Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Η «Αριστερά!» για το βιβλίο Ιστορίας

Ένα σημαντικό άρθρο του Στέλιου Θεοδωρίδη  φιλοξενήθηκε στην εφημερίδα dsc04050.JPG«Αριστερά!» της ΚΟΕ. Έρχεται ως συνέχεια της συνέντευξης του Γιώργου Μαργαρίτη (28-5-07) και της θέσης της οργάνωσης που εκφράστηκε με το κείμενο μιας ομάδας εκπαιδευτικών του χώρου (δημοσιεύεται στη συνέχεια).

Έτσι, συγκεντρώνεται εδώ μεγάλο μέρος των κειμένων που συγκροτούν την αριστερή κριτική προς το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού και κυρίως προς το ιδεολογικο-πολιτικό ρεύμα που το παρήγαγε.

 Αυτό που συνέβη και δυστυχώς δεν προβλήθηκε καθόλου από τα κίτρινα ΜΜΕ, είναι το γεγονός ότι το βιβλίο απορρίφθηκε από το σύνολο σχεδόν της Αριστεράς πλην Λακεδαιμονίων.  Και υποστηρίχθηκε μ’ ένα τρόπο φανατικό και φονταμενταλιστικό από την καθεστωτική νεοφιλελεύθερη («εκσυγχρονιστική» την λένε αλλιώς) εκδοχή, είτε νεοδημοκρατική, είτε πασοκική, καθώς -δυστυχώς- και μεγάλο μέρος του Συνασπισμού. 

kostas-gavriilidis_ai-stratis.jpg

 

 

                                                                     

Εξόριστοι στον  Άι-Στράτη. Πρώτος σέρνει τον ποντιακό  χορό ο Κώστας Γαβριηλίδης,  βουλευτής της ΕΔΑ και ηγέτης του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας (από «E«)

 

Απ’ την πλευρά μας, η σύγκρουση για το βιβλίο της Ιστορίας δεν έγινε για την αφηρημένη “υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας από την παγκοσμιοποίηση”, αλλά γιατί θεωρήσαμε και θεωρούμε, ότι αποκρύπτονται -με αναθεωρητικό τρόπο- πλευρές του ιστορικού παρελθόντος στο ονομα του πολιτικά ορθού. Και θεωρούμε επίσης ότι αυτό το “πολιτικά ορθόν” σήμερα εκφράζει την πραγματική εξουσία στην Ελλάδα, καθώς και τους νέους προσανατολισμούς του ελληνικού καπιταλισμού.

Για μας, η αναθεώρηση που επιχείρησαν οι συγγραφείς του βιβλίου σχετίζεται επίσης και με την αναίρεση των κατακτήσεων της δεκαετίας του ’90 και την επανάκαμψη του ιδεολογικού απαρτχάϊντ, που είχε οργανώσει μέχρι τότε η εξουσία για τους Έλληνες της Ανατολής και τους πρόσφυγες του ’22. Και η επανάκαμψη αυτή είχε πολύ πιο βίαια, κυνικά και βάρβαρα χαρακτηριστικά, απ΄αυτά που μας είχαν συνηθίσει παλιότερα οι απλοϊκοί δεξιοί και η παραδοσιακή εθνικοφροσύνη…

 

dsc04572.jpg219.jpgdsc04572.jpg219.jpgdsc04572.jpg

 

Για το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού

ή αλλιώς «ούτε με την Σκύλα ούτε με την  Χάρυβδη»

Του Στέλιου Θεοδωρίδη

Μια πρωτοφανής συζήτηση έχει ανοίξει στην Ελλάδα για τα ζητήματα της Ιστορίας με αφορμή την έκδοση του σχολικού εγχειριδίου για την Στ’ δημοτικού. Σε μια χώρα που ο διάλογος απουσιάζει, και ειδικά στους χώρους των ιστορικών επικρατεί μια απίστευτη κατάσταση περιορισμού σε μικρές ομάδες -που έχουν ως αναφορά σε κάποιον  θεωρούμενο ηγέτη της συγκεκριμένης ιστοριογραφικής σχολής- που δεν επικοινωνούν, δεν συζητούν, δεν κρίνουν τα επιχειρήματα των άλλων σχολών σκέψης. 

prosfigikadn2mcv.jpg (Δεκέμβρης του ’44. Διαδήλωση μπροστά στα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας )

Σ΄ αυτή λοιπόν τη χώρα, άνοιξε ένας διάλογος που ξεπέρασε σύντομα τους «ειδικούς» και απλώθηκε απρόσμενα. Παρ’ όλες τις προσπάθειες να αποκλειστούν οι «μη ειδικοί» με ελιτίστικα περί «νοικοκυρών» επιχειρήματα και αρκετά βίαιο ιδεολογικά τρόπο, εν τούτος ο διάλογος αγκάλιασε το σύνολο της κοινωνίας.

Ζητήματα που σχετίζονται: με το ρόλο της ιστορικής επιστήμης, με τις ιδεολογικές επιλογές της εξουσίας για τη νεότερη ιστορία, με τις διάφορες  σχολές των ιστορικών, άρχισαν να συζητιούνται δημόσια. Πιθανότατα, γιατί ευρισκόμενοι σ’ ένα ιστορικό μεταίχμιο, η Ιστορία επωμίζεται με έναν επιπλέον ρόλο από τον παραδοσιακό της αναπαραγωγής της κυρίαρχης ματιάς. Ίσως, διαδραματίζει πλέον ένα σημαντικότερο ρόλο για την ιδεολογική προσαρμογή των κοινωνιών στη νέα τάξη πραγμάτων.

Η ιδεολογική σημασία του βιβλίου

          Το επίμαχο βιβλίο Ιστορίας προέρχεται από μια ομάδα ιστορικών έντονα πολιτικοποιημένη και ενταγμένη σ’ αυτό ονομάζουμε «εκσυγχρονιστικό μπλοκ», πουdsc04576.jpg εκφράζεται κυρίως σε επίπεδο εξουσίας είτε με την πολιτική Σημίτη, είτε με την πολιτική Γιαννάκου. Η συγκεκριμένη ομάδα έχει επιλέξει ως μέσο προσέγγισης των ιστορικών γεγονότων την λεγόμενη «ουδέτερη» ιστορία ή αλλιώς την «πολιτικώς ορθή» ιστορία. Κατασκευάζει έτσι μια ανύπαρκτη εικόνα ενός αρμονικού παρελθόντος, το οποίο δεν είχε αντιθέσεις, συγκρούσεις, αντιτιθέμενα συμφέροντα. Οι συγγραφείς πιστεύουν, σε ιδεολογικό επίπεδο, ότι με τον τρόπο αυτό της ουδέτερης αφήγησης συμβάλλουν στην άμβλυνση των παλιών αντιθέσεων και στην ανάπτυξη της ανοχής προς τους παλιούς εχθρούς. Δημιουργούν έτσι μια ψευδή, εξιδανικευμένη εικόνα για το παρελθόν.

Όμως, ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι η ίδια η εξουσία, τόσο στην πασοκική όσο και στη νεοδημοκρατική εκδοχή της, επιλέγει τη συγκεκριμένη ιστορική προσέγγιση και επιδιώκει να κατασκευάσει έναν άνθρωπο του μέλλοντος στερημένο ταυτότητας, που έχει ασαφή εικόνα των ιστορικών γεγονότων, πιστεύει ότι δεν υπάρχουν αντιθέσεις άξιες να προκαλέσουν εντάσεις, που εμφορείται από έναν ιδεαλιστικό πασιφισμό. Φαίνεται ότι η ενοποίηση των αγορών επιβάλλει την εξαφάνιση των ιδιαιτεροτήτων και τη δημιουργία ενός άνευρου Homo Europaicus. Kαι για να το πετύχει αυτό, φορά την ενδυμασία της επιστημονικής νηφαλιότητας και χρησιμοποιεί σύμβολα και σημεία για να παραπλανήσει την Αριστερά και να αδρανοποιήσει την κριτική της.

Οι διάφορες πλευρές της κριτικής

          Η κριτική που ασκήθηκε στο βιβλίο καλύπτει το σύνολο του πολιτικού φάσματος. Από τους παλαιομοδίτες οπαδούς του Κρυφού Σχολειού και της Αγίας Λαύρας, μέχρι την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, το παραδοσιακό Κ.Κ. και τις προσφυγικές οργανώσεις. Κάθε κριτική διακρίνεται από ιδιαιτερότητα και αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες κοινωνικές δυνάμεις. Η κριτική του εθνικιστικού χώρου, όπως και της Εκκλησίας, επικεντρώνεται σε ζητήματα της παραδοσιακής θεώρησης του παρελθόντος και μιας ρομαντικής, εκτός εποχής, εθνοκεντρικής αναπόλησης.

Αντίθετα η κριτική που ασκήθηκε από την Αριστερά θέτει περισσότερο τα ζητήματα της ταξικής αντανάκλασης στο χώρο της ιστοριογραφίας, καθώς και των ιδεολογικών επιδιώξεων του εκσυγχρονιστικού ρεύματος της εξουσίας να διαμορφώσει μια αποστειρωμένη ιστορική θεώρηση του παρελθόντος απογυμνωμένη από κάθε ιδεολογική ερμηνεία, αποσπασματικά δοσμένη γνώση που εν τέλει απορυθμίζει και  αποδομεί την  ίδια τη διδασκαλία της Ιστορίας.

korinthos.jpg

 

 

 

(μνημείο που έστησαν οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής στην Κόρινθο)

  

         Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η κριτική των προσφυγικών οργανώσεων, που πρώτη φορά εκφράστηκε μαζικά και δυναμικά διαμορφώνοντας έναν ιδιαίτερο πόλο και συνομιλώντας, κυρίως, με τις δυνάμεις της αριστερής κριτικής. Οι προσφυγικές οργανώσεις έθεσαν το ζήτημα ως ζήτημα αναθεώρησης της ιστορίας γιατί οι συγγραφείς του βιβλίου έχοντας μια, ιδιαίτερα έντονη, τοπικιστική ματιά υποβάθμισαν πλήρως τη σημασία και την ιδιαίτερη ιστορική πορεία των Ελλήνων της Ανατολής. «Το βιβλίο αγνοεί πλήρως την Οικουμενική διάσταση του ελληνισμού και η όλη ιστορική ανάλυση βασίζεται στην αντίληψη ενός έθνους-κράτους, που προέρχεται από τον ευρωπαϊκό εθνικισμό του 20ου αιώνα». (N.Ουζούνογλου-Ομοσπ. Κων/πολιτών) Η αποσιώπηση αυτή ήταν προκλητική γιατί από τη δεκαετία του ’80 εκφράστηκε μια ριζοσπαστική κριτική προς την κυρίαρχη ιδεολογία από τις προσφυγικές οργανώσεις και δημιουργήθηκε ένα σημαντικό κίνημα που διεκδίκησε ζητήματα ιστορικής μνήμης. Το κίνημα αυτό ανέδειξε απωθημένα ζητήματα του παρελθόντος, όπως το γεγονός ότι οι γενοκτονίες των χριστιανικών λαών στην Ανατολή (Αρμενίων, Ελλήνων στον Πόντο και την Ιωνία, Ασσυρίων, Αραμαίων κ.ά.) από τον τουρκικό εθνικισμό -που κωδικοποιήθηκε τελικά με την απόφαση του 1911 για εξόντωση των ανεπιθύμητων πληθυσμών- υπήρξαν ο κύριος μηχανισμός μετάβασης από την πολυεθνική Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος.

dsc04560.JPG (Μακρόνησος ’22. Καραντίνα της «μητέρας-πατρίδας» στους  πρόσφυγες από τον Πόντο) 

Ασκήθηκε επίσης σημαντική κριτική στη μεθοδολογία του βιβλίου. Έχει επισημανθεί από σημαντικούς μελετητές ότι το η γνώση παρέχεται με «ημιτελή» τρόπο, εκφράζοντας μια νέα σκηνοθετική αντίληψη για τα σχολικά βιβλία: «…η αφήγηση, η εξέλιξη των γεγονότων και των καταστάσεων απουσιάζουν, σε τρόπο ώστε να εμποδίζεται κάθε συσχέτιση αιτίου και αποτελέσματος. Τα γεγονότα, δοσμένα αποσπασματικά και ενίοτε με χαρακτηριστικά κενά ανάμεσά τους, δίνονται αταξινόμητα ως προς τη σημασία τους…Η έλλειψη κριτηρίων και αναλογιών αιφνιδιάζει… » (Γιώργος Μαργαρίτης)

«Στις μέρες μας που διατυμπανίζεται «το τέλος της ιστορίας», αντίστοιχα είναι και τα βιβλία της ιστορίας στα σχολεία. Στις δικές μας γενιές με τη λίγη βοήθεια του σχολείου και με τη γνώση που πρόσφερε το κίνημα μαθαίναμε ιστορία και μέσα από την πολιτική δραστηριότητα συγκροτούσαμε τη σκέψη και τη γλώσσα μας. Τώρα με το νέο βιβλίο και καταργείται η ιστορία (και δεν μιλάμε για τη διαλεκτική λογική αλλά για τη στοιχειώδη τυπική λογική) και αναρωτιόμαστε αν τα παιδιά μπορούν να μάθουν γραφή και ανάγνωση.» (Δίκτυο Κριτικής και Δράσης στην Παιδεία)

Εν κατακλείδι

Το κίνημα και η αριστερά λοιπόν απέναντι στην σημερινή εξουσία (Σκύλα) με την οποία μήνες τώρα στον εκπαιδευτικό χώρο συγκρούεται και της οποίας Σκύλας βασική ιδεολογική επιλογή αποτελεί το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού, και απέναντι στις κραυγές του εθνικισμού και της Εκκλησίας (Χάρυβδη) θα πρέπει να αντιτάξει την δικιά του άποψη και θέση. Απαλλαγμένο από τα άγχη και τα κόμπλεξ του παρελθόντος , μακριά από ανούσιες και εύκολες ομαδοποιήσεις να ανοίξει την συζήτηση πάνω σε αυτά τα θέματα.

Ενδιαφέρουσα δε για το τι μέλει γενέσθαι η θέση του Δικτύου Κριτικής και Δράσης για την Παιδεία : για το εκπαιδευτικό κίνημα πρέπει να είναι δεδομένη η κριτική και στα προηγούμενα βιβλία. Στο επίπεδο της διδακτικής μεθόδου, στο θέμα του περιεχομένου, στο θέμα της ογκώδους ύλης. Όμως με τα νέα βιβλία έχουμε ένα άλμα, μια νέα ποιότητα. Και μάλιστα όλα αυτά με το μανδύα της καινοτομίας και του «προοδευτισμού». Ξεχνούν ότι εξέλιξη και πρόοδος δεν είναι το ίδιο…. Ως εκπαιδευτικοί και γονείς δεν επιτρέπεται να αποδεχθούμε το σχολείο – αποθήκη με τα παιδιά του εργαζόμενου λαού ανιστόρητα και αγράμματα.

http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=844&Itemid=30

banner.jpg

___________________________________________________________

 

ΔΙΚΤΥΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Μάιος 2007

Για το βιβλίο Ιστορίας ΣΤ΄Δημοτικού

Ένα βιβλίο σύγχρονης πολιτικής προπαγάνδας

 

Σε συνέντευξη στον Δημήτρη Νανούρη, η κ. Ρεπούση (συγγραφέας του βιβλίου) αναφέρει:

«Τρεις είναι οι βασικές του καινοτομίες: Ανανεώνει το ιστορικό περιεχόμενο. Εκεί εστιάζεται και το μεγαλύτερο μέρος της αντιπαράθεσης...»

Ας αποκρυπτογραφήσουμε τη σημασία της παραπάνω δήλωσης.

Προσεγγίζοντας το βιβλίο, δεν αναζητάμε το τι θα θέλαμε εμείς να γράφει ή τι αποσιωπάται, αλλά τις έννοιες με τις οποίες είναι γραμμένο. Αφού αναφερόμαστε σε σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας, θέλουμε να δούμε πώς θα διαπαιδαγωγήσουν τους μελλοντικούς νέους εργαζόμενους. Διαβάζοντάς το, αναδεικνύονται οι βασικές έννοιες-άξονες με τις οποίες είναι γραμμένο.

Η Αυτοκρατορία

Διαβάζουμε στο βιβλίο (σελ. 19) ότι «οι σουλτάνοι συνηθίζουν, όταν κατακτούν ένα afisa_sinedrio_2.jpgβασίλειο ή μία επαρχία, να διατηρούν θαυμαστή τάξη». Απ’ όλες τις ιστορικές πηγές, αυτή επιλέχθηκε από τους συγγραφείς για να κάνουν «μαθητεία στην Ιστορία» τα παιδιά. Έτσι καταργούνται 400 χρόνια σκλαβιάς και ωραιοποιείται η οθωμανική αυτοκρατορία. Δεν είναι τυχαίο ότι σ’ όλο το βιβλίο υπάρχει «σιωπή» για τη «σύγχρονη αυτοκρατορία», τις ΗΠΑ. Δεν αναφέρεται ούτε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Ουίλσον υπαγόρευσε στη Γαλλία και τη Γερμανία τους όρους της συνθήκης μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Ούτε η στρατιωτική της παρουσία στο ελληνικό έδαφος και η παρέμβασή της στην πολιτική ζωή της χώρας μας μετά το Β΄ Παγκόσμιο. Το αποκορύφωμα της παρασιώπησης (σελ. 109): «Η ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι…». Ποιος την έριξε και γιατί; Δεν είναι αναγκαίο να το μάθουν τα παιδιά μας. Μαθαίνουν όμως πώς «βγαίνουν λάδι» οι αυτοκρατορίες και οι σύγχρονοι «αυτοκράτορες»…

Οι Μεγάλες Δυνάμεις και η εθνική κυριαρχία

Στον ορισμό της Ιεράς Συμμαχίας (1814) δεν αναφέρεται η καταστολή των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στην Ευρώπη ως βασικός της στόχος. Όσον αφορά την επανάσταση του 1821, οι Μεγάλες Δυνάμεις επεμβαίνουν υπέρ των Ελλήνων και ορίζονται ως Εγγυήτριες Δυνάμεις του ελληνικού κράτους. Το γιατί δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχουν και τα πρώτα ελληνικά κόμματα, το Γαλλικό, το Αγγλικό και το Ρωσικό. Ούτε η παρέμβαση της Αγγλίας στα εσωτερικά της Ελλάδας από τον Οικονομικό dsc04558.JPGΈλεγχο στη Μικρασιατική Εκστρατεία έως και τον Εμφύλιο. Και όταν «χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονταν στο λιμάνι της Σμύρνης…», κουβέντα για τη διαταγή των Μεγάλων Δυνάμεων να απομακρυνθούν τα πλοία τους από το λιμάνι, αφήνοντας τους πρόσφυγες έρμαια του τούρκικου στρατού. Ειπώθηκε από τους συγγραφείς σε σεμινάριο το επιχείρημα ότι «αν γράψουμε τις θηριωδίες των άλλων, πρέπει να γράψουμε και γι’ αυτά που έκανε ο ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία». Αν όμως οι λαοί δε γνωρίζουν την ιστορική αλήθεια, τα κοινά τους μαρτύρια, για να μην ξαναγίνουν τα ίδια λάθη, δεν μπορούν να αναπτύξουν πραγματική φιλία και αλληλεγγύη.

Η κατάργηση των τάξεων

Η μοναδική αναφορά σε κοινωνική τάξη γίνεται για την Τρίτη Τάξη (Γαλλική Επανάσταση) και αυτό γιατί έχει επικρατήσει ως ιστορικός όρος. Δεν υπάρχει πουθενά στο βιβλίο η αστική τάξη και η εργατική τάξη ούτε για την Ελλάδα ούτε για τις άλλες χώρες. Χτυπητό παράδειγμα η απόκρυψη των ταξικών αντιθέσεων επί τουρκοκρατίας. Γιατί δίπλα στους Τούρκους μεγαλοϊδιοκτήτες γης, υπήρχαν και Έλληνες τσιφλικάδες (οι πρόκριτοι). Οι πρόκριτοι κατανέμουν και μαζεύουν τους φόρους για τον κατακτητή από τους ραγιάδες και συχνά με βίαιο τρόπο. Σκλάβος ο ραγιάς στον Τούρκο κατακτητή, σκλάβος και στον Έλληνα τσιφλικά . Όταν αποσιωπώνται τα παραπάνω, πώς να καταλάβει ο μαθητής τις συγκρούσεις ανάμεσα στους πρόκριτους και τους λαϊκούς αγωνιστές;

Η Εκκλησία

Διαμαρτύρεται η «Ιεραρχία» ότι στο βιβλίο δεν καταγράφεται η συμβολή της στον ελληνορθόδοξο πολιτισμό. Στο βιβλίο «παραλείπεται» κι έτσι συγκαλύπτεται ο ρόλος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας επί τουρκοκρατίας. Δεν αναφέρεται ότι έπαιρνε φόρους (το 1\3 της σοδειάς) από τους υπόδουλους. Ούτε ότι ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ αφόρισε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Μ. Σούτσο, όταν ξεκίνησαν την επανάσταση στη Μολδοβλαχία, ούτε ότι καταδίκασε τον Ρήγα Φεραίο και τα παμβαλκανικά απελευθερωτικά κηρύγματά του. Ούτε ότι το Πατριαρχείο εξέδωσε την «Πατρική Διδασκαλία» όπου διακηρύσσει ότι ο Θεός ευδόκησε να στείλει τους Τούρκους για να διαφεντεύουν και να παιδεύουν τους Χριστιανούς, τους οποίους παρασύρει ο διάβολος στις διδασκαλίες των Φιλελευθέρων (απάντηση-καταπέλτη ενάντια στο Πατριαρχείο δημοσιεύει ο Κοραής από το Παρίσι). Και η ιστορική επιβεβαίωση: Κανένας πατριαρχικός δεν περιλαμβάνεται στην ηγεσία του Αγώνα. Είναι, βέβαια, κατανοητή η διαμαρτυρία της Εκκλησίας Α.Ε., που με τα σχολεία της, τα πανεπιστήμιά της και τις εισηγμένες στο χρηματιστήριο επιχειρήσεις της θέλει να προβάλλει την «ιδιαιτερότητά» της στην παγκοσμιοποιημένη αγορά…

Ο παράγοντας «Λαός»

Εκκωφαντικά απουσιάζουν οι λαϊκοί αγωνιστές του 1821 και υποβιβάζονται σε φωτογραφίες με λεζάντες. Γιατί πίσω από αυτούς, υπάρχει ο λαός που τους ανέδειξε σε ηγέτες του. Όπως επίσης και η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και η Σοβιετική Ένωση, που στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επιμένουν οι συγγραφείς να την ονομάζουν Ρωσία (σελ. 109). Στην Εθνική Αντίσταση το βάρος πέφτει στα αντίποινα και στην τρομοκρατία του κατακτητή, παρά στην ηρωική εποποιία του ελληνικού λαού. Δε χρειάζεται να μαθαίνουν τα παιδιά ότι οι λαοί γράφουν την Ιστορία τους.

Η κατάργηση της ιστορικής αιτιότητας

Μερικά παραδείγματα:

Ποιες ήταν οι αιτίες των συγκρούσεων μεταξύ των Ελλήνων κατά την επανάσταση του 1821; Δεν υπάρχουν. Ποιες οι αιτίες του φασισμού; Δεν υπάρχουν. Ποιες οι αιτίες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου; Δεν υπάρχουν. Ποιες οι αιτίες των συγκρούσεων ανάμεσα στο ΕΑΜ, από τη μια, και στον ΕΔΕΣ και την ΕΚΚΑ, από την άλλη; Δεν υπάρχουν. Ποιες οι αιτίες του εμφυλίου; Δεν υπάρχουν.

Ο Θουκυδίδης, που έγραψε Ιστορία με αιτίες και αποτελέσματα, απομακρύνοντας την ιστοριογραφία από τη μυθοπλασία, είναι πια ξεπερασμένος.

Παράλληλα με την ωραιοποίηση της αυτοκρατορίας, με την κατάργηση των τάξεων, με την απουσία των επαναστάσεων και των κινημάτων, με την αποσιώπηση γεγονότων, «καταργείται» και η καταγραφή της ατομικής δραστηριότητας των ζωντανών ανθρώπων, ισοπεδώνοντας το κύριο και το δευτερεύον, μετατρέποντας τους σε λέξεις. Έτσι αναπτύσσεται η αδυναμία προσανατολισμού με αποτέλεσμα την καλλιέργεια της αδιαφορίας .

Η συγγραφέας του βιβλίου, κ. Ρεπούση, σε συνέντευξή της στην «Καθημερινή» (01/04/07) δηλώνει ευθέως:

«Σε ό,τι αφορά τα ιστορικά πρόσωπα, η αντίληψή μας είναι ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ιστορικά πρόσωπα, ιστορικά υποκείμενα, από τη στιγμή που με τη δράση μας, τη σκέψη μας, τις πρωτοβουλίες μας επηρεάζουμε τα δρώμενα και επιδρούμε στις εξελίξεις. Αυτή η αντίληψη δεν απουσιάζει στο βιβλίο. Ούτε οι εθνικοί ήρωες απουσιάζουν. Αυτό που απουσιάζει είναι η ταύτιση των ιστορικών προσώπων με τους εθνικούς ήρωες».

Εδώ καταργούνται οι αιτίες και τα αποτελέσματα της ανθρώπινης δραστηριότητας. Οι κοινωνικές σχέσεις, που συμπυκνώνονται στα άτομα, καταργούνται και αυτές. Δεν υπάρχουν ομάδες και τάξεις με αντικρουόμενα συμφέροντα και αντιθέσεις. Δεν υπάρχουν προσωπικότητες και ηγέτες που εκφράζουν ή συμβολίζουν αυτές τις κοινωνικές ομάδες. Υπάρχουν μόνο άτομα που δουλεύουν, τρώνε και μετακινούνται σ’ έναν κόσμο εικόνων-λέξεων, αδυνατώντας να τις επεξεργαστούν και να δουν τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους και των ανθρώπων με τα πράγματα – απαραίτητη προϋπόθεση για να έχει ο άνθρωπος ανεξάρτητη βούληση και προσανατολισμό.

Ισοπεδώνονται τα πάντα και δημιουργείται σύγχυση, αφού δεν υπάρχει καμιά ιεράρχηση για το τι είναι σημαντικό και τι επουσιώδες. Τελικά, κατασκευάζεται θεωρητικά το χάος με την προβολή λέξεων και εικόνων, με αποτέλεσμα να μην αναπτύσσεται η ικανότητα να διαβάζει κανείς το παρελθόν, να ερευνά το παρόν και να φαντάζεται και να σχεδιάζει το μέλλον. Δηλαδή, την ίδια βαρύτητα και ευθύνη έχει ο Αμερικανός άνεργος μετανάστης, που κατατάσσεται στον επαγγελματικό στρατό, με τον Μπους και το επιτελείο του, που μακελεύουν όλη τη Μέση Ανατολή; Το ίδιο είναι ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και ο δοσίλογος; Την ίδια δραστηριότητα έχουν ένας αθλητής και ο Κολοκοτρώνης; Όταν, όμως, ακούς μόνο λέξεις, τότε ο Κολοκοτρώνης είναι πλατεία και ο Βενιζέλος αεροδρόμιο…

«Καινοτομία» όχι μόνο στο περιεχόμενο αλλά και στη διδασκαλία

Η συγγραφέας του βιβλίου, κ. Ρεπούση, σε συνέντευξή της στην «Κ», δηλώνει ευθέως:

«Δε θέλουμε να αφομοιωθεί (η ύλη του βιβλίου). Θέλουμε να υποστηρίξουμε ένα νέο περιβάλλον μάθησης, στο οποίο τα παιδιά μελετούν, συζητούν, σκέπτονται, συμπεραίνουν και με τον τρόπο αυτόν μαθαίνουν Ιστορία».

Όμως με το γραπτό κείμενο, με την αφήγηση και την ανάλυση, με τις αιτίες και τα αποτελέσματα, με συγκεκριμένο μαθησιακό στόχο, με το χάρτη στον πίνακα και τις πηγές συμπληρωματικά, αναπτύσσεται ο διάλογος στην ομάδα (εκπαιδευτικός – μαθητές), λύνονται οι απορίες. Μ’ αυτή τη μαθησιακή διαδικασία, αφομοιώνεται η ύλη και ο μαθητής, μέσα από την απομνημόνευση αυτού που γνωρίζει (και όχι παπαγαλία αυτού που δεν ξέρει – απομνημόνευση και παπαγαλία είναι εντελώς διαφορετικές και αντικρουόμενες διαδικασίες) αναπτύσσει τη σκέψη και τη γλώσσα του. Και επειδή μιλάμε για την Ιστορία, βοηθιέται να καταλάβει ότι δεν είναι έτσι τυχαία ριγμένος, σαν πέτρα, σε μια περιοχή που μπορεί να είναι και η Ελλάδα, αλλά ότι είναι ενταγμένος σε μια κοινωνία, σ’ ένα έθνος και ότι μοιράζεται αυτόν τον κόσμο και μ’ άλλους λαούς και άλλα έθνη. Έτσι βοηθιέται στην απόκτηση ιστορικής μνήμης και συνείδησης (προσανατολισμός στο χώρο και το χρόνο).

Αλλά το νέο βιβλίο, όπως ομολογεί η μία από τους συγγραφείς του, δεν έχει στόχο τα παραπάνω.

Στο «νέο περιβάλλον της μάθησης»:

1.  Απουσιάζει η ολοκληρωμένη αφήγηση, υπάρχουν μικρές γενικόλογες ενότητες που απομακρύνουν το παιδί από το γραπτό λόγο. Αν λάβουμε υπόψη ότι έχει καταργηθεί η διδασκαλία της Γραμματικής, τότε τα αποτελέσματα είναι αποκαρδιωτικά για την πνευματική συγκρότηση των παιδιών.

2.  Ανάμεσα σ’ αυτές τις μικρές ενότητες, στο κεφάλαιο «μαθητεία στην Ιστορία», παρατίθενται λήμματα, πηγές, πίνακες, χάρτες, εικόνες που υποκαθιστούν την αφήγηση και την παρουσίαση αιτίων-αποτελεσμάτων, αντί να χρησιμοποιούνται ως μέσα για την κατανόηση της ύλης. Σύμφωνα με τους συγγραφείς, αυτό αποσκοπεί στο να ανακαλύψει μόνος του ο μαθητής την Ιστορία, την αίτια, το αποτέλεσμα. Η αυτενέργεια, όμως, χωρίς υποδομή καθηλώνει το παιδί στην εικόνα και οδηγεί στη δημιουργία εντυπώσεων και όχι στη θεμελίωση της γνώσης. Υπάρχουν μόνο εικόνες-λέξεις, τα γεγονότα παρουσιάζονται αποσπασματικά, με κενά ανάμεσά τους, δεν υπάρχει η διαδοχή των γεγονότων.  Έτσι καταργείται η αντίληψη της ιστορικής διάρκειας και το παιδί αδυνατεί να δημιουργήσει τη σχέση του με το χρόνο και το χώρο. Και αν δεν μπορεί τελικά να ανακαλύψει την ιστορία χιλιάδων χρόνων, τότε φταίνε τα γονίδιά του, η κοινωνική του προέλευση και οι «ανεπαρκείς» δάσκαλοι.

3.  Όσον αφορά «το νέο περιβάλλον της μάθησης»: Ας εξασφαλιστούν πρώτα όλες οι προϋποθέσεις, όπως γενναία χρηματοδότηση για αξιοπρεπή κτίρια, για μικρά τμήματα, για υλικοτεχνική υποδομή, για να ζουν με αξιοπρέπεια, χωρίς ανασφάλεια, από το μισθό τους οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς των μαθητών, και μετά ας έρθουν να μας κάνουν κήρυγμα για τα νέα περιβάλλοντα…

Σε άλλη συνέντευξή της, η κ. Ρεπούση αναφέρει: «Τρεις είναι οι βασικές του καινοτομίες: Ανανεώνει το ιστορικό περιεχόμενο. Εκεί εστιάζεται και το μεγαλύτερο μέρος της αντιπαράθεσης. Εισάγει τις ιστορικές πηγές στο μάθημα της Ιστορίας, και όταν λέμε πηγές δεν εννοούμε μόνο τις γραπτές αλλά και τις γελοιογραφίες, τα σκίτσα, τα έργα τέχνης και καθετί που δείχνει τι έκαναν, πώς σκέπτονταν, πώς αισθάνονταν οι άνθρωποι στο παρελθόν. Τέλος, δημιουργεί ένα περιβάλλον ενεργητικής, διερευνητικής μάθησης που στηρίζεται στο διάλογο και στην επικοινωνία των μελών της μαθητικής κοινότητας.»

Ανανέωση, όμως, του ιστορικού περιεχομένου δεν είναι η προπαγάνδα μέσα από koe_jun2003.jpgαποσιωπήσεις, συγκαλύψεις και «συνωστισμούς». Ούτε αντικείμενο της Ιστορίας είναι τα αισθήματα, οι σκέψεις και οι καθημερινές συνήθειες των ανθρώπων. Η αναπαράσταση της καθημερινής ζωής και η απόδοση των συναισθημάτων είναι αντικείμενο της λογοτεχνίας. Ή μήπως θέλουν να καταργήσουν κι αυτήν;   

Τελικά, απλώς, σε μια «ωραία, …χαρούμενη ατμόσφαιρα» οι μαθητές (άραγε γνωρίζουν τα προβλήματα που κουβαλούν τα παιδιά της εργαζόμενης οικογένειας στο σχολείο), χωρίς σκοπό διαδικασία και ανθρώπινη καθοδήγηση, να κουβεντιάζουν (την κουβεντούλα βαφτίζουν διάλογο;) και να απασχολούνται (απασχολήσιμος μαθητής – απασχολήσιμος εργαζόμενος;), με αποτέλεσμα:

1.  Να μην αφοσιώνονται σε μια δραστηριότητα που είναι η βάση της οργανωμένης σκέψης και ανοίγει το δρόμο στη δυνατότητα και ικανότητα της κριτικής σκέψης. Μιλάνε για κριτική σκέψη, όταν από τη μαθησιακή διαδικασία απουσιάζουν η ανάλυση, η σχέση αιτίου-αποτελέσματος, η υπόδειξη-επεξήγηση-καθοδήγηση σε παιδιά 8, 10, 14 ετών.

2.  Την έλλειψη της αφομοίωσης και την «απαραίτητη» παπαγαλία για την επιτυχία σε εξετάσεις και βαθμούς να την καλύπτουν τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα και η υπεροχή της κοινωνικής θέσης. Τελικά, μήπως θέλουν «το αφεντικό να ξέρει 1.000 λέξεις και ο εργάτης 100»;

Στις μέρες μας, που διατυμπανίζεται «το τέλος της Ιστορίας», αντίστοιχα είναι και τα βιβλία της Ιστορίας στα σχολεία. Οι παλιότερες γενιές, με τη λίγη βοήθεια του σχολείου και με τη γνώση που πρόσφερε το κίνημα, μάθαιναν Ιστορία και μέσα από την πολιτική δραστηριότητα συγκροτούσαν τη σκέψη και τη γλώσσα τους. Τώρα, με το νέο βιβλίο, και καταργείται η Ιστορία (και δε μιλάμε για τη διαλεκτική λογική, αλλά για τη στοιχειώδη τυπική λογική) και αναρωτιόμαστε αν τα παιδιά μπορούν να μάθουν γραφή και ανάγνωση. 

Ξεχνούν ότι εξέλιξη και πρόοδος δεν είναι το ίδιο. Το θέμα του συγκεκριμένου βιβλίου πήρε τέτοιες διαστάσεις γιατί έμπλεξαν μέσα πολλοί. Ακροδεξιοί, Εκκλησία Α.Ε. και από την άλλη «διανοούμενοι» που, όλως τυχαίως, είχαν πρωταγωνιστήσει και δυο μήνες πριν, σαν υπάλληλοι του Υπουργείου εναντίον του φοιτητικού κινήματος, της απεργίας της ΠΟΣΔΕΠ, προσωπικοτήτων, κομμάτων κ.λπ. Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο το βιβλίο της Ιστορίας. Είναι το αν μαθαίνουν τα παιδιά Ιστορία, Μαθηματικά, Γραμματική κοκ. Και με τα νέα βιβλία δεν γίνεται κάτι τέτοιο. Ως εκπαιδευτικοί και γονείς, δεν επιτρέπεται να αποδεχτούμε το σχολείο-αποθήκη με τα παιδιά του εργαζόμενου λαού ανιστόρητα και αγράμματα.

 

banner.jpg

24/06/2007 - Posted by | -Βιβλίο Ιστορίας

29 Σχόλια »

  1. η όλη ιστορική ανάλυση βασίζεται στην αντίληψη ενός έθνους-κράτους, που προέρχεται από τον ευρωπαϊκό εθνικισμό του 20ου αιώνα.

    Κοίτα να δεις, οι νεοφιλελεύθεροι(sic)!

    Σχόλιο από Ασμοδαίος | 17/06/2007

  2. «Kαι για να το πετύχει αυτό, φορά την ενδυμασία της επιστημονικής νηφαλιότητας και χρησιμοποιεί σύμβολα και σημεία για να παραπλανήσει την Αριστερά και να αδρανοποιήσει την κριτική της.»

    Συμφωνώ και επαυξάνω. Το φαινόμενο αυτό το είδαμε να εμφανίζεται -μ’ εντυπωσιακή μεγαλοπρέπεια- σε πολλές πρόσφατες συζητήσεις στο διαδίκτυο….. Σημαντικοί διανοούμενοι, που περίμενες να παράγουν αυτόνομα κριτικό λόγο, σύρθηκαν φοβικά στην υποστήριξη του βιβλίου και επέτρεψαν τους εθνικιστές -ή ακόμα χειρότερα τους «εθνολαϊκιστές»- να «παίζουν» μόνοι τους ελλείψει αντιπάλου.

    Ευτυχώς που εμφανίστηκε η αριστερή κριτική και έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/06/2007

  3. Βγήκε και το νέο βιβλίο της Γ Γυμνασίου (Ιστορία Νεότερη και Σύγχρονη):
    http://zeus.pi-schools.gr/gymnasio

    Από μια πρώτη ματιά, «κάτι» μου λέει ότι δεν θα αρέσει καθόλου στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Η αριστερά λογικά δεν θα έχει πρόβλημα, καθώς το βιβλίο είναι αρκετά «μαρξιστικό».

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  4. Σ’ εμάς θ’ αρέσει πίξι;

    Ποιά είναι η γνώμη σου;

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/06/2007

  5. Λείπει η μια από τις δύο σελίδες του κεφαλαίου για τον Πόντο (μάλλον έγινε λάθος στο σκανάρισμα), αλλά αν κρίνω από το βιβλίο του καθηγητή, πιστεύω πως ναι:

    Συνωστισμούς, πάντως, δεν έχει 🙂

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  6. Και η δεύτερη σελίδα του κεφαλαίου από το βιβλίο του μαθητή:

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  7. Δεν μπορώ να το διαβάσω καλά… αλλά κουβέντα κι εδώ για τη Γενοκτονία!

    Μα αυτοί οι παππούδες μας, μανία να συνωστίζονται!!!!!!!

    Κάπου χρησιμοποιεί την έκφραση -θαμπά το διαβάζω- «…η ελληνοποίηση των Ρωμιών νομιμοποιεί την πολιτική των Νεοτούρκων;»…

    Εννοεί ο (ή η) συγγραφέας, ότι η Hellas μετέτρεψε «σούμπιτο» τους Ρωμιούς (μάλλον αραμαϊκής προέλευσης) σε πράκτορες του βασιλείου, οπότε δικαιολογημένα και αυτοί οι εκσυγχρονιστές (οι νεότουρκοι) προστάτευσαν το κράτος τους από τους πράκτορες!!!!!!

    Εάν εννοεί αυτό ο καλλιτέχνης, τι θα μπορούσε να αναφωνήσει ο πτωχός Πόντιος;;;;;

    μ-π

    Υ.Γ.

    Διαβάζοντας τις οδηγίες προς το δάσκαλο έπεσα πάνω στο εξής: «…. ένας από τους λόγους που έκανε τους Νεότουρκους να θέλουν να απαλλαγούν από τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, ήταν το γεγονός ότι οι τελευταίοι, ενώ τυπικά ήταν πολίτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχαν αρχίσει να αναπτύσσουν έντονη πολιτική δραστηριότητα με άμεσο στόχο την ήττα του οθωμανικού κράτους και απώτερο στόχο την ενσωμάτωση στην Ελλάδα των εδαφών που οι ίδιοι κατοικούσαν«.

    Δηλαδή -σύμφωνα με τους (τις) συγγραφείς- οι Νεότουρκοι ήταν οι εγγυητές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Χαλιφάτου… και όχι πραξικοπηματίες εθνικιστές που στόχευαν στην υπονόμευση του χαρακτήρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη μετεξέλιξή του σε κοσμικό έθνος-κράτος! Μάλλον δεν έχουν συμβουλευτεί καθόλου τα θεωρητικά κείμενα του τουρκικού εθνικισμού.

    Με αυτή την αξιωματική θέση, λογικό είναι να μην αντιμετωπίζουν τη μετάβαση από την πολυεθνική θρησκευτική αυτοκρατορία σε εθνικά κράτη ως συγκεκριμένη ιστορική πρόκληση, αλλά ως ζήτημα αντιμετώπισης πρακτόρων από μια καθώς πρέπει συντεταγμένη εξουσία. Η (πρωτόλεια) διαπραγμάτευση αυτού ακριβώς του φαινόμενου γίνεται στο κείμενο «Πόντος και Αριστερά» που δημοσιεύουμε.

    Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτή την λογική -που δεν διακρίνει το «οθωμανικό» από το «τουρκικό»- η Σμύρνη και η Τραπεζούντα ήταν τουρκικά εδάφη και όχι οθωμανικά. Αυτή η παραδοχή είναι το βασικό λογικό λάθος που διακρίνει όλη τη συγκεκριμένη ιστοριογραφική αντίληψη, της οποίας η πιο ναϊφ εκδοχή παρουσιάστηκε στο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ» δημοτικού.

    Με δυό λόγια, από τα λίγα στοιχεία που έδωσες υποθέτω ότι και το βιβλίο αυτό καλύπτεται από το κείμενό μας: Η εκδίκηση των «αυτοχθόνων» (και των «νεοκύπριων» θα πρόσθετα)!!!!!

    Νομίζω, Πίξι, ότι αν στο μέλλον δεν ανοίξουν κύκλοι συζητήσεων μεταξύ των ιστορικών, που πρόσκεινται στον Λιάκο ή στον Κιτρομηλίδη με τους ιστορικούς των προσφυγικών ομάδων -χωρίς υπεροψίες, ελιτισμούς και εξουσιαστικά συμπλέγματα- θα περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας στην κόντρα και στη γκρίνια.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/06/2007

  8. Μετά το σχόλιό σου Πίξι, που είχε σταματήσει η «εσωτερική λογοκρισία» του κόμματος -moderation το λένε- πρέπει να δώ προσεκτικότερα το κείμενο!

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/06/2007

  9. Μα καλά, εδώ «συνωστιζόμαστε» για τις πρώτες θέσεις της wordpress 😛

    ΥΓ Ζαλίζομαι με τα μακρυνάρια σχόλια, δεν τα κάνετε κάθε φορά ποστ καλύτερα; Είναι κρίμα που μερικά είναι πάρα πολύ σπουδαία και «θάβονται» ως σχόλια.

    Σχόλιο από JustAnotherGoneOff | 18/06/2007

  10. Δηλ., πρέπει οπωσδήποτε να χρησιμοποιεί τον (νομικό) όρο «γενοκτονία»; Άλλωστε, ούτε το προηγούμενο βιβλίο τον χρησιμοποιούσε…
    Κατά τη γνώμη μου το θέμα καλύπτεται αρκετά ισορροπημένα.

    Εννοεί ο (ή η) συγγραφέας, ότι η Hellas μετέτρεψε “σούμπιτο” τους Ρωμιούς (μάλλον αραμαϊκής προέλευσης) σε πράκτορες του βασιλείου, οπότε δικαιολογημένα και αυτοί οι εκσυγχρονιστές (οι νεότουρκοι) προστάτευσαν το κράτος τους από τους πράκτορες!!!!!!

    Δεν νομίζω ότι εννοεί αυτό η Σία Αναγνωστοπούλου (από όπου το παράθεμα). Σε μεγέθυνση:

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  11. Τα επόμενα κεφάλαια:
    Σελ. 104:

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  12. σελ. 105:

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  13. σελ. 106:

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  14. Συμπλήρωσα το προπαραπάνω σχόλιο με μια υποσημείωση σχετική.
    —————————–

    Η χρήση ή μη του νομικού όρου «γενοκτονία» έχει πολλές σημασίες…

    Κατ’ αρχάς, ως νομικός όρος -και όχι ως λέξη της καθομιλούμενης γλώσσας- καλύπτεται από 5 συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Η χρήση λοιπόν του όρου υπονοεί την αποδοχή η όχι της ικανοποίησης των όρων αυτών. Υπάρχει δηλαδή μια προαποφασιμένη εθνική εκκαθάριση από την εξουσία ή όχι; Πραγματοποιείται αυτή με συγκεκριμένους τρόπους;

    Σημειωτέον, ότι ο ορισμός μιας πράξης ως «γενοκτονία» εξαρτάται από την ικανοποίηση μόνο μιας από τις συγκεκριμένες 5 προϋποθέσεις. Στη περίπτωση των Ελλήνων της Ανατολής (όπου από 2 και κάτι εκατομμύρια καταμετρήθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα 1,25) ισχύουν και οι 5 όροι. Τα αριθμητικά στοιχεία τα έχουν διαπραγματευτεί υποδειγματικά οι Αλεξανδρής-Κιτρομηλίδης.

    Δηλαδή, η χρήση η μη του όρου έχει βαθύτατη ιδεολογική και πολιτική σημασία.

    Η σημασία αυτή είναι κατανοητή μόνο οταν δούμε το σύνολο των παραμέτρων που διαμόρφωσε την μετά το ’22 ιδεολογία του καθεστώτος. Και σημαντική παράμετρος είναι η μετά το ’22 εξέλιξη της σχέσης της ελλαδικής εξουσίας με τον τουρκικό εθνικισμό (που ιδρύει επισήμως το ’23 και εθνικό του κράτος καταστρέφωντας την Οθωμανική Αυτοκρατορία και καταργώντας το Χαλιφάτο). Επίσης σημαντικό ρόλο έπαιξε η σύγκρουση των παλαιοελλαδικών γραφειοκρατικών στρωμάτων με τα αστικά στρώματα των Ελλήνων της Ανατολής.

    Και αυτό εάν το συνδυάσουμε με τη στάση της ελλαδικής Αριστεράς (το ζήτημα αυτό θίγεται στο άρθρο που σου πρότεινα) καταλαβαίνουμε το πως διαμορφώθηκε αυτό που αποκαλούμε «ιδεολογικό απαρντχάϊντ κατά των προσφύγων του ’22«. Στη βάση αυτή υπάρχει η βαθύτατη ρήξη μεταξύ των προσφυγικών οργανώσεων και του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, που ελέγχεται βέβαια από τη συγκεκριμένη ιστοριογραφική σχολή που σχολιάζουμε. (Θα αφιερώσουμε κάποια στιγμή ένα ποστ στην αποκαλυπτική αυτή σύγκρουση!)

    Οι εκκρεμότητες αυτές φαίνεται ότι κλείνουν τη δεκαετία του ’90. Τότε μοιάζει να έχει επέλθει η αναγκαία όσμωση και να έχει ωριμάσει ο χρόνος, ώστε η τραυματική ιστορική εμπειρία των προσφύγων να μπορεί να ενσωματωθεί στη συλλογική μνήμη.

    Έτσι δημιουργείται το τυπικό γεγονός, που έχει μεγάλη συμβολική σημασία: <em>Στη δεκαετία του ’90 οι οργανώσεις των προσφύγων πέτυχαν -κινηματικά, από τα κάτω- την αποδοχή της ιστορικής τους ματιάς και την καθιέρωση δύο επίσημων «Εθνικών Επετείων» για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στην Ανατολή (19 του Μάη στον Πόντο και 14 Σεπτέμβρη στο σύνολο της Μικράς Ασίας). Ας μη συζητήσουμε εδώ για τη σημασία των επετείων. Όμως το ότι η κοινωνία των πολιτών το πέτυχε, είναι πρωτίστως σημαντικό.

    Κατόπιν όμως, η άρνηση αναφοράς τους σε βιβλίο που παρήγγειλε το ίδιο το κράτος που θέσπισε τις επετείους, συνιστά φαρσοκωμωδία πρώτου μεγέθους !

    Αλλά, νομιζω, ότι η φαρσοκωμωδία αυτή κρύβει στο βάθος τα αρνητικά αντιπροσφυγικά συμπλέγματα του παλαιοελλαδιτισμού που ακόμα φαίνεται να λειτουργούν… μέσω της συγκεκριμένης ιστοριογραφικής σχολής, που -είτε ανοιχτά, είτε καλυμένα- αναθεωρεί τις κατακτήσεις της δεκαετίας του ’90.

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/06/2007

  15. και 107:

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  16. Πίξι…

    Σαφώς θέλει προσεκτική ανάγνωση (και αποκωδικοποίηση).

    Από το παράθεμα της Αναγνωστοπούλου που ευγενικά μας έστειλες μεγενθυμένο, μπορώ να εντοπίσω -πολύ πρόχειρα- τρία σοβαρά λάθη:

    -«Ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος φέρνει την οθωμανική εξουσία στο πλευρό του άξονα».

    Όμως, μετά το πραξικόπημα του ’08 ο όρος «οθωμανική εξουσία» δεν ισχύει. Ισχύει πιθανότατα ο όρος «νεοτουρκική οθωμανική εξουσία» (Ν.Ο.Ε). Ο λόγος που η Ν.Ο.Ε. συμμάχησε με τις Κεντρικές Δυνάμεις ήταν οι παντουρκιστικοί και ρεβανσισικοί προσανατολισμοί των Νεοτούρκων, οι οποίοι (προσανατολισμοί) προκάλεσαν και τους βαλκανικούς πολέμους.

    -Χρησιμοποιεί -σε μαθητές- τον όρο «ριζοσπαστικοποίηση» της πολιτικής των Νεοτούρκων. Ο όρος αυτός όμως στην αισθητική της γλώσσας μας, είανι θετικά σημασμένος. Λίγοι θα τον ταύτιζαν με τον «φονταμενταλισμό» ή κάτι αντίστοιχο.
    Με τον όρο αυτό λοιπόν, ξεπερνιούνται οι διωγμοί κατά των χριστιανικών ομάδων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυροχαλδαίων). Με σαφήνεια δεν αναφέρεται καμιά σκληρή δίωξη, καμιά εθνική εκκαθάριση…. Μόνο «ριζοσπαστικοποίηση»…. τα υπόλοιπα υπονοούνται.

    -Χρησιμοποιεί λάθος και χωρίς εισαγωγικά τον όρο «νομιμοποίηση», τόσο για την ελλαδική πολιτική, όσο και για την πολιτική του τουρκικού εθνικισμού. Δεν φαίνεται πουθενά ότι θεωρεί τους Νεότουρκους «σκληρούς ή κάτι σχετικό, εθνικιστές». Ότι και να κάνουν είναι νομιμοποιημένοι, χωρίς εισαγωγικά!

    Είναι σα να γράφει κάποιος αντισημίτης -στο αποφευκτέο μέλλον, μετά τη γενοκτονία των Εβραίων της Αμερικής από τους αγγλοσάξονες εθνικιστές- όταν η Λευκή Αγγλοσαξονική Δύναμη κατέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία ότι: Η ισραηλοποίηση των Εβραίων της Αμερικής και η πολιτική του Ισραήλ νομιμοποιούσε τους αγγλοσάξωνες της Λευκής Δύναμης (να πράξουν τα δέοντα)….

    Γαι το τελευταίο γελάμε βέβαια, όχι όμως γιατί ο παραλληλισμός με τα καθ’ ημάς είναι ατυχής!!!!!!

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/06/2007

  17. Για να μην είμαι γκρινιάρης….

    το τελευταίο που μου ‘στειλες για την ήττα και την καταστροφή της Σμύρνης είναι καλό!

    Μια τελευταία παρατήρηση. Υπάρχει ολόκληρη σελίδα για το «τουρκικό εθνικό κίνημα» (αλήθεια ο Κεμάλ είναι «εθνικιστής» ή ο αντίστοιχος του Κολοκοτρώνη;) και για το ντόπιο ελληνικό εθνικό κίνημα (ποντιακό και ιωνικό) τίποτα… Ενώ υπήρχαν αυτόνομες πολιτικές εκφράσεις («Εθνοσυνέλευση του Πόντου» και «Μικρασιατική Άμυνα«). Οι Έλληνες της Ανατολής εκφράζονταν μόνο με τον ελληνικό στρατό;

    Φυσικά όχι!

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/06/2007

  18. Σύμφωνα λοιπόν μ’ αυτή την λογική -που δεν διακρίνει το “οθωμανικό” από το “τουρκικό”- η Σμύρνη και η Τραπεζούντα ήταν τουρκικά εδάφη και όχι οθωμανικά. Αυτή η παραδοχή είναι το βασικό λογικό λάθος που διακρίνει όλη τη συγκεκριμένη ιστοριογραφική αντίληψη, της οποίας η πιο ναϊφ εκδοχή παρουσιάστηκε στο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ” δημοτικού.

    μ-π, αν προσέξεις στην πρώτη σελίδα από το βιβλίο του καθηγητή («σχολιασμός γραπτών πηγών»), θα δεις ότι γίνεται αναφορά στην επιδίωξη των Νεοτούρκων για μετατροπή της πολυεθνικής Οθ. Αυτοκρατορίας σε εθνικό κράτος.
    Δες επίσης την αναφορά σε προηγούμενο κεφάλαιο του βιβλίου του μαθητή (σελ. 68)

    καθώς και το κεφάλαιο για το τουρκικό εθνικό κίνημα (παραπάνω, σελ. 106).

    Υπάρχει επίσης κεφάλαιο για τη μεταχείριση των προσφύγων από το ελλ. κράτος (σ. 121-122 βιβλίο μαθητή και 113-114 β. καθηγητή).
    Νομίζω ότι καλό θα ήταν να αποκτήσετε εποπτεία ολόκληρου του βιβλίου πριν το καταδικάσετε για «παλαιοελλαδιτισμό».

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  19. και για το ντόπιο ελληνικό εθνικό κίνημα (ποντιακό και ιωνικό) τίποτα…

    Μάλλον υπάρχει, αλλά λείπει η σελίδα 102, δηλ. η αμέσως προηγούμενη αυτής:

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  20. Πίξι, έχεις δίκιο!

    Η κουβέντα εδώ έγινε αποσπασματικά και εν θερμώ… Θα το διαβάσω και θα προσπαθήσω να το συζητήσουμε ολοκληρωμένα.

    Νομίζω όμως ότι συμφωνώ με την άποψη που υποστηρίζει την κατάργηση του ενός αποκλειστικού σχολικού εγχειριδίου. Δεν είναι δυνατόν να βρεθούν ταυτόσημες ερμηνείες, ώστε να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.

    Νομίζω ότι αυτός θάπρεπε νάναι πια ο στόχος όλων…

    Δες τη συνέντευξη του Γ. Μαργαρίτη στην εφημ. «ΑΡΙΣΤΕΡΆ»

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/06/2007

  21. Οι συγγραφείς αυτού του βιβλίου (Ευαγγελία Λούβη, Δημήτρης Ξιφαράς) και ο αξιολογητής (Άλκης Ρήγος) μάλλον στην ίδια «σχολή» με τον Μαργαρίτη ανήκουν.

    Σχόλιο από pixie | 18/06/2007

  22. Δεν νομίζω!

    μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 18/06/2007

  23. […] παρέας), καθώς και από κείμενα του Βλάση Αγτζίδη, του Στ. Θεοδωρίδη κ.ά. […]

    Πίνγκμπακ από -Ένας χρόνος Π&Α « Πόντος και Αριστερά | 25/12/2007

  24. Βρήκα ένα ενδιαφ΄ρον κείμενο για το βιβλίο της Γ’ Λυκείου.

    Νομίζω ότι κακώς δεν ολοκληρώσατε την κριτική που αρχίσατε στα σχόλια

    ———————————————————–

    Ιδεολογήματα και ατοπήματα στο βιβλίο της ιστορίας της Γ’ γυμνασίου
    Του Κωνσταντίνου Χολέβα, Πολιτικού Επιστήμονος

    Πηγή: http://www.discussion.gr/themata/istoria3/txt1.html

    Κατά τα τελευταία χρόνια μία μειοψηφία ιστορικών και διανοητών προσπαθεί να επιβάλει τις ιδεολογικές αντιλήψεις της και την μονομερή θεώρηση των γεγονότων στο όνομα της μετανεωτερικότητος και της δήθεν απαλλαγής από τους «εθνικούς μύθους». Στην προσπάθειά τους αυτή χρησιμοποιούν επιλεκτικά και με προκρούστειο τρόπο τις ιστορικές πηγές , ενώ τις περισσότερες φορές δεν κρύβουν τις πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες που τους καθοδηγούν (π.χ. βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων). Στον βωμό της «μεταμοντέρνας» ιστοριογραφίας απαλείφονται, ψαλιδίζονται και διαστρεβλώνονται ουσιώδη συστατικά της ιστορικής εξελίξεως όπως ο ρόλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η σημασία και η ανάπτυξη της εθνικής συνειδήσεως, το αντιστασιακό πνεύμα τού Έλληνα, η αυτοθυσία, το μαρτύριο και ο ηρωισμός. Χαρακτηριστικό και κραυγαλέο παράδειγμα τέτοιας ιστοριογραφίας είναι το αποσυρθέν βιβλίο Ιστορίας, το οποίο διδάχθηκε στην Στ΄ Δημοτικού κατά το σχολικό έτος 2006-2007. Φαίνεται, όμως, ότι σε μικρότερο βαθμό τέτοια ιδεολογήματα και ατοπήματα εμφιλοχωρούν και σε άλλα σχολικά βιβλία. Θά επισημάνουμε στην συνέχεια ορισμένα ατοπήματα στο νέο εγχειρίδιο Ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου, το οποίο διδάσκεται για πρώτη φορά εφέτος, δηλαδή κατά το σχολικό έτος 2007 -2008.

    Το βιβλίο αυτό συνεγράφη από την Ευαγγελία Λούβη και τον Δημήτριο Ξιφαρά και σπεύδω να σημειώσω ότι δεν περιέχει προκλητικούς χαρακτηρισμούς που προσβάλλουν την ιστορική αλήθεια και την εθνική μας ευαισθησία, όπως συνέβαινε με το βιβλίο της Στ΄ Δημοτικού. Ανήκει, όμως στην ίδια σχολή ιστορικής γραφής και αυτό φαίνεται από μία ενδεικτική σταχυολόγηση που επιχειρούμε.

    Α) Ορθόδοξη Εκκλησία και Διαφωτισμός. Στην σελίδα 23 τού εν λόγω σχολικού βιβλίου αναγράφονται τα εξής κάτω από τον τίτλο «Ο Ελληνισμός από τα μέσα τού 18ου αι. έως τις αρχές τού 19ου αι.».: «Η ορθόδοξη εκκλησία, που αναγνωριζόταν από την οθωμανική διοίκηση ως η ηγεσία όλων των υπόδουλων χριστιανών, εναντιωνόταν στην διάδοση των διαφωτιστικών ιδεών, επειδή θεωρούσε ότι μία επανάσταση θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια αλλά και τον ελληνισμό. Αυτό, ωστόσο δεν εμπόδισε ορισμένους κληρικούς να υιοθετήσουν διαφωτιστικές αντιλήψεις (Μεθόδιος Ανθρακίτης, περ. 1650- περ. 1736, Ευγένιος Βούλγαρης, 1716 -1806) και κάποιους να δραστηριοποιηθούν εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας». Η συγκεκριμένη παράγραφος μας δείχνει ότι για τους συγγραφείς τού βιβλίου τα πάντα και οι πάντες αξιολογούνται αποκλειστικώς και μόνον με κριτήριο την στάση τους απέναντι στον Δυτικό Διαφωτισμό τού 18ου αιώνος . Πρόκειται για ιδεολογική μονομέρεια και ιστορικό ατόπημα, γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία κατά την εποχή εκείνη είχε διαμορφώσει την δική της πνευματική και απελευθερωτική ιδεολογία και δράση με βάση την δική της παράδοση. Αυτή η παράδοση είτε είναι άγνωστη είτε είναι απορριπτέα από τους συγγραφείς τού βιβλίου. Αντιθέτως ο Στήβεν Ράνσιμαν , ο Νίκος Σβορώνος και πολλοί άλλοι σοβαροί μελετητές παραδέχονται ότι κατά τα μαύρα χρόνια της δουλείας η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν η πρώτη και κατευθυντήρια δύναμη που διαφύλαξε την εθνική συνείδηση και καθοδήγησε τα απελευθερωτικά κινήματα των Ρωμηών.

    Φυσικά η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν επιφυλακτική απέναντι στον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό λόγω των αθεϊστικών τάσεων των ηγετών του. Δεν ήταν όμως αντίθετη στην προσπάθεια τού Διαφωτισμού να εγκαθιδρύσει στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Μία δίκαιη εξιστόρηση των γεγονότων θα έπρεπε να εξηγεί στά παιδιά μας ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε την δική της πνευματικότητα κάι αγωνιστικότητα και δεν είχε ανάγκη να αντιγράφει οτιδήποτε εμφανιζόταν στην Εσπερία. Ό άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος είναι ανύπαρκτος για τους συγγραφείς τού βιβλίου, καλλιέργησε το φρόνημα, την παιδεία και την γλώσσα αποτρέποντας τους εξισλαμισμούς και δίνοντας θάρρος με τις προφητείες του και με την θυσία του. Δεν χρειαζόταν να γνωρίζει τα διδάγματα τού Βολτέρου. Άνεγνωρίσθη από την συνείδηση τού λαού μας ως ο πρωταγωνιστής της πνευματικής προετοιμασίας τού 1821, αλλά το σχολικό βιβλίο τον αγνοεί. Προφανώς δεν ταιριάζει στο προκρούστειο κουτάκι τού «Δυτικού Διαφωτιστή».

    Στον τομέα της παιδείας και της αναβιώσεως των κλασσικών γραμμάτων η Ορθόδοξη Εκκλησία ανέπτυξε τον δικό της Νεοελληνικό Διαφωτισμό, όπως παραδέχεται ο Καθηγητής κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης. Οι περισσότερες εκδόσεις αρχαιοελληνικών κειμένων έγιναν από κληρικούς. Αλλά και όσοι Έλληνες διανοητές επηρεάσθηκαν από τον δυτικό Διαφωτισμό, δεν παρασύρθηκαν από τα αθεϊστικά στοιχεία του. Παράδειγμα ο Ρήγας Βελεστινλής, ο οποίος όταν συνελήφθη στη Τεργέστη δήλωσε στους Αυστριακούς ανακριτές του: «Δύο είναι οι στόχοι μου. Πρώτον η σωτηρία της ψυχής μου και δεύτερον η απελευθέρωση της Πατρίδος μου». Αυτή την ελληνορθόδοξη αντίληψη τού Ρήγα την παραβλέπει το συγκεκριμένο σχολικό βιβλίο. Παρουσιάζει στην σελίδα 25 τον Ρήγα σαν ένα απλό αντιγραφέα τού ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.

    Αλλά και στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων η Ορθόδοξη παράδοση συνέβαλε πολύ περισσότερο και πολύ πριν από την εμφάνιση τού Διαφωτισμού. Θυμίζουμε ότι το πρώτο Σύνταγμα της Γαλλικής Επαναστάσεως, γνήσιο τέκνο τού Διαφωτισμού, προέβλεπε την εκπαίδευση μόνον των αγοριών. Αντιθέτως στην Ορθόδοξη Κωνσταντινούπολη τού 1100, επί εποχής Κομνηνών, διαβάζουμε στό Τυπικόν τού Νοσοκομείου της Μονής Παντοκράτορος ότι υπηρετούσαν πολλές γυναίκες ιατροί (ιάτραιναι). Τό Ελληνορθόδοξο Βυζάντιο (Ρωμανία) τού 1100 επέτρεπε στις γυναίκες να λαμβάνουν πανεπιστημαική μόρφωση. 700 χρόνια μετά το κατά τα άλλα «προοδευτικό» Σύνταγμα της Γαλλικής Επαναστάσεως εισάγει ως δημοκρατικό βήμα την εκπαίδευση των αγοριών και μόνον! Αυτά άραγε ποιό σχολικό βιβλία θα τα διδάξει στά παιδιά μας;

    Φυσικά πρέπει οι νέοι μας να μαθαίνουν τις σημαντικές πολιτικές καινοτομίες που επέφερε ο Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση. Όμως είναι επιστημονικό και ιστορικό σφάλμα να κρίνονται και να ζυγίζονται οι πάντες με κριτήριο την αυστηρή ή μη προσήλωσή τους στον -εν πολλοίς αντιχριστιανικό- Διαφωτισμό τού 18ου αιώνος. Το ήθος των Νεομαρτύρων που έσωσαν με το παράδειγμά τους το Γένος μας από τον εξισλαμισμό σε ποιο κουτάκι τού Διαφωτισμού χωρεί; Προφανώς δεν χωρεί πουθενά, γι’ αυτό και τα σχολικά μας βιβλία τους αγνοούν παντελώς.

    Β) Η Αγία Λαύρα και η έναρξη της Επαναστάσεως. Στην σελίδα 30 τού βιβλίου υπάρχει ο γνωστός πίνακας που αναπαριστά τον Γερμανό, Αρχιεπίσκοπο τότε των Παλαιών Πατρών (της Πάτρας) να ευλογεί το λάβαρο στην Αγία Λαύρα. Μέ εμφανή διάθεση ειρωνείας και με περιφρόνηση των πηγών οι συγγραφείς σημειώνουν στην λεζάντα: «Θ. Βρυζάκης. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλογεί τή σημαία της επανάστασης (φανταστική σύνθεση). Αν και ο Αγώνας είχε ξεκινήσει λίγες μέρες νωρίτερα, η 25η Μαρτίου ορίσθηκε το 1838 ως εθνική επέτειος για να συνδεθεί η κήρυξη της Επανάστασης με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου». Ο υπότιτλος αυτός τού ζωγραφικού πίνακα καταδεικνύει ανάγλυφα τα αντιεκκλησιαστικά ιδεολογικά σύνδρομα των συγγραφέων, οι οποίοι δέχονται να γράφουν ιστορία αγνοώντας ή περιφρονώντας τις ιστορικές πηγές. Θυμίζουμε: Τήν 25η Μαρτίου ως ημερομηνία ενάρξεως της Επαναστάσεως την όρισαν οι ίδιοι οι επαναστάτες, όπως μαρτυρεί ο κληρικός Αμβρόσιος Φραντζής και άλλοι που μετείχαν στην σύσκεψη της Βοστίτσας τον Ιανουάριο τού 1821. Προφανώς την επέλεξαν για να προβάλουν τον Ορθόδοξο Χριστιανικό χαρακτήρα τού Αγώνος. Τό 1838 με διάταγμα τού Όθωνος απλώς αναγνωρίσθηκε επισήμως αυτή η επιθυμία των αγωνιστών. Δέν κατασκευάσθηκε εκ των υστέρων η σύνδεση Παναγίας και Ελευθερίας.

    Όντως δεν έγιναν όλα στις 25 Μαρτίου, διότι είχε εξεγερθεί η Αρεόπολη στις 17 Μαρτίου, η Καλαμάτα στις 21 Μαρτίου, την ίδια ημέρα τα Καλάβρυτα έδιωξαν τους Τούρκους κλπ. Όμως ο Παλαιών Πατρών Γερμανός και η ευλογία τού λαβάρου στην Αγία λαύρα δεν είναι μύθος. Μπορεί το γεγονός να συνέβη λίγο νωρίτερα, δηλ. μεταξύ της 8ης και της 23ης Μαρτίου, αλλά συνέβη πράγματι και μαρτυρείται από πολλές και ανεξάρτητες πηγές. Ο Γάλλος πρόξενος στη Πάτρα Φραγκίσκος Πουκεβίλ καταγράφει τις δύο φλογερές ομιλίες τού Γερμανού στην Αγία Λαύρα και στην Πάτρα. Ο πρόκριτος Κανέλλος Δεληγιάννης στ΄ Απομνημονεύματα του ομιλεί περί τού όρκου των αγωνιστών στην Αγία Λαύρα. Οι Τάϊμς τού Λονδίνου στις 11-6-1821 καταγράφουν σχετική ανταπόκριση της εποχής εκείνης με σαφή αναφορά στόν Παλαιών Πατρών Γερμανό και στην Αγία Λαύρα. Η παρισινή εφημερίδα LE CONSTITUTIONNEL στις 6-6-1821 περιγράφει την κήρυξη της Επαναστάσεως στην ανδρική Μονή της Λαύρας της Πελοποννήσου και δίνει περιληπτικά τον εθνεγερτικό λόγο τού Αρχιεπισκόπου Γερμανού. Όλα αυτά ξαναήλθαν στην επικαιρότητα προσφάτως με αφορμή την απαράδεκτη Ιστορία της Στ΄ Δημοτικού. Αν οι συγγραφείς τού βιβλίου αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν τις ιστορικές πηγές, τότε το εγχείρημά τους πάσχει πολλαπλώς. Είναι ιδεολόγημα και όχι επιστημονική ή παιδαγωγική προσφορά.

    Γ) Ο Μακεδονικός Αγών και οι κάτοικοι της Μακεδονίας. Στην σελίδα 67 και κάτω από την ευρύτερη ενότητα «Τα Βαλκάνια των αλληλοσυγκρουόμενων εθνικών επιδιώξεων» υπάρχει μία προβληματική παράγραφος που γράφει τα εξής: «Μακεδονικό ζήτημα και μακεδονικός αγώνας. Ο αγώνας για τον έλεγχο της Μακεδονίας, που ήταν τότε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ονομάσθηκε μακεδονικό ζήτημα. Έλληνες, Βούλγαροι και Σέρβοι διεκδίκησαν, με βάση τις δικές τους επιδιώξεις ο καθένας, την ενσωμάτωση ολόκληρης ή ενός τμήματος της Μακεδονίας. Η σύγκρουση εκδηλώθηκε αρχικά ως αγώνας για τον έλεγχο της εκπαίδευσης και της θρησκευτικής συνείδησης των κατοίκων. Σύντομα, όμως, πήρε ένοπλη μορφή». Εδώ παρατηρούμε μία άλλη πτυχή τού μεταμοντέρνου ιδεολογήματος: «Να μην πούμε την αλήθεια για ένα σημαντικό εθνικό θέμα ώστε να καλλιεργήσουμε πνεύμα διεθνισμού και να μη στενοχωρήσουμε τις γειτονικές χώρες». Το κλειδί για την κατανόηση τού προβλήματος είναι ποιά συνείδηση είχε η πλειοψηφία των Χριστιανών κατοίκων της Μακεδονίας στά τέλη τού 19ου αιώνος. Η παρουσίαση τού βιβλίου δίνει την εντύπωση ότι Σέρβοι, Βούλγαροι και Έλληνες μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα. Κι όμως εκεί κατοικούσαν άνθρωποι οι οποίοι εδήλωναν την εθνική και θρησκευτική τους συνείδηση με την ίδρυση εκκλησιών και σχολείων. Τό φρόνημα της πλειοψηφίας παρέμενε ελληνορθόδοξο. Ήσαν, όπως έλεγαν Ρωμηοί «πατριαρχικοί», ο δε Άγγλος γεωγράφος και ιστορικός Στάνφορντ κατέγραψε το 1877 πλειοψηφία ελληνικού πληθυσμού και ελληνικών σχολείων. Αλλά και στην απογραφή τού Χιλμί Πασά το 1904 καταγράφονται στη Μακεδονία πολλοί περισσότεροι Έλληνες συγκριτικά με Βουλγάρους και Σέρβους. Άρα η ορθή περιγραφή στο σχολικό βιβλίο πρέπει να εξηγεί ότι η Βουλγαρική Εξαρχία και οι ένοπλοι κομιτατζήδες προσπάθησαν να αλλοιώσουν το φρόνημα μιας ελληνορθόδοξης πλειοψηφίας. Αυτή η γηγενής πλειοψηφία, ελληνόφωνη, σλαβόφωνη και βλαχόφωνη , με τον εκκλησιαστικό, πνευματικό αλλά και ένοπλο αγώνα της διετράνωσε την επιθυμία της να ανήκει στην Ελλάδα όταν φύγουν οι Τούρκοι. Η θυσία παλικαριών από την ελεύθερη Ελλάδα, όπως ο Παύλος Μελάς, ήλθε να ενισχύσει και να προβάλει τον αγώνα που έδιναν επί δεκαετίες οι εντόπιοι Έλληνες Μακεδόνες. Το βιβλίο της Γ΄ Γυμνασίου αναφέρεται μεν στην άφιξη εθελοντών από την Νότιο Ελλάδα και στον θάνατο τού Παύλου Μελά το 1904 (σελ. 68) πουθενά όμως δεν παρουσιάζει την ελληνικότητα τού πληθυσμού και την ποικιλότροπη αντίστασή του στον εκβουλγαρισμό (1878 – 1908).

    Ανέφερα ορισμένα μόνον χαρακτηριστικά ατοπήματα τού βιβλίου για να καταδείξω πόσο στρεβλή ιστορία παράγεται όταν οι συγγραφείς καθοδηγούνται από τα ιδεολογήματα μιας συγκεκριμένης σχολής σκέψεως. Δέν ζητώ να αποσυρθεί το συγκεκριμένο βιβλίο. Εύχομαι, όμως, οι συγγραφείς του να επιδείξουν επιστημονική υπευθυνότητα και να επανορθώσουν τα ιστορικά σφάλματα βασιζόμενοι στις πραγματικές ιστορικές πηγές.

    ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

    1. π. Γεωργίου Μεταλληνού, ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ, Στ΄ έκδοση, ΑΚΡΙΤΑΣ, Αθήνα 2005

    2. Κώστα Ζουράρι, ΒΕΒΗΛΑ, ΚΙΒΔΗΛΑ, ΣΚΥΒΑΛΑ, εκδ. ΑΡΜΟΣ, Αθήνα 2007.

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 27/05/2008

  25. Ματσουκάτες δεν αφορά στο βιβλιο της Γ Λυκειου αλλά της Γ Γυμνασιου απο οτι είδα ..αλλο το ενα αλλο το αλλο
    Το βιβλιο της Γ Λυκειου ( που εδόθη κατ’ αναθεση στους διευθυνοντες το Ιδρυμα Καραμανλή ..(και Ακαδημαικους!!!!! )
    εχει ιδιατερη σημασια γιατί σε αυτό δινουν Πανελλαδικές εξατεασεις οι μαθητες ανεξαρτητως κατευθυνσης

    Βεβαια ενα απο τα μετρα που πηρε η κυβερνηση του κΚαραμανλή για να υποβαθμισει περεαιτερω την Ιστορια ως μαθημα ηταν το να την μετατρεψει σε μαθημα επιλογής .. Με συνεπεια και μαζί με το Εντελώς ακατανοητο και Ακατεργαστο αυτου του Βιβλιου της Γ Λυκειου ( πανεπιστημιακες σημειωσεις εντελώς ακατανοητες και ασχετες με το επιπεδό των Μαθητών Λυκειου )

    Ελαχιστοι πραγματικά μαθητες επελεξαν να δωσουν
    Ιστορια

    Ετσι η Ιστορια περιοριζεται ουσιαστικά στους μαθητες θεωρητικής κατευθυνσης … Το εργο της υποτιμησης της Ιστοριας ως μαθημα στα Λυκεια ολοκληρωνεται ..(Πρωτα ενα κατ’ αναθεση ακατανοητο βιβλιο και μετά επιλογή … Ιστορια τέλος)

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 27/05/2008

  26. Ωχ γράψε λάθος!

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 27/05/2008

  27. […] -Η “Αριστερά!” για το βι […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  28. […] -Η “Αριστερά!” για το βιβλίο Ιστορίας […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  29. […] -Η “Αριστερά!” για το βιβλίο Ιστορίας […]

    Πίνγκμπακ από -Τα “κομμένα βιβλία”, η απωθημένη Ιστορία και η νεοελληνική υποκρισία « Πόντος και Αριστερά | 06/01/2012


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: