M’ αφορμή τις συζητήσεις που ξεκίνησαν για τους δικούς μας αναθεωρητές, τους αρνητές της Γενοκτονίας και τους απολογητές του τουρκικού μιλιταριστικού εθνικισμού, παραθέτουμε ένα κείμενο του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Καθημερινή”, 24-4-2008, με τίτλο “Η άλλη ιστοριογραφία” (που αξιοποιούσε παράλληλα και κάποια στοιχεία του γόνιμου διαλόγου που αναπτύχθηκε στις σελίδες του Π&Α.)  

Το παραθέτουμε  γιατί προσεγγίζει το ίδιο θέμα μ’ έναν τρόπο που αγγίζει απόλυτα τις δικές μας ευαισθησίες.

Η άλλη ιστοριογραφία

Τον Ιούλιο του 2006 ξεκίνησε η μεγαλύτερη συζήτηση για ιδεολογικά, ιστορικά και κοινωνικά ζητήματα, που έλαβε ποτέ χώρα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Αφορμή ήταν ένα βιβλίο Ιστορίας που προοριζόταν για την Στ’ δημοτικού. Μια συζήτηση που το βάθος και την ποιότητά της, αξιολόγησαν μόνο οι «ειδικοί», εφόσον τα αδηφάγα Μέσα ακολούθησαν τη γνωστή συνταγή, εξευτελίζοντας τις όποιες προσπάθειες άρθρωσης ενός κριτικού λόγου. Οι λαϊκοί μύθοι περί  του Κρυφού Σχολείου  προτάχθηκαν για να επικαλύψουν την ουσιαστική κριτική που διατυπώθηκε από τις προσφυγικές οργανώσεις και την Αριστερά.  Με αντίστοιχο τρόπο προβλήθηκε η αντίθεση προς το βιβλίο της σκοταδιστικής ακροδεξιάς, η οποία όψιμα ανακάλυψε τη σφαγή της Σμύρνης, της οποίας συνένοχοι, μαζί με τους κεμαλικούς, ήσαν οι δικοί της πολιτικοί προπάτορες.   

            Αυτό που απεκρύβη κατά την 15 μηνη περίπου σκληρή αντιπαράθεση, ήταν ότι το σύνολο των προσφυγικών οργανώσεων (πάνω από 1000 οργανώσεις πολιτών), καθώς και ο κύριος όγκος της Αριστεράς, στάθηκαν κριτικά απέναντι στη συγκεκριμένη απόπειρα. 

Η κριτική των προσφυγικών οργανώσεων 

Η πλέον ενδιαφέρουσα κριτική στο συγκεκριμένο  τρόπο διαχείρισης της ιστορίας προήλθε από τους απογόνους των προσφύγων του ‘22.  Με μια πρωτοφανή ομοφωνία και με τη διατύπωση ενός ψύχραιμου κριτικού λόγου, επανέφεραν στο προσκήνιο ερμηνείες που η νεοελληνική ιστοριογραφία συστηματικά είχε απωθήσει τις δεκαετίες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Εκφράζοντας παραδοσιακά την ιδεολογική ματιά της «μικράς πλην εντίμου» και «εξορίζοντας» κυριολεκτικά από το νεοελληνικό πεδίο τον ελληνισμό της Ανατολής, αντιμετώπισε αμήχανα την εμφάνιση ενός δυναμικού και σύγχρονου προσφυγικού λόγου.  

Την αμηχανία αυτή περίγραψε εύστοχα ένας από τους σημαντικούς σύγχρονους ιστορικούς μας, ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος: 

«….. αυτός ο αναβιωμένος προσφυγικός λόγος του πένθους και της διεκδίκησης, έρχεται να διεμβολίσει από μια απροσδόκητη πλευρά το νηφάλιο εθνικό σχήμα της κοινωνικής συνοχής και της πολιτιστικής μας ταυτότητας που με τόσες προσπάθειες πάει να συγκροτηθεί τις τελευταίες δεκαετίες, μετά τη μεταπολίτευση, στη χώρα μας.  Ποντιακός ελληνισμός, μικρασιατική προσφυγιά, κυπριακός ξεριζωμός κ.ά. τραγικές στιγμές του Νέου Ελληνισμού, δεν διεκδικούν απλά μια θέση στο βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ Δημοτικού, αλλά ζητούν ένα εφαλτήριο για ένα διορθωτικό εγχείρημα μέσα στο πεδίο της ιστορίας, προσβλέποντας σε μια αναδρομική διόρθωσή της. Ζητούν να κερδίσουν τη μάχη της μνήμης (που φυσικά δεν έχει χαθεί) ταυτίζοντάς την με τη μάχη των εδαφών και των χαμένων πατρίδων, μια μάχη που κανείς δεν τολμά ωστόσο ούτε να ομολογήσει και ούτε να προτείνει τον τρόπο της διεξαγωγής της….»  

            Την περιγραφή του πλαισίου μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε η προσφυγική κριτική τη διαβάσαμε στο καλό ιστολόγιο «Πόντος και Αριστερά» : «Απ’ την πλευρά μας, η σύγκρουση για το βιβλίο της Ιστορίας δεν έγινε για την αφηρημένη “υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας από την παγκοσμιοποίηση“, αλλά γιατί θεωρήσαμε και θεωρούμε, ότι αποκρύπτονται -με αναθεωρητικό τρόπο- πλευρές του ιστορικού παρελθόντος στο ονομα του πολιτικά ορθού. Και θεωρούμε επίσης ότι αυτό το “πολιτικά ορθόν” σήμερα εκφράζει την πραγματική εξουσία στην Ελλάδα, καθώς και τους νέους προσανατολισμούς του ελληνικού καπιταλισμού. Για μας, η αναθεώρηση που επιχείρησαν οι συγγραφείς του βιβλίου σχετίζεται επίσης και με την αναίρεση των κατακτήσεων της δεκαετίας του ‘90 και την επανάκαμψη του ιδεολογικού απαρτχάϊντ, που είχε οργανώσει μέχρι τότε η εξουσία για τους Έλληνες της Ανατολής και τους πρόσφυγες του ‘22. Και η επανάκαμψη αυτή είχε πολύ πιο βίαια, κυνικά και βάρβαρα χαρακτηριστικά, απ΄αυτά που μας είχαν συνηθίσει παλιότερα οι απλοϊκοί δεξιοί και η παραδοσιακή εθνικοφροσύνη…» 

Οι άξονες της κριτικής

            Η βαθύτατη ρήξη των προσφυγικών οργανώσεων με τη συγκεκριμένη εκδοχή της νεοελληνικής ιστοριογραφίας  οφείλεται πρωτίστως στη μη συμπερίληψη των κατακτήσεων της κοινωνίας των πολιτών της δεκαετίας του ‘90. Τότε κλείνουν ουσιαστικά οι πολιτικές εκκρεμότητες των προσφύγων της Ανατολής με το ελληνικό κράτος, με την αναγνώριση της γενοκτονίας που υπέστησαν από τον τουρκικό εθνικισμό  κατά την περίοδο τα 1914-1923, με την καθιέρωση δύο επίσημων Ημερών Μνήμης (19 Μαϊου και 14 Σεπτεμβρίου).

            Οι προσφυγικές οργανώσεις λοιπόν εντοπίζουν την αντίφαση να διδάσκεται στο κράτος που αναγνώρισε τις γενοκτονίες, ένα βιβλίο Ιστορίας που υποβαθμίζει με τον πλέον απόλυτο τρόπο τη προσφυγική ιστορική εμπειρία. Καταγγέλουν με ένταση την «αναθεωρητική ερμηνεία» καθώς και την «αιτιολόγηση των ρατσιστικών εγκλημάτων των Νεοτούρκων και των γενοκτονιών που αυτός πραγματοποίησε στην Ανατολή, ακόμα και η Αρμενική Γενοκτονία».  Παραλληλίζουν τη στάση αυτή με τη στάση των αναθεωρητών του Ολοκαυτώματος  και των αρνητών των Γενοκτονιών. Επισημαίνουν ότι οι συγγραφείς του βιβλίου, όσον αφορά την αποσιώπηση της αρμενικής γενοκτονίας θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τους νόμους στην Ευρώπη που θεωρεί ως έγκλημα την αιτιολόγηση των γενοκτονιών.  Θεωρούν ότι υπεύθυνα για τη διαιώνιση των ιστορικών αποσιωπήσεων είναι «τα αντιδραστικά αντανακλαστικά της ΄αυτοχθόνου’  ιδεολογίας».

            Η σύγκρουση άρχισε τον Ιούλιο του 2006. Τότε ψηφίστηκε ομόφωνα από εκπροσώπους 541 οργανώσεων ένα ψήφισμα στο 6^ο Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού: «Το νέο βιβλίο Ιστορίας της Στ’ δημοτικού, που βρίσκεται στη διαδικασία έκδοσης, έρχεται σε  αντίθεση με ομόφωνες αποφάσεις της Βουλής των Ελλήνων, παραποιεί την Ιστορία, απενοχοποιεί τον τουρκικό εθνικισμό, αποσιωπά τις διώξεις των χριστιανικών πληθυσμών και προσβάλλει ιδιαίτερα τον ποντιακό ελληνισμό που υπέστη Γενοκτονία. Ζητάμε: να επανεξεταστεί η σχετική έκδοση, ώστε να είναι συμβατή και με τις αποφάσεις του ελληνικού Κοινοβουλίου, αλλά και με τη συλλογική ιστορική μνήμη του ποντιακού ελληνισμού και του συνόλου του ελληνικού λαού». Η  «Ένωση Σμυρναίων» καταγγέλοντας θα επισημάνει: “… ο Μικρασιατικός Ελληνισμός, εξοβελίζεται από το γνωστικό πεδίο των 12χρονων παιδιών, με συνέπειες τραγικές για το μέλλον αυτού του τόπου.»  

Εν κατακλείδι

Η αντίθεση που προέκυψε με αφορμή το βιβλίο Ιστορίας δεν έχει περιστασιακά χαρακτηριστικά. Οι ίδιες οι προσφυγικές οργανώσεις αναπτύσσουν μια παράλληλη ιστοριογραφία, που αμφισβητεί πολλά από τα παραδεδεγμένα στερεότυπα της κυρίαρχης νεοελληνικής. Η απορριπτική και υπεροπτική παράλληλα αντιμετώπιση δε φαίνεται να αποδίδει καρπούς. Αντιθέτως βαθαίνει το ρήγμα. Ακόμα και η μετανεωτερική εποχή μας, συνδυασμένη με τις απελπιστικά νεωτερικές συμπεριφορές του περιβάλλοντος παλιού κομμουνιστικού κόσμου, ενισχύει την ανάπτυξη της παράλληλης ιστοριογραφίας και την εμπέδωση των ιδεολογικών και όχι μόνο, αντιπαθειών και προκαταλήψεων.

Ίσως να είναι η κατάλληλη στιγμή να αντιμετωπιστεί με ειλικρίνεια το συγκεκριμένο φαινόμενο. Ίσως θα έπρεπε να ανοίξει επιτέλους ένας διάλογος μεταξύ των «επίσημων» ιστορικών -των Νέων Ιστορικών συμπεριλαμβανομένων- με τους ιστορικούς του προσφυγικού χώρου. Με κύριο στόχο την υπέρβαση των αντιθέσεων μέσα από έναν ειλικρινή επιστημονικό διάλογο, ώστε να συμφωνηθεί ένα νέο ιστορικό αφηγήμα, που θα συμπεριλαμβάνει το σύνολο των ομάδων που κατοικούν, οριστικά πλέον, στα εδάφη του ελληνικού έθνους-κράτους.

O Abravanel είναι ένας Έλληνας εβραίος που τον συναντήσαμε στον ψηφιακό χώρο του διαδικτύου να αγωνίζεται για τα δίκαια της κοινότητάς του. Γιατί η γενοκτονία των Εβραίων, μεταξύ αυτών και των συμπατριωτών μας Εβραίων της Ελλάδας, είναι ένα από τα μεγάλα εγκλήματα του 20ου αιώνα, που μας αφορά άμεσα. Και το έγκλημα αυτό μας αφορά ιδιαιτέρως! Όχι μόνο γιατί είναι συμπατριώτες μας, ούτε και με τον τρόπο που μας αφορούν οι άλλες μεγάλες γενοκτονίες, από των ιθαγενών της αμερικανικής ηπείρου μέχρι το σημερινό Νταρφούρ, αλλά με έναν κάπως ιδιαίτερο τρόπο.

Και ο λόγος είναι ότι το τρομακτικό Ολοκαύτωμα που προκάλεσαν οι Ναζί κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η φρίκη που αυτό προκάλεσε στην ανθρωπότητα, επέτρεψε να καλλιεργηθεί η ευαισθησία για την καταπίεση πληθυσμών εξαιτίας της πολιτισμικής τους διαφορετικότητας. Έτσι φτάσαμε στο νομικό ορισμό του εγκλήματος της Γενοκτονίας από τον ΟΗΕ το 1948. Και έτσι κι εμείς, οι Έλληνες της Ανατολής δηλαδή, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, μπορέσαμε να μιλήσουμε ανοιχτά για το δικό μας Ολοκαύτωμα που έγινε απο τους Νεότουρκους δασκάλους των Ναζί, μόλις 20 χρόνια πριν από το εβραϊκό…

Όπως τους Εβραίους οι Ναζί τους θεωρούσαν υπανθρώπους (”σαν τις κατσαρίδες“) που έπρεπε να τους εξοντώσουν ….και τους εξόντωσαν, έτσι και ‘μας οι Νεότουρκοι μας θεωρούσαν ως “τα βλαβερά χόρτα που έπρεπε να ξεριζωθούν“…. και μας ξερίζωσαν!!!

Οι Εβραίοι λοιπόν άνοιξαν το δρόμο. Και ίσως το πιο συμβολικό σημείο συνάντησης να είναι το Βερολίνο, όπου εδώ και πολλά χρόνια ο τοπικός Ποντιακός Σύλλογος οργανώνει τιμητική πορεία προς το Μνημείο του Ολοκαυτώματος για να τιμήσει τους δικούς μας νεκρούς της Γενοκτονίας. Αναγνωρίζοντας με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο, ότι η συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας πρέπει να είναι ενιαία, όσον αφορά το έγκλημα της γενοκτονίας.

Ένα μήνυμα που δυστυχώς οι δικοί μας “αντισημίτες”, οι αναθεωρητές τύπου Νακρατζά, Κωστόπουλου ή Ταχματζίδη, δεν έχουν κατανοήσει. Με μια απίστευτη εμπάθεια και μνησικακία, προσπαθούν να αμφισβητήσουν, να συκοφαντήσουν και να εξευτελίσουν αυτό που με τόση προσπάθεια  και αγώνα διεκδίκησε ο δικός μας προσφυγικός λαός από μια άξενη “μητέρα-πατρίδα” :  το δικαίωμα στη Μνήμη.

Γι αυτό λοιπόν ας χαρίσουμε στον Abravanel κάποιες φωτογραφίες από τις φετινές εκδηλώσεις στο Βερολίνο για την ποντιακή γενοκτονία :  

 Επίσης δείτε :

-Για τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών

-Για τη Γενοκτονία στον Πόντο

-Για τη σχέση Πόντου και Αριστεράς που αποκρύπτεται προκλητικά και ασύστολα από τους αναθεωρητές “μας”, γιατί δε βολεύει τις ιδεοληπτικές δουλείες τους 

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Η καταγγελία της προαποφασισμένης γενοκτονίας -που συνέβη στην Ανατολή από τον τουρκικό εθνικισμό- καθώς και η εμφάνιση ενός μαζικού ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος έχει προκαλέσει τα αντιδραστικά αντανακλαστικά πλήθους, φαινομενικά διαφορετικών, δυνάμεων. Από το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών μέχρι τον Κωστόπουλο του “Ιού” , ο στόχος φαίνεται να είναι ενιαίος:  Άρνηση των ιστορικών γεγονότων,  μετατροπή του θύματος σε θύτη και πρόκληση σύγχυσης στην “μικρά πλην έντιμο”, της οποίας τα αντιπροσφυγικά χαρακτηριστικά κατά τι μόνον έχουν διαφοροποιηθεί.   Και όλα αυτά μέσα από ψέματα, διαστρεβλώσεις και μισές αλήθειες!

Το γεγονός της αμφισβήτησης της γενοκτονίας αλλά και των ιεραρχήσεων προκαλεί παράλληλα και εδιαφέρουσες συζητήσεις στο διαδίκτυο με ανθρώπους που ειλικρινά καταθέτουν τους προβληματισμούς τους. Παρακάτω παρουσιάζουμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που έλαβε χώρα στο καλό ιστολόγιο  του Μία κλίνη κενή φέρεται εστρωμένη των αφανών .

Η αφορμή για τη συζήτηση μεταξύ του δικού μας “Ομέρ” και του doctor-ος   δόθηκε από ένα καλό κείμενο που μελετούσε το εξαιρετικό βιβλίο του Ηλία Βενέζη με τίτλο  Το Νούμερο 31328, και εντόπιζε τις διαδοχικές αλλαγές που υπέστησαν κάποιες περιγραφές. Ο doctor αναφέρει ότι “…μέσα από τις αλλαγές αυτές και καλλιεργούν και αυτοί -κατ’εντολήν της εξουσίας- τα γνωστά στερεότυπα και δίπολα: οι καλοί έλληνες και οι κακοί τούρκοι.Και αυτό επιτυχγάνεται μόνον με αποσιωπήσεις των δικών μας βιαιοπραγιών.”

Μέσα από τη συζήτηση προέκυψε και ο κοινός τόπος που μπορεί να υπάρχει και να αξιοποιηθεί θετικά, παρ’ όλες τις διαφορετικές αφετηρίες.

Ακριβώς γι αυτό σας προτείνουμε να παρακολουθήσετε την παρακάτω συζήτηση και να περιδιαβείτε στο αφιέρωμα που στάθηκε αφορμή για τη γόνιμη τούτη συζήτηση.

 Ποντος και Αριστερά είπε… 

Αυτά…. με ομοεθνοτική αγάπη

Ομέρ

 

 

 

 

 

 

Αγαπητέ μου (ή αγαπητοί μου; αλήθεια πως απαντας σε ένα συλλογικό μπλογκ; Είδες αμα ανακαλυπτεις το ιντερνετ στα γεράματα τι τραβάς

 

 

    

 

 

Ομέρ

 

 

Πολύ σωστά. Την ιστορία τη γράφουν οι νικητές!

Κι όπως γράφει κι ένας καλός μου φίλος:

“Η μεγαλύτερη πρόκληση για τον κρατικό μηχανισμό της Ελλάδας και τους συγκροτούντες τους ιδεολογικούς μηχανισμούς κυριαρχίας, θα δοθεί από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Πάνω από το 20% του ελληνικού πληθυσμού μετά το ‘22 θα είναι «ετερόχθονες». Η συνταγή ήταν παλιά και δοκιμασμένη: αποσιώπηση της Ιστορίας, άσκηση βίας, οικονομική εκμετάλλευση και προσπάθεια ιδεολογικής αλλοτρίωσης με τη μετατροπή τους από Μικρασιάτες Έλληνες σε Βαλκάνιους.

 

 

doctor-α

είδες που η επικοινωνία μας φέρνει πιο κοντά;

Ο ίδιος φίλος έγραψε κάτι με το οποίο συμφωνώ :

“Έχουν περάσει ήδη δώδεκα χρόνια από τότε που θεσπίστηκε μια επίσημη νέα επέτειος, η 19η Μαϊου, ως Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η κατάληξη ενός ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος που είχε εμφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και είχε ως πρωτεργάτες ανθρώπους που προέρχονταν από δύο πολιτικές τάσεις διαφορετικές και αντιμαχόμενες μέχρι σήμερα: την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς» του Πασόκ.

 Το κίνημα αυτό είχε μεγάλη επιτυχία εφόσον υιοθετήθηκε από το σύνολο του οργανωμένου ποντιακού χώρου, δηλαδή πάνω από 400 οργανώσεις στην Ελλάδα -που εκπροσωπούν περισσότερους από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας- και άλλες 200 στην Ευρώπη, την πρώην Σοβιετική Ένωση, ΗΠΑ-Καναδά, Αυστραλία, Αφρική. Βασικό χαρακτηριστικό του κινήματος αυτού είναι η αυτονομία, η δημοκρατική έκφραση της βάσης και η αυθύπαρκτη επιλογή μιας κοινωνικής ομάδας να ορίσει μόνη της τις αξίες της και τις προτεραιότητές της χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδεολογικών και πολιτικών «προστατών».

 Το μεγάλο κίνημα των πολιτών, που εμφανίστηκε σε μια εποχή που οι ιστορικές συνθήκες το επέτρεπαν, κατάφερε να πετύχει την πρώτη σημαντική νίκη των πληθυσμών που προήλθαν από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους, είχαν μέχρι τότε υποστεί μια πολιτική απόλυτης ιδεολογικής αφομοίωσης στο παλαιοελλαδικό μοντέλο και καταστροφής της ιστορικής τους μνήμης. Μιας πολιτικής που προωθούσαν όλες ανεξαιρέτως οι εκδοχές της εξουσίας -όπως και της όποιας αντιπολίτευσης- εφόσον οι πρόσφυγες του ‘22 βρέθηκαν για δεκαετίες εκτός συστήματος, μακριά από τη χαμένη πια πατρίδα τους, σ’ ένα άξενο τόπο, που για πολύ καιρό τους αντιμετώπιζε ως «εσωτερικό εχθρό». Η κατάσταση αυτή θα πάψει σχετικά να ισχύει μόνο όταν θα βρεθεί ο νέος «εσωτερικός εχθρός», οι κομμουνιστές.

β) να “δουν” στην πολιτική του Βενιζέλου το ότι είχε τον Πόντο αλλά και την Βόρειο

Ήπειρο ως το τίμημα της δημιουργίας ενός μεγάλου ελληνικού κράτους.
Ο Βενιζέλος ήθελε και επεδίωξε την ανταλλαγή των πληθυσμών ώστε να δημιουργηθούν αμιγή κράτη σε θρησκευτική πρωτίστως βάση και έπειτα μέσω της γλωσσικής ομογενοποίησης (σχολείο, στρατός, δημόσια διοίκηση κλπ) και σε γλωσσική.

 

Πυκνό το χιόνι και ένας λυσσασμένος αέρας που κατέβαινε τον Βόσπορο επιδείνωνε κατά πολύ την κατάσταση.

Το κρύο τσουχτερό και εμείς ανεβαίναμε σιγά-σιγά προς τον Ταξίμι. Έτσι και αλλιώς μια βόλτα στην Μεγάλη Οδό και κάτω από οποιεδήποτε συνθήκες έχει την αξία της και πάντα σε αποζημιώνει.

Βιβλιοπωλεία, ασημικά, ζαχαροπλαστεία, πλανόδιοι (ο Yasar με την άσπρη καθαρή στολή του ήταν ακόμη εκεί, στην γνωστή γωνιά του. Το καλύτερο isli kofte της Ανατολής).  Μουσικές, μυρουδιές της Πόλης όλα αρμονικά ανακατεμένα.

Καθώς ανεβαίναμε ακούμε έξω από ένα δισκοπωλείο μια μονότονη, ξερακιανή και έντονη μουσική. Μπάσα, κιθάρες, κεμεντζέ , όλα μπουρδουκλωμένα.

- Ne demek arkadasim ?                                                 

-Fatime ,  Kazim Koyuncu                                                         

http://www.youtube.com/watch?v=Y-4BPq9KLyc

Kazim Koyuncu. Το επαναστατημένο παιδί της Μαύρης Θάλασσας. Γεννήθηκε στην Χόπα, πόλη της Μαύρης Θάλασσας ανατολικά της Τραπεζούντας . Εγκατέλειψε τους λαούς της Ανατολής  και οι δημοκρατικές δυνάμεις της Τουρκίας έχασαν έναν από τους πολύτιμους τραγουδιστές τους.

Στις 25 Ιουνίου 2005 στα 33 του στο αμερικανικό νοσοκομείο της Πόλης χτυπημένος από καρκίνο στα γεννητικά όργανα.  

Το 1993 έφτιαξε το πρώτο λάζικο ροκ συγκρότημα με το όνομα “Zugasi Berepe” (τα παιδιά της θάλασσας στα λάζικα) πραγματοποιώντας δύο αλμπουμ “Va Miskuman” και “Igsaz”.  Το 2001 δημιουργεί μόνος του τον δίσκο “Viya” και το 2004 το δίσκο “Hayde” . Συνέβαλε αποφασιστικά στην προώθηση της λάζικης γλώσσας και πολιτισμού, μιας αρχαίας γλώσσας που το κράτος βάλθηκε να σβήσει. Από τα ιδρυτικά μέλη της ένωσης για τα θεμελιώδη δικαιώματα στην Πόλη.

Σεμνός , τρυφερός ταγμένος πάντα με την πλευρά των αδύνατων. Τα βομβαρδισμένα παιδιά της Φαλούτζα και της Βαγδάτης δεν τον άφηναν ασυγκίνητο. Έχει συμμετάσχει σε πολλές συναυλίες διαμαρτυρίας ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ, ενάντια στο ΝΑΤΟ, ενάντια στην ρύπανση που προκαλούν μεγάλες επιχειρήσεις και πυρηνικά εργοστάσια.   Ρύπανση που τελικά χτύπησε τον ίδιο , την οικογένειά του , όπως και πολλούς στην Μαύρη Θάλασσα καθώς βρέθηκαν  εκτεθειμένοι σε καρκίνους που το ποσοστό τους αυξήθηκε θεαματικά μετά την τραγωδία του Τσέρνομπιλ. Το μόνο μέτρο που έλαβε η τουρκική κυβέρνηση ήταν τα διαφημιστικά σποτάκια για πολλή κατανάλωση τσαγιού (βασικό προϊόν της περιοχής) το οποίο τελικά επιδείνωσε την κατάσταση. 

 Στην κηδεία του που εξελίχθηκε σε διαδήλωση,  στο φέρετρό του στο κέντρο του κατάμεστου γηπέδου της Χόπα διέκρινες τις μεγάλες του αγάπες. Το κίνημα, η κοκκινόμαυρη σημαία, η φανέλα της Trabzonspor και στο πλάϊ η κιθάρα του.