Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Γράμμα από την Τουρκία…

clip_image003.jpgΆλλη μια κρίση ξέσπασε στην Τουρκία, όπου οι εθνικιστές και ο στρατός αμφισβητούν το δικαίωμα των αντιπάλων τους να διεκδικήσουν την εξουσία. Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά, ότι το λεγόμενο «κοσμικό» κράτος δεν είναι τίποτα περισσότερο από το κράτος του στρατού. Ένα κράτος των μιλιταριστών εθνικιστών, που αφού εξόντωσαν τους αυθεντικούς αστούς των χριστιανικών κοινοτήτων στις αρχές του 20ου αιώνα, στη συνέχεια ενδύθηκαν τα ενδύματα των θυμάτων τους και περιθωριοποίησαν και την ίδια την κοινωνία, αμφισβητώντας την πολιτισμική της ταυτότητα. Προσπάθησαν να βάλουν τους πολυεθνοτικούς και πολύγλωσσους μουσουλμανικούς πληθυσμούς  στην εξουσιαστική κρεατομηχανή του στρατού και να παραγάγουν ένα συμβατό, προς τις εθνικιστικές-μιλιταριστικές αντιλήψεις, αποτέλεσμα.

Όμως στην Ιστορία, ο βιασμός της φυσικής εξέλιξης δεν είναι επιτρεπτός.

Δημοσιεύουμε σήμερα ένα «Γράμμα», που γράφτηκε στη φυλακή μετά από τη δολοφονία του Χραντ Ντινκ και το έστειλαν παράνομα φυλακισμένοι αριστεροί αγωνιστές.

 

leftlogoaristera.gif

                                             

Πρόσωπο με πρόσωπο με την ιστορία

Του Ιμπραΐμ Τσιτσέκ (Φυλακισμένου δημοσιογράφου, αρχισυντάκτη της εφημερίδας «Ατιλίμ»)

Στο κελί μας, στη φυλακή τύπου F στο Τεκίρνταγ, πρωτομάθαμε ότι ο Χραντ Ντινκ έπεσε θύμα ρατσιστικής φασιστικής δολοφονίας ακούγοντας τις ειδήσεις των 5 στο ελεύθερο ραδιόφωνο Οζγκιούρ. Όταν ανοίξαμε την τηλεόραση, όλα τα κανάλια κάλυπταν ζωντανά το γεγονός. Ξαφνικά, η ημερήσια διάταξη στην Τουρκία είχε αλλάξει. Η συνδιάσκεψη με θέμα «Η Τουρκία αναζητά την ειρήνη της», το ζήτημα του Κιρκούκ, οι προεδρικές εκλογές, η «έκθεση του Συνδέσμου Τούρκων Βιομηχάνων για τη δημοκρατία», ακόμα και η απεργία πείνας στις φυλακές… όλα αυτά ξεθώριασαν κι όλος ο κόσμος άρχισε να συζητά για τη δολοφονία του Χραντ Ντινκ. Οι αυτόπτες μάρτυρες εξιστορούσαν πώς ο δολοφόνος έτρεξε να φύγει, φωνάζοντας «σκότωσα έναν Αρμένη»… Εκείνη την ώρα μέσα στο κελί της απομόνωσης ήμασταν τρεις σύντροφοι, χωρίς δυνατότητα επαφής με τους άλλους συγκρατούμενούς μας. Αρχίσαμε λοιπόν, στις 6 το απόγευμα, να φωνάζουμε μόνοι μας συνθήματα: «Ο Χραντ Ντινκ είναι αθάνατος», «Ζήτω η αδελφοσύνη των λαών».

dsc04666.jpg 

 

(Χραντ Ντινκ. Ο Αρμένιος δημοσιογράφος που δολοφονήθηκε από παρακρατικούς φασίστες στην Κωνσταντινούπολη)

 

Τα νέα της τηλεόρασης έδειχναν σημάδια μεγάλης πολιτικής κινητοποίησης στην Κωνσταντινούπολη. Επαναστάτες, προοδευτικές δυνάμεις, αντιφασίστες, σοσιαλιστές και πατριώτες άρχισαν να συγκεντρώνονται στην πλατεία Ταξίμ και μπροστά στα γραφεία της εφημερίδας «Αγκός». Η πρώτη χορεία της αγανάκτησης, με τα συνθήματα «Είμαστε όλοι Χραντ Ντινκ», «Είμαστε όλοι Αρμένηδες» και «Το κράτος είναι ο δολοφόνος» σύντομα μετατράπηκε σε διαφώτιση συνειδήσεων και κάλεσμα για δυνάμωμα του αγώνα. Μετά την καθιστική διαμαρτυρία στην πλατεία Ταξίμ, το πλήθος άρχισε να βαδίζει προς την εφημερίδα «Αγκός». Ήδη εκείνη τη στιγμή χιλιάδες συγκροτούσαν την πορεία. Όταν έφτασαν στα γραφεία της εφημερίδας, οι συγκεντρωμένοι ήταν 10 με 15 χιλιάδες. Τις επόμενες ημέρες, τα συνθήματα που προανέφερα φωνάχτηκαν από δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.dsc04556.JPG

 

 

 

 Ο Μουσταφά Κεμάλ, ο Ατατούρκ, δημιούργησε το τρομοκρατικό μιλιταριστικό κράτος. Περιφρόνησε τον πολιτισμό του λαού και εξέφρασε το βίαιο πρόσωπο του τουρκικού εθνικισμού 

                                                                           

 Στον ένδοξο αποχαιρετισμό της «Ζωηρής Φωτιάς» (αυτό σημαίνει το όνομα Χραντ), την Τρίτη 24 Ιανουαρίου, τα συνθήματα «Είμαστε όλοι Χραντ Ντινκ» και «Είμαστε όλοι Αρμένηδες» αποτέλεσαν την αιχμή αυτής της αντιφασιστικής διαμαρτυρίας.

Αυτό το βάρβαρο έγκλημα επανέφερε το «αρμενικό ζήτημα», δηλαδή τη γενοκτονία των Αρμενίων στις αρχές του 20ού αιώνα, ενώπιον όλων των κοινωνικών τάξεων και των εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων της χώρας μας. Ήταν μια συγκλονιστική imgp0857_.jpg 

 

 Η  γενοκτονία των χριστιανών της Ανατολής (Αρμένιοι, Έλληνες,  Ασσύριοι, Αραμαίοι…)  από τους Τούρκους εθνικιστές παραμένει στη μνήμη των λαών. Στη φωτογραφία, μνημείο στο Κιλκίς αφιερωμένο στη Γενοκτονία του Πόντου 

                                   

 στιγμή. Η κηδεία που μετατράπηκε σε διαδήλωση έφερε κατά κάποιο τρόπο πρόσωπο με πρόσωπο τις μάζες του τουρκικού λαού με το «αρμενικό ζήτημα». Αν πάλι ειδωθεί από τη σκοπιά του αρμενικού ζητήματος,  το έφερε πρόσωπο με πρόσωπο με την ιστορία. Η ιστορία είναι, κατά κάποιο τρόπο, κάτι σαν σκιά που ακολουθεί τους λαούς και τα έθνη: δεν μπορούν να απαλλαγούν από αυτή. Τα ψεύδη και η άρνηση και η καταστρεπτική βίαιη ενσωμάτωση δεν μπορούν ποτέ να ρίξουν πέπλο λήθης πάνω στα μεγάλα, ιστορικά εγκλήματα.

malatya.jpg 

Μετά  τη δολοφονία 3 χριστιανών στη Μαλάτεια (1 Γερμανού και 2 Τούρκων), οι ευαίσθητοι πολίτες διαδήλωσαν στην Κωνσταντινούπολη με σύνθημα: «Αλληλεγγύη ενάντια στο φασισμό. Είμαστε όλοι Χριστιανοί.»

                                                                         

Οι ιστορικές πραγματικότητες διαρρέουν προς την κοινωνία μέσα από τις κατάλληλες ρωγμές, κι αυτό συμβαίνει ξανά και ξανά. Κι έρχεται η στιγμή που η κραυγή για ιστορική δικαιοσύνη υψώνεται, πάνω στο ξέσπασμα που γεννιέται από έναν κοινωνικό σεισμό. Μετά τη δολοφονία την Παρασκευή 19 Ιανουαρίου, η Γενοκτονία των Αρμενίων ήταν στην ημερήσια διάταξη όλου του κόσμου. Μια γενοκτονία που πραγματοποιήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 20ού αιώνα και κληρονομήθηκε από τη ρεπουμπλικανική Τουρκία (δηλαδή το τουρκικό αστικό εθνικό κράτος) κάτω από τον ευφημισμό «υποχρεωτική μετανάστευση». Το φωτισμένο και πονεμένο κομμάτι του τουρκικού λαού που βγήκε στους δρόμους για να αποχαιρετήσει τον Χραντ Ντινκ με το σύνθημα «Είμαστε όλοι Αρμένηδες» έδειξε ότι ήρθε η ώρα να απαλλαγεί από τη βρωμιά που η αστική τάξη τρίβει επάνω του, να πετάξει από πάνω του το μεγάλο βάρος του ιστορικού εγκλήματος. Ο Χραντ ήταν ένας επαναστάτης διανοούμενος. Ήταν ένας παλικαρίσιος εκφραστής των ιστορικών αληθειών και του μέλλοντός μας, γεμάτου φως κι ελπίδα. Οι δολοφονικές σφαίρες στόχευαν όλους τους προοδευτικούς και επαναστάτες διανοούμενους που μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας. Ο στόχος τους ήταν να κλείσουν το στόμα των προοδευτικών και επαναστατών διανοούμενων.

dspphoto1.jpg 

(Από αριστερά προς τα δεξιά: Μ. Γιαννόπουλος, Ν. Μπελαβίλας, Κ. Νικηφοράκης, Γ. Κουβίδης σε τουρκικό δικαστήριο, όπου παραπέμφθηκαν -αφού πρώτα τους κακομεταχειρίστηκαν- γιατί συμπαραστάθηκαν αγωνιστές που δικάζονταν)

Την ίδια στιγμή, στόχο αποτελούσε και η αρμένικη εθνική κοινότητα. Αλλά και το κουρδικό έθνος και όλες οι μη τουρκικές κοινότητες, η ίδια τους η ύπαρξη, η ταυτότητα και τα αιτήματά τους για ελευθερία, αποτελούσαν επίσης στόχο των δολοφόνων. Σκοπός ήταν να τους εκφοβίσουν απειλώντας τους με εξόντωση, να τους φιμώσουν και να τους «εκτουρκίσουν» δια της βίας. Έτσι κι αλλιώς, αυτή ήταν η ρατσιστική πολιτική του αστικού κράτους τον περασμένο αιώνα. Το σκεπτόμενο τμήμα της τουρκικής κοινωνίας και όσοι συνειδητοποιημένοι νιώθουν την ωμότητα που έζησε το αδελφικό τους, διανοητικά συγγενικό έθνος, οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού που πήραν μέρος στον αποχαιρετισμό του Χραντ Ντινκ και ο καθένας που συμμετείχε με το μυαλό και την καρδιά του, όλοι αυτοί φώναξαν «Είμαστε όλοι Αρμένηδες». Έτσι, έδειξαν ότι μοιράζονται, και γι’ αυτό αρχίζουν να κατανοούν, τον αβάσταχτο πόνο του αρμένικου λαού. Αυτή τη στιγμή, οι συνένοχοι, αυτοί που όπλισαν το δολοφόνο, έμειναν σιωπηλοί, τρίζοντας τα δόντια τους.

Δέκα ημέρες μετά τη δολοφονία, περνώντας σε μια δεύτερη φάση, άρχισε η συζήτηση για το σύνθημα «Είμαστε όλοι Αρμένηδες». Αυτοί που δεν μιλούσαν επί ημέρες, αυτοί που υποχρεώθηκαν να σιωπήσουν, άρχισαν να υψώνουν λίγο-λίγο τη φωνή τους. Τώρα οι ηγέτες του τουρκικού σοβινισμού και ρατσισμού ψελλίζουν ότι το σύνθημα «Είμαστε όλοι Αρμένηδες» τους ταπεινώνει, προσβάλλει τον «τουρκισμό» τους ή το Ισλάμ ή και τα δυο μαζί. Στην πραγματικότητα, λέγοντάς τα αυτά ομολογούν τις ρατσιστικές σκέψεις τους. Άρχισαν να ανησυχούν για το πώς να κρύψουν τα εγκλήματά τους. Όταν για πρώτη φορά εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, υποχρεώθηκαν να αμυνθούν. Και όταν εκατοντάδες χιλιάδες ήρθαν, σαν μια μάζα, πρόσωπο με πρόσωπο με την ιστορία, οι Τούρκοι εθνικιστές και ισλαμιστές χωρίστηκαν στα δυο:

Αυτοί που υποστηρίζουν ότι το σύνθημα «Είμαστε όλοι Αρμένηδες» ταπεινώνει τον τουρκισμό και το Ισλάμ, είναι οι άγριοι ρατσιστές. Αρνούνται να αντικρύσουν την ιστορία και την πραγματικότητα. Το να ανοίγεις συζήτηση για το σύνθημα «Είμαστε όλοι Αρμένηδες» με το

alithinos.jpg

 

 

To ελληνόφωνο χωριό Aληθινού στη περιοχή του Όφη (Of) της Τραπεζούντας (Trabzon).

                               

 επιχείρημα ότι προσβάλλει και ταπεινώνει τον τουρκισμό και το Ισλάμ είναι το άκρον άωτον της ξεδιαντροπιάς του ρατσισμού. Αυτοί που δεν μπορούν να αντικρύσουν την ιστορία και την πραγματικότητα σταδιακά αποκαλύπτονταν. Ο ρατσισμός έκανε τα μυαλά και τις καρδιές τους να πάλλονται και επίσης να εκπλήσσονται από το σύνθημα. Η άλλη ομάδα προσπάθησε να πει ότι φωνάζοντας το σύνθημα «Είμαστε όλοι Αρμένηδες» κανείς δεν χάνει τον τουρκισμό του και την ισλαμική πίστη του. Εξηγούν ότι όποιος φωνάζει αυτό το σύνθημα απλώς μπαίνει στη θέση του θύματος και δεν σημαίνει τίποτε άλλο από μια συνειδητή και δημοκρατική στάση απέναντι σε μια τέτοια δολοφονία. Πεφωτισμένη και δημοκρατική ματιά στην ιστορία, όσον αφορά αυτήν την ομάδα.

Όμως, ποιος είναι ο δολοφόνος; Αυτοί που ανακάλυψαν και ένιωσαν ότι ταπεινώνονται από το σύνθημα «Είμαστε όλοι Αρμένηδες» είναι αυτοί που επιδίωξαν τη δολοφονία. Πού αλλού θα έπρεπε να ψάξει κανείς για να βρει τους πιθανούς δολοφόνους!

skliros3.jpgΗ αντιμετώπιση της ιστορίας εξακολουθεί να είναι μια πολύ δύσκολη και οδυνηρή πρόοδος για το λαό μας. Μεταξύ των αιτίων πρέπει να αναφέρουμε τις ιστορικές σφαγές στις οποίες επιδόθηκε η τουρκική αστική τάξη, που καθοδηγούσε τη διαδικασία εθνικής συγκρότησης, όλα τα βαριά εγκλήματα συγκάλυψης όσων έγιναν, την προσπάθεια να καταστεί ο λαός μας συνένοχος σε αυτά, τη δηλητηρίαση του λαού μας με ψεύδη επί εκατοντάδες χρόνια, την καταπίεση από τη δικτατορία και το λαϊκό φόβο απέναντι στην ελευθερία και την πραγματικότητα. Η τουρκική αστική τάξη νόμιζε ότι είχε τσακίσει τη θέληση του κουρδικού λαού πριν από 100 χρόνια. Με την άρνηση, την εξόντωση και την ενσωμάτωση, σχεδόν κατάφερε τον τουρκικό λαό να «πιστέψει» ότι δεν υπάρχει κουρδικός λαός, ούτε κουρδική γλώσσα!

Ο τουρκικός λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με την κουρδική εθνική πραγματικότητα εδώ και 30 χρόνια. Γνωρίζει πια πολύ καλά πόσο αιματηρός είναι ο βρώμικος πόλεμος εναντίον των Κούρδων. Η λαϊκή οδύνη για τον Χραντ Ντινκ και, με αφετηρία αυτή την οδύνη, η αντιμετώπιση των αληθειών για το αρμενικό ζήτημα, αποτελεί κρίκο της ίδιας αλυσίδας. Ο λαός μας δεν έχει άλλη επιλογή από το να δει κατάματα την ιστορία, εάν θέλει να προοδεύσει στην αρχή του 21ου αιώνα. Η καταστροφή της ιδεολογικής ηγεμονίας της τουρκικής αστικής τάξης και του τουρκικού κράτους είναι απολύτως απαραίτητη.

Το γεγονός ότι δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βάδισαν στους δρόμους της Kωνσταντινούπολης με το σύνθημα «Είμαστε όλοι Αρμένηδες» 04_.jpgσημαίνει ότι η ρατσιστική και σοβινιστική ιδεολογική ηγεμονία αρχίζει να διαλύεται, ότι η κρίση αυτής της ηγεμονίας βαθαίνει και δυναμώνει. Αυτό ήταν το πρώτο παράδειγμα σχετικά με το βίαιο ξεριζωμό και τη γενοκτονία του αρμενικού έθνους. Αλλά αυτό δεν συνέβη αμέσως, ούτε με αυτόματο τρόπο. Η συσσώρευση των αγώνων των επαναστατών, σοσιαλιστών, πατριωτών, αντιφασιστών καθώς και των προοδευτικών και επαναστατών διανοούμενων τα τελευταία 25 χρόνια, αγώνων που στηρίχθηκαν σε μεγάλες θυσίες και πολύ πόνο, ήταν η βάση γι’ αυτό που έγινε. Σ’ αυτή τη βάση, η δολοφονία του Χραντ Ντινκ, στο πρόσωπο του οποίου εκπροσωπούνται όλοι οι προοδευτικοί και επαναστάτες διανοούμενοι, ο αρμενικός λαός και όλες οι μη τουρκικές εθνικές κοινότητες, πυροδότησε ένα σεισμό πόνου και συνείδησης ανάμεσα στο λαό, που ακολουθήθηκε από μια μαζική απόσπαση από τις αγκάλες του σοβινισμού. Είμαστε ακόμη στην αρχή της πορείας μας, αλλά γνωρίζουμε πως ο δρόμος είναι πλέον ανοιχτός.

Είμαστε διεθνιστές επαναστάτες, κόρες και γιοι του τουρκικού λαού και πιονιέροι της εργατικής τάξης. Ας μην αμφιβάλλει κανείς: Θα βαδίσουμε μπροστά χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, στον αγώνα για ελευθερία και σοσιαλισμό, με τη δύναμη που παίρνουμε από την οργή, το πάθος και τα αιτήματα των εκατοντάδων χιλιάδων που ξεσηκώθηκαν ενάντια σ’ αυτή τη βάρβαρη δολοφονία.

100_13981.jpg

———————

 leftlogoaristera.gif 

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 213 της εφημερίδας «Αριστερά!» αυτό το συγκλονιστικό άρθρο. Συγκλονιστικό τόσο εξαιτίας του θέματός του, όσο και της ταυτότητας του συγγραφέα του και των περιπετειών που πέρασε για να φτάσει ως τα χέρια της εφημερίδας. Πραγματεύεται τη δολοφονία του προοδευτικού δημοσιογράφου αρμενικής καταγωγής Χραντ Ντινκ, που ταρακούνησε την Τουρκία. Γράφτηκε από το δημοσιογράφο και συναγωνιστή Ιμπραΐμ Τσιτσέκ, αρχισυντάκτη της εφημερίδας «Ατιλίμ», που πήρε μέρος στο  4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Σήμερα είναι προφυλακισμένος, κατηγορούμενος για «υποστήριξη τρομοκρατικής οργάνωσης»…

Τις δυσκολίες για να φτάσει το άρθρο αυτό σ’ εμάς, στην Ελλάδα τις εξιστορεί ο ίδιος στο υστερόγραφό του: «Το έγραψα έγκαιρα, αλλά, αφού τιμωρήθηκα με στέρηση αλληλογραφίας από τη διεύθυνση της φυλακής, φοβήθηκα ότι θα φτάσει σε εσάς καθυστερημένα. Προσπάθησα να το ρίξω στους συντρόφους του διπλανού κελιού για να το στείλουν αυτοί, όμως έπεσε στη σκεπή. Αφού διαβάζετε αυτές τις γραμμές, σημαίνει ότι πλέον ξεπεράστηκαν τα εμπόδια, και το άρθρο έφτασε στα χέρια σας. Όπως έγινε με αυτό το κείμενο, έτσι κι εγώ μια μέρα θα μπορέσω να υπερνικήσω τους τοίχους της φυλακής, και θα ξαναϊδωθούμε! Ιμπραΐμ.»

banner.jpg

03/05/2007 - Posted by | -Πολιτική

7 Σχόλια »

  1. Αγριο… μαγιόξυλο στην Κωνσταντινούπολη

    ΑΓΚΥΡΑ

    Επεισοδιακή ήταν χθες η Πρωτομαγιά στην Κωνσταντινούπολη, η οποία συνέπεσε με την τριακοστή επέτειο της Πρωτομαγιάς του 1977, που έπειτα από μια προβοκάτσια είχε βαφτεί με το αίμα των 36 νεκρών.

    ————————

    Αγριο ξύλο στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης. Τρεις χιλιάδες διαδηλωτές, που κατόρθωσαν να πλησιάσουν την πλατεία για να τιμήσουν την Πρωτομαγιά του ’77 με τους 36 νεκρούς, συγκρούστηκαν με την αστυνομία, με αποτέλεσμα δεκάδες τραυματισμούς και πάνω από 600 προσαγωγές
    Πάνω από 600 προσαγωγές, επεισόδια και τραυματισμοί σημάδεψαν την Πρωτομαγιά χθες στην Πόλη. Επρόκειτο για διοργάνωση της αριστερής συνομοσπονδίας συνδικάτων ΝΤΙΣΚ. Το πλήθος άρχισε από τις δέκα το πρωί να συγκεντρώνεται σε σημείο κοντά στην πλατεία Ταξίμ. Ωστόσο οι αρχές έκαναν τα πάντα για να εμποδιστεί πρώτα από όλα η προσέλευση. Ακυρώθηκαν τα δρομολόγια πλοίων που ενώνουν την ασιατική με την ευρωπαϊκή Κωνσταντινούπολη, σταμάτησαν τα δρομολόγια λεωφορείων, μετρό και τραμ, ενώ οι αστυνομικοί εμπόδιζαν σε διάφορα σημεία της Πόλης τους διαδηλωτές να κατευθυνθούν προς την πλατεία.

    Τελικά, περίπου τρεις χιλιάδες διαδηλωτές κατάφεραν να μπουν στην πλατεία. Στόχος της ΝΤΙΣΚ, όπως δήλωσε ο πρόεδρός της, Σουλεϊμάν Τσελεμπί, ήταν «να τιμηθούν οι 36 νεκροί της Πρωτομαγιάς του 1977». Η συγκέντρωση έγινε τελικά με πολύ λιγότερα άτομα από το αναμενόμενο.

    Ταυτόχρονα, οι αρχές, στην προσπάθειά τους να εμποδίσουν την προσέλευση, έστησαν σε πολλά σημεία της Πόλης μπλόκα, γινόταν συνεχείς έλεγχοι, ενώ έκλεισαν στην κυκλοφορία πολλοί δρόμοι. Το αποτέλεσμα ήταν να προκληθεί κυκλοφοριακό χάος από το πρωί στην Κωνσταντινούπολη, πράγμα που τοποθέτησε στο στόχαστρο το νομάρχη της Πόλης Μουαμέρ Γκιουλέρ.

    Ηταν ιστορικό το γεγονός ότι η ΝΤΙΣΚ βρέθηκε έπειτα από τριάντα χρόνια στην πλατεία Ταξίμ. Ηταν όμως ενδεικτική και η στάση των αρχών, που άνοιξαν πυρ στον αέρα για να διαλύσουν τους διαδηλωτές. Το συμπέρασμα είναι ότι δεν τίθεται πρόβλημα όταν οργανώνονται διαδηλώσεις με κεμαλιστικό ή ισλαμιστικό περιεχόμενο, αλλά η κληρονομιά της χούντας του ’80, που παραμένει ζωντανή, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ως κύριο εχθρό την Αριστερά και τα συνδικάτα. Και στην περίπτωση αυτή, οι αριστεροί βρίσκουν μπροστά τους και τους ισλαμιστές και τους κεμαλιστές.

    Εξάλλου, το ισλαμιστικό κίνημα στην Τουρκία ανδρώθηκε και ρίζωσε, πολεμώντας ως δύναμη κρούσης του κράτους, τους αριστερούς, κατά τις δεκαετίες ’60 και ’70.

    ΑΡΗΣ ΑΜΠΑΤΖΗΣ

    από «Ελευθεροτυπία» 2-4-2007

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/05/2007

  2. «…Η Οργάνωση Υπεράσπισης των Δημοκρατικών Ελευθεριών, που εδρεύει στην Ουάσιγκτον, κατηγοριοποιεί τις χώρες του κόσμου σε «ελεύθερες», «εν μέρει ελεύθερες» ή «ανελεύθερες», δίνοντάς τους παράλληλα μια βαθμολογία βάσει του νομικού, πολιτικού και οικονομικού περιβάλλοντος. Στις πρώτες θέσεις κατατάσσονται Φινλανδία, Ισλανδία, Βέλγιο, Δανία και Νορβηγία, ενώ στις τελευταίες οι Μιανμάρ, Κούβα, Λιβύη, Τουρκμενιστάν και Β. Κορέα. Η Ελλάδα καταλαμβάνει την 54η θέση, η Κύπρος την 46η και η Τουρκία την 106η. Στη συνοπτική έκθεση για τη χώρα μας αναφέρεται ο περιοριστικός νόμος περί δυσφήμησης, ενώ στην περίπτωση της Τουρκίας καταγγέλλεται η δίωξη σχεδόν 300 δημοσιογράφων και συγγραφέων για «προσβολή του τουρκισμού». Από τις 195 χώρες της μελέτης, «ελεύθερες» χαρακτηρίζονται οι 74, «εν μέρει ελεύθερες» οι 58 και «ανελεύθερες» οι 63. Το αποκαρδιωτικό συμπέρασμα είναι ότι μόλις το 18% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει πρόσβαση σε ελεύθερα ΜΜΕ. Εκείνο όμως που πρέπει πραγματικά ν’ αποτελέσει πηγή προβληματισμού είναι η επισήμανση της εκτελεστικής διευθύντριας του Freedom House Τζένιφερ Γουίνσορ: «Οι βολές εναντίον των ΜΜΕ ακολουθούνται αναπόφευκτα από βολές εναντίον άλλων δημοκρατικών θεσμών».

    ό.π.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/05/2007

  3. Ορχάν Παμούκ για τον Γκιουλ: Θα κριθεί από την αφοσίωσή του στη δημοκρατία

    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

    Αρνείται πως ωθείται σε εξορία, αλλά προσέλαβε σωματοφύλακα. Αισθάνεται δεύτερη πολιτιστική πατρίδα του το νεοϋορκέζικο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και ολοκλήρωσε εκεί το τελευταίο του βιβλίο, προϊόν δουλειάς μιας 10ετίας.

    Ο 54χρονος Τούρκος συγγραφέας μιλά στη γερμανική επιθεώρηση για τον νέο τουρκικό εθνικισμό και τη δύσκολη πορεία της χώρας του προς την Ευρώπη.

    Η ιστορία στο βιβλίο σας «Ινσταμπούλ» φτάνει μέχρι το 1972. Η σημερινή πολιτεία είναι όπως την είχατε ονειρευτεί – κοσμοπολίτικη, με δυτικό χαρακτήρα;

    «Οσα βλέπουν οι επισκέπτες είναι το 10% της πόλης και του πληθυσμού της, αλλά σίγουρα βρίσκεται καθ’ οδόν προς τη μετατροπή της σε ελκυστικό πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο. Σ’ αυτή τη γιγαντιαία θάλασσα μετανάστευσης, ένδειας, αθλιότητας και αντιθέσεων, υπάρχει θλίψη, απογοήτευση και οργή, πολιτικά και οικονομικά προβλήματα της χώρας συσσωρεύονται εκεί. Ευτυχώς οι συγκρούσεις δεν έχουν πλέον τόσο βίαιη έκβαση. Αγωνιζόμαστε ακόμη για την απόλυτη ελευθερία της γνώμης, αλλά δεν υπάρχει σύγκριση με την Τουρκία των παιδικών μου χρόνων, όπου για ορισμένα θέματα ψιθυρίζαμε μόνο, και Αρμένιοι και Ελληνες υποχρεώνονταν να μιλούν τουρκικά σε δημόσιους χώρους».

    Πόσο προχώρησε η Τουρκία στον δρόμο της προς την Ε.Ε.;
    «Από την οπτική γωνία του… πλανήτη Αρη, ελάχιστη απόσταση μας χωρίζει από την ένταξη. Κάποια μέρα θα ‘μαστε τμήμα της Ευρώπης, ίσως, όμως, χρειάζεται και οι δύο πλευρές να βράσουν πρώτα λίγο στο ζουμί τους – να δουν πώς τα καταφέρνει η μία δίχως την άλλη».

    Με τον υπ. Εξωτερικών, Αμπ. Γκιουλ… πρώτη φορά θα γίνει πρόεδρος της κοσμικής Τουρκίας ένας πολιτικός με ρίζες στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Η εκλογή του θ’ αποτελούσε τομή για τη χώρα;

    «Και στο παρελθόν διαπιστώσαμε πως δεν έχει σημασία το πρόσωπο του υποψηφίου προέδρου, αλλά η αφοσίωσή του σε δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερία. Είχαμε και πολλούς προέδρους που θυσίασαν τις αρχές στην προσωπική τους άνεση».

    -Οπωσδήποτε, παρατηρείται φοβερή διόγκωση του τουρκικού εθνικισμού.

    «Ναι, υπέρμετρου εθνικισμού και αποτρόπαιου ρατσισμού. Κι αυτό συνδέεται με την ανικανότητα της Τουρκίας ν’ αντιμετωπίσει το κουρδικό ζήτημα, αλλά και την προσβλητική διαδικασία κοινοτικών διαπραγματεύσεων και τη δυσαρέσκεια που δημιουργεί. Η χειρότερη συνέπεια του εθνικισμού είναι ο περιορισμός της ελευθερίας της γνώμης και οι εκστρατείες μίσους κατά των διανοουμένων. Παραταύτα πιστεύω ότι δεν αξίζουμε την άσχημη εικόνα, που προσδίδουν στην Τουρκία τέτοιες βιαιότητες, αφού έχουν πραγματοποιηθεί και προοδευτικά βήματα».

    Μετά τη δίκη σας, έχουν περιοριστεί οι πολιτικές σας δηλώσεις. Παλαιότερα τονίζατε περισσότερο τον πολιτικό ρόλο ενός συγγραφέα.

    «Είναι σοβαρό να κάνεις πολιτικές δηλώσεις, όταν είσαι οργισμένος, για την εξέλιξη κάποιου θέματος. Δεν επικροτώ τη λογοκρισία, ωστόσο αρνούμαι να κάνω αναγκαστικά πολιτικές δηλώσεις. Τα τελευταία χρόνια η πολιτική υπήρξε πολύ έντονη στη ζωή μου. Πιστεύω περισσότερο στην ηθική ευθύνη του συγγραφέα – πρωτίστως, όμως, στο καθήκον συγγραφής καλών βιβλίων».

    ΟΛΓΑ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ «Ελευθεροτυπία», 3-4-2007

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/05/2007

  4. Θρησκευτικές ανελευθερίες των μουσουλμάνων διαπιστώνει επιτροπή του Κογκρέσου…

    ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ

    Αμερικανική επιτροπή χρηματοδοτούμενη από το Κογκρέσο εντόπισε προβλήματα όσον αφορά θέματα που άπτονται των θρησκευτικών ελευθεριών στην Τουρκία. Συγκεκριμένα διαπίστωσε ότι η πλειοψηφούσα μουσουλμανική κοινότητα όπως και πιστοί μικρότερων θρησκειών δεν χαίρουν πλήρους ελευθερίας άσκησης των θρησκευτικών τους καθηκόντων.

    Τη σχετική έκθεση συνέταξε η Αμερικανική Επιτροπή για τη Θρησκευτική Ελευθερία στον Κόσμο, που έχει συμβουλευτικό ρόλο στην αμερικανική κυβέρνηση με απώτερο σκοπό την κατοχύρωση της ελευθερίας των ανθρώπων ανά τον κόσμο σε θέματα λατρείας.

    Η επιτροπή, που επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη και την Αγκυρα τον Νοέμβριο, διαπίστωσε:

    – περιορισμούς στην άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων μουσουλμάνων, σε δημόσιους χώρους,

    – στέρηση δικαιωμάτων ιδιοκτησίας και άλλων βασικών δικαιωμάτων σε μικρές θρησκευτικές κοινότητες,

    – επεισόδια βίας σε βάρος θρησκευτικών μειονοτήτων ιδιαιτέρως έναντι Ελλήνων ορθοδόξων, καθολικών και προτεσταντών όπως και έναν ενισχυόμενο αντισημιτισμό σε συγκεκριμένους τομείς.

    Στην έκθεση αναφέρεται επίσης χαρακτηριστικά ότι όσον αφορά τις μικρές θρησκευτικές κοινότητες, παρά τα δικαιώματα που απολαμβάνουν τα μέλη τους, δεν έχουν νομικά υπόσταση κι έτσι είναι πολύ δύσκολοι κάποιοι γραφειοκρατικοί χειρισμοί αλλά και θέματα εκπαίδευσης κληρικών κ.λπ.

    (Ασοσιέιτεντ Πρες)

    ό.π.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/05/2007

  5. Ούτε στρατηγοί, ούτε Ερντογάν!

    του ΣΕΪΤ ΑΛΝΤΟΓΑΝ*

    Επίδειξη δύναμης των στρατηγών, προσπάθειες της ισλαμικής κυβέρνησης να κρατηθεί στην εξουσία, όξυνση στο Κουρδικό, μυστηριώδεις δολοφονίες και δράση των παρακρατικών οργανώσεων – όλα αυτά, δικαιολογημένα δημιουργούν πολλά ερωτηματικά στην τουρκική κοινή γνώμη, η οποία παρακολουθεί απ’ έξω τις εξελίξεις. Οι στρατηγοί υποστηρίζουν ότι ο στρατός έχει «συνταγματικό δικαίωμα» να προστατεύσει την τουρκική δημοκρατία από τους κινδύνους που προέρχονται είτε απ’ έξω είτε από το εσωτερικό. Μάλιστα, οι πρόσφατες εκθέσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας και έγιναν κατόπιν εντολής των στρατηγών, τονίζουν ότι η Τουρκία για πρώτη φορά βρίσκεται μπροστά σε τόσο μεγάλο κίνδυνο, εξαιτίας του Κουρδικού και της ενίσχυσης των ισλαμιστών.

    Θα πρέπει να κατανοηθεί ότι σήμερα δύο ζητήματα είναι η βάση όλων των εξελίξεων. Το ένα είναι το Κουρδικό και το άλλο ο χαρακτήρας του κεμαλικού κοσμικού κράτους. Με βάση αυτά τα δύο ζητήματα εντείνεται η καταπίεση, καταργούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, καταστρατηγείται η ελευθερία στην έκφραση, συντρίβονται τα δίκαια αιτήματα του κουρδικού λαού και ενισχύεται ο εθνικισμός ενάντια στους γειτονικούς λαούς. Το περιγραφόμενο συντηρητικό – φασιστικό μέτωπο υποστηρίζει ότι η Τουρκία βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού και δεν έχει δυνατότητα, μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, για δημοκρατικές αλλαγές ή προοδευτικές κινήσεις, γιατί μπορούν ν’ αποτελέσουν πηγή του κακού για την τουρκική δημοκρατία.

    Φυσικά, με αυτό τον τρόπο οι στρατηγοί και τα τσιράκια τους σκοπεύουν να ξαναχτίσουν τα θεμέλια του καθεστώτος και να αποκτήσουν ξανά μία λαϊκή βάση η οποία θα τους λύνει τα χέρια, για να εφαρμόσουν την πολιτική τους, εντός και εκτός Τουρκίας. Είναι δε γεγονός ότι, σε σημαντικό βαθμό, έχουν καταφέρει ο κόσμος να αποτελεί μέρος του προβλήματος. Οι δύο τελευταίες τεράστιες διαδηλώσεις που έγιναν στην Αγκυρα, την Κωνσταντινούπολη και σε άλλες μικρές πόλεις αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Αλλά και οι ψευτοδιανοούμενοι παίζουν σημαντικό ρόλο σ’ αυτή την προσπάθεια, υποστηρίζοντας ότι «αφού κινδυνεύει η δημοκρατία, τότε πρέπει να πάρουμε ενεργό θέση». Απ’ την άλλη μεριά, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις και οι έρευνες, σε αυτή τη βάση συσπειρώνεται μια μεγάλη «προοδευτική μερίδα» της κοινωνίας, δηλαδή εργάτες και εργαζόμενοι που ψηφίζουν «αριστερά κόμματα».

    Στην απέναντι όχθη είναι οι ισλαμιστές. Η κυβέρνηση του Ερντογάν ήρθε στην εξουσία όχι μόνο με θρησκευτική προπαγάνδα, αλλά κυρίως χρησιμοποιώντας τον αντιιμπεριαλισμό, την καταδίκη της αδικίας και της εκμετάλλευσης, την υποστήριξη των λαών της Μέσης Ανατολής που υποφέρουν απ’ τον ιμπεριαλισμό κ.λπ. Όμως, είναι σαφές πως το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης είναι κόμμα του κεφαλαίου και πιστός σύμμαχος των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Ακριβώς γι’ αυτό το αμερικανονατοϊκό σχέδιο για τη «Μεγάλη Μέση Ανατολή» χαρακτηρίζει την Τουρκία ως χώρα με την οποία πρέπει να υπάρξει συνεργασία για να εφαρμοστεί το σχέδιο αυτό, ενώ η κυβέρνηση του Ερντογάν θεωρείται ως υπόδειγμα μετριοπαθούς πολιτικού Ισλάμ. Προς την ίδια κατεύθυνση και η ΕΕ έχει δείξει και δείχνει την υποστήριξή της προς τον Ερντογάν. Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι στην Τουρκία έχει δημιουργηθεί ένα τεράστιο κεφάλαιο απ’ τους ισλαμιστές βιομήχανους, οι οποίοι ελέγχουν σημαντική μερίδα της αγοράς σε διάφορους τομείς. Αυτό φυσικά δημιουργεί φόβο στο κατεστημένο, που θεωρεί ότι σιγά σιγά το περικυκλώνουν οι ισλαμιστές.

    Σε κάθε περίπτωση, όποιος αριστερός και εργαζόμενος επιχειρήσει να πάρει θέση είτε με τη μία είτε με την άλλη μεριά σε αυτή τη διαμάχη, θα είναι βαθιά γελασμένος. Πρόκειται για μία καθαρή σύγκρουση μεταξύ των κυρίαρχων δυνάμεων και δεν υπάρχει ούτε ψίχουλο προοδευτικού στοιχείου. Γι’ αυτό το σύνθημα του Κόμματος Εργασίας (ΕΜΕΡ) είναι σωστό και εκφράζει τα πραγματικά συμφέροντα των μαζών: «Ούτε ισλαμισμός ούτε πραξικόπημα. Πλήρως ανεξάρτητη, δημοκρατική Τουρκία».

    Φυσικά, μέσα σ’ αυτό το χάος οι υποτιθέμενοι δημοκράτες και αριστεροί με τη στάση τους υπέρ του κοσμικού κράτους κουβαλούν νερό στο μύλο του κατεστημένου. Γιατί αγνοούν την ουσία των προβλημάτων, δηλαδή τον ταξικό αγώνα και τις μεγάλες διαφορές που υπάρχουν. Υποστηρίζουν μία Τουρκία των κυρίαρχων και όχι των εργαζομένων. Αγνοούν πλήρως τα δικαιώματα του κουρδικού λαού και συμφωνούν στις φασιστικές επιθέσεις και πιέσεις.

    Αριστερά κόμματα και προοδευτικές δυνάμεις συζητάνε για ένα ενιαίο μέτωπο κατά των στρατηγών και της κυβέρνησης. Η πρόταση του Κόμματος Εργασίας για να δημιουργηθεί ένα ενιαίο λαϊκό μέτωπο φαίνεται ότι έχει προκαλέσει ενδιαφέρον και ήδη συζητιέται μέσα στο κίνημα. Το ΕΜΕΡ υποστηρίζει ότι εργάτες, εργαζόμενοι, αγρότες και νέοι πρέπει να χτίσουν το δικό τους μέτωπο με βάση τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, τα ίσα δικαιώματα στον κουρδικό λαό, τη γενική αμνηστία, την ελευθερία στο συνδικαλισμό, την τιμωρία των δολοφόνων και των μελών των παρακρατικών οργανώσεων, τον τερματισμό στρατιωτικών και αστυνομικών επιχειρήσεων, καθώς και τη συγκρότηση ενός αντιιμπεριαλιστικού αντικαπιταλιστικού μετώπου.

    * Ο Σεΐτ Αλντογάν είναι ανταποκριτής της εφημερίδας «Εβρενσέλ»
    ———————————–

    Από εφημ. «Πριν«, φ. 826, 13-5-2007

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 15/05/2007

  6. […] -Γράμμα από την Τουρκί […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  7. […] -Γράμμα από την Τουρκία… […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: