-Μεταμορφώσεις… 2

“αντι-εθνικισμός”-”εθνικισμός”

Μια εξαιρετική συζήτηση με τον τίτλο Οι μεταμορφώσεις της  ταυτότητας…, έγινε μ’ αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Πέτρου Θεοδωρίδη. Αισίως τα σχόλια έφτασαν τα 1039, κάτι που έκανε πολύ δύσχρηστο το χώρο αυτό.

Έτσι, συνεχίζουμε τη γόνιμη συζήτηση σε τούτη δω την ανάρτηση και παίρνουμε ως αφορμή μια χρήσιμη μελέτη  που εντοπίσαμε στον ιστοχώρο του “Γιάννη”, στην Porta Orea. Έχοντας  ως αρχή την παραδοσιακή θέση “ας αφήσουμε 100 λουλούδια να ανθίσουν“, στη “Μεταμόρφωση-2″ χρησιμοποιούμε ένα κείμενο διαφορετικής οπτικής απ’ αυτό του Πέτρου Θεοδωρίδη….

-Σικάγο: Συνέδριο για τη Μικρασιατική Καταστροφή

Έξω πάμε καλά!!!

Με πρωτοβουλία του Συλλογου Ποντίων Σικάγου “Ξενιτέας”,  το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009 πραγματοποιείται επιστημονικό   συνέδριο με θέμα: «Ακαδημαϊκή Σύνοδος για την Μικρασιατική Καταστροφή».

Συμμετέχει ο  Τούρκος ιστορικός, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κλάρκ (Γουόρτσεστερ, Μασσαχουσέτης) Τανέρ Ακσάμ με τίτλο ομιλίας: “Οι ελληνικοί «Εκτοπισμοί» και Σφαγές του 1913-1914. Μια δοκιμαστική πρόβα για την Αρμενική Γενοκτονία”.   Συμμετέχουν επίσης ο Διευθυντής του Ινστιτούτου Ζόριαν, Τορόντο, Καναδά, Κ. Τζoρτζ Σιρινιάν και ο δρ. Κωνσταντίνος Χατζηδημητρίου (Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σεν Τζονς της Ν. Υόρκης) με θέμα: “Επίσημες και ανεπίσημες αμερικανικές αντιδράσεις για την «Καταστροφή» στη Μικρά Ασία. Τι αποκαλύπτεται από τα αποδεικτικά στοιχεία”, ο Ματίας Μπγιόρνλουντ (Ιστορικός και Ερευνητής) με θέμα: “Οι διώξεις των Ελλήνων και των Αρμενίων στη Σμύρνη 1914-1916: Μία ξεχωριστή περίπτωση στην πορεία των τελευταίων Οθωμανικών γενοκτονιών”, ο  Δρ. Αλεξάντερ Κιτρόεφ (Συνεργάτης Καθηγητής Ιστορίας στο Κολέγιο Χάβερφορντ, Πενσυλβ.) με θέμα “Η δεινή θέση των Ελλήνων προσφύγων μετά την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας” και ο  Δρ. Βαν Κουφουδάκης (Επίτιμος Κοσμήτορας του Πανεπιστημίου Τεχνών και Επιστημών, Περντιου, Ιντιάνα) με θέμα “Οι σκόπιμες και συστηματικές τουρκικές παραβιάσεις των Διεθνών Συνθηκών από το 1923″

-Τι έγινε στην Ανατολική Θράκη τον Οκτώβρη του ‘22

Μια από τις πλέον άγνωστες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας διαδραματίστηκε στην Ανατολική Θράκη τον Οκτώβριο του 1922, μετά την Καταστροφή της Σμύρνης και πριν το τέλος της  ιστορικής διαδικασίας αντικατάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από έθνη-κράτη. Η Ανατολική Θράκη ήταν τότε μια περιοχή μεγάλης εγκατάστασης ελληνικού πληθυσμού, που περιλάμβανε και την Κωνσταντινούπολη. Την εποχή εκείνη η Κωνσταντινούπολη ήταν έδρα του ισλαμικού Χαλιφάτου και παράλληλα η  μεγαλύτερη, τότε, ελληνική πόλη, το καθεστώς της οποίας ήταν υπό διαμόρφωση.  Η Ανατολική Θράκη, εκτός από την Πόλη και την παραθαλάσσια ζώνη των Στενών που πέρασε σε βρετανικό έλεγχο, ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών, οι δε κάτοικοί της ψήφισαν και στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου του 1920.

 Το θέμα αυτό με τίτλο “Η παράδοση της Ανατολικής Θράκης τον Οκτώβριο του 1922, μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Μουδανιών” παρουσίασε, σ’ ένα σεμινάριο Ιστορίας που λαμβάνει χώρα στην Κηφισιά της Αττικής, ένας από τους καλούς μελετητές της περιοχής αυτής, ο καταγόμενος από τη Ραιδεστό Δημήτρης Μαυρίδης .

Δημοσιεύουμε σήμερα ένα σχετικό κείμενο του Δημήτρη Μαυρίδη, ευελπιστώντας να συμβάλλουμε στην κατανόηση του τρόπου δημιουργίας των σύγχρονων κρατών.

 

-Το ύστατο “ΟΧΙ” ενός μικρού ανθρώπου…

“Μικρό Άνθρωπο” ονόμασε τον Ιωάννη Μεταξά ο ακροδεξιός και προσφυγομάχος σύντροφός του Γεώργιος  Βλάχος (της “Καθημερινής“)  όταν αρνήθηκε να αναλάβει την αρχιστρατηγία του ελληνικού στρατού της Μικράς Ασίας, με αποτέλεσμα αυτή να δωθεί στον ανίκανο και προβληματικό  Χατζηανέστη. Ο Χατζήανέστης διέπραξε τα γνωστά απαράδεκτα στρατιωτικά λάθη στο μέτωπο με αποτέλεσμα την νίκη των τουρκικών εθνικιστικών στρατευμάτων του Μουσταφά Κεμάλ και την ολοκλήρωση των Γενοκτονιών των χριστιανικών λαών.  Ο Μεταξάς, άριστος στρατιωτικός, έχοντας την ίδια αντιμικρασιατική άποψη με το ΣΕΚΕ συνήργησε στην τρομερή Ήττα. Ήδη από το 1915, είχε συμβάλλει αποφασιστικά στην κατεύθυνση αυτή. Τη στιγμή που η περιοχή μας βρισκόταν στο μάτι του κυκλώνα, επέλεξε την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του γερμανικού ιμπεριαλισμού προσπαθώντας πάσει θυσία να κρατήσει την Ελλάδα ουδέτερη.

-ΚΚΕ και Λάος χωρίς “Ψυχή Βαθειά”

Αμφιβολίες ΚΚΕ για την «Ψυχή βαθιά» του Βούλγαρη

Χοντραίνει το παιχνίδι το ΚΚΕ εναντίον της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή βαθιά», που ως γνωστόν ασχολείται με το θέμα του εμφυλίου πολέμου, εστιάζοντας στις ανθρώπινες περιπέτειες, μακριά από πολιτικές και κομματικές αναλύσεις.

Η συμφιλιωτική ματιά του σκηνοθέτη ήταν αναμενόμενο ότι θα ενοχλήσει τα δύο άκρα. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης του ΛΑΟΣ έφερε πριν από καιρό το θέμα στη Βουλή καταγγέλλοντας το κράτος (βλέπε Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου) που χρηματοδοτεί ταινία για τον εμφύλιο. Τώρα ήρθε η σειρά του ΚΚΕ.

-Μια αντάρτικη ποιητική δήλωση (για τις εκλογές)

Oι εκλογές δεν είναι μόνο αυτή η άχαρη διαδικασία που βλέπουμε γύρω μας, ούτε η προσωπική μας υπαρξιακή αγωνία για το αδιέξοδο… Είναι και ευκαιρία για λογοτεχνική παρέμβαση! Γιατί πώς αλλοιώς θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τη δήλωση του Κώστα Διαμαντίδη, του τ’ εμέτερον του Κοσμέτε:  

Να΄μαι  λοιπόν και πάλι εδώ! Γόνος και κληρονόμος προσφύγων από την μαρτυρική γη του Πόντου, μετανάστης στις φάμπρικες της Γερμανίας, πολιτικών προσφύγων στην μακρινή Τασκένδη, εκτοπισμένων στα κολαστήρια της Μακρονήσου και στις μέρες μας πολλαπλά πρόσφυγας στην ίδια μου την πατρίδα πληγωμένος απ΄ το δικό μου χώμα, τυραννισμένος απ΄ το δικό μου πουκάμισο, καταδικασμένος απ΄ τους δικούς μου θεούς»

-Τιμώντας τα θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής

Η 14η Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε με ομόφωνη απόφαση της Βουλής τωνΕλλήνων το 1998, ως επίσημη Ημέρα Μνήμης για τα θύματα της Γενοκτονίας του συνόλου της μικρασιατικής γης (συμπεριλαμβανομένου και του Πόντου). Ήταν αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης προσπάθειας των μικρασιατικών οργανώσεων να καταξιώσουν τα ιστορικά γεγονότα και να τα ενσωματώσουν στη σύγχρονη συλλογική συνείδηση.

misirlou-pedia : Μια συλλογή γεμάτη … Μισιρλούδες!

 

Misirlou, I saw you through the door
naked feet that danced across the floor
eyes full of madnes, hiding the sadnes there
lighting a love that’s destiny to go nowhere

(Devil’s Anvil: Misirlou)

 

Το σερφάρειν στον ωκεανό των μπλογκς δεν είναι εύκολο πράγμα!  Άιντε να ξεχωρίσεις την ήρα από το σιτάρι, να συνηθίσεις τον ιδιαίτερο τρόπο επικοινωνίας, να αντέξεις την ανωνυμία, να διαμορφώσεις μ’ αυτούς που τελικά επιλέξεις ιδιαίτερους κώδικες εκτίμησης αλληλοαναγνώρισης και αλληλοσεβασμού.

 

-Το καπάκι…

-Έλα Πόντιε, σε πέντε λεπτά να είσαι στο μανάβικο στην στρογγυλή πλατεία

 

-Κάτσε ρε συ, πέντε λεπτά δεν προλαβαίνω

 

-Έχω δουλειά σε λέω, σε πέντε λεπτά….

Τι να κάνω; Ένα μακό στα γρήγορα, πέδιλα, μηχανή και δρόμο… 10 χιλιόμετρα ήταν αυτά κι ο δρόμος χμμ

Μπήκε στο αυτοκίνητο πιάνοντάς με από τον λαιμό  “άργησες… 12 λεπτά πέρασαν..”, αλλά μετά μαλάκωσε ο πολύ καλός φίλος

Σε κανά τέταρτο είμασταν στο χωριό, παρκάραμε στην πλατεία και το πήραμε με τα πόδια μέσα από τα στενάκια.  Σε λίγο φτάσαμε μπροστά σε μια παλιά αποθηκούλα ανοίγει την σιδερένια πόρτα :

-Νάτο…

Κοντεύω για να δω το καπάκι :

ΧΑΛΚΟΥΡΓΕΙΟΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ  ΨΑΡΑ  –   ΣΜΥΡΝΗ 1905

-Οι Έλληνες στις συγκρούσεις του Καυκάσου

… πόνεσα την αιώνια σταυρωνόμενη ράτσα μου που κιντύνευε και πάλι στο προμηθεϊκό βουνό του Καυκάσου. Δεν ήταν ο Προμηθέας, ήταν η Ελλάδα καρφωμένη πάλι από το Κράτος και τη Βία στον Καύκασο -αυτός είναι ο σταυρός ο δικός της- και φωνάζει. Φωνάζει τους ανθρώπους, τα παιδιά της να τη σώσουν

Νίκος Καζαντζάκης (“Καύκασος”, Αναφορά στον Γκρέκο)

-Η φωτιά της Σμύρνης και η φωτιά της Πάτρας

Ποιος έβαλε την φωτιά στην Σμύρνη;

“Οι Έλληνες και οι Αρμένιοι”, λένε οι Τούρκοι..
Ποιος έβαλε την φωτιά στον καταυλισμό των μεταναστών στην Πάτρα;
Δένε ξέρω. Πάντως, εμένα μου θύμισε την Σμύρνη….
Ναι, τα ανθρώπινα γκέτο δέν αρέσουν σε κανένα.
Ούτε εγώ θα ήθελα να είχα ένα δίπλα στό σπίτι μου.
Αλλά, τό πρόβλημα δέν λύνεται μέ αυτό τον βάρβαρο τρόπο..

Μεταφορά από του vripolίδη

-Για τον Πόντο και τον Πολιτισμό του

Ένα ενδιαφέρον κείμενο για τον Πόντο και τον Πολιτισμό του  μας έστειλε ο φίλος “Αλήσοφλής” (δηλαδή ο καταγόμενος απ’ το Αλή-Σοφη του Καρς). Έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε πάνω στα ζητήματα που θέτει και κατ’ εξοχήν αγγίζουν και τις δικές μας αναζητήσεις. Όσοι έχουν άποψη για τα θέματα ας κοπιάσουν : “Ιδού ο Πόντος, ιδού και το λάγγεμα”

  

“Παρακολουθώ  με ιδιαίτερο ενδιαφέρον  τον διάλογο το τελευταίο δίμηνο και θέλω να εκφράσω κάποιες σκέψεις μου

Αδέλφια διακρίνω μια εμπάθεια στις κριτικές απέναντι στην αριστερά. Για έναν που δεν γνωρίζει την ιστορία του δημιουργείται  η άποψη , ότι όλα τα δεινά που υπέστησαν οι χριστιανικοί πληθυσμοί  στην Μικρά Ασία από το 1914 έως σήμερα , φταίει η Αριστερά. Νομίζω  σας διαφεύγει το γεγονός ότι όλη αυτή την ιστορική περίοδο την Ελλάδα την κυβερνούσαν εναλλάξ τα κόμματα του κεφαλαίου που πήραν και τις αποφάσεις που καθόρισαν την μοίρα μας. Συνοπτικά για να φρεσκάρουμε την ιστορική μας μνήμη αναφέρω:

-Η άλλη όψη της ένοπλης επίθεση στον ΟΑΕΔ

Ο Δημήτρης Πατμανίδης στην “Ακρη της πόλης”

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του φίλου μας Βλ. Αγτζίδη δημοσιεύτηκε λίγο καιρό πριν στην “Καθημερινή”. Δυστυχώς -και κακώς-  δεν πληροφορηθήκαμε εγκαίρως τη δημοσίευσή του για να το προτείνουμε στους αναγνώστες μας.  Η σημαντικότητά του έγκειται στο ότι παρουσιάζει τη σκοτεινή πλευρά. Αυτή που διαμορφώθηκε από την κοινωνία μας, ως αντιμετώπιση ενός μεγάλου προβλήματος. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι το κείμενο αυτό προκάλεσε τα αντιπροσφυγικά αντανακλαστικά  των παραδοσιακών “πατριωτών” εθνικοφρόνων. Κι έτσι μαζί με τον Σταλινόδοτο, συμπληρώνουν την ομάδα των υστερικών αντιδρώντων σε απλές επισημάνσεις. Αλλά με το θέμα αυτό του εθνικόφρονος αντιπροσφυγικού ρατσισμού, θα ασχοληθούμε σε επόμενη ανάρτηση. 

-Μεσόβουνο Κοζάνης: το Χωριό της Αντίστασης

Μεσόβουνο Κοζάνης.

Ηταν το πρώτο χωριό της ηπειρωτικής Ελλάδας που πήρε τα όπλα κατά των κατοχικών αρχών. Ενα από τα πρώτα που γνώρισαν τα μαζικά αντίποινα της Βέρμαχτ, με δύο διαδοχικά ολοκαυτώματα κι εκατοντάδες νεκρούς. Κι όμως, η συλλογική εθνική μνήμη κάθε άλλο παρά του έχει επιφυλάξει τη θέση που του αξίζει στο μαρτυρολόγιο της δεκαετίας του ‘40.

Ισως γιατί σ’ αυτή την ιστορία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι ελληνικές δωσιλογικές αρχές, καθιστώντας την ακατάλληλη για τους συνήθεις πανηγυρικούς της ημέρας.

(Δίκτυο μαρτυρικών πόλεων & χωριών)

- Ματαιωμένη ουτοπία…

Ευχαρίστησα την Ελισάβετ για το βιβλίο και ξεκίνησα με αγωνία να του ρίξω μια ματιά προσπερνώντας την από 130 σελίδες Εισαγωγή του.

Ο λόγος: “..έχει κάποια στοιχεία για τα μέρη σας…” όπως με προειδοποίησε η Ελισάβετ.

Φθινόπωρο 1947  περιοχή Σερρών. Ένας δάσκαλος (ο Γιάννης Γαβριηλίδης) ψάχνει τρόπους να βγεί στο βουνό… με τους “ληστοσυμμορίτες” όταν :

“..Έπρεπε ωστόσο να υπήρχε μια διέξοδος από την πόλη. Ο νους μου πήγε στη γνωστή μου μοδίστρα Όλγα Π.  από τον Ελαιώνα, που έμενε στα Άνω Καμενίκια.

-Από τον Πόντο στη Ρουμανία, ως πολιτικός πρόσφυγας

Γιάννης Γαβριηλίδης : καταδικασμένος δίς εις προσφυγιάν

Ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στον αγωνιστή Γιάννη Γαβριηλίδη – που γεννήθηκε στην Αργυρούπολη του Πόντου, έζησε μετά το 1949 ως πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία και επαναπατρίστηκε στην Ελλάδα και πέθανε πριν από λίγα χρόνια-  ετοίμασε ο συγχωριανός του Γιώργος Πολυχρονίδης στο καλό μπλογκ του.

Ο Γιάννης Γαβριηλίδης είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση, τόσο για την ιστορία της ελληνικής Αριστεράς, όσο και για την ιστορία των Ποντίων προσφύγων στην Ελλάδα. Αλλά και η πνευματική του παρουσία, κυρίως στις αναζητήσεις του για το γλωσσικό ζήτημα, μας οδηγεί και σε μια άλλη αντιμετώπιση της γλώσσας. Όχι ως πολιτικού φαινομένου, αλλά ως ενός πολιτισμικού αγαθού που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί αυτόνομα και με σεβασμό. Οι προβληματισμοί του επί του γλωσσικού, παρότι φαντάζουν σήμερα ως συντηρητικοί, εν τούτοις φέρνουν μέχρι τις μέρες μας τις πρωτόλειες θέσεις του ΚΚΕ, που είχε αρνηθεί  να προσχωρήσει στο στρατόπεδο των αστών δημοτικιστών, οι οποίοι θεωρούσαν ότι σχεδόν το άπαν για την επίλυση  του κοινωνικού ζητήματος ήταν η καθιέρωση της δημοτικής.  Ας δούμε όμως το πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα:

-Mικρασιάτης, κομμουνιστής και Ολυμπιακός

Περιπλανώμενοι στο διαδικτυακό διάστημα συναντήσαμε ένα κείμενο για τον Νίκο Γόδα, Μικρασιάτη πρόσφυγα στην Κοκκινιά, παίκτη και οπαδό του Ολυμπιακού και κομμουνιστή του ΕΛΑΣ που εκτελέστηκε το 1948….   Οι πρόσφυγες του ‘22, όταν έφτασαν στον Πειραιά  και δημιούργησαν τις προσφυγικές φαβέλες εντάχθηκαν κυρίως στον Ολυμπιακό.  Αντίθετα οι ντόπιοι που είχαν περιχαρακωθεί τότε στις δικές τους συνοικίες υποστήριζαν κυρίως τον Παναθηναϊκό.  Αυτή ακριβώς η κοινωνική και ταξική διάκριση  αποτυπώθηκε και στα συναισθήματα που είχε η μια ομάδα για την άλλη.

-Οι πρόσφυγες, η ακροδεξιά και … οι άλλοι

Μια ενδιαφέρουσα παρέμβαση μας έστειλε ο φίλος ”Κιλκισιώτης”. Αναφέρεται στην παραδοσιακή αντιπροσφυγική στάση της Ακροδεξιάς,  καθώς και στην ελλαδική κοινωνία “όπου οι βασικές πολιτικές της δυνάμεις -από την επαύριο της Μικρασιατικής Καταστροφής- χαρακτηρίζονταν από ένα βαθύ και γνήσιο φιλο-ατατουρκισμό, καθώς και από ένα ρατσιστικό αντιμικρασιατικό πνεύμα .“