Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Τι έγινε στην Ανατολική Θράκη τον Οκτώβρη του ’22

Μια από τις πλέον άγνωστες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας διαδραματίστηκε στην Ανατολική Θράκη τον Οκτώβριο του 1922, μετά την Καταστροφή της Σμύρνης και πριν το τέλος της  ιστορικής διαδικασίας αντικατάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από έθνη-κράτη. Η Ανατολική Θράκη ήταν τότε μια περιοχή μεγάλης εγκατάστασης ελληνικού πληθυσμού, που περιλάμβανε και την Κωνσταντινούπολη. Την εποχή εκείνη η Κωνσταντινούπολη ήταν έδρα του ισλαμικού Χαλιφάτου και παράλληλα η  μεγαλύτερη, τότε, ελληνική πόλη, το καθεστώς της οποίας ήταν υπό διαμόρφωση.  Η Ανατολική Θράκη, εκτός από την Πόλη και την παραθαλάσσια ζώνη των Στενών που πέρασε σε βρετανικό έλεγχο, ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα με τη Συνθήκη των Σεβρών, οι δε κάτοικοί της ψήφισαν και στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου του 1920.

 Το θέμα αυτό με τίτλο «Η παράδοση της Ανατολικής Θράκης τον Οκτώβριο του 1922, μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Μουδανιών» παρουσίασε, σ” ένα σεμινάριο Ιστορίας που λαμβάνει χώρα στην Κηφισιά της Αττικής, ένας από τους καλούς μελετητές της περιοχής αυτής, ο καταγόμενος από τη Ραιδεστό Δημήτρης Μαυρίδης .

Δημοσιεύουμε σήμερα ένα σχετικό κείμενο του Δημήτρη Μαυρίδη, ευελπιστώντας να συμβάλλουμε στην κατανόηση του τρόπου δημιουργίας των σύγχρονων κρατών.

 

Valias Semertzidis. 32jpg

Η εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης τον Οκτώβριο του 1922

του Δημήτρη Μαυρίδη,

Λίγο γνωστά είναι τα δραματικά γεγονότα του 1922 και κυριολεκτικά άγνωστα παραμένουν τα γεγονότα τα σχετικά με την εγκατάλειψη και εκκένωση της Ανατολικής Θράκης τον Οκτώβριο του 1922. Η απώλεια της Ανατολικής Θράκης, –της κύριας εστίας του Θρακικού Ελληνισμού, που βρισκόταν υπό ελληνική διοίκηση από τον Ιούλιο του 1920 και είχε ενσωματωθεί στο Ελληνικό Κράτος τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών–, θεωρείται σήμερα ότι συμπίπτει με τη Μικρασιατική Καταστροφή στην πραγματικότητα όμως είναι αποτέλεσμα και επακόλουθό της. Ίσως είναι καιρός να μιλήσουμε και για τη Θρακική Καταστροφή η οποία παραμένει άγνωστη, ανεξήγητη και κυριολεκτικά αδικαιολόγητη.

Η απώλεια της Ανατολικής Θράκης σημαίνει για την Ελλάδα την απομάκρυνσή της από τη θάλασσα της Προποντίδας και τον Εύξεινο Πόντο. Η παρουσία των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη θα είχε οδηγήσει σε τελείως διαφορετικές εξελίξεις: η Κωνσταντινούπολη δεν θα ήταν σήμερα μητρόπολη των είκοσι εκατομμυρίων και η Τουρκία δεν θα μετέφερε το πληθυσμιακό και οικονομικό της βάρος προς το Αιγαίο, όπως συμβαίνει σήμερα. Αφήνουμε κατά μέρος την οικονομική και δημογραφική σημασία που θα είχε για την Ελλάδα η διατήρηση της Ανατολικής Θράκης.

Με την ευκαιρία λοιπόν της επετείου του δραματικού αυτού γεγονότος καλό είναι να θυμόμαστε τις συνθήκες και τις διεργασίες κάτω από τις οποίες συνέβησαν τα γεγονότα εκείνα, αφού ανάλογες συνθήκες υπάρχουν και σήμερα.

Η Μεγάλη Βρετανία, –άτυπη σύμμαχος των Ελλήνων– που βασιζόταν στην ασπίδα του Ελληνικού Στρατού για την κάλυψη των Στενών, της Κωνσταντινούπολης και της ουδέτερης ζώνης που κατείχε στη Μικρά Ασία, φάνηκε αμέσως μετά την εκκένωση της Μικράς Ασίας από τους Έλληνες, να επιδιώκει σαφώς, στην αρχή, την ανασυγκρότηση του Ελληνικού Στρατού. Είναι γεγονός ότι η κυβέρνηση του Λόυδ Τζωρτζ, με πρωτοστατούντα τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, ετοιμάζονταν για πολεμική σύγκρουση με την κεμαλική Τουρκία. Αντίθετα οι Γάλλοι, σε ανοικτή ρήξη προς τους Άγγλους, είχαν εκχωρήσει την Ανατολική Θράκη στους Τούρκους, ακόμη και πολύ πριν τον Αύγουστο του 1922.

Στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 1922 εκδηλώθηκε κρίση στις αγγλογαλλικές σχέσεις. Η Γαλλία διαχώρισε τη θέση της και υποστήριξε την απαίτηση των Τούρκων για προσάρτηση στην Τουρκία της Ανατολικής Θράκης και των Στενών, που οι Τούρκοι θα ουδετεροποιούσαν.

Τότε, η διάσταση στις γνώμες των Βρετανών ιθυνόντων και απροθυμία της αγγλικής κοινής γνώμης και των αποικιών για πολεμική εμπλοκή με τους Τούρκους, οδήγησαν, μαζί με την αφόρητη πίεση της Γαλλίας, στην απόφαση των Συμμάχων να εκκενωθεί από τους Έλληνες η Ανατολική Θράκη και να παραδοθεί στην Τουρκία ως αμοιβή για την προσέγγισή της στους Συμμάχους. Η θετική διάθεση ορισμένων Άγγλων προς τους Έλληνες, όπως αυτή του Λόυδ Τζωρτζ και του λόρδου Κώρζον, δεν ενισχύθηκε από τη μαχητικότητα, την τόλμη και την αποφασιστικότητα των Ελλήνων που, δυστυχώς, δεν υπήρξαν.

Η απόφαση για την εκκένωση της Θράκης επικυρώθηκε από τους Συμμάχους στις 9.9.1922 μετά από θυελλώδεις συσκέψεις τριών ημερών στο Παρίσι, μεταξύ του Γάλλου πρωθυπουργού Πουανκαρέ και του Άγγλου υπουργού εξωτερικών Λόρδου Κώρζον. Οι παρακλήσεις του Βενιζέλου αντιμετωπίστηκαν την επαύριο παγερά από τον Πουανκαρέ.

Στο εύλογο ερώτημα του Λόρδου Κώρζον: “Ποιός θα υποχρεώσει τους Έλληνες να εγκαταλείψουν την Ανατολική Θράκη;”, απάντησαν οι ίδιοι οι Έλληνες. Η Ανατολική Θράκη εγκαταλείφθηκε εθελόδουλα, ώστε να μην βρεθεί η Μεγάλη Βρετανία στη δυσάρεστη θέση να συγκρουσθεί με την Τουρκία.

Παραμένει το γεγονός ότι ο τουρκικός στρατός δεν ήταν σε θέση να διαπλεύσει την Προποντίδα και να επιτύχει την κατάληψη της Ανατολικής Θράκης. Οι Τούρκοι δεν διέθεταν ναυτική δύναμη και η δύναμη πυρός των Ανατολική Θράκηελληνικών θωρηκτών ήταν σημαντική με τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Υπήρχε επίσης και μία στρατηγική συνιστώσα στο να αρνηθούν οι Έλληνες να εκκενώσουν την Ανατολική Θράκη. Μία τέτοια κατάσταση έφερνε αμέσως σε ευθεία αντιπαράθεση τους Συμμάχους με την Τουρκία κα  το λιγότερο που θα κέρδιζαν οι Έλληνες ήταν πολύτιμος χρόνος. Η διάβαση των Τούρκων από τον Βόσπορο η τον Ελλήσποντο, που κατείχαν με ασθενείς δυνάμεις οι Άγγλοι, σήμαινε Αγγλο-Τουρκική σύγκρουση, κάτι που εξυπηρετούσε τα στρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας. Βρισκόταν δηλαδή η νικημένη Ελλάδα σε θέση που της έδινε τη δυνατότητα να δημιουργήσει μία αγγλική ασπίδα και να αποφύγει νέα σύγκρουση με τους Τούρκους. Βέβαια, η ηττημένη χώρα δεν φαινόταν να έχει τις οικονομικές δυνατότητες για να συνεχίσει τον πόλεμο. Ωστόσο, η ιστορική εμπειρία μας διδάσκει ότι λαοί που είναι αποφασισμένοι και θέλουν να επιβιώσουν βρίσκουν τα μέσα για να αντισταθούν.

Στη διάσκεψη των Μουδανιών, που οργανώθηκε από τους Συμμάχους για τη σύναψη της ανακωχής, (20 έως 28.9.22), η Ελλάδα έπαιξε τον ρόλο βωβού παρατηρητή στον οποίο ανακοινώθηκαν οι εις βάρος του όροι, ωσάν οι Σύμμαχοι να ήσαν πραγματικά οι εμπόλεμοι με την Τουρκία. Ο σκοπός της διάσκεψης ανακωχής των Μουδανιών ήταν: οι Έλληνες θα έπρεπε να αποσυρθούν από την Ανατολική Θράκη. Το αντάλλαγμα εκ μέρους των Τούρκων ήταν ο σεβασμός της ουδέτερης συμμαχικής ζώνης και των Στενών μέχρι την τελική Διάσκεψη Ειρήνης μεταξύ των Συμμάχων και των Τούρκων. Οι Έλληνες εκλήθησαν στα Μουδανιά για να αποδεχθούν τα σε βάρος τους τετελεσμένα γεγονότα. Έγινε δηλαδή εκεί, μία διευθέτηση των συμμαχικών σχέσεων με την Τουρκία, εξόδοις της Ελλάδας.

Η διάσκεψη άρχισε χωρίς τους Έλληνες, που δεν είχαν ακόμη φθάσει, με κύρια συζήτηση τη γραμμή που θα αποσύρονταν οι Έλληνες. Κατά την αφήγηση του Ισμέτ Ινονού στον Σπύρο Μαρκεζίνη το 1972, δέχθηκαν όλοι την προτροπή του: ” Ας φθάσουμε σε ένα αποτέλεσμα και οι Έλληνες θα υποχρεωθούν να το δεχθούν”. Οι Έλληνες, απλώς προσήλθαν την επαύριο για να τους ζητηθεί να προσυπογράψουν ο,τι οι άλλοι αποφάσισαν εις βάρος τους. Η άλλη θλιβερή διαπίστωση είναι ότι οι Γάλλοι και οι Ιταλοί φέρονταν ως σύμμαχοι της Τουρκίας, με μόνον τους απαυδημένους Άγγλους να διαπραγματεύονται, παρεμπιπτόντως τα συμφέροντα της Ελλάδας. Κατά τον Σπύρο Μαρκεζίνη “οι Έλληνες παρέμειναν βωβοί θεατές και οι Τούρκοι ήγειρον συνεχώς και νέας αξιώσεις”. Ο στρατηγός Σαρπύ με την καθοδήγηση του Φρακλίν Μπουγιόν, δέχθηκε όλα τα αιτήματα των Τούρκων. Ακολούθησαν οι Ιταλοί και μετά οι διστακτικοί Άγγλοι. ” Η Θράκη μας παραδόθηκε χωρίς να ριφθεί ούτε ένας πυροβολισμός”, δήλωσε μετά από πενήντα χρόνια ο Ισμέτ Ινονού.

0210syllogoiΣτις 25.9.1922 ο Βενιζέλος τηλεγράφησε από το Παρίσι : Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα”, και : “ανάγκη Θράκες να εγκαταλείψωσι την γην, ην από τόσων αιώνων κατοικούσιν, αυτοί και πρόγονοί των”. Ήταν ακόμη μία από τις εθνικές εκκαθαρίσεις του 20ου αιώνα, παρ’ όλο που το πρωτόκολλο της Ανακωχής των Μουδανιών αφορούσε μόνο την εκκένωση της Ανατολικής Θράκης από τον Ελληνικό Στρατό και όχι από τον ελληνικό πληθυσμό.

Η εκκένωση της Ανατολικής Θράκης σήμαινε τη μετακίνηση των 260.000 Θρακών προσφύγων με την οικοσκευή τους και μέρος της σοδειάς τους, όπως και την αποχώρηση δεκάδων χιλιάδων προσφύγων από τη Μικρά Ασία, οι οποίοι τον προηγούμενο μήνα, με την κατάρρευση του μετώπου της Μικράς Ασίας, είχαν καταφύγει στη Θράκη. Μετακινήθηκαν επίσης Αρμένιοι, Κιρκάσιοι και Τούρκοι αντικεμαλικοί των οποίων ο αριθμός δεν είναι γνωστός. Τη μετακίνηση συμπλήρωσε η αποχώρηση 70.000 περίπου στρατιωτών της Στρατιάς Θράκης, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν δυτικά του Έβρου. Μαζί και τελευταίοι αποχώρησαν οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι και η ελληνική χωροφυλακή. Κατά τις είκοσι ημέρες της εκκένωσης της Θράκης δηλαδή, μετακινήθηκαν προς δυτικά πάνω από 400.000 άτομα. Οι μετακινήσεις έγιναν με τραίνα, με πλοία και οδικώς με κάρα, τα οποία ήταν τότε διαθέσιμα στη Θράκη. Η εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης είχε ολοκληρωθεί το τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου του 1922.

Παραθέτουμε, τέλος, τη μαρτυρία του Αλέξανδρου Μαζαράκη-Αινιάνος, από το βιβλίο του “Απομνημονεύματα”, που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1948. Ο στρατηγός Μαζαράκης, ένας από τους πρωταγωνιστές της απελευθέρωσης της Θράκης το 1920, ήταν επί κεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπίας στη Διάσκεψη Ανακωχής των Μουδανιών τον Σεπτέμβριο του 1922. 

«… Τον Σεπτέμβριον του 1922 εκλήθην εις το Υπουργείον των Εξωτερικών, όπου μου ανέθεσαν να αντιπροσωπεύσω την Ελλάδα εις την μέλλουσαν να συνέλθη την 20 Σεπτεμβρίου εις Μουδανιά διάσκεψιν στρατιωτικών αντιπροσώπων της Ελλάδος, της Τουρκίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας και Ιταλίας, προς σύναψιν ανακωχής. …

»Σημειωτέον ότι και εγώ και η κυβέρνησις ενομίζαμε ότι επρόκειτο μόνον περί ανακωχής, περί των γραμμών δηλαδή όπισθεν των οποίων θα έμενεν ο ελληνικός και ο τουρκικός στρατός μέχρι της συνθήκης της ειρήνης, ως άλλως εξήγετο και από την διακοίνωσιν των δυνάμεων.

»Της επιτροπής μετείχον εκ μέρους της Αγγλίας ο στρατηγός Χάριγκτον, της Γαλλίας ο στρατηγός Σαρπύ, της Ιταλίας ο στρατηγός Μομπέλλι, της Τουρκίας (τον οποίον διόλου δεν συνήντησα) ο στρατηγός Ισμέτ Πασσάς. Ούτοι δεν ανέμενον την άφιξίν μας αλλά συνεδριάσαντες την 20–21 είχον ήδη παρασκευάσει το κείμενον της ανακωχής το οποίον και μας παρουσίασαν προς αποδοχήν την 22αν. Εις την πρώτην συνεδρίασιν της 22ας Σεπτεμβρίου, γενομένην επί αγγλικού θωρηκτού, μας επέδειξαν κείμενον έτοιμον της συνθήκης της ανακωχής εις το οποίον είχον μείνει σύμφωνοι οι Τούρκοι και οι τέως σύμμαχοί μας, χωρίς καν να μας ερωτήσουν. Δια τούτο ωρίζετο η άμεσος εκκένωσις της Θράκης υπό του ελληνικού στρατού μέχρι τον Έβρον και ότι επρόκειτο μόνον να συζητηθούν αι λεπτομέρειαι της εκτελέσεως. Εδήλωσα αμέσως ότι το κείμενον τούτο προδικάζει την συνθήκην της ειρήνης, ότι εγώ ήλθον δια να συζητήσω περί ανακωχής και όχι δια να ακούσω την άμεσον κατάληψιν της Θράκης υπό των Τούρκων και ότι υπό τοιούτους όρους θεωρώ τούτο απαράδεκτον και ούτε οδηγίας τοιαύτας έχω, ούτε καν θέλω να λάβω γνώσιν. Κατά την διεξαχθείσαν συζήτησιν ο Γάλλος αντιπρόσωπος στρατηγός Σαρπύ εζήτει με νευρικότητα και εκβιαστικώς να μας πιέση εις άμεσον αποδοχήν των πάντων, επισείων τους κινδύνους της παρελκύσεως, αφού δήθεν οι σύμμαχοι ανέλαβον να πείσουν τον Κεμάλ να μη διαπεραιωθή εις Ευρώπην και μας καταδιώξη και παρεχώρησαν εις αυτόν την Θράκην, η οποία παραχώρησις είναι οριστική. …

»Υπό τας συνθήκας ταύτας μετέβην εις την επί του αντιτορπιλλικού σύσκεψιν όπου ευθύς αμέσως εδήλωσα ότι μη γενομένης δεκτής ουδεμιάς ημετέρας προτάσεως δεν δύναμαι να υπογράψω. …

»Αλλά θα ήτο η ιδία η στάσις της Αγγλίας εάν έβλεπε μετ’ ολίγας ημέρας, μετά ένα μήνα, σημαντικήν εις τη Θράκην ελληνικήν δύναμιν με την στερράν απόφασιν να κρατήση και να αμυνθή αυτής; Θα ήτο διατεθειμένη τότε να συμμετάσχη με τας δύο άλλας δυνάμεις εις εκβιαστικά εναντίον της Ελλάδος μέτρα; Και επί πλέον, εάν αφιέμεθα μόνοι απέναντι των Τούρκων, θα ηδύναντο αυτοί, ενόσω με τον στόλον μας είμεθα κύριοι της Προποντίδος, να διαπεραιώσουν σημαντικάς δυνάμεις εξ Ασίας εις Θράκην; Βεβαίως όχι. Υπάρχει λοιπόν βάσιμος ελπίς ότι εάν παρετείναμεν την εκκρεμότητα, μη δεχόμενοι την εκκένωσιν της Θράκης και εν τω μεταξύ συντόνως ενισχύαμεν και ωργανούμεν τας εκεί στρατιωτικάς δυνάμεις μας, η μεν Ευρώπη δεν θα ήτο ηνωμένη δια να επέμβη, οι δε Τούρκοι δεν θα είχον εις χείρας των κανέν όπλον δια να εκβιάσουν και ημάς και την Ευρώπην.

»Προκειμένου, επαναλαμβάνω, δια τόσον μεγάλον έπαθλον όπως η Θράκη, ήξιζε τον κόπον να μεταχειρισθή η Ελλάς όλα τα μέσα δια να την κρατήση, φθάνουσα μέχρι του τελευταίου σημείου, όπου θα έβλεπε πλέον ότι η αντίστασίς της ήτο άσκοπος και εγέννα δεινοτέρους κινδύνους.

»Νομίζω λοιπόν ότι και ο Βενιζέλος εν Παρισίοις και η επανάστασις εν Αθήναις έσπευσαν πολύ, χάσαντες απ’ αρχής κάθε ελπίδα, να αποδεχθούν την εκκένωσιν της Ανατολικής Θράκης….» 

Χρονολογικός πίνακας γεγονότων.

Οι ημερομηνίες είναι στο παλιό Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο ίσχυε τότε στην Ελλάδα. Το νέο Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο ίσχυε τότε στην Ευρώπη προκύπτει με την πρόσθεση 13 ημερών. Το Ιουλιανό ημερολόγιο εφαρμόσθηκε στην Ελλάδα το 1923.
13.08.1922 Τουρκική επίθεση στο Αφιόν Καραχισάρ
14.08.1922 Διάσπαση του ελληνικού μετώπου στο Αφιόν Καραχισάρ
21.08.1922 Διάταγμα αποστράτευσης των προ του 1918 κλάσεων του Ελληνικού Στρατού
27.08.1922 Είσοδος των Τούρκων στη Σμύρνη
29.08.1922 Οι Άγγλοι αρχίζουν να οχυρώνουν το Τσανάκ Καλέ και να συγκεντρώνουν δυνάμεις
31.08.1922 Ο Κεμάλ στη Σμύρνη. Δήλωσή του ότι μόνο η παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία θα απέτρεπε τη σύγκρουσή του με τους Συμμάχους
02.09.1922 Το αγγλικό υπουργικό συμβούλιο αποφασίζει να αντιμετωπίσει ένοπλα απόπειρα παραβίασης της ουδέτερης ζώνης στο Τσανάκ Καλέ από τους Τούρκους
02.09.1922 Έκκληση των Άγγλων προς τις αποικίες για στρατιωτική ενίσχυση κατά της Τουρκίας
03.09.1922 Άρνηση των αποικιών, εκτός της Νέας Ζηλανδίας, για αποστολή στρατευμάτων στα Δαρδανέλλια.
03.09.1922 Ανακοίνωση της αγγλικής κυβέρνησης ότι θα αντιμετωπισθεί με πόλεμο η παραβίαση της ουδέτερης ζώνης από την Τουρκία
03.09.1922 Άφιξη του Πλαστήρα στη Χίο. Αμέσως αρχίζει την προετοιμασία κινήματος
04.09.1922 Αποχώρηση των γαλλικών και ιταλικών στρατευμάτων από το Τσανάκ Καλέ
05.09.1922 Τουρκικά στρατεύματα εισέρχονται στην ουδέτερη ζώνη στην περιοχή του Τσανάκ Καλέ. Αμφότεροι Τούρκοι και Άγγλοι δεν ανοίγουν πυρ
06.09.1922 Οι τελευταίοι Έλληνες στρατιώτες αποχωρούν από τη Μικρά Ασία
06.09.1922 Άφιξη του Λόρδου Κώρζον στο Παρίσι. Αγγλογαλλική ρήξη
07.09.1922 Αποχώρηση των γαλλικών και ιταλικών στρατευμάτων από το Τσανάκ Καλέ
09.09.1922 Συμφωνία των Συμμάχων στο Παρίσι για εκχώρηση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία (συζητήσεις Πουανκαρέ και Λόρδου Κώρζον)
10.09.1922 Οι τρεις δυνάμεις ζητούν με κοινή ανακοίνωσή τους προς την Τουρκία τη συμμετοχή της σε Διάσκεψη Ειρήνης με αντάλλαγμα την απόδοση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία
11.09.1922 Έκρηξη επαναστατικού κινήματος Πλαστήρα-Γονατά στη Χίο και στη Μυτιλήνη. Στόχος του η ανατροπή του Κωνσταντίνου και η σωτηρία της Ανατολικής Θράκης. Το σύνθημα είναι «Ελλάς-Σωτηρία»
12.09.1922 Επιβίβαση σε πλοία των επαναστατικών στρατευμάτων της Χίου και της Μυτιλήνης με προορισμό την Αττική
12.09.1922 Η Κυβέρνηση Τριανταφυλλάκου αποδέχεται την παράδοση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία
14.09.1922 Ο Βενιζέλος αναλαμβάνει την εκπροσώπηση του επαναστατικού καθεστώτος στο εξωτερικό
15.09.1922 Είσοδος των επαναστατικών στρατευμάτων στην Αθήνα
15.09.1922 Ο Κωνσταντίνος παραιτείται
16.09.1922 Τελεσίγραφο των Άγγλων προς τους Τούρκους στο Τσανάκ Καλέ. Το τελεσίγραφο δεν επιδίδεται στους Τούρκους από τον στρατηγό Χάριγκτον
17.09.1922 Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος φεύγει από την Ελλάδα
18.09.1922 Συμφωνείται μεταξύ Συμμάχων και Τούρκων Διάσκεψη Ανακωχής που θα διεξαχθεί στα Μουδανιά
19.09.1922 Θυελλώδης συζήτηση Βενιζέλου-Λόρδου Κώρζον στο Παρίσι
20.09.1922 Αρχίζει η Διάσκεψη των Μουδανιών
20.09.1922 Τηλεγράφημα του Βενιζέλου προς την Επανάσταση για την αποχώρηση από την Ανατολική Θράκη
21.09.1922 Ο Πλαστήρας στη Θράκη. Αποτυγχάνει να συναντηθεί με τον Κεμάλ
21.09.1922 Άφιξη της ελληνικής αντιπροσωπίας στα Μουδανιά
22.09.1922 Ο Βενιζέλος δηλώνει στον Λόρδο Κώρζον ότι η Ελλάδα θα αποχωρήσει από την Ανατολική Θράκη
23.09.1922 Αποχώρηση του Πλαστήρα από τα Μουδανιά
24.09.1922 Η Ελληνική Κυβέρνηση αποδέχεται την παράδοση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία
25.09.1922 Η Ελληνική Κυβέρνηση εξουσιοδοτεί τον Έλληνα Αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη να υπογράψει τη Συνθήκη Ανακωχής των Μουδανιών
28.09.1922 Υπογραφή της Συνθήκης των Μουδανιών. Αποχώρηση Έλληνα αντιπρόσωπου
30.09.1922 Ο Στρατηγός Νίδερ εκδίδει διαταγές για την αποχώρηση των Ελλήνων από την Ανατολή Θράκη
30.09.1922 Σύσκεψη του υπουργικού συμβουλίου στην Αθήνα και αποδοχή της εκχώρησης της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία
02.10.1922 Αρχίζει η εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης από τους Έλληνες
06.10.1922 Παραίτηση της Κυβέρνησης Λόυδ Τζωρτζ
20.10.1922 Συμπλήρωση της εγκατάλειψης της Ανατολικής Θράκης από τους Έλληνες
11.11.1922 Αρχίζει η αποχώρηση των Ελλήνων από τη Θρακική Χερσόνησο
15.11.1922 Παράδοση της Ανατολικής Θράκης στους Τούρκους

Valias Semertzidis. 32jpg

Απόσπασμα κειμένου του Δημήτρη Μαυρίδη, μαζί μ” ένα άρθρο της Βάσως Τσακόγλου δημοσιεύτηκε στο αφιέρωμα ιστορίας της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας
που επιμελείται ο Βλάσης Αγτζίδης:

http://kars1918.wordpress.com/2013/12/09/thrace-east/

Valias Semertzidis. 32jpg

 

Οδοιπορικό στην Ανατολική Θράκη

Published by ANemos on Τρίτη, Φεβρουάριος 03, 2009

Πάνω από δύο χρόνια κράτησε τα οδοιπορικό του Χρήστου στην Ανατολική Θράκη. Που τον χάναμε, που τον βρίσκαμε ήταν πάντα με ένα σακ-βουαγιάζ στην πλάτη. Ο «συνταξιούχος» συνάδελφος και αγαπημένος φίλος είχε βάλει άλλο ένα μεγάλο στοίχημα. Αφού «ξεψάχνισε» τη Θεσσαλονίκη και το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας (και όχι μόνο) βάλθηκε να ανακαλύψει αυτή την ξεχασμένη περιοχή του Ελληνισμού. Το εγχείρημα τεράστιο. Αποτέλεσμα αυτής της «επιχείρησης αυτογνωσίας και εθνικής μνήμης», όπως την λέει ο ίδιος, αποτελεί η έκδοση «Μνήμης Οδοιπορία – Ανατολική Θράκη»(εκδ. Επίκεντρο).«Θεωρώ ότι είναι μία περιοχή ξεχασμένη» μας έλεγε. «Η ιστορία και οι αγώνες των Θρακιωτών απουσιάζουν από τα σχολικά βιβλία. Σήμερα, όταν μιλούμε για Θράκη αναφερόμαστε μόνο στη Δυτική, αφήνοντας έξω από τις αναφορές μας τα υπόλοιπα τμήματά της, την Ανατολική, που περιήλθε στην Τουρκία, και τη Βόρεια Θράκη, που ενσωματώθηκε στη Βουλγαρία. Αγνοούμε πόλεις, πρόσωπα και γεγονότα παρ’ όλο που ο πολιτισμός και η προσφορά τους στους εθνικούς αγώνες βρίσκονται σε πολύ υψηλή και σημαντική θέση».
Κι έχει δίκιο!
Χιλιάδες σελίδες έχουν γραφτεί τα τελευταία 20 χρόνια -και όχι άδικα- για τη Μακεδονία λόγω της επικαιρότητας και της υστερίας των Σκοπιανών. Πόσα όμως ξέρουμε για την Ανατολική Θράκη; Για την Αδριανούπολη, τις Σαράντα Εκκλησιές, τη Ραιδεστό, την Καλλίπολη, τη Βιζύη, τον Αίνος, τη Μάδυτο;
Ο Χρήστος Ζαφείρης πήγε ο ίδιος μαζί με τον φωτογράφο Γιώργο Πούπη σε όλα αυτά τα μέρη. Συγκέντρωσε αρχιακό υλικό. Εκανε ρεπορτάζ. Μίλησε με ανθρώπους και από τις δύο πλευρές των συνόρων.
«Η σημερινή περιδιάβαση στην Ανατολική Θράκη είναι μία μαρτυρική εμπειρία για τα ιστορικά, πληθυσμιακά και οικοδομικά τετελεσμένα. Παρ’ όλη, όμως, την κατεδαφιστική μανία και την καταλυτική φθορά του χρόνου, οι ελληνικές μαρτυρίες, οι θρακιώτικες εμπράγματες μνήμες είναι παρούσες, αποκαλυπτικές και συγκινητικές», σημειώνει.«Η προσέγγιση μας είναι προσωπική, δηλαδή αναφερόμαστε επιλεκτικά σε τόπους και ανθρώπους, σε ιστορικές καταστάσεις και παραδοσιακές συνήθειες που μας συγκίνησαν, που τυχόν ξεχάστηκαν ή δεν διατηρούν τη σπουδαία σημασία τους με το πέρασμα του χρόνου. Επιχειρήσαμε ιδιαίτερα να βρούμε απάντηση στο γιατί η Ανατολική Θράκη, που έστειλε το 1920 βουλευτές στην Ελληνική Βουλή, έπεσε θύμα των «συμμάχων» μας και αποδόθηκε απροσχημάτιστα στην Τουρκία. Παλιές και νέες φωτογραφίες και προπαντός οι φωτογραφίες κειμηλίων των προσφύγων, ξαναφέρνουν τραγικές μνήμες και προκαλούν ερωτήματα για το μεγάλο εκπατρισμό και αναθερμαίνουν τη συλλογική μνήμη για τις αλησμόνητες πατρίδες».Το βιβλίο περιλαμβάνει 160 παλιές και σημερινές φωτογραφίες προσώπων τόπων και μνημείων ελληνικού ενδιαφέροντος της Ανατολικής Θράκης. Σημαντικό μέρος καταλαμβάνουν τα κειμήλια, οικογενειακά και εκκλησιαστικά, που έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες από τις πατρίδες της Ανατολικής Θράκης. Οι δημοσιευμένες φωτογραφίες κειμηλίων προέρχονται από μεγάλα ελληνικά μουσεία και εκκλησίες της Βόρειας Ελλάδας.

Πολλαπλά χρήσιμος είναι ο κατάλογος με τα ονόματα των ελληνικών οικισμών της Ανατολικής Θράκης, ενώ παράλληλα σημειώνονται τα σημερινά τους ονόματα σε τουρκική γραφή και εκφορά στην ελληνική. Ένας χάρτης της Ανατολικής Θράκης προβάλλει τα χωριά και τις πόλεις ελληνικού ενδιαφέροντος.

«Δεν απευθυνόμαστε αποκλειστικά στους Θρακιώτες και σε όσους κατάγονται από τις αλησμόνητες πατρίδες της Θράκης, τονίζει ο συγγραφέας, αλλά στους πανέλληνες, σε όσους θέλουν να ψηλαφήσουν, να ξαναδούν την τραγική μοίρα ενός σημαντικού τμήματος του ελληνισμού. Είναι μια επιχείρηση αυτογνωσίας και εθνικής μνήμης. Με τη βοήθεια των Θρακιωτών, των φορέων τους, των συγγραφέων τους και των απλών ανθρώπων, προσπαθήσαμε να ανταποκριθούμε στην προσδοκία της μνημοσύνης».

Το «Μνήμης Οδοιπορία – Ανατολική Θράκη» και ως περιεχόμενο και ως έκδοση είναι εξαιρετικό. Θησαυρός πραγματικός.

Αξίζει να το διαβάσετε είτε έχετε προσφυγικές ρίζες είτε όχι!

σελίδες: 384, τιμή: 29 € εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2008

Valias Semertzidis. 32jpg

Κι άλλη μια αναφορά στην Ανατολική Θράκη από τον Βλ. Αγτζίδη στον Βενιζέλο της Ήττας :

………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………..

Η Ανατολική Θράκη

Ως αποτέλεσμα της ήττας στο μικρασιατικό μέτωπο ξέσπασε το Σεπτέμβριο του 1922 η επανάσταση του Στρατού και του στόλου εναντίον της κυβέρνησης Γούναρη με επικεφαλής το συνταγματάρχη Ν. Πλαστήρα. Η ανατροπή της βασιλικής κυβέρνησης και η παρουσία ισχυρού ελληνικού στρατού στην Ανατολική Θράκη δημιούργησε ελπίδες ότι η καταστροφή δεν θα ήταν πλήρης.  Οι μεγάλες δυνάμεις είχαν αποφασίσει την παράδοσή της στους κεμαλικούς. Ο Ελ. Βενιζέλος, τον οποίο οι επαναστάτες κάλεσαν να αναλάβει τη διακυβέρνηση είχε ήδη αποδεχτεί την άποψη της Αντάντ για την Ανατολική Θράκη. Έτσι, συνέδεσε την επιστροφή του στην κυβέρνηση με την αποδοχή της γαλλοβρετανικής άποψης από τους επαναστάτες. Στο τηλεγράφημα προς τους επαναστάτες έγραφε: “Η απώλεια της Ανατολικής Θράκης ήταν καταστροφή ανεπανόρθωτος… εφόσον αι Δυνάμεις απεφάσισαν την απόδοσίν της εις την Τουρκία. Η κυβέρνηση είναι ανάγκη τάχιστα να χαράξη την πολιτικήν της. Εάν η πολιτική αύτη περιλαμβάνη την απόφασιν να κρατήσωμεν την Θράκην και εναντίον της γνώμης των πρώην συμμάχων μας, αι θερμαί μου ευχαί θα συνοδεύουν τον αγώνα τούτον του Έθνους, αλλά ευρίσκομαι εν τοιαύτη περιπτώσει εις την θλιβεράν ανάγκην να αρνηθώ την αποδοχήν της τιμητικής εντολής όπως αντιπροσωπεύσω την χώραν εις το εξωτερικόν.”

dsc04557_.jpg (Η διατήρηση της Ανατολικής Θράκης, φαινόταν ως η ύστατη λύση, πριν την απόφαση Βενιζέλου για παραχώρησή της στους κεμαλικούς)  

          Έτσι έγινε αποδεκτή η συμφωνία των Μουδανιών και τα μεσάνυχτα της 1ης/14ης Οκτωβρίου 1922 ο ελληνικός στρατός άρχισε να αποχωρεί από την Ανατολική Θράκη, ακολουθούμενος από 300.000 νέους πρόσφυγες. Η Ελλάδα δεν έκανε ούτε το ελάχιστο για να διατηρήσει τον έλεγχό της σ’ αυτή την βασική περιοχή του ελληνισμού, ενώ είναι βέβαιο ότι ούτε τα κεμαλικά στρατεύματα μπορούσαν να διασχίσουν τον Ελλήσποντο και τα Δαρδανέλλια, ούτε η Αντάντ να υποχρεώσει στρατιωτικά την Ελλάδα να αποχωρήσει. Ο Ελ. Βενιζέλος, ο επαναστάτης του Θέρισου, με περισσή ευκολία εγκατέλειψε μια από τις σημαντικότερες ιστορικές εστίες των Ελλήνων. Η παράδοση της Ανατολικής Θράκης, μαζί και των νησιών Ίμβρου και Τενέδου, αποτελεί μια από τις πλέον λευκές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………..

Valias Semertzidis. 32jpg
Ένα άλλο ενδιαφέρον κείμενο , που αλιεύσαμε στο διαδίκτυο, είναι το παρακάτω:
 
Τα γεγονότα περί της Θράκης (1921)
[«Κωνσταντίνος Σ. Ναλμπάντης»]
 
Προλεγόμενα

Ο ελληνικός στρατός προελαύνει στο βάθος της Ανατολίας, χωρίς σταθμούς ανεφοδιασμού και κάτω από διαρκείς παρενοχλήσεις των άτακτων τουρκικών δυνάμεων.

Ο μετριοπαθής Δ. Ράλλης υπονομεύεται κυρίως από τον Δ. Γούναρη και εξαναγκάζεται σε παραίτηση στις 21 Ιανουαρίου 1921, όταν απορρίπτεται η πρότασή του στην συνδιάσκεψη του Λονδίνου, που θα ασχολούνταν με το Μικρασιατικό Ζήτημα, την Ελλάδα να εκπροσωπήσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Τον Δ. Ράλλη διαδέχεται στην πρωθυπουργία ο Ν. Καλογερόπουλος και στην κυβέρνησή του συμμετέχουν Δ. Γούναρης, Π. Πρωτοπαπαδάκης, Ν. Θεοτόκης, Π. Τσαλδάρης, Θ. Ζαϊμης , Π. Μαυρομιχάλης και Γ. Μπαλτατζής

Στη διάσκεψη του Λονδίνου διεφάνησαν σαφείς τάσεις αναθεώρησης της συνθήκης των Σεβρών. Ο Ν. Καλογερόπουλος και αργότερα ο Δ. Γούναρης αδυνατούν να χειριστούν με αποτελεσματικότητα τις ελληνικές υποθέσεις. Προκρίνουν την ένταση της πολεμικής προσπάθειας για τη συντριβή των δυνάμεων του Κεμάλ.
Η απερίσκεπτη προέλαση του ελληνικού στρατού στο βάθος της Ανατολίας, χωρίς σταθμούς ανεφοδιασμού και κάτω από τις διαρκείς παρενοχλήσεις των άτακτων τουρκικών δυνάμενων ( τσετών ) καταπόνησε τις ελληνικές δυνάμεις.

300px-SevresΟ Ελευθέριος Βενιζέλος προειδοποιούσε για τους κινδύνους που έκρυβε, τόσο στο στρατιωτικό πεδίο όσο και το διπλωματικό, η προέλαση προς την Αγκυρα, ενώ ο Δ. Γούναρης, ως πρωθυπουργός πλέον, απέκρουε κάθε μορφής συμβιβασμό. Ο επιτελάρχης και άμεσος συνεργάτης , αν όχι η φωνή, του αρχιστρατήγου, Κ. Πάλλης, συνηγορούσε, χωρίς αναστολές, να καταδιωχθεί ο εχθρός και πέρα από την Αγκυρα. Να εξακολουθήσει η προέλαση μέχρι να συναντηθεί η Στρατιά με τον εχθρό, έστω κι αν ο τελευταίος υποχωρούσε πέρα από την Αγκυρα προς την Σεβάστεια…

Προς στιγμήν, μάλιστα, επικρατούν σκέψεις, για αντιπερισπασμό, ο ελληνικός στρατός να προελάσει στην Ανατολική Θράκη και να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Το σχέδιο αυτό όμως προσκρούει στην άρνηση των Συμμάχων. Όρα: ΤΑ ΝΕΑ, Αφιέρωμα Μικρασιατική καταστροφή, (20.09.03), Σεπτέμβριος 2003.

Γαλλο-ιταλοί υπόσχονται την Θράκη στους Τούρκους

Μετά την κατάκτηση της Σμύρνης από τον Κεμάλ διέταξε τις δυνάμεις του να πορευτούν προς τα Δαρδανέλια. Ήθελε με αυτόν τον τρόπο να τα περάσει και να κατακτήσει τη Θράκη, προτού οι ελληνικές δυνάμεις μπορέσουν εκεί να δημιουργήσουν μία νέα γραμμή άμυνας. Έπρεπε βέβαια ο δυνάμεις του Κεμάλ να περάσουν από την ζώνη θαλάσσης που ελεγχότανε από τις συμμαχικές δυνάμεις. Την 3η Σεπτεμβρίου οι τρεις συμμαχικοί ύπατοι αρμοστοί είχαν προειδοποιήσει τον Κεμάλ, να μην παραβιάσει την ουδέτερη ζώνη.

Την 16η Σεπτεμβρίου σε σκληρότερη γλώσσα επανέλαβαν οι Αγγλοι, ότι σε κάθε επέμβαση θα απαντούσαν με τη βία των όπλων. Συγχρόνως αξίωνε το Λονδίνο τις κυριαρχικές δυνάμεις να ετοιμάζουν δυνάμεις επέμβασης. ΄0λες οι κυριαρχικές δυνάμεις, με εξαίρεση της Νέας Ζηλανδίας, απέρριψαν αυτήν την Αίτηση.

Το Παρίσι και η Ρώμη πήραν αμέσως απόσταση. Η Ρώμη εξασφάλισε στον Κεμάλ τη δική της ουδετερότητα και το Παρίσι έδωσε διαταγή να αποσυρθούν οι γαλλικές δυνάμεις από την βρετανική ζώνη του Chanan. Στις βρεταννο-γαλλικές ακολουθούμενες διαπραγματεύσεις την 20η Σεπτεμβρίου στο Παρίσι ήρθε σε ένα χειροπιαστό καυγά μεταξύ του υπουργού εξωτερικών Curzon και τον πρωθυπουργό Poincaré.

Την 21η Σεπτεμβρίου βρήκαν μια συμβιβαστική φόρμουλα: ο βρετανός και ο γάλλος ύπατος αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη όφειλαν με τον Κεμάλ να έλθουν σε επικοινωνία στα Μουδανιά και να τοποθετήσουν με αυτόν μία γραμμή ( Έβρο-Μαρίτζα), όπου παραπέρα ο Κεμάλ δεν θα παραβίαζε με τον στρατό του . 0ι Έλληνες έπρεπε μέχρι αυτή την γραμμή να εκκενώσουν τη Θράκη και οι συμμαχικές δυνάμεις θα κατελάμβαναν την περιοχή για ένα μεταβατικό χρόνο. Μετά από αυτό θα έδιναν την περιοχή στο Κεμάλ, αφού αποδεχότανε την ουδετερότητα των στενών. 0ι Έλληνες όμως δεν ενημερώθηκαν για αυτήν την απόφαση.

Στον ενδιάμεσο χρόνο έφθασαν τα στρατεύματα του Κεμάλ στα Δαρδανέλια και έλαβαν θέση απέναντι στις βρετανικές μονάδες. Και οι δύο πλευρές δυνάμωναν τις δυνάμεις τους. Προτού έλθουν σε σύγκρουση, έλαβε χώρα στην Ελλάδα μία ανατροπή .

Η είδηση, ότι ο Βενιζέλος ξανά θα αντιπροσωπεύσει την Ελλάδα στους συμμάχους και θα μπορούσε να ανατρέψει την κοινή γνώμη και πάλι στην Βρετανία και την Γαλλία, ήτανε αιτία να αλλάξει ο Κεμάλ πορεία. Την 29η Σεπτεμβρίου ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμος να αρχίσει διαπραγματεύσεις.

Την 3η 0κτωβρίου άρχισαν στα Μουδανιά οι διαπραγματεύσεις για την ανακωχή. Μετά από βήματα προς τα μπρος και προς τα πίσω ανακοίνωσε ο αντιπρόσωπος του Κεμάλ, ότι συμφωνεί με την προσφορά των συμμάχων. Η ελληνική αντιπροσωπεία τέθηκε μπροστά από τετελεσμένα γεγονότα. Την 11η Οκτωβρίου υπογράφτηκε επίσημα στα Μουδανιά η ανακωχή. Την 15η 0κτωβρίου άρχισε η αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Θράκη.

Με την αποχώρηση του στρατού άρχισε μία ακόμα μαζική τροπή σε φυγή. 0 χωρικός πληθυσμός της Ανατολικής Θράκης είχε πληροφορηθεί από τις φρικαλεότητες της Σμύρνης και ήτανε κατατρομαγμένος, ότι μετά την αποχώρηση του στρατού από την Ανατολική Θράκη θα συνέβαινε κάτι παρόμοιο. Πάνω από 400.000 Έλληνες χωρικοί κάτω από το φόβο και την απειλή της σφαγής εγκατέλειψαν τα χωριά τους και με προορισμό τη Δύση. 0ι καταστροφικές βροχές είχαν μετατρέψει τους χωματένιους δρόμους σε πραγματικό βούρκο. 0ι νύχτες ήτανε με δριμύτατο κρύο και χιλιάδες πέθαιναν στα πεζοδρόμια. Δεν υπήρχε καμία ιατρική περίθαλψη, που παράλληλα με τις αρρώστιες και την έξοδο από την Θράκη συνεχιζότανε η φυγή από την Μικρά Ασία, επίσης από τον Πόντο και την Μαύρη Θάλασσα βλέπε: Heinz Richter: Griechenland im 20.Jahrhundert, Köln 1990, S.ff.

Η 14η Σεπτεμβρίου, είναι η επέτειος της καταστροφής της Μ. Ασίας – Ανατολικής Θράκης.

Έχει ανακηρυχθεί ημέρα περισυλλογής και μνήμης των αξέχαστων πατρίδων της ανατολής και των θυμάτων της Μικρασιατικής τραγωδίας 1914-1924, όπου τα αθεράπευτα τραύματα της γενιάς του πολέμου, της βίας, της αδικίας, του πόνου και του ξεριζωμού, μαζί με την μεγαλύτερη ακόμα αθεράπευτη ανθρώπινη, ψυχολογική καταστροφή μεταδίδονται από γενιά σε γενιά και σε όλες τις επόμενες γενιές, χωρίς τελειωμό, έτσι ώστε τέτοιες συμφορές να μην επαναληφθούν ποτέ πια !!

Αν και οι υπαίτιοι για τις Γενοκτονίες δεν κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου και δεν εφαρμόστηκε για τους Νεότουρκους, η τιμωρία, γιατί ισχύει » nulla poena sine lege» καμία τιμωρία χωρίς Νομοθεσία, και αυτό θα ερχότανε σε αντίθεση με την επικρατούσα Νομοθεσία, θέλω όμως να επισημάνω, ότι το 1948 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών αποφάσισε ομόφωνα τη σύμβαση, ότι η Γενοκτονία τοποθετείται ως ένα πλημμέλημα και ότι οι συμβαλλόμενες χώρες είναι υποχρεωμένες να την φέρουν για τιμωρία. Επίσης η τουρκική Δημοκρατία υπέγραψε αυτήν την σύμβαση.

Μία παραγραφή δεν υπάρχει όμως για την Γενοκτονία, που πάνω σε αυτό το θέμα συμφώνησε ευδιάκριτα η Διεθνής Κοινωνία. Θέλουμε περαιτέρω να επισημάνουμε, ότι πολλές φορές δεν πρέπει να αποκρύπτουμε τα δυσάρεστα, αν θέλουμε να επουλώσουμε τα ψυχικά τραύματα και να υπερπηδήσουμε το παρελθόν, ώστε να επεξεργαστούμε τις αρνητικές μας εμπειρίες παραγωγικά. Και με τη αναγνώριση της Γενοκτονίας από μέρος της Τουρκίας, ευδιάκριτα εννοώ, ότι όποιος αποκρύπτει την αλήθεια, είναι χειρότερος από ότι ένας δολοφόνος.

΄0σο καιρό όμως δεν υπάρχει μία παγκόσμια δικαιοδοσία ποινικού Δικαστηρίου, για να καταδικάσει τα εγκλήματα πολέμου και γενοκτονιών, που δεν παραγράφονται ποτέ, οι δημοσιογράφοι και οι διανοούμενοι έχουν την υποχρέωση να διατηρήσουν ολοζώντανη την ενθύμηση των γενοκτονιών, διαρκώς και πάντα και ακριβώς και στην παρούσα στιγμή, ώστε να μην επαναληφτούν ποτέ πια.

Βιβλιογραφία:

Georg Horton: Η ΜΑΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ, Αθήνα ( Εστία), 1993 Hülya Engin: GENOZID und BEDENKEN, Vor­trag, Alte Feuerwache, Köln, 13.01.2002.

Jean Paul Sartre, Hrsg.: Griechenland – Der Weg in den Faschismus, Frankfurt/M. 1970 mit Beiträgen:

Nikolas Svoronos: Die soziale und politische Entwicklung Griechenlands.

Spilios Papaspiliopoulos: Sozio – politische Strukturen und ökonomische Entwicklung in Griechenland.

Marios Ploritis : Die Monarchie in Griechenland.

Andreas G. Papandreou: Machtblöcke, Interventionspolitik und Freiheit der Institutionen.

Phaidon Vegleris: Verfassung des Schreckens.

Konstantin Tsoucalas: Klassenkampf und Obristenregime.

Georgiow Kateforis: Institutionalisierung einer „Verteidigungsgesellschaft“

Dimos Anastasiou: Das griechische Unterrichtswesen und sein Abbau durch die Junta.

James Becker: Das Problem der Folter unter dem Obristenregime.

Nicole Dreyfus: Der Prozess Rigas Ferraios.

ΤΑ ΝΕΑ, Αφιέρωμα, Μικρασιατική καταστροφή, Σεπτέμβριος 2003

René Blum: Der Prozess der Athener kommunistischen Gruppe.

Maurice Zavaro: Der Prozess von Saloniki

Dokumente- Die Folterungen der politischen Gefangenen Erster Bericht von „Amnesty International “über die Lage in Griechenland.Νίκος Σηφουνάκης: ΄Ιμβρος και Τένεδος, Οι τελευταίες ελληνικές ημέρες, Αθήνα ( Νέα Σύνορα), 1996

Ιωάννης Σωπασής Δαναός: Πό­ντος, Η αλύτρωτη Πατρίδα των Ελλήνων που ακόμα αντιστέκεται, Ευημερείς, Ένωσης Ποντίων, Φε­βρουάριος 1996.

Κωνσταντίνος Σ. Ναλμπάντης: Αρμενο-ελληνική τραγωδία. Ανα­φορά στις Μεγάλες γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων από τους Τούρκους, Ημερήσια το­πική εφημερίδα «ΗΧΩ» της Δράμας, Δράμα, 04.05.98, 05.05.98 και 06.05.98.

Γεώργιος Μασούρας: Η στρατιωτική παράδοση της αρχαίας Ελλάδος και το στρατιωτικό ζήτημα του Νεοελληνικού κράτους, Κυπαρισσία 2000

Κωνσταντίνος Σ. Ναλμπάντης : Η Αρμενική Τραγωδία. Αναφορά στα 80 χρόνια μιας μεγάλης Γενοκτο­νίας στο Σύγχρονο και επίκαιρο περιοδικό: «ΓΡΑΜΜΑ», για τη Γερμανία και την Ευρώπη, Φραν­κφούρτη, Αύγουστος – Σεπτέμβριος 1995.

Κωνσταντίνος Σ. Ναλμπάντης: Γενοκτονίες Ελλήνων και Αρμενίων. στο Σύγχρονο και Επί­καιρο περιοδικό «ΓΡΑΜΜΑ“, Φρανκφούρτη, Μάιος-Ιούνιος 1996.

Αχιλλέας Σ. Ανθεμίδης: Το έγκλημα της Γενοκτονίας και ο ποντιακός Ελληνισμός, περιο­δικό:»ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ», τ.61-62, Θεσ­σαλονίκη 1994.

Μιχ. Χαραλαμπίδη: ΓΥΝΑΙΚΑ. ΤΟ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΕΝΟ­ΚΤΟΝΙΑΣ, Ημερήσια Εφημερίδα: ΕΛΕΥΘΕΡΟ­ΤΥΠΙΑ, Αθήνα, 08.04.1995.

Πολυχρόνη Κ. ΕΝΕΠΕΚΙΔΗ: ΓΕ­ΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΕΥΞΕΙΝΟ ΠΟ­ΝΤΟ. Διπλωματικά έγγραφα από τη Βιέννη (1909-1918), Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, 1996

Taner Akcam: Armenien und der Völker­mond. Die Instambuler Prozesse und die türkische Na­tionalbewegung, Hamburg 1996.

Wolfgang Gust: Der Völkermord an den Arme­niern. Die Tragödie des ältesten Chris­tenvolkes der Welt, München, Wien 1993.

Γιάννη Π. Καψή: 1922 Η Μαύρη Βίβλος, Αθήνα 1992

Βασίλης Ραφαηλίδης: Ιστορία του Νεοελληνικού κράτους 1830-1974, Αθήνα 1993

Ferenc Majoros /Bernd Rill: Das Osmani­sche Reich 1300-1922, Regensburg 2000.

Gordon A. Craig: Geschichte Europas 1815-1980 Vom Wiener Kongress bis zur Ge­gen­wart, München 1995

Heinz Richter: Griechenland im 20. Jahr­hun­dert, 1900- 1940, Romiosini, Köln 1990.Pavlos Tzermias: Neugriechische Ge­schichte, 2. Auflage, Tübingen und Basel 1993

—————————————————————————————————

20 Σεπτεμβρίου / 3 Οκτωβρίου 1922 : ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΛΑΣΤΗΡΑ , ΓΟΝΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ:
«Η απώλεια της Ανατολικής Θράκης είναι καταστροφή ανεπανόρθωτος [… ], εφόσον αι Δυνάμεις [ της ΑΝΤΑΝΤ] απεφάσισαν την απόδοσιν ταύτην εις την Τουρκίαν»[…]. «Η κυβέρνησις είναι ανάγκη όσον τάχιστα να χάραξη την πολιτικήν της. Εάν η πολιτική αυτή περιλαμβάνη την απόφασιν όπως εμμείνωμεν να κρατήσωμεν την Θράκην και εναντίον της γνώμης πρώην συμμάχων μας, αι θερμαί μου ευχαί θα συνοδεύουν τον αγώνα τούτον του Έθνους, αλλά ευρίσκομαι εν τοιαύτη περιπτώσει εις την θλιβεράν ανάγκην να αρνηθώ την αποδοχήν της τιμητικής εντολής όπως αντιπροσωπεύσω την χώραν εις το εξωτερικόν».

25 Σεπτεμβρίου / 8 Οκτωβρίου: ΝΕΟ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΣΤΑ ΜΟΥΔΑΝΙΑ:
«Ανακοινώσατε, παρακαλώ, τηλεγράφημα εις πληρεξουσίους Θράκης, Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι” Ελλάδα και επανέρχεται εις άμεσον κυριαρχίαν Τουρκίας, αποκλειόμενης πάσης διαμέσου λύσεως, οία υπονοούμενη εις τηλεγράφημα σας. Επί πλέον υποχρεούμεθα να εκκενώσωμεν από τούδε Θράκην. Ολόκληρος προσπάθεια μου στρέφεται πως χάνοντες Θράκης να σώσωμεν εν μετρώ δυνατώ Θράκας. Γνωρίζετε ότι πάσαι αι εγγυήσεις, ας συνθήκη ειρήνης ηδυνατο να προΐδη και ας Τούρκοι θα εδέχοντο, ουδεμίαν ασφάλειαν πραγματική αποτελούσι δια χριστιανούς και χαίρω, διότι επί τούτω συμφωνείτε εντελώς. Όσον τραγικόν και αν είνε, ανάγκη Θράκες να εγκαταλείψωσι την γην, ην από τόσων αιώνων κατοικούσιν αυτοί και προγονοί τω ν, δεν υπάρχει άλλο μέσον σωτηρίας δι’αυτούς μετά την θριαβευτικήν επιστροφήν των Τούρκων εις Ευρώπην. Κάμνω ότι δυνατόν, όπως επιτύχω, ίνα την αποχώρησιν της Ελληνικής Διοικήσεως μη επακολούθηση αμέσως επαναφορά Τουρκικής Διοικήσεως και Χωροφυλακής, αλλά συμμαχικά στρατεύματα αναλάβωσι προσωρινώς διοίκησιν, ίνα δοθή καιρός εις θέλοντας εκ των κατοίκων να μετοικήσουν αποκομίζοντες την κινητήν περιουσίαν των. Νομίζω δια τούτο ότι από τούδε πρέπει ν” αρχίση μεταφορά, χωρίς να χάνηται διόλου καιρός και δέον να φροντίσητε συνεννοούμενοι μετά της Κυβερνήσεως, όπως πλοία χρησιμοποιούμενα μέχρι τούδε δια μεταφοράν προσφύγων Μ. Ασίας διατεθώσιν εις μεταφοράν προσφύγων Θράκης. Μέρος υμών πρέπει ίσως να μεταβή επί τόπου, όπως εκ συμφώνου μετά κατοίκων και Κυβερνήσεων δέον να απαιτήσητε διορισμόν ανώτατου υπαλλήλου, όστις να εξουσιοδοτηθή με οργάνωσιν εκκενώσεως, Εάν, ως μανθάνω εξ εφημερίδων, στρατηγός Νίδερ διωρίσθη αρχηγός στρατιάς Θράκης, δύναται ούτος λαμβάνων σχετικάς οδηγίας Κυβερνήσεως να παράσχη πολύτιμον επικουρίαν εις εκκένωσιν υπό πνεύμα αληθώς ανθρώπινον. Ζήτημα στεγάσεως μεταναστευόντων είνε σχεδόν άλυτον. Από της Κυβερνήσεως δέον να ζητήσητε, όπως κατά την δεινοτάτην αυτήν εθνικήν κρίσιν, αφού εκλεγώσι καταλληλότερα μέρη προορισμού, επιβληθή εις κατοίκους να δεχθώσι εντός των οικιών των ανάλογους οικογενείας μεταναστών. Όχι μόνον εις χριστιανικάς, αλλά και εις τουρκικάς οικίας πόλεων και αγροτικών περιφερειών πρέπει επιβληθή αποδοχή αναλόγων μεταναστευόντων, αποφευγομένων σταθμών. Εις τουρκικά άλλως τε διαμερίσματα αντί συνοικήσεως δύναται να επιβληθή παραχώρησις ημίσεως οικιών εις μετανάστας, περιοριζόμενων σημερινών κατοίκων εις έτερον ήμισυ οικιών. Ερυθρός Σταυρός δε ν” απευθυνθή επειγόντως εις διεθνή Επιτροπήν Ερυθρού Σταυρού, όπως ζήτηση άμεσον επικουρίαν αυτού προς πρόληψιν επιδημιών.«

—————————————————————————————————————————

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΩΝ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ, ΤΟΝ 19ο ΑΙΩΝΑ

http://sitalkisking.blogspot.com/2010_06_29_archive.html

——————————————————————————————————————————

About these ads

03/11/2009 - Posted by | -προσφυγιά, -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Θράκη, -Ιστορικά, -Ιδεολογικά, -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, Μικρά Ασία

Χωρίς σχόλια »

  1. ——————————————
    Για να έχετε μια εικόνα το πώς χρησιμοποιήθηκε η Κωνσταντινούπολη από τους ανεγκέφαλους μοναρχικούς κυβερνήτες της «Μικράς πλην Εντίμου» για να αποδυναμωθεί το Μέτωπο στη Μικρά Ασία και να επέλθει η φοβερή ήττα, διαβάστε τα συγκεκριμένα σημεία της 2ης Συνεδρίασης της Δίκης των Εξ πρωταιτίων της Μικρασιατικής Καταστροφής, όπως μας τα παραθέτει ο καλός φίλος του μπλογκ μας «Αsarciklis» [ΕΔΩ]

    ——————————————

    ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ
    1η Νοεμβρίου 1922

    ……..
    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επαναστατικός επίτροπος): Δια τους αξιωματικούς οι οποίοι παρέμενον εδώ (εις Αθήνας), τι γνωρίζετε;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ (μάρτυρας): Ότι είχον τα μέσα να κατορθώνουν να μένουν εδώ.

    ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Εκ των απομακρυνθέντων αξιωματικών υπήρχον ικανοί, οι οποίοι ηδύναντο να χρησιμοποιηθώσι και έπρεπε να χρησιμοποιηθώσι;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Υπήρχον και έπρεπε.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επίτροπος): Ενθυμείσθε μίαν εγκύκλιον αρκετά καυστικήν του υπουργού των Στρατιωτικών, περί των αξιωματικών των παραμενόντων εδώ; Μετά την εγκύκλιον αυτήν τι έγινε; Σας έστειλαν αξιωματικούς ή σας έστειλαν τραυματίας;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Αυτοί εκάθηντο εις το «Ντορέ» και έκαμνον κριτικήν δια τον αρχιστράτηγον.

    …………

    ΧΑΒΙΝΗΣ (στρατοδίκης): Είνε δυνατόν ένας αρχιστράτηγος να μεταφέρη εκ του μετώπου στρατόν εις την Θράκην, και μάλιστα, όπως ο υπαρχηγός του επιτελείου της Στρατιάς κ. Σαρηγιάννης λέγει, περί τας 25 χιλιάδας έως 30, χωρίς να υποστή κλονισμόν το μέτωπον;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Δεν υπάρχει αμφιβολία, διότι πάντες γνωρίζομεν ποίαν μείωσιν υφίσταται, διότι γνωρίζω, εκ πείρας, ότι οσάκις αποσπάται εν σώμα, έχει επίδρασιν η απόσπασις επί των στρατιωτών.

    ΧΑΒΙΝΗΣ: Η απόσπασις τι σκοπόν είχε;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Καθώς έμαθον, η απόσπασις είχε σκοπόν δια τας επιχειρήσεις προς την Κωνσταντινούπολιν. Εζήτησαν την γνώμην μου και είπον, ότι εύχομαι να επιτύχη. Το ζήτημα λύεται. Φοβούμαι όμως μήπως αι Δυνάμεις δεν επιτρέψωσι την είσοδον εις Κωνσταντινούπολιν και θα έχουμε τον αντίκτυπον αλλαχού.

    ΧΑΒΙΝΗΣ: Γνωρίζετε μετά την απαγόρευσιν των Συμμάχων να προελάσωμεν εις Κωνσταντινούπολιν, πόσες ημέρες παρήλθον από της ημέρας εκείνης μέχρι της ημέρας, καθ’ ήν ήρχισεν η επίθεσις;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: 25-30 ημέραι.

    ΧΑΒΙΝΗΣ: Εάν ήσθε αντιστράτηγος και εβλέπατε ότι η επιχείρησις εις Κωνσταντινούπολιν δεν επετρέπετο, τι θα εκάμνατε;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Αυτοστιγμεί θα μετέφερον τας δυνάμεις εις το μέτωπον.

    ΧΑΒΙΝΗΣ: Πως κρίνετε την διαταγήν του αρχιστρατήγου;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Κακήν.

    ΧΑΒΙΝΗΣ: Μόνον;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Εγκληματικήν.

    ……

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Ο κ. Σιώτης ήτο μέλος της Επιτροπής Αμύνης εν Κωνσταντινουπόλει. Κατά μήνα Φεβρουάριον 1922 ήλθεν εις την Σμύρνην και παρεκάλεσε να παρουσιασθή ενώπιόν μου. Ήλθε και παρουσιάσθη. Μου λέγει: «Στρατηγέ, γνωρίζομεν ότι η απόφασις των Δυνάμεων θα είνε δυσμενής, δυσμενεστάτη, και ότι θα εκκενώσωμεν την Μικράν Ασίαν. Δεν φρονείτε ότι κατόπιν τόσων θυσιών, κατόπιν τόσου αίματος, πρέπει να κηρύξωμεν τουλάχιστον μίαν αυτονομίαν και να σώσωμεν τους πληθυσμούς; Και εν Κωνσταντινουπόλει καθώς και εν Σμύρνη και, ως αντιλαμβάνομαι, ο στρατός έχουν πεποίθησιν προς υμάς».
    Απαντώ: «Δεν αποκρούω αυτήν την σκέψιν, αυτήν την εργασίαν σας. Είμαι σύμφωνος. Αλλά δια να γίνη τούτο, δια να κηρύξωμεν αυτονομίαν, πρέπει να έχωμεν και την έμμεσον υποστήριξιν της Κυβερνήσεως».

    ……..

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Την επομένην ημέραν επεδόθη η απόφασις των Δυνάμεων, δια της οποίας ωρίζετο η εκκένωσις της Μικράς Ασίας. Με εκάλεσε το Υπουργικόν Συμβούλιον να δηλώσω περί της εκκενώσεως ή μη. Εδήλωσα εγγράφως ότι, κατόπιν των θυσιών, τας οποίας υπέστημεν εν Μικρά Ασία, και κατόπιν του αίματος, με το οποίον εποτίσαμεν αυτήν, δεν είνε επιτετραμένον να εγκαταλείψω την Μικράν Ασίαν. «Εάν θέλετε να εκπληρώσητε αυτήν την εντολήν, την οποίαν έχετε από τας Δυνάμεις, τότε αφήσατέ με να ανακηρύξω αυτονομίαν. Εάν όμως και εις τούτο δεν συμφωνήτε, τότε να με απαλλάξετε από την διοίκησιν της Στρατιάς, διότι εγώ δεν εννοώ να μείνω εκεί και να βλέπω την κατάστασιν αυτήν, διότι τότε δεν θα λειτουργήση ο νους, αλλά η καρδία».

    ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Σας ετόνισαν εν τω υπομνήματι του Πατριαρχείου, από του κέντρου της Κυβερνήσεως, ότι η απώλεια της Μικράς Ασίας θα συνεπιφέρη και την απώλειαν της Θράκης;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Μάλιστα, την καταστροφήν. Αυτά ήσαν κατά Μάρτιον. Μετά δύο ημέρας, διότι εγώ ήμην υπό παραίτησιν αφού δεν ενέκριναν την γνώμην μου.

    ………

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ (επ. επ.): Ηκούσατε εάν αξιωματικοί, οι οποίοι είχον εκπεμφθή εντεύθεν, εδίδασκον ότι η επιχείρησις της Μικράς Ασίας απετέλει γάγγραιναν δια την Ελλάδα και ότι πρέπει να λείψη;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Βεβαίως. Το είδον εις τας εφημερίδας.

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ: Εμάθατε ότι ο συνταγματάρχης Ζεγγίνης, όστις είχεν υπό τας διαταγάς του 5.000 ανδρών, παρεδόθη εις 1.000 τσέτας;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Έμαθον, δεν γνωρίζω όμως…

    ΖΟΥΡΙΔΗΣ: Αν τούτο είνε αληθές, είνε αποτέλεσμα της εθνικής πολιτικής της γαγγραίνης της Μικράς Ασίας, η οποία δεν ανήκει εις την πρωτοβουλίαν των αξιωματικών αυτών;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Να παραδοθή αυτός ο συνταγματάρχης, έχων 5.000 άνδρας, να παραδοθή εις 1.000 τσέτας, θα είπη ότι ετρελάθη, εάν αυτός ο λόγος ήτο. Διότι δεν μπορώ να δεχθώ ότι το στράτευμα έπαθε τοιούτον πανικόν, ώστε να σηκωθή να φύγη.

    ……….

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Παρακαλώ κ. αντιστράτηγε, οι εκεί χριστιανικοί πληθυσμοί, οι εν Σμύρνη, οι μη Έλληνες, γνωρίζετε αν ήσαν ευνοϊκοί υπέρ τοιαύτης τινός λύσεως; (αυτονομία)

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Ήσαν, μάλιστα.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ: Δηλαδή επροτίμων αυτό το σχέδιον της αυτονομίας, περί του οποίου ωμιλήσατε τώρα, από την ανακατάληψιν της Σμύρνης υπό του Κεμάλ;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επροτίμων την αυτονομίαν.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ: Υπήρχε, παρακαλώ, διάθεσις και εκ μέρους μουσουλμανικού πληθυσμού, μη Τουρκικού, να υποστηρίξη την τοιαύτην λύσιν;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Βεβαίως. Ήσαν οι Κιρκάσιοι.

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ: Αντετάχθησαν οι ενταύθα κυβερνώντες εις τοιαύτην λύσιν;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Δεν την απεδέχθησαν.

    …………..

    ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ (επ. επ.): Εάν κατείχομεν ημείς την Ερυθραίαν και ίσως και άλλην τινά χερσόνησον εν τη Προποντίδι, της Κυζίκου, ηδυνάμεθα να μείνωμεν εις την Θράκην; Θα υπήρχε ζήτημα εγκαταλείψεως της Θράκης;

    ΠΑΠΟΥΛΑΣ: Όχι βεβαίως.

    ………….

    ΛΥΕΤΑΙ Η ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ 2α ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1922
    ——————–

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/11/2009

  2. Ακούγεται πάρα πολύ ενδιαφέρον μιας και εδώ και χρόνια μελετώ για την Ανατολική Θράκη απ’όπου κατάγομαι.

    Σχόλιο από doctor | 03/11/2009

  3. Μετά από παράκληση του Υπουργείο Εξωτερικών ο Ε. Βενιζέλος σε τηλεγράφημα του προς το Υπ. Εξωτερικών γράφει για την εκκένωση της Ανατολικής Θράκης από τους ντόπιους κατοίκους.

    1922 Σεπτέμβριος 24/ Οκτώβριος 7 Αρ. Πρωτ. 2768
    Υπουργείο Εξωτερικών
    Παρακαλώ ανακοινώσητε πληρεξουσίους Θράκης επόμενον τηλεγράφημα. Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα και επανέρχεται υπό άμεσον τουρκικήν κυριαρχίαν, αποκλειομένης πάσης διαμέσου λύσεως οία μνημονευομένη εις τηλεγράφημά σας. Επί πλέον υποχρεούμεθα να εκκενώσωμεν από τούδε Ανατολικήν Θράκην. Ολόκληρος προσπάθειά μου στρέφεται πρως χάνοντες Θράκην να σώσωμεν εν μέτρω δυνατού Θράκας……..

    Βενιζέλος
    ΤΟΠΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ Παρίσι

    Ανακοινώνεται ότι η Ανατολική Θράκη επανέρχεται στην τουρκική κυριαρχία κι έτσι πρέπει να εκκενωθεί από τους ελληνικούς πληθυσμούς. Τονίζεται η σημασία της σωστής οργάνωσης για την αποχώρηση του πληθυσμού και ότι οι κάτοικοι πρέπει να αποχωρήσουν με ασφάλεια, παίρνοντας μαζί τους την κινητή τους περιουσία.
    Αναφέρεται ότι το ζήτημα της στέγασης των μεταναστών δεν έχει λυθεί ακόμα και ότι αρχηγός του στρατού της Θράκης ορίστηκε ο Κ. Νίδερ.

    Μένω με την εντύπωση ότι ο Ελ. Βενιζέλος ελάχιστα προσπάθησε για την σωτηρία της Ανατολικής Θράκης.

    Σχόλιο από theo | 03/11/2009

  4. Λονδίνον 2/15 Οκτωβρίου 1922 . Αρ. Πρωτ. 3413

    Απολύτου προτεραιότητος- Τρις επείγον
    Υπουργείο Εξωτερικών

    Κατά τηλεγράφημα εφημερίδων εκ Κων/πόλεως ημέτερος Ύπατος Αρμοστής διετάχθη να υπογράψη πρωτόκολλον ανακωχής αλλά μετ΄επιφυλάξεων αναφορικώς προς προθεσμίαν εκκενωσεως και ασφάλειαν πληθυσμών. Αν τω όντι υπογραφή έγινεν υπό επιφυλάξεις ταύτας τότε δεν υπάρχει λόγος όπως στρατηγός Νίδερ λάβη πρωτοβουλίαν τινά αλλά πρέπει κυβέρνησις να δώση αυτώ διαταγάς όπως εκκενώσει ενεργήση κατά τρόπον ασφαλίζοντα αναχώρησιν χριστιανών μετά κινητής περιουσίας των, έστω και αν ταχθείσα προθεσμία υπερβαθή εκ τούτου.

    Βενιζέλος

    Σχόλιο από theo | 03/11/2009

  5. Theo, το πιο εύκολο πράγμα είναι να γινόμαστε μετά Χριστόν προφήτες και στο λέει κάποιος που κατάγεται από την Ανατολική Θράκη και που το βράδυ βλέπει τα φώτα του χωριού από το οποίο έφυγαν οι παπούδες του (Ιμπρίκ Τεπέ).

    Όσο για τους ιδεολογικούς απογόνους των βασιλικών, ας μην χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις αλησμόνητες πατρίδες.
    Διαβάστε εδώ πως υποδέχτηκαν την απελευθέρωση της Θράκης ως αντιπολίτευση του Βενιζέλου:

    http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2009/03/2.html

    Σχόλιο από doctor | 03/11/2009

  6. doctorα

    δεν πας από την εκδήλωση. Νομίζω ότι δύο ανατολικοθρακιώτες θα είναι προτιμότεροι από έναν. Θα εκφραστεί εξάλλου και ο πολυπολιτισμός της ανατολοκοθρακιώτικης ρωμιοσύνης. 8) ΆΝΤΕ! πΆΝΤΑ ΤΈΤΟΙΑ!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/11/2009

  7. Ομέρ, δυστυχώς το είδα σήμερα και ήταν αδύνατον να πάω. Αν το έβλεπα χθες θα πήγαινα σίγουρα.

    Σχόλιο από doctor | 03/11/2009

  8. Το πόσο ο Βενιζέλος είχε υποτιμήσει τον Κεμάλ φαίνεται στην επιστολή που αποστέλλει στο Ρεπούλη τον Ιούνιο του 1920 (στο έργο του Βεντήρη) “εδήλωσα προς το Λουντ Τζωρτζ ότι αναλαμβάνω όχι μόνον να στείλω μια μεραρχίαν εις επικουρίαν των Άγγλων του Ισμίτ, αλλά και να συντρίψω δια του στρατού μας τον προ του μετώπου μας στρατό του Κεμάλ και να εξασφαλίσω από των επιδρομών αυτού ολόκληρον την παραλία της Προποντίδος. Προσέθηκα ότι μετά τις επιτυχίας μας ταύτας, το γόητρο του Κεμάλ θα μειωθεί η υπογραφή και εκτέλεσις της Συνθήκης θα καταστούν αν όχι βέβαιαι, τουλάχιστον λίαν πιθαναί. Δια την ενέργειαν ταύτην της Ελλάδος εδήλωσα ότι δεν ζητώ καμίαν συνδρομήν των Συμμάχων, ουδέ καν οικονομικήν. Αναλαμβάνω να αυξήσω τον ελληνικόν στρατόν ούτως ώστε μετά του υπάρχοντος ήδη εν Τουρκία βρετανικού στρατού να είναι δυνατόν να επιβάλωμεν τας θελήσεις μας στρατιωτικώς….
    Και εγώ μεν εύχομαι να υπογράψει και εκτελέσει την συνθήκην η Τουρκία, διότι αι σημεριναί μας επιτυχίαι είναι μεγάλαι και ουσιώδεις και δυνάμεθα να αρκεσθώμεν εις αυτάς. Αλλά αν η τύφλωσις η τουρκική, ως είναι πιθανόν, συνεχισθή, αναλάβωμεν δε τη διάλυσιν της Τουρκίας, το έργον δεν υπερβαίνει τας δυνάμεις της Ελλάδος και Αγγλίας”.

    Σχόλιο από theo | 03/11/2009

  9. Η συμφωνία των Μουδανών δεν έθετε κανένα όρο για να εγκαταλείψουν τον τόπο τους οι Έλληνες της Ανατολικής Θράκης.

    Η Ελλάδα κυριολεκτικά παρέδωσε την Ανατολική Θράκη στον Κεμάλ.

    Σχόλιο από theo | 03/11/2009

  10. Καλό θα ήταν να συμπληρώσουμε τα παραπάνω με αναφορά στη νοοτροπία της εξάρτησης που χαρακτηρίζει τη χώρα μετά τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους. Δηλαδή, την τυφλή πίστη στην παντοδυναμία και τη στήριξη των υποτιθέμενων ξένων συμμάχων μας. Κατά τις δραματικές μέρες πριν από τον Αύγουστο του 1922, κυριαρχούσε η εντύπωση ότι οι Άγγλοι δεν θα επέτρεπαν νίκη των Τούρκων. Μετά την καταστροφή, όλοι, με λίγους διαφωνούντες, που οι διαφωνίες τους πνίγηκαν μέσα στη γενική επιθυμία υποταγής στις συμμαχικές υποδείξεις, ήταν τυφλά πρόθυμοι να πράξουν ό,τι θα επέβαλε το συμμαχικό διευθυντήριο. Ο ίδιος ο Βενιζέλος υποδείκνυε τη συμμόρφωση σε ό,τι επιθυμούσαν οι Άγγλοι. Ζούσε ακόμη στο κλίμα των καλών ημερών. Οι Σύμμαχοι, όμως, δεν νοιάζονταν για τίποτε άλλο από τα συμφέροντά τους και αυτά δεν ήταν τότε ίδια με τα συμφέροντα της Ελλάδας.

    Χαρακτηριστικά αναφέρω τον τρόπο με τον οποίο οι Πλαστήρας – Γονατάς ζήτησαν από τον Άγγλο Πρέσβη στην Αθήνα να υποδείξει ο ίδιος τη σύνθεση της Κυβέρνησής τους. Ακόμη και ο Ελ. Βενιζέλος πρόσεχε να είναι πάντα αρεστός στη Μεγάλη Βρετανία. Είναι αντιπροσωπευτικός ο τρόπος με τον οποίο αρχίζει την επιστολή του προς τον Στρατηγό Νίδερ, Διοικητή της Στρατιάς Θράκης την 2.11.1922, αμέσως μετά την εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης.
    «Φίλτατε στρατηγέ,
    Επιθυμώ να σας συγχαρώ διά την επιτυχίαν μεθ’ης εξετελέσατε την θλιβεράν εντολήν της εκκενώσεως της Αν.Θράκης και σας είπω πόσην αληθή υπερηφάνειαν ησθάνθην όταν εις το υπουργείον των Εξωτερικών εν Αγγλία μου ανεκοίνωσαν σχετικόν τηλεγράφημα του στρατηγου Χάριγκτον, εκφράζοντος την εκτίμησίν του διά τον τρόπον καθ΄ όν έγινε η εκκένωσις….»

    Ο ρόλος του στρατηγού Χάριγκτον, Διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Προποντίδα ήταν μοιραίος και καταστρεπτικός για τα ελληνικά συμφέροντα.

    Δυστυχώς στην πολιτική που ασκήθηκε από μέρους των Ελλήνων κυριάρχησε η φροντίδα να εξυπηρετηθεί πρώτα η Μεγάλη Βρετανία, ώστε ανεπαισθήτως παραμερίστηκαν τα ελληνικά συμφέροντα.

    Η εξαγορά της Τουρκίας με την εκχώρηση της Ανατολικής Θράκης δημιούργησε δυσμενέστατη κατάσταση για τη χώρα μας, η οποία έχασε την προνομιούχο θέση του στρατηγικού εταίρου της Μεγάλης Βρετανίας. Έκτοτε η Τουρκία παραμένει στο στρατόπεδο στο οποίο ανήκει και η Ελλάδα και όπου πάντα η Τουρκία βαρύνει περισσότερο από μας. Εκτός από τη διατήρηση της Ανατολικής Θράκης, κύριος σκοπός της διπλωματίας μας το 1922 θα έπρεπε να είναι και η ματαίωση της προσέγγισης Μεγάλης Βρετανίας – Τουρκίας. Η παραμονή μας στην Ανατολική Θράκη εξυπηρετούσε αμφότερους τους στόχους.

    Σχόλιο από Δημήτρης Μαυρίδης | 04/11/2009

  11. Κύριε Μαυρίδη, συγχαρητήρια για το εμπεριστατωμένο άρθρο σας. Θα ήθελα να σας ρωτήσω:

    Α) Η Ελλάδα θα μπορούσε να κηρύξει αυτόνομα τον πόλεμο στην Τουρκία, εκτός της Συμμαχίας, ώστε να μην υπόκειται στις αποφάσεις των Συμμάχων;

    Β) Θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις τελικές αποφάσεις της Αντάντ και με τί τίμημα;

    Σχόλιο από Ανατολικοθρακιώτης | 04/11/2009

  12. Καλώς ήρθατε στο μπλογκ μας κ. Μαυρίδη. Να σας καταθέσω και γω μια ερώτηση.

    Με το δεδομένο ότι για πολλούς λόγους οι αριθμοί δεν είναι αξιόπιστοι, ποιό ήταν το πραγματικό ποσοστό των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη το 1914;

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/11/2009

  13. Για πληρέστερη κατανόηση των γεγονότων επισυνάπτω τον ακόλουθο χρονολογικό πίνακα

    Η εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης τον Οκτώβριο του 1922

    Χρονολογικός πίνακας γεγονότων. Οι ημερομηνίες είναι στο παλιό Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο ίσχυε τότε στην Ελλάδα. Το νέο Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο ίσχυε τότε στην Ευρώπη προκύπτει με την πρόσθεση 13 ημερών. Το Ιουλιανό ημερολόγιο εφαρμόσθηκε στην Ελλάδα το 1923.

    13.08.1922 Τουρκική επίθεση στο Αφιόν Καραχισάρ
    14.08.1922 Διάσπαση του ελληνικού μετώπου στο Αφιόν Καραχισάρ
    21.08.1922 Διάταγμα αποστράτευσης των προ του 1918 κλάσεων του Ελληνικού Στρατού
    27.08.1922 Είσοδος των Τούρκων στη Σμύρνη
    29.08.1922 Οι Άγγλοι αρχίζουν να οχυρώνουν το Τσανάκ Καλέ και να συγκεντρώνουν δυνάμεις
    31.08.1922 Ο Κεμάλ στη Σμύρνη. Δήλωσή του ότι μόνο η παραχώρηση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία θα απέτρεπε τη σύγκρουσή του με τους Συμμάχους
    02.09.1922 Το αγγλικό υπουργικό συμβούλιο αποφασίζει να αντιμετωπίσει ένοπλα απόπειρα παραβίασης της ουδέτερης ζώνης στο Τσανάκ Καλέ από τους Τούρκους
    02.09.1922 Έκκληση των Άγγλων προς τις αποικίες για στρατιωτική ενίσχυση κατά της Τουρκίας
    03.09.1922 Άρνηση των αποικιών, εκτός της Νέας Ζηλανδίας, για αποστολή στρατευμάτων στα Δαρδανέλλια.
    03.09.1922 Ανακοίνωση της αγγλικής κυβέρνησης ότι θα αντιμετωπισθεί με πόλεμο η παραβίαση της ουδέτερης ζώνης από την Τουρκία
    03.09.1922 Άφιξη του Πλαστήρα στη Χίο. Αμέσως αρχίζει την προετοιμασία κινήματος
    04.09.1922 Αποχώρηση των γαλλικών και ιταλικών στρατευμάτων από το Τσανάκ Καλέ
    05.09.1922 Τουρκικά στρατεύματα εισέρχονται στην ουδέτερη ζώνη στην περιοχή του Τσανάκ Καλέ. Αμφότεροι Τούρκοι και Άγγλοι δεν ανοίγουν πυρ
    06.09.1922 Οι τελευταίοι Έλληνες στρατιώτες αποχωρούν από τη Μικρά Ασία
    06.09.1922 Άφιξη του Λόρδου Κώρζον στο Παρίσι. Αγγλογαλλική ρήξη
    07.09.1922 Αποχώρηση των γαλλικών και ιταλικών στρατευμάτων από το Τσανάκ Καλέ
    09.09.1922 Συμφωνία των Συμμάχων στο Παρίσι για εκχώρηση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία (συζητήσεις Πουανκαρέ και Λόρδου Κώρζον)
    10.09.1922 Οι τρεις δυνάμεις ζητούν με κοινή ανακοίνωσή τους προς την Τουρκία τη συμμετοχή της σε Διάσκεψη Ειρήνης με αντάλλαγμα την απόδοση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία
    11.09.1922 Έκρηξη επαναστατικού κινήματος Πλαστήρα-Γονατά στη Χίο και στη Μυτιλήνη. Στόχος του η ανατροπή του Κωνσταντίνου και η σωτηρία της Ανατολικής Θράκης. Το σύνθημα είναι «Ελλάς-Σωτηρία»
    12.09.1922 Επιβίβαση σε πλοία των επαναστατικών στρατευμάτων της Χίου και της Μυτιλήνης με προορισμό την Αττική
    12.09.1922 Η Κυβέρνηση Τριανταφυλλάκου αποδέχεται την παράδοση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία
    14.09.1922 Ο Βενιζέλος αναλαμβάνει την εκπροσώπηση του επαναστατικού καθεστώτος στο εξωτερικό
    15.09.1922 Είσοδος των επαναστατικών στρατευμάτων στην Αθήνα
    15.09.1922 Ο Κωνσταντίνος παραιτείται
    16.09.1922 Τελεσίγραφο των Άγγλων προς τους Τούρκους στο Τσανάκ Καλέ. Το τελεσίγραφο δεν επιδίδεται στους Τούρκους από τον στρατηγό Χάριγκτον
    17.09.1922 Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος φεύγει από την Ελλάδα
    18.09.1922 Συμφωνείται μεταξύ Συμμάχων και Τούρκων Διάσκεψη Ανακωχής που θα διεξαχθεί στα Μουδανιά
    19.09.1922 Θυελλώδης συζήτηση Βενιζέλου-Λόρδου Κώρζον στο Παρίσι
    20.09.1922 Αρχίζει η Διάσκεψη των Μουδανιών
    20.09.1922 Τηλεγράφημα του Βενιζέλου προς την Επανάσταση για την αποχώρηση από την Ανατολική Θράκη
    21.09.1922 Ο Πλαστήρας στη Θράκη. Αποτυγχάνει να συναντηθεί με τον Κεμάλ
    21.09.1922 Άφιξη της ελληνικής αντιπροσωπίας στα Μουδανιά
    22.09.1922 Ο Βενιζέλος δηλώνει στον Λόρδο Κώρζον ότι η Ελλάδα θα αποχωρήσει από την Ανατολική Θράκη
    23.09.1922 Αποχώρηση του Πλαστήρα από τα Μουδανιά
    24.09.1922 Η Ελληνική Κυβέρνηση αποδέχεται την παράδοση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία
    25.09.1922 Η Ελληνική Κυβέρνηση εξουσιοδοτεί τον Έλληνα Αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη να υπογράψει τη Συνθήκη Ανακωχής των Μουδανιών
    28.09.1922 Υπογραφή της Συνθήκης των Μουδανιών. Αποχώρηση Έλληνα αντιπρόσωπου
    30.09.1922 Ο Στρατηγός Νίδερ εκδίδει διαταγές για την αποχώρηση των Ελλήνων από την Ανατολή Θράκη
    30.09.1922 Σύσκεψη του υπουργικού συμβουλίου στην Αθήνα και αποδοχή της εκχώρησης της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία
    02.10.1922 Αρχίζει η εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης από τους Έλληνες
    06.10.1922 Παραίτηση της Κυβέρνησης Λόυδ Τζωρτζ
    20.10.1922 Συμπλήρωση της εγκατάλειψης της Ανατολικής Θράκης από τους Έλληνες
    11.11.1922 Αρχίζει η αποχώρηση των Ελλήνων από τη Θρακική Χερσόνησο
    15.11.1922 Παράδοση της Ανατολικής Θράκης στους Τούρκους

    Σχόλιο από Δημήτρης Μαυρίδης | 04/11/2009

  14. Προς τον Ανατολικοθρακιώτη,

    Κατά την αντιληψή μου η Ελλάδα δύσκολα θα μπορούσε να πολεμίσει χωρίς διεθνή ερείσματα και ακόμη δυσκολότερα κατά την περίοδο μετά την Καταστροφή.

    Εκείνο που μπορούσε να κάνει ήταν να αρνηθεί να παραδόσει την Ανατολική Θράκη και να πράξει μετά ανάλογα με τις εξελίξεις.Σε μιά τέτοια συγκυρία ο Βενιζέλος φαινόταν οτι θα ήταν πολύ χρήσιμος.

    Όμως οι προσδοκίες αυτές διαψευθηκαν.Οπωσδήποτε το οικονομικό πρόβλημα ήταν σοβαρό,ίσως όμως όχι αξεέραστο.

    Σχόλιο από Δημήτρης Μαυρίδης | 04/11/2009

  15. Προς τον κ. Ομέρ,

    Αν υπολογίσουμε τους εκτοπισθέντες και εκδιωχθέντες Θρακιώτες απο τους Νεότουρκους το 1914 – 1915,τότε οι Ρωμηοί της Ανατολικής Θράκης πρέπει το 1913 να ήταν γύρω στις 350.000, δηλαδή λίγο περισσότεροι απο το 50% του πληθυσμού χωρίς την Κωνσταντινούπολη. Αυτό τελείως πρόχειρα,
    χωρίς να συμβουλευτώ τα στοιχεία.

    Σχόλιο από Δημήτρης Μαυρίδης | 04/11/2009

  16. Eυχαριστώ για την απάντηση κ. Μαυρίδη. Εννοώ να κήρυτταν τον πόλεμο στην Τουρκία ενώ ήταν τα ελληνικά στρατεύματα στην Ανατολική Θράκη και στην Ίμβρο-Τένεδο. Δηλαδή στην πραγματικότητα να μετέτρεπαν το στρατό από συμμαχικό σε εθνικό.

    Σε ποια πολεμική εμπλοκή θα ήταν αναγκασμένη να επλακεί η Ελλάδα; Μονο σε πιθανή απόβαση των τουρκικών στρατευμάτων στην ευρωπαϊκή όχθη της Προποντίδας. Ήταν αυτό πιθανόν να συμβεί εκείνη τη δύσκολη στιγμή;

    Σχόλιο από Ανατολικοθρακιώτης | 05/11/2009

  17. Kύριε Ανατολικοθρακιώτη,

    Συζητάμε σε ένα υποθετικό πεδίο, το οποίο δημιουργείται με βάση πολλές παραμέτρους. Σημασία έχουν οι υποθέσεις που βασίζονται σε περισσότερο πιθανές παραμέτρους. Τα δεδομένα που έχουμε δεν οδηγούν σε μονοσήμαντα συμπεράσματα.

    Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι η Ελληνική Κυβέρνηση αρνείτο να συμμορφωθεί προς τις αποφάσεις του Συμμαχικού Διευθυντήριου. Αυτή είναι μια πιθανή εξέλιξη. Τί θα γινόταν τότε;

    α) Είτε η Τουρκία θα επιτίθετο στην αγγλοκρατούμενη ζώνη στο Τσανάκ Καλέ. Στην περίπτωση αυτή η Αγγλία θα αναγκαζόταν να συγκρουστεί με την Τουρκία, προς μεγάλη ικανοποίηση του Ουίνστον Τσόρτσιλ και του Λόυδ Τζωρτζ, αλλά και όλων των Ελλήνων.
    β) Είτε η Τουρκία θα αναγκαζόταν να αποδεχθεί την κατάσταση, όπως είχε διαμορφωθεί.
    γ) Στην απίθανη περίπτωση που η Αγγλία θα ταπεινωνόταν τόσο, ώστε να επιτρέψει στα κεμαλικά στρατεύματα να παραβιάσουν την κατεχόμενη ζώνη για να βρεθούν σε επαφή με το ελληνικό μέτωπο, τότε ο τουρκικός στρατός θα έπρεπε να διαβεί τον Βόσπορο, τα Δαρδανέλια ή την Προποντίδα, πράγμα πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο.

    Σε κάθε περίπτωση θα υπήρχε άφθονος χρόνος για την Ελλάδα να ανασυντάξει τη Στρατιά της Θράκης όπως και τελικά έγινε.

    Η Ελλάδα θα βρισκόταν υπό συνεχή εκβιαστική πίεση από μέρους των Συμμάχων,αλλά θα είχε μάλλον ματαιωθεί η προσέγγιση Αγγλίας Τουρκίας.Η πιό πιθανή εξέλιξη θα ήταν να παραδόσει σε μελλοντική Διάσκεψη Ειρήνης η Ελλάδα μεγάλο τμήμα της Ανατολικής θράκης(π.χ. τη γραμμή Αίνου Μήδειας).

    Αν θέλετε να με παρασσύρετε και σε άλλες φαντασιώσεις θα έλεγα οτι η Τουρκία ίσως αναγκαζόταν να ακολουθήσει αναθεωρητική πολιτική με αποτέλεσμα να συνταχθεί με τον Άξονα. Τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα.

    Σχόλιο από Δημήτρης Μαυρίδης | 05/11/2009

  18. Ευχαριστώ για την απάντηση. Με καλύπτει απολύτως.

    Σχόλιο από Ανατολικοθρακιώτης | 05/11/2009

  19. K. Mαυρίδη μιας και παρασύρεστε εύκολα και λύνετε απορίες ας κάνω και εγώ μια προσπάθεια …..

    Ήταν στα σχέδια των νεοΕλλήνων να ενσωματώσουν την Πόλη; Αν όχι γιατί;
    Όπως είπα σε σχόλιο σε προηγούμενο ποστ
    α) είναι αστεία η δικαιολογία ότι η Πόλη ήταν χαλιφάτο κι άλλα τέτοια ανούσια
    β) Το ότι οι σύμμαχοι δε μας δίνανε την Πόλη έτσι στο φλου χωρίς αιτιολογία είναι ακόμη πιο μεγάλο ανέκδοτο.. Ο μοντέρνος-‘Εγγλέζος’ Βενιζέλος έστειλε , τάχα, υπόμνημα το ’20 στους Άγγλους και ζητούσε αυτόνομη Πόλη!! 2 χρόνια πριν, ΠΟΥ ήταν; και δεν έστειλε ούτε υπόμνημα ούτε έστω προφορικά να ζητούσε από τους Άγγλους την Πόλη;;;
    Λοιπόν,
    ποια λάθη είναι χειρότερα; Τα πρώτα ή τα ύστερα;
    Χειρότερα είναι τα πρώτα και νομίζω πως θα συμφωνείτε στο ότι πρέπει να αποδοθούν ευθύνες και για την περίοδο 1918-20, γιατί βλέπω η μανία όλων στρέφεται στα γεγονότα του ’22. Οι νεοΕλληνες με ηγέτη τους τον Βενιζέλο ‘κατέστρεψαν’ ό,τι είχε δημιουργήσει ο ελληνισμός εδώ και 3 χιλιετίες και κανένας δε λέει τίποτα!
    Η ‘ανατριχίλα’ που αισθανόταν και που αισθάνονται και τώρα οι νεοέλληνες όταν ακούνε Κωνσταντινούπολη, Βυζαντινή Οικουμένη, Ορθοδοξία τους οδήγησε και τους οδηγεί σε εγκλήματα! Σημαία τους, ο ελληνισμός να απαλλαχθεί από όλα τα στοιχεία που τον έκαναν Οικουμενικό τις τελευταίες 2 χιλιετίας και όπως όλοι καταλαβαίνουν από τον Χριστιανισμό.

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 05/11/2009

  20. Κύριε Στεργίου μάλλον εσείς παρασύρεστε να κρίνετε επιπολαίως και επιπλέον, την επιπολαιότητα αυτή την προβάλετε στο συνομιλητή σας. Ας προσπαθήσουμε να είμαστε κόσμιοι όταν συζητάμε σοβαρά, έστω και αν διαφωνούμε ριζικά.

    Και ας περιμένουμε την απάντηση του κ. Μαυρίδη, που εμένα τουλάχιστον μου φαίνεται να έχει πολύ πιο στέρεες και ψαγμένες απόψεις από τις δικές σας.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/11/2009

  21. k. Ομέρ
    αστειευόμενος για το «Αν θέλετε να με παρασσύρετε και σε άλλες φαντασιώσεις θα έλεγα οτι…….» του κ. Μαυρίδη είπα ό,τι είπα….. μη αρπάζεστε…

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 05/11/2009

  22. Κύριε Στεργίου
    Δεν μπορώ να λύσω καμιά απορία για τα ζητήματα που μας απασχολούν,απλώς πέρνω μέρος στη συζήτηση γιατί έχει παρηγορητικό χαρακτήρα και εγγίζει τις ευαισθησίες μας.
    Η γιά 16 αιώνες σπουδαιότερη πόλη μας και κέντρο της αναστάσιμης ιδεολογίας μας,είναι κάτι που δεν μου φαίνεται ότι κατορθώσαμε ποτέ να το διεκδικήσουμε πειστικά.Η μόνη συγκυρία που είχαμε κάποια δυνατότητα πολιτικής κυριαρχίας στην Κωνσταντινούπολη ήταν τον Ιούλιο του 1922.Εκτός απο την περίπτωση που θα κερδίζαμε τον Μικρασιατικό πόλεμο,ποτέ πριν δεν υπήρξε η κατάλληλη συγκυρία που θα επέτρεπε στο ελληνικό κράτος να αποκτήση την Κωνσταντινούπολη.Έγιναν βέβαια μερικές συζητήσεις και ακούστηκαν απο επίσημους ευχές.Αλλά τίποτε άλλο.

    Σχόλιο από Δημήτρης Μαυρίδης | 05/11/2009

  23. Αγαπητέ μου κ. Μαυρίδη, δεν θεωρείτε κατάλληλη συγκυρία την ύπαρξη στρατεύματος χιλιάδων ανδρών, Ελλήνων, σε απόσταση αναπνοής, 20χλμ, από την σπουδαιότερη πόλη του Ελληνισμού για 16 αιώνες, το φθινόπωρο του 1918??
    Και άντε να είχε η Πόλη 20εκατομ.Τούρκους να πεις, πώς να την πάρεις?! Αλλά με 400 χιλιάδες Έλληνες μέσα σε σύνολο 1-1,5 εκατομ. κατοίκων, πολλοί εκ των οποίων ήταν Εβραίοι και Αρμένιοι δεν υπάρχει δίλημμα παρά μόνο …άλλα κίνητρα τα οποία καταλαβαίνει κάποιος αν σκεφτεί από ποιες ‘μοντέρνες’ ιδέες, ιδεολογίες ήταν πλήρης ο Βενιζέλος.

    Και το άλλο που λέτε ότι στην περίπτωση που κερδίζαμε τον πόλεμο θα αποκτούσαμε και την Πόλη, σας διαψεύδουν τα γεγονότα! ΚΑΙ Τότε ο Βενιζέλος δεν θα ενσωμάτωνε την Πόλη στην Ελλάδα αλλά τι??!! Θα την έκανε αυτόνομο κράτος!! Προτεκτοράτο που θα λέγανε σήμερα κάποιοι!!

    Αγαπητέ, πολλοί νεοέλληνες, όπως είπα, ‘ανατριχιάζουν’/ /αηδιάζουν στο άκουσμα των λέξεων Κωνσταντινούπολη και Χριστιανισμός. Γι’αυτό ποτέ γι’αυτούς δεν υπήρξε ούτε για μια στιγμή πραγματική επιθυμία-πιθανότητα να ξαναπάρουμε την Πόλη! Δε την θέλανε! Αυτοί ήτανε κυβέρνηση, αυτοί κάνανε ό,τι θέλανε!
    Οι έλληνες αυτοί είναι υπεύθυνοι για την κατάντια του Ελληνισμού(και φυσικά πρέπει να δώσουν λόγο για το, τόσο πολύ, χυμένο αίμα…)!

    Με τέτοιους επι κεφαλής ΚΑΙ άγαλμα του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη να περιμένεις!!
    Σας ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να απαντήσετε στο αίτημά μου.

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 05/11/2009

  24. Παρόλα τα δεινά των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και την καταστροφή του 1922 ο Ελ. Βενιζέλος έτρεφε μια μοναδική εκτίμηση και αγάπη προς τον Μουσταφά Κεμάλ αν κρίνουμε από την Επιστολή του Ελ. Βενιζέλου να απονεμηθεί το βραβείο Νόμπελ ειρήνης στον Μουσταφά Κεμάλ

    The Nomination Database for the Nobel Prize in Peace, 1901-1956
    http:// nobelprize.org/nomination/peace/nomination.php?action=show&showid=2046
    The Nomination Database for the Nobel Prize in Peace,
    1901-1956
    Year: 1934
    Number: 24-1
    Nominee Name: Mustafa Pascha Kemal
    Year, birth: 1881
    Year, death: 1938
    Profession/Category: Founder and president of the Republic of Turkey (1923-1938)
    Country: TR (TURKEY)
    Nominator Name: BK Veniselos
    Profession/Category: Member of the Greek parliament
    City: Athens
    Country: GR (GREECE)
    Comment: Kemal was on the short list, but no evaluation was written. It was supposed to be added later, but no evaluation on him was added.
    In 1934 Mustafa Kemal was given the name Atatürk (Father of the Turks) by the Turkish national assembly.

    Επιστολή Ελ. Βενιζέλου στο Ινστιτούτο Νόμπελ (Νορβηγία)
    Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1934

    Κύριε Πρόεδρε,

    Για περίπου επτά αιώνες ολόκληρη η Μέση Ανατολή και
    μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης αποτέλεσαν θέατρο
    αιματηρών πολέμων. Κύρια αιτία γι αυτούς ήταν η Οθωμανική
    Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων.
    Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του
    Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν
    και οι διαδοχικές εξεγέρσεις όλων αυτών των λαών που προσέβλεπαν στην απελευθέρωσή τους δημιουργούσαν μια κατάσταση πραγμάτων που θα παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε τα ‘ίχνη που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.
    Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το
    εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των
    αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σ’ αυτή την κατάσταση
    αστάθειας και μισαλλοδοξίας.
    Πράγματι, σπάνια στη ζωή ενός έθνους πραγματοποιήθηκε σε
    τόσο λίγο χρόνο μια αλλαγή τόσο ριζική.
    Μια παρακμάζουσα αυτοκρατορία που ζούσε υπό θεοκρατικό καθεστώς στο οποίο οι έννοιες του δικαίου και της θρησκείας συγχέονταν μετατράπηκε σ`ένα εθνικό και σύγχρονο κράτος, γεμάτο ενέργεια και ζωή.
    Με την ώθηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ
    το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταλύθηκε και
    το κράτος κατέστη αληθινά κοσμικό. Το έθνος ολόκληρο στράφηκε προς την πρόοδο, με την θεμιτή φιλοδοξία να ενταχθεί στην πρωτοπορία των πολιτισμένων λαών.
    Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης προχώρησε
    από κοινού με όλες εκείνες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που
    προσέδωσαν στο νέο κυρίως εθνικό κράτος της Τουρκίας τη
    σημερινή του μορφή. Πράγματι η Τουρκία δεν δίστασε να
    αποδεχθεί ειλικρινά την απώλεια επαρχιών όπου κατοικούσαν
    άλλες εθνότητες και, ικανοποιημένη πραγματικά με τα εθνικά
    και πολιτικά της σύνορα όπως καθορίστηκαν από τις Συνθήκες,
    έγινε αληθινός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.
    Είμαστε εμείς οι Έλληνες που αιματηροί αγώνες αιώνων μας
    είχαν φέρει σε κατάσταση διαρκούς ανταγωνισμού με την Τουρκία οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να αισθανθούμε τις συνέπειες αυτής της βαθιάς αλλαγής στη χώρα αυτή, διάδοχο της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
    Από την επόμενη μέρα της Μικρασιατικής καταστροφής,
    διαβλέποντας την δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη
    Τουρκία, που προέκυψε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος,
    της απλώσαμε το χέρι και το δέχτηκε με ειλικρίνεια.
    Από αυτήν την προσέγγιση, που μπορεί να χρησιμεύσει ως
    παράδειγμα για τη δυνατότητα συνεννόησης ακόμη και μεταξύ λαών που τους χώρισαν οι πιο σοβαρές διαφορές, όταν αυτοί διαποτιστούν με την ειλικρινή επιθυμία για ειρήνη, προέκυψαν μόνο καλά, τόσο για τις δύο ενδιαφερόμενες χώρες όσο και για τη διατήρηση της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.
    Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται αυτή η πολύτιμη συμβολή στην
    ειρήνη δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Πασά.
    Έχω λοιπόν την τιμή ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του Ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια νέα εποχή στην πορεία της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να υποβάλλω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για την διακεκριμένη τιμή του βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη.

    Με βαθύτατη εκτίμηση

    Ε.Κ.Βενιζέλος

    Σχόλιο από theo | 05/11/2009

  25. “Τύφλα” νάχει η Ρεπούση!!
    Εφιάλτης στο δρόμο για την Πόλη.

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 05/11/2009

  26. Να θυμήσω
    -σ” όσους μπορούν να ξεχωρίσουν τις ιστορικές φάσεις,
    -όσους
    δεν χρησιμοποιούν τα τρομερά λάθη και τις παραλήψεις του Βενιζέλου για να αθωώσουν τους βασικούς ενόχους της Μικρασιατικής Κατασροφής που είναι οι άφρονες Μοναρχικοί του Λαϊκού κόμματος που ανέβηκαν στην εξουσία το Νοέμβριο του 1920 και κατάφεραν μέσα σε 2 χρόνια να προκαλέσουν τη μεγαλύτερη καταστροφή και ανθρώπινη τραγωδία που συνέβη ποτέ στην περιοχή μας, ότι έχουμε αναδημοσιεύσει ένα άρθρο με τα λάθη του Βενιζέλου:

    http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/06/06/venizelos/

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/11/2009

  27. @ 26 Είναι σωστά όσα αναφέρει ο Π&Α.

    Μπορείτε να βρείτε αντίγραφο της Επιστολής του Ε.Βενιζέλου προς τον Πρόεδρο της Επιτροπής Βραβείου Νόμπελ παρακάτω.

    ΕθνικόΊδρυμα «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος»
    Ψηφιακό Αρχείο ΕΙΕ & Μ ΕλευθέριοςΒενιζέλος
    Ταυτότητα Τεκμηρίου:Μουσείο Μπενάκη, Αρχείο Ελευθερίου Βενιζέλου
    Φάκελος 283~108
    Επιστολή του Ε.Βενιζέλου προς τον Πρόεδρο της Επιτροπής Βραβείου Νόμπελ
    ΤΙΤΛΟΣ σχετικά με την απονομή βραβείου ειρήνης στον Μουσταφά Κεμάλ.
    ΑΠΟΣΤΟΛΕΙΣ ΤΕΚΜΗΡΙΩΝ Βενιζέλος, Ελευθέριος Κ. (1864-1936) ΠΑΡΑΛΗΠΤΕΣ ΤΕΚΜΗΡΙΩΝ Πρόεδρος Επιτροπής Βραβείου Νόμπελ
    ΤΟΠΟΣ ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ Νορβηγία
    ΕΙΔΟΣ ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ Επιστολή
    ΓΛΩΣΣΑ ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ Γαλλική
    ΑΡΙΘΜΟΣ ΣΕΛΙΔΩΝ 3
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ Προτείνει να απονεμηθεί βραβείο Νόμπελ ειρήνης στον Μουσταφά Κεμάλ, επειδή έθεσε τέρμα στους πολέμους που συγκλόνισαν την Ανατολή, μέσω της ελληνοτουρκικής συνεννόησης.
    ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ Κεμάλ, Μουσταφά, Πασά
    ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ Αντίγραφο
    Αριθμός Εικόνων : 3

    Σχόλιο από theo | 05/11/2009

  28. Πόντος @ Αριστερά
    Κάνεις συνεχώς το ίδιο λάθος, να θεωρείς πως βγάζοντας υπεύθυνο τον Βενιζελο υποστηρίζουμε τους απίστευτους φιλογερμανούς βασιλικούς! Νομίζω μιλάτε αυθαίρετα!
    Και κάνεις λάθος να θεωρείς σωστούς διανοούμενους ομοϊδεάτες-συνεργάτες του βενιζέλου(Γληνός, Καζαντζάκης….), αλλά και τους συντρόφους των μπολσεβίκων που επηρέασαν Μικρασιάτες και Έλληνες την ίδια ώρα που όπλα και ρούβλια χαρίζονταν στον Κεμάλ! Τους λεγόμενους αριστερούς! Καλά, αυτοί δε ντρέπονταν να υποστηρίζουν τους μπολσεβίκους όταν βλέπανε τον σφαγέα Κεμάλ να τα παίρνει από αυτούς? Το αίμα τόσων αδελφών τους δε τους συγκινούσε? ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗ ΞΕΡΑΝΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑ Ο ΤΟΥΡΚΟς??? Αλλά θα μου πείτε εδώ γνωστή μου κομουνίστρια(Ουζμπέκα), όταν της είπα πως ο Κεμάλ εξοπλίστηκε από τον Λένιν με κατηγόρησε ως άσχετο (μετά βεβαίως δεν ήξερε τι να πει)!!!!!! Άρα υπάρχουν και αφελείς-απληροφόρητοι αριστεροί!

    Το θέμα είναι να βλέπουμε τα λάθη του παρελθόντος και να μη τα κάνουμε σήμερα!! Νομίζετε πως οι ‘γιοι’ του βενιζέλου που δρουν δήμερα στον Ελλαδικό χώρο δε συνεχίζουν το καταστροφικό έργο που άρχισε ο ‘πατέρας’ τους??! Νομίζω πως είναι συνεπείς και σιγά-σιγά τα έχουν κάνει σμπαράλια όλα.

    Δεν έχω λόγο να ξαναγράψω εδώ, κλείνω με την ελπίδα να μη ξαναζήσουμε τέτοιες άσχημες μέρες σαν αυτές της Μικρασιατικής καταστροφής!
    Καληνύχτα σας.

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 05/11/2009

  29. Κύριε Στεργίου γράψατε για τις επιρροές από τους πρωτόγονους κομμουνιστές του ΣΕΚΕ των μικρασιατώνκ.λπ. κάτι που αποτελεί μεγάλο λάθος και αποτέλεσμα προκατάληψης. Γι αυτό σας θυμίζω ένα πολύ χρήσιμο σχόλιο του φίλου μας «κιλκισιώτη» που κατατέθηκε σε άλλη συζήτησ στο μπλογκ μας και θα μπορούσαμε να το τιτλοφορήσουμε «Πρόσφυγες του ’22 και Αριστερά» και γράφτηκε μ” αφορμή τις σύγχρονες ηλίθιες προσεγγίσεις του ΚΚΕ για τα μικρασιατικά:

    —————————

    Η πρώτη μεγάλη ιστορική αφαίρεση εμπεριέχεται στην έκφραση : «Το διαμελισμό και το μοίρασμα της Τουρκίας… «

    Μα δεν γνωρίζουν οι ιστορικοί του ΚΚΕ ότι η Τουρκία ιδρύθηκε το 1923 και οι Τούρκοι γιορτάζουν και διατρανώνουν παντού και πάντα αυτή την ίδρυση του κράτους τους; Ή δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την τεράστια, σε κάθε επίπεδο, διαφορά ενός κράτους προνεωτερικού θρησκευτικού, από ένα έθνος-κράτος. Θα έπρεπε τουλάχιστον να έχουν αντιληφθεί ότι αυτά έχουν εκφραστεί και σε συμβολικό επίπεδο, όταν ο νικητής μιλιταριστής Μουσταφά Κεμάλ, ανακηρύσσεται σε «Ατατούρκ» δηλαδή «γεννήτορα του έθνους των Τούρκων»...

    Η προγενέστερη μορφή κράτους που υπήρχε ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία -στην οποία την εξουσία πραξικοπηματικά ανήλθαν οι εθνικιστές με το πραξικόπημα των Νεότουρκων του 1908. Κομμάτι της οποίας Αυτοκρατορίας ήταν και ο Μωριάς και η Ρούμελη και η Θεσσαλία και η Μακεδονία και η Κρήτη και η Θρακη (Δυτική και Ανατολική) και η Ιωνία και ο Πόντος και η Μεσοποταμία. Και ήταν μια αυτοκρατορία πολυεθνική, φεουδαρχική, ισλαμική.

    Γιατί όμως οι σύγχρονοι «ιστορικοί» του ΚΚΕ κάνουν αυτή την ταύτιση και διαστρεβλώνουν την ιστορική συγκυρία μιλώντας για αποικιοκρατία και συμφωνώντας ΑΠΟΛΥΤΩΣ με τον Ιωάννη Μεταξά, ενώ είναι γνωστό ότι από τον οθωμανικό πληθυσμό του 1914, περί το 15%-20% ήταν Έλληνες, σημαντικό ποσοστό Αρμένιοι και από τους μουσουλμάνους Κούρδοι, Λαζοί, Κιρκάσιοι, Αλβανοί κ.ά.

    Ποιά πονηριά και σκοπιμότητα κρύβεται πίσω από αυτή τη διατύπωση που προκαταβάλει τους αναγνώστες και διαστρεβλώνει την πραγματικότητα;

    Η απάντηση είναι απλή: Γιατί μέχρι σήμερα βαδίζουν στις αναλύσεις των πρώτων εκείνων παλαιοελλαδιτών σοσιαλιστών που μέσα απ” το ΣΕΚΕ αντιτάχθηκαν στη χειραφέτηση των Ελλήνων της Ανατολής. Βέβαια τότε, το ΣΕΚΕ εξέφραζε μόνο τους παλαιοελλαδίτες ομοίδεάτες του και ίσως τους προλετάριους Εβραίους της Θεσσαλονίκης και τίποτα άλλο. Για τους Έλληνες της Ανατολής η Αριστερά ήταν διαφορετική: Για τους Πόντιους το αντάρτικο απελευθερωτικό τους κίνημα, για τους Σμυρνιούς και τους Κωνσταντινουπολίτες οι εργατικές οργανώσεις της Σμύρνης και της πόλης που βρισκόταν στη γραμμή Γιαννιού και όχι Μπεναρόγια.

    Παρότι και τον Μπεναρόγια και τους υπόλοιπους εμπνευστές αυτής της γραμμής τους διέγραψαν σύντομα και τους έδιωξαν από το Κόμμα και πολλούς τους εξόντωσαν αργότερα με την ΟΠΛΑ, εν τούτοις λόγω αμάθειας, συντηρητισμού και διαιώνισης ενός αχάριστου πνεύματος εντός του ΚΚΕ, που στρέφεται εναντια στους πρόσφυγες του ’22, συντηρείται αυτή την αντιλαϊκή και αντιδραστική μυθολογία περί «ιμπεριαλισμού στη Μικρά Ασία».

    Το μόνο που δε μας λένε οι σύντροφοι του Περισσού, είναι τι θα γίνονταν οι πολυάριθμοι ελληνικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας σε εκείνες τις συνθήκες μετατροπής της πολυεθνικής Αυτοκρατορίας σε τουρκικό έθνος-κράτος όπου κυριαρχούσε ο εθνικισμός και οι δολοφονικές πρακτικές κατά των χριστιανικών πληθυσμών;

    Είναι πρόκληση, τόσο κατά της ιστορίας, όσο και κατά της ύπαρξης των σύγχρονων Ελλήνων που προέρχονται από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής, να θεωρείται κομμάτι της ιστορίας της πανελλήνιας Αριστεράς οι αντιδραστικές, εκτός πραγματικότητας, θέσεις του ΣΕΚΕ, το οποίο σημειωτέον στα Επίσημα Κείμενά του δεν αναφέρει πουθενά ότι υπήρχαν Έλληνες στη Μικρά Ασία. Η πραγματική ιστορία της ελληνικής Αριστεράς αρχίζει μετά το 1923, όταν συναντήθηκαν οι πρόσφυγες με τους παλαιοελλαδίτες και τους υπόλοιπους (Έλληνες και μη της ελλαδικής επικράτειας), και μετέτρεψαν μια περιθωριακή σέχτα, όπως ήταν το ΣΕΚΕ-ΚΚΕ, στην μεγάλη Αριστερά που οδήγησε στη μεγαλειώδη Εθνική Αντίσταση.

    Η έλλειψη αυτοκριτικής και η εμμονή στα σχήματα συνεργασίας με την Άκρα Δεξιά τότε που οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή, μόνο θλίψη δημιουργεί…

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/11/2009

  30. Τα ερωτήματα που θέτει ο κ.Στεργίου είναι εύλογα, απολύτως λογικά και εύστοχα. Η διαφορά όμως του κ.Στεργίου με τον Ελ.Βενιζέλο είναι ότι ο κ.Στεργίου γράφει κατόπιν εορτής…
    Ας δούμε τι έγραφε ο Βενιζέλος μετά την ήττα του στις εκλογές του 1920 και πριν τη μικρασιατική καταστροφή:

    http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2008/12/blog-post.html

    Σχόλιο από doctor | 05/11/2009

  31. Μπράβο ντόκτορ. Πολύ ωραίο το αφιέρωμά σου!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/11/2009

  32. «Έχω λοιπόν την τιμή ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του Ελληνοτουρκικού συμφώνου»

    με το οποίο παραιτήθηκε από οποιωνδήποτε αξιώσεων επί των ελληνικών περιουσιών της Μ.Ασίας που ισοσταθμίστηκαν με αυτές των Τούρκων στην Ελλάδα αν και πολύ μεγαλύτερης αξίας.

    Κάτι που να μην του το είπαν να κάνει οι Εγγλέζοι είχε κάνει ποτέ στη ζωή του;

    Σχόλιο από κων/νος | 06/11/2009

  33. Kων/νε,

    πρέπει να διαβάσεις περισσότερο και να προσπαθήσεις να μην προκαταβάλεις την αλήθεια. Το συγκεκριμένο Σύμφωνο της Άγκυρας του 1930 υπεγράφη σε μια περίοδο απομάκρυνσης του Βενιζέλου από τα βρετανικά συμφέροντα και προσέγγισης των Ιταλών. Οι εκκρεμότητες έκλεισαν βιαστικά και με τον τρόπο που έκλεισαν για ένα κα μόνο λόγο: Για να εξυπηρετηθεί η δυνατότητα δημιουργίας ενός Άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ Ελλάδς-Ιταλίας και Τουρκίας. Στο πλαίσιο αυτό επιχειρήθηκε η μέγιστη δυνατή προσέγγιση Ελλάδας και Τουρκίας που σε συμβολικό επίπεδο εκφράστηκε με την πρόταση Βενιζέλου για Νόμπελ Ειρήνης στον Μουσταφά Κεμάλ.

    Οι μελετητές του Βενιζέλου διατυπώνουν σαφώς την άποψη ότι μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και ίσως μετά την ήττα του στις εκλογές του ’20 ο Βενιζέλος μετατρέπεται σε κλασικό «παλαιοελλαδίτη» πολιτικό που τίποτα δεν είχε να ζηλέψει από τους παλιούς του αντιπάλους του Λαϊκού Κόμματος.

    Διάβασε προσεκτικά τα κείμενα που έχουμε αναδημοσιεύσει και αναφέρονται στην πολιτική του Ελ. Βενιζέλου.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 06/11/2009

  34. Ντόκτορα, με μισή καρδιά γράφω αυτό το σχόλιο γιατί ο πόντιος πάλι θα μου πει πως δε κρατώ αυτά που λέω και ξαναγράφω! Δε πειράζει όμως ας πει ό,τι θέλει, ένα τελευταίο λοιπόν!
    ΔΕΝ έθεσα κανένα πραγματικό ερώτημα, όλα ήταν ρητορικά! Ας μη έχουν λοιπόν κάποιοι, ίσως και εσύ, συνεχώς την καραμέλα ότι γράφουμε κατόπιν εορτής! «Μετά Χριστόν προφήτες» κτλ….

    Ένα πράγμα χρειάζεται!
    Ένα αφιέρωμα για το πώς από ΠΡΟΜΟΝΤΕΡΝΑ κίνητρα και προμοντέρνους επαναστάτες (Μακρυγιάννης κ.α.) ξεπέσαμε σε ΜΟΝΤΕΡΝΑ κίνητρα και μοντέρνους κυβερνήτες (Βενιζέλος κα) να λυμαίνονται ασύστολα και ανερυθρίαστα θησαυρούς τριών χιλιετιών και στα στερνά χρόνια μας βγήκαν και οι μεταμοντέρνοι να αποτελειώσουν ό,τι είχε μείνει όρθιο.
    Όποιος καταλαβαίνει τι θέλω να πω, καλώς ….

    Καλημέρα σας.

    Στεργίου Κ.

    Σχόλιο από Στεργίου | 06/11/2009

  35. Ο μπαρμπαγιάννης ο Μακρυγιάννης δεν ήταν αυτός που είπε «καλα φάγανε οι άλλοι, καιρός να φάνε και τα δικά μας παιδιά»; Όταν συντάχθηκε με τους «αυτόχθονες» στην σύγκρουσή τους με τους «ετερόχθονες» με αποτέλεσμα να απολυθούν απο το δημόσιο αυτοί που «καλά φάγανε» όπως ο Κωνσταντινουπολίτης Κωσταντίνος Παπαρηγόπουλος, προς όφελος των αγράμματων «δικών μας παιδιών»;

    Η ειρωνεία είναι ότι μέχρι σήμερα συνεχίζεται η νοοτροπία του μπαρμπα-Γιάννη. Βλέπε σταζιέρ!

    Σχόλιο από Ζωνιανίτης | 06/11/2009

  36. «Για να εξυπηρετηθεί η δυνατότητα δημιουργίας ενός Άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ Ελλάδς-Ιταλίας και Τουρκίας.»

    Έχεις την εντύπωση ότι αυτό δεν εντασσόταν στα βρετανικά συμφέροντα;
    Επειδή έχω διαβάσει περισσότερο, ξέρω τι σου λέω.

    Σχόλιο από κων/νος | 07/11/2009

  37. Αφελείς προσεγγίσεις νεοελλήνων αρχαιοελληνικού προσανατολισμού, εγκληματικού προσανατολισμού όπως εξελίχθηκαν ΚΑΙ εξελίσσονται τα γεγονότα.

    Λίγα λόγια του Μακρυγιάννη, έτσι για να μη αποδίδουν εσκεμμένα ό,τι νάναι στον στρατηγό!

    «….Τότε κατάλαβα και οι νέοι κυβερνήται μας είναι χερότεροι, κ᾿ ελεεινολογούσα την πατρίδα, ότι ο Θεός δεν είπε να την λευτερώση ακόμα σ᾿ τ᾿ αληθινά, και κρίμα ᾿σ τους κόπους μας εβγιαστήκαμεν, και την πήραμεν εις το λαιμό μας…”

    Δεν ελευθερωθήκαμε ακόμη(!!!), λέει, αλλά τελούμε υπό το ζυγό των (χειρότερου από του Οθωμανού) αρχαιολατρών νεοελλήνων.

    Το τμήμα του σχολίου είναι στο σχόλιο του cacofonix (προς το τέλος) στο:

    http://theamapati.wordpress.com/2009/10/20/agionoros/#comment-22576

    Ό,τι και να μας πουν το σίγουρο είναι πως ο αρχαιοελληνικός προσανατολισμός με ταυτόχρονη άρνηση της πίστέως μας είναι η αιτία των μεγαλύτερων εγκλημάτων κατά του Ελληνισμού. Είναι υπεύθυνος για την κατάντια μας!

    Σχόλιο από Γραικός | 07/11/2009

  38. […] εκπληκτικό αφιέρωμα του “Πόντος και Αριστερά“, ενδεικτικό για τον τρόπο σχηματισμού των σύγχρονων […]

    Πίνγκμπακ από Τι έγινε στην Ανατολική Θράκη τον Οκτώβρη του ‘22 « ΣΟΥΣΑΝΗΣ | 08/11/2009

  39. […] εκπληκτικό αφιέρωμα του “Πόντος και Αριστερά“, ενδεικτικό για τον τρόπο σχηματισμού των […]

    Πίνγκμπακ από Τι έγινε στην Ανατολική Θράκη τον Οκτώβρη του ‘22 « www.olympia.gr | 08/11/2009

  40. Αγαπητέ κ.Στεργίου, δυστυχώς, τον χρόνο δεν μπορούμε να τον κερδίσουμε, εκτός κι αν είστε άνω των 100 και κάνω λάθος!
    Έχετε το προβάδισμα να ζείτε στο σήμερα, ενώ ο Βενιζέλος έπρεπε να πάρει δύσκολες αποφάσεις, και ναι, χωρίς συμμάχους δεν γίνεται τίποτα και πουθενά.
    Δυστυχώς όμως έχουν επικρατήσεις οι λαϊκίστικες θεωρήσεις του στυλ «κακώς κάναμε το αγγλικό, γαλλικό και ρωσσικό κόμμα» ενώ οι ίδιοι οι Έλληνες ζητούσαν κάποιον ξένο βασιλιά για να τους κυβερνήσει και στήριζαν τις ελπίδες τους σε αυτούς που τους έκαναν να υπάρχουν: στους Ευρωπαίους.
    Έτσι, δεν μιλάμε για καραμέλα, αλλά για την ωμή, σκληρή πραγματικότητα που δεν αλλάζει είτε …την έχουμε τρισχιλιετή είτε όχι…
    Όσο για τον Μακρυγιάννη, με κάλυψε πλήρως ο Ζωνιανίτης.
    Δικαιολογώ μόνο όποιον δεν τον έχει διαβάσει.

    Σχόλιο από doctor | 11/11/2009

  41. Δεν «έπαιρνε αποφάσεις» έρχονταν έτοιμες.
    Κατηγορείτε άλλους κι άλλους για ξενοδουλεία και την προσωποίησή της την έχετε κάνει εικόνισμα, ο πάνσοφος ηγέτης,
    ο «εθνάρχης» κλπ.
    Έπειτα το ’19 από το ’44 απέχουν μόλις 25 χρόνια, στη 1η περίπτωση ήταν καλός ο ρόλος των Άγγλων ενώ στη 2η κακός?

    Σχόλιο από κων/νος | 12/11/2009

  42. Πόσο ενοχλητικοί καταφέρνουν να γίνονται κάποιοι όταν σας προσάπτουν πράγματα που δεν είστε; Ειδικά όταν δεν έχουν καταλάβει ότι πρις ανοίξουν το στόμα τους ή πριν πιάσουν το πληκτρολόγιο στα χέρια τους θα πρέπει τουλάχιστον να έχουν διαβάσει αυτά τα σχετικά που έχετε αναρτήσει. Τι να ειπεί κανείς και τι να ερωτήσει; Λέτε η ημιμάθεια και η προκατάληψη να είναι ίδιον των Νεοελλήνων;

    Σχόλιο από Zωνιανίτης | 12/11/2009

  43. […] -Τι έγινε στην Ανατολική Θράκη τον Οκτώβ […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  44. […] του Αγίου Στεφάνου της Κωσταντινούπολης (στην Ανατολική Θράκη)  θα γίνουν πρόσφυγες με τη Συνθήκη της Λωζάννης, όπου […]

    Πίνγκμπακ από Απ’ τον Άγ. Στέφανο της Πόλης στον Αγ. Στέφανο Αττικής « Πόντος και Αριστερά | 27/01/2010

  45. […] του Αγίου Στεφάνου της Κωσταντινούπολης (στην Ανατολική Θράκη)  θα ενταχθούν στους Ανταλλάξιμους και θα γίνουν […]

    Πίνγκμπακ από -H εκδήλωση στο γυμνάσιο του Αγίου Στεφάνου « Und ich dachte immer | 13/02/2010

  46. Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να «κατεβάσετε» την διδακτορική διατριβή με τίτλο «Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις (1922-1930)» του Γιωλτζόγλου Σταύρου.
    Πρόκειται για μια ογκώδη και εκπληκτική δουλειά, υπό την επίβλεψη του πολύ καλού καθηγητή του ΑΠΘ, Ιωάννη Κολιόπουλου.
    Γίνεται ευρεία χρήση τουρκικών αρχειακών πηγών μιας και ο συγγραφέας ήταν για αρκετά χρόνια αποσπασμένος από το Υπ. Παιδείας στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας.
    Είναι ένα ανεκτίμητο υλικό, μια δουλειά πολλών ετών και αξίζει να διαβαστεί:

    http://invenio.lib.auth.gr/search?f=author&p=%CE%93%CE%B9%CF%89%CE%BB%CF%84%CE%B6%CF%8C%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85%2C%20%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82%20%CE%A7.&ln=el

    Σχόλιο από doctor | 26/08/2010

  47. Reblogged this on Oxtapus *blueAction.

    Σχόλιο από oxtapus | 01/02/2014

  48. […] στην Τουρκία, ονομάζοντας τα « Τούρκικα Στενά», μία Ανατολική Θράκη η οποία όχι μόνον είναι Ελληνική αλλά συμμετείχε και […]

    Πίνγκμπακ από Σάν σήμερα: 13 Απριλίου | Στράβων Αμασεύς | 13/04/2014

  49. για μην λεμε …………., η γαλλια για οικονομικες δοσοληψιες και η ιταλια για την σμυρνη μας πουλησαν στεγνα.οι βρετανοι στο τελος για να κρατησουν τα κεκτημενα τους στις συμφωνιες.φερθηκαν πουστικα στην μητρα του πολιτισμου τους.αν δεν ηταν η ελλαδα να κρατησει τις βαραβαρες φυλες της ασιας,δεν θα υπηρχε ο δυτικος ευρωπαικος πολιτισμος.

    Σχόλιο από ασλανιδης σαββας | 21/07/2014

  50. @ ασλανιδης σαββας

    Kαι οι ελλαδίτες ηγέτες γιατί μας πούλησαν ρε Σάββα;

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 22/07/2014


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 158 other followers

%d bloggers like this: