http://diethneskafeneio.blogspot.com/2009/07/blog-post_4511.html

«Ὅλα ὅσα ξέρετε γιά τήν ἑλληνική πολιτική στό ποµακικό ζήτηµα εἶναι φούµαρα», µᾶς εἶπε στίς 22/5 ὁ Τάσος Κωστόπουλος τοῦ «Ἰοῦ τῆς Ἐλευθεροτυπίας», παρουσιάζοντας τό σχετικό βιβλίο του στό Ἐργατικό Κέντρο Ξάνθης. Στήν ἐκδήλωση πού ὀργάνωσε ἡ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. µίλησε µαζί µέ τόν δηµοσιογράφο Σαµί Καραµπουγιουκλού (φωτό) καί, ἀφοῦ παρέθεσε ὅλες τίς παιδιόθεν τραυµατικές του ἐµπειρίες ἀπό τήν Ἑλλάδα, προσπάθησε νά ὑπερασπίσει τή βασική θέση τοῦ βιβλίου του: ὅτι ἡ κρατική πολιτική ἔστησε τό «ποµακικό», δηλ. χωρίς αὐτήν οἱ Ποµάκοι θά ἐκτουρκίζονταν «φυσιολογικά».

Ὅµως ἡ πολυπληθής παρουσία καί ἡ καταλυτική ἐπιχειρηµατολογία τῶν φίλων µας γελοιοποίησε τά φληναφήµατα, ἐπικαλούµενη τήν καθηµερινή ἐµπειρία κάθε ἐµπλεκόµενου: Ἡ πάγια ἑλληνική πολιτική (κεντρικά καί τοπικά) ἐπί δεκαετίες πριµοδοτεῖ τούς Τούρκους καί πολεµᾶ τούς Ποµάκους. Τίς µαγικές του εἰκόνες ἄς τίς κρατήσει ὁ Τ.Κ. γιά τίς παρέες του στήν πρωτεύουσα, νά γελᾶνε µέ τά µισελληνικά αὐτά ἀστεῖα.

ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

http://antifonitis.gr/online/?p=1502

Συνήθως, οι καλές και αποτελεσματικές λύσεις δεν είναι δημοφιλείς…

Σαφώς και οι ελίτ και τα κέντρα κάθε είδους, όπως και οι ομάδες πίεσης και τα lobby, αποτελούν διαμορφωτές της πολιτικής, παραπολιτικής και των εξελίξεων. Κια μάλιστα τις εξελίξεις και αλληλεπιδράσεις δεν πρέπει να τις δούμε στο στενό γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας αλλά με μια ευρύτερη και οξυδερκή γεωπολιτική ματιά που φτάνει από την Κίνα και την Κεντρική Ασία και καταλήγει στα Βαλκάνια, ως τον προθάλαμο της Δυτικής Ευρώπης.

Ομοίως, οι εγχώρια πολιτική τάξη όλων των αποχρώσεων και κατευθύνσεων, ακόμη και οι εξωκοινοβουλευτικές ομάδες όλου του πολιτικού φάσματος, αφενός αποτελούν μέρος του ίδιου συστήματος / παιχνιδιού ανεξάρτητα από το αν συμμετέχουν ή όχι στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και στη νομή της εξουσίας.

Σε κάθε κλειστό σύστημα υπάρχουν και βαλβίδες εκτόνωσης, ειδάλλως απειλείται με κατάρρευση.

Στην ίδια τη φύση και τη ζωή εξάλλου δεν αρέσουν τα κενά και σπεύδει να τα καλύψει…

Η ικανότητα διαμόρφωσης των εξελίξεων διακρίνει τους ηγήτορες από τους διαχειριστές.
Η εδώ πολιτική και μη τάξη υιοθέτησε μια διαχειριστική λογική των πραγμάτων και μετακύλισης τους στο μέλλον. Συνεπώς γιατί να πρτοσφέρεται το άλλοθι του ανίκανου ή κακόμοιρου; Και όχι του συμμέτοχου, συνεργού στην πολιτική δυσωδία και τη θεσμική κατάρρευση του σήμερα;

Όσο δε για την αριστερά / ακροαριστερά, εντός και εκτός κοινοβουλίου, πέρα από το φληνάφημα της πολυπολιτισμικότητας, που πουθενά στον κόσμο δεν εφαρμόστηκε όπως ευαγγελίστηκε, η μεγαλύτερη ευθύνη της είναι η αρνητικότητα της.

Πέρα από τις ιδεολογικές και κοινωνικές αναλύσεις στις οποίες φιλάρεσκα αναλώνεται και συνθλίβεται, δεν διαθέτει λύσεις βιώσιμες, πρακτικές που να αμβλύνουν καταστάσεις και να βελτιώνουν πρακτικά την ποιότητα ζωής.

Η εποχή των επαναστάσεων έχει παρέλθει. Η μεγαλύτερη επανάσταση που πρέπει να κερδιθεί είναι του νου και της λογικής.

Η δε δεξιά / ακροδεξιά, χαρακτηριζόμενη από καθαρότητα και σαφήνεια στο λόγο της, μπορεί να τρομάζει αλλά αγγίζει περισσότερο τα κοινωνικά στρώματα. Αν και τελευταία η κενή περιεχομένου αντίληψη περί μεσαίου χώρου θόλωσε και παραμόρφωσε την εικόνα της.

Η δέ συστηματική προσπάθεια εμπέδωσης και επιβολής της άποψης περί του κρίσιμου κοινωνικού κέντρου που είναι ο ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων, μάλλον κατασκεύασμα διείσδυσης και επιρροής στην εξουσία είναι παρά πολιτικό μόρφωμα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Φυσικά, από την όλη ανάλυση να μην εξαιρέσουμε και εμάς του ιδίους που τους αναδεικνύουμε, καθότι αυτοί που μας εκπροσωπούν είναι καθρέπτης της κοινωνίας μας.

Οταν το ελλαδικό καθεστώς πριν από χρόνια ξεκίνησε την αθρόα εισαγωγή μεταναστών (με τη μέθοδο της λαθρομετανάστευσης) είχε ασφαλώς υπόψη του τα οικονομικό και πολιτικό όφελος, την εξασφάλιση δηλαδή φτηνού και πειθηνιου (λογω επισφαλούς θέσης των μεταναστών) εργατικού δυναμικού. Στόχος ήταν να είναι η θέση τους όσο γίνεται πιο επισφαλής. Σε αυτό βοήθησαν τα ΜΜΕ και η Αστυνομία. Τα μεν μέσα μαζικής επιρροής, εκφράζοντας τόσο την άρχουσα τάξη όσο και το πλήθος των Ελλήνων μικροεργοδοτών που είχαν κάθε συμφέρον να κατηγορούν όσους εκμεταλλέυονταν (όποιος θέλει να ξεφορτωθεί το σκύλο του, λέει ότι είναι λυσσασμένος), καλλιέργησαν επιτήδεια τη σύγχυση μεταξύ – υπαρκτής – εισαγόμενης εγκληματικότητας και αλλοδαπών εργαζομένων, η δε Αστυνομία ανέλαβε το έργο της τρομοκράτησης δικαίων και αδίκων – με ιδιαίτερη προτίμηση πρός τους δίκαιους – φτάνοντας ενίοτε στο φόνο.

Τι έκανε η Αριστερά* για όλα αυτά; Κατήγγειλε – πολύ σωστά – τους συνεργούς (ΜΜΕ, Αστυνομία), όχι όμως τους ηθικούς αυτουργούς. Σιώπησε αμήχανα μπροστά στο φαινόμενο της εγκληματικότητας, λες και η προστασία της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας είναι ένα αντιδραστικό, μικροαστικό αίτημα. Εχασε έτσι την ευκαιρία να διαστείλει μετανάστες και παραβατικότητα. [ Η εισαγόμενη εγκληματικότητα ασφαλώς και είναι, εν μέρει τουλάχιστον, παρεπόμενο της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, αλλά βέβαια την ευθύνη για την εισαγωγή της δεν την έχουν οι μετανάστες αλλά η ελληνική πολιτική ηγεσία που προτίμησε την ανεξέλεγκτη από την ελεγχόμενη μετανάστευση. ]

Επέρριψε ευθύνες στον (έμφυτο μήπως;) ρατσισμό των Ελλήνων. Ο οποίος όντως υπάρχει. Απ’ όσο ξέραμε, όμως, η Αριστερά, τουλάχιστον η μαρξιστικών καταβολών, αναζητά τα αίτια των κοινωνικών φαινομένων και όχι μεταφυσικές εξηγήσεις. [Εσχάτως δε, η λύση που προτείνει στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης είναι να μην χρησιμοποιείται ο απαξιωτικός όρος "λαθρομετανάστης"...]

Πιο σοβαρό ακόμη: η καταγγελία του ρατσισμού έγινε στο όνομα της αρχής της πολυπολιτισμικότητας και όχι βάσει των υπαρκτών ζητημάτων που θέτει η μαζική μετανάστευση σε μία κοινωνία. Κι ας είναι γνωστό από την εποχή του Αριστοτέλη ότι όταν η εθνική σύνθεση μιας πόλης αλλάζει απότομα, το γεγονός αυτό καθ’ αυτό αρκεί για να πυροδοτήσει ταραχές (”Στασιωτικον και το μη ομοφυλον, εως αν συμπνευση” Πολιτικά, 1303). Και Αριστοτέλη να μην έχεις διαβάσει, το καταλαβαίνεις, αρκεί να διαθέτεις κοινό νου, κάτι που στην Αριστερά παιδιόθεν σπανίζει.

Η ελληνική αριστερά λοιπόν δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να ακολουθήσει το ευρωπαϊκό μοντέλο της κεντροαριστεράς, “η οποία, την προηγούμενη εποχή της οικονομικής ανόδου, αναδείχθηκε στην κατ’ εξοχήν παράταξη της παγκοσμιοποίησης και των δογμάτων της – ελεύθερες αγορές, αέναη διεύρυνση της Ένωσης, υπέρβαση των κάθε είδους συνόρων. Το αποτέλεσμα είναι να εμφανίζεται σήμερα ως ο τυπικός εκπρόσωπος εκείνου ακριβώς του μοντέλου που καταρρέει, ενώ η Κεντροδεξιά καταφέρνει να κρατάει μια επαφή με τα λαϊκά στρώματα, ποντάροντας στα προσφιλή της θέματα της ασφάλειας, της δημόσιας τάξης και της πατρίδας.” **

Ποιος είναι λοιπόν σήμερα υπεύθυνος, στα μάτια της ελληνικής κοινής γώμης για την κατάσταση αυτή; Οσοι την επεδίωξαν, δηλαδή οι ελληνικές οικονομικές ελίτ; Μα τι σχέση να έχουν αυτοί; Μήπως όσοι υλοποίησαν την πολιτική που οδήγησε ως εδώ, δηλαδή οι κυβερνώντες της Ελληνικής Δημοκρατίας; Μα τι να σού κάνουν κι αυτοί οι κακόμοιροι / ανίκανοι (διαγράψτε τη λέξη που δεν σάς ταιριάζει); Ε, τότε ποιός φταίει; Μα φυσικά η Αριστερά των πολυπολιτισμικών ιδεολογημάτων, η οποία αποτελεί τα ξερά που μαζί της καίγονται και τα χλωρά του όποιου πολιτικού φιλελευθερισμού εκπροσωπεί.

Μήπως μίλησε κανείς για αυταρχισμό; Αν είναι να τον αναλύουν όσοι είναι συνεργοί στην άνοδό του, ευχαριστώ δεν θα πάρω.

* Βασικά ο Σύριζα, ο οποίος γενικά φταίει, είτε όταν έχει λάθος πολιτική (το συνηθέστερο) είτε όχι … – ** Πηγή του παραθέματος: εδώ . Επιπλέον: ενδιαφέρουσες συζητήσεις: Ε-κυνική, εδώ και Μανιτάρι, εδώ.
herrkstories.wordpress.com

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών της 7 Ιούνη έρχονται να επιδεινώσουν τα προβλήματα πολιτικής αστάθειας που ήδη αντιμετωπίζει ο ελληνικός καπιταλισμός το τελευταίο διάστημα. Μία άρχουσα τάξη μέσα στη δίνη της χειρότερης οικονομικής κρίσης έχει ως διαχειριστή μία κυβέρνηση της ΝΔ που δέχεται νέο πλήγμα στην ήδη αποδυναμωμένη θέση της. Η ενίσχυση του ΛΑΟΣ, που αυτοπροσφέρεται ως στήριγμα για την κυβέρνηση του Καραμανλή, δεν μπορεί να σταθεροποιήσει την πολιτική κατάσταση. Η νίκη του ΠΑΣΟΚ, που ήρθε πρώτο κόμμα, δεν ανοίγει εναλλακτικές λύσεις ούτε για την άρχουσα τάξη, ούτε βέβαια για τους εργαζόμενους . Το πραγματικό ζήτημα που αναδεικνύεται είναι αν η Αριστερά μπορεί να ξεπεράσει τις αδυναμίες που την καθήλωσαν εκλογικά και να αξιοποιήσει μία περίοδο κρίσης και αστάθειας του συστήματος ώστε την κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές και όχι η εργατική τάξη και η νεολαία. Οι δυνάμεις της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς αναδεικνύονται σαν η κρίσιμη συνιστώσα που μπορεί να κάνει τη διαφορά.

Η ήττα της ΝΔ στις ευρωεκλογές έχει μεγάλες διαστάσεις. Εχασε ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους, δέκα ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες, πέφτοντας σε επίπεδα οικτρής μειοψηφίας. Το 1.650.000 που την ψήφισε αντιπροσωπεύει μόνο 16% του πληθυσμού. Μία κυβέρνηση που ήταν ήδη ασθενική κοινοβουλευτικά και αποδυναμωμένη ιδεολογικά από τα συνεχή σκάνδαλα χάνει τώρα κάθε κύρος. Σε κάθε περίπτωση δεν νομιμοποιείται να προχωρήσει στα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα που απαιτούν ο ΣΕΒ, η ΕΕ και το ΔΝΤ. Οποιοδήποτε βήμα του Καραμανλή προς αυτή την κατεύθυνση θα είναι πρόκληση για νέα κοινωνική έκρηξη των εργατών και της νεολαίας.

Οι πανηγυρισμοί του Γ. Παπανδρέου ότι η νίκη του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές άνοιξε το δρόμο για την αλλαγή σε προοδευτική κατεύθυνση δεν έχουν αντίκρισμα. Η αντίφαση ανάμεσα στις προσδοκίες του κόσμου που ψήφισε ΠΑΣΟΚ και το Σημιτικό Πρόγραμμα της ηγεσίας του, γίνεται ακόμα πιο μεγάλη. Μπορεί τα λάθη των ηγεσιών της Αριστεράς να χάρισαν ψήφους στο ΠΑΣΟΚ, μπορεί ο κόσμος που πριν ένα χρόνο δήλωνε ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις να στράφηκε προς τα κει, αλλά οι εμπειρίες του και οι προσδοκίες του βρίσκονται μίλια πιο αριστερά από τον Γ. Παπανδρέου. Είναι κόσμος που συμμετείχε στις απεργίες για το Ασφαλιστικό και στάθηκε στο πλευρό των μαθητών και των φοιτητών τον περασμένο Δεκέμβρη. Είναι κόσμος που εγκυμονεί νέες, μεγαλύτερες ανταρσίες όπως του Αρθρου 16 απέναντι στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Αυτές οι εξελίξεις δεν μπορούν να συγκαλυφθούν από τη φιλολογία για τα υψηλά ποσοστά αποχής. Είναι μύθος ότι όσοι δεν πήγαν να ψηφίσουν περιμένουν τις «κατάλληλες πρωτοβουλίες» του Καραμανλή για να επιστρέψουν στις κάλπες των ψηφοφόρων της ΝΔ. Είτε πρόκειται για ατομικές εκφράσεις αγανάκτησης και αηδίας, είτε για πολιτικές επιλογές απαξίωσης της Ευρωκάλπης, τα ποσοστά της αποχής μόνο με λαθροχειρίες μπορούν να θεωρηθούν ως «σταθεροποιητικές εφεδρείες» για το πολιτικό σύστημα. Μπορούν εύκολα να κερδηθούν στην κινηματική δράση και στην Αριστερά, αρκεί οι ηγεσίες της να βρουν καλύτερα επιχειρήματα από το να κάνουν κηρύγματα «δημοκρατικής υπευθυνότητας» ή μαθήματα στη νεολαία για το αν φιλάει με τα μάτια κλειστά ή ανοιχτά.

Οι μορφές διαμαρτυρίας, σωστές ή λαθεμένες, που επιλέγει ένας κόσμος είναι πάντα συνάρτηση των πολιτικών επιλογών που διαθέτει όχι μόνο της δικής του πολιτικής συνειδητοποίησης. Αν οι χειρισμοί των ηγεσιών της επίσημης Αριστεράς ανακόπτουν το ρεύμα της ριζοσπαστικοποίησης προς τα αριστερά, τότε ανοίγουν οι δυνατότητες για άλλες επιλογές όπως η αποχή (που πριμοδοτήθηκε από πολλές πλευρές) ή η ψήφος διαμαρτυρίας στους Οικολόγους- Πράσινους. Το μεγαλύτερο μέρος του 3,5% που κατευθύνθηκε εκεί συνδυάζει τις ελπίδες για μεγαλύτερη οικολογική ευαισθησία με τις προσδοκίες αποδοκιμασίας του επίσημου πολιτικού σκηνικού. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτές οι ελπίδες θα αποδειχθούν αυταπάτες και στα δύο σκέλη. Καθώς η ηγεσία των Οικολόγων –Πρασίνων δηλώνει ανοιχτή σε συνεργασίες και με τους επαγγελματίες «οικολόγους» των «πράσινων» επενδύσεων και με τα κόμματα της κυβερνητικής διαχείρισης. Γι’ αυτό η θέση αυτού του κόσμου βρίσκεται μέσα στους αγώνες και στα κινήματα της επόμενης περιόδου.

Το χειρότερο σημείο στα αποτελέσματα της κάλπης της 7 Ιούνη είναι η ενίσχυση του ΛΑΟΣ. Είναι σαφές ότι η προσπάθεια της κυβέρνησης Καραμανλή να παίξει το χαρτί του ρατσισμού ευνόησε το κόμμα του Καρατζαφέρη. Ο Πλεύρης από τη θέση του Νο2 στο ψηφοδέλτιο του ΛΑΟΣ, νομιμοποιήθηκε να προβάλει τα ρατσιστικά κηρύγματα του κατά των μεταναστών. Όταν ο «αρμόδιος υπουργός» Προκόπης Παυλόπουλος προβάλει τη μεταφορά σε χώρους έξω από την πόλη (πχ στην Πάτρα) ως λύση και τα ΜΜΕ αποκαλύπτουν πληροφορίες για μετατροπή του ΝΑΤΟϊκού στρατοπέδου στον Ασπρόπυργο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης «λαθρο»-μεταναστών, οι φασίστες με γραβάτα μετατρέπονται σε «αξιόπιστοι συνομιλητές».

Συνολικά, η ταραχή της άρχουσας τάξης και της κυβέρνησης μέσα στην κρίση και μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη οδήγησε σε αγωνιώδεις προσπάθειες να αποπροσανατολίσουν την οργή και να χτυπήσουν ιδεολογικά το κίνημα. Η υστερία για την «απειλή των κουκουλοφόρων» κορυφώθηκε με τις συκοφαντίες κατά των μεταναστών που διαδήλωναν κατά της βεβήλωσης του Κορανίου. «Ε όχι και λαθρομετανάστες που τα σπάνε» ήταν η κραυγή της συντήρησης που έδωσε αέρα στα πανιά του ΛΑΟΣ.

Παρόμοια φαινόμενα βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη, από το BNP της Βρετανίας μέχρι τους ισλαμοφοβικούς ρατσιστές της Ολλανδίας. Είναι μία καθαρή προειδοποίηση ότι η Αριστερά δεν έχει κανένα περιθώριο να κρύβει το κεφάλι στην άμμο και να αποφεύγει τέτοια «δύσκολα» ζητήματα. Θα ήταν το χειρότερο λάθος να βγει το συμπέρασμα ότι «η κοινωνία συντηρητικοποιείται» και άρα η Αριστερά πρέπει να μειώσει την αντιρατσιστική δράση για να μην χάνει ψήφους. Αντίθετα, απαιτούνται αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές πρωτοβουλίες, χέρι-χέρι με τους οικονομικούς αγώνες ενάντια στην υποβάθμιση της ζωής στις εργατογειτονιές.

Το ΚΚΕ είδε τα ποσοστά του να καθηλώνονται, όχι γιατί «η συνείδηση του κόσμου» δεν έχει ανέβει στο επίπεδο των θέσεών του» αλλά γιατί η ηγεσία του βρέθηκε στη λάθος μεριά των κινητοποιήσεων του Δεκέμβρη. Ο ΣΥΡΙΖΑ είδε τη δημοσκοπική του άνθηση να μαραίνεται, όχι γιατί υπήρξε «υπερβολικά συγκρουσιακός» με τα μεγάλα συμφέροντα και πλήρωσε το κόστος, αλλά προτίμησε τη σιγουριά των «μεταρρυθμιστών» συνομιλητών της Γιαννάκου από την τόλμη των Απέκηδων που έχτισαν το κίνημα του Αρθρου 16. Οποιος πριονίζει το κλαδί που τον ανέβασε δεν πρέπει να απορεί γιατί έπεσε.

Τέτοια λάθη έχουν σημάνει ότι η Αριστερά μπαίνει στο επόμενο διάστημα από θέσεις που θα μπορούσαν να είναι καλύτερες. Αυτός που πάλεψε για να είναι καλύτερες, ήταν οι δυνάμεις της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προσπάθησε να πάρει τις πολιτικές πρωτοβουλίες που απαιτούνταν για να φτάσει το κίνημα ισχυρότερο στη μάχη των Ευρωεκλογών και στη νέα συγκυρία που ανοίγει μετά την ήττα της ΝΔ στις 7 Ιούνη. Από της 10 Δεκέμβρη, όταν μέσα στην κορυφή της εξέγερσης οι δυνάμεις του αντικαπιταλισμού έσωσαν την τιμή της Αριστεράς υλοποιώντας το συλλαλητήριο της Πανεργατικής που είχε ακυρώσει η ΓΣΕΕ, μέχρι τις 29 Μάη και το αντιρατσιστικό συλλαλητήριο στο πλευρό των μεταναστών που βρέθηκαν στο στόχαστρο της κυβέρνησης και των φασιστών, ο χώρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μόχθησε για να σπάσει τις επιθέσεις Καραμανλή- Καρατζαφέρη. Αν όλη η Αριστερά κινούνταν με τον ίδιο τρόπο, το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών θα ήταν πολύ διαφορετικό.

Οι 22.000 ψήφοι που κατέγραψε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μία μικρή αφετηρία για να συνεχίσει και να διευρύνει αυτό το ρόλο το επόμενο διάστημα. Το ποσοστό 0,43% είναι πολύ μικρό με τα κριτήρια των κοινοβουλευτικών δυνάμεων, αλλά είναι το υψηλότερο που έχει καταγράψει αυτός ο χώρος. Αν στο παρελθόν κατάφερε να είναι δύναμη για το κίνημα από μικρότερες αφετηρίες, σίγουρα μπορεί να το επιχειρήσει σήμερα από καλύτερη θέση. Ακόμα και εκλογικά έχει τις βάσεις για να ανέβει πολύ πιο ψηλά.

Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα μπορεί να είναι περήφανο για τη συμβολή του σε αυτή την προσπάθεια. Εδωσε όλες του τις δυνάμεις όχι μόνο στη μάχη των εκλογών, αλλά και σε όλα τα προηγούμενα βήματα, για να είναι η δύναμη του Αντικαπιταλισμού στην πρώτη γραμμή, από το αντιΝΑΤΟϊκό συλλαλητήριο του Στρασβούργου μέχρι κάθε αντιρατσιστική μάχη στις γειτονιές της Αθήνας. Από την Επιτροπή κατά των Απολύσεων μέχρι την Επιτροπή κατά του Συμφώνου Σαρκοζί της ΕΕ.

Μαζί μπορούμε να κάνουμε αυτό το ρεύμα πιο δυνατό:

*Μέσα από τις τοπικές συνελεύσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που βάζουν πλώρη για να συγκροτηθούν πιο οργανωμένα το επόμενο διάστημα σε όλες τις γειτονιές.

*Απλώνοντας ρίζες μέσα σε όλους τους χώρους δουλειάς και σπουδών. Οι επιτυχίες των αντικαπιταλιστών στις εκλογές των συνδικάτων το πρόσφατο διάστημα είναι δείγματα για τις δυνατότητες που ανοίγονται. Οσο πιο βαθειά απλώσουμε αυτές τις ρίζες, τόσο μεγαλύτερη απήχηση θα βρίσκουν οι πρωτοπόρες δράσεις που ανοίγουν νέους δρόμους για την Αριστερά.

*Συνδυάζοντας τις πολιτικές πρωτοβουλίες με τους συνδικαλιστικούς αγώνες για τις άμεσες οικονομικές διεκδικήσεις της τάξης μας. Στο πνεύμα της επαναστατικής παράδοσης που μας θέλει όχι «μόνο» τους πιο μαχητικούς συνδικαλιστές αλλά και την πιο βροντερή φωνή υπεράσπισης των καταπιεσμένων.

Ο ψεύτικος «ρεαλισμός» των ρεφορμιστικών ηγεσιών και ο εγκλωβισμός στις ιδιαιτερότητες της «αυτονομίας» (άλλο κίνημα η νεολαία, άλλο οι εργάτες, άλλο οι μετανάστες, άλλο οι γυναίκες κλπ) τείνουν να κατακερματίζουν τη δύναμη του κινήματος. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την αντικαπιταλιστική πολιτική προσπαθεί να την ενώνει σε ένα ορμητικό ρεύμα για την ανατροπή του συστήματος. Το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που υπηρετούν με συνέπεια αυτή την προοπτική.

Εξάλλου ο σύντροφος Βησσαριόνοβιτς είχε δικές του μεθόδους για να διατηρεί σε ισορροπία τις ανάγκες της φύσης μ’ αυτές της αύξησης του πληθυσμού. Καθώς βέβαια και να λιπαίνει βιολογική τη σοβιετική γη.

Ομέρ ο κολεχτιβοποιημένος

έμαθα ότι θα είσαι ομιλητής σε εκδήλωση για την Κόκκινη Οικολογία στην Αθήνα στις 29 Ιουνίου.

Άϊντε να σε γνωρίσουμε και εμείς!

Ομέρ

ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ

- Μπαμπά, ο δάσκαλος μας είπε ότι στις 7 Ιουνίου έχουμε εκλογές και ότι όλοι εσείς οι μεγάλοι πρέπει να πάτε να ψηφίσετε.

- Έχει δίκιο παιδί μου..

- Τί είναι οι εκλογές μπαμπά;

- Τη μέρα εκείνη πηγαίνουμε οι μεγάλοι άνθρωποι στα σχολεία. Εκεί μας δίνουν κάτι χαρτάκια με τα ονόματα κάποιων ανθρώπων και σημειώνουμε σ’ αυτά ποιοι απ’ αυτούς θέλουμε να γίνουν αρχηγοί .

- Και τί δουλειά κάνουν οι αρχηγοί μπαμπά; Τί τους χρειαζόμαστε;

- Να μας λένε τι να κάνουμε..

- Και που ξέρουν αυτοί τι πρέπει να κάνουμε;

- Κοίταξε. Μαζεύονται, μιλάνε και το βρίσκουν.

- Εσείς οι άλλοι μπαμπά, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό;

- Όχι, παιδί μου.

- Γιατί;

- Έχουμε άλλες δουλειές..

- Τί δουλειές;

- Να κάνουμε τις δουλειές που μας είπαν οι προηγούμενοι αρχηγοί.

- Κι αν δεν τις κάνετε;

- Τότε μας μαλώνουν και μας τιμωρούν.

- Όπως κάνει ο δάσκαλος στο σχολείο;

- Ναι, παιδί μου.

- Εσύ μπαμπά θα πας στις εκλογές;

- Όλοι πρέπει να πηγαίνουμε.

- Χα , χα ,χα. Νομίζω μπαμπά πως είσαι βλάκας.

- Γιατί παιδί μου; Εσύ τί θα έκανες;

- Εγώ μπαμπά όταν θέλω να παίξω, φωνάζω τους φίλους μου. Λέει ο καθένας τι παιχνίδι θέλει να παίξουμε. Πολλές φορές τσακωνόμαστε. Άλλες συμφωνούμε. Εάν δεν συμφωνούν όλοι, τότε βλέπουμε.. Τη μία γίνεται το χατίρι το δικό μου, την άλλη του Κωστάκη, την άλλη της Μαρίας. Πάντως, στο τέλος παίζουμε κάτι. Δεν βάζουμε αρχηγό να μας πει τί θα παίξουμε.

Απόσπασμα από φαρσοκωμωδία; Αληθινός διάλογος; Σκηνή από το θέατρο του παραλόγου; Πιθανότατα…