-Σικάγο: Συνέδριο για τη Μικρασιατική Καταστροφή

Έξω πάμε καλά!!!

Με πρωτοβουλία του Συλλογου Ποντίων Σικάγου “Ξενιτέας”,  το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009 πραγματοποιείται επιστημονικό   συνέδριο με θέμα: «Ακαδημαϊκή Σύνοδος για την Μικρασιατική Καταστροφή».

Συμμετέχει ο  Τούρκος ιστορικός, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κλάρκ (Γουόρτσεστερ, Μασσαχουσέτης) Τανέρ Ακσάμ με τίτλο ομιλίας: “Οι ελληνικοί «Εκτοπισμοί» και Σφαγές του 1913-1914. Μια δοκιμαστική πρόβα για την Αρμενική Γενοκτονία”.   Συμμετέχουν επίσης ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Ζόριαν, Τορόντο, Καναδά, Κ. Τζoρτζ Σιρινιάν και ο δρ. Κωνσταντίνος Χατζηδημητρίου (Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σεν Τζονς της Ν. Υόρκης) με θέμα: “Επίσημες και ανεπίσημες αμερικανικές αντιδράσεις για την «Καταστροφή» στη Μικρά Ασία. Τι αποκαλύπτεται από τα αποδεικτικά στοιχεία”, ο Ματίας Μπγιόρνλουντ (Ιστορικός και Ερευνητής) με θέμα: “Οι διώξεις των Ελλήνων και των Αρμενίων στη Σμύρνη 1914-1916: Μία ξεχωριστή περίπτωση στην πορεία των τελευταίων Οθωμανικών γενοκτονιών”, ο  Δρ. Αλεξάντερ Κιτρόεφ (Συνεργάτης Καθηγητής Ιστορίας στο Κολέγιο Χάβερφορντ, Πενσυλβ.) με θέμα “Η δεινή θέση των Ελλήνων προσφύγων μετά την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας” και ο  Δρ. Βαν Κουφουδάκης (Επίτιμος Κοσμήτορας του Πανεπιστημίου Τεχνών και Επιστημών, Περντιου, Ιντιάνα) με θέμα “Οι σκόπιμες και συστηματικές τουρκικές παραβιάσεις των Διεθνών Συνθηκών από το 1923″

-1 Νοεμβρίου 1920: οι μοιραίες εκλογές που έκριναν την ιστορία

Την 1η Νοεμβρίου του ‘20  έγιναν οι εκλογές που καθόρισαν το μέλλον του ελληνισμού της Ανατολής.

Στην Ελλάδα συγκρούστηκαν οι δυνάμεις που ήταν υπέρ της συμμετοχής της Ελλάδας στο μεταπολεμικό (του Α’ παγκοσμίου πολέμου) σκηνικό και της απελευθέρωσης των Ελλήνων της ανατολής που είχαν ήδη γευθεί από το 1914 την πολιτική Γενοκτονίας του τουρκικού εθνικισμού, και απ’ την άλλη οι μοναρχικές δυνάμεις της Μικράς πλην Εντίμου που πολιτεύθηκαν με το σύνθημα “Μικρά πλην έντιμος Ελλας” και πρότειναν ως λύση του Μικρασιατικού Ζητήματος το “Οίκαδε“. Δηλαδή να γυρίσουν τα παιδιά τους πίσω εγκαταλείποντας τους Έλληνες της Ανατολής στο έλεος των εθνικιστών του Μουσταφά Κεμάλ πασά.

-Το ύστατο “ΟΧΙ” ενός μικρού ανθρώπου…

“Μικρό Άνθρωπο” ονόμασε τον Ιωάννη Μεταξά ο ακροδεξιός και προσφυγομάχος σύντροφός του Γεώργιος  Βλάχος (της “Καθημερινής“)  όταν αρνήθηκε να αναλάβει την αρχιστρατηγία του ελληνικού στρατού της Μικράς Ασίας, με αποτέλεσμα αυτή να δωθεί στον ανίκανο και προβληματικό  Χατζηανέστη. Ο Χατζήανέστης διέπραξε τα γνωστά απαράδεκτα στρατιωτικά λάθη στο μέτωπο με αποτέλεσμα την νίκη των τουρκικών εθνικιστικών στρατευμάτων του Μουσταφά Κεμάλ και την ολοκλήρωση των Γενοκτονιών των χριστιανικών λαών.  Ο Μεταξάς, άριστος στρατιωτικός, έχοντας την ίδια αντιμικρασιατική άποψη με το ΣΕΚΕ συνήργησε στην τρομερή Ήττα. Ήδη από το 1915, είχε συμβάλλει αποφασιστικά στην κατεύθυνση αυτή. Τη στιγμή που η περιοχή μας βρισκόταν στο μάτι του κυκλώνα, επέλεξε την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του γερμανικού ιμπεριαλισμού προσπαθώντας πάσει θυσία να κρατήσει την Ελλάδα ουδέτερη.

-Μια αντάρτικη ποιητική δήλωση (για τις εκλογές)

Oι εκλογές δεν είναι μόνο αυτή η άχαρη διαδικασία που βλέπουμε γύρω μας, ούτε η προσωπική μας υπαρξιακή αγωνία για το αδιέξοδο… Είναι και ευκαιρία για λογοτεχνική παρέμβαση! Γιατί πώς αλλοιώς θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τη δήλωση του Κώστα Διαμαντίδη, του τ’ εμέτερον του Κοσμέτε:  

Να΄μαι  λοιπόν και πάλι εδώ! Γόνος και κληρονόμος προσφύγων από την μαρτυρική γη του Πόντου, μετανάστης στις φάμπρικες της Γερμανίας, πολιτικών προσφύγων στην μακρινή Τασκένδη, εκτοπισμένων στα κολαστήρια της Μακρονήσου και στις μέρες μας πολλαπλά πρόσφυγας στην ίδια μου την πατρίδα πληγωμένος απ΄ το δικό μου χώμα, τυραννισμένος απ΄ το δικό μου πουκάμισο, καταδικασμένος απ΄ τους δικούς μου θεούς»

-Τιμώντας τα θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής

Η 14η Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε με ομόφωνη απόφαση της Βουλής τωνΕλλήνων το 1998, ως επίσημη Ημέρα Μνήμης για τα θύματα της Γενοκτονίας του συνόλου της μικρασιατικής γης (συμπεριλαμβανομένου και του Πόντου). Ήταν αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης προσπάθειας των μικρασιατικών οργανώσεων να καταξιώσουν τα ιστορικά γεγονότα και να τα ενσωματώσουν στη σύγχρονη συλλογική συνείδηση.

-Μικρασιατική Καταστροφή: ένα έγκλημα της Δεξιάς

Πέρασαν ήδη 87 χρόνια από τη σφαγή των χριστιανών (Ελλήνων και Αρμενίων) της Σμύρνης.

Το φετινό μας αφιέρωμα βασίζεται σε  μια παρέμβαση του φίλου “Κιλκισιώτη” σε μια σχετική συζήτηση, όπου απαντά σε κάποιον που εκφράζει την παραδοσιακή αντίληψη της παλαιοελλαδικής αριστεράς, ότι στη Μικρά Ασία οι Έλληνες έκαναν ιμπεριαλισμό στο πλαίσιο μιας “υπερπόντιας εκστρατείας”.

Η σφαγή και η πυρπόληση της Σμύρνης από τους νικητές κεμαλικούς εθνικιστές, υπήρξε η ύστατη στιγμή μιας μεγάλης ιστορικής διαδικασίας περάσματος από την εποχή των πολυεθνικών αυτοκρατοριών στην εποχή των εθνών-κρατών με όχημα τους κάθε λογής εθνικισμούς. Η Ελλάδα απέτυχε παταγωδώς να συμμετάσχει στη διαδικασία αυτή. Αντίθετα, εξαιτίας των εσωτερικών αντινομιών και συγκρούσεων επέτρεψε το εθνικιστικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά, του επωνομασθέντος Ατατούρκ, να ολοκληρώση την εθνοκάθαρση, να πνίξει την Ανατολή στο αίμα και να εγκαθιδρύσει ένα μιλιταριστικό αυταρχικό κράτος…

Η ευθύνη ανήκε κυρίως στην παλαιοελλαδική Δεξιά [που κέρδισε τις εκλογές με  συνθήματα εγκατάλειψης της Μικράς Ασίας και των Μικρασιατών και διαχειρίστηκε τη Μικρασιατική Κρίση από το Νοέμβριο του '20 έως και τον Αυγουστο του '22], στο Παλάτι, τον Ιωάννη Μεταξά, στο Λαϊκό Κόμμα. Όμως στην κατεύθυνση αυτή συνήργησαν οι νεαροί κομμουνιστές του ΣΕΚΕ που συνεργάστηκαν με τους κεμαλικούς για τη νίκη τους, καθώς και ο Ελ. Βενιζέλος, που επέτρεψε στους αντιπολεμικούς και αντιμικρασιάτες βασιλικούς να πάρουν την εξουσία εν μέσω πολέμου.

-Ο ρόλος της Βρετανίας στα Σεπτεμβριανά…

 Μια συγκλονιστική αποκάλυψη έκανε η Τουρκάλα ιστορικός Ντιλέκ Γκουβέν στο δημοσιογράφο  Χραντ Ντινκ:  “ Ένα έτος πριν από τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου, φθάνει στο υπουργείο Εξωτερικών της Αγγλίας από το Αγγλικό Προξενείο της Αθήνας τηλεγράφημα το οποίο αναφέρει: «Οι σχέσεις Τουρκίας και Ελλάδας είναι άριστες. Εάν όμως γίνει κάτι στην οικία του Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, θαυμάσια μπορεί να γίνουν όλα άνω κάτω». …Στην διοργάνωση των γεγονότων υπάρχει αγγλική προτροπή. Και τα γεγονότα βολεύουν τουs Άγγλους.“

-Εκδήλωση στην Παναγία Σουμελά του Βερμίου και κοσμοσυρροή στον Πόντο

Η σημερινή επέτειος της 15ης Αυγούστου ήταν ιδιαιτέρως σημαντική για όσους ασχολούνται με τα ποντιακά, το κίνημα και την ιστορική μνήμη.

Κατ’ αρχάς στο “ιερό βουνό” του Βερμίου -όπου ανιστορήθηκε από τους πρόσφυγες η “αιχμάλωτη” αυθεντική Μονή του όρους Μελά του ιστορικού Πόντου- οι ποντιακές οργανώσειος με την καθοδήγηση της ΠΟΕ (Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας), οργάνωσαν την πρώτη μαζική μαχητική διαμαρτυρία, διαμαρτυρόμενες για τα φεουδαρχικά κατάλοιπα που επιβιώνουν και  ελέγχουν με παράδοξους τρόπους (ελέω μοναρχίας) το “μοναστήρι”.  Και τελευταία, στις παλιές οικογένειες των “ντερεμπέηδων” του Βερμίου προστέθηκαν απρόσμενοι σύμμαχοι οι κ.κ. Χαραλαμπίδης και Φωτιάδης. Το δημοκρατικό ποντιακό  κίνημα και οι ποντιακές κοινότητες διεκδικούν την αλλαγή του ρ τόπου διοίκησης… Στην εκδήλωση συμμετείχαν συμπατριώτες μας απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους. Το παρήγορο ήταν ότι συμμετείχαν και οργανωμένοι στο ΣύΡιΖα και στο ΚΚΕ αποδεικνύοντας ότι η ουδέτερη και υπεροπτική στάση -που επιτρέπει στους επιτήδειους να επιβιώνουν και να διαχειρίζονται τα κοινά στ’ όνομα του λαού-  σιγά σιγά υποχωρεί….. Άντε και του χρόνου καταλήψεις!

-Kύπρος ‘74: Δεν Ξεχνώ (ούτε τους χουντικούς πραξικοπηματίες, ούτε τους Τούρκους εισβολείς)

Τριάντα πέντε χρόνια από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974 στην Κύπρο

Οι σειρήνες ήχησαν στις 08:20 το πρωί της Τετάρτης σε όλες τις ελεύθερες πόλεις της Κύπρου, καθώς σήμερα συμπληρώνονται 35 χρόνια από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.Στο κοιμητήριο των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία τελέστηκε το επίσημο μνημόσυνο όσων έπεσαν στη διάρκεια του πραξικοπήματος, προασπιζόμενοι την Κυπριακή Δημοκρατία και τον πρόεδρό της, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ’.

-Εκδήλωση για τις σταλινικές εκτοπίσεις

29  ΙΟΥΝΙΟΥ 2009: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤΟΠΙΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ ΤΟΥ ΚΑΥΚΑΣΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ

 Στις 13 Ιουνίου συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από τις βίαιες μετακινήσεις του ελληνικού πληθυσμού του Καυκάσου στην Κεντρική Ασία. Η σκληρή αυτή μεταχείριση που επιφύλαξε ο σταλινισμός στις ελληνικές κοινότητες, κατάστρεψε τη σημαντική ελληνική παρουσία στην περιοχή. Κατάστρεψε όλες τις ελληνικές δομές και μεταξύ τους και  τον ελληνικό σοβιετικό πολιτισμό που είχε δημιουργηθεί το Μεσοπόλεμο.

 

-Ο αντικομμουνισμός των σταλινικών

Μ’ αφορμή τα 60 χρόνια από τις σταλινικές εκτοπίσεις των Ελλήνων του Καυκάσου, ξεκινάμε τα αφιερώματα…..

Ο αντικομμουνισμός των σταλινικών

Ω! μεγάλε Στάλιν, ω αρχηγέ των λαών

Συ, που έδωσες τη ζωή στον άνθρωπο

Συ, που γονιμοποίησες τη γη

Συ, που ξανάνιωσες τους αιώνες

Συ, που κάνεις να ανθίζουν οι ανοίξεις

Συ, που κάνεις να δονούνται οι μουσικές χορδές

Συ, λάμψη της ανοίξεως μου,

Ω! Συ Ήλιε, που αντανακλάται από εκατομμύρια καρδιές.

[Λ. Αραγκόν, εφημ. “Pravda”, 28 Αυγούστου 1936]

Ο ιστορικός που καλείται να μελετήσει τον 20^ο αιώνα, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ιδεολογία και το κίνημα που τον χαρακτήρισε ήταν το κομμουνιστικό.…

Η συνέχεια ΕΔΩ

-Πόντος: Μια άλλη ματιά στη νεοελληνική ιστορική εμπειρία

Αφού μας ζήτησε ο σύντροφος Κιαμούλ να αλλάξουμε θέμα και να πάψουμε να ασχολούμαστε με τον “εξαπεσ’ “ και τα υπόλοιπα ”σκατά”, και μιας και βρέθηκα για πρώτη φορά με το ΣΕΚ σε ενιαίο πολιτικό  φορέα (έλα γουδί στον τόπο σου!),  ας αναρτήσουμε ένα εξαιρετικό κείμενο του Στέργιου Θεοδωρίδη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Εργατική Αλληλεγγύη” και εκφράζει απολύτως  όλη την παρέα μας. Με το άρθρο αυτό αποκαλύπτεται η αντιδραστική αναθεωρητική προσπάθεια που καταβάλουν διάφοροι κύκλοι σήμερα να συγκαλυφθούν οι πραγματικές ευθύνες για τη ήττα και την προσφυγιά μας -και τη νίκη του τουρκικού εθνικισμού- μεταφέροντας αλλού τις πραγματικές ευθύνες. Και δυστυχώς σ’ αυτήν την απόπειρα συνεργούν  κυνικά και κάποιοι δικοί μας “θεοσεβούμενοι” (και θεομπαίχτες, που θάλεγε ο Κοσμέτες) ιστορικοί, εκμεταλλευόμενοι φυσικά την απάθεια και την ημιμάθεια της Αριστεράς, που είναι κολλημένη στις δικές της μεσαιωνικές ιδεοληψίες.

Ομέρ

 

Πόντος: Για μια άλλη ματιά στη νεοελληνική ιστορική εμπειρία

Αφορμή για το σχόλιο αυτό υπήρξαν τα θέματα στις εξετάσεις Νεοελληνικής Ιστορίας Θεωρητικής Κατεύθυνσης, με τα οποία έγινε προσπάθεια να οδηγηθούν οι μαθητές να ερμηνεύσουν ως αίτιο της ήττας μας κατά τα χρόνια του δικού μας εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα (1914-1922) στον Πόντο τη στάση των μπολσεβίκων: «Να δικαιολογήσετε γιατί η συνεργασία Κεμάλ – Μπολσεβίκων λειτούργησε ως ταφόπετρα του ποντιακού ζητήματος».

-24 Μαϊου Αθήνα: Όλοι στην πορεία στην τούρκικη πρεσβεία

Οι εκδηλώσεις Μνήμης για τη Γενοκτονία στον Πόντο λήγουν πάντα με επίσημες εκδηλώσεις σε όλους τους νομούς της χώρας την πρώτη Κυριακή μετά την 19η Μαϊου. Και αυτό γιατί έτσι προβλέπει ο Νόμος του ‘94. Κορυφαία εκδήλωση τη μέρα αυτή είναι η επίσημη τελετή στην Αθήνα και η πραγματοποίηση από τις ποντιακές οργανώσεις, μετά το τέλος της τελετής, πορείας από τον Άγνωστο Στρατιώτη στην τουρκική πρεσβεία.

 

-Ένας θρήνος για τον Χρύσανθο

Πέρασαν ήδη τέσσερα χρόνια από το θάνατο του μεγάλου Πόντιου τραγουδιστή Χρύσανθου Θεοδωρίδη, γόνου Ελλήνων προσφύγων από το Καρς του Καυκάσου.

Με αφορμή το θάνατό του ο Πόντιος ποιητής Κώστας Διαμαντίδης, ο τ’ εμέτερον ο Κοσμέτες, έγραψε έναν συγκλονιστικό θρήνο. Ξεκινά με τους εξής στίχους :

ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΕΧΑΘΑΝΕ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑΝΤ ΕΠΗΓΑΝ,

ΚΑΙ ΜΑΝΑΧΟΝ ΑΘΑΝΑΤΑ Τ’ΕΣΑ ΤΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

 (Βασίλεια χαθήκανε και βασιλιάδες πάνε, μονάχα όμως αθάνατα μένουν τα δικά σου τραγούδια)

Και νιά τά λόγια τ’ εύκαιρα πού παίρει ατα η αέρα

Ατά λέγν’ατα εύκαιροι, ν’ ακούγν’ατς ε οι άλλοι

Αν έκουγαν οι αποθαμέν’ θ’ ελάγγευαν κι εσκούσαν.

-Από τον Πόντο στη Ρουμανία, ως πολιτικός πρόσφυγας

Γιάννης Γαβριηλίδης : καταδικασμένος δίς εις προσφυγιάν

Ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στον αγωνιστή Γιάννη Γαβριηλίδη – που γεννήθηκε στην Αργυρούπολη του Πόντου, έζησε μετά το 1949 ως πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία και επαναπατρίστηκε στην Ελλάδα και πέθανε πριν από λίγα χρόνια-  ετοίμασε ο συγχωριανός του Γιώργος Πολυχρονίδης στο καλό μπλογκ του.

Ο Γιάννης Γαβριηλίδης είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση, τόσο για την ιστορία της ελληνικής Αριστεράς, όσο και για την ιστορία των Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα. Αλλά και η πνευματική του παρουσία, κυρίως στις αναζητήσεις του για το γλωσσικό ζήτημα, μας οδηγεί και σε μια άλλη αντιμετώπιση της γλώσσας. Όχι ως πολιτικού φαινομένου, αλλά ως ενός πολιτισμικού αγαθού που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί αυτόνομα και με σεβασμό. Οι προβληματισμοί του επί του γλωσσικού, παρότι φαντάζουν σήμερα ως συντηρητικοί, εν τούτοις φέρνουν μέχρι τις μέρες μας τις πρωτόλειες θέσεις του ΚΚΕ, που είχε αρνηθεί  να προσχωρήσει στο στρατόπεδο των αστών δημοτικιστών, οι οποίοι θεωρούσαν ότι σχεδόν το άπαν για την επίλυση  του κοινωνικού ζητήματος ήταν η καθιέρωση της δημοτικής.  Ας δούμε όμως το πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα:

-Εκεί… τότε… στον Πόντο

Ένα εξαιρετικό κείμενο, βασισμένο στην αληθινή οικογενειακή ιστορία και στη ζώσα μνήμη ανάρτησε ο καλός φίλος Γ. Πολυχρονίδης στο μπλογκ του που φέρει το χαρακτηριστικό τίτλο  ”Ου παντός πλειν ες Πόντον”. Βάση του αφιερώματος οι φωτογραφίες που έφερε ο παππούς του από την Τραπεζούντα, όταν την επισκέφτηκε και πάλι, 40 χρόνια μετά τη Μεγάλη Καταστροφή. 

-Να προστατέψουμε τη γλώσσα μας

 21 Φεβρουαρίου: Διεθνής Hμέρα Μητρικής Γλώσσας  

Ένας από τους σημαντικούς σύγχρονους λογοτέχνες είναι ο Κώστας Διαμαντίδης, ο οποίος επιμένει να γράφει στην ποντιακή διάλεκτο.  Τα έργα του «Τ’ αναντί του ρου», η μεταγραφή της «Λυσιστράτης» στην ποντιακή, το «Ροδάφνον», και η ποιητική συλλογή «Ονέρτα πόνια τάματα» έχουν βγει έξω από τα στενά όρια της εθνικοτοπικής ομάδας. Με αφορμή τη σημερινή Διεθνή Ημέρα Μητρικής Γλώσσας έγραψε: “H γλώσσα, η ιστορία,  τα ονόματα φέρνουν μαζί τους το φορτίο των αιώνων όχι για να διατηρήσουν τη συντηρητική του φόρμα, αλλά για να κρατήσουν ζωντανή τη συνέχεια και την επίτευξη της όποιας προόδου.

-Σταλινισμός και μειονότητες

Στάλιν  VS Λένιν

Ο καλός μας φίλος “Κιλκισιώτης” μας  έστειλε ένα δημοσίευμα απ’ το Ιντιμίντια με τίτλο  ”Σταλινισμός και μειονότητες” το οποίο  έχει και  αρκετές παραπομπές σε κείμενα που έχουμε κατά καιρούς  ανεβάσει.  Θεωρήσαμε καλό να το αναρτήσουμε και μεις, εν όψει του σημαντικού συνεδρίου του ΚΚΕ. 

“Ο σταλινισμός κινήθηκε στον αντίποδα της πολιτικής του Λένιν, όσον αφορά το σεβασμό των πολιτισμικών δικαιωμάτων των λαών..

Στη θέση της πολυπολιτισμικής αντίληψης, του σεβασμού της πολιτιστικής ετερότητας και του συνθήματος “εθνικό στη φόρμα και σοσιαλιστικό στο περιεχόμενο”, καταπίεσε τις μειονότητες και κατέστρεψε τον εθνικό τους πολιτισμό αναβιώνωντας το μεγαλορωσικό σωβινισμό. 

-Ρόζα Λούξεμπουργκ: αντί μνημοσύνου

Η θριαμβευτική πορεία της βαρβαρότητας θα βρει το τέρμα της. Ο Αχέρων θα ξαναμπεί σε κίνηση. Από το πνεύμα της Ρόζας θα γεννηθούν νικητές.

Πάουλ Έρλιχ

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ υπήρξε ένα σπάνιο μυαλό, μια διανοούμενη που σφράγισε τον 20ο αιώνα. Τα κείμενά της και η κριτική που άσκησε στα κακώς κείμενα (ακόμα και στη λενινιστική αντίληψη, που πρόκρινε τις  κομματικές οργανώσεις απ’ τα σοβιέτ), χαρακτηρίζονταν από μια εκπληκτική διορατικότητα. Ακόμα και αυτά που μας αφορούν (τις συνθήκες στην περιοχή μας στις αρχές του 20ου αιώνα), τα περιγράφει με μοναδικό τρόπο .

Δολοφονήθηκε στις 15 Ιανουαρίου του 1919.

-Ömer Asan. Μια συνέντευξη

Ένας ελληνόφωνος συγγραφέας στην Τουρκία 

 

Η πρόσφατη εξάρθρωση της φασιστικής παρακρατικής  οργάνωσης “Εργκενεγκόν”  στην Τουρκία, μας θύμισε τη δίωξη του αριστερού ελληνόφωνου συγγραφέα Ömer Asan, από το φασιστικό παρακράτος σε συνεργασία με το επίσημο κράτος.