-Από τον Ζντάνοφ στον “Ιό” της “Ελευθεροτυπίας”

Εκτός από τη “Βαθειά Ψυχή” υπάρχει και η “Νεκρή Ψυχή“…

Το όνομα “Ζντάνοφ”  ίσως να μη λέει πολλά στους νεότερους. Για τους παλαιότερους όμως που έζησαν την ιστορία της Αριστεράς, ήταν ο εισηγητής της τάσης του “σοσιαλιστικού ρεαλισμού”  και ο κακός  δαίμονας της ελεύθερης επανασταστικής τέχνης που άνθισε μετά την Επανάσταση του Οκτώβρη. Το σημαντικότερο για το καθεστώς ήταν η εγκαθίδρυση μιας ποδηγετούμενης τέχνης, της οποίας τα καλλιτεχνικά έργα θα συμβάδιζαν με τα πιστεύω και τις ενέργειες του καθεστώτος. Ο βίος και η πολιτεία του Ζντάνοφ ταυτίστηκαν με την καταστολή και την τρομοκρατία ενάντια σε κάθε ελεύθερη, δημιουργική σκέψη. 

Η τοποθέτησή του  ως υπευθύνου για την εφαρμογή των ιδεωδών του “σοσιαλιστικού ρεαλισμού”, ο οποίος ήταν πλέον η μοναδική επίσημη πολιτική ιδεολογία του Σοβιετικού κράτους στις τέχνες, σήμαινε την απόλυτη επικράτηση της ασφαλίτικης λογικής στην πολιτιστική ζωή.  Ο Ζντάνοφ ξεκίνησε μία διαδικασία χειραγώγησης (την ονόμαζε «αναδιοργάνωση») των τεχνών. 

-Kostopoulos is just malakas…

Ιός της Ποµακοφαγίας

Ο καλός φίλος του μπλογκ μας Βριπολίδης μας έστειλε την είδηση που αναδημοσιεύουμε παρακάτω. Επίσης ένας άλλος φίλος [που έγινε επίσης καλός με πολύ αγώνα κι απ' τις δυό πλευρές] χαρακτήρισε τις εμμονές Κωστόπουλου με έναν εύστοχο τίτλο, που τον μισό χρησιμοποιήσαμε και μεις για να τιτλοφορήσουμε τούτη την ανάρτηση.

Είναι γνωστό βέβαια, ότι ο “σύντροφος” (φτου στο κόρφο μας ) Τάσος Κωστόπουλος δεν είναι καθόλου του γούστου μας εξαιτίας της εχθρικής και μεροληπτικής -έως ρατσιστικής- στάσης του απέναντι στον ελληνισμό της Ανατολής [και πρόσφατα και απέναντι στους σλαβόφωνους μουσουλμάνους της ελληνικής Θράκης, τους Πομάκους, καθώς και εξαιτίας της  μονόπλευρης καταδίκης του ελληνικού εθνικισμού και ανοχής των μη ελληνικών, είτε του σλαβομακεδονικού είτε και κυρίως του τουρκικού.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η γυναίκα του Καίσαρα, ούτε τίμια είναι, ούτε και φαίνεται…..    γι αυτό οι σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ας είναι πιο προσεκτικοί στις επιλογές τους και να μην παίζουν το παιχνίδι του άλλου εθνικισμού πιστεύοντας ηλιθιωδώς ότι ο δικός μας είναι χειρότερος… 

Στη συνέχεια δημοσιεύουμε ένα κείμενο των ίδιων των Πομάκων, όπου διεκτραγωδούν την κατάστασή τους και επιβεβαιώνουν απολύτως απ’ τη μια τον άθλιο ρόλο του τουρκικού  κράτους, το θράσος του τουρκικού εθνικισμού επί ελληνικού εδάφους και απ’ την άλλη  τον τίτλο αυτής της ανάρτησης!!!

 Ας διαβάσουμε λοιπόν πρώτα το απόσπασμα που έστειλε ο Βριπολίδης και αιτιολογεί τον τίτλο που χρησιμοποιήσαμε:

«Ὅλα ὅσα ξέρετε γιά τήν ἑλληνική πολιτική στό ποµακικό ζήτηµα εἶναι φούµαρα», µᾶς εἶπε στίς 22/5 ὁ Τάσος Κωστόπουλος τοῦ «Ἰοῦ τῆς Ἐλευθεροτυπίας», παρουσιάζοντας τό σχετικό βιβλίο του στό Ἐργατικό Κέντρο Ξάνθης. Στήν ἐκδήλωση πού ὀργάνωσε ἡ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. µίλησε µαζί µέ τόν δηµοσιογράφο Σαµί Καραµπουγιουκλού (φωτό) καί, ἀφοῦ παρέθεσε ὅλες τίς παιδιόθεν τραυµατικές του ἐµπειρίες ἀπό τήν Ἑλλάδα, προσπάθησε νά ὑπερασπίσει τή βασική θέση τοῦ βιβλίου του: ὅτι ἡ κρατική πολιτική ἔστησε τό «ποµακικό», δηλ. χωρίς αὐτήν οἱ Ποµάκοι θά ἐκτουρκίζονταν «φυσιολογικά».

-Εκλέχτηκε ο πρώτος Έλληνας πράσινος (φιλο.μεταξικός) ευρωβουλευτής

Όταν τα σκάνδαλα παράγουν σκάνδαλα

Είναι πλέον γεγονός: Η καπηλεία του ονόματος της οικολογίας συνδυασμένη με την απέχθεια του κόσμου απέναντι σ’ ένα βρωμερό και δυσώδες πολιτικό σύστημα,  δημιούργησε ένα νέο μόρφωμα κάτι σα Φρανκεστάιν τζούνιορ μέχρι στιγμής. Πολλά καταμαρτυρούν στο κόμμα αυτό. Από παλιούς των Οικολόγων-Εναλλακτικών μέχρι το Νάνο Βαλαωρίτη. Όμως το γεγονός είναι ένα: Η Ελλάδα διεθέτει πλέον τον πρώτο πρασινο ευρωβουλευτή της που θαυμάζει κάποιες πλευρές της πολιτικής του δικτάτορα-φασίστα Ιωάννη Μεταξά, χωρίς να το ομολογεί μήπως και χάσει καμιά ψήφο από τους αφελείς ψηφοφόρους.

Η συνέντευξη του Τρεμόπουλου στα “Νέα” ήταν αποκαλυπτική των θέσεων και της νοοτροπίας ενός ανθρώπου που έχει κανονικότατα γραμμένη την πραγματική Ιστορία και που δεν έχει εκείνες τις στοιχειώδεις αρχές της πολιτικής  οικολογίας, της περιφρόνησης δηλαδή της εξουσίας και της στολής. Για τον Τρεμόπουλο η στρατιωτική στολή του Μουσταφά Κεμάλ πασά είναι μάλλον ερωτικό στοιχείο που προάγει την αγάπη μεταξύ των λαών. Δείχνει να γοητεύεται απο τη στρατιωτική στολή, που σ’ έναν φυσιολογικό αριστερό πολίτη δημιουργεί απέχθεια. Για τον Τρεμόπουλο, ο Ατατούρκ δεν είναι ένας μιλιταριστής, εθνικιστής, ρατσιστής   που βάσισε την πολιτική του στην καταπίεση του λαού του και στην εθνική εκκαθάριση των διαφορετικών, αλλά ο “λατρεμένος γείτονας”, που δείχνει το δρόμο και πρέπει να του αφιερώσουμε και πάλι -κατά το πρότυπο Μεταξά- έναν δρόμο στην πόλη όπου εγκαταστάθηκαν τα  θύματά του. Τύφλα νάχει ο Ψωμιάδης!!!!!!

-Τάσος Κωστόπουλος: χαφιεδίζοντας τους Πόντιους στη “Sabah”

Σε  εθνικιστική τουρκική εφημερίδα…. «Εμπρός στο δρομο που χάραξε ο Πλεύρης»

Μετά τον Βεζντί Γκιονούλ χτύπησε και ο δικός μας Τάσος Κωστόπουλος. Στους συντρόφους του της εθνικιστικής  Sabah εξομολογήθη τους βαθύτερους καϋμούς που του δημιούργησαν οι τρισάθλιοι Πόντιοι, που παρόλες τις νουθεσίες των Νεότουρκων, του Μουσταφά Κεμάλ του Ατατούρκ και του συντρόφου Στάλιν, μυαλό δε φαίνεται να έχουν βάλει!!! 

Έτσι, στις 31 Δεκεμβρίου δημοσιεύτηκε (με την έγκριση του), κείμενο στην τουρκική εθνικιστική εφημερίδα “Sabah“ (κάτι σαν τον “Αδεσμευτο”)  για τις απόψεις και τη δουλειά του  Τάσου Κωστόπουλου (της ομάδας του “Ιού”).  Καρφώνει τους Πόντιους και  αμφισβητεί τη γενοκτονία, η οποία έχει αναγνωριστεί επισήμως από το ελληνικό κοινοβούλιο με ομόφωνη απόφαση όλων των κομμάτων.  Και όχι μόνο αυτό… O Κωστόπουλος ως αυθεντικός επί της ουσίας φανατικός αντιπρόσφυγας, δείχνει ότι εμπράκτως  γράφει στα παλιά του τα παπούτσια και το μόνο αρμόδιο ακαδημαϊκό όργανο για ζητήματα γενοκτονίας και εθνικών εκκαθαρίσεων,  τη διεθνή ένωση (που ελέγχεται από Αρμένιους και Εβραίους) υπό τον τίτλο International Association of Genocide Scholars (IAGS), η οποία συμπεριέλαβε τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής (και όχι μόνο των Ποντίων) στις μεγάλες γενοκτονίες του 20ου αιώνα.  

-Μεσόβουνο Κοζάνης: το Χωριό της Αντίστασης

Μεσόβουνο Κοζάνης.

Ηταν το πρώτο χωριό της ηπειρωτικής Ελλάδας που πήρε τα όπλα κατά των κατοχικών αρχών. Ενα από τα πρώτα που γνώρισαν τα μαζικά αντίποινα της Βέρμαχτ, με δύο διαδοχικά ολοκαυτώματα κι εκατοντάδες νεκρούς. Κι όμως, η συλλογική εθνική μνήμη κάθε άλλο παρά του έχει επιφυλάξει τη θέση που του αξίζει στο μαρτυρολόγιο της δεκαετίας του ‘40.

Ισως γιατί σ’ αυτή την ιστορία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι ελληνικές δωσιλογικές αρχές, καθιστώντας την ακατάλληλη για τους συνήθεις πανηγυρικούς της ημέρας.

(Δίκτυο μαρτυρικών πόλεων & χωριών)

-Λιάνα Κανέλλη: για τις γενοκτονίες του Στάλιν στην ΕΣΣΔ

Το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ τελείωσε. Η παλινόρθωση του Πατερούλη και η αναθεώρηση των μέχρι τώρα βασικών παραμέτρων είναι πλέον γεγονός. Και αυτό παρόλες τις ψύχραιμες φωνές που εγκαίρως είχαν επισημάνει τη βαρβαρότητα του σταλινισμού, ο οποίος εκτός των άλλων, είχε πραγματοποιήσει  ακόμα και “γενοκτονία κατά των Ποντίων” της πρώην ΕΣΣΔ, όπως χαρακτηρίζονται από τη Λιάνα Κανέλλη οι σταλινικές διώξεις. Γιατί, μια από τις ψύχραιμες φωνές ήταν αυτή της βουλευτού του ΚΚΕ Λιάνας Κανέλλη, η οποία στο Δ’ Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού, λέγοντας “τα πράγματα με τ’ όνομά τους” και όχι “με προσχήματα διπλωματικά”, δήλωνε: “Και όταν μιλάμε για γενοκτονία των Ποντίων να αρχίσουμε να την φτάνουμε  και στη γενοκτονία που έχει γίνει  σε άλλες περιοχές, όπως στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Συγνώμη, αλλά και εκεί είχαμε μια μορφή γενοκτονίας με τον δικό της τρόπο. Χάθηκαν άνθρωποι και χάνονται ακόμη, αν συνεχίσουμε θα τους χάσουμε όλους. Παίρνω την ευθύνη και το βάρος αυτού του σχολιασμού…..” 

“…τους έχω βαρεθεί” : Κριτική στη σοβιετική γραφειοκρατία

Μ’ αφορμή το θάνατο της εξαιρετικής  τραγουδίστριας  Μαρίας Δημητριάδη θυμηθήκαμε το έξοχο ποίημα του ανατολικογερμανού Wolf Biermann, που μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος. 

Ίσως το καλύτερο μνημόσυνο για τη Μαρία Δημητριάδη να είναι η ανάμνηση της ερμηνείας της, που έδωσε ζωή στους εκπληκτικούς στίχους του Biermann. Και είναι ακόμα καλύτερη υπενθύμιση γιατί οι γραφειοκράτες -όσοι στήριξαν και όσοι ονειρεύονται ένα τέτοιο σύστημα- είναι ακόμα εδώ.

-Ο Βεζντί Γκιονούλ και η αφωνία των Νεοελλήνων ιστορικών

Η νεοελληνική συνενοχή στη Μικρασιατική Γενοκτονία 

Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο (κεμαλιστής) εθνικιστής και ισλαμιστής Τούρκος υπουργός Άμυνας Βεζντί Γκιονούλ, ανέφερε ότι η εθνοκάθαρση των Ελλήνων (στην Ιωνία) και των Αρμενίων ήταν αναγκαία για να μπορέσει να δημιουργηθεί τουρκικό εθνικό κράτος. Το εκπληκτικό είναι ότι από ελληνικής πλευράς, οι μόνες αντιδράσεις ήταν αυτές των δημοσιογράφων και των προσφυγικών οργανώσεων. Οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, αυτοί που έχουν αναλάβει να μελετούν τη νεοελληνική ιστορία επέδειξαν αιδήμονα σιωπή. Γιατί όμως;

-Δίκη των Εξ: Η Ακροδεξιά αντεπιτίθεται… !

Να αντισταθούμε στον αναθεωρητισμό

Ζούμε σε μια εποχή που ο αντιπροσφυγικός  αναθεωρητισμός εμφανίζεται με μοναδικό θράσος. Απ΄τη μια, η Ακροδεξιά υποδύεται έναν άλλο ρόλο και αρχίζει να καπηλεύεται την ιστορία των Ελλήνων της Ανατολής, δηλαδή των μέχρι χθες απόβλητων αντιπάλων της. Απ΄την άλλη επανεμφανίζεται με το παλαιό  αντιπροσφυγικό της πρόσωπο: Τόλμησαν να ζητήσουν στις μέρες μας κάτι που ούτε ο δικτάτορας Μεταξάς το αποτόλμησε την εποχή της παντοδυναμίας του -ούτε καν και η Χούντα: την αναψηλάφηση της Δίκης των Εξ.

-Ο “Ποντιακός Εμφύλιος” ή “το τέλος των Ταγμάτων Ασφαλείας”

Η μάχη του Κιλκίς είναι η πιο φονική σύρραξη του Εμφυλίου – αν εξαιρέσουμε τις μάχες σε Γράμμο και Βίτσι. Και η πιο τραγική στιγμή για τους πρόσφυγες Ποντίους, που αλληλοσφάχτηκαν ανελέητα. Ελάχιστοι τη γνωρίζουν, αν εξαιρέσουμε τους ντόπιους Κιλκισιώτες.

Η συνέχεια στου Πάνου

                                                                        

(η φωτογραφία από το περίφημο σπήλαιο του Κιλκίς) 

-Tα νέα δολάρια μετά την οικονομική κρίση

Πολύ βάρυνε το κλίμα στο ιστολόγιό μας τις τελευταίες μέρες. Λίγος “Γκίκας”, μπόλικος “Κωστόπουλος του Ιού”, αρκετοί Ακροδεξιοί… αρκούσαν να μας κάνουν τη ζωή μαύρη κι άραχνη! Ας χαλαρώσουμε λοιπόν λίγο, απολαμβάνοντας κάπως την κρίση του αδηφάγου καπιταλισμού και την πλήρη αποδόμηση του υπεροπτικού  Νεοφιλελευθερισμού.

Και ας δώσουμε το λόγο σ΄ αυτούς που σαρκάζουν τα δρώμενα!

(πατήστε… κλικ)

-Οι πρόσφυγες, η ακροδεξιά και … οι άλλοι

Μια ενδιαφέρουσα παρέμβαση μας έστειλε ο φίλος ”Κιλκισιώτης”. Αναφέρεται στην παραδοσιακή αντιπροσφυγική στάση της Ακροδεξιάς,  καθώς και στην ελλαδική κοινωνία “όπου οι βασικές πολιτικές της δυνάμεις -από την επαύριο της Μικρασιατικής Καταστροφής- χαρακτηρίζονταν από ένα βαθύ και γνήσιο φιλο-ατατουρκισμό, καθώς και από ένα ρατσιστικό αντιμικρασιατικό πνεύμα .“

  

-Και πάλι για τον αντιπροσφυγικό αναθεωρητισμό

Οι “δικοί μας αντισημίτες” !

Όπως φαίνεται, μεγάλο βάρος  από δω και πέρα θ’ αρχίσει να πέφτει στην καταγγελία του αναθεωρητικού αντιπροσφυγικού ρεύματος, που έχει εμφανιστεί εδώ και λίγα χρόνια, και “καθαρίζει” προς όφελος ενός περίεργου ελληνικού Βαθέος Κράτους. Αυτοί  που έθεσαν τους άξονες της αντιπροσφυγικής κριτικής ήταν οι γραφειοκράτες του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, που ανέλαβαν να πείσουν ότι στην πραγματικότητα γενοκτονία κατά των Τούρκων διέπραξαν οι Αρμένιοι και οι ΄Ελληνες του Πόντου .  Στην Ελλάδα, ο πρώτος που ανέλαβε να διαχύσει τις ιδέες αυτές στο δημόσιο χώρο, ήταν ο Νακρατζάς.  Επίσης, διάφοροι από ‘δω και από ‘κει έγραφαν κατά καιρούς. Στη ίδια γραμμή συντάχθηκαν και κάποιοι τουρκο-βούλγαροι ρατσιστές νεοναζί που έστησαν το σάιτ Bulgarmak.  Όμως τη συστηματικοποίηση της αντιπροσφυγικής κριτικής ολοκλήρωσε ο Τάσος Κωστόπουλος του “Ιού”.  Με αφορμή λοιπόν μια συζήτηση με τον Ν.Σ. που είχαμε σε μια άλλη δημοσίευση παραθέτω (καλοκαιρινής ραστώνης βοηθούσης!) ένα σχετικό σχόλιο που γράφτηκε τότε….   

Omer

-H ανομολόγητη πλευρά της ιστοριογραφίας

M’ αφορμή τις συζητήσεις που ξεκίνησαν για τους δικούς μας αναθεωρητές, τους αρνητές της Γενοκτονίας και τους απολογητές του τουρκικού μιλιταριστικού εθνικισμού, παραθέτουμε ένα κείμενο του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Καθημερινή”, 24-4-2008, με τίτλο “Η άλλη ιστοριογραφία” (που αξιοποιούσε παράλληλα και κάποια στοιχεία του γόνιμου διαλόγου που αναπτύχθηκε στις σελίδες του Π&Α.)  

Το παραθέτουμε  γιατί προσεγγίζει το ίδιο θέμα μ’ έναν τρόπο που αγγίζει απόλυτα τις δικές μας ευαισθησίες.

-Για τον Abravanel

O Abravanel είναι ένας Έλληνας εβραίος που τον συναντήσαμε στον ψηφιακό χώρο του διαδικτύου να αγωνίζεται για τα δίκαια της κοινότητάς του. Γιατί η γενοκτονία των Εβραίων, μεταξύ αυτών και των συμπατριωτών μας Εβραίων της Ελλάδας, είναι ένα από τα μεγάλα εγκλήματα του 20ου αιώνα, που μας αφορά άμεσα. Και το έγκλημα αυτό μας αφορά ιδιαιτέρως! Όχι μόνο γιατί είναι συμπατριώτες μας, ούτε και με τον τρόπο που μας αφορούν οι άλλες μεγάλες γενοκτονίες, από των ιθαγενών της αμερικανικής ηπείρου μέχρι το σημερινό Νταρφούρ, αλλά με έναν κάπως ιδιαίτερο τρόπο.

-Περί Γενοκτονίας και νεοελληνικού αναθεωρητισμού

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Η καταγγελία της προαποφασισμένης γενοκτονίας -που συνέβη στην Ανατολή από τον τουρκικό εθνικισμό- καθώς και η εμφάνιση ενός μαζικού ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος έχει προκαλέσει τα αντιδραστικά αντανακλαστικά πλήθους, φαινομενικά διαφορετικών, δυνάμεων. Από το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών μέχρι τον Κωστόπουλο του “Ιού” , ο στόχος φαίνεται να είναι ενιαίος:

-O “χώρος” και το Σλαβομακεδονικό Ζήτημα

Τελεί υπό Κατοχή η Μακεδονία;

Ένα μέρος του παλιού  “χώρου”, δηλαδή της παλιάς εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, από υπερβάλλοντα “αντιεθνικιστικό ζήλο”  οδηγήθηκε σε θέσεις διευκόλυνσης του σλαβομακεδονικού εθνικισμού και αλυτρωτισμού. Με αφορμή λοιπόν ένα κείμενο του “Δικτύου” στην Ελευθεροτυπία , η Βίκη Μαγαλιού (μέλος Δικτύου, κίνηση Βόλου), έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρέμβαση, την οποία παραθέτουμε παρακάτω ….

-Μητσοτάκης – ” Ιός ” ………. κοινό μυαλό !!!

 Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός !!!   

Η φιλο-σλαβομακεδονική  προσέγγιση -που πιστεύουμε ότι έπαιξε τον ίδιο ρόλο μ΄ αυτόν την ακροδεξιάς- εκφράστηκε μέσα από κάποιες περιθωριακές ομάδες που υποστήριξαν το δικαίωμα των Σλαβομακεδόνων να μετατρέψουν έναν γεωγραφικό όρο που τον μοιράζονται τρία κράτη και αντίστοιχα έθνη, σε αποκλειστικό  όρο της δικιάς τους εθνικής δήλωσης. 

-”Ιός”: πίσω από την κουρτίνα!

 Ο καπιταλισμός, η εξουσία και οι μηχανισμοί της πλήρους αποδόμησης: Από τις εργασιακές σχέσεις μέχρι την ιστορική μνήμη

Η ιστορική συγκυρία χαρακτηρίζεται από μοναδικά χαρακτηριστικά, που σχετίζονται με το πέρασμα από το παλιό έθνος-κράτος σε  νέα υπερκρατικά υποκείμενα. Οι παραδοσιακές μορφές δεν εγγυώνται πια τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Κάτι πρέπει να αλλάξει! Ο παλιός ενοχλητικός κόσμος πρέπει να εξαφανιστεί, οι εργάτες και οι εργαζόμενοι να μετατραπούν  σε άβουλα όντα, οι λαοί και τα έθνη να απωλέσουν κάθε ίχνος ταυτότητας.

 (ΜΙΚΡΑ  ΑΣΙΑ = “Το ελληνικό Βιετνάμ”…..  Ο “Ιός” υπήρξε μια καλή ιδεολογική εγγύηση για τα νέα συμφέροντα! Από το ‘92 είχε φανεί ο ρόλος του, όταν είχε προκαλέσει τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής και τους απογόνους τους. Πήρε τότε την απάντηση -δυστυχώς μόνο- από τους “βιετναμέζους πρόσφυγες“, που μέχρι σήμερα -για κακή του τύχη- αποτελούν το ένα τρίτο των κατοίκων της Ελλάδας)

Η εξουσία επιτίθεται!

Και τα όπλα της είναι πολλά. Ένα απ’ αυτά είναι η συκοφάντηση των αντιδρώντων, η εξίσωση του μαύρου με το άσπρο, η καλλιέργεια της σύγχυσης, η δαιμονοποίηση και η αξιοποίηση κάθε παλιάς συνομωσιολογικής τεχνικής. Και ένας από τους “μάστορες της τέχνης” είναι ο “Ιός”. Ακολουθώντας την παλιά πετυχημένη συνταγή προσπαθεί να σύρει το κίνημα στην υποταγή.

 

 Στη θέση των παλιών πολιτικών κριτηρίων και των ταξικών αντιθέσεων, θέτει το παραπολιτικό κουτσομπολιό και κάνει λογικές αναγωγές του τύπου “Ο μπάτσος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα το μπουζούκι είναι μπάτσος!”. Εάν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει τις μεθόδους τους,  θα καταλήξει πολύ ευκολότερα σε τραγικά συμπεράσματα για τους ίδιους. Και σε λάθος συμπεράσματα, γιατί πράκτορες του τουρκικού εθνικισμού  δεν  είναι… 

 

(“Τσολιάδες είστε και φαίνεστε” θα μπορούσε εύκολα να πει κάποιος στους “Ιούς” της εξουσίας.

Στη φωτογραφία: από τις συνέπειες της εκπαιδευτικής αντι-μεταρρύθμισης Γιαννάκου, που στο επίπεδο της ιδεολογίας, η ίδια αντι-μεταρρύθμιση αναδείχθηκε με το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ δημοτικού)  

 

     Βάση της συκοφαντικής του επίθεσης, υπήρξε το θεώρημα ότι όσοι αντιδρούν στην αναθεωρητική ιστοριογραφία ανήκουν στην αντίδραση, η οποία με οργανωμένα κέντρα επιδιώκει την παύση της μεταρρύθμισης. Ο στόχος προφανής, για όσους κατανοούν τα διαπλεκόμενα: Να βοηθήσουν το εγχείρημα της εξουσίας που προσπαθεί να αντι-μεταρρυθμίσει τα πάντα και να μετατρέψει την αγορά σε ρυθμιστή των πάντων: από τα πανεπιστήμια και τις εργασιακές σχέσεις, μέχρι την Ιστορία… 

Η ομάδα αυτή λοιπόν, έχει θέσει ως στόχο έναν από τους σημαντικούς διανοούμενους της Αριστεράς, τον Γιώργο Καραμπελιά και το περιοδικό  Άρδην. Ανεξάρτητα, των διαφωνιών που μπορεί να έχει κάποιος με τον Καραμπελιά για τη σημερινή συγκυρία και το τι μέλλει γενέσθαι, η ταύτισή του με την ακροδεξιά, που επιχειρεί ο “Ιός”, μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει. Ομως, το φαινόμενο του “Ιού” είναι επικίνδυνο, γιατί συνδέεται σήμερα με τις  μαύρες επιδιώξεις της εξουσίας.

Ως στοιχειώδη πράξη αποκατάστασης της αλήθειας, δημοσιεύουμε -σαν πρώτο βήμα- την απάντηση Καραμπελιά:

 

Πλαστογραφώντας την Ιστορία

«Συκοφαντείτε, συκοφαντείτε, κάτι θα μείνει»
Γ. Γκαίμπελς (χωρίς συστάσεις)

Που να το φανταστεί κανείς, ότι η σκέψη ενός εκ των «ογκολίθων» του ναζισμού θα επιβεβαιωνόταν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σ’ ένα δημοσίευμα του «Ιού της Κυριακής» στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (18/02/07). Βεβαίως και αναφερόμαστε στο άρθρο «Μεζούρα της Εθνικοφροσύνης», ένα άρθρο που καταπιάνεται με το ζήτημα των βιβλίων της σχολικής Ιστορίας και του… «αλλάζει τα φώτα», παραχαράσσοντας τον χαρακτήρα και το περιεχόμενό του, προσπαθώντας να ταυτίσει κάθε φωνή που ασκεί κριτική στο περιεχόμενο των βιβλίων με το «σκότος» και την «άκρα δεξιά». Ένας από τους κύριους στόχους αυτής της επίθεσης είναι ο Γ. Καραμπελιάς, η ομάδα του περιοδικού Άρδην και της εφημερίδας Ρήξη.

Η μεταμοντέρνα θεωρία περί ιστορίας, θέλει την τελευταία να υπάρχει ως «επινόηση», ως αφήγηση που εξαρτάται πλήρως από τα κίνητρα του αφηγητή. Ως προς αυτό, ο «Ιός της Κυριακής» εμφανίζεται ως ακραιφνής «μεταμοντέρνος». Προσπαθεί με κάθε μέσο να επινοήσει την δική του «ιστορία», επιστρατεύοντας βεβαίως όλο το κλασσικό οπλοστάσιο των μεθόδων που απαιτούνται προκειμένου να επιτευχθεί κάτι τέτοιο: την συκοφαντία και το ψεύδος. Το δημοσίευμα, λοιπόν, του «Ιού»:

Α) Αποπειράται να εφεύρει την διαπλοκή «χώρων», «κέντρων» και «προσώπων» μέσω ενός ορυμαγδού πληροφοριών και περιπτωσιολογίας, ενώ, την μοναδική φορά που αναφέρεται στο περιεχόμενο απόψεων (το οποίο κανονικά έπρεπε ν’ αποτελεί και μοναδικό κριτήριο για την πολιτική κατηγοριοποίηση προσώπων και ομάδων) διαπράττει ανοιχτή πλαστογραφία, χρεώνοντας με μέ λόγια τρίτων, που στην πραγματικότητα δεν έχει δημοσιεύσει ούτε η Ρήξη, ούτε το Άρδην. Αναφέρομαι στο περίφημο «κουΐζ» που δημοσιεύει ο «Ιός», με τίτλο «Μια φωνή και μια γροθιά», στις σελίδες 54-55, το οποίο μου χρεώνει ένα εξωφρενικό κείμενο με τίτλο «Κρεμάστε τους!», που λίγο ως πολύ ζητά… τον απαγχονισμό των συγγραφέων του σχολικού βιβλίου στην… πλατεία Συντάγματος.

Β) Προσπαθεί να εκτρέψει μια διαμάχη επάνω σ’ ένα ζήτημα ιστορικής συνείδησης και μνήμης, το οποίο εμπλέκει ευρύτερα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, πολιτικά κέντρα και διαπερνά κάθετα όλους τους πολιτικούς χώρους, σε μια σύγκρουση της «προόδου» με το «σκότος». Στην προσπάθειά του αυτή:

Κάνει επιλεκτική χρήση των πηγών που ασκούν κριτική στο βιβλίο, προσέχοντας να γέρνει η ζυγαριά εκεί όπου επιθυμεί, αγνοώντας τις φωνές δεκάδων άλλων συγγραφέων, αρθρογράφων και απλών πολιτών που ξεκινούν από διαφορετική αφετηρία, ανάμεσά τους και κείμενα που έχουν επανειλημμένα δημοσιευτεί και στην ίδια την Ελευθεροτυπία, από τον «Στάθη» και πολλούς άλλους, στον Ριζοσπάστη, το Παρόν, το Ποντίκι κ.λπ.

Αγνοεί εσκεμμένα ότι στο ζήτημα «σχολική ιστορία στην Ελλάδα» παρεμβαίνουν

ανοιχτά φορείς -όπως το Κέντρο για την Συμφιλίωση και την Δημοκρατία στην Νοτιο-Ανατολική Ευρώπη- όπου διαπλέκονται ανοιχτά Ξένες Πρεσβείες, Υπουργεία και Κρατικές Υπηρεσίες (όπως είναι το Γερμανικό και το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών η USAID των ΗΠΑ), το ντόπιο και ξένο μεγάλο κεφάλαιο (Coca Cola HBC, Regency Casino, ΤΙΤΑΝ Α.Ε.).

(μπορεί η μέθοδος του “Ιού” να βασίζεται στις βελτιώσεις του Γκέμπελς, όμως ο πρώτος διδάξας την παραχάραξη και την πολιτική της  συκοφαντίας υπήρξε ο Πατερούλης) 

Στόχος τους, βεβαίως, είναι να παρακάμψουν την ουσία του ζητήματος και τις πραγματικές του πολιτικές διαστάσεις, που είναι ευρύτερες και αφορούν όλον τον ελληνικό λαό και έχουν να κάνουν με την δράση της νεοαποικιοκρατίας στην Ελλάδα.

Προφανώς, σ’ αυτό το επίπεδο, που συνιστά και το πραγματικό πεδίο διεξαγωγής αυτής της διαμάχης, τα επιχειρήματά είναι ανύτπαρκτα. Γι’ αυτό και η ταύτιση οποιουδήποτε αντιδρά σ’ αυτές της εκφράσεις της νεο-αποικιοκρατίας με τον «εθνικισμό», είναι σ’ αυτήν την συγκυρία απαραίτητη, ως ο μπαμπούλας που μαντρώνει συνειδήσεις σε σχήματα κι απόψεις οι οποίες είναι εντελώς ανίκανες να σταθούν από μόνες τους. Σ’ αυτό το σημείο οι γραφίδες του «Ιού» συναντούν τις πιο ολοκληρωτικές παραδόσεις. Γι’ αυτό και καταφεύγουν στην ανοικτή πλαστογραφία.

 

 

 

 (Σεπτέμβρης του ‘22. Λιμάνι της Σμύρνης.

Συνωστισμός, πιθανότατα  ”βιετναμέζων”, που θέλουν να αναχωρήσουν!!!)

 

Βεβαίως, δεν είναι οι πρώτοι διδάξαντες. Ήδη από το 1999 οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» είχαν επεξεργαστεί την μέθοδο με την οποία αντιμετωπίζει η καθεστωτική δημοσιογραφία τους ποικιλώνυμους αγώνες εναντίον της παγκοσμιοποίησης, αποκαλώντας του διαδηλωτές του Σηάτλ: «ένα παράδοξο μείγμα νεοσυντηρητικών, νοσταλγών του έθνους-κράτους, ακροδεξιών… οικολόγων και αντιεξουσιαστών». Στην Ελλάδα είναι δήθεν «αριστεροί» τύπου «Ιού» σε αγαστή σύμπλευση με τους οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού χρησιμοποιούν κατά κόρον αυτές τις πρακτικές.

Ωστόσο διάλεξαν λάθος άνθρωπο να συκοφαντήσουν, διότι όλη η Ελλάδα γνωρίζει το ήθος και τους αγώνες του υποφαινόμενου, όπως και εκείνο των πλαστογράφων, και ξέρει να χρησιμοποιεί μια διαφορετική «μεζούρα».

Είναι προφανές πως αναμένω από την εφημερίδα σας άμεση επανόρθωση της ηθικής και πολιτικής βλάβης που προκάλεσαν σε μένα και τους συντρόφους μου οι άθλιοι συκοφάντες του «Ιού», με την δημοσίευση της παρούσης, καθώς και με την δημοσίευση απάντησής μου σε όσα συκοφαντικά και καταφρονητικά γράφτηκαν για μένα, στο επόμενο φύλο της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», όπου δημοσιεύτηκε και το συκοφαντικό κείμενο εναντίον μου.

Όσο για τους ίδιους τους συκοφάντες επιφυλάσσομαι για την αναγκαία και κατάλληλη αντιμετώπισή τους.

Με τιμή

Γιώργος Καραμπελιάς

Δευτέρα 19 Φεβρουαρίου 2007