγωνιστές που καταγγέλλουν τα εγκλήματά τους!», σχολίασε ο Νάντης Χατζηγιάννης για τη δίκη του Φεβρουαρίου. «Φτάσαμε στο σημείο παρακρατικοί και ΕΚΟΦίτες, που συμμετείχαν σε δολοφονικές επιθέσεις κατά δημοκρατών πολιτών και υπηρέτησαν με ζήλο τη χούντα, να μας ζητούν και τα ρέστα, επικαλούμενοι «αθωωτικές» δικαστικές αποφάσεις!». Η περίφημη «αποχουντοποίηση» άφησε στο απυρόβλητο πολλούς από τους πιστούς υπηρέτες της χούντας, επισήμανε. Στην Αθήνα κατατέθηκαν 150 μηνύσεις για βασανιστήρια και απορρίφθηκαν ως «εκπρόθεσμες» και από τους 150 αστυνομικούς που κατηγορούνταν για βασανιστήρια, μόνο 16 παραπέμφθηκαν σε δίκη.

    Στη δίκη του Φεβρουαρίου στη Θεσσαλονίκη ο Ν. Χατζηγιάννης και συναγωνιστές του προετοιμάζονται για ένα δριμύ κατηγορώ εναντίον των βασανιστών της χούντας μέσα από συγκλονιστικές μαρτυρίες, ώστε να μετατραπεί αυτή σε δίκη κατά των εγκλημάτων της χούντας.
    Μεταξύ των δικηγόρων που θα υπερασπιστούν τον Ν. Χατζηγιάννη είναι ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο οποίος υπογράμμισε ότι πρόκειται για μια «προκλητική αντιστροφή της πραγματικότητας».
    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 19/11/2007

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/11/2007

  87. Ο εθνολαικισμός σε ολο του το (φθηνο )Μεγαλειο :

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=81128072

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/11/2007

  88. Αγάπη για την πατρίδα
    (μίσος για τους πατριδολάτρες)

    Ο κ. Κ. δεν τόκρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. Έλεγε: «Παντού μπορεί να πεινάσω

    Κάποτε όμως έλαχε να περνάει από μια πόλη που την είχε κυριέψει ο εχθρός της χώρας όπου ζούσε. Τον πλησίασε τότε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατεβεί από το πεζοδρόμιο. Ο κ. Κ. κατέβηκε και διαπίστωσε ξαφνικά ότι είχε αγαναχτήσει ενάντια σ’ αυτόν τον άνθρωπο, και μάλιστα όχι μόνο ενάντια στον άνθρωπο μα προπαντός ενάντια στη χώρα που ανήκε ο άνθρωπος αυτός, τόσο, που ευχήθηκε να γίνει ένας σεισμός και να την καταπιεί. «Γιατί«, ρώτησε ο κ. Κ., «έγινα εθνικιστής εκείνη τη στιγμή; Γιατί συνάντησα έναν εθνικιστή. Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν

    (Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Ιστορίες του κ. Κόινερ. Η διαλεκτική σαν τρόπος ζωής«)

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 21/11/2007

  89. Ωραιος ο Μπρεχτ …Και παντα επικαιρος … Γιατί παντα
    αυτος ειναι ο Εχθρος . Η Βλακεία !!!

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 21/11/2007

  90. Νομίζω οτι ειναι σχετικό :

    http://www.geocities.com/tuki8eblom/nazirock.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/11/2007

  91. Για το λαϊκισμό στην τηλεόραση, έχει ένα ενδιαφέρον κέιμενο ο ΑΦΜ

    http://afmarx.wordpress.com/2007/12/14/lak-laz/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 14/12/2007

  92. …. Φαντάζομαι ότι αν χρέωναν στο Foucault καμιά εργασία αποδόμησής του θα έσκιζε τα πτυχία του ο Γάλλος: τί να αποδείξει; Ό,τι προκαλεί αλλεργία σε ένα διανοούμενο ο Ψωμιάδης το κάνει, και μάλιστα όχι κρυφά αλλά ολοφάνερα, και μάλιστα το διατυμπανίζει με κάθε τρόπο. Ανάποδα παν τα πράγματα.

    Ο Πανίκας αποδομεί το πολιτικό σκηνικό. Είναι η πιο κραυγαλέα περίπτωση πολιτικού προσώπου που δεν νοιάζεται για κανένα comme il faut, που δεν διδάσκει καμμία ηθική (με την έννοια δεν βάζει κανένα πρόταγμα π.χ. σοσιαλιστικό ), που δείχνει το ίδιο ευάλωτος τελικά στη δημόσια κριτική με την οποιαδήποτε κυρία των πρωινάδικων αλλά ταυτόχρονα τους χορεύει όλους στο ταψί: αν σε κράξει ο Ψωμιάδης κε Καραμανλή και κε Παπανδρέου δεν την έχεις και τόσο καλά..Και αυτό συμβαίνει γιατί κάνει ό,τι ακριβώς δεν θα έπρεπε να κάνει (σύμφωνα με κάποιο άτυπο κι άγραφο κώδικα δημόσιας συμπεριφοράς των πολιτικών προσώπων), και άρα δεν έχεις να του προσάψεις τίποτα: προφανώς αυτή η δημόσια συμπεριφορά είναι και η αντίστοιχη των ψηφοφόρων ΤΟΥ (και όχι της ΝουΔούλας, οι ψήφοι δικοί του είναι).

    [Να ξεκαθαρίσω και κάτι άλλο: ο Πανίκας εφαρμόζει την πολιτική της ΝΔ. Πώς το λένε είναι αστός πολιτικός και στα σοβαρά ζητήματα έχει όλη τη σοβαρότητα της τάξης που υπηρετεί, μη σας δημιουργηθούν άλλες εντυπώσεις απ’ όσα γράφω. Κλαίγεται για τη λιτότητα αλλά υπηρετεί την πολιτική της λιοτότητας με χίλια. Η μόνη αποδόμηση που μπορεί να τον εξουδετερώσει είναι ο λαός να έρθει σε ρήξη με αυτή την πολιτική συνολικά. ΚΚΕ δηλαδή, μη ξεχνιόμαστε..]

    Όσο το σκέφτομαι ο Πανίκας έχει λιγότερα κοινά με το Μεταξά ή τον Παττακό (ή τον Περόν) και περισσότερα με τους Sex Pistols: βγάζει προς τα έξω, με τον πιο ξεκάθαρο και εκκωφαντικό τρόπο την πραγματική “ηθική” του πολιτικού συστήματος. Δώσ’τους ό,τι θέλουν για να βγεις.Βγες και στρίμωξέ τους στη στρούγκα με χαριτωμενιές και χατιράκια. Κι άμα σου την πει η απρόσωπη εξουσία κι οι διανοούμενοι (που ούτε την ορθογραφία της λέξης “λαός” δεν ξέρουν) σήκωσε το μεσαίο δάχτυλο.Όλος ο αστισμός σέρνεται σαν τα γουρούνια στον ίδιο βούρκο, απλά ο Πανίκας δεν φοράει γαλλικές κωλώνιες..

    http://regimientocinqo.wordpress.com/

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/12/2007

  93. Εγω ειμαι λυριντζης και παιζω κεμαιτζοπον και τιμαω την παραδωση μας. Ο Ποντιακη μουσικη τα στοιχεια του Ποντιακου πολιτισμου ειναι απο την Αρχαια Ελλαδα. Ειμαστε επαναστατες και φερνουμε τα πανω κατω. Ο Ψωμιαδης ο Τεμετερον κανει οτι του γουσταρει και δεν νιαζεται τι λενε οι αλλοι.

    Ειναι απο τους ποιο μαγγες. Ποιος αλλος κανει τετια

    Σχόλιο από Λυριντζης | 02/01/2008

  94. Στην Τουρκια υπαρχουν ακομα Ποντιοι. Μιλαω με εναν στο msn και με συγγλονιζει.

    Σχόλιο από Λυριντζης | 02/01/2008

  95. O συντηρητικός εθνολαϊκισμός στη Δυτική Ευρώπη. Ενα αντιφατικό φαινόμενο

    Γιάννης Παπαδόπουλος

    Tο άρθρο εξετάζει την επιτυχία συντηρητικών εθνολαϊκιστικών κομμάτων σε αρκετά δυτικοευρωπαϊκά κράτη ως ένα αντιφατικό φαινόμενο. Mελετώντας τα ιδεολογικά, οργανωτικά και κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά αυτών των κομμάτων, εντοπίζονται δύο βασικές αντινομίες που τα διατρέχουν. Πρόκειται για τον συνδυασμό μιας αντιελιτιστικής κριτικής που δίνει έμφαση στην ολιγαρχική φύση των σύγχρονων δημοκρατικών συστημάτων, με προτάσεις επιλεκτικών πολιτικών αλληλεγγύης που συνεπάγονται κοινωνικούς αποκλεισμούς, καθώς και με προτάσεις εκδημοκρατισμού που συνοδεύουν τις ιεραρχικές εσωτερικές δομές και τις αυταρχικές κοινωνικές αξίες οι οποίες είναι αντίθετες προς τον σεβασμό της διαφορετικότητας. Tο άρθρο αξιολογεί, επίσης, την επίδραση των θεσμικών παραγόντων αλλά και του πολιτικού περιβάλλοντος όσον αφορά την απήχηση του εθνολαϊκισμού.

    Tέλος, εξετάζονται τα όρια της λαϊκιστικής επίδρασης, τα αποτελέσματα `μπούμερανγκ‘ που προκαλεί ο πληθωρισμός εκλογικών υποσχέσεων από τα αντισυστημικά κόμματα, όταν αυτά αποκτήσουν την εξουσία, καθώς και η υποστήριξη από τα κόμματα αυτά της δημοκρατικής φύσης του καθεστώτος παρά τη δυσπιστία τους στις αρχές της αντιπροσώπευσης.

    Συμπερασματικά, εκτιμάται ότι ο συστημικός κίνδυνος που συνεπάγεται ο σύγχρονος εθνολαϊκισμός δεν είναι δυνατόν να ταυτιστεί με τον αποσταθεροποιητικό ρόλο των ακροδεξιών κινημάτων του Μεσοπολέμου.

    πηγή: http://www.media.uoa.gr/sas/issues/12_issue/papado.html

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 06/01/2008

  96. http://michalakis.blogspot.com/2007/03/blog-post.html

    Σχόλιο από Τζιτζιμιτζιχόντζιρας | 06/01/2008

  97. «Συμπερασματικά, εκτιμάται ότι ο συστημικός κίνδυνος που συνεπάγεται ο σύγχρονος εθνολαϊκισμός δεν είναι δυνατόν να ταυτιστεί με τον αποσταθεροποιητικό ρόλο των ακροδεξιών κινημάτων του Μεσοπολέμου.»

    Ουφφφ! Μούφυγε ένα βάρος!

    Ειλικρινά!

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/01/2008

  98. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΣΧ. 86
    » Πρόκειται για την υπόθεση της δολοφονίας του Γ. Χαλκίδη (5 Σεπτεμβρίου 1967), που ο επιστήθιος φίλος και συναγωνιστής του Νάντης Χατζηγιάννης ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Σαράντα χρόνια αργότερα, συναντήθηκε τυχαία με τον χωροφύλακα που πρωταγωνίστησε στη δολοφονία.

    Το ειρωνικό βλέμμα

    Οπως σημειώνει ο ίδιος στον πρόλογο: «Αντιμετώπισα το ειρωνικό του βλέμμα. Αγανάκτησα και εξαγριώθηκα. Αρχισα να τον ξεφωνίζω και να ουρλιάζω «δολοφόνε του Χαλκίδη, φασίστα και βασανιστή εκατοντάδων συμπολιτών μου στα χρόνια της δικτατορίας». Δύο μήνες αργότερα, τον Νοέμβριο του 2004, μου έκανε αγωγή για εξύβριση και απειλή. Είχε το θράσος να ισχυριστεί ότι παριστάνω τον ψευτοαντιστασιακό και βγάζω ομιλίες εναντίον του…».

    για ενα βιβλίο και μια Ιστορία της Δικτατορίας εδώ: http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=91576976

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=91576976

    Σχόλιο από Νοσφυ | 24/01/2008

  99. http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=21544536

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 07/02/2008

  100. Εβαλα το κειμενο το Φαιδωνα Μαλιγκουδη γιατί νομίζω οτι εχει αμεση σχεση με το φαινομενο του Εθνολαικισμου …

    Να θυμίσω οτι αυριο γινεται στη Θεσσαλνική η Δικη που αναφερεται στη Δολοφονία του Χαλκίδη στα χρονια της Χουντας απο τους φασιστες…(βλ σχ 99)

    – Η Δικη -νομίζω – εχει μια Συμβολική σημασια (…αν προσεξει κανεις το τι εγινε)
    : Σηματοδοτει το τι συμβαινει στην εποχή μας …Στην περιοδο της Καραμανλικής μετα δημοκρατιας που ζουμε ,που περα απο τα σκανδαλα , την Καθημερινή δυσωδια που αποκαλύπτεται, Την εγακταλειψη της Χωρας στην Φωτια το καλοκαιρι, το ξεπουλημα των ασημικών του κρατους ( Λιμανια κ.λοπ.) λές και τα κληρονόμησαν οι Δεξιοι απο τον μπαμπά τους …
    ..Σηματοδοτειται και απο την Εκδίκηση της Χουντας απεναντι σε ολη την γενια του αντιδιδακτορικου Αγωνα και της Μεταπολιτευσης …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 07/02/2008

  101. Εντέλει ο Εθνολαικισμός του Ψωμιαδη και των Συν αυτώ δεν ειναι ενα περιθωριακό φαινομενο αλλά ο κεντρικός ιδεολογικός πυρηνας της Ν. Δ και ο Ψωμιαδης πρωτοπαλήκαρο του Κραμανλή …Θα μου πειτε : Πως γινεται ο Πρωθυπουργός μας να πηγαινει ξαφνικά στην Τουρκια και να κλεινει Δουλειες και οι εδώ οπαδοι και πρωτοπαλλήκαρα του να Εθνολαικίζουν; Ε ..Γίνεται και παραγίνεται …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 09/02/2008

  102. […] συζήτηση επί του κειμένου του Π. Θεοδωρίδη με τίτλο: Εθνολαϊκισμός και Θεσσαλονίκη. Σίγουρα όμως είναι βαθύτερο και σχετίζεται με τη […]

    Πίνγκμπακ από -Περί του φαινομένου: “Παναγιώτης Ψωμιάδης” « Πόντος και Αριστερά | 13/02/2008

  103. Στη σημερινή Ελευθεροτυπία 13-2-2008 σελιδα 31 υπαρχει ενα εξαιρετικό σημειωμα της Βικης Τσιωρα » Γιατί οι Φτωχοι ψηφιζουν Δεξια» Αναφερεται στην περιπτωση των φτωχών πολιτειων των ΗΠΑ που ψηφιζουν Νεοφιλελευθερους Συντηρητικους..
    Επειδή εχω καποιο προβλημα και δεν μπορω να το μεταφερω παρακαλω τουςΠ&Α (ή οποιον αλλον μπορεί να το μεταφερει εδώ (εχει αμεση σχεση με το φαινόμενο του εθνολαισμου)

    Επισης στην ιδια σελιδα υπαρχει το αρθρο «Blogs: Οι Ψηφιακοι εξομολογητες ..» εξισου ενδιαφερον και σχετικό.

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/02/2008

  104. Ε το βρηκα στο Βημα:

    Γιατί οι φτωχοί ψηφίζουν Δεξιά
    —————————————

    Ιεροκήρυκες, βετεράνοι στρατιώτες, βιομηχανικοί εργάτες αποτελούν τους εκπροσώπους μιας συντηρητικής Αμερικής που διεκδικεί την ηθική αποκατάσταση της κοινωνίας, στρέφεται εναντίον των Δημοκρατικών και ακολουθείται από τους οικονομικά ασθενεστέρους

    ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ

    «Η φτωχότερη κομητεία στην Αμερική είναι στα Απαλάχια, στον λεγόμενο Βαθύ Νότο (Deep South) (…) Στις προεδρικές εκλογές του 2000 ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών Τζορτζ Μπους συγκέντρωσε συντριπτική πλειοψηφία πάνω από 80%». Ετσι αρχίζει το βιβλίο του What’s the Matter with Kansas? o Τόμας Φρανκ, ο 43χρονος αμερικανός δημοσιογράφος και αναλυτής των cultural politics, που δίνει ευανάγνωστη εικόνα της μεγάλης αντίθεσης μεταξύ πολιτικών επιλογών και οικονομικής θέσης. Ο Τόμας Φρανκ αναφέρει ότι στην Αμερική οι φτωχοί ψηφίζουν Ρεπουμπλικανούς, δηλαδή ψηφίζουν εναντίον των οικονομικών συμφερόντων τους. Τι συμβαίνει; Γεννημένος ο ίδιος στο Κάνσας Σίτι του Μισούρι, έχοντας την εμπειρία των Ρεπουμπλικανών, αφού έχει περάσει από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ο Τόμας Φρανκ χρησιμοποιεί το Κάνσας ως πεδίο έρευνας. Γράφοντας ουσιαστικά ένα μεγάλο ρεπορτάζ, το οποίο καταλαμβάνει 320 σελίδες, δείχνει πώς μια Πολιτεία με ριζοσπαστική παράδοση στρέφεται σταδιακά προς τον συντηρητισμό και εξεγείρεται εναντίον ενός υποτιθέμενου φιλελεύθερου κατεστημένου (liberal establishment), που ταυτίζεται με τους Δημοκρατικούς. Ο Φρανκ αποκαλεί αυτή τη μεταστροφή Great Backlash και την τοποθετεί στις μεγάλες αλλαγές, πολιτισμικής τάξης, που συμβαίνουν στις δεκαετίες του 1960 και του 1970.

    Το διπλό πρόσωπο του συντηρητισμού

    Τι συμβαίνει λοιπόν με το Κάνσας; Κατά τον Φρανκ, στις Ηνωμένες Πολιτείες ο συντηρητισμός, που ταυτίζεται με τη δράση, τα προγράμματα και τις ιδέες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος έχει δύο όψεις. Από την μία είναι ο οικονομικός συντηρητισμός, αυτός που εκπροσωπείται από επιχειρηματίες, τα πολιτικά και άλλα λόμπι τους, που διεκδικεί το αφορολόγητο της οικονομικής δράσης, πλήρη ελευθερία στις αγορές, απορρύθμιση των συστημάτων κοινωνικής προστασίας κτλ. Από την άλλη είναι ο λαϊκός ή ο λαϊκιστικός συντηρητισμός, αυτός που διεκδικεί τις οικογενειακές και χριστιανικές αξίες, ό,τι τέλος πάντων απεμπολήθηκε με την απελευθέρωση των ηθών, την ισότητα γυναικών και ανδρών, το δικαίωμα στην έκτρωση κ.ο.κ. Αυτός ο λαϊκός συντηρητισμός αγγίζει τα λαϊκά στρώματα του Κάνσας αλλά και άλλων Πολιτειών με ανάλογο προφίλ, που αναδεικνύουν τους Ρεπουμπλικανούς πρώτο κόμμα, όχι γιατί θα εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους αλλά γιατί τους θεωρούν υπερασπιστές των ηθικών αξιών.

    «Αυτό που χωρίζει τους Αμερικανούς (της βαθιάς Αμερικής) είναι η αυθεντικότητα και όχι κάτι πιο σύνθετο και ταυτόχρονα αποκρουστικό, όπως η οικονομία» γράφει ο Τόμας Φρανκ. Κατά τον συγγραφέα, η οργή των λαϊκών στρωμάτων κατά των ελίτ δεν είναι οικονομικού χαρακτήρα αλλά πολιτισμικού. Η «πάλη των τάξεων» έχει υποκατασταθεί από ένα είδος «πολιτισμικού πολέμου», όπου δεν κυριαρχούν θέματα όπως τα ημερομίσθια, η κοινωνική προστασία, τα μέτρα πρόνοιας κτλ., αλλά θέματα όπως οι εκτρώσεις, η θρησκεία, οι γάμοι των ομοφυλοφίλων. Μέσα από την κυριαρχία ενός τέτοιου λαϊκότροπου συντηρητισμού (pop conservatism) η βαθιά Αμερική ψήφιζε τα τελευταία τριάντα χρόνια Ρεπουμπλικανούς.

    ——————————————————————————–

    Μέσα σε αυτή τη βαθιά Αμερική ποιες είναι οι φωνές του «δεξιού» ή του «ρεπουμπλικανού» Κυρίου; Ο Τόμας Φρανκ έψαξε και βρήκε ορισμένους θερμόαιμους, που σε άλλες κοινωνίες θα έμοιαζαν γραφικοί και περιθωριακοί αλλά στις ΗΠΑ φαίνεται ότι έχουν τη δύναμη να ηλεκτρίζουν τα πλήθη των μεσοδυτικών Πολιτειών. Ενας από αυτούς είναι ιεροκήρυκας, ο Φιλ Κλάιν. Οπου εμφανίζεται, βάζει κυριολεκτικά φωτιά στα πνεύματα και στις διαθέσεις. Εχει το «χάρισμα» να παρουσιάζεται από τη μία ως ο στρατιώτης του Θεού και από την άλλη ως ο εκπρόσωπος των «ρεπουμπλικανικών μπάρμπεκιου» και της «ρεπουμπλικανικής μπίρας». Ενας άλλος είναι ο Μαρκ Γκίτσεν, βετεράνος του στρατού, επικεφαλής ομάδας ανύπανδρων χριστιανών. Ο Μαρκ θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της μεταστροφής προς τα δεξιά σημαντικού αριθμού πολιτών στο Κάνσας. Δούλεψε πόρτα πόρτα για να μεταφέρει ένα μήνυμα εθνοσωτήριο, όπου ο ρεπουμπλικανισμός είναι κάτι σαν το αντίστοιχο του Θεού επί της Γης. Ο Τιμ Γκόλμπα είναι μια άλλη φωνή του Κυρίου. Βιομηχανικός εργάτης σε μεγάλο εργοστάσιο εμφιαλώσεως, αφιερώνει όλον τον ελεύθερο χρόνο του στον ακτιβισμό κατά της «ηθικής παρακμής». Στο στόχαστρό του, και βεβαίως στο στόχαστρο όλων όσοι ακολουθούν τον Γκόλμπα στις ομάδες και στις επιτροπές πρωτοβουλίας κατά της διαφθοράς, είναι μεγάλη γκάμα εχθρών: από τους οπαδούς του Δαρβίνου και της εξελικτικής βιολογίας ως τους λεγόμενους «κοσμικούς», τους οπαδούς της εκκοσμίκευσης σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Και στη χριστιανική Αμερική του Μπους η «εκκοσμίκευση» αποτελεί κόκκινο πανί. «Εργάζεται νύχτα και ημέρα για να απολαμβάνουν οι άλλοι τα κεφάλαιά τους χωρίς να έχουν εργαστεί ποτέ» γράφει ο Τόμας Φρανκ για τον Γκόλμπα, θέλοντας έτσι να δείξει τη μεγάλη αντίφαση μεταξύ της οικονομικής θέσης (βιομηχανικός εργάτης) και των πολιτικών πεποιθήσεων του ήρωά του. Αλλη φωνή του Κυρίου είναι η Καίη Ο’ Κόννορ. Η Καίη, η γιαγιά Καίη, δεν είναι κάποια απλή θρησκευόμενη νοικοκυρά. Είναι γερουσιαστής στο Κάνσας. Και παρ’ όλο που είναι γυναίκα εκπρόσωπος μιας λαϊκής βάσης θεωρεί την ψήφο των γυναικών μία από τις αιτίες της αμερικανικής παρακμής και επιπλέον σύμπτωμα αυτής της παρακμής. Σύμφωνα με την Ο’ Κόννορ η παραχώρηση ψήφου στις γυναίκες είναι αποτέλεσμα εκφυλισμού της κοινωνίας. Αν και γερουσιαστής η Ο’ Κόννορ δεν είναι ευκατάστατη. Μάλιστα, όπως γράφει ο Τόμας Φρανκ, έχει υποθηκεύσει το σπίτι της. «Αλλά η σκέψη της» σημειώνει ο Φρανκ «μοιάζει να έρχεται απευθείας από τα πολιτικά credo των εκατομμυριούχων του 19ου αιώνα». Θα λέγαμε, μάλιστα, των εκατομμυριούχων των Πολιτειών του Νότου, που στήριξαν τη δουλεία, και μολονότι ηττήθηκαν στον εμφύλιο πόλεμο, τα εθνοτικοθρησκευτικά πιστεύω τους φαίνεται ότι συγκινούν τους «φτωχούς» των μεσοδυτικών Πολιτειών.

    Ιεροκήρυκες, βετεράνοι στρατιώτες, εργάτες, δηλαδή άνθρωποι του λαού, είναι οι εκπρόσωποι και ταυτόχρονα οι καθοδηγητές των ασθενών οικονομικά ομάδων και κοινωνικών στρωμάτων που θεωρούν ότι η αιτία όλων των κακών, η αφετηρία της πολιτισμικής και αξιακής παρακμής εντοπίζεται στις ελίτ. Και οι ελίτ ταυτίζονται κυρίως με τους Δημοκρατικούς. Ο Τόμας Φρανκ αναφέρει παραδείγματα πλουσίων ρεπουμπλικανών ιδεολόγων, πολυεκατομμυριούχων και φορτωμένων με διπλώματα από το Χάρβαρντ, το Γέιλ κτλ., οι οποίοι όταν επισκέπτονται αυτές τις Πολιτείες υιοθετούν ή μιμούνται την αγροτική προφορά και τον τονισμό των γελαδάρηδων ενώ διηγούνται ιστορίες, εν πολλοίς φανταστικές, της παιδικής ηλικίας τους και της νεότητας, τοποθετημένες σε αγροτικές καλύβες, ζυμωμένες με τον ανθρώπινο μόχθο.

    Η αρετή και η κακία

    ——————————————————————————–

    Φτωχοί Αμερικανοί. Ψηφίζουν εναντίον των συμφερόντων τους

    ——————————————————————————–

    Υπάρχει μια βαθιά τομή λεξιλογίου και όρων μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής. Στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν πολλοί προφέρουν και γράφουν «φιλελεύθερος» (liberal) αναφέρονται σε αριστερές πολιτικές. Στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα ο «φιλελεύθερος» είναι κάτι άλλο, είναι ο οπαδός της χωρίς όρια οικονομίας της αγοράς, κοντολογίς εχθρός του λαού. Σήμερα για τους πληθυσμούς του Κάνσας και άλλων αντίστοιχων περιοχών το «liberal» ακούγεται σχεδόν σαν βρισιά ενώ το «conservative» είναι σχεδόν αρετή. Ο βρετανός δημοσιογράφος Godfrey Hodgson, διευθυντής τώρα στο πρόγραμμα δημοσιογραφίας της Οξφόρδης που χρηματοδοτείται από τους Ρώυτερς και εξαιρετικός γνώστης των αμερικανικών πραγμάτων, ως ανταποκριτής στις ΗΠΑ του «Observer», από τη δεκαετία του 1960, δίνει εξηγήσεις στο βιβλίο του More Equal Than Others. Κατά τον Χόντσον αυτή η μεταστροφή προς τα δεξιά, που τοποθετείται στα τέλη της δεκαετίας του ’60, οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Πριν απ’ όλα μετά την εκλογή του Νίξον το 1968 οι Ρεπουμπλικανοί εμφανίστηκαν ως οι εκπρόσωποι ενός νέου πατριωτισμού. Αυτή η «αρχή» ενισχύθηκε τόσο με τον Ρίγκαν όσο και με τον Μπους ενώ η «βαθιά κοινωνία» στρεφόταν προς παραδόσεις, ηθικές αξίες κτλ. Η άνοδος των Ρεπουμπλικανών οδήγησε βέβαια και στην ολική απόρριψη της κοινωνικής μεταρρύθμισης του Λίντον Τζόνσον, του θεωρουμένου ως του πλέον σοσιαλδημοκράτη προέδρου μετά τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ. Οι μεταρρυθμίσεις του Τζόνσον είχαν οδηγήσει σε ένα σύστημα κοινωνικής προστασίας που παρείχε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους ηλικιωμένους και στους φτωχούς, δυνατότητα πρόσβασης στην εκπαίδευση για τα παιδιά των μεταναστών, οικονομική ενίσχυση της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η κατάργηση του κράτους προνοίας διεύρυνε τις ανισότητες και ο λαϊκότροπος συντηρητισμός βρήκε ευκαιρία να διεισδύσει σε οικονομικά ασθενέστερα στρώματα, προβάλλοντας ηθικές αξίες και τονίζοντας ότι οι αιτίες της κοινωνικής παρακμής έχουν σχέση με τα φιλελεύθερα ήθη των ελίτ.

    Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται τώρα σε νέα φάση. Μετά τη διακυβέρνηση Μπους, που έκανε πολλούς Αμερικανούς να ντρέπονται, φαίνεται ότι οι Δημοκρατικοί επανέρχονται στο προσκήνιο. Οι νοοτροπίες όμως στη βαθιά Αμερική δύσκολα αλλάζουν. Βιβλία όπως του Φρανκ και του Χόντσον μάς βοηθούν να καταλάβουμε αυτή τη σύνθετη και πολύπλοκη κοινωνία που στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα τη βλέπουμε πάντοτε μέσα από δύο χρώματα: μαύρο και άσπρο.

    Το βιβλίο του Φρανκ ήταν 18 μήνες στη λίστα των μπεστ σέλερ της εφημερίδας «The New York Times». Χρησιμοποιώντας την τεχνική του ρεπορτάζ, τα βιβλία των δημοσιογράφων λειτουργούν πολλές φορές καλύτερα από τα βιβλία των πολιτειολόγων. Μας δίνουν αμέσως τα κλειδιά της κατανόησης των κοινωνιών, παρουσιάζουν συμπεριφορές και προσφέρουν δυνατές εικόνες οι οποίες διαφορετικά θα χάνονταν πίσω από την ανάλυση.

    ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΑΝΣΑΣ
    Πριν από τον Τόμας Φρανκ και την αναρώτηση «τι συμβαίνει με το Κάνσας», ο Τρούμαν Καπότε, χρησιμοποιώντας και αυτός την τεχνική του ρεπορτάζ, ανασύστησε στο βιβλίο του Εν ψυχρώ την εξολόθρευση μιας οικογένειας του Κάνσας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και στις αρχές του ’60 ο Τρούμαν Καπότε μάς δίνει την ανθρωπογεωγραφία μιας περιοχής της Αμερικής την οποία αποκαλούμε «βαθιά» ακριβώς γιατί εδώ τα ήθη, οι οικογενειακές αρχές κτλ. κρύβουν σκοτεινές διαθέσεις της ψυχής και ανομολόγητες παρορμήσεις. Το Εν ψυχρώ είναι το βιβλίο για το Κάνσας που καθιέρωσε το είδος του μη μυθοπλαστικού (non fiction) μυθιστορήματος.

    Το ΒΗΜΑ, 10/02/2008 , Σελ.: S01
    Κωδικός άρθρου: B15284S011

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 13/02/2008

  105. Λόγω απεργίας, η «Ε» της 13ης Φεβρουαρίου θα ανέβει αύριο στο σάιτ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 13/02/2008

  106. Γιατί οι φτωχοί ψηφίζουν Δεξιά;

    Της ΒΙΚΗΣ ΤΣΙΩΡΟΥ

    «Γιατί οι φτωχοί ψηφίζουν Δεξιά;», είναι ένα ερώτημα στο οποίο προσπαθεί να απαντήσει με το βιβλίο του ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Τόμας Φρανκ, αναφερόμενος στους Αμερικανούς, αν και όπως φαίνεται η ίδια τάση παρατηρείται και αλλού.

    Σχεδόν στις περισσότερες δυτικές χώρες η Αριστερά αναρωτιέται πώς αυτή, κληρονόμος του εργατικού κινήματος, που ενσαρκώνει την κοινωνική χειραφέτηση, δεν μπορεί να συγκρατήσει τον κόσμο (και τις ψήφους τους). Πώς εξηγείται το γεγονός ότι οι «της Γης οι κολασμένοι» δίνουν την ψήφο τους σε εκείνους που διοικούν σύμφωνα με τις οδηγίες των αρχόντων του κόσμου;

    Το ερώτημα δεν είναι καινούργιο, απλώς τις μέρες που ζούμε ξαναβρίσκει την επικαιρότητά του. Ας θυμηθούμε τους όρους «εκούσια υποταγή» ή «αλλοτρίωση».

    Ο Τόμας Φρανκ στο βιβλίο του («What’s the Matter with Kansas?»), όπως διαβάζουμε στην εφημερίδα «Λε Μοντ», προκειμένου να δώσει απαντήσεις στο αρχικό ερώτημα, πραγματοποίησε ένα πολιτικό ρεπορτάζ στην περιοχή όπου γεννήθηκε, το Κάνσας, περιοχή που γνώρισε στο παρελθόν μεγάλες επαναστάσεις και όπου σήμερα ο Τζορτζ Μπους είναι το ίνδαλμα των φτωχών.

    Σε αυτόν τον τόπο, οι μάζες των απόκληρων διεκδικούν το τέλος των κληρονομικών δικαιωμάτων και την ιδιωτικοποίηση των νοσοκομείων (!). Εδώ, ο θυμός έχει παραλήπτη τη «φιλελεύθερη», «κοσμοπολίτικη», «αλαζονική» Αριστερά, και όχι την οικονομική ελίτ. Θεωρούν πως οι δημοκρατικοί μισούν τη «βαθιά» Αμερική. Θεωρούν πως οι «συνδικαλιστές-παράσιτα» δεν χάνουν ευκαιρία να προδώσουν τη χώρα τους. Οι «ξερόλες» πανεπιστημιακοί, ανίκανοι να χειριστούν ένα όπλο ή να αλλάξουν μια λάμπα στο σπίτι τους, είναι ειδικοί στα φεμινιστικά ζητήματα και στα γαλλικά τυριά.

    Ο Τόμας Φρανκ δεν ισχυρίζεται πως έχει γράψει μια επιστημονική μελέτη. Κάθε άλλο. Η γραφή είναι ανάλαφρη, το κείμενο διαβάζεται με τη μία, χαμογελώντας ελαφρά, όπως παρακολουθούμε ένα ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ, με τη διαφορά πως στο βιβλίο του Φρανκ δεν υπάρχει ίχνος ναρκισσιστικής δημαγωγίας.

    Στην περιήγησή του στο Κάνσας, ο Φρανκ συναντιέται με διάφορους απλούς ανθρώπους: ένα νεαρό ιεροκήρυκα, έναν πρώην στρατιώτη, αρχηγό στη συνέχεια μιας ομάδας χριστιανών εργένηδων που προσηλυτίζει τους κατοίκους στις συντηρητικές πεποιθήσεις του, έναν εργάτη που στον ελεύθερο χρόνο του οργανώνει επιτροπές ενάντια στον «ηθικό ξεπεσμό» που κυριαρχεί, κατά την άποψη του, στη χώρα, στους υποστηρικτές της θεωρίας του Δαρβίνου και άλλους «κοσμικούς», όπως λέει. Οπως επίσης και κυρία, μέλος του Κογκρέσου, η οποία θεωρεί τη γυναικεία ψήφο σύμπτωμα της αμερικανικής κατάπτωσης.

    Ενας αριστερός δεν μπορεί να καταλάβει τι συμβαίνει. Αντί ερμηνείας, ο Φρανκ ισχυρίζεται πως απλώς οι συντηρητικοί έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά: από τη μια πλευρά, οικειοποιήθηκαν το θέμα της δίκαιης οργής των «μαζών» εναντίον της ελίτ, που είχαν εγκαταλείψει οι αριστεροί, και από την άλλη πλευρά, υποκατέστησαν την έννοια της «πάλης των τάξεων» με αυτήν του «πολιτισμικού πολέμου». «Αυτό που χωρίζει τους Αμερικανούς είναι η αυθεντικότητα και όχι κάτι τόσο περίπλοκο και αντιπαθητικό όπως είναι η οικονομία», υποστηρίζει ο συγγραφέας. Εξ ου και η περιθωριοποίηση των αγαπημένων θεμάτων της Αριστεράς (μισθοί, κοινωνική πρόνοια…) και ο θρίαμβος των θεμάτων όπως αυτό των εκτρώσεων ή της θρησκείας, δηλαδή θεμάτων που αφορούν τρόπους ζωής. Εξ ου και η στάση του θύματος που υιοθετούν αυτοί οι Ρεπουμπλικανοί ιδεολόγοι, εκατομμυριούχοι και πτυχιούχοι του Χάρβαρντ, οι οποίοι δανείζονται «την επαρχιώτικη προφορά, αφηγούμενοι σε όποιον θέλει να ακούσει την ιστορία των παιδικών τους χρόνων μέσα στις καλύβες, ωρυόμενοι συγχρόνως κατά της καλλιεργημένης ελίτ»…

    Με το που θα πάρουν την εξουσία, οι ίδιοι άνθρωποι θα αποφύγουν να υλοποιήσουν τις «ηθικές» υποσχέσεις τους, επιμένει ο Τόμας Φρανκ. Η ουσία της δράσης τους είναι να εφαρμόσουν το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά τους: «Ψηφίστε κατά των αμβλώσεων και θα έχετε σημαντική μείωση στους φόρους των κεφαλαίων σας… Ψηφίστε μας για να εξευτελίσετε τους πολιτικά ορθούς πανεπιστημιακούς, ψηφίστε μας για να πολεμήσουμε την τρομοκρατία και θα ιδιωτικοποιήσουμε την κοινωνική ασφάλιση…». Μπροστά σε τέτοια παράδοξα, ο Φρανκ στηλιτεύει την εξέλιξη ενός δημοκρατικού κόμματος που ντρέπεται το ίδιο για την κατάστασή του, ανίκανο να συγκεντρώσει την προσοχή ενός πληθυσμού που θα έπρεπε, σύμφωνα με τη μαρξιστική λογική, να στραφεί προς αυτό…

    Κριτική στο βιβλίο ασκεί η κοινωνιολόγος Γουέντι Μπράουν, ειδικευμένη στις πολιτικές επιστήμες: «Αν και ο Τόμας Φρανκ εξηγεί με πειστικό τρόπο πώς οι πλούσιοι και οι ισχυροί έχουν εκμεταλλευτεί την απελπισία και τη ματαίωση των μεσαίων και εργατικών αμερικανικών τάξεων, η ανάλυσή του ακολουθεί από τη μια ένα μοντέλο «αντικειμενικών ενδιαφερόντων» και ιδεολογικής χειραγώγησης από την άλλη. Επαναφέρει, λοιπόν, μέσω της φθαρμένης εικόνας της «ψευδο-συνείδησης», μια κάποια πολιτική ελπίδα και αποφεύγει την πιο ανησυχητική προοπτική ενός υποκειμενικού προσανατολισμού, αντίθετου με την έννοια της ισότητας για ένα μεγάλο μέρος του αμερικανικού πληθυσμού», όπως γράφει στο βιβλίο της «Τα καινούργια ρούχα της παγκόσμιας πολιτικής».

    Κατά την άποψη της κοινωνιολόγου, δεν έχει νόημα να λυπούμαστε για τις «λαϊκές χίμαιρες» σε αυτά τα πεδία, αλλά να συνειδητοποιούμε πως αυτή η συμμαχία μεταξύ ηθικής ρητορικής και οικονομικής θεωρίας υπογράφει την ανάδειξη ενός μη δημοκρατικού πολίτη, «αυτού που δεν θα αγαπά ούτε την ελευθερία ούτε την ισότητα, ακόμη και με φιλελεύθερη μορφή. Ενός πολίτη που δεν περιμένει από την κυβέρνηση ούτε την αλήθεια ούτε την υπευθυνότητα».

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 13/02/2008

    Σχόλιο από Νοσφερατος | 14/02/2008

  107. Συμφωνα με τον ( Κοινωνιολογο) Ε. Shils o ( Αμερικανικός) λαικισμός είναι « μια ιδεολογία της μνησικακίας ενάντια στο κοινωνικό καθεστώς που επιβάλλεται από την μακροχρόνια κυριαρχία μιας τάξης , η οποία πιστεύεται ότι έχει το μονοπώλιο της εξουσίας ,της ιδιοκτησίας και της κουλτούρας» ο λαϊκισμός των μεσοδυτικών και νότιων περιοχών των ηπα είναι ενάντια στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς και υπέρ μιας « ουσιαστικής δικαιοσύνης όπου τον πρώτο λόγο θα έχει ο απλός άνθρωπος του λαου. Για τον Shils αυτό συνιστά περίπτωση« ανεστραμμένης ανισότητας» ο μνησίκακος λαϊκισμός δεν επιφέρει την ισότητα και το κράτος δικαίου, αλλά επιδιώκει την εναλλαγή σχέσεων ανισότητας όπου τη θέση του κατεστημένοι καταλαμβάνει ο λαός. Σε αυτό συμβάλλει και ο Τύπος , ο οποίος εστιάζει σε σκάνδαλα και ανθρώπινες ιστορίες πού γεννούν ηθική οργή. Ετσι ο λαϊκισμός των πολιτικών συνάπτεται με τον Λαϊκισμό του Τύπου ……

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 17/02/2008

  108. […] Ιούλιος 1, 2007 – Δημοσιεύθηκε από Πόντος και Αριστερά | -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, -Ιδεολογικά | | 108 Σχόλια […]

    Πίνγκμπακ από Εθνολαικισμός και Θεσσαλονικη « Αποσπερίτης | 22/09/2008

  109. [Το εθνικό ζήτημα στις νέες συνθήκες]

    Ομιλία: Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο)*
    Περιοδικό Convoy, τεύχος 18, Ιούνιος 1995

    Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι,

    Η σημερινή μου παρέμβαση ξεκινάει από τη διπλή διαπίστωση ότι ο βαλκανικός πόλεμος που μαίνεται σήμερα σε μια ορισμένη περιοχή δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα! Υπάρχουν πιθανότητες γενίκευσης του πολέμου, που μπορεί να αναγκάσουν κάποια στιγμή μία, υπό οποιαδήποτε μορφή, εμπλοκή της Ελλάδας. Αυτό είναι το ένα, και το δεύτερο είναι ότι, παρατηρώντας τα φαινόμενα στη χώρα μας και την στάση τμήματος της νεολαίας αλλά και των πολιτών της χώρας αυτής, διαπιστώνω -και ελπίζω να κάνω λάθος- ότι ούτε ιδεολογικά, ούτε πρακτικά είναι προετοιμασμένοι για μια τέτοια περίπτωση. Και επειδή θεωρώ ότι ο σημερινός κόσμος, συνολικά κρινόμενος, εξακολουθεί να είναι προϊστορικός και βάρβαρος, νομίζω ότι αυτοί που εμπλέκονται σε τέτοιες καταστάσεις, όσο κι αν απεχθάνονται να λερώσουν τα χέρια τους, πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να πολεμήσουν με τα μέσα που πολεμούν όλοι εκείνοι που αντιτίθενται σε μία επικράτηση της νέας
    ιμπεριαλιστικής τάξης.

    Η νέα τάξη την εποχή της παγκοσμιοποίησης

    Σκοπός στη σημερινή μας συζήτηση δεν θα είναι να κάνω μία εκτενή ιστορική αναφορά στο γιουγκοσλαβικό και στα βαλκανικά γενικά ζητήματα, αλλά να σταθώ στην ανάγκη επανατοποθέτησης ορισμένων απόψεων που είχαν επικρατήσει και εξακολουθούν να επικρατούν σχετικά με την αντιμετώπιση του λεγόμενου εθνικού ζητήματος. Η επανατοποθέτηση θεωρώ ότι είναι απολύτως αναγκαία, ξεκινώντας από τη βασική διαπίστωση ότι μπήκαμε σε μια νέα ιστορική εποχή, διακρινόμενη από την προσπάθεια εμπέδωσης από μία και μόνο υπερδύναμη μιας «Νέας τάξης» οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής, στρατιωτικής. Και τέτοια υπερδύναμη έχουν τη φιλοδοξία να είναι οι ΗΠΑ. Αυτό φαίνεται καθαρά από τις διαδοχικές, εκτενείς συζητήσεις που γίνονται σε μικρούς κύκλους των ΗΠΑ, που θεωρούν ότι είναι προικισμένοι με γεωπολιτική στρατηγική σκέψη και οι οποίοι εγκέφαλοι έχουν ασφαλώς επιρροή στις προσπάθειες εμπέδωσης μιας τέτοιας τάξης, όχι στον κόσμο ολόκληρο, όπως νομίζω -γιατί αυτή η τάξη σε κάποιους χώρους οπωσδήποτε δεν πρόκειται να επικρατήσει- αλλά που σημειώνει για την ώρα επιτυχίες στην Ευρώπη, στα Βαλκάνια, στη Μ. Ανατολή.

    Και ιδού πώς συνοψίζουν την άποψή τους οι γεωπολιτικοί αυτοί εγκέφαλοι που προωθούν τη «νέα τάξη πραγμάτων»:

    Λένε καταρχήν ότι οι νέες παραγωγικές δυνάμεις, που εδώ και 30 χρόνια κατέχει η ανθρωπότητα, οδηγούν και επιβάλλουν παγκοσμιοποίηση της οικονομίας. Αλλά για την ανάπτυξη και διατήρηση τέτοιας οικονομίας χρειάζεται -όπως υποστηρίζουν- ένα υπερεθνικό κέντρο που να διατηρεί την τάξη. Δηλαδή να αντιτίθεται ακόμα και δυναμικά σε κάθε εθνικιστική έκρηξη που θα έτεινε να εμποδίσει την ομαλή παγκοσμιοποίηση και λειτουργία μιας ενιαίας αγοράς. Οι δευτερεύουσες, κατ’ αυτούς, εθνικές δυνάμεις, όπως είναι οι άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες δίπλα στις ΗΠΑ, θα πρέπει να ανέχονται και να υποστηρίζουν την ύπαρξη και δράση ενός μοναδικού υπερκέντρου όπως θέλουν να είναι οι ΗΠΑ. Έναντι συμμετοχής όλων αυτών στα οφέλη τα προερχόμενα από μια παγκόσμια αγορά, της οποίας η τάξη διασφαλίζεται ταυτόχρονα από την ύπαρξη ενός μοναδικού κέντρου εξουσίας και θεληματικά υποστηριζόμενου από όλους αυτούς. Οι δυνάμεις αυτές πράγματι πρέπει ν’ αποδεχτούν τον δευτερεύοντα ρόλο τους, αλλά απολύτως αναγκαίο για τη διατήρηση της ενιαίας γεωπολιτικής άποψης, στην οποία καταλήγουν οι εγκέφαλοι των ΗΠΑ. Το σχήμα αυτό μοιάζει πάρα πολύ μ’ ένα σχήμα που είχε συζητηθεί και στους μαρξιστές, τον καιρό του Κάουτσκι, όπου προβλέπονταν μια παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού, την οποία να διαχειρίζεται ουσιαστικά μία και μόνο υπερεθνική εξουσία, στην οποία να πρωτοστατεί μία και μόνο εθνική δύναμη, υποβοηθούμενη θεληματικά απ’ όλες τις άλλες δευτερεύουσες εθνικές δυνάμεις και οι οποίες είναι έτοιμες σε περίπτωση που αναπτυχθεί ένας οποιοσδήποτε εθνικισμός να αντισταθούν όλες εναντίον του υπό κοινή και μόνο εξουσία. Το σχήμα αυτό βρήκε μια πρώτη εφαρμογή στον πόλεμο του Κόλπου, όπου επιτεύχθηκε μια γενική, ευρεία σταυροφορία υπό μοναδική πρακτική ηγεσία εκείνη των ΗΠΑ. Κι όπως δεν επιτυγχάνεται -αλλά γίνεται προσπάθεια να επιτευχθεί- στην περίπτωση του γιουγκοσλαβικού πολέμου. Γι’ αυτό οι ακραίες συνέπειες μιας τέτοιας γεωπολιτικής στρατηγικής με κέντρο τις ΗΠΑ θα’ πρεπε να’ ναι η επιβολή δια της στρατιωτικής κυρίως δύναμης, η επαναφορά στην τάξη όσων κωλυσιεργούν, αντιδρούν ή ενεργητικότερα αντιστέκονται.

    Η προσπάθεια που καταβάλλεται να διατηρηθεί το ΝΑΤΟ υπό αμερικανική ουσιαστικά ηγεσία, ως ο στρατιωτικός βραχίονας του συνόλου των προηγμένων σε συμμαχία μεταξύ τους καπιταλιστικών κρατών, εντάσσεται σε μια τέτοια προοπτική και επιδίωξη. Στη φάση αυτή, προϋπόθεση τέτοιας pax universalis αποτελεί η προσπάθεια επιβολής, με την ανάπτυξη και τις επιτυχίες που σημειώνει για την ώρα σε ορισμένους τουλάχιστον τομείς του πλανήτη μας, της pax americana, που θεωρεί ότι ο κύριος εχθρός αυτή τη στιγμή, εναντίον της εμπέδωσης αυτής της τάξης, είναι τα διάφορα λεγόμενα εθνικιστικά κινήματα, τα οποία πρέπει να προκαλέσουν την ενιαία αντίδραση των μεγάλων και η αντίδραση αυτή να εκδηλωθεί υπό μοναδική δική τους ηγεσία. Πρέπει επομένως να θεωρήσουμε τον εθνικιστικό παράγοντα προβαλλόμενο ως τον κύριο αυτή τη στιγμή αντίπαλο της «νέας τάξης», κάνοντας την εξής διευκρίνιση. Βέβαια, ιστορικά, ο εθνικισμός θεωρήθηκε σε μια ορισμένη στιγμή προοδευτικός, αποκρυσταλλώνοντας το έθνος-κράτος στα πλαίσια του οποίου αναπτύχθηκε η πάλη της αστικής τάξης για την εξαφάνιση του προηγούμενου φεουδαρχικού καθεστώτος. Αργότερα η δυναμική των εθνών-κρατών ήρθε σε σύγκρουση με τη δυναμική την αναπτυσσόμενη από τις νέες παραγωγικές δυνάμεις και περάσαμε στη γνωστή ιμπεριαλιστική μορφή ανάπτυξης και με την ανάπτυξη αυτή σε ενδοκαπιταλιστικούς πολέμους. Στη λογική και δυναμική ενός παγκοσμιοποιούμενου καπιταλισμού σήμερα, που αναζητάει σαν μοναδική ηγεσία του εκείνη ενός και μόνου κέντρου, η τάση αυτή έχει σαν αποτέλεσμα να επιδιώκεται με μία προσπάθεια καταστροφής οποιουδήποτε συνόλου ήδη υπάρχει και με ένα κατακερματισμό των συνόλων αυτών, που αν αυτό συμβεί, θα έχει σαν αποτέλεσμα μια προσφυγή σε νέα ανασυγκρότηση εθνικών κρατών. Ενώ οι παραγωγικές δυνάμεις σπρώχνουν προς μια ενοποιημένη παγκόσμια αγορά, η πολιτική προσπάθεια του κέντρου που διεκδικεί την επικυριαρχία πάνω σε μια τέτοια οικονομία οδηγεί σ’ ένα κατακερματισμένο πολιτικά κόσμο, του οποίου οι αντιδράσεις στη νέα τάξη εκδηλώνονται σε μια πρώτη φάση με τη μορφή πράγματι εθνικιστικών κινημάτων και τα οποία κινήματα αυτά μας αναγκάζουν να προβούμε σε μια επανεξέταση του λεγόμενου εθνικού προβλήματος.

    Η βασική αντινομία, που χαρακτηρίζει αυτή τη στιγμή τη νέα τάξη, είναι η προσπάθεια προς ένα ενιαίο οικονομικά κόσμο, όμως πολιτικά κατακερματισμένο, ώστε τα μικρά του τμήματα να ελέγχονται ευκολότερα και που οδηγούν βέβαια από την άλλη μεριά, στο βαθμό που τα μέρη αυτά θέλουν να αντισταθούν, στην έξαρση του εθνικιστικού φαινομένου. Φαινόμενο το οποίο η νέα τάξη θεωρεί, αυτή τη στιγμή, σαν το κυριότερο εμπόδιο για την ομαλή λειτουργία της αναγκαίας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Από την άποψη αυτή, η αναβίωση των εθνικισμών δεν μπορεί να θεωρείται σαν αρνητική, απλώς, εκδήλωση, που εναντιώνεται στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, αλλά και σαν αναπόφευκτη εκδήλωση αντίστασης όλων εκείνων, οι οποίοι αισθάνονται ότι είναι υποχρεωμένοι ή να αγωνιστούν για να διατηρήσουν μια δική τους εθνική ταυτότητα ή να υποταχθούν απολύτως στη νέα τάξη πραγμάτων. Από την άποψη της αποτελεσματικότητας των αντιδράσεων στην εδραίωση τέτοιου κέντρου, θα ‘πρεπε επομένως, εκ μέρους της επαναστατικής Αριστεράς, καταρχήν να υπάρχει μια αντίδραση σε κάθε περίπτωση που η νέα τάξη προσπαθεί να κατακερματίσει ένα ήδη συγκροτημένο σύνολο και να τασσόμαστε κατά της προσπάθειας αυτής. Και εάν αυτό συμβεί, όταν βρισκόμαστε μπροστά στην ανασυγκρότηση νέων εθνικών κρατών, που αναζητούν σαν προστασία τους απέναντι στον πολιτικό έλεγχο της νέας τάξης, μια δική τους εθνική ταυτότητα, αυτό να μην μας οδηγεί σε μια αρνητική καταδίκη των προσπαθειών αυτών.

    Παραδείγματος χάρη, είναι εντελώς βέβαιο ότι αυτή τη στιγμή γίνεται μια προσπάθεια να κατακερματιστούν όλα τα σύνολα που ακόμα υπάρχουν, όπως αυτό της Κίνας, όπως το σύνολο της Γιουγκοσλαβίας. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, δεν μπορεί να είναι για μας εντελώς αρνητικό ή εντελώς χωρίς σημασία, αν η πράξη μας τείνει προς την επίτευξη ενός τέτοιου αποτελέσματος ή όχι. Γενικά μια ορισμένη τάση της επαναστατικής Αριστεράς σήμερα στην Ευρώπη και αλλού, ξεκινώντας από μία εκτίμηση ενός δικαιώματος που ήταν σωστό σε μια άλλη εποχή, το ξαναθέτει χωρίς μεγαλύτερη περίσκεψη του αποτελέσματός του, δρα προς την εδραίωση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών. Και επομένως, δρώντας προς αυτή την κατεύθυνση, χωρίς να εξετάζει βαθύτερα ποιοι κινούν προς αυτό, ποιες κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις, συγκεκριμένες, ωθούν προς αυτό το πράγμα και μέσα στα γενικότερα πλαίσια ποιας κατάστασης πάει να επικρατήσει αυτό το δικαίωμα, σχεδόν άκριτα, μηχανικά, θεωρούν ότι το επαναστατικό καθήκον είναι η χωρίς όρους υπεράσπιση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των λαών.

    Η γιουγκοσλαβική κρίση

    Αλλά αν το θεωρήσουμε αυτό στην περίπτωση της γιουγκοσλαβικής κρίσης, θα δούμε το εξής πράγμα:

    Υπέρ της αποσύνθεσης του συνόλου της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο ήταν καταρχήν νεοκαπιταλιστικές δυνάμεις, οι οποίες παρουσιάστηκαν ιδίως σε ορισμένες Δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας, όπως τη Σλοβενία και την Κροατία, και οι οποίες χρησιμοποιώντας το δημοκρατικό αυτό αίτημα, αλλά για εντελώς νεοκαπιταλιστικούς σκοπούς, ώθησαν προς μία διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η οποία Γιουγκοσλαβία δεν ήταν για μας βέβαια ένα ιδανικό παράδειγμα σοσιαλιστικής ομοσπονδίας, αλλά μέσα στο οποίο υπήρχαν ορισμένες κατακτήσεις και οι κατακτήσεις αυτές είχαν κάποια ορισμένη σημασία και δεν μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει άκριτα το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών για να φτάσει στο αποτέλεσμα που φτάσαμε. Από την άλλη μεριά, όταν αυτές οι συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές τάσεις μέσα στη Σλοβενία και την Κροατία,νεοκαπιταλιστικού χαρακτήρα, άρχισαν να εκδηλώνονται, είδαμε αμέσως επίσης να τις υπερασπίζουν, να τις ωθούν, να τις επανδρώνουν, να τις σπρώχνουν προς το αποτέλεσμα αυτό, οι καθαρά ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, καταρχήν της Ευρώπης και ιδιαίτερα στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας η Γερμανία. Επομένως, αντί να ξεκινάμε στην ανάλυση της γιουγκοσλαβικής κρίσης, αναφερόμενοι στους πρωτόγονους εθνικιστικούς ανταγωνισμούς των διαφόρων εθνών της Γιουγκοσλαβίας και να αποδίδουμε σε αυτούς και μόνο ή κυρίως, τα αίτια για το τι επακολούθησε, θα έπρεπε να ξεκινάμε πριν απ’ όλα από μια βαθύτερη ανάλυση του παιχνιδιού του ιμπεριαλισμού σε αυτή την περιοχή. Χωρίς να σταθώ σε πολλές λεπτομέρειες, μου κάνει εντύπωση όταν και εδώ στην Ελλάδα εκδηλώθηκε και εκδηλώνεται στις τάξεις μιας ορισμένης Αριστεράς τέτοιος αντισερβισμός, εντελώς μονόπλευρα, να μην παίρνουμε υπόψη ότι σε αυτή τη γιουγκοσλαβική γραφειοκρατική κατάσταση που επεκράτησε σιγά σιγά μετά την επανάσταση, το μέρος το καθαρά σερβικό της γραφειοκρατίας ήταν εκείνο που είχε μία τάση να υπερασπίζει τον ομοσπονδιακό χαρακτήρα της Γιουγκοσλαβίας και αντιδρούσε έντονα στην απόσχιση των διαφόρων Δημοκρατιών της, η οποία απόσχιση δεν είχε ιδεώδη μιας ανώτερης σοσιαλιστικής τάξης, αλλά είχε βαθύτερα ένα νεοκαπιταλιστικό εσωτερικό χαρακτήρα, υποβοηθούμενο από την επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία των δυνάμεων του ιμπεριαλισμού. Και επομένως, η όλη τοποθέτηση απέναντι σ’ αυτό το ζήτημα δεν μπορούσε να ‘ναι απλώς μία άκριτη και μόνο υπεράσπιση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των λαών, χωρίς να παίρνεται υπόψη, όπως πρέπει να γίνεται για κάθε συγκεκριμένη εφαρμογή του μαρξισμού, μέσα σε ποιες ιστορικές συνθήκες γίνεται αυτό το πράγμα και σε τι καταλήγει. Καταλήγει σε μια πραγματική απελευθέρωση μιας καταπιεζόμενης Δημοκρατίας από μία καταπιεστική γραφειοκρατία ή καταλήγει προς τη μεταβίβαση του ζυγού, για τη συγκεκριμένη Δημοκρατία, σε ένα ξενικό, πολύ σοβαρότερο και πολύ πιο καταπιεστικό ζυγό; Υπήρχε λόγος να σπρώχνει κανείς προς μία ενσωμάτωση ορισμένων Δημοκρατιών της Γιουγκοσλαβίας στην Ενωμένη Καπιταλιστική Ευρώπη, στην οποία προέχει η δύναμη της Γερμανίας; Ή έπρεπε να εξαντληθούν όλα τα μέσα για μια μεγαλύτερη δημοκρατικοποίηση του ενιαίου συνόλου της υπάρχουσας Γιουγκοσλαβίας; Και εκεί να συμμαχήσει κανείς κριτικά και συγκυριακά με τις δυνάμεις εκείνες, οι οποίες δεν έσπρωχναν προς αυτή τη διάλυση, αλλά οι οποίες είχαν μάλλον σκοπό να διατηρηθεί αυτή η Ομοσπονδία. Αυτή η προσέγγιση του ζητήματος, χωρίς να τεθεί μέσα στις γενικότερες τάσεις του ιμπεριαλιστικού περιβάλλοντος της Γιουγκοσλαβίας, ήταν μία ανάλυση που δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Και από τη στιγμή που αυτό απέτυχε, ύστερα από επίμονες προσπάθειες της γιουγκοσλαβικής κεντρικής διεύθυνσης -στα χέρια, πράγματι, της Σερβίας- να μην συμβεί, φθάσαμε βέβαια στις ενδοεθνικές συρράξεις και πολέμους, όπου εκείνο που προείχε για τον καθένα πια ήταν η ανασυγκρότηση μιας δικής του καινούριας εθνικής ταυτότητας. Δεν μπορεί να καταλογίσει κανείς στους Σέρβους ότι η προσπάθειά τους αυτή δεν είχε κάποια δικαιολογία.

    (…) Η μονομερής καμπάνια και η εντελώς μεροληπτική υπεράσπιση, τόσο των πράξεων, όσο και των βλέψεων και των Κροατών και των μουσουλμάνων. Από την άποψη την επαναστατική, θα θεωρούσαμε απαραίτητο η λεγόμενη Ενωμένη Ευρώπη, η οποία τόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, από τη στιγμή που είδε πού κατέληγε αυτή η διάλυση, σε τι τρομερή ενδοεθνική σύρραξη κατέληξε, αντί να στέλνει από τη μια μεριά μονόπλευρη φιλανθρωπική βοήθεια και από την άλλη, ιδίως στρατιωτικά, διαρκώς να πιέζει τους Σέρβους να υποχωρήσουν, θα έπρεπε να προσπαθήσει τουλάχιστον, αν είχε επίγνωση των δυνατοτήτων της, έξω από ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και σκοπούς, σχετικά με την αναμόρφωση της Γιουγκοσλαβίας και των Βαλκανίων, να κάνει προτάσεις οικονομικής βοήθειας, δεσμού με την ενοποιούμενη Ευρώπη, μια σειρά από ενέργειες εντελώς άλλου χαρακτήρα, οι οποίες ίσως θα είχαν αποτέλεσμα πολύ πιο ευνοϊκό απ’ ό,τι είχε το αποτέλεσμα μιας μονόπλευρης καμπάνιας εναντίον των Σέρβων, η οποία σε μια ορισμένη στιγμή πήρε τη μορφή καθαρά στρατιωτικής απειλής. Επομένως, από την άποψη αυτή, πρέπει να πει κανείς ότι η αντίσταση των Σέρβων -που δεν είναι μόνο αντίσταση εθνικιστικού χαρακτήρα, αλλά και αντίσταση στην επιβολή της νέας τάξης πραγμάτων, και ως τέτοια οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις την αντιμετωπίζουν σήμερα στην Ευρώπη- δεν μπορεί να είναι τελείως καταδικάσιμη, χωρίς κατανόηση, γιατί οι Σέρβοι αντιστέκονται στην Ευρώπη, στη νέα τάξη πραγμάτων. Πρέπει να έχουν μια εντελώς διαφορετική κατανόηση. Χωρίς να έχουμε υποστηρίξει ότι ήταν αναγκαίο να συμβούν όλα αυτά που συνέβησαν και χωρίς να παίρνουμε μονόπλευρα μία θέση απλώς υπέρ των Σέρβων, δεν θα μπορούσαμε σε καμία στιγμή να θεωρήσουμε ότι η μονόπλευρη και μόνο καταδίκη των Σέρβων και η επέμβαση της Ευρώπης δια στρατιωτικής βίας μπορούσε να είναι ένα οπωσδήποτε θετικό ή ανεκτό αποτέλεσμα. Πρέπει να πω ότι τα πράγματα έφθασαν σ’ ένα σημείο που πράγματι μεγάλη μερίδα της λεγομένης Αριστεράς στην Ευρώπη ήταν έτοιμη, και είναι ακόμα έτοιμη, να θεωρήσει ότι για να σταματήσουν οι θηριωδίες οι διαπραττόμενες δήθεν μονάχα από τους Σέρβους, να επέμβει στρατιωτικά το ΝΑΤΟ.

    (…)Εδώ δεν πρόκειται για πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα σε Κροάτες, Βόσνιους και Σέρβους, αλλά πρόκειται για μία αναδόμηση των Βαλκανίων σε νέες σφαίρες επιρροής, όπου ο κυριαρχικός λόγος ανήκει στις μεγάλες δυνάμεις. Στη Γερμανία από τη μια μεριά και στις ΗΠΑ από την άλλη, με επικουρική δύναμη των μεν και των δε, αλλά κυρίως των ΗΠΑ, την Άγκυρα -όχι την Τουρκία- αλλά το στρατιωτικοπολιτικό καθεστώς της Άγκυρας. Δεν είμαστε ούτε εναντίον των Βοσνίων ως μουσουλμάνων, ούτε των Κροατών ως Κροατών, ούτε των Τούρκων ως Τούρκων. Είμαστε εναντίον των πολιτικών κατεστημένων στους διάφορους αυτούς χώρους που κυρίως υπόκεινται αυτή τη στιγμή στην κυριαρχική πίεση μεγάλων, ξένων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Και αν αυτό δεν το καταλαβαίνουμε, θα πελαγώνουμε και θα είμαστε σε κατάσταση τέλειας απροετοιμασίας, σχετικά με τα γεγονότα που πρόκειται να συμβούν και στο δικό μας χώρο.

    Η απειλή εναντίον της Ελλάδας

    Νομίζω ότι πράγματι είναι σωστό ότι η Ελλάδα σήμερα απειλείται. Ότι υπάρχει ένας κίνδυνος. Ότι υπάρχει ένα σχέδιο αναδόμησης των Βαλκανίων, στο οποίο κυριαρχικό ρόλο θα παίξει η Γερμανία, οι ΗΠΑ και η Τουρκία, χρησιμοποιώντας τις μουσουλμανικές μειονότητες από τη Βουλγαρία, τη Θράκη, τα Σκόπια, το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, τη Βοσνία. Όπου η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά απομονωμένη και δεν έχει ως σύμμαχο -από άποψη γεωπολιτική- παρά τους Σέρβους. Οι οποίοι Σέρβοι σε μια ορισμένη στιγμή είναι δυνατόν και αυτοί να υποταχθούν στην pax americana. Αντιστέκονται για την ώρα και η αντίστασή τους είναι θετική και εκμεταλλεύσιμη και από τη μεριά τη δική μας, αλλά όμως δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι και η Σερβία και η Ελλάδα τελικά με υποχωρήσεις δεν θα ενταχθούν σε μια pax americana κυριαρχούσα σ’ ολόκληρα τα Βαλκάνια. Πρέπει αυτό να το έχουμε υπόψη μας και απέναντι σ’ αυτό το πράγμα να υπάρχει μία αντίσταση. Η μορφή αυτής της αντίστασης δεν μπορεί να πάρει δυστυχώς το χαρακτήρα άμεσης κοινωνικής επανάστασης, στηριζόμενης στις εργατικές μάζες της Ελλάδας, οι οποίες θα ανατρέψουν αυτή την κατάσταση. Παίρνει, για την ώρα, το χαρακτήρα ενός εθνισμού. Αφύπνισης του εθνισμού.

    Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αναγκαία οι Έλληνες να αποκτήσουν μια συνείδηση του εθνισμού τους και να είναι έτοιμοι, όταν πρόκειται να γίνει μία περαιτέρω συρρίκνωση του λεγομένου εθνικού τους κορμού, να αντισταθούν. Να μην επαναλάβουν το έγκλημα, την αδυναμία, την προδοσία, τη δειλία που έδειξαν στο ζήτημα της Κύπρου. Δεν είμαι υπέρ μιας επανάληψης της Κύπρου και στην Ελλάδα. Δεν θεωρώ ότι είναι τίποτα το διεθνιστικό μία αδιαφορία πλήρης αν γίνει ή δεν γίνει και στην Ελλάδα κάτι παρόμοιο που έγινε στην Κύπρο. Μα με ποιο θάρρος μπορείς να λες ότι είσαι υπέρ των Κούρδων ή των Παλαιστινίων που ζητάνε μια πατρίδα κι όταν γίνει σ’ ένα τμήμα δικό σου εισβολή, κατοχή, αλλαγή πληθυσμών και δημιουργείται δικό σου παλαιστινιακό ζήτημα, ποια στάση κρατάς απέναντι στην Κύπρο; Και ξεκινώντας απ’ αυτά, ποια στάση πρόκειται να κρατήσεις αν συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα; Είναι σωστό ότι ο εθνισμός που είναι απαραίτητος, δεν είναι σε καμία αντίθεση με το διεθνισμό. Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις
    άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο.

    Είναι φυσικό επίσης να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να έχει δράση επαναστατική, αν δεν δείχνει απέναντι στο λαό του μια συμπαράσταση. Σε ποιον κάτοικο της χώρας σου μπορείς να μιλήσεις και να πεις ότι σου είναι αδιάφορη η ιστορία της Κύπρου ή η επανάληψη της ιστορίας της Κύπρου αύριο και να νομίζεις ότι με τέτοια στάση μπορεί να ₽χεις οποιοδήποτε δεσμό με το λαό σου για άλλες επιτεύξεις; Εάν δεν αφαιρέσεις από την αστική ηγεσία την υπεράσπιση του εθνισμού και την περάσεις στα χέρα της Αριστεράς, είσαι τελείως χαμένος σε οποιοδήποτε επαναστατικό σου παιχνίδι.

    Είναι εντελώς σωστό να λέμε αυτό: δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτα. Πράγματι δεν διεκδικούμε. Και οποιοσδήποτε πόλεμος επιθετικός και για πλιάτσικο είναι καταδικαστέος από εμάς. Οποιοδήποτε «γιουρούσι» που ορισμένοι σκέπτονται ακόμη στην Αλβανία για να ξαναπάρουμε τη Βόρεια Ήπειρο είναι λανθασμένο. Οποιοδήποτε γιουρούσι και πλιάτσικο, οποιοσδήποτε επιθετικός πόλεμος δεν είναι μόνο καταδικάσιμος, γιατί αλλάζει το χαρακτήρα της αντίστασης του λαού, αλλά είναι και εσφαλμένος μέσα στις τωρινές συνθήκες, θα καταλήξει σε μία γενικότερη σύρραξη από την οποία η Ελλάδα δεν πρόκειται να κερδίσει απολύτως τίποτα. Αλλά, ενώ είναι τελείως σωστό να λέμε ότι δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτα, να προσθέτουμε επίσης -διότι αυτό είναι ζήτημα που πρέπει να το εξετάσουμε σοβαρά- ότι είμαστε υπέρ της πληρότητας των δικαιωμάτων οποιασδήποτε εθνικής μειονότητας υπάρχει στην Ελλάδα και πρέπει να δούμε πού υπάρχουν συγκεκριμένα ζητήματα και εκεί που γίνονται αδικίες να επανορθωθούν έγκαιρα. Όχι όπως κάναμε με την τουρκική μειονότητα εν μέρει στην Κύπρο. Λέγοντας αυτά, λέμε επίσης ότι όσο είμαστε εναντίον οποιουδήποτε επιθετικού πολέμου, όπως είμαστε βέβαια υπέρ της υπεράσπισης μειονοτήτων δικών μας στο εξωτερικό, έτσι δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσομε πια τίποτα από το συγκεκριμένο εθνικό κορμό που έχουμε.

    Κι όταν λέμε τίποτα αυτό το πράγμα πρέπει να είναι μια εντελώς διαφορετική, ιδεολογική και πρακτική προετοιμασία κυρίως της νεολαίας μας, η οποία εν μέρει έχει προσβληθεί από το μικρόβιο του ευρωπαϊσμού και της πολιτιστικής αμερικανοποίησης.

    * Το κείμενο αποτελεί μέρος της εισήγησης του Μιχάλη Ράπτη σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1994 από τα περιοδικά Convoy, Mατσακόνι και τον όμιλο «Πρωταγόρας», στο Πολυτεχνείο.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 02/10/2008

  110. […] -ΕΘΝΟΛΑΪΚΙΣΜΟΣ και ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  111. ————————————————————————————————-

    ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΩΝ 7.000 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ ΠΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟΔΟΣΙΟ ΓΙΑΤΙ ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΡΟΥΡΑ ΤΟΥ

    ————————————————————————————————-

    «Ξεκινώντας από την αρχή ότι πόλη είναι οι πολίτες, δεν μπορώ παρά να διαπιστώσω ότι η συντριπτική πλειονότητα των σημερινών Θεσαλονικέων δεν έχει καμιά απολύτως σχεση με τους Θεσσαλονικείς του 4ου μ.χ. αιώνα.

    Οι σημερινοί Θεσαλονικείς, ίσως με την εξαίρεση των Πυλαιωτών, είναι δημιουργήματα των μεγάλων ανατροπών και πληθυσμιακών μετακινήσεων των αρχών του 20ου μ.χ. αιώνα. Προέρχονται από τη Μικρά Ασία (Πόντο, Ιωνία, Βιθυνία, Καππαδοκία), την Ανατολική Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία, τη Βόρειο Ήπειρο (οι Μοσχοπολίτες), τη Βόρεια Μακεδονία (Στρώμνιτσα, Μοναστήρι). Από άποψη πολιτιστικής κατάστασης ήταν ελληνόφωνοι, βλαχόφωνοι, σλαβόφωνοι, τουρκόφωνοι που υπέστησαν τη συγκεκριμένη γενοκτονίες και εκδιώξεις από τις πατρίδες τους γιατί ήταν αποκλειστικά Ρωμιοί. Όσοι από τους συμπατριώτες τους είχαν ασπαστεί το ισλάμ, είχαν μετατραπεί σε διώκτες τους και είχαν αποκοπεί από την ιστορική διαδικασία που οδήγησε στο σύγχρονο Ελληνισμό.

    Από την άλλη, το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός αναφέρεται σε μια πρώιμη κομμουνιστική εξέγερση του λαού της Θεσσαλονίκης κατά της αυταρχικής κεντρικής εξουσίας. Και ακριβώς επειδή ήταν μια κομμουνιστική εξέγερση γι αυτό και καταστάλθηκε τόσο σκληρά.

    Το να τιμάται η επέτειος από το σκληρό πυρήνα της ακροδεξιάς της θεσσλονικιώτικης κοινωνίας είναι αρκετά παράδοξο.

    Αν θέλαμε να εντοπίσουμε πολιτικούς κληρονόμους της όντως μεγάλης εκείνης επανάστασης, αυτούς θα τους βρίσκαμε μάλλον στους αναρχοαυτόνομους της πόλης.

    Τελικά μια τέτοια ιστορία που συνέβη πριν από 1600 περίπου χρόνια ανήκει μόνο στους ιστορικούς.

    Κάθε άλλη χρήση είναι ποιοτικά αντίστοιχη των επιδιώξεων και των μεθοδεύσεων των σύγχρονων Σλαβομακεδόνων, όπως εκφράζονται με τη σωβινιστική παράνοια του Γκρουέφσκι. Μ-π «

    Από [ΕΔΩ]

    και για τη μεταφορά…. Ομέρ ο μεταφορεύς

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/04/2009

  112. Αντι να γυρναμε πίσω στον…4ο αιωνα ..
    δεν θατανε καλύτερα
    να θυμηθουμε τον Μαη του 36 στην Θεσσαλονικη
    (μέρες πουναι ; )

    ή την Δολοφονια του Γ Λαμπρακη απο τους Ακροδεξιους παρακρατικους;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/04/2009

  113. οι «εθνολαικιστες» αποτελουν μια μικρη ομαδα του ελληνικου τοπιου. δεν μιλαμε και για τους εθνομηδενιστες που εχουν επιβαλλει πληρως την ατζεντα τους παντου? ζω και εργαζομαι σε δημοσια τηλεοραση και βλεπω και ακουω πολλα.

    Σχόλιο από γεωργιαδης γιωργος | 03/04/2009

  114. εκτος του εθνολαικισμου που εκπροσωπειται επι της ουσιας απο πολυ μικρο ποσοστο πολιτων θα μπορουσε να γινει ενα ποστ για τον επελαυνοντα εθνομηδενισμο που επιβαλλει ανοιχτα την ατζεντα του οριζοντια,καθετα,διαγωνια παντου. το μπλογκ σας εχει κανει επι μερους αναφορες αλλα ισως χρειαζεται μια πιο συγκροτημενη βαση διαλογου για ολο το φασμα ενεργειων των εθνομηδενιστων στην εκπαιδευση,τα ΜΜΕ,τα κομματα,τις ΜΚΟ,το συνδικαλισμο και αλλαχου. ζωντας σ εναν δυσκολο χωρο της τηλεορασης αποκομιζω καθημερινα εμπειριες σχετικες. παρακαλω δειτε το.

    Σχόλιο από γεωργιαδης γιωργος | 03/04/2009

  115. ΝΑ ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ

    ———————————————————–

    Σέλευκος είπε
    Απριλίου 3, 2009 στο 4:08 μμ

    Salonikie γράφεις: “Και μένα οι προπαπούδες μου ήρθαν με τα πόδια από τον Πόντο και το όπλο στον ώμο. Εγώ όμως νιώθω Σαλονικιός ελπίζω να καταλαβαίνεις τι εννοώ.”

    Δηλαδή αν οι παππούδες σου εγκαθίσταντο στα Χανιά θα ένοιωθες Χανιώτης, στο Μενίδι Μενιδιάτης και στα Γιαννενα Γιαννιώτης;

    Είναι ένα μεγάλο πρόβλημα η διατήρηση της ταυτότητας σε ηττημένους πληθυσμούς και η ευκολία προσκόλησης στο άνευ σημασίας ένδοξο απώτατο παρελθόν.

    Και αν αυτό το κατανοώ για το σύνολο του νεοελληνικού ανθρώπινου χυλού, που δεν έχει από πουθενά να πιαστεί για να νοιώσει υπερήφανος και καταφεύγει σε όποιο σημαντικό ή ασήμαντο ιστορικό γεγονός υπέδειξε κάποιος γκουρού, για σένα ή για τους Σμυρνιούς ή τους Κωνσταντινουπολίτες δεν το καταλαβαίνω!!!

    Ο Πόντος, που τόσο εύκολα διέγραψες είναι ένας ολόκληρος ζωντανός κόσμος.

    Και δεν εννοώ μόνο την ρήξη που προκάλεσε στην αλλοτριωμένη Ελλάδα που μέχρι τότε ήξερε να λατρεύει τον Κεμάλ Ατατούρκ (εννοώ την μετονομασία της Οδού Αποστόου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ από τον Ι. Μεταξά και πολλά άλλα αντίστοιχα), αλλά και το γεγονός ότι συνδέεται με τα σοβιετικά γεγονότα τόσο μέσα από την εμφάνιση μιας εκπληκτικής σοβιετικής ποντιακής γραμματείς το μεσοπόλεμο στην ΕΣΣΔ, αλλά και με τις σκληρές σταλινικές διώξεις που ακολούθησαν όταν όλοι οι Πόντιοι διανοούμενοι θα πεθάνουν στα γκουλάγκ.

    -Έχεις ένα ανοικτό ελληνικό νεοπροσφυγικό πρόβλημα των δεκάδων χιλιάδων ομογενών μας από τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, που η υπερήφανη ηλίθια νεοελληνική κοινωνία τους φέρθηκε με τον πλέον ρατσιστικό τρόπο. Και δυστυχώς έτσι άθλια τους φέρθηκε και η θεσσαλονικιώτικη κοινωνία.

    -Έχεις μια ποντιακή γλώσσα απείρως παλαιότερη και σημαντικότερη από τη νεοελληνική δημοτική που μας επέβαλλαν ως εθνική γλώσσα,

    -έχεις σήμερα παροικίες στο εξωτερικό που εκτείνονται από την Κεντρική Ασία και τη Ρωσία μέχρι την Ωκεανία και τον Καναδά,

    -έχεις μια εντυπωσιακή αναγεννηση των Πόντιων της Τουρκίας….

    ….και κάθεσαι και αναζητάς ταυτότητα μέσα από τις ανοησίες των νεοπαγανιστών της Θεσσαλονίκης;

    Πιάσε μια απ’ αυτές τις πλευρές και πάλεψέ της. Ανέδειξέ την.

    Μπράβο στους αριστεροπόντιους για την προσέγγιση.
    ——————————————————-

    ΘΕΝΚΣ ΣΕΛΕΥΚΕ!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/04/2009

  116. να στε καλα παιδια!! που τα βαζετε ολα!

    Σχόλιο από γεωργιαδης γιωργος | 03/04/2009

  117. παντως στην Θεσσαλονικη αλλά και αλλου η Χυδαιοτητα των ΕΘΝΟΛΑΙΚΙΣΤΩΝ εχει ξεπερασει καθε οριο

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/04/2009

  118. Μπράβο, Σέλευκε. Νά γράφεις συχνά..

    Σχόλιο από vripol | 03/04/2009

  119. Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

    Μιας και είμαι φαν των αριστεροποντίων, μπήκα και ‘γω στο νόημα.

    Σχόλιο από Σέλευκος | 03/04/2009

  120. Σέλευκε μας συγκίνησες. Αλήθεια βρε; Είσαι φαν μας; Δεν μπορώ να το πιστέψω!

    Γι αυτό και προς τιμής του Σέλευκου του Ποντίου ας ευχηθούμε καλή διασκέδαση στους φίλους από τη Θεσσαλονίκη γιατί αύριο έχουν να ρίξουν πολύ γέλιο στην πόλη τους. Νάτο το πρόγραμμα των εκδηλώσεων. Βέβαια εάν είχαν και το μακεδονικό μπαλέτο του Ψωμιάδη, μαζί με την Μακεδονική Φάλαγγα του Γκρουέφσκι να χορεύουν μαζί με την «Υπατία την Αθηναία», γύρω από την «προγονική πυρά», και ανάβοντας στη συνέχεια την «επιβώμια πυρά» , θα ήταν όντως το κάτι άλλο.

    Στο τέλος, μετά τη «Διανομή πανσπερμίας στους παρευρισκόμενους, σύμφωνα με τις παραδόσεις των αρχαίων Ελλήνων» θα καταθέσουν και «πήλινα όστρακα με τα ονόματα των νεκρών».

    Αν στο τέλος κλείσουν και με κανένα όργιο τύπου Ελευσινίων Μυστηρίων θα είναι όντως μια καλή μέρα.

    Αλλά δεν τους κόβω να έχουν φαντασία μεγαλύτερη από τους Σλαβομακεδόνες (κατα φαντασίαν) ομόαιμαους!

    Ομέρ

    —————————————–

    ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

    Ώρα 18:00
    Κατάθεση στεφάνου στον ανδριάντα του φιλοσόφου Αριστοτέλους (Πλ. Αριστοτέλους).

    Εκκίνηση δρομέων από την Πλατεία Αριστοτέλους προς το άγαλμα του Μεγ. Αλεξάνδρου δια μέσου της παραλιακής, φέροντας σύμβολα ενωτικά και μεταφέροντας την δάδα με την επιβώμια προγονική πυρά.

    Κατάθεση στεφάνου από τους δρομείς στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

    Διαδρομή δρομέων δια μέσου των κεντρικών δρόμων και τερματισμός στην πλ. Ναυαρίνου (πεζόδρομος Δημ. Γούναρη), στο σημείο της εκδήλωσης.

    Εναρξη εκδηλώσεων στην πλ. Ναυαρίνου (πεζόδρομος Δημ. Γούναρη)

    Ώρα 18:30
    ΑΦΙΞΗ ΔΡΟΜΕΩΝ

    Υποδοχή των δρομέων που φέρουν την προγονική πυρά. Αφή της επιβώμιας πυράς.

    Στεφάνωση των δρομέων με κλάδους ελαίας.

    Κατάθεση στεφάνου από τους δρομείς εις μνήμη των σφαγιασθέντων Θεσσαλονικέων.

    Τιμητική απονομή στους δρομείς αναμνηστικών κυπέλλων που αναγράφουν την αναφορά της εκδήλωσης (Μνήμη Θεσσαλονικέων, 390 μ.Χ.).

    Ώρα 18:50
    ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΝΑΡΞΗΣ
    Παρευρίσκονται και συμμετέχουν με δικές τους μελοποιήσεις τους οι συνθέτες Βασίλης Γαλανός (Αμόθεν, Δειπνοσοφιστές), ο Αλέξανδρος Χάχαλης (Απόλλωνος Ναός) και ο Δημήτριος Μιχάκης – Αλέξανδρος.
    Χοροκίνηση: Υπατία η Αθηναία.
    Ώρα 19:10 Χαιρετισμοί διοργανωτών, εκπροσώπων φορέων & προσωπικοτήτων.

    Ώρα 19:25 Ομιλία του συγγραφέα Γεωργίου Γρηγορομιχελάκη.
    Θέμα: «Μια 20ετία αγώνων ενάντια στην άγνοια και την αμάθεια: Ποιοι είμαστε».

    Ώρα 19:40 Ομιλία του σκηνοθέτη Γιώργου Φωτεινού.
    Θέμα: «Ιππόδρομος Θεσσαλονίκης, 390 μ.Χ.: Οι μνήμες της πόλης αποζητούν την ιστορική δικαίωση».

    Ώρα 20:05 Καταθέσεις στεφάνων εκ μέρους φορέων και ατόμων.

    Ώρα 20:15 Τελετή μνημοσύνου σύμφωνα με τις παραδόσεις και τις δοξασίες των νεκρών Θεσσαλονικέων πολιτών.

    Ώρα 20:25 Διανομή πανσπερμίας στους παρευρισκόμενους, σύμφωνα με τις παραδόσεις των αρχαίων Ελλήνων κατά τα μνημόσυνα. Κατάθεση απ’ τους παρευρισκόμενους πήλινων οστράκων με τα ονόματα των νεκρών.

    Ώρα 20:35
    α. Κωνσταντίνου Καβάφη:
    …………………………………..Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά των,
    …………………………………. γιατί τους διώξαμεν απ’ τους ναούς των,
    …………………………………..διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι Θεοί…
    Το ποίημα «Ιωνικόν» του Κωνσταντίνου Καβάφη σε μελοποίηση και ερμηνεία του Αλέξανδρου Χάχαλη.
    Χοροκίνηση: Υπατία η Αθηναία

    β. Γεωργίας Αλεξίου – Γοργούς:
    ……………………………….Ελαία Ιερά! Ελαία ζείδωρος! Ελαία αειφόρος
    ……………………………….Ελαία καλλιστέφανος! Ελαία Αθηνά!
    Το ποίημα της Γεωργίας Αλεξίου – Γοργούς «Ελαία Αθηνά» σε μελοποίηση και ερμηνεία του Δημητρίου Μιχάκη – Αλεξάνδρου.

    Παράδοση κλάδων ελαίας στους παρευρισκομένους προς μνήμη των θυμάτων.
    Πέρας των εκδηλώσεων.

    ——————————

    Ο ΚΑΫΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΒΑΦΗΣ. ΤΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ!!!

    ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΠΑΨΑ ΝΑ ΓΕΛΑΩ ΚΑΙ …. ΛΥΠΗΘΗΚΑ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/04/2009

  121. Χάχαλη, κάτω τα χέρια απ’ τον Καβάφη

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 03/04/2009

  122. παντως εμεις εδώ πάνω δεν πήραμε χαμπάρι..
    Τι κριμα ομως..Το κακό συνεχίζεται
    των οικιων ημων εμπιπραμένων …

    (Αραγες Δωδεκα θεοι θα ερθουν με Χλαμύδες
    και πλήθη αλλαλαζοντα θ’ουρλιάζουν στις κερκίδες ;
    Μηπως θε ναρθει ο Ηρακλής ; Μην ο Θεός ο Δίας ;
    Μηπως αγαλματα ξανά θα φτιαξει ο Φειδίας;
    Μη ταχα βγει ο Ποσειδών απο την παραλία
    Να τύπτει με την Τριαινα τον καθε Μητραλοία ;
    Μη πεσει ο Μεγα Αλέξανδρος από τον Βουκεφάλα
    ενώ ο Πανικας τραγουδα παλι την »Μαντουβάλα »;

    καμμια φορα στην πολή μου με πιάνει απελπισία
    που βλεπω να βυθιζεται βαθια στην αφασια
    απο την μια ο Ανθιμος απο την αλλη ΒΛΗΜΑ
    πειτε μου …τι καλό θα βγει μεσα σε τετοιο Κλίμα;

    )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 03/04/2009

  123. Μπράβο Σέλευκε για τις παρεμβάσεις σου. Αλλά ενημέρωνέ μας και μας. Μην περιμένεις να τα ανακαλύπτουμε μόνοι μας.

    Νοσφεράτε, μπράβο, προχώρα,
    σε θέλει όλη (του Δία) η χώρα

    Σας «κοινοποιώ» την τελευταία συνομιλία του Σέλευκου με τον δωδεκαθεϊστή Πόντιο 4ης γενιάς

    Ώι, Ώι μάνα μου!!!!

    Ομέρ, ο «‘μώ τον Απόλλωνα σου και τους άλλους 11 θεούς»

    ——————————————————–

    Salonikios είπε
    Απριλίου 4, 2009 στο 6:27 πμ

    Σέλευκε ποιός σου είπε ότι πούλησα το γένος μου; Αυτοί που έσφαξαν τους ειδωλολάτρες ήταν οι ίδιοι που άφησαν τους παπούδες μου αβοήθητους. Από αυτούς όμως έμαθα πως αν δεν πιάσεις το όπλο εσύ μην περιμένεις να το πιάσει κανένας για σένα.
    Αυτοί που υμνούσαν τον Κεμάλ είναι ίδιοι με το πατρίς – θρησκεία – οικογένεια. Όπου πατρίδα = μέχρι τα σύνορα της εποχής (made in USA ¨η Μέγκλα), Θρησκεία το ξεφτιλισμένο δόγμα της αυτοκτονίας του Γένους και οικογένεια ο μπουχέσας μέθυσος και η υποτακτική δούλα που θα πάει στο κατηχητικό τα παιδιά της για να μάθουν για τους “νεοπαγανιστές”
    Κάτι τύποι σαν και σενα Σέλευκε δηλαδή.
    Κάτι τύποι που ανακάλυψαν την αριστερά ως τέχνασμα για να διαλύσουν κάθε Γενετική κληρονομιά όπως η γλώσσα. Ούρλιαζαν τα αυτοαποκαλούμενα αριστερά ρεμάλια αγκαλιά με τα δεξιά και ακρωτηρίασαν τη γλώσσα. Και τα αριστερά δήθεν ρεμάλια έφτασαν σε σημείο να κατηγορήσουν για χουντικό τον Κορνήλιο!! που ξεβράκωσε τον ρόλο τους.

    Την γλώσσα των παπούδων μου που ήταν παιδί των νεοπαγανιστών ειδωλολατρών. Και όταν οι παροικίες που λες σήκωσαν αντάρτικο οι δεξιοί και οι αριστεροί έτρωγαν με τα χρυσά κουτάλια και έκαναν προσέγγιση με κουμπαριές και ζειμπέκικα.
    Άσε ρε Σέλευκε να έχω κρίση ταυτότητας γιατί δε χωράω στις δικές σου.

    ———————————————————-
    Σέλευκος είπε
    Απριλίου 4, 2009 στο 8:10 πμ

    Καλά, ότι πεις Σαλονικιέ μου!!!

    Η παρέμβασή μου έγινε γιατί είδα ότι υπάρχει η τάση να φεύγουμε από τα εγκόσμια στα ουράνια -στον Ουράνιο Απόλλωνα- μπας και βρούμε τις αλήθειες, που βρίσκονται μπροστά μας.

    Μιας και δεν έχεις αποκοπεί από την ποντιακή παράδοση και την ιστορία, θα ξέρεις βέβαια ότι όσοι εξισλαμίστηκαν έγιναν Τούρκοι. Έλληνες παρέμειναν μόνον οι Ρωμιοί, δηλαδή όσοι διατήρησαν την προγονική θρησκεία, την ελληνόφωνη ορθοδοξία. Και αυτό ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές παπαριές του οποιουδήπουτε θρησκευόμενου.

    Τώρα, το να ανακαλύπτεις τον Απόλλωνα, και το δωδεκάθεο, και να κατασκευάζεις μια ιδεολογία εκ του μηδενός, παραπέμπει μόνο στις ναζιστικές επινοήσεις. Έχουν δίκιο οι αριστεροπόντιοι που υποστηρίζουν ότι όταν στερείς το ιστορικό γεγονός από τους ιστορικούς και το εκμεταλλεύεσαι ιδεολογικά, μόνο με τον Γκρουέφσκι μπορείς να παραλληλιστείς.

    Αλλά ο καθένας και οι επιλογές του.

    Εμένα θα μου επιτρέψετε να αποχωρήσω αφιερώντας στον Απόλλωνα τον Ύμνο του ένδοξου Νοσφεράτου:

    Αραγες Δωδεκα θεοι θα ερθουν με Χλαμύδες
    και πλήθη αλλαλαζοντα θ’ουρλιάζουν στις κερκίδες ;

    Μηπως θε ναρθει ο Ηρακλής ; Μην ο Θεός ο Δίας ;
    Μηπως αγαλματα ξανά θα φτιαξει ο Φειδίας;

    Μη ταχα βγει ο Ποσειδών απο την παραλία
    Να τύπτει με την Τριαινα τον καθε Μητραλοία ;

    Μη πεσει ο Μεγα Αλέξανδρος από τον Βουκεφάλα
    ενώ ο Πανικας τραγουδα παλι την ”Μαντουβάλα ”;

    Καμμια φορα στην πόλη μου με πιάνει απελπισία
    που βλεπω να βυθιζεται βαθια στην αφασια

    Απο την μια ο Ανθιμος, απο την αλλη ΒΛΗΜΑ
    πειτε μου …τι καλό θα βγει μεσα σε τετοιο Κλίμα;

    ———————————————————————

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/04/2009

  124. ενδιαφερουσα παλια συζήτηση…
    Βεβαια τωρα ο εθνολαικισμός εχει αγκαλιασει τα πάντα και εχει περάσει στο επόμενο σταδιο

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/07/2009

  125. »Υ. γ Γιατί ρε γαμοτο εχω αυτή την αθεράπευτη αισιοδοξία οτι Δεν θα γινει ξανά κουρούμπελο …αφου το ξερω οτι θα γινει.

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | Ιουλίου 3, 2007 »

    Που τόξερα ε; Μάγος ήμουν ;

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 11/07/2009

  126. […] για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη λίγες μέρες πριν ο εθνολαϊκιστής Νομάρχης Π. Ψωμιάδης. Φαίνεται ότι ο μαζικός […]

    Πίνγκμπακ από -Ο Στάλιν, οι Πόντιοι και το …φερέγγυο ΚΚΕ « Πόντος και Αριστερά | 11/09/2009

  127. […] -ΕΘΝΟΛΑΪΚΙΣΜΟΣ και ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  128. […] και των παλαιών Ποντίων). . Με αφορμή τον εθνολαϊκισμό που θα σαρώσει τη Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη λόγω […]

    Πίνγκμπακ από ΠΙΕΡ- ΑΝΤΡΕ ΤΑΓΚΙΕΦ: Από τον βιολογικό στον διαφοριστικό ρατσισμό « Πόντος και Αριστερά | 30/06/2011

  129. […] και των παλαιών Ποντίων). . Με αφορμή τον εθνολαϊκισμό που θα σαρώσει τη Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη λόγω […]

    Πίνγκμπακ από -”Πόντος” σημαίνει άρνηση του ρατσισμού και του εθνικισμού… « Πόντος και Αριστερά | 26/04/2014

  130. Ο όρος ¨εθνολαϊκισμός» ή «εθνικολαίκισμός» αρχίζει να γίνεται πολύ του συρμού μετά τις εκλογές της 25ης φεβρ. 2015.
    π.χ.

    » Όπως κοινή αφετηρία του πολέμου που δέχεται το Ποτάμι είναι ο βούρκος του εθνολαϊκισμού στον οποίο έχει βουτήξει ως τον λαιμό ο Βαξεβάνης μαζί με τον Καμμένο, τον Λαζόπουλο, τον Νικολόπουλο και 2-3 ιντερνετικές «μετεγγραφές» οι οποίες αναπαράγουν τα ψέματα και τις βρισιές τους….»

    http://www.thessalonikipress.gr/polemos-vaxevani-potamiou-gia-ton-chita-mavrorachis/

    και:

    ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ
    Ο πειρασμός του εθνικολαϊκισμού

    http://www.kathimerini.gr/803796/opinion/epikairothta/politikh/o-peirasmos-toy-e8nikolaikismoy

    Σχόλιο από Πάσχος Βαξεβάνης | 27/02/2015

  131. ο εθνικολαϊκισμός και η ιδεολογία του ακραίου Κέντρου

    Πώς αυτή η πολεμική αντι-έννοια απέκτησε τόση δημοφιλία ενώ προσβλέπει σε ένα πολιτικό παιχνίδι για λίγους

    Χρήστος Νάτσης

    Όταν το 2005 ο Πέτρος Θεοδωρίδης χρησιμοποιούσε σε ομιλία του τον όρο εθνολαϊκισμός1 γνώριζε πως αυτός «είναι αδόκιμος».2 Τον χρησιμοποιούσε ωστόσο για να περιγράψει μια κατάσταση πραγμάτων, αυτήν της ιδιότυπης σύγκλισης εθνικιστικού και λαϊκιστικού λόγου που εκφραζόταν στη συγκεκριμένη περίπτωση της πόλης της Θεσσαλονίκης ως έμπρακτη πολιτική κυριαρχία της Δεξιάς, η οποία απαιτούσε τη διάκριση από αυτό που ο συγγραφέας αισθανόταν ίσως ότι έπρεπε να προστατευτεί: έναν λαϊκισμό παραγωγό θετικών κοινωνικών σημασιών και έναν εθνικισμό συγκροτητικό κατά τη νεωτερικότητα απελευθερωτικών ταυτοτήτων. Η θεωρητική έγνοια, λοιπόν, βρισκόταν στην προάσπιση της διάκρισης των αποχρώσεων και όχι των εύκολων συμψηφισμών. Ο νεολογισμός δηλαδή κατέχει μια θέση «διαμοιραστή», ευνοώντας την υποδοχή μιας εμπειρίας που ξαφνιάζει την εννοιακή συγκρότηση· δεν προσπαθεί να περιορίσει την εμπειρία στα προαποφασισμένα σχήματα του νου.

    Η εξέλιξη του όρου θα ακολουθήσει διαφορετική πορεία. Όταν πέρυσι κυκλοφόρησαν σχεδόν ταυτόχρονα από τις εκδόσεις Επίκεντρο οι συλλογές δοκιμίων Ο νέος εθνικολαϊκισμός3 και Ο αριστερός εθνικολαϊκισμός,4 των Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ και Ανδρέα Πανταζόπουλου αντίστοιχα, αποτέλεσαν τη θεωρητική επικύρωση μιας χρήσης του όρου που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ιδεολογικά αντι-εννοιακή. Στο σύντομο δοκίμιό του ο Ταγκιέφ επικαλείται την αναγκαιότητα της επιστροφής στην κατηγορία του εθνικολαϊκισμού, που «κατασκευασμένη ως κατανοητικό υπόδειγμα ενός ορισμένου τύπου κινημάτων […] επιβλήθηκε στις επιστημονικές εργασίες για τις μεταμορφώσεις των ακροδεξιών στην Ευρώπη στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980» (σ. 85-86), ώστε να συγκεκριμενοποιήσει τη «ρευστή έννοια» (σ. 33) του λαϊκισμού. Διακρίνει έτσι ανάμεσα σε λαϊκισμό διαμαρτυρίας –όπου η βασική διάκριση είναι μεταξύ λαού και διεφθαρμένης ελίτ– και σε ταυτοτικό λαϊκισμό – όπου ο εχθρός που προκαλεί τα δεινά προέρχεται από έξω. Παρόλο που και οι δύο λαϊκισμοί είναι επικίνδυνοι ως πρωτίστως «ανεύθυνοι» και «απολιτικοί», καθίσταται προφανές πως η κατάδειξη της μετατόπισης στους ταυτοτικούς λαϊκισμούς απονομιμοποιεί ακόμη περισσότερο τα υποκείμενά τους. Η επιφυλλιδογραφική οπτική του Ταγκιέφ, μια ήπια, σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα, θεωρία των δύο άκρων, που επιβουλεύονται την αστική δημοκρατία των δικαιωμάτων, απολήγει εξάλλου στον διπλό στόχο Λεπέν-Μελανσόν (κρίσιμη είναι εδώ η συγκυρία γραφής του κειμένου, λίγο πριν τις γαλλικές εκλογές του 2012, την οποία η «αξιολογικά ουδέτερη» πρόσληψη του Πανταζόπουλου στην εισαγωγή δείχνει να ξεχνά). Αυτό που αυτοκατανοείται ως ουδέτερη ανάλυση δείχνει να ξεχνά τη δική του τοποθέτηση στο πεδίο της ιδεολογικής διαπάλης, υιοθετεί την οπτική ενός φύσει στην επικράτεια του θέσει. Ο Πανταζόπουλος, από την άλλη, χρησιμοποιεί το σχήμα του Ταγκιέφ για να αναγνώσει τις πολιτικές εξελίξεις από την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 (ο ίδιος διόλου τυχαία τοποθετεί τη λέξη εντός εισαγωγικών, αποκαλύπτοντας τη θεωρητική του προκανανόηση) μέχρι το νέο κυπριακό ζήτημα – με μια σημαντική διαφοροποίηση: ενώ στον Ταγκιέφ ο λαϊκισμός είναι έννοια γένους και ο εθνικολαϊκισμός μία μορφή του, για τον Πανταζόπουλο, σε μια κίνηση απλοποίησης, «ο λαϊκισμός υπάρχει μόνο ως εθνικολαϊκισμός ή και εθνοτικολαϊκισμός». Η έγνοια εδώ είναι να τοποθετηθούν υπό την ίδια σκέπη όσοι ασκούν κριτική στο προσλαμβανόμενο ως αχρονικό μοντέλο της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας.5

    Το αποκείμενο του ακραίου Κέντρου

    Είναι σ’ αυτό ακριβώς το σημείο που προβάλλει η ιδεολογική χρήση και κατάχρηση του όρου στο πλαίσιο της ιδεολογίας του ακραίου Κέντρου. Μιλώντας εδώ για «ακραίο Κέντρο» εννοώ το κομμάτι εκείνο του πολιτικού φάσματος που αυτοκατανοείται ως μετριοπαθές, μεταρρυθμιστικό Κέντρο, όπως έχει διαμορφωθεί ως υπεράνω του πολιτικού ανταγωνισμού. Εννοώ δηλαδή εκείνο το Κέντρο που συγκροτούμενο ως «εκσυγχρονιστικό» έχει θέσει τον εαυτό του πέραν της διαλογικής συγκρότησης του Πολιτικού ως ανταγωνιστικού, χάρη μιας μεταπολιτικής ιδεολογίας της «κοινής λογικής» και του «αυτονόητου». Διεκδικώντας τη μονοπώληση ηχηρών σημαινόντων του Διαφωτισμού (ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατία) αυτό το Κέντρο δρα με ριζοσπαστισμό ανατρέποντας κοινωνικές σχέσεις βασισμένες σε μια μεταπολεμική συναίνεση του κράτους δικαίου, διαμορφώνοντας μία βιοπολιτική μετα-κοινωνία. Μια ατζέντα οικονομικής απορρύθμισης που συναρμόζεται με μια ταυτόχρονη αυταρχικοποίηση του Πολιτικού.

    Η χρήση του εθνικολαϊκισμού σ’ αυτό το πλαίσιο είναι αρνητική, με τη φορμαλιστική έννοια του όρου. Χρησιμοποιείται δηλαδή για να συγκροτήσει αντιθετικά τη μορφή του αποκείμενου της ιδεολογίας του ακραίου Κέντρου. Σε αντίθεση με τον «φιλελεύθερο», «μετριοπαθή», «δημοκράτη» πολίτη –αυτόν που προτείνω να ονομάσουμε «λευκό πολίτη»–6 ο φορέας του εθνικολαϊκισμού αποτελεί τον αντίποδα, έναν αντίποδα που ο καταγγελτικός του εθνικολαϊκισμού λόγος αντιμετωπίζει λίγο-πολύ ως βδέλυγμα.

    Έτσι, ο Νίκος Μαραντζίδης θα αποδώσει στο εθνολαϊκιστικό υποκείμενο όλα τα δεινά της Μεταπολίτευσης, δίνοντας στον όρο αναδρομική ισχύ:

    Θεμελιώδες στον εθνολαϊκισμό υπήρξε το πρόταγμα του εξισωτισμού, στοιχείο απαραίτητο της κοινωνίας της επαγγελίας των απανταχού λαϊκιστών. Όλοι, λοιπόν, έπρεπε να είναι ίσοι· όχι όμως απέναντι στο νόμο αλλά απέναντι στις επιδιώξεις τους. Όλοι, για παράδειγμα, θα έπρεπε να χτίζουν όπου θέλουν, να παρκάρουν όπου βρουν, να μπουν στο πανεπιστήμιο και βέβαια όλοι να το τελειώσουν.

    Επειδή όμως, ο εθνολαϊκισμός είχε ως πρότυπό του την κοινωνία της αφθονίας και όχι αυτήν της αυτάρκειας (έτσι όπως εμφανιζόταν για παράδειγμα στις κομμουνιστικές χώρες) ο εξισωτισμός απόκτησε χυδαία χαρακτηριστικά. Ο νεοπλουτισμός έγινε όχι απλώς τρόπος αλλά στόχος ζωής. Κατά συνέπεια, αυτό που έγινε αντιληπτό ως κοινωνικό κράτος ήταν ένας συνδυασμός κορπορατιστικού κρατισμού και ξεχειλωμένου κεϋνσιανισμού. Με απλά λόγια, κοινωνικό κράτος για τον εθνολαϊκισμό σήμαινε, «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα», ή «όλα τα λεφτά, όλα τα κιλά».7

    Μπροστά σ’ αυτό το «παρηκμασμένο» υποκείμενο το φιλελεύθερο πρόταγμα θα προβάλει ως ελευθερωτής:

    «Ο φιλελευθερισμός με την έννοια της προτεραιότητας του ατόμου, της ευημερίας και της ασφάλειάς του μπορεί να αποτελέσει τη μοναδική διακομματική απάντηση στις ιδεολογίες του εθνολαϊκίστικου ολοκληρωτισμού, που τρέφονται από την απαξίωση κάθε είδους ατομικότητας και μισούν την καντιανή προτροπή sapere aude».8

    Η αδιαφοροποίητη δημοσιότητα

    Πώς όμως αυτή η πολεμική αντι-έννοια απέκτησε τόση δημοφιλία; Πώς κατέστη νόμιμη η χρήση και η κατάχρησή της; Σε πρόσφατο κείμενό μας,9 παραθέταμε με τον Αυγουστίνο Ζενάκο την εκτίμηση του Αριστείδη Μπαλτά, διατυπωμένη ήδη από το 1985, για το αδιαφοροποίητο της ελληνικής δημοσιότητας. Γράφει ο Μπαλτάς:

    Τα πολλαπλά αλληλοδιασταυρούμενα νήματα που συνδέουν αυτούς τους θεσμούς και ιδρύματα υφαίνονται από τη δράση ενός ειδικού κοινωνικού μηχανισμού με πολύ βαθιές ιστορικές ρίζες […] με τέτοιο τρόπο ώστε αυτή η δράση να αναιρεί στην πράξη την ονομαστική αυτοτέλεια των θεσμών και ιδρυμάτων αυτών, να εξομαλύνει τις ιδιαιτερότητες του καθενός, να εξισώνει τους ρόλους τους, να ομογενοποιεί τις λειτουργίες τους και να καθιστά τα προϊόντα αυτών των λειτουργιών ομοιόμορφα και γι’ αυτό ανταλλάξιμα: οι ανακοινώσεις σε ένα συνέδριο φιλοσοφίας μπορούν αυτούσιες και αυτονόητα να αποτελέσουν επιφυλλίδες κάποιας εφημερίδας, όπως αντίστροφα, και εξίσου αυτονόητα, οι επιφυλλίδες μπορούν να λογίζονται για επιστημονικές ανακοινώσεις και να υπολογίζονται σαν τέτοιες […]. Οι έλληνες διανοούμενοι δεν κατανέμονται δηλαδή απλώς στους επιμέρους θεσμούς και ιδρύματα ενός δικτύου οσοδήποτε σφιχτοπλεγμένου. Ο ειδικός κοινωνικός μηχανισμός που ρυθμίζει, αδιόρατα ίσως αλλ’ αναπόδραστα τη λειτουργία των θεσμών και ιδρυμάτων αυτών δημιουργεί τελικά στην πράξη έναν μοναδικό θεσμό ο οποίος ορίζει κατά ενιαίο τρόπο μια μοναδική και ενιαία κοινότητα, την άκρως συνεκτική και ουσιαστικά αδιαφοροποίητη κοινότητα των ελλήνων διανοουμένων. 10

    Σε αυτή την αδιαφοροποίητη ελληνική δημοσιότητα η οριζόντια κίνηση των ιδεών από την ακαδημία στα περιοδικά και από εκεί στον πολιτικό Τύπο δεν συναντά τις αντιστάσεις του «τελωνειακού ελέγχου». Έτσι, στην περίπτωσή μας, την ίδια στιγμή που ο εθνικολαϊσμός διεκδικούσε αξιώσεις επιστημονικότητας μέσα από τα δοκίμια και της μεταφράσεις δοκιμίων που ο Πανταζόπουλος επιμελούνταν στη Νέα Εστία (έντυπο με υψηλό στάτους στην ελληνική δημοσιότητα), οι επιφυλλίδες του στο Βήμα διέχεαν προς τα έξω τη χρήση της, κοινωνώντας τη σε ένα κοινό δημοσιολογούντων που δεν μπορούν να ελέγξουν τη διαδικασία της παραγωγής της, αλλά είναι πρόθυμοι να τη χρησιμοποιήσουν, διευκολύνοντας την παραγωγή λόγου χωρίς το άχθος της αναλυτικής τεκμηρίωσης. Κατόπιν, τα βιβλία, και οι συνεχείς πρόλογοι στα βιβλία άλλων, εν είδει πατριαρχικής ευλογίας του εισηγητή του όρου, ενέτειναν την εντύπωση πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια καινοφανούς αναλυτικής χρησιμότητας έννοια. Στην πραγματικότητα, βλέπουμε σε πλήρη λειτουργία μια μηχανή ανατροφοδότησης ενός εννοιακού φαύλου κύκλου: την ψευδαίσθηση ανισόπεδων κόμβων επικύρωσης σε ένα φλατ συνεχές. Η δημοσιότητα του λόγιου περιοδικού, του κοινού της εφημερίδας, το εκδοτικό συμφραζόμενο, όλα αποτελούν πρωτεϊκές μεταμορφώσεις μιας και της αυτής διαδικασίας, ενός και του αυτού τόπου.

    Επιστημονισμός και κουλτουραλισμός

    Για να λειτουργήσει ωστόσο αυτή η μηχανή χρειάζεται και ένα συμπλήρωμα. Η αρνητική επίκληση ενός υποκειμένου του εθνικολαϊκισμού υπονοεί την ύπαρξη ενός αντίποδα, με χαρακτηριστικά γνωρίσματα που προστατεύουν από αυτόν. Οι δύο σημαντικότεροι κόμβοι γύρω από τους οποίους συναρθρώνεται η αντίπαλη στην εθνικολαϊκιστική υποκειμενικότητα είναι μία ειδική μορφή επιστημονισμού και μια ειδική μορφή «κουλτουραλισμού».

    Στην ιδεολογική αφήγηση του ακραίου Κέντρου, το υποκείμενο του εθνικολαϊκισμού πάσχει από μία πίστη σε ανορθολογικές θεωρίες συνωμοσίας, απέχει της κοινής λογικής, χρησιμοποιεί απλουστευτικές των πραγμάτων προσεγγίσεις της πραγματικότητας. Στον αντίποδα βρίσκεται ένα ιδεολογικοποιημένο υποκείμενο του Διαφωτισμού. Πράγματι, η επίκληση του Διαφωτισμού και της ανάγκης να περάσει ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός έναν αποτελεί ένα από τα συνηθισμένα μάντρα του κεντρώου, ήπιου, μεταρρυθμιστικού λόγου. Ενώ όμως στις ιστορικές του απαρχές η ορθολογική διαφωτιστική στάση αποτελεί τη συνισταμένη τόσο μιας ηθικής όσο και μιας γνωστικής στάσης έναντι της πραγματικότητας, που μεταφράζεται σε ενεργή στάση τόσο στο πολιτικό όσο και στο θεωρητικό επίπεδο, στην ιδεολογική επίκλησή της στην Ελλάδα της κρίσης, η πρώτη στιγμή εξαφανίζεται. Η υποτιθέμενη πολυπλοκότητα των πραγμάτων καλεί το αντι-εθνολαϊκιστικό υποκείμενο σε αποχή από την πολιτική πράξη. Είναι η πίστη στον λόγο των ειδικών αυτή που οφείλει να κατευθύνει την πολιτική επιλογή, η οποία έτσι αποκαθαίρεται από κάθε στοιχείο απρόβλεπτου, από κάθε άνοιγμα δηλαδή προς το στοιχείο του νέου και της έκπληξης, από κάθε προοπτική ελευθερίας. Αν έτσι το εθνικολαϊκιστικό υποκείμενο είναι δύσπιστο έναντι της επιστήμης, το αντι-εθνικολαϊκιστικό την ανάγει σε μια νέα πίστη.

    Ενώ όμως ο επιστημονισμός διαλαλεί την πολυπλοκότητα των διαδικασιών για να αναδείξει σε φυσικές τις πολιτικές αποφάσεις που πρέπει να παρθούν –μια καθαρή περίπτωση φετιχοποίησης και μυστικοποίησης– συνοδεύεται ταυτόχρονα από μια επίκληση της προφάνειας αυτών ακριβώς των αποφάσεων. Πρόκειται για περίφημη «κοινή λογική». Το δόγμα της κοινής λογικής πρεσβεύει πως υπάρχουν ζητήματα της πολιτικής συγκρότησης που υπερβαίνουν την παραδοσιακή διάκριση Αριστεράς-Δεξιάς. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ανοίγεται στη σφαίρα του πολιτικού ένα μεταπολιτικό ρήγμα, που περιλαμβάνει ζητήματα πέραν του πολιτικού ανταγωνισμού, ζητήματα που προβάλλονται από τους ιδεολόγους του ακραίου Κέντρου ως οφθαλμοφανή και αυταπόδεικτα. Μόνο η διευθέτησή τους μπορεί να αποτελέσει προϋπόθεση μιας πολιτικής με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Οι μεταρρυθμίσεις αποτελούν μία περίπτωση αυτών των ζητημάτων. Ας πάρουμε το παράδειγμα της αξιολόγησης. Πάνω στην προφάνεια του ελέγχου της αποτελεσματικότητας της απόδοσης των δημόσιων υπαλλήλων, η ιδεολογία του ακραίου Κέντρου αρθρώνει έναν λόγο που θεωρεί το ζήτημα ως επιλύσιμο με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Η προφάνεια του αιτήματος (που πέραν της εφαρμογής του παραμένει τόσο αφηρημένο που στερείται όντως οποιουδήποτε προσδιορισμού) συνδυάζεται εδώ με την πολυπλοκότητα της εφαρμογής για να το αποσυνδέσει από κάθε πολιτική διαβούλευση. Το αποτέλεσμα όμως είναι βαθύτατα πολιτικό, στον βαθμό που η ρητορική αυτή οδηγεί στην εκτέλεση μιας λεπτομερώς προσδιορισμένης νεοφιλελεύθερης ατζέντας με συγκεκριμένη αντίληψη για το κράτος και τη λειτουργία του. Ο ίδιος συνδυασμός προφάνειας και πολυπλοκότητας χρησιμοποιείται σχεδόν αναλλοίωτος σε όλα τα μείζονα ζητήματα της πολιτικής επικαιρότητας – αρκεί να δει κανείς τα νομοσχέδια των θερινών τμημάτων της Βουλής.

    Η ίδια δυαδικότητα παρατηρείται και στη διάσταση του κουλτουραλισμού. Από τη μια, το φιλελεύθερο, αντι-εθνολαϊκιστικό υποκείμενο επικαλείται, καταναλώνει, ζει με σταθερή αναφορά στην τέχνη. Είτε πρόκειται για λογοτεχνία είτε για μουσική ή για κινηματογράφο, η επίκληση στην καλλιέργεια και η συνακόλουθη πρόταξη της παιδείας ως της πανάκειας που θα λύσει όλα τα προβλήματα (ένας διαφωτιστικός μύθος που επιζεί και στην Αριστερά υπό τη μορφή του κλασικού τύπου αντίληψης της ιδεολογίας ως άγνοιας, ως παραμόρφωσης μιας πραγματικότητας της οποίας αρκεί η γνώση και μόνο) αποτελεί το μοτίβο. Το ηθικό πλεονέκτημα που η επίκληση και μόνο της κουλτούρας προσδίδει σ’ αυτόν που προβαίνει στην επίκληση, μετατρέπει το αντίθετο στην κουλτούρα εθνικολαϊκιστικό υποκείμενο σε ακόμη μεγαλύτερο βδέλυγμα.

    Μια πιο κοντινή ματιά, ωστόσο, στην ουσία αυτού του κουλτουραλισμού, στις ιδιαίτερες στρατηγικές εφαρμογής του, δείχνει και την περιορισμένη και εντέλει πολεμική του εμβέλεια. Η τέχνη στα συμφραζόμενα της ιδεολογίας του ακραίου Κέντρου λειτουργεί ως «αξεσουάρ»: η αυτονομία που της αποδίδεται δεν είναι αυτή του αντορνικού έργου τέχνης, αυτονομία που επιστρέφει στην κοινωνία ως κριτική, αλλά η αυτονομία της επ’ άπειρον χρήσης, σε απόσταση από τους αναστοχαστικούς όρους πρόσληψης που το ίδιο το έργο τέχνης θέτει. Πρόκειται για μια μορφή ανεστραμμένου σοσιαλιστικού ρεαλισμού: αν εκεί επρόκειτο για την προβολή και ταύτιση του έργου με μια συγκεκριμένη πολιτική πραγματικότητα, εδώ πρόκειται για την απαγκίστρωση από κάθε συγκεκριμένο κοινωνικοπολιτικό προσδιορισμό. Αυτό επιτρέπει στο αντι-εθνικολαϊκιστικό υποκείμενο να απολαμβάνει τη μουσική, π.χ., του Τσάρλι Χέηντεν ή του Τσαρλς Μίνγκους την ίδια στιγμή που επιχειρηματολογεί υπέρ της διατήρησης στην εξουσία μιας κυβέρνησης που αποδεδειγμένα συντηρεί στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών.

    Επίσης, φροντίζοντας να επανεγγράψει όλη τη μεταπολίτευση ως εθνικολαϊκιστική, η ιδεολογία του ακραίου Κέντρου μέσω του άσφαιρου κουλτουραλισμού της επιδιώκει και την εμβάθυνση της ρελάνς απέναντι στην περιώνυμη «ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς». Η διεκδίκηση της τέχνης ως του χώρου του μετριασμού όχι μόνο της πολιτικής αντίθεσης, αλλά και της πολιτικής συνθήκης εν γένει, επαναφέρει το μεταπολιτικό, εκσυγχρονιστικό της αίτημα ως οιονεί εγκατάσταση σύγχρονης τέχνης. Ως μεταμοντέρνο ready made προς χρήση παραδοσιακότατων κυριαρχικών προγραμμάτων.

    Ο εθνικολαϊκισμός ήρθε για να μείνει. Μαζί με τον επιστημονισμό και τον κουλτουρισμό συγκροτούν έναν αστερισμό ιδεολογημάτων που επιτελούν τη διαβολή και την υποβάθμιση του λαού, επερωτώντας εντέλει την ίδια την πολιτική συμμετοχή και αφήνοντας την πολιτική ένα παιχνίδι για λίγους.

    http://www.chronosmag.eu/index.php/x-ss-thls-elg.html

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 28/02/2015

  132. […] Ολόκληρη η ομιλία εδώ: https://pontosandaristera.wordpress.com/2007/07/01/16-6-2007/ […]

    Πίνγκμπακ από «Ριβερισμοί» (ή περι της άκριτης χρήσης του όρου «εθνολαϊκισμός») « ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ | 27/06/2015

  133. «……..Μία από τις πλέον έσχατες απόπειρες είναι ανάδυση της απίθανης λέξης «εθνολαϊκισμός». Ναι, στην διεθνή βιβλιογραφία πολιτικής επιστήμης υφίσταται ο όρος national populism: όμως, αυτός ο όρος δεν έχει απολύτως καμμία σχέση με ό,τι επιχειρήθηκε να σπιλωθεί εδώ ως «εθνολαϊκισμός». Εδώ επιχειρήθηκε να πλαστουργηθεί ένας όρος-λοιδωρία, ώστε να αποτραπεί η πολιτική ταύτιση του οποιουδήποτε με τον λοιδωρούμενο. Έτσι, o prêt-à- porter όρος «λαϊκισμός» εφαρμόστηκε στην ριζοσπαστική αριστερά του Αλέξη Τσίπρα (contradictio in terminis το τελευταίο), η οποία λόγω της συνεργασίας της με τους «εθνικόφρονες» ΑΝΕΛ απέκτησε το πρόθεμα «εθνο-», με την ελπίδα πως αυτό θα καταστήσει το σχήμα αντιπαθητικό στους διεθνιστές αριστερούς, υπενθυμίζοντάς τους την απεχθή γι’ αυτούς συμμαχία–ή, τέλος πάντων, αυτός ήταν ο σχεδιασμός.

    Τελικά, η λέξη «εθνολαϊκισμός» δεν είχε κανένα απολύτως πολιτικό περιεχόμενο πέρα από του «αυτούς εκεί να τους αντιπαθείς, μείνε μακριά τους», και αυτό το κενό σημαίνον ρυπαίνει ακόμα τον δημόσιο λόγο με έναν εξηλιθιωτικό όρο-μεθοδολογική καρμανιόλα, ακυρωτικό κάθε σοβαρής πολιτικής κουβέντας όπου οι λέξεις αντιστοιχούν ακόμα στα πράγματα. (Το ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι όντως καθ’ υπερβολήν απεχθής, και μάλιστα για τους ακριβώς αντίθετους λόγους: επειδή συνεχίζει το «μετριοπαθές, σοβαρό, ευρωπαϊκό, ορθολογικό» status quo και δη με τον υπερμνημονιακό ενενηνταεννεαετή ενθουσιασμό του νεοφώτιστου, δεν είναι το θέμα του παρόντος άρθρου–είναι αλλουνού Νίκου Παππά ευαγγέλιο). Όλα όσα εκθέτουμε εδώ ελπίζουμε να καταδεικνύουν πως ναι μεν η λέξη «εθνολαϊκισμός» είναι μεθοδολογικά απαράδεκτη, αλλά αντιθέτως ο χαρακτηρισμός «ευρωλαϊκισμός» για όσους τη βρίσκουν με την αντιλαϊκιστική ρητορική είναι επιστημολογικά ακριβέστατος…

    Μία από τις έλλογες απαντήσεις σε αυτήν εδώ την κριτική θα ήταν η εξής: ότι ναι μεν ο λαϊκισμός έχει ευρέως ταυτιστεί με την δημαγωγία και χρησιμοποιείται καταγγελτικά, αλλά στην πολιτική επιστήμη συνήθως σημαίνει, απλώς και χωρίς αξιολογικούς χρωματισμούς, η πολιτική ανάλυση επί τη βάσει του διπόλου λαός-ελίτ, και η χρήση του όρου λαϊκισμός ως αχρωμάτιστου αναλυτικού εργαλείου είναι απολύτως θεμιτός. Δύο ενστάσεις στις ενστάσεις: πρώτον, αυτός είναι ένας από τους πολλούς ορισμούς του λαϊκισμού στην πολιτική επιστήμη. Και δεύτερον, εδώ έχουμε μια σύγχυση επιπέδων: ναι, υφίσταται αυτός ο επιστημονικός ορισμός, αλλά η αξίωση ότι στον ελληνικό δημόσιο λόγο η καταγγελία του λαϊκισμού ή έστω η αναφορά του ενδέχεται να φέρει αυτήν την αξιολογικά ουδέτερη αναλυτική λειτουργία και όχι την (έστω έμμεση) καταγγελτική και καρικατουριστική χροιά που περιγράφουμε εδώ, δύσκολα στέκει.

    Ας μας επιτραπεί όμως κι ένα ακόμη σχόλιο: κατά τη γνώμη μας, η ανάλυση ειδικά της ελληνικής πολιτικής με όρους αντίστιξης λαού-ελίτ δεν είναι μια υπεραπλούστευση, αλλά όρος εκ των ων ουκ άνευ για να μπορέσει να καταλάβει κανείς τί γίνεται εδώ πέρα, αν μη τι άλλο λόγω των συνθηκών ίδρυσης και μακροημέρευσης του ελληνικού κράτους. Οποιαδήποτε πολιτική ανάγνωση των τελευταίων δύο ελληνικών εκατονταετιών που δεν έχει «πάθει Διαμαντούρο» συναινεί στο γεγονός. Κι αν έχουμε ενδείξεις πως κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σε άλλες χώρες, αυτές οι ενδείξεις είναι ακριβώς η ανάδυση των αναπάντεχων πολιτικών φαινομένων που διεθνώς καταγγέλονται ως «κύμα λαϊκισμού», κοινό χαρακτηριστικό των οποίων (ανεξαρτήτως των συχνά απεχθών μορφών που ενδέχεται να πάρουν) είναι η αμφισβήτηση ενός status quo…..»

    http://www.antibaro.gr/article/16534

    Σχόλιο από Σαβίκος | 24/01/2017

  134. […] από αρκετά χρόνια ο καλός φίλος Πέτρος Θεοδωρίδης εισήγαγε το νέο όρο «εθνολαϊκισμός» για να περιγράψει το φαιδρό φαινόμενο των […]

    Πίνγκμπακ από -Υπάρχει η έννοια «εθνολαϊκισμός»; « Πόντος και Αριστερά | 24/01/2017


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: