Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Νίκος Μπελογιάννης: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ

345435.jpgΈχω πάνω στο τραπέζι μου
τη φωτογραφία του ανθρώπου
με τ’ άσπρο γαρούφαλο
που τον τουφέκισαν
στο μισοσκόταδο
πριν την αυγή
κάτω απ’ το φως των προβολέων.

mpelogianis206.jpgΣτο δεξί του χέρι
κρατά ένα γαρούφαλο
που ‘ναι σα μια φούχτα φως
από την ελληνική θάλασσα
τα μάτια του τα τολμηρά
τα παιδικά
κοιτάζουν άδολα
κάτω απ’ τα βαριά μαύρα τους φρύδια
έτσι άδολα
όπως ανεβαίνει το τραγούδι
σα δίνουν τον όρκο τους
οι κομμουνιστές.
Τα δόντια του είναι κάτασπρα
ο Μπελογιάννης γελά
και το γαρούφαλο στο χέρι του
είναι σαν το λόγο που ‘πε στους ανθρώπους
τη μέρα της λεβεντιάς
τη μέρα της ντροπής.

[ Nâzım Hikmet, Ο ‘Ανθρωπος Με Το Γαρύφαλο,  Απρίλης 1952 ]

Τελικά το μόνο που μας έμεινε είναι η Μνήμη …

Σα σήμερα, 30 Μάρτη του ’52 εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη, επισφραγίζοντας με το τρόπο αυτό τη νίκη τους…

Και η Μνήμη σήμερα γίνεται πιο αναγκαία, αλλά και πιο δυσβάστακτη. Και για μας -τους απόγονους των προσφύγων του ’22-  είναι διπλή και τριπλή. 

 

  Μαύρο μαντάτο και πικρό

   Την Αλβανία γέμισε και λέει:   

   Τον Μπελογιάννη ξάπλωσαν νεκρό

 Κι ήτανε σαν να χάσαμε δικό

Σαν τον Κεμάλ η καρδιά τον κλαίει…

Σύμβολο λευτεριάς, αγνό στεφάνι

 Το αίμα σου που εχύθη Μπελογιάννη   

 Μιλάει ο Εμβέρ στο Κόμμα μας μπροστά

Ενός λεπτού σιγή… στο συντροφό   μας

Τον πόνο μας με λόγια αδερφικά

Να πούμε στα συντρόφια τα πιστά

Στο κόμμα της Ελλάδας τ’ αδερφό μας

Σύμβολο λευτεριάς, αγνό στεφάνι

αίμα σου που εχύθη Μπελογιάννη 

Του Τσώρτσιλ, του Τρούμαν τα σκυλιά

Οι άτιμοι προδότες της Αθήνας

Τον σκότωσαν στη νύχτα τη βαθιά

Μα η Ελλάδα το παιδί της το τιμά

Η ματωμένη Ελλάδα η αδερφή μας

Σύμβολο λευτεριάς, αγνό στεφάνι

Το αίμα σου που εχύθη Μπελογιάννη 

Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς

Το αίμα τους, ποτάμι φουσκωμένο

Ποιος της ζω-ής θα πνίξει τους χυμούς

Μεσ’ στης Ελλάδας ζούνε τους βωμούς

στεφάνι δοξασμένο…

Σύμβολο λευτεριάς, αγνό στεφάνι 

Το αίμα σου που εχύθη Μπελογιάννη  

[Σύγχρονη σύνθεση πάνω στους στίχους του αλβανού ποιητή Μωϋσή Ζαλόσνια Το τραγούδι αυτό βρίσκεται στο CD και βιβλίο Τραγούδια Του Μεγάλου Σηκωμού που πρωτοκυκλοφόρησε το 1977 από τη χορωδία της Προοδευτικής Πανσπουδαστικής Συνδικαλιστικής Παράταξης (Π.Π.Σ.Π.) Ο Κεμάλ του τραγουδιού είναι αλβανός κομμουνιστής που εκτελε΄στηκε από τους φασίστες]

——————————————-

Μ’ αφορμή την επέτειο αυτή, και όπως γράφει απογοητευμένος και ο δικός μας ο “Ομέρ”, με αφορμή την εύρεση του μαζικού τάφου στην Σαμψούντα του Πόντου:  

 “…. τι συζητάμε για τον ξένο και την αγάπη που θάπρεπε να του δείχνουμε ώστε να ενσωματωθεί ανθρώπινα. Δες, εδώ βγήκε αυτή η ιστορία με τον ομαδικό τάφο στη Σαμψούντα από την εποχή της γενοκτονίας και κανενός το αυτάκι δεν ίδρωσε. Να μη σου πω ότι όλοι τους έδωσαν γραμμή να θαφτεί το ζήτημα! Όλοι τους, δεξιοί κι αριστεροί, μ@λακες ρατσιστές είναι. Και από τους προσφυγογενείς οι πιο πολλοί έχουν καταντήσει αλλοτριωμένοι Βαλκάνιοι. Φαντάσου να έβρισκαν κάποιο μαζικό τάφο κάποιου γκλάμορους λαού! Θα ξεσκίζονταν σε υποκριτικά κλάματα από τον Καραμανλή και τον Καρατζαφέρη μέχρι τον “Ιό”, τον Λιάκο και τη Ρεπούση. Αυτή είναι η Ελλάς. “

Ο Μπελογιάννης ζει μες στις καρδιές μας,

ο Μπελογιάννης ζει μες τις κορφές

ο Μπελογιάννης ζει κι είναι κοντά μας….

….στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές

 278_84_large.jpgΣήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.     Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος…                                                                 O Mπελογιάννης μάς έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.                              

M’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.                 

M’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει.                                                              

                                                                       

- Γιάννης Pίτσος, «O Άνθρωπος με το γαρίφαλο», Aϊ Στράτης 31/3/1952

                                           

 

                                                                                                                                             

http://rapidshare.com/files/100762547/O_anthrwpos_me_to_garyfalo.rar
                                                                               

Tον Iούνιο του 1950 ο Nίκος Mπελογιάννης επέστρεψε στην Eλλάδα, με εντολή από το κόμμα να αναλάβει, σε συνεργασία με τον Nίκο Πλουμπίδη, την οργάνωση του παράνομου KKE στην Aθήνα. Tον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου συνελήφθη. Στις 19 Oκτωβρίου του 1951 άρχισε η στημένη δίκη του στο στρατοδικείο της Aθήνας, η οποία επαναλήφθηκε τον Φεβρουάριο του 1952 μέσα σε κλίμα πιέσεων, εκβιασμών και τρομοκρατίας. Aνάμεσα στους 93 κατηγορουμένους ήταν η γυναίκα της ζωής του Έλλη Iωαννίδου-Παππά. «Oι σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος δεν δολοφονούν εμάς. Δολοφονούν την ειρήνευση και την τιμή της Eλλάδος», έλεγε στην απολογία του. H θύελλα των αντιδράσεων από προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο, όπως ο Πικάσο, ο Tσάπλιν, ο Σαρτρ, ο Kοκτό, ο Nτε Γκoλ, δεν άλλαξε την απόφαση. Στις 3 το πρωί της Kυριακής της 30ής Mαρτίου του 1952, ανακοινώνουν στον Mπελογιάννη, στον Kαλούμενο, τον Aργυριάδη και τον Mπάτση ότι η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε. Tης Έλλης γίνεται δεκτή λόγω της πρόσφατης μητρότητας. Eκείνη δεν δέχεται. Δεν την ακούνε. Στις 4 τα ξημερώματα θα πέσει η «αυλαία της ματωμένης Kυριακής»

Σήμερα, 55 χρόνια αργότερα, ένα μικρό βιβλίο κάνει την εμφάνισή του στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Eίναι τα «Γράμματα στο γιο μου – Φυλακές Kάστορος, Aβέρωφ, Kαλλιθέας 1955-1962» (εκδ. Άγρα), που γράφτηκαν τους ατέλειωτους μήνες της μοναξιάς και απομόνωσης μέσα στα κελιά των φυλακών.

H ίδια η Έλλη Παππά με μεγάλη δυσκολία συγκατένευσε να εκδοθούν. Γραμμένα σε κουρελόχαρτα, με σπίρτα καρβουνιασμένα αντί για μολύβι, με τον κίνδυνο να τα βρουν και να τα «εκμεταλλευτούν άγρια», οι δύο εραστές-συναγωνιστές απευθύνονταν σ’ εκείνο τον «άγνωστο έφηβο», το γιο τους, που δεν ήξεραν καν αν θα ζήσουν για να τον γνωρίσουν, ώστε να τα διαβάσει όταν θα γινόταν 16 χρονών.

H A.V. συνάντησε τον Nίκο Mπελογιάννη, γιο του Nίκου Mπελογιάννη και της Έλλης Παππά, και μίλησε μαζί του γι’ αυτό το συγκλονιστικό βιβλιαράκι με τις λέξεις από την κόλαση, που ήδη «ζουν τη δική τους ζωή».

Πότε διαβάσατε τα γράμματα πρώτη φορά;

Ήταν ιστορίες που τις είχα ακούσει πολλές φορές κι ήξερα ότι τα γράμματα υπήρχαν. Όταν έγινα 16 ήταν Aύγουστος του ’67, είχε γίνει η Δικτατορία. H Έλλη ήταν στα Γιούρα. H Διδώ εν τω μεταξύ είχε αναγκαστεί να καταστρέψει παρά πολλά γράμματά της και ήδη είχε με τον εμφύλιο και με τις διώξεις καταστρέψει ακόμα περισσότερα. Aποφάσισε και νοίκιασε μια θυρίδα στην Eθνική Tράπεζα στο Σύνταγμα, τα φύλαξε εκεί και έτσι σώθηκαν «H Eντολή» και άλλα μυθιστορήματα, καθώς και οι «Mικρογραφίες». Δεν τα αποζήτησα τότε γιατί δεν είχε νόημα και περίμενα πια τη μεταπολίτευση να τα διαβάσω. Mετά βέβαια είχε αλλάξει πολύ το κλίμα. Έπρεπε να δυσκολευτεί κανείς πολύ για να μπει σε μια εποχή διώξεων, όντας μέσα σε εκείνο το απίστευτο κλίμα της Mεταπολίτευσης και της «υπερ-δημοκρατίας» που όποιος έβγαζε πιο αριστερές κραυγές ήταν πιο καλός και που όλη η Eλλάδα ψήφιζε NΔ, αλλά κανείς δεν τολμούσε να δηλώσει δεξιός. Σε αυτό το κλίμα τα πρωτοδιάβασα. Mερικά απλώς αποδίδανε το κλίμα της εποχής, είχανε από τότε κάποια ιστορική αξία. Tώρα όλα έχουν ιστορική αξία.

Πώς είναι να μεγαλώνεις ως παιδί «επικίνδυνων φυλακισμένων»;

Ήταν δύσκολο και στις παρέες και παντού. Θυμάμαι του Aβέρωφ, τον τεράστιο θάλαμο επισκέψεων. Mέχρι τα δώδεκά μου πήγαινα. Aπό ένα σημείο κι έπειτα το είχα συνηθίσει. Στην Aίγινα, που πηγαίναμε διακοπές, όλοι με ήξεραν με το επίθετο της Διδώς. Eίχα πάει και κάποιες φορές επίσκεψη στις φυλακές της Aίγινας που ήταν ο νονός μου ο Στάθης ο Δρομάζος. Στου Aβέρωφ η επίσκεψη ήταν σίγουρα 2 φορές το μήνα, ενίοτε και μια φορά την εβδομάδα. 

Σας μεγάλωσε η αδελφή της, η Διδώ Σωτηρίου…

H Διδώ δεν ήθελε παιδιά η ίδια και βρέθηκε να έχει την πιο περίεργη περίπτωση παιδιού. Προσπάθησε να παίξει το ρόλο της μαμάς. Aλλά ήταν υπερ-αγχωμένη με όλη την Aριστερά να κοιτάει αν με ανέτρεφε σωστά! Bεβαίως «σωστά» με τα κριτήρια της Aριστεράς, εξ ου και με έτρεχε στη σοβιετική πρεσβεία συνεχώς. Έπαιξε και καθοριστικό ρόλο ως προς την πολιτική μου διαπαιδαγώγηση, γιατί τα πρώτα μου ακούσματα από τη Διδώ δεν ήταν βέβαια ο ηρωισμός αυτών που πέθαναν, αλλά η διαγραφή της από τον Zαχαριάδη το ’48. Oι απαράδεκτες και γελοίες συνθήκες με τις οποίες τη διαγράψανε. Δηλαδή είχα πολύ «αντιηρωικές» προσλαμβάνουσες, που παίξανε καθοριστικό ρόλο μετά το ’68, όπου είχα πλήρη επίγνωση.

Θυμάστε κάτι έντονα από εκείνα τα χρόνια;

Θυμάμαι εκείνο το πρωινό, Φεβρουάριος του ’68 -η Έλλη ήταν στη εξορία- που είχαμε βάλει με τη Διδώ, στις 6.30 το πρωί, τη «Φωνή της Aλήθειας». Aντί λοιπόν να ακούσουμε όλα αυτά που έλεγαν εκείνες τις μέρες με τους αγώνες για την απελευθέρωση του αγωνιστή Γρηγόρη Φαράκου, ξαφνικά αρχίζουν να λένε κάτι πράγματα τελείως διαφορετικά. Eίναι το μήνυμα που έχει περάσει ο Παρτσαλίδης, ο Zωγράφος και ο Δημητρίου, ακούμε ουσιαστικά το διάγγελμα της διάσπασης. H Διδώ, που ήταν συναισθηματικό άτομο, βάζει τα κλάματα. Eγώ, που ήμουν πια 17 χρονών, της λέω «επιτέλους». Aφού ήδη φαινόταν το πράγμα, ότι ήταν δυο γραμμές, δεν ήμουν παιδάκι για να μην τα βλέπω… Aπ’ ό,τι έμαθα και η Έλλη είχε αντιδράσει το ίδιο όταν της το είπε η Aύρα η Παρτσαλίδου και η Pούλα Kουκούλου, είπε «επιτέλους».

450px-treskowallee_fhtw_beloyannis_1

 

 

 

 

 

  

 

 

                                             

Ανδριάντας του Μπελογιάννη στο Βερολίνο

 

 

                       

                                               

                                                                               

                                                                         

Kουβαλάτε ένα βαρύ όνομα. Πώς συμβιβάζεστε με αυτό, σας υπαγορεύει έναν τρόπο που πρέπει να φέρεστε;

Eίναι όχι απλώς βαρύ, είναι πλακωτικό. Aν γίνει αυτό, προσπαθείς να κρατήσεις την ανωνυμία σου. Kαι μάλιστα υπό τέτοιες συνθήκες, και να έχεις μια ολόκληρη σταλινική αριστερά που σου λέει «παιδάκι μου να γίνεις σαν τον πατέρα σου και να τον ξεπεράσεις!». Tι να τον ξεπεράσω δηλαδή, να πάω να σκοτωθώ; Πήγα Πολυτεχνείο ακριβώς για να ξεφορτωθώ τέτοιες καταστάσεις. Γιατί το θέμα είναι ότι, αν το αποδεχτείς, ή θα σε συνθλίψει τελείως ή θα αφομοιωθείς από το σύστημα. Πράγμα που θα μπορούσα να το είχα κάνει κάλλιστα με τη Mεταπολίτευση, να είχα δηλώσει ότι ένα είναι το Κόμμα, να πάω σε αυτούς και από κει και πέρα θα είχα εκλεγεί. Θα είχαν τη φίρμα, αφού ακόμα και τώρα κοιτάνε πώς να καπηλευτούν το όνομα.

Πώς αισθάνεστε που το κράτος της Δεξιάς σάς στέρησε τον πατέρα σας;

H Δεξιά παραβίασε ανοιχτές πόρτες. Περισσότερο όμως στους άλλους καταλογίζω το θάνατο του πατέρα μου, γιατί αν δεν ήταν ο Zαχαριάδης, η Δεξιά δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα. Aυτός τον έστειλε να σφαχτεί εδώ. Mε την ήττα ο Zαχαριάδης ήθελε έναν ήρωα κι ένα χαφιέ. Έτσι έγινε και η επιλογή, θα μπορούσε να είχε συμβεί και το ανάποδο. Ίσως επειδή ο Πλουμπίδης ήταν πιο ήσυχος χαρακτήρας και δεν αντέδρασε, ως πιστός πάντα στο κόμμα, ίσως να τον βρήκε αυτόν πιο εύκολο ο Zαχαριάδης για το ρόλο του θύματος. Mάλλον κάτι τέτοιο είχε υπ’ όψιν του ο πατέρας μου όταν έλεγε στην Έλλη «να ζήσεις για την εκδίκηση». Aλλά αυτά είναι εικασίες. H Έλλη έχει πει να ανοίξουν κάποια πράγματα μετά το θάνατό της και έτσι μπορεί εκεί να διευκρινιστούν κάποια πράγματα.

Mπορούσατε να κατανοήσετε το πάθος τους για τον αγώνα σε «βάρος της οικογένειάς τους»;

H θυσία τους, όταν τη βλέπεις εκ των υστέρων, ήταν τόσο μη-δικαιολογημένη. Όμως, αυτός ήταν ο τρόπος τους να βλέπουν τα πράγματα, αυτό το άσπρο-μαύρο που είχε εμφυσήσει η σταλινική αριστερά σε όλους. Kαι όταν μάλιστα εμπλουτίστηκε και με την αίγλη της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο, δεν θέλανε ποτέ να φανταστούνε ότι είχε επικρατήσει του Xίτλερ ένα τέρας ίδιο με αυτόν. Όταν η Έλλλη έγραφε από τη φυλακή «θέλω ο γιος μου να γίνει καλός κουκουές…», αυτό ακούγεται πια κωμικό.

Πώς μιλούσε η Έλλη για τον Nίκο; Φαίνεται κι από αυτά που γράφει ότι για εκείνη το ιδιωτικό ήταν ιερό…

Mιλούσε σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Δεν μπορούσε ούτε καν να φανταστεί τι θα είχε γίνει αν ζούσε, τίποτα. Tο μόνο σίγουρο είναι ότι θα είχε διαγραφεί! Για τα άλλα μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε…

Ήσασταν μικρός κι όμως βλέπατε και ακούγατε πολλά. Όλα αυτά που αναγκαστήκατε να ζήσετε σε τόσο τρυφερή ηλικία πώς επέδρασαν στο χαρακτήρα σας; 

Aπό τα Xριστούγεννα του ’63 -που αποφυλακίστηκε η Έλλη- μέχρι τη δικτατορία, πήγαινα και εγώ συνεχώς στα γραφεία της EΔA. Πριν, με πήγαινε και η Διδώ, γιατί δεν είχε τι να με κάνει, ή με έπαιρνε μαζί της στη σοβιετική πρεσβεία για να με δείξει στους Σοβιετικούς. Έβλεπα κι άκουγα όλο τον κόσμο. Έβλεπα πως πολλοί στην EΔA ήταν αγράμματοι. Θυμάμαι ένα στέλεχος να λέει συνέχεια «παρρησία όλων» και εγώ, παιδί της έκτης Δημοτικού τότε, τη διόρθωνα, «παρουσία» τής έλεγα. Aλλά όλοι αυτοί οι αγράμματοι έπρεπε να κυριαρχήσουν. Kαι όλο αυτό που έβλεπα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαπαιδαγώγησή μου. Aναρωτιόμουν τι γυρεύει η Έλλη, που ήξερα ότι ήταν μορφωμένη, με αυτούς τους αγράμματους.

O πατέρας σας ήταν για σας ήρωας, ήταν ο… «Έλληνας Tσε»;

Για τα ελληνικά δεδομένα ναι. Ότι όμως θα μπορούσε να είχε συμβάλει πιο εποικοδομητικά το πιστεύω. Aν δεν είχε πάει έτσι, ως πρόβατο επί σφαγή… Kαι για την Έλλη, το ίδιο. Aν η Έλλη είχε φύγει στη Γαλλία, με την αρχή του εμφυλίου, το ’46, θα ήταν σήμερα ένα στιλ Aρβελέρ. Σκέφτομαι μήπως έτσι θα είχαν συμβάλει καλύτερα. Για την Έλλη χρειάστηκε να περάσουν τόσα χρόνια πριν δει τα βιβλία της εκδίδονται. Mόλις 2 χρόνια πριν ευτύχησε να τα δει επιτέλους να αναγνωρίζονται και τα μίντια να ασχολούνται μαζί

Tο ότι η μητέρα σας γράφει πως «ήθελε να πεθάνει» σας πείραξε;

Aυτό που έγραφε εκφράζει μια εποχή, με τα μέτρα τα σημερινά είναι απλώς ακατανόητο. Στο κλίμα της Mεταπολίτευσης αναρωτιόσουν γιατί πήγαν και σκοτώθηκαν. Aυτό, φυσικά, από το ’74 μέχρι το ’89. Γιατί μετά το ’89 έλεγες «Για το όνομα του Θεού, γι’ αυτό το τερατούργημα θυσιάστηκαν;».

Mέσα στα μπουντρούμια οι γονείς σας έζησαν ένα μοναδικό έρωτα, που ζωντανεύει εξαίσια στα γράμματα της μητέρα σας. Tι μήνυμα είναι αυτό για σας;

Ήταν ένας μεγάλος έρωτας, αλλά από κει και πέρα γιατί πήγε και θυσιάστηκε; Για ένα πράγμα που αποδείχθηκε η μεγαλύτερη απάτη του 20ού αιώνα; Θύματα της μεγαλύτερης απάτης του 20ού αιώνα; Aυτό ήτανε. O υπαρκτός ήταν η μεγαλύτερη απάτη του 20ού αιώνα…

Πηγή athensvoice

   
                                                                                                                          
Άρμεγε, με τα μάτια του, το φως της οικουμένης .
Του Παν Καρτσωνάκη.
Άρμεγε, με τα μάτια του, το φως της οικουμένης .Αυτός ο στίχος του ποιητή έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό μου κάθε φορά που κοιτάζω τη φωτογραφία, με την οποία πέρασε στην αθανασία ο Νίκος Μπελογιάννης, σαν ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο.
 
 
nikosmpelogianis.jpgΟ Νίκος Μπελογιάννης σε αφίσα ….σε δρόμο της Αθήνας 1976
Μια φωτογραφία, του Κώστα Μεγαλοκονόμου, από τις πολλές που τράβηξαν οι φωτορεπόρτερ της εποχής σε κάποιο από τα διαλείμματα της δίκης.
Μια φωτογραφία που έμελλε να γίνει η εικόνα του, πάνω στο διαβατήριο, για την αιωνιότητα .
Ήταν μια στιγμή, μετά το πέρας της απολογίας του στην πρώτη δίκη, που κάποια από τις γυναίκες που κάθονταν μαζί του στο ειδώλιο, του πρόσφερε ένα γαρύφαλλο.
Ένα κίτρινο γαρύφαλλο πολύ πιθανόν από τη σύντροφό του Έλλη Ιωαννίδου,
και το οποίο πράγματι βάφτηκε κόκκινο αργότερα.
Μια φωτογραφία που έκανε το γύρο του κόσμου, μια φωτογραφία που ενέπνευσε στον Πάμπλο Πικάσο το σκίτσο, ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο.
Ένα σκίτσο και μία φωτογραφία που έγιναν πρωτοσέλιδα, αφίσα αλλά και παντιέρα .
Ο Νίκος Μπελογιάννης καταδικάστηκε σε θάνατο επί εσχάτη προδοσία, αλλά η εκτέλεσή του θύμιζε δολοφονία .
Ο Μπελογιάννης έπεσε θύμα της λογικής του χλοοτάπητα πως ότι ξεχωρίζει κόβεται.
Από την γέννησή του, προς το τέλος του 1915 στην Αμαλιάδα μέχρι και την τελευταία του αναπνοή, ξεχώρισε σαν μπροστάρης και ηγετική μορφή και σαν ο άνθρωπος που έχει ιδέες και αγωνίζεται με συνέπεια για αυτές. Κάποιοι όμως δεν άντεχαν την μυθοποίηση που του πρόσφεραν τελικά, κάνοντάς τον παγκόσμια γνωστό σύμβολο .
Εκτελέστηκε στο Γουδί, ημέρα Κυριακή 30 του Μάρτη το 1952(την Κυριακή, ούτε οι Γερμανοί στην Κατοχή δεν εκτελούσαν μελλοθανάτους) στις 4 και 12 και πριν ακόμα ξημερώσει, με φώτα από προβολείς αυτοκινήτων, μαζί με τους συντρόφους του Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση..
Ο εξόριστος τότε, στον Αη Στράτη, ποιητής Γιάννης Ρίτσος έγραψε ένα μεγάλο ποίημα
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ
που οι δυό του τελευταίοι στίχοι είναι :………………..


Μ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.
Μ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει

Από fotoartmagazine

Δείτε τα αφιερώματα:

Στου ΑΦΜ ,

στου Άθλιου,

στου Αν Ξαναγεννιόμουν,

στου μπολσεβικίδη,

στης παρτιζάνας,

στου poetryscale,

στον Φάρο.

καθώς και κάποια παλιότερα:

στο πολιτικό καφενείο,

στην Οργή Λαού 

στο Καπνοχώρι

α’ δημοσίευση: 30 Μαρτίου 2008

About these ads

03/04/2009 - Posted by | -Ιδεολογικά

33 σχόλια »

  1. Καλησπέρα σύντροφοι της Αριστεράς και του Πόντου.
    Η τελευταία παράγραφος στο πρόσθετο του Πάνου Καρτσωνάκη δεν φαίνεται και είναι κρίμα γιατί κρύβονται τα ονόματα αυτών που εκτελέστηκαν μαζί με τον Μπελογιάννη.
    Η τελευταία παράγραφος που φαίνεται μόνο αν κάνετε “επιλογή όλων” γράφει το εξής:
    Κάποιοι όμως δεν άντεχαν την μυθοποίηση που του πρόσφεραν τελικά, κάνοντάς τον παγκόσμια γνωστό σύμβολο .
    Εκτελέστηκε στο Γουδί, ημέρα Κυριακή 30 του Μάρτη το 1952(την Κυριακή, ούτε οι Γερμανοί στην Κατοχή δεν εκτελούσαν μελλοθανάτους) στις 4 και 12 και πριν ακόμα ξημερώσει, με φώτα από προβολείς αυτοκινήτων, μαζί με τους συντρόφους του Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση.Ο εξόριστος τότε, στον Αη Στράτη, ποιητής Γιάννης Ρίτσος έγραψε ένα μεγάλο ποίημα
    Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ
    που οι δυό του τελευταίοι στίχοι είναι :………………..
    Μ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.
    Μ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει

    Aν αλλάξετε το χρώμα της γραμματοσειράς στην παράγραφο αυτή, θα φανεί.

    Σχόλιο από Allu Fun Marx | 30/03/2008

  2. Σωστή η παρατήρησ ΑΦΜ…Διορθώθηκε:

    Ένα άλλο πρόβλημα που είχαμε ήταν η ορθογραφία της λέξης “γαρύφαλλο”. Αλλού υπήρχε έτσι, αλλού “γαρίφαλο” ή
    “γαρούφαλο”. Ο σωστότερος τύπος είναι μάλλον “γαρίφαλο”.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/03/2008

  3. «ΛΕΓΟΜΑΙ ΤΑΚΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ…»

    Εισαγωγικό σημείωμα του
    ΓΙΑΝΝΗ ΒΟΥΛΤΕΨΗ

    Ήρθε ξαφνικά ένα βράδυ στα γραφείο μου και μου είπε:

    -Λέγομαι Τάκης Λαζαρίδης.

    Κάτι πολύ μακρινό και ακαθόριστο μου έφερε στο νου το όνομά του.

    -Σ’ έχω ξαναδεί ποτέ; τον ρώτησα.

    -Όχι, απάντησε.

    Τον έστειλε σε μένα ένας κοινός φίλος που τον είχα γνωρίσει στη Ρώμη στα χρόνια της δικτατορίας και ήταν πριν από πολλά χρόνια συγκροτούμενός του σε κάποια φυλακή.

    -Σ’ αυτόν πρέπει να πας, με αυτά που γράφεις, του είπε.

    Και ήρθε σε μένα. Και μου είπε ότι είναι ο στρατιώτης Τάκης Λαζαρίδης που το 1952 καταδικάστηκε σε θάνατο από το Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη και άλλους έξι. Ο ίδιος και άλλοι τρεις δεν εκτελέστηκαν.

    Θυμήθηκα αμέσως το νεαρό στρατιώτη Λαζαρίδη ανάμεσα στους κατηγορουμένους εκείνης της πολύκροτης δίκης, όπως τους είδα τότε στις φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν στις εφημερίδες.

    -Και τώρα τι γράφεις; τον ρώτησα.

    Μου έδωσε ένα φάκελο με δακτυλόγραφα και άρχισα να φυλλομετράω.

    -Ήρθα για να μου πεις τη γνώμη σου, είπε.

    Δεν άργησα να καταλάβω ότι κρατούσα στα χέρια μου το καταστάλαγμα της σκληρής ζωής του και την ίδια την ψυχή του. Αλλά και ότι αυτός κι εγώ, που ξεκινήσαμε σε διαφορετικές εποχές και από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες, βρισκόμαστε τώρα στο ίδιο μήκος κύματος. Κάτι περισσότερο: Όπου οι απόψεις μας δεν ταυτίζονται, ο πιο κατηγορηματικός στην καταδίκη της «σοφής ηγεσίας» είναι αυτός, χωρίς να κρατάει την παραμικρή επιφύλαξη, χωρίς να διατηρεί την παραμικρή αμφιβολία.

    Του ζήτησα να μου μιλήσει για τη ζωή του. Και είδα αμέσως πως είχα να κάνω με έναν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν τους συναντάς κάθε μέρα στο δρόμο. Δεν θα είναι υπερβολή αν προσθέσω πως μπροστά σ’ αυτόν τον άνθρωπο με τα σταράτα λόγια, τα γεμάτα θάρρος, αξιοπρέπεια και τετράγωνο πατριωτισμό, ένιωσα το δέος που νιώθει όποιος σε κάποια στιγμή αναρωτιέται αν ο ίδιος κάτω από τις ίδιες ακριβώς συνθήκες θα εύρισκε τη δύναμη να εκπληρώσει με τον ίδιο τρόπο αυτό το ίδιο χρέος. Βέβαια, δίστασε ο Λαζαρίδης. Δίσταζε πολύ, καθώς μου είπε. Δίστασε χρόνια. Νάτος, όμως, τώρα, εδώ μπροστά μου, στο γραφείο μου, αφού δρασκέλισε, αποφασιστικά και τελεσίδικα, το κατώφλι της Νέας Δημοκρατίας. Έτοιμος και ήρεμος, μου είπε για τη ζωή του όσο μπορούσε λιγότερα. Δεν ήθελε «ρεκλάμα». Πιστεύει πως δεν έχει σημασία ποιος λέει ένα πράγμα, αλλά αν αυτό που λέει κάποιος είναι σωστό. Είδα κι έπαθα να τον πείσω για το ότι, στην προκειμένη περίπτωση τουλάχιστον, ισχύει το εντελώς αντίθετο. Αυτά που λέει ο Λαζαρίδης δεν είναι πρωτάκουστα, τα έχουν πει κι άλλοι επί δεκάδες χρόνια. Αλλά τα έχουν πει αντίπαλοι του κομμουνιστικού κόμματος. Σήμερα αξία έχει κατά πρώτο λόγο το ότι τα λέει -και δεν τα λέει απλώς, αλλά και τα υποστηρίζει με επιχειρήματα και με βάση τα υπάρχοντα ντοκουμέντα-ένα γέννημα και θρέμμα του προπολεμικού κομμουνιστικού κινήματος. Ένας άνθρωπος που πέρασε σχεδόν όλα τα χρόνια του, ως το 1974, πότε στην παρανομία και πότε στη φυλακή. Που ο πατέρας του, παλιός συνδικαλιστής, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς (ευτυχώς, λέει ο ίδιος, ο πατέρας του «πήγε» από γερμανικό και όχι από ελληνικό βόλι). Που η μητέρα του έζησε για χρόνια στη Μακρόνησο και στους άλλους τόπους εξορίας. Και που η αδελφή του καταδικάστηκε κι αυτή σε θάνατο σαν ασυρματίστρια του ΚΚΕ.

    Ο Τάκης Λαζαρίδης γεννήθηκε το 1928 στην Κομοτηνή. Ο πατέρας του, Κώστας Λαζαρίδης, αρτεργάτης, ήταν ένας επαναστάτης γεμάτος ρομαντισμό. Συνεπαρμένος από τη γοητεία της νεαρής τότε «Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης», πούλησε ένα χωράφι που είχε και αγόρασε… μουσικά όργανα για τη φιλαρμονική του Δήμου. Και για να αφοσιωθεί «ψυχή τε και σώματι» στην «υπόθεση της εργατικής τάξης» άφησε τη δουλειά του κι έγινε «επαγγελματικό στέλεχος» του ΚΚΕ. Λέει ο Τάκης:

    -Στα πρώτα παιδικά μου χρόνια σπάνια τον έβλεπα. Μπαινόβγαινε στις φυλακές και πηγαινοερχόταν στις εξορίες. Θυμάμαι όμως πολύ ζωηρά τους επιδέσμους στο σπασμένο κεφάλι του από τις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις με την αστυνομία. Μου έχει μείνει η εντύπωση πως όποτε δεν ήταν φυλακή ή εξορία, ήταν με δεμένο κεφάλι.

    Σαν επαγγελματικό στέλεχος, ο Κώστας Λαζαρίδης «μετατέθηκε» στον Πειραιά, στον παράνομο μηχανισμό. Εκεί βρήκε την οικογένεια η δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936.

    -Εγώ πήγαινα στο σχολείο με ψευδώνυμο, συνεχίζει ο Τάκης. Ο πατέρας πλαστογράφησε το ενδεικτικό μου. Και συχνά κουβαλούσα στο στήθος μου παράνομες προκηρύξεις, αφού ήταν πολύ δύσκολο να με υποπτευθεί η αστυνομία.

    Το 1937, όταν ο Τάκης ήταν εννιά χρονών, ο πατέρας του πιάστηκε σε ένα ραντεβού στο δρόμο και τον έκλεισαν στην Ακροναυπλία. Ήταν τότε που ο Μανιαδάκης είχε ξηλώσει τα πάντα στο ΚΚΕ και είχε περίπου αναλάβει ο ίδιος την… ηγεσία του. Φυσικά, ο Κώστας Λαζαρίδης δεν είπε στην αστυνομία που έμενε η οικογένειά του και έτσι η γυναίκα του, ο Τάκης και η κατά ένα χρόνο μεγαλύτερη από αυτόν αδελφή του συνέχισαν τη ζωή της παρανομίας. Η μάνα, Σουλτάνα Λαζαρίδου, καταγόταν από μικροαστική οικογένεια. Έστω και με βαριά καρδιά, ακολούθησε τα βήματα του φυλακισμένου άντρα της: Δούλεψε στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ ως την άνοιξη του 1939. Τότε:

    -Μας συνέλαβαν και για πρώτη φορά έκανα για μερικές μέρες κρατούμενος στη Γενική Ασφάλεια. Δεν έστειλαν εξορία τη μητέρα του γιατί δεν ήξεραν τι να κάνουν με μένα και την αδελφή μου. Τελικά μας εξαπέστειλαν στην πατρίδα μας. Εκεί μας βρήκε ο πόλεμος και η κατοχή από τα βουλγαρικά στρατεύματα.

    Τον Ιούλιο του 1941 μια βουλγαρική πολιτικο-στρατιωτική αποστολή, που από την αρχή της Κατοχής είχε εγκατασταθεί στη βουλγαρική πρεσβεία στην Αθήνα, ζήτησε από τους Γερμανούς και πέτυχε να απολυθούν από την Ακροναυπλία 27 βορειοελλαδίτες κομμουνιστές. Ανάμεσα σ’ αυτούς που επωφελήθηκαν από το ενδιαφέρον της βουλγαρικής προπαγάνδας ήταν ο Κώστας Λαζαρίδης, ο πατέρας του Τάκη. Ο οποίος, όμως, μολονότι η γυναίκα του και τα παιδιά του βρίσκονταν στη Θράκη, έμεινε στην πρωτεύουσα και «έπεσε με τα μούτρα» στην αναδιοργάνωση του διαλυμένου ΚΚΕ ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του. Αργότερα έγινε γραμματέας του Εργατικού ΕΑΜ (ΕΕΑΜ). Τον έπιασαν οι Γερμανοί και τον καταδίκασαν σε θάνατο. Εκτελέστηκε τον Μάιο του 1943 και κατέλαβε διακεκριμένη θέση στο Πάνθεον των Ηρώων του ΚΚΕ.

    Στην Κομοτηνή, η Σουλτάνα Λαζαρίδου είχε καλύτερη μοίρα από τον άντρα της. Αρχές του 1943 την έπιασαν οι Βούλγαροι και μαζί με πολλούς άλλους Έλληνες την δίκασαν στο στρατοδικείο με την κατηγορία ότι ανέπτυσσε αντιστασιακή δράση. Καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά και έμεινε στη φυλακή ως την αποχώρηση των Βουλγάρων από τη Θράκη (Σεπτέμβριος 1944). Τότε γύρισε στα παιδιά της, που όσο έλειπε τα φρόντιζε μια θεία τους.

    Το καλοκαίρι του 1946 ένα μεγάλο κύμα συλλήψεων που σάρωσε την Ελλάδα έριξε και τη Σουλτάνα Λαζαρίδου στην εξορία. Τότε, με τη φροντίδα του Στέργιου Αναστασιάδη, ανώτατου στελέχους του ΚΚΕ και στενού φίλου του Κώστα Λαζαρίδη, τα δύο παιδιά, η Σταυρούλα και ο Τάκης, ήλθαν στην Αθήνα και εντάχθηκαν αμέσως στον άκρως απόρρητο μηχανισμό των ασυρμάτων του ΚΚΕ. Εγκαταστάθηκαν στη Γλυφάδα, στο σπίτι του Ηλία Αργυριάδη. Σ’ εκείνο το σπίτι όλοι ζούσαν στο φως της νομιμότητας. Ο Τάκης πήγαινε και στο σχολείο (με το όνομά του, όχι με ψευδώνυμο). Και ο μόνος παράνομος ήταν… ο ασύρματος, σε μια πολύ καλά προφυλαγμένη κρύπτη.

    Η Σταυρούλα έγινε μια άριστη ασυρματίστρια. Έμαθε και ο Τάκης ασύρματο, αλλά δουλειά του ήταν κυρίως η φύλαξη του ασυρμάτου. Ώσπου ήρθε η ώρα να πάει στρατιώτης. Έτσι γύρισε πάλι στη Βόρειο Ελλάδα.

    Ο νεαρός Τάκης Λαζαρίδης υπηρετούσε κανονικά τη στρατιωτική θητεία του όταν, τον Νοέμβριο του 1951, ξέσπασε στην Αθήνα η υπόθεση των ασυρμάτων του ΚΚΕ, με εξέχοντα κατηγορούμενο τον Νίκο Μπελογιάννη. Η δίκη, με την κατηγορία της κατασκοπείας (Α.Ν. 375/1936), έγινε το Φεβρουάριο του 1952. Οκτώ από τους 29 κατηγορουμένους καταδικάστηκαν σε θάνατο: Νίκος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης, Νικόλαος Καλούμενος, Έλλη Ιωαννίδου, στρατιώτης Φιλάρετος (Τάκης) Λαζαρίδης, Χαράλαμπος Τουλιάτος και Μιλτιάδης Μπισμπιάνος. Η αδελφή του Τάκη δεν είχε συλληφθεί. Καταδικάσθηκε ερήμην σε θάνατο σε επόμενη δίκη, αλλά είχε φυγαδευτεί στις ανατολικές χώρες, όπου έζησε τριάντα χρόνια.

    Οι καταδικασμένοι σε θάνατο της δίκης Μπελογιάννη κρατήθηκαν στις φυλακές Καλλιθέας ολόκληρο τον Μάρτιο του 52. Ο Λαζαρίδης ήταν στο ίδιο κελί με τον Μπελογιάννη και τον Μπάτση. Δεν τον έβαλαν χωρίς λόγο σε κείνο το κελί. Στη δίκη ο Τάκης «υπερασπίστηκε με επαναστατική συνέπεια και αδιαλλαξία την τιμή και την υπόληψη του κόμματος», όπως έγραψαν τα κομματικά έντυπα. Έτσι είχε όλο τον καιρό να γνωρίσει και από πιο κοντά τον «άνθρωπο με το γαρίφαλο», για να μου επιβεβαιώσει τώρα την εντύπωση που μου είχε αφήσει ο Μπελογιάννης το 1945 όταν επισκέφθηκε την Κεφαλονιά* και με όσα είπε στο στρατοδικείο και τα διάβασα στις εφημερίδες. Ύστερα από πολλά χρόνια, στην Ιταλία, όπου έζησα στη διάρκεια της δικτατορίας, εκείνη η παλιά εντύπωση μου έφερε μια μέρα στο νου τη σκέψη ότι από όλους τους διακεκριμένους Έλληνες κομμουνιστές μόνο ο Μπελογιάννης θα μπορούσε να σταθεί πραγματικά, από άποψη νοοτροπίας και καλλιέργειας, πλάι στα πρώτα ονόματα του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτό, άσχετα από το γεγονός ότι και οι Ιταλοί Ευρωκομουνιστές αδυνατούν να ομολογήσουν απερίφραστα ότι το λάθος δεν βρίσκεται μόνο στον Λένιν και τους άλλους επιγόνους του Μαρξ, αλλά ανάγεται στο απλούστατο γεγονός ότι ο ίδιος ο Μαρξ τω καιρώ εκείνω εσφαλμένα αποφάνθηκε ότι αυτό που ονομάστηκε καπιταλισμός έφαγε τα ψωμιά του και βρίσκεται κοντά στο τέλος του. Όταν το πουν και αυτό, θα πρέπει την ίδια στιγμή να ξηλώσουν την κομμουνιστική ταμπέλα από το μέγαρο της Βία Ντέλλε Μποττέγκε Οσκούρε της Ρώμης. Οπότε θα γίνουν οπαδοί… του Λεωνίδα Κύρκου!

    Το βράδυ της 31ης Μαρτίου 1952 πήραν από τη φυλακή τους Μπελογιάννη, Μπάτση, Αργυριάδη και Καλούμενο και τους εκτέλεσαν στο Γουδί αφού φώτισαν το χώρο με τους προβολείς των καμιονιών. Σκόρπισαν τους επιζήσαντες σε διάφορες φυλακές. Ο Τάκης, που επέζησε χάρις στο νεαρό της ηλικίας του, αλλά και χάρις στο γεγονός ότι ο πατέρας του εκτελέστηκε από τους Γερμανούς, πήγε στις φυλακές της Κεφαλονιάς. Εκεί τον βρήκαν οι σεισμοί του 1953, που ισοπέδωσαν τα πάντα. Τον έστειλαν στο Καλάμι της Κρήτης, από όπου πήγε διαδοχικά στην Κέρκυρα, πίσω στην Κρήτη (αυτή τη φορά στην Αλικαρνασσό), και κατόπιν στην Αίγινα.

    Πέρασαν έτσι για τον Τάκη Λαζαρίδη άλλα δεκαπέντε χρόνια. Δεκαπέντε χρόνια βαριάς φυλακής. Και ήταν πια 38 χρονών όταν, το καλοκαίρι του 1966, με ένα νόμο που προτάθηκε από τον τότε υπουργό της Δικαιοσύνης Κώστα Στεφανάκη και ψηφίστηκε από όλες τις πτέρυγες της Βουλής, όλοι όσοι είχαν καταδικαστεί με τον Α.Ν. 375 αποφυλακίστηκαν. Τότε βγήκαν από τη φυλακή ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Κώστας Λουλές, ο Λευτέρης Βουτσάς και πολλά άλλα σημαντικά στελέχη του εκτός νόμου Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Τάκης Λαζαρίδης τοποθετήθηκε αμέσως «από το κόμμα», όπως λέει (δηλαδή από το Κομμουνιστικό Κόμμα), στον συνδικαλιστικό τομέα της ΕΔΑ σαν επαγγελματικό στέλεχος.

    Έτσι, το καλοκαίρι του 1966, ο Τάκης ξανάσμιξε με τη μάνα του, την πολυβασανισμένη Σουλτάνα. Μόνο για δέκα μήνες. Την αυγή της 21ης Απριλίου 1967 χώρισαν πάλι. Ο Τάκης πρόλαβε να ξεφύγει, αλλά η μάνα του ξαναπήρε το δρόμο της εξορίας. Για άλλα δύο χρόνια. Συνολικά αυτή η γυναίκα είχε ζήσει ως τότε στις φυλακές και στις εξορίες δεκατρία χρόνια, τώρα όμως έπρεπε να πληρώσει και την ανάγκη των επίορκων συνωμοτών της χούντας να «δικαιολογήσουν» εκ των υστέρων το πραξικόπημά τους με την επίκληση του κομμουνιστικού κινδύνου.

    Στη διάρκεια της δικτατορίας ο Τάκης έζησε καταζητούμενος και κάνοντας διάφορες δουλειές του ποδαριού. Τώρα, σε ηλικία 60 ετών, βρίσκεται στον 15ο χρόνο της πραγματικά ελεύθερης ζωής του. Και λέει:

    -Το πραξικόπημα ήταν για μένα πραγματικό σοκ. Δεν θέλησα να συνδεθώ με τις παράνομες κομματικές οργανώσεις. Θεωρούσα αστείο ότι μπορούσαμε να ρίξουμε τη χούντα πετώντας προκηρύξεις ή έστω τρακατρούκες… Διαμόρφωσα βαθμιαία την πεποίθηση ότι μόνο με μία βαθιά κριτική εξέταση της όλης πορείας του κινήματος μπορούσαμε να ελπίζουμε σε μία πραγματική αναγέννηση. Με την ελπίδα αυτή προσχώρησα στη μεταδικτατορική ΕΔΑ. Αλλά με βαθύτατη έκπληξη και λύπη διαπίστωσα ότι κανείς από τους φίλους της ΕΔΑ δεν υποστήριζε την επίμονη πρότασή μου για «κριτική εξέταση». Γι’ αυτό και αποχώρησα. Αποφάσισα να προχωρήσω μόνος μου σ’ αυτήν την «κριτική εξέταση». Αποτέλεσμα, το «ανά χείρας πόνημα». Δεν φταίω αν τα τελικά συμπεράσματα είναι διαφορετικά από ό,τι περίμενα…

    «Απολογείται» ο Τάκης για τα «τελικά συμπεράσματα» της μελέτης του. « Απολογείται» στους παλιούς συντρόφους του, ίσως και στη μάνα του, ίσως και στον νεκρό πατέρα του, ίσως και στον ίδιο τον εαυτό του. Δεν φταίει αυτός, λέει. Φταίνε τα δεδομένα που τον οδήγησαν σε αυτά τα συμπεράσματα. Νιώθει πως δεν έχει το δικαίωμα να τα κρύψει. Και νιώθει πως έχει χρέος να τα πει, να τα δημοσιεύσει, για έναν πολύ απλό όσο και πολύ σπουδαίο λόγο:

    -Πιστεύω πως μας περιμένουν δύσκολες μέρες. Η πόλωση και ο διχασμός ουσιαστικά έχουν επέλθει. Η μόνη και πραγματική υπηρεσία που εμείς οι «παλιοί αγωνιστές» μπορούμε να προσφέρουμε στον ελληνικό λαό, είναι να του πούμε, επιτέλους, την αλήθεια.

    Οι «παλιοί αγωνιστές» πρέπει «να πούμε στο λαό την αλήθεια» … Αλίμονο, όμως! Ο Τάκης Λαζαρίδης ξέρει πολύ καλά πως ο πληθυντικός που χρησιμοποιεί είναι κάπως … ρομαντικός. Πόσοι «παλιοί αγωνιστές» βλέπουν την αλήθεια που βλέπει ο Λαζαρίδης; Και από αυτούς που ίσως τη βλέπουν -όπως και όσο τη βλέπουν- πόσοι τολμούν να την πουν; Και πόσοι τολμούν να φτάσουν με την αμείλικτη συνέπεια του Λαζαρίδη στο λογικό συμπέρασμα ότι για τη σημερινή Ελλάδα η μόνη λύση βρίσκεται πίσω από το διαχωριστικό τείχος; Ότι η μόνη λύση είναι η Νέα Δημοκρατία; Και ασφαλώς δεν αρκεί να φτάσουν σε αυτό το συμπέρασμα. Χρειάζεται και να το διακηρύξουν, όπως κάνει στο τέλος αυτού του βιβλίου ο Τάκης Λαζαρίδης. Χωρίς μισόλογα και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

    Στο σημείο αυτό πρέπει να επισύρω την προσοχή του αναγνώστη σε μία σημαντική «λεπτομέρεια»: Με τον όρο «παλιοί αγωνιστές» ο Τάκης Λαζαρίδης εννοεί αυτούς που ξεκίνησαν, όπως αυτός ο ίδιος, μέσα από τα αυθεντικά σπλάγχνα του ΚΚΕ, του προπολεμικού ΚΚΕ, όταν όλα ήταν εκατό τα εκατό ταξικά, κατακόκκινα, τριτοδιεθνιστικά, πριν έρθει η τριπλή Κατοχή και τα μπασταρδέψει με το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, με την αυτοδιάλυση της Κομιντέρν και με τη μαζική στρατολογία νέων μελών που «έμπασε» στο ΚΚΕ παιδιά από κάθε κοινωνικό στρώμα και οικογενειακή προέλευση. Στην ψυχή της μεγάλης πλειονότητας των νεοφώτιστων «κομμουνιστών» της Κατοχής κυριαρχούσε όχι ο «προλεταριακός διεθνισμός», αλλά ο άδολος, ο αταξικός, ο παραδοσιακός ελληνικός πατριωτισμός, ο οποίος, άλλωστε, οδήγησε τα παιδιά του ελληνικού λαού να ενταχθούν σε όποια οργάνωση φρόντισε εγκαίρως να τους προσφέρει αυτό που λαχταρούσαν: Τη δυνατότητα να πολεμήσουν για την πατρίδα τους. Λοιπόν, τους παλιούς κομμουνιστές καλεί ο Τάκης Λαζαρίδης «να πουν την αλήθεια στο λαό» – όχι εκείνους που ξεκίνησαν … από το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων!

    Είναι μια προσωπική τραγωδία. Πόσοι από εκείνους στους οποίους απευθύνεται ο Λαζαρίδης είναι έτοιμοι να τον ακολουθήσουν; Ίσως κανείς. Αντίθετα, οι περισσότεροι είναι έτοιμοι να τον λιθοβολήσουν. Και ο άνθρωπος αυτός, ο Τάκης Λαζαρίδης, γέννημα και θρέμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος, έμπιστος και αδιάλλακτος ερυθροφρουρός του παράνομου μηχανισμού καταδικασμένος σε θάνατο μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη, με χαμένα τα νιάτα του και δεκάδες χρόνια της ζωής του, ξέρει ότι από τη στιγμή που αποφάσισε να μιλήσει δημόσια μετέβαλε τον εαυτό του σε μαύρο πρόβατο και αυτοκαταδικάστηκε σε πλήρη απομάκρυνση και αποξένωση από το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε. Για τα ελληνικά δεδομένα, μια τέτοια απόφαση, όταν παίρνεται από ανθρώπους σαν τον Τάκη Λαζαρίδη, μόνο ηρωική μπορεί να χαρακτηριστεί. Στην πραγματικότητα σήμερα, προκειμένου να εκπληρώσει αυτό που αισθάνεται ως χρέος του προς τον ελληνικό λαό, ο Λαζαρίδης προκαλεί, σε ηλικία 60 ετών, την «ιερή οργή» των πάσης φύσεως υποκριτών που είναι έτοιμοι να τον αποκαλέσουν «αποστάτη», «προδότη», «πουλημένο»… Και ο Τάκης Λαζαρίδης δεν είναι βέβαια… Υβ Μοντάν, που βγαίνει ξαφνικά και καταγγέλλει τον κομμουνισμό και τη Σοβιετική Ένωση (αρχίζοντας από την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία) χωρίς αυτό να του κοστίζει απολύτως τίποτα (αντίθετα, πολλοί θα τον ήθελαν υποψήφιο Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας). Ο Τάκης δεν είναι καν ένας πρώην Ελασίτης που πήρε στο χέρι του το ντουφέκι και έμεινε για πάντα ένας αντάρτης. Αυτός ανδρώθηκε μετά τον πόλεμο μέσα στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ και από το στρατό πήγε στη φυλακή, όπου έζησε και πάλι με τους ανθρώπους «του κόμματος». Αυτές ήταν όλες κι όλες οι «κοινωνικές σχέσεις» του. Αυτό ήταν το προσωπικό περιβάλλον του, στο όποιο τώρα γυρίζει τις πλάτες. Για να κερδίσει τι; Για να μείνει μόνος. Μόνος με τη συνείδησή του. Τώρα πια μόνο στη συνείδησή του λογοδοτεί. Και λέει αυτά που έχει να πει. Καθαρά και τίμια. Χωρίς να διστάζει μπροστά σε τίποτα. Χωρίς να διστάζει να καταρρίψει και τον νεογέννητο μύθο της «περεστρόικα» του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, τον οποίο καλεί να εξηγήσει κάτι πολύ απλό: Από που αντλεί -και αυτός- το δικαίωμα να ορίζει, αυθαίρετα και ανεξέλεγκτα, τη μοίρα του σοβιετικού λαού; Ποιον ρώτησε; Ποιος τον έταξε στη θέση την οποία κατέχει; Η κομματική νομενκλατούρα είναι καταδικασμένη και ο Γκορμπατσόφ δεν μπορεί να τη σώσει…

    Για την Ελλάδα, το συμπέρασμα του Τάκη Λαζαρίδη συμπυκνώνεται σε δύο μόνο λέξεις: ΕΥΤΥΧΩΣ, ΗΤΤΗΘΗΚΑΜΕ! Δηλαδή, ευτυχώς ηττήθηκε το ΚΚΕ τον Δεκέμβριο του 1944 στην Αθήνα και το καλοκαίρι του 1949 στο Γράμμο και στο Βίτσι. Ευτυχώς για την Ελλάδα, αλλά και για μας τους ίδιους…

    Δεν θα σχολιάσω αυτά που γράφει ο Τάκης Λαζαρίδης για το ΠΑΣΟΚ, αν και αυτό είναι το πιο επίκαιρο και ίσως το πιο ΧΡΗΣΙΜΟ τμήμα του βιβλίου του. Νομίζω, όμως, πως σε ένα θέμα που αφορά την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα καλύτερα είναι να μην παρεμβάλλεται κανείς ανάμεσα στο συγγραφέα και στον αναγνώστη.

    ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΛΤΕΨΗΣ

    Σχόλιο από Αυτο-Κρητικός | 31/03/2008

  4. Ο Μπελογιάννης δεν θυσιάστηκε για κανένα ‘τερατούργημα’ και για κανένα καθεστώς.
    Διαμορφώθηκε ως επαναστατική προσωπικότητα μέσα στις καλύτερες στιγμές του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, και παραμένει μια από τις πιο φωτεινές μορφές μιας μεγάλης λαϊκής εποποιίας.
    Θα τον ξαναγνωρίσουμε τον Μπελογιάννη, όταν τον πλησιάσουμε έξω από το πλαίσιο της ήττας του ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’, όταν τον ξαναδούμε μέσα στις καλύτερες πιθανότητες της εποχής του. Οταν ξανάρθει με άλλο όνομα και άλλα ρούχα…

    Σχόλιο από manos | 31/03/2008

  5. Αρκετα παλιοτερα ειχα μαθει πως μαζι του εκτελεσαν και τον ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΜΠΑΤΣΗ.
    Ομως απο τοτε παρατηρω πως -σχεδον- κανεις δεν τον μνημονευει(ουτε και πριν βεβαια…)…ειναι συγγραφεας του βιβλιου-βομβα- Η ΒΑΡΕΙΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ,αυτοι που ξερουν,ξερουν πως δεν ειναι αστειο…εκδοσεις ΚΕΔΡΟΣ.

    Αν κανεις διαβασει το βιβλιο ισως καταλαβει γιατι καποιους τους συμφερει να θυμομαστε μονον τον αγαπητο Μπελογιαννη…

    Προς Θεου μην παρεξηγηθω…δεν εννοω μπλογκερς…ναι την ειδα την αναφορα πιο πανω για τον Μπατση…η καλυτερη τιμη προς αυτους τους ΑΝΤΡΕΣ ειναι να διαβασουμε το εν λογω βιβλιο…κυκλοφορει ακομα…παντα επικαιρο…

    Σχόλιο από karytsavles | 31/03/2008

  6. Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-04-01

    KAΘE KYPIAKH του Αντώνη Καρκαγιάννη

    ……………………….

    Η υπόθεση Μπελογιάννη και η εκτέλεση των καταδικασθέντων

    …………………….

    Ηταν η 30ή Μαρτίου του 1952, 49 χρόνια από προχθές. Ηταν πολύ ζεστή η μέρα, πριν από λίγες μέρες κάποια εφημερίδα την ανέφερε ως μία από τις δύο-τρεις πιο ζεστές μέρες του περασμένου αιώνα αυτήν την εποχή. Αν θυμάμαι καλά ήταν Kυριακή…

    Η Αθήνα ξύπνησε με την είδηση ότι τα χαράματα της ίδιας μέρας, πριν ακόμη φωτίσει, εκτελέσθηκαν διά τυφεκισμού ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Kαλούμενος και ο Αργυριάδης, δικασθέντες «επί κατασκοπεία» και καταδικασθέντες σε θάνατο από το Τακτικό Στρατοδικείο Αθηνών.

    Η διαδικασία της εκτέλεσης άρχισε στις 2 το πρωί, όταν καμιόνια με ισχυρή στρατιωτική και αστυνομική συνοδεία έφτασαν στην πύλη των Φυλακών Kαλλιθέας, απέναντι από τον Οίκο Τυφλών, δίπλα στην εκκλησία, εκεί που τώρα βρίσκεται το σχολείο. Ηταν ένα εντυπωσιακό κτίριο, που δυστυχώς αργότερα το γκρέμισαν.

    Εκτός από τους τέσσερις εκτελεσθέντες στα κελιά της Απομόνωσης των Φυλακών Kαλλιθέας εκρατούντο, ανά δύο σε κάθε κελί, άλλοι τέσσερις, επίσης καταδικασμένοι σε θάνατο στην ίδια δίκη και για την ίδια αιτία, οι οποίοι την τελευταία στιγμή πήραν χάρη και δεν εκτελέσθηκαν: Η Ελλη Ιωαννίδου, αδελφή της Διδώς Σωτηρίου και γνωστή σήμερα δημοσιογράφος Ελλη Παππά, μητέρα τότε βρέφους δύο τριών μηνών. Ο Τάκης Λαζαρίδης, υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία όταν συνελήφθη, γιος εκτελεσθέντος από τους Γερμανούς γνωστού στελέχους του KKΕ. Kαι δύο ναυτεργάτες, ο Μπάμπης Τουλιάτος και ο Γιώργος Χρύσης.

    Ο αρχιφύλακας με τη συνοδεία φυλάκων μπήκε στα κελιά της Απομόνωσης, τα άνοιγε ένα ένα και έπαιρνε αυτούς που επρόκειτο να εκτελεσθούν. Με τον Μπάμπη Τουλιάτο που ήταν στο ίδιο κελί με τον εκτελεσθέντα Αργυριάδη συνέβη τούτο το τραγικό: Ο αρχιφύλακας πήρε αυτόν αντί του Αργυριάδη. Το λάθος διαπιστώθηκε λίγο αργότερα στο προαύλιο όταν ο Βασιλικός Επίτροπος του Στρατοδικείου ανακοίνωσε ποιοι πήραν χάρη και ποιοι όχι. Σε όλο αυτό το διάστημα η Ελλη Ιωαννίδου-Παππά κραύγαζε από το κελί της απεγνωσμένα «να την πάρουν και αυτήν».

    Η πομπή με τα καμιόνια διέσχισε την Αθήνα και έφτασε στο Γουδί. Ηταν νύχτα ακόμα και τους τουφέκισαν με το φως που έριχναν οι προβολείς των αυτοκινήτων. Αυτά θυμάμαι από το ρεπορτάζ των εφημερίδων της 30ής Μαρτίου 1952. Το πληρέστερο όπως πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις ήταν της «Ακρόπολης», η οποία είχε τις πηγές της στην παντοδύναμη τότε Αστυνομία. Οι μη εκτελεσθέντες ζουν ακόμη και παρ’ όλο που τους γνωρίζω όλους καλά προτίμησα να σας γράψω αυτά που θυμάμαι.

    Δημήτρης Μπάτσης

    Για την προσωπικότητα του Νίκου Μπελογιάννη έχουν γραφεί πολλά και θα γραφούν περισσότερα. Εδώ θέλω να πω δυο λόγια για τον Δημήτρη Μπάτση. Ανήκε στην «ανώτερη κοινωνία» γιος ναυάρχου ε.α., γνωστός δικηγόρος της Αθήνας και ακόμη πιο γνωστός για την πνευματική του παρουσία και δράση. Συγγραφέας του πολύ γνωστού τότε βιβλίου «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» και εκδότης του 15νθήμερου περιοδικού «Ανταίος». Εκτελέσθηκε στα 35 του χρόνια, όσο περίπου και ο Μπελογιάννης.

    Πριν από μερικούς μήνες το θαυμάσιο ΕΛΙΑ του Μάνου Χαριτάτου σε συνεργασία με την κόρη του Μπάτση την κ. Ελένη Μπάτση – Λυκιαρδοπούλου και με τη φροντίδα του Νίκου Πηγαδιώτη, εξέδωσε σε δύο ογκώδεις τόμους τα τεύχη του «Ανταίου» σε φωτοστατική ανατύπωση. Από το πρώτο τεύχος του 1945 ώς το τελευταίο του 1951, λίγο πριν συλληφθεί ο Δ. Μπάτσης. Την εκτενή και εμπεριστατωμένη εισαγωγή της έκδοσης την έγραψε η Ελλη Παππά και αν θα τη διαβάσετε θα καταλάβετε τι ήταν ο Δημήτρης Μπάτσης, ο θερμός πατριώτης που εκτελέσθηκε ως κατάσκοπος, τι ήταν το περιοδικό «Ανταίος», αλλά και τι ήταν η δύσκολη και θυελλώδης εκείνη εποχή.

    Πολιτικό παιχνίδι

    Γύρω από την εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων παίχθηκε στην Αθήνα ένα περίπλοκο και πολυεπίπεδο πολιτικό παιχνίδι. Νικητές του εμφυλίου πολέμου ήσαν δύο παρατάξεις: το βενιζελογενές κέντρο και η «βασιλόφρων» Δεξιά που είχε και την υποστήριξη των δυναμικών κέντρων της εξουσίας, του Παλατιού, της ισχυρής Αστυνομίας, της ηγεσίας του στρατεύματος και του ξένου παράγοντα, κυρίως των Αμερικανών. Το ζήτημα ετέθη λίγους μήνες, μετά το τέλος των στρατιωτικών επιχειρήσεων, στις εκλογές του Μαρτίου του 1950: Ποιος από τους δύο νικητές, το Kέντρο ή η Δεξιά θα κυβερνήσει τη μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα. Τα κεντρικά προβλήματα ήταν δύο: η ανασυγκρότηση και η επάνοδος της χώρας σε ομαλό πολιτικό βίο, με τη χορήγηση αμνηστίας ή τουλάχιστον με την εφαρμογή «μέτρων ειρηνεύσεως», πολιτική που εξέφραζε κυρίως ο Νικόλαος Πλαστήρας από τα κόμματα του Kέντρου. Αντιθέτως η Δεξιά, και τα δυναμικά στηρίγματά της, επιδίωκε την κυριαρχία της με τη συνέχιση της «εμπολέμου καταστάσεως» εναντίον του «εσωτερικού εχθρού», στον οποίο πλην των κομμουνιστών κατέτασσε και όλους τους αριστερούς δημοκράτες, παρ’ όλο που δεν συμμετείχαν στην ανταρσία, αλλά και με τον χαρακτηρισμό του «συνοδοιπόρου», μεγάλο τμήμα του Kέντρου. Σε συνθήκες «ψυχρού πολέμου» στα όρια του «θερμού» η θέση αυτή υποστηριζόταν απολύτως από την μακαρθική τότε Αμερική.

    Ενα περίεργο παιχνίδι εξτρεμισμού μεταξύ του ηττημένου KKΕ και της νικήτριας Δεξιάς (πολλές φορές οι δύο παρατάξεις έδιναν την εντύπωση ότι η μία τροφοδοτούσε την πολιτική της άλλης) είχε αποτέλεσμα τη συντήρηση της «εμπολέμου καταστάσεως» επί δύο δεκαετίες με πλήρη εξουδετέρωση των μετριοπαθών δυνάμεων της Αριστεράς και του Kέντρου. Στις εξελίξεις αυτές η εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του ήταν ένας σταθμός.

    Πρωθυπουργός ήταν τότε ο στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας και αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ο στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος. Την επαύριο της εκτελέσεως, θυμάμαι τον πρόεδρο της ΕΔΑ, τον Ιωάννη Πασαλίδη, στο βήμα της Βουλής να απευθύνεται στον Παπάγο και με την ποντιακή του προφορά να τον ρωτάει: «Εσύ στρατάρχη θα τον εκτελούσες;». Kαι ο στρατάρχης έμεινε βουβός. Λίγους μήνες μετά κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 52%.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/04/2008

  7. Σας χαρίζω όλο το δίσκο από την ταινία “Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο”

    Σχόλιο από JohnyQ | 02/04/2008

  8. ιστορία της Μαρίας

    του Βασίλη Νικολαϊδη

    Σαν πρώιμο σταφύλι η Μαρία
    πριν πατήσει ακόμα καν τα δέκα τρία
    τους άντρες έκανε τυφλά να την ποθούν,
    σαν τα μυγάκια που πετούν γύρω απ’τη φλόγα
    όταν αντίκριζαν την ροδαλή της ρώγα
    γύρω της τρέχανε για να τσουρουφλιστούν.

    Κατεβαίνει απ’το χωρίο της στην Αθήνα
    Γερμανοί παντού και λύσσαξε στην πείνα
    -τι άλλο θα βρω για να σας πω ένα παραμύθι;-
    λόγω πείνας της αμβλύνθηκαν τα ήθη
    στην Αθήνα της Μαρίας η ομορφιά
    ξεπουλήθηκε στη μαύρη αγορά
    ένας δοσίλογος την έχει ερωτευτεί
    κι αυτή του δίνεται χωρίς να το σκεφτεί.

    Μία μέρα ένας άντρας την πλευρίζει
    “Κακοκοίρα μου” στ’αυτί της ψιθυρίζει
    “Μ’αυτόν που είσαι το κεφάλι σου θα φας,
    γυρεύοντας, κοπέλα μου, το πας”.

    Σηκώθηκε ένα βράδυ απ’το κρεβάτι
    “Προς νερού μου”, λέει “πάω” στο συνεργάτη.
    Βιαζότανε αυτός να την πηδήσει
    μα τον πείθει πως αμέσως θα γυρίσει.

    Από κάτω περιμέναν οπλισμένοι
    δυο της ΟΠΛΑ και στο Κόμμα οργανωμένοι
    τους ανοίγει, ανεβαίνουνε επάνω
    και σκοτώνουν στο κρεβάτι το ρουφιάνο.
    Φχαριστήθηκε ο κοσμάκης, κι η Μαρία
    Άστε ντούε βγήκε στην παρανομία
    μα την ψάχνανε παντού οι Γερμανοί.

    Φεύγει εκείνη στο βουνό, για να κρυφτεί.
    Με αντάρτες στο βουνό κάνει παρέα.
    Γνωρίζει κάποιον ονόματι Αντρέα.
    Τα γένια του μυρίζανε θυμάρι,
    μαυροσκούφης ήτανε του Άρη.
    Της υπόσχεται, μόλις λευτερωθούνε,
    με το καλό θα ήθελε να παντρευτούνε.

    Εδώ μπαίναν στην Αθήνα οι Εγγλέζοι,
    δός του εκείνος για παντρειά να την πιέζει.
    Κάποιος βρέθηκε να την διαφωτίσει,
    ο Φώτης και τα μάτια της ν’ανοίξει.
    Ο Αντρέας ήταν, λέει, τροτσκιστής,
    “γι’αυτό δεν πρέπει να τον ξαναδείς”.

    Του χώσανε, λοιπόν, μία παγίδα,
    του αντάρτη, κι αν τον είδατε, τον είδα.
    Πάει τον έφαγε το μαύρο το σκοτάδι
    κατά διαταγήν του Ζαχαριάδη.
    Και μια νύχτα σκοτεινή πάνω στο Γράμμο,
    ο Φώτης τη ζήτησε σε γάμο.
    Ο Φώτης βρέθηκε μετά στη Βουλγαρία
    κι αυτή να σέρνεται μες στα στρατοδικεία.

    Ο Επίτροπος ζητά την εσχάτη των ποινών
    μα επεμβαίνει ευτυχώς κάποιος γιος εφοπλιστών.
    Την είχε δει σε μιαν εφημερίδα.
    “Την ερωτεύτηκα, μπαμπά” του λέει “μόλις την είδα.

    Κι όταν σκότωσαν το Νίκο Μπελογιάννη,
    στη Μητρόπολη γινήκανε οι γάμοι,
    ο φάκελός της σαν σκιά εξαφανίστηκε,
    σε κολυμπήθρα εθνική ξαναβαφτίστηκε.
    Από τότε κολυμπάει στα πλούτη μέσα,
    η Μαρία είναι τώρα ναυρχέσσα.
    Έχουν δίκιο της ζωής οι βετεράνοι:
    Στόλους σέρνει, άμα θέλει, το φουστάνι

    Έχουν δίκιο όταν λένε οι παλιοί:
    Στόλους σέρνει, άμα θέλει,….

    (δε λέμε βρομόλογα εδώ μέσα! )

    http://krotkaya.wordpress.com/2008/04/02/santarosa/

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 03/04/2008

  9. Γειάς Πόντιοι,
    Μέσα στό άρθρο και στα σχόλια για τον Μπελογιάννη,περί τερατουργήματος του αιώνα,περί πικρίας,περί προδοσίας,περί “ευχολόγιων ήττας”,περί ιστορικής καταγραφής να μου επιτρέψετε να καταθέσω και το δικό μου σχόλιο.
    Οταν ρώτησα κάποια φορά ένα Πελοποννήσιο αγωνιστή,γιατί όταν αναφέρετε ο κόσμος σ’αυτούς(Πελοποννησίους),λέει,φτύνοντας τον κόρφο του,οτι κάτω απο τ’αυλάκι είναι όλοι κοπριά;”
    Γελώντας μου απάντησε:”Μέσα απο την κοπριά,βγαίνουν τα ομορφότερα και τα πιο ευωδιαστά γαρύφαλλα!”
    Εγώ θα προσθέσω οτι κάτω απο τα ομορφότερα γαρύφαλλα,στη κοπριά,σέρνονται και σκουλίκια…
    Αφιερωμένο εξαιρετικά…
    υ.σ Ο εν λόγω πελοποννήσιος είχε την ίδια διαδρομή στίς φυλακές επι 19 συναπτά έτη,με τον “κ΄ριο ευτυχώς”!!!

    Σχόλιο από ΜΖ | 08/04/2008

  10. «Εδωσαν τη ζωή τους για κάτι που αποδείχτηκε απάτη»

    Συνέντευξη στην ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ

    Τον Νίκο Μπελογιάννη τον γνώρισα επ’ ευκαιρία της συνέντευξης που είχα κάνει με τη μητέρα του, την Ελλη Παππά, πριν από περίπου έναν χρόνο, και με είχε εντυπωσιάσει με το χιούμορ και τον αιχμηρό τρόπο που εξέφραζε τις απόψεις του.

    Νίκος Μπελογιάννης: «Ο υπαρκτός σοσιαλισμός να μας λείπει. Το θέμα είναι ο επαναπροσδιορισμός της Αριστεράς και των ρόλων της σήμερα παγκοσμίως, με πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις την Ισπανία και τις χώρες της Ν. Αμερικής»
    Παράπλευρος μύθος τριών διαφορετικού διαμετρήματος μύθων του δεύτερου ημίσεος του 20ού αιώνα, της Ελλης, του πατέρα του Νίκου Μπελογιάννη και της θείας του Διδώς Σωτηρίου, ή στη σκιά τους, για μένα ήταν πάντα ένα πρόσωπο με στοιχεία μιας τραγικότητας. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που ήθελα να συνομιλήσω μαζί του, και έγινε προχθές, με την ευκαιρία της επανέκδοσης μιας σειράς βιβλίων των τριών αυτών ανιόντων του, υπόθεση στην οποία τον τελευταίο καιρό είναι αφιερωμένος:

    ** Της Ελλης Παππά, «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου» και «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση», από τις εκδόσεις «Αγρα», και «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας», από τον «Κέδρο».

    * Του Νίκου Μπελογιάννη, από την «Αγρα» επίσης, τα μοναδικά δύο βιβλία που είχε γράψει, «Οι βυζαντινές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας» και «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», που τις μήτρες των χειρογράφων και το καθαρογράψιμό τους τα προσέφερε στον γιο ο συνάδελφός του, μεταλλειολόγος Αλέκος Κωνσταντόπουλος -«η οικογένειά του τα φύλαγε από το 1946, όταν της τα εμπιστεύτηκε ο πατέρας μου και βγήκε στο βουνό, ο συνάδελφος μού τα παρέδωσε σε ένα μπουγατσάδικο της Θεσσαλονίκης, μέσα στο ίδιο κουτί παπουτσιών της δεκαετίας του ‘40 που τα είχε βάλει εκείνος, δεμένο με τον ίδιο σπάγγο”.

    * Και της Διδώς Σωτηρίου τρία εντελώς άγνωστα βιβλία, από τον «Κέδρο» -«τα χειρόγραφα του ενός από αυτά, για τη “Διεθνή πολιτική σκηνή στην έναρξη του ψυχρού πολέμου ‘45-’47″, η Διδώ τα είχε κρύψει στα σοβατεπιά του διαμερίσματός της, όταν μια ισχυρά εθνικόφρων συγκάτοικος κυρία την εξεδίωξε από εκεί· και βρέθηκαν το ‘95, όταν το διαμέρισμα που η θεία μου είχε δωρίσει στην Εταιρία Ελλήνων Συγγραφέων ανακαινίστηκε», μου λέει ο Νίκος.

    Είμαστε καθισμένοι στο σαλόνι, η Ελλη λείπει, το φως μπαίνει πλούσιο από τις μπαλκονόπορτες του διαμερίσματός τους στου Ζωγράφου, με το σκυλί τους, τη Βιόλα, να μπαινοβγαίνει, με τα παλιά έπιπλα, τα βιβλία, τους πίνακες -ανάμεσα τους, το σκίτσο που φιλοτέχνησε για τον «άνθρωπο με το γαρύφαλλο» ο Πικάσο- ενθυμήματα, παλιές φωτογραφίες.

    Πώς αντέξατε, αλήθεια, το βάρος αυτών των μύθων;

    «Ωρες ώρες, ένιωθα να με συνθλίβει. Ο πατέρας μου, για παράδειγμα, έδωσε τη ζωή του για έναν ορισμένο σκοπό, που τον έκανε σύμβολο, όμως άσχετα με αυτό, κατέληξε να έχει δώσει τη ζωή του για τον Ζαχαριάδη και τον Στάλιν· γιατί αυτοί καπηλεύτηκαν τη θυσία του. Και σκεφτείτε τώρα εμένα, να μου λένε διάφοροι, ώς τη δεκατετία του ‘80, “παιδάκι μου, να γίνεις σαν τον πατέρα σου και να τον ξεπεράσεις”. Δηλαδή, στα δικά τους μυαλά, να δώσω τη ζωή μου για τον Μπρέζνιεφ και τον Φλωράκη και πιο πριν για τον Κολιγιάννη. Η πολλώ μάλλον, που σήμερα θα έφτανε τα όρια του κωμικού, για την Αλέκα. Θα δίνατε εσείς τη ζωή σας για την Αλέκα;»

    Πώς αντιδρούσατε σ’ αυτές τις παραινέσεις;

    «Καταλάβα ότι για να μην συνθλιβείς, πρέπει να κάνεις κάτι δικό σου· αλλιώς γίνεσαι Γιωργάκης… Ετσι, από την ΑaΓυμνασίου άρχισα να αισθάνομαι την ανάγκη να αποστασιοποιηθώ, ξεκίνησα να διαβάζω Χημεία μετά μανίας, πήγα στο Πολυτεχνείο, έγινα χημικός μηχανικός… Βέβαια, η πολιτική ήταν στο περιβάλλον μου, στη ζωή μου, από παιδάκι με πήγαιναν στα γραφεία της ΕΔΑ όταν δεν είχαν πού να με αφήσουν… Στο σπίτι άκουγα συζητήσεις, εν πολλοίς άκρως αντιηρωικές, όπως για τη διαγραφή της Διδώς από τον Ζαχαριάδη…».

    Μεγαλώσατε με τη Διδώ, ήταν, κατά κάποιον τρόπο, ένα υποκατάστατο μητέρας για σας…

    «Ναι, και κοντά της μπορώ να πω ότι ήταν καλά τα παιδικά μου χρόνια, όσο μπορούσαν να είναι, καθώς τα βιώναμε μες στο φόβο, της Ασφάλειας προπαντός· και παρότι -καθώς δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά της να κάνει παιδί, της ήρθε ουρανοκατέβατο- με μεγάλωνε κατααγχωμένη εάν κάνει το “σωστό”. Θυμάμαι τα ξένοιαστα καλοκαίρια της δεκαετίας του ‘60, που τα περνούσαμε στην Αίγινα, όπου νοίκιαζε ένα δωμάτιο για να γράφει, κι αυτό ισοδυναμούσε με 8 ώρες θάλασσα και 4 ώρες ποδήλατο για μένα».

    Από τις φυλακές, όπου γεννηθήκατε και ζήσατε ώς τα 3 χρόνια σας, τι θυμάστε;

    «Τίποτα. Μόνο το σφύριγμα του τρένου, που περνούσε δίπλα… Από κει και πέρα, απ’ όταν η Διδώ με πηγαινόφερνε στις φυλακές Αβέρωφ για να δω τη μητέρα μου, θυμάμαι τις φυλακίνες, που πολλές ήταν καλόγριες, και τις άλλες κρατούμενες, κάποιες τις συμπαθούσα πολύ και κάποιες άλλες μου ήταν απεχθείς…».

    Η μητέρα σας κρατούμενη, τι συναισθήματα σας προξενούσε;

    «Οργή οπωσδήποτε για την αδικία. Αλλά είχα την προσδοκία ότι μπορεί να υπάρχει και καλύτερο μέλλον. Για τον πατέρα μου δεν είχα βέβαια δική μου εικόνα. Αλλά μου μιλούσαν όλοι γι’ αυτόν, εξαρχής. Η γιαγιά μου, κάθε φορά που ερχόταν στην Αθήνα από το Λεβίδι, η Ελλη, η Διδώ, πιο προσγειωμένα εκείνη για να μην συνθλιβώ».

    Παύοντας να είστε παιδί, σήμερα, τι θα λέγατε ότι προσέφερε ο Μπελογιάννης σε αυτόν τον τόπο;

    «Μια ανιδιοτελή θυσία, που για τους πολλούς ήταν παράδειγμα, και για άλλους, σε κομματικό επίπεδο, αντικείμενο καπηλείας. Δεν ήταν μόνον ο πατέρας μου όμως· μια γενιά έδωσε τη ζωή της για κάτι που η ίδια θεωρούσε το άπαν, και που βέβαια τελικά αυτό το άπαν, ο υπαρκτός σοσιαλισμός δηλαδή, αποδείχτηκε η μεγαλύτερη απάτη του 20ού αιώνα… Και μπορεί μεν εκείνος να πήγε τελικά με τον 375 περί κατασκοπίας, ξέρετε όμως πόσοι πήγαν στο απόσπασμα με τον 509, ως υποστηρικτές απόσπασης τμήματος της επικρατείας, εν προκειμένω της Μακεδονίας;»

    Πώς μπορούσαν να το υποστηρίζουν αυτό;

    «Ηταν η γραμμή Ζαχαριάδη περί ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους, και έπρεπε όλοι να βγαίνουν και να την υποστηρίζουν. Ηταν γραμμή της 3ης Διεθνούς, Στάλιν, Δημητρόφ, Τίτο – πώς προέκυψε η Μακεντονίγια απ’ τον Τίτο; Το ΚΚΕ, που θεωρεί τον εαυτό του γενικό κληρονόμο, θεωρεί ότι κληρονομεί και αυτό το βάρος σε σχέση με τον Ζαχαριάδη και το Μακεδονικό και τον 509;»

    Πού θέλετε να καταλήξετε;

    «Εχει αρθρώσει καθόλου λέξη το ΚΚΕ για το Σκοπιανό, πέρα από τη Λιάνα, που είναι σε άλλο μήκος κύματος; Βγάλτε τα συμπεράσματά σας».

    Εσείς, παρ’ όλα αυτά, δεν αισθανθήκατε ποτέ να …κινδυνεύετε απ’ τις «σειρήνες της πολιτικής»;

    «Οχι. Απλώς με τη Μεταπολίτευση βρέθηκα στον “Ρήγα”, κυρίως γιατί η ΚΝΕ είχε τη θλιβερότερη παρουσία στη σχολή όπου φοιτούσα… Είχα κυρίως την ευθύνη του “Θούριου”, εκεί γνωρίσαμε και συνεργαστήκαμε οι νεότεροι με φυσιογνωμίες του χώρου, όπως π.χ. ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Μίμης Δεσποτίδης, που βοήθησαν να γίνουμε κι εμείς πιο εικονοκλαστικοί, δηλαδή να μην έχουμε είδωλα. Μετά, είχα για ένα διάστημα την ευθύνη της οργάνωσης των καλλιτεχνών, ήμουν κατά κάποιον τρόπο ο Ζντάνοφ του κόμματος. Ως το ‘84, περίπου, οπότε απενεργοποιήθηκα οικειοθελώς».

    Για ποιον λόγο;

    «Γιατί είχε πλέον παρακμάσει η πολιτική στην Ελλάδα και είχε κυριαρχήσει απ’ άκρου σ’ άκρον το ΠΑΣΟΚ. Δεν υπήρχε πια ελπίδα να γίνει κάτι σοβαρό, η χώρα φαινόταν ότι πάει κατά διαόλου. Οσοι μπορούσαν να το δουν, το βλέπανε».

    Εργαζόσασταν τότε στο υπουργείο Πολιτισμού.

    «Ναι, ήμουν προϊστάμενος στο Κέντρο Λίθου, που αναλάμβανε τη συντήρηση των μνημείων και των αρχαιολογικών χώρων και με την ιδιότητα αυτή είχα διατρέξει απ’ άκρου σ’ άκρον την Ελλάδα. Ως το 2000, οπότε συνταξιοδοτήθηκα, διότι ήταν πέρα από την αντοχή μου, την ψυχική και σωματική, η κατάσταση εκεί. Με τη φουλ έλευση της Ολυμπιάδας, το υπουργείο έγινε ΥΠΕΧΩΔΕ, με εργολάβους και όλα τα παρεπόμενα».

    Να υποθέσω ότι ήσασταν, ούτως ή άλλως, κατά της διεξαγωγής της στην Αθήνα;

    «Φυσικά, και όσοι ήταν κατά, και τους έλεγαν εθνοπροδότες, όλο και πιο πολύ δικαιώνονται, γιατί αποδείχτηκε ότι όλο αυτό δεν ήταν παρά μπετόν, μίζες και ντόπα. Αποδεικνύεται κι αυτές τις μέρες, με το ρεζιλίκι της ντριμ τιμ μας, όλα, αυτοί που έφεραν τα μετάλλια μια φούσκα ήταν. Και 13 δισ. ευρώ πετάχτηκαν στο νερό. Για την ελληνική οικονομία, η Ολυμπιάδα ήταν καταστροφική όσο ο πόλεμος του Ιράκ για την αμερικανική, που καταρρέει γιατί πέταξαν 5 τρισ. δολάρια στην έρημο. Αυτήν πληρώνουμε τώρα, θα το πληρώνουν πέντε γενιές, ήδη η γενιά των 600 ευρώ είναι η πρώτη που ζει χειρότερα από την προηγούμενη, μεταπολεμικά. Μόνον οι κατά Καραμανλή νταβατζήδες βγήκαν κερδισμένοι».

    Μπορούμε να πούμε ότι σήμερα είστε ένας απλός παρατηρητής των πραγμάτων;

    «Είμαι ένας ενεργός πολίτης και ένα υπερπληροφορημένο άτομο· κυρίως από το Ιντερνετ, όχι από την τηλεόραση, που πρέπει να έχεις φοβερό φίλτρο για να μην κρατήσεις τα σκουπίδια της. Αρνούμαι να δώ “παράθυρα” – αν είναι για “παράθυρο” προτιμώ από τον Αδωνι Γεωργιάδη την Αντζελα Δημητρίου, για να γελάσω τουλάχιστον».

    Λοιπόν, τι βλέπετε στην πολιτική σκηνή μας; Σε σχέση με την Αριστερά πρώτα πρώτα.

    «Το τοπίο στην Αριστερά είναι τελείως άλλο, σε σύγκριση ακόμα και με το περσινό τέτοιον καιρό».

    Φωτεινότερο;

    Σίγουρα. Κάθε τι που δίνει χαμηλότερα το ΚΚΕ -το οποίο θεωρώ το Τζουράσικ Παρκ της πολιτικής και βασικό φορέα σκοταδισμού- και ψηλότερα την ανανεωτική ριζοσπαστική Αριστερά, είναι φωτεινότερο. Το πρόβλημα είναι αν ο ΣΥΝ μπορεί να αφομοιώσει αυτή την ξαφνική εισροή κόσμου».

    Την οποία εσείς πού την αποδίδετε;

    «Στη φθορά κυρίως του ΠΑΣΟΚ, το οποίο το 2000 έριξαν όλοι αυτοί που σκέφτονται όπως εγώ ας πούμε, και δεν άντεχαν πια αυτή την κατάντια – όλη η πολιτική να είναι μίζα και μπετόν. Το 2007 το μαύρισαν και τα λαμόγια του, μάθανε πώς να τρώνε από τη Ν.Δ. Η ελληνική κοινωνία δεν το χρειαζόταν πλέον το ΠΑΣΟΚ. Ούτε το χρειάζεται. Αρκετά ώς εδώ».

    Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου τι ρόλο έπαιξε ως προς αυτό;

    «Παραήταν λάιτ ο Γιωργάκης. Ποιος να εμπνευστεί από τον Γιωργάκη και γιατί; Πέραν τού ότι κουβαλούσε όλες τις αμαρτίες των προκατόχων του».

    Θα ήταν νομίζετε επαρκέστερος ο κ. Βενιζέλος;

    «Θα σας πω ένα ανέκδοτο που κυκλοφόρησε όταν ήταν στο φόρτε της η κούρσα για τη διαδοχή: Οτι στο ΠΑΣΟΚ έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε έναν ανίκανο για οτιδήποτε και έναν ικανό για όλα».

    Και όλη αυτή η προσπάθεια ή το «σενάριο» της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ;

    «Θα ήταν ξέπλυμα στο ΠΑΣΟΚ, και δεν έχει κανένα λόγο ο ΣΥΝ -που έχει δεσμευτεί και στο Συνέδριό του ώς προς αυτό- να φθαρεί συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ, απλώς για να γίνει δεκανίκι των λαμογίων. Διότι, πέραν του ότι είναι θέμα αρχής, και ψυχρά υπολογιστικά αν τα βάλεις κάτω, το δεύτερο και το τρίτο κόμμα ούτε με το παρόν εκλογικό σύστημα ούτε με το επόμενο μπορούν να πάρουν πλειοψηφία».

    Το άλλο «σενάριο» μιλάει για συνένωση όλων των αριστερών δυνάμεων, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου…

    «Εγώ ούτε θέλω συνεργασία με το ΚΚΕ ούτε έχει νόημα να γίνει. Δεν θα άντεχα να ξαναδώ τα αίσχη του ‘92, όταν αποχώρησε από τον ενιαίο τότε ΣΥΝ με τον γνωστό τρόπο Αλέκα… Ο ΣΥΝ, που μοιάζει τώρα να έχει πιάσει ένα όριο, δεν έχει νόημα να ανεβεί άλλο στα γκάλοπ και να καμαρώνει γι’ αυτό. Πρέπει να κατοχυρώσει τα κεκτημένα ώς τις επόμενες εκλογές».

    Με ποιον τρόπο; Θεωρείτε ότι ο κ. Τσίπρας μπορεί να διαχειριστεί και να ανταποκριθεί με επιτυχία στις προσδοκίες όσον αφορά αυτά τα κεκτημένα;

    «Ναι. Ο Τσίπρας -που ήταν μεγάλο ρίσκο για τον Αλαβάνο να τον ρίξει στα βαθιά- έχει στοιχεία από Ομπάμα. Φέρνει κάτι καινούριο, δηλαδή δεν είναι φθαρμένος, όπως και όλη αυτή η γενιά που δεν πρόλαβε την εποχή που το ΠΑΣΟΚ ήταν αριστερό κόμμα. Για να θυμηθούμε και την κυρία Διαμαντοπουλου, που είπε ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν αριστερό πριν γεννηθεί ο Τσίπρας. Θα έπρεπε να βγει και να της απαντήσει ο Τσίπρας “λυπάμαι που η γενιά μου δεν πρόλαβε αυτή την εποχή του ΠΑΣΟΚ, όπως λυπάμαι που δεν προλάβαμε και την εποχή που η σισιλιάνικη μαφία ήταν αντιστασιακή οργάνωση κατά των Ισπανών κατακτητών”… Ωραία, το ΠΑΣΟΚ ήταν κάποτε αριστερό κόμμα. Και λοιπόν»;

    Και …λοιπόν, πού καταλήγουμε για τον ΣΥΝ;

    «Ας ξεκαθαρίσει πρώτα το πολιτικό τοπίο, γιατί βρισκόμαστε σε φάση ανακατάταξης, και μετά βλέπουμε τις συνεργασίες. Ούτε εκλογές πλησιάζουν ούτε έχουμε καμιά πρεμούρα. Αφήστε τώρα τον Κωστάκη να βγάζει τα κάστανα απ’ τη φωτιά».

    Ποια είναι η εκτίμηση σας για τον κ. Καραμανλή;

    «Τηρουμένων των αναλογιών, πάλι καλά. Τα άγρια οικονομικά μέτρα που εφαρμόζει είναι αυτά που εφαρμόζονται διεθνώς από τον νεοφιλελευθερισμό. Δεν μπορούσε να το παίξει σοσιαλδημοκράτης αυτός».

    Και ο χειρισμός του «Σκοπιανού»;

    «Οπως τα είχανε κάνει 15 χρόνια οι προηγούμενοι, πάλι καλά. Ούτε του παπά να μην το λέμε γι’ αυτή την εξέλιξη».

    Ορισμένοι επιμένουν ακόμα ότι η λέξη Μακεδονία πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία από την ονομασία…

    «Αυτό ξεχάστε το, το έχουμε χάσει το παιχνίδι. Χάθηκε το ‘91-’93, με την πολιτική Μητσοτάκη-Σαμαρά, που έκανε όλη την Ελλάδα να συμπεριφέρεται σαν υστερικιά γεροντοκόρη που ζει στο νεοκλασικό των παπούδων της και όταν βλέπει τον ποντικό μπροστά της, αντί να φέρει τη σκούπα ή τον γάτο, ανεβαίνει σε μια καρέκλα και φωνάζει “βοήθεια, ποντικός”… Ο Παπανδρέου στη συνέχεια, άλλο που δεν ήθελε να παραλάβει τέτοια καιροσκοπική πολιτική και να την εκμεταλλεύεται προς όφελος του, ώσπου τα Σκόπια έγιναν αμερικανικό προτεκτοράτο…».

    Φοβάστε τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων;

    «Ενα κράτος μεγάλο όσο η Στερεά Ελλάδα, δεν θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο για την Ελλάδα. Αλλά ένα κράτος τόσο μικρό, με τον Μπους από πίσω είναι άκρως επικίνδυνο».

    Την επιτυχία μας στην παρούσα φάση πού την πιστώνετε;

    «Στην έξυπνη ενεργειακή πολιτική. Στο ότι παίξανε το χαρτί Πούτιν. Οπως ακριβώς και η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία, που και τώρα είπανε στον Μπους “δεν θα χαλάσουμε εμείς τη σχέση μας με τη Ρωσία για τα μούτρα σου”».

    Για τον Μπους τι θα λέγατε;

    «Οι Ντάλτον πλανητάρχες. Μια συμμορία αιμοβόρων κρετίνων στην εξουσία, διψασμένων για πετρέλαιο και για αίμα. Που, ευτυχώς, εξευτέλισε αυτή την τρισάθλια φασιστική ιδεολογία του αμερικανικού ονείρου και του νεοσυντηρητισμού, τους τίναξε την οικονομία στον αέρα, έκανε την Αμερική μισητή και διεθνώς, τόσο που θα τρομάξει να ξαναφτιάξει εικόνα…».

    Οπότε;

    «Πηγαίνουμε σε ένα πολυπολικό σύστημα, με δύο καπιταλιστικούς πόλους, την Αμερική και τη Ρωσία, και τον πόλο του πιο άγριου καπιταλισμού σε συνδυασμό με τον πιο άγριο υπαρκτό σοσιαλισμό, την Κίνα, που αν επικρατήσει θα νοσταλγούμε τον Μπους. Και φυσικά είναι και ο μεγάλος ανερχόμενος τώρα ιδεολογικός πόλος του Ισλάμ, με κέντρο την Περσία».

    Μπορείτε σε σχέση με αυτά να κάνετε κάποια …προφητεία;

    «Αν πίστευα, θα έλεγα ο Θεός να βάλει το χέρι του. Επειδή δεν πιστεύω λέω πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα».

    Μπορεί ο σοσιαλισμός να είναι η ελπίδα;

    «Οχι ο υπαρκτός πάντως, να μας λείπει. Το θέμα είναι ο επαναπροσδιορισμός της Αριστεράς και των ρόλων της σήμερα παγκοσμίως, με πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις την Ισπανία και τις χώρες της Ν. Αμερικής».

    Αναρωτιέμαι πώς αισθάνεστε όταν δεν παρατηρείτε τον κόσμο, όταν κλείνετε τα βιβλία και κάθεστε μόνος εδώ πέρα, με όλα αυτά τα ενθυμήματα γύρω γύρω…

    «Μνήμες σίγουρα υπάρχουν. Αλλα έχω εξοικειωθεί απόλυτα στο να ζω με αυτές».

    Σκέφτεστε καμιά φορά ότι θα ήταν ίσως καλύτερα να ήσασταν παιδί απλών, «ανώνυμων» ανθρώπων;

    «Ναι, αλλά δεν ξέρω αν αυτό θα ήταν καλύτερο ή χειρότερο για μένα. Ξέρω όμως ότι, έστω και με κάποιες αβαρίες στο ψυχικό μέρος, βγήκα κερδισμένος ψυχικά και πνευματικά μέσα απ’ τη ζωή που έκανα». *

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 12/04/2008

    Σχόλιο από Μπελογιάννης | 12/04/2008

  11. ”Ποια είναι η εκτίμηση σας για τον κ. Καραμανλή;

    «Τηρουμένων των αναλογιών, πάλι καλά. Τα άγρια οικονομικά μέτρα που εφαρμόζει είναι αυτά που εφαρμόζονται διεθνώς από τον νεοφιλελευθερισμό. Δεν μπορούσε να το παίξει σοσιαλδημοκράτης αυτός».”

    Και που δεν το παιζει τι εγινε κ Νίκο μας ; Τα αγριοτατα μετρα του
    δεν περνανε και με την Ανοχή ( ενός συγκεκριμμενου τμηματος ) της Αριστεράς και οχι μόνο;

    Δυστυχώς ακομα και αξιολογότατα ιστορικά στελέχη της Αριστεράς δεν αντιλαμβανονται οτι η Κοινωνια δεν αντεχει αλλο τον απροκαλυπτο Κυνισμό και την επιθεση της Δεξιας
    και οτι αναζητά εναγωνιως εναλλεκτική λύση …
    Εξ’ ου και η ανοδος του Συριζα…(και οχι για να καμαρωνει η Αριστερά )

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 12/04/2008

  12. Γαρύφαλλο με δύο Λ
    και ΓΑΡΙΦΑΛΟ με ένα.
    Φιλικά
    Πάν Καρτσωνάκης
    http://www.kartson.pblogs.gr

    Σχόλιο από kartson | 19/04/2008

  13. Μια και ο (Ρ) μάλλον αγνοεί τον έτερο Νίκο (τον Πλουμπίδη ντε …) γράφτε κάτι εσείς.

    Σχόλιο από Φάτσαλους | 09/05/2008

  14. ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ
    Ο ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΠΡΟΔΩΤΗ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΕΧΥΣΑΝ ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ ΑΔΕΡΦΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΠΡ5ΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ

    Σχόλιο από χριστινα | 28/05/2008

  15. Βρήκα μια εντυπωσιακή συνέντευξη. Λές να είναι έτσι;

    —————————————–

    ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

    «Εδωσαν τη ζωή τους για κάτι που αποδείχτηκε απάτη»

    Συνέντευξη στην ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ

    Τον Νίκο Μπελογιάννη τον γνώρισα επ’ ευκαιρία της συνέντευξης που είχα κάνει με τη μητέρα του, την Ελλη Παππά, πριν από περίπου έναν χρόνο, και με είχε εντυπωσιάσει με το χιούμορ και τον αιχμηρό τρόπο που εξέφραζε τις απόψεις του.

    Παράπλευρος μύθος τριών διαφορετικού διαμετρήματος μύθων του δεύτερου ημίσεος του 20ού αιώνα, της Ελλης, του πατέρα του Νίκου Μπελογιάννη και της θείας του Διδώς Σωτηρίου, ή στη σκιά τους, για μένα ήταν πάντα ένα πρόσωπο με στοιχεία μιας τραγικότητας. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που ήθελα να συνομιλήσω μαζί του, και έγινε προχθές, με την ευκαιρία της επανέκδοσης μιας σειράς βιβλίων των τριών αυτών ανιόντων του, υπόθεση στην οποία τον τελευταίο καιρό είναι αφιερωμένος:

    ** Της Ελλης Παππά, «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου» και «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση», από τις εκδόσεις «Αγρα», και «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας», από τον «Κέδρο».

    * Του Νίκου Μπελογιάννη, από την «Αγρα» επίσης, τα μοναδικά δύο βιβλία που είχε γράψει, «Οι βυζαντινές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας» και «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», που τις μήτρες των χειρογράφων και το καθαρογράψιμό τους τα προσέφερε στον γιο ο συνάδελφός του, μεταλλειολόγος Αλέκος Κωνσταντόπουλος -«η οικογένειά του τα φύλαγε από το 1946, όταν της τα εμπιστεύτηκε ο πατέρας μου και βγήκε στο βουνό, ο συνάδελφος μού τα παρέδωσε σε ένα μπουγατσάδικο της Θεσσαλονίκης, μέσα στο ίδιο κουτί παπουτσιών της δεκαετίας του ’40 που τα είχε βάλει εκείνος, δεμένο με τον ίδιο σπάγγο”.

    * Και της Διδώς Σωτηρίου τρία εντελώς άγνωστα βιβλία, από τον «Κέδρο» -«τα χειρόγραφα του ενός από αυτά, για τη “Διεθνή πολιτική σκηνή στην έναρξη του ψυχρού πολέμου ’45-’47”, η Διδώ τα είχε κρύψει στα σοβατεπιά του διαμερίσματός της, όταν μια ισχυρά εθνικόφρων συγκάτοικος κυρία την εξεδίωξε από εκεί· και βρέθηκαν το ’95, όταν το διαμέρισμα που η θεία μου είχε δωρίσει στην Εταιρία Ελλήνων Συγγραφέων ανακαινίστηκε», μου λέει ο Νίκος.

    Είμαστε καθισμένοι στο σαλόνι, η Ελλη λείπει, το φως μπαίνει πλούσιο από τις μπαλκονόπορτες του διαμερίσματός τους στου Ζωγράφου, με το σκυλί τους, τη Βιόλα, να μπαινοβγαίνει, με τα παλιά έπιπλα, τα βιβλία, τους πίνακες -ανάμεσα τους, το σκίτσο που φιλοτέχνησε για τον «άνθρωπο με το γαρύφαλλο» ο Πικάσο- ενθυμήματα, παλιές φωτογραφίες.

    Πώς αντέξατε, αλήθεια, το βάρος αυτών των μύθων;

    «Ωρες ώρες, ένιωθα να με συνθλίβει. Ο πατέρας μου, για παράδειγμα, έδωσε τη ζωή του για έναν ορισμένο σκοπό, που τον έκανε σύμβολο, όμως άσχετα με αυτό, κατέληξε να έχει δώσει τη ζωή του για τον Ζαχαριάδη και τον Στάλιν· γιατί αυτοί καπηλεύτηκαν τη θυσία του. Και σκεφτείτε τώρα εμένα, να μου λένε διάφοροι, ώς τη δεκατετία του ’80, “παιδάκι μου, να γίνεις σαν τον πατέρα σου και να τον ξεπεράσεις”. Δηλαδή, στα δικά τους μυαλά, να δώσω τη ζωή μου για τον Μπρέζνιεφ και τον Φλωράκη και πιο πριν για τον Κολιγιάννη. Η πολλώ μάλλον, που σήμερα θα έφτανε τα όρια του κωμικού, για την Αλέκα. Θα δίνατε εσείς τη ζωή σας για την Αλέκα;»

    Πώς αντιδρούσατε σ’ αυτές τις παραινέσεις;

    «Καταλάβα ότι για να μην συνθλιβείς, πρέπει να κάνεις κάτι δικό σου· αλλιώς γίνεσαι Γιωργάκης… Ετσι, από την ΑaΓυμνασίου άρχισα να αισθάνομαι την ανάγκη να αποστασιοποιηθώ, ξεκίνησα να διαβάζω Χημεία μετά μανίας, πήγα στο Πολυτεχνείο, έγινα χημικός μηχανικός… Βέβαια, η πολιτική ήταν στο περιβάλλον μου, στη ζωή μου, από παιδάκι με πήγαιναν στα γραφεία της ΕΔΑ όταν δεν είχαν πού να με αφήσουν… Στο σπίτι άκουγα συζητήσεις, εν πολλοίς άκρως αντιηρωικές, όπως για τη διαγραφή της Διδώς από τον Ζαχαριάδη…».

    Μεγαλώσατε με τη Διδώ, ήταν, κατά κάποιον τρόπο, ένα υποκατάστατο μητέρας για σας…

    «Ναι, και κοντά της μπορώ να πω ότι ήταν καλά τα παιδικά μου χρόνια, όσο μπορούσαν να είναι, καθώς τα βιώναμε μες στο φόβο, της Ασφάλειας προπαντός· και παρότι -καθώς δεν ήταν ποτέ στα σχέδιά της να κάνει παιδί, της ήρθε ουρανοκατέβατο- με μεγάλωνε κατααγχωμένη εάν κάνει το “σωστό”. Θυμάμαι τα ξένοιαστα καλοκαίρια της δεκαετίας του ’60, που τα περνούσαμε στην Αίγινα, όπου νοίκιαζε ένα δωμάτιο για να γράφει, κι αυτό ισοδυναμούσε με 8 ώρες θάλασσα και 4 ώρες ποδήλατο για μένα».

    Από τις φυλακές, όπου γεννηθήκατε και ζήσατε ώς τα 3 χρόνια σας, τι θυμάστε;

    «Τίποτα. Μόνο το σφύριγμα του τρένου, που περνούσε δίπλα… Από κει και πέρα, απ’ όταν η Διδώ με πηγαινόφερνε στις φυλακές Αβέρωφ για να δω τη μητέρα μου, θυμάμαι τις φυλακίνες, που πολλές ήταν καλόγριες, και τις άλλες κρατούμενες, κάποιες τις συμπαθούσα πολύ και κάποιες άλλες μου ήταν απεχθείς…».

    Η μητέρα σας κρατούμενη, τι συναισθήματα σας προξενούσε;

    «Οργή οπωσδήποτε για την αδικία. Αλλά είχα την προσδοκία ότι μπορεί να υπάρχει και καλύτερο μέλλον. Για τον πατέρα μου δεν είχα βέβαια δική μου εικόνα. Αλλά μου μιλούσαν όλοι γι’ αυτόν, εξαρχής. Η γιαγιά μου, κάθε φορά που ερχόταν στην Αθήνα από το Λεβίδι, η Ελλη, η Διδώ, πιο προσγειωμένα εκείνη για να μην συνθλιβώ».

    Παύοντας να είστε παιδί, σήμερα, τι θα λέγατε ότι προσέφερε ο Μπελογιάννης σε αυτόν τον τόπο;

    «Μια ανιδιοτελή θυσία, που για τους πολλούς ήταν παράδειγμα, και για άλλους, σε κομματικό επίπεδο, αντικείμενο καπηλείας. Δεν ήταν μόνον ο πατέρας μου όμως· μια γενιά έδωσε τη ζωή της για κάτι που η ίδια θεωρούσε το άπαν, και που βέβαια τελικά αυτό το άπαν, ο υπαρκτός σοσιαλισμός δηλαδή, αποδείχτηκε η μεγαλύτερη απάτη του 20ού αιώνα… Και μπορεί μεν εκείνος να πήγε τελικά με τον 375 περί κατασκοπίας, ξέρετε όμως πόσοι πήγαν στο απόσπασμα με τον 509, ως υποστηρικτές απόσπασης τμήματος της επικρατείας, εν προκειμένω της Μακεδονίας;»

    Πώς μπορούσαν να το υποστηρίζουν αυτό;

    «Ηταν η γραμμή Ζαχαριάδη περί ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους, και έπρεπε όλοι να βγαίνουν και να την υποστηρίζουν. Ηταν γραμμή της 3ης Διεθνούς, Στάλιν, Δημητρόφ, Τίτο – πώς προέκυψε η Μακεντονίγια απ’ τον Τίτο; Το ΚΚΕ, που θεωρεί τον εαυτό του γενικό κληρονόμο, θεωρεί ότι κληρονομεί και αυτό το βάρος σε σχέση με τον Ζαχαριάδη και το Μακεδονικό και τον 509;»

    Πού θέλετε να καταλήξετε;

    «Εχει αρθρώσει καθόλου λέξη το ΚΚΕ για το Σκοπιανό, πέρα από τη Λιάνα, που είναι σε άλλο μήκος κύματος; Βγάλτε τα συμπεράσματά σας».

    Εσείς, παρ’ όλα αυτά, δεν αισθανθήκατε ποτέ να …κινδυνεύετε απ’ τις «σειρήνες της πολιτικής»;

    «Οχι. Απλώς με τη Μεταπολίτευση βρέθηκα στον “Ρήγα”, κυρίως γιατί η ΚΝΕ είχε τη θλιβερότερη παρουσία στη σχολή όπου φοιτούσα… Είχα κυρίως την ευθύνη του “Θούριου”, εκεί γνωρίσαμε και συνεργαστήκαμε οι νεότεροι με φυσιογνωμίες του χώρου, όπως π.χ. ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Μίμης Δεσποτίδης, που βοήθησαν να γίνουμε κι εμείς πιο εικονοκλαστικοί, δηλαδή να μην έχουμε είδωλα. Μετά, είχα για ένα διάστημα την ευθύνη της οργάνωσης των καλλιτεχνών, ήμουν κατά κάποιον τρόπο ο Ζντάνοφ του κόμματος. Ως το ’84, περίπου, οπότε απενεργοποιήθηκα οικειοθελώς».

    Για ποιον λόγο;

    «Γιατί είχε πλέον παρακμάσει η πολιτική στην Ελλάδα και είχε κυριαρχήσει απ’ άκρου σ’ άκρον το ΠΑΣΟΚ. Δεν υπήρχε πια ελπίδα να γίνει κάτι σοβαρό, η χώρα φαινόταν ότι πάει κατά διαόλου. Οσοι μπορούσαν να το δουν, το βλέπανε».

    Εργαζόσασταν τότε στο υπουργείο Πολιτισμού.

    «Ναι, ήμουν προϊστάμενος στο Κέντρο Λίθου, που αναλάμβανε τη συντήρηση των μνημείων και των αρχαιολογικών χώρων και με την ιδιότητα αυτή είχα διατρέξει απ’ άκρου σ’ άκρον την Ελλάδα. Ως το 2000, οπότε συνταξιοδοτήθηκα, διότι ήταν πέρα από την αντοχή μου, την ψυχική και σωματική, η κατάσταση εκεί. Με τη φουλ έλευση της Ολυμπιάδας, το υπουργείο έγινε ΥΠΕΧΩΔΕ, με εργολάβους και όλα τα παρεπόμενα».

    Να υποθέσω ότι ήσασταν, ούτως ή άλλως, κατά της διεξαγωγής της στην Αθήνα;

    «Φυσικά, και όσοι ήταν κατά, και τους έλεγαν εθνοπροδότες, όλο και πιο πολύ δικαιώνονται, γιατί αποδείχτηκε ότι όλο αυτό δεν ήταν παρά μπετόν, μίζες και ντόπα. Αποδεικνύεται κι αυτές τις μέρες, με το ρεζιλίκι της ντριμ τιμ μας, όλα, αυτοί που έφεραν τα μετάλλια μια φούσκα ήταν. Και 13 δισ. ευρώ πετάχτηκαν στο νερό. Για την ελληνική οικονομία, η Ολυμπιάδα ήταν καταστροφική όσο ο πόλεμος του Ιράκ για την αμερικανική, που καταρρέει γιατί πέταξαν 5 τρισ. δολάρια στην έρημο. Αυτήν πληρώνουμε τώρα, θα το πληρώνουν πέντε γενιές, ήδη η γενιά των 600 ευρώ είναι η πρώτη που ζει χειρότερα από την προηγούμενη, μεταπολεμικά. Μόνον οι κατά Καραμανλή νταβατζήδες βγήκαν κερδισμένοι».

    Μπορούμε να πούμε ότι σήμερα είστε ένας απλός παρατηρητής των πραγμάτων;

    «Είμαι ένας ενεργός πολίτης και ένα υπερπληροφορημένο άτομο· κυρίως από το Ιντερνετ, όχι από την τηλεόραση, που πρέπει να έχεις φοβερό φίλτρο για να μην κρατήσεις τα σκουπίδια της. Αρνούμαι να δώ “παράθυρα” – αν είναι για “παράθυρο” προτιμώ από τον Αδωνι Γεωργιάδη την Αντζελα Δημητρίου, για να γελάσω τουλάχιστον».

    Λοιπόν, τι βλέπετε στην πολιτική σκηνή μας; Σε σχέση με την Αριστερά πρώτα πρώτα.

    «Το τοπίο στην Αριστερά είναι τελείως άλλο, σε σύγκριση ακόμα και με το περσινό τέτοιον καιρό».

    Φωτεινότερο;

    Σίγουρα. Κάθε τι που δίνει χαμηλότερα το ΚΚΕ -το οποίο θεωρώ το Τζουράσικ Παρκ της πολιτικής και βασικό φορέα σκοταδισμού- και ψηλότερα την ανανεωτική ριζοσπαστική Αριστερά, είναι φωτεινότερο. Το πρόβλημα είναι αν ο ΣΥΝ μπορεί να αφομοιώσει αυτή την ξαφνική εισροή κόσμου».

    Την οποία εσείς πού την αποδίδετε;

    «Στη φθορά κυρίως του ΠΑΣΟΚ, το οποίο το 2000 έριξαν όλοι αυτοί που σκέφτονται όπως εγώ ας πούμε, και δεν άντεχαν πια αυτή την κατάντια – όλη η πολιτική να είναι μίζα και μπετόν. Το 2007 το μαύρισαν και τα λαμόγια του, μάθανε πώς να τρώνε από τη Ν.Δ. Η ελληνική κοινωνία δεν το χρειαζόταν πλέον το ΠΑΣΟΚ. Ούτε το χρειάζεται. Αρκετά ώς εδώ».

    Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου τι ρόλο έπαιξε ως προς αυτό;

    «Παραήταν λάιτ ο Γιωργάκης. Ποιος να εμπνευστεί από τον Γιωργάκη και γιατί; Πέραν τού ότι κουβαλούσε όλες τις αμαρτίες των προκατόχων του».

    Θα ήταν νομίζετε επαρκέστερος ο κ. Βενιζέλος;

    «Θα σας πω ένα ανέκδοτο που κυκλοφόρησε όταν ήταν στο φόρτε της η κούρσα για τη διαδοχή: Οτι στο ΠΑΣΟΚ έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε έναν ανίκανο για οτιδήποτε και έναν ικανό για όλα».

    Και όλη αυτή η προσπάθεια ή το «σενάριο» της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ;

    «Θα ήταν ξέπλυμα στο ΠΑΣΟΚ, και δεν έχει κανένα λόγο ο ΣΥΝ -που έχει δεσμευτεί και στο Συνέδριό του ώς προς αυτό- να φθαρεί συνεργαζόμενος με το ΠΑΣΟΚ, απλώς για να γίνει δεκανίκι των λαμογίων. Διότι, πέραν του ότι είναι θέμα αρχής, και ψυχρά υπολογιστικά αν τα βάλεις κάτω, το δεύτερο και το τρίτο κόμμα ούτε με το παρόν εκλογικό σύστημα ούτε με το επόμενο μπορούν να πάρουν πλειοψηφία».

    Το άλλο «σενάριο» μιλάει για συνένωση όλων των αριστερών δυνάμεων, του ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου…

    «Εγώ ούτε θέλω συνεργασία με το ΚΚΕ ούτε έχει νόημα να γίνει. Δεν θα άντεχα να ξαναδώ τα αίσχη του ’92, όταν αποχώρησε από τον ενιαίο τότε ΣΥΝ με τον γνωστό τρόπο Αλέκα… Ο ΣΥΝ, που μοιάζει τώρα να έχει πιάσει ένα όριο, δεν έχει νόημα να ανεβεί άλλο στα γκάλοπ και να καμαρώνει γι’ αυτό. Πρέπει να κατοχυρώσει τα κεκτημένα ώς τις επόμενες εκλογές».

    Με ποιον τρόπο; Θεωρείτε ότι ο κ. Τσίπρας μπορεί να διαχειριστεί και να ανταποκριθεί με επιτυχία στις προσδοκίες όσον αφορά αυτά τα κεκτημένα;

    «Ναι. Ο Τσίπρας -που ήταν μεγάλο ρίσκο για τον Αλαβάνο να τον ρίξει στα βαθιά- έχει στοιχεία από Ομπάμα. Φέρνει κάτι καινούριο, δηλαδή δεν είναι φθαρμένος, όπως και όλη αυτή η γενιά που δεν πρόλαβε την εποχή που το ΠΑΣΟΚ ήταν αριστερό κόμμα. Για να θυμηθούμε και την κυρία Διαμαντοπουλου, που είπε ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν αριστερό πριν γεννηθεί ο Τσίπρας. Θα έπρεπε να βγει και να της απαντήσει ο Τσίπρας “λυπάμαι που η γενιά μου δεν πρόλαβε αυτή την εποχή του ΠΑΣΟΚ, όπως λυπάμαι που δεν προλάβαμε και την εποχή που η σισιλιάνικη μαφία ήταν αντιστασιακή οργάνωση κατά των Ισπανών κατακτητών”… Ωραία, το ΠΑΣΟΚ ήταν κάποτε αριστερό κόμμα. Και λοιπόν»;

    Και …λοιπόν, πού καταλήγουμε για τον ΣΥΝ;

    «Ας ξεκαθαρίσει πρώτα το πολιτικό τοπίο, γιατί βρισκόμαστε σε φάση ανακατάταξης, και μετά βλέπουμε τις συνεργασίες. Ούτε εκλογές πλησιάζουν ούτε έχουμε καμιά πρεμούρα. Αφήστε τώρα τον Κωστάκη να βγάζει τα κάστανα απ’ τη φωτιά».

    Ποια είναι η εκτίμηση σας για τον κ. Καραμανλή;

    «Τηρουμένων των αναλογιών, πάλι καλά. Τα άγρια οικονομικά μέτρα που εφαρμόζει είναι αυτά που εφαρμόζονται διεθνώς από τον νεοφιλελευθερισμό. Δεν μπορούσε να το παίξει σοσιαλδημοκράτης αυτός».

    Και ο χειρισμός του «Σκοπιανού»;

    «Οπως τα είχανε κάνει 15 χρόνια οι προηγούμενοι, πάλι καλά. Ούτε του παπά να μην το λέμε γι’ αυτή την εξέλιξη».

    Ορισμένοι επιμένουν ακόμα ότι η λέξη Μακεδονία πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία από την ονομασία…

    «Αυτό ξεχάστε το, το έχουμε χάσει το παιχνίδι. Χάθηκε το ’91-’93, με την πολιτική Μητσοτάκη-Σαμαρά, που έκανε όλη την Ελλάδα να συμπεριφέρεται σαν υστερικιά γεροντοκόρη που ζει στο νεοκλασικό των παπούδων της και όταν βλέπει τον ποντικό μπροστά της, αντί να φέρει τη σκούπα ή τον γάτο, ανεβαίνει σε μια καρέκλα και φωνάζει “βοήθεια, ποντικός”… Ο Παπανδρέου στη συνέχεια, άλλο που δεν ήθελε να παραλάβει τέτοια καιροσκοπική πολιτική και να την εκμεταλλεύεται προς όφελος του, ώσπου τα Σκόπια έγιναν αμερικανικό προτεκτοράτο…».

    Φοβάστε τον αλυτρωτισμό των Σκοπίων;

    «Ενα κράτος μεγάλο όσο η Στερεά Ελλάδα, δεν θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο για την Ελλάδα. Αλλά ένα κράτος τόσο μικρό, με τον Μπους από πίσω είναι άκρως επικίνδυνο».

    Την επιτυχία μας στην παρούσα φάση πού την πιστώνετε;

    «Στην έξυπνη ενεργειακή πολιτική. Στο ότι παίξανε το χαρτί Πούτιν. Οπως ακριβώς και η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία, που και τώρα είπανε στον Μπους “δεν θα χαλάσουμε εμείς τη σχέση μας με τη Ρωσία για τα μούτρα σου”».

    Για τον Μπους τι θα λέγατε;

    «Οι Ντάλτον πλανητάρχες. Μια συμμορία αιμοβόρων κρετίνων στην εξουσία, διψασμένων για πετρέλαιο και για αίμα. Που, ευτυχώς, εξευτέλισε αυτή την τρισάθλια φασιστική ιδεολογία του αμερικανικού ονείρου και του νεοσυντηρητισμού, τους τίναξε την οικονομία στον αέρα, έκανε την Αμερική μισητή και διεθνώς, τόσο που θα τρομάξει να ξαναφτιάξει εικόνα…».

    Οπότε;

    «Πηγαίνουμε σε ένα πολυπολικό σύστημα, με δύο καπιταλιστικούς πόλους, την Αμερική και τη Ρωσία, και τον πόλο του πιο άγριου καπιταλισμού σε συνδυασμό με τον πιο άγριο υπαρκτό σοσιαλισμό, την Κίνα, που αν επικρατήσει θα νοσταλγούμε τον Μπους. Και φυσικά είναι και ο μεγάλος ανερχόμενος τώρα ιδεολογικός πόλος του Ισλάμ, με κέντρο την Περσία».

    Μπορείτε σε σχέση με αυτά να κάνετε κάποια …προφητεία;

    «Αν πίστευα, θα έλεγα ο Θεός να βάλει το χέρι του. Επειδή δεν πιστεύω λέω πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα».

    Μπορεί ο σοσιαλισμός να είναι η ελπίδα;

    «Οχι ο υπαρκτός πάντως, να μας λείπει. Το θέμα είναι ο επαναπροσδιορισμός της Αριστεράς και των ρόλων της σήμερα παγκοσμίως, με πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις την Ισπανία και τις χώρες της Ν. Αμερικής».

    Αναρωτιέμαι πώς αισθάνεστε όταν δεν παρατηρείτε τον κόσμο, όταν κλείνετε τα βιβλία και κάθεστε μόνος εδώ πέρα, με όλα αυτά τα ενθυμήματα γύρω γύρω…

    «Μνήμες σίγουρα υπάρχουν. Αλλα έχω εξοικειωθεί απόλυτα στο να ζω με αυτές».

    Σκέφτεστε καμιά φορά ότι θα ήταν ίσως καλύτερα να ήσασταν παιδί απλών, «ανώνυμων» ανθρώπων;

    «Ναι, αλλά δεν ξέρω αν αυτό θα ήταν καλύτερο ή χειρότερο για μένα. Ξέρω όμως ότι, έστω και με κάποιες αβαρίες στο ψυχικό μέρος, βγήκα κερδισμένος ψυχικά και πνευματικά μέσα απ’ τη ζωή που έκανα». *

    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 12/04/2008

    Σχόλιο από Ματσουκάτες | 06/06/2008

  16. Γιώργος Φαρσακίδης,
    Ένδεκα ημέρες και τρεις χρονιές του Εμφυλίου (μαρτυρία)

    Ο Γιώργος Φαρσακίδης γεννήθηκε στην Οδησσό της Σοβιετικής Ένωσης. Ανταρτοεπονίτης, δεκαοχτώ χρονών, τραυματίστηκε δύο φορές σε μάχη με Γερμανούς και Βούλγαρους και έμεινε ανάπηρος στα δύο του χέρια. Κατά διαστήματα έχει κάνει σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και άλλους τόπους κράτησης – Μακρόνησος, Aη Στράτης, Γυάρος, Λέρος – δεκαεξήμισι χρόνια.
    Αυτοδίδακτος, στους τόπους κράτησής του ζωγραφίζει θέματα με περιεχόμενο από τη ζωή συγκρατούμενων συναγωνιστών του και αργότερα από τους αγώνες του ελληνικού λαού.
    Μετά την πτώση της χούντας, ο Γ. Φαρσακίδης δημοσιεύει εργασίες του σε εφημερίδες, εκθέτει, τυπώνει και κυκλοφορεί τα έργα του.
    Το 1984, το βιβλίο του Η πρώτη πατρίδα παίρνει το πρώτο βραβείο της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
    Η εικαστική και η λογοτεχνική του δουλειά γίνεται γνωστή στη Σοβιετική Ένωση και σε άλλες χώρες. Κριτικά σχόλια και παρουσίαση του έργου του δημοσιεύονται στην Πράβντα, στην Ισβέστια, στην Σοβιέτσκαγια Κουλτούρα και άλλα έντυπα, ενώ μέρος της εργασίας του προβάλλεται από τη σοβιετική τηλεόραση.
    Καλεσμένος από την εφημερίδα Πράβντα στον γιορτασμό για τα 30 χρόνια της αντιφασιστικής νίκης, ο Γ. Φαρσακίδης τιμήθηκε για την αγωνιστική και καλλιτεχνική του δραστηριότητα με το Ανώτατο Χρυσό Μετάλλιο της Σοβιετικής Επιτροπής Ειρήνης.

    Το βιβλίο αυτό δεν αποτελεί παρά μία εξιστόρηση πραγματικών γεγονότων μίας ταραγμένης και οδυνηρής για τη χώρα μας εποχής, όπως τα έχουν διαφυλάξει τα σχετικά ντοκουμέντα και η μνήμη.
    Τέλη του 1944. Ο προγραμματισμένος από τους ξένους μονόπλευρος Εμφύλιος έχει αρχίσει. Ένας αγώνας άνισος και σκληρός, ζωής και θανάτου, ανάμεσα στους “έχοντες και κατέχοντες” και έναν προδομένο λαό.
    Στο κείμενο περιγράφονται οι συνθήκες της κράτησης και της ανάκρισής μου, καθώς και η διεξαγωγή της δίκης που ακολούθησε μετά από τρία χρόνια παραμονής σε στρατόπεδα.
    Οι “ένδεκα ημέρες”, στον τίτλο, αφορούν τη σύλληψη, το χρόνο της κράτησης και της ανάκρισής μου στο Α’ Αστυνομικό Τμήμα και στη Εθνική Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, και οι “τρεις χρονιές” το μεσοδιάστημα της παραμονής μου στη Μακρόνησο και στον ʼη Στράτη, την παραπομπή μου, το 1951, στο Στρατοδικείο και τη δίκη που ακολούθησε.
    Δεν έχω την πρόθεση να ανασκαλέψω πάθη αμβλυμμένα. Τα πρόσωπα και τα γεγονότα είναι πραγματικά, εκτός από δύο περιπτώσεις, στις οποίες δεν αναφέρω τα πραγματικά ονόματα για λόγους ηθικής τάξης. Στο μέτρο του δυνατού, προσπάθησα να αποφύγω τους χαρακτηρισμούς, έτσι που να μπορεί ο αναγνώστης να κρίνει τους ήρωες του βιβλίου από τις πράξεις τους και μόνο.

    http://www.nissides.gr/greek/dokimia/7.html

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 14/07/2008

  17. Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν κινδύνευε η Ελευθερία, η Ανεξαρτησία, και η ακεραιοτητά της.

    Και ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν για τη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτόν αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας

    Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Νίκο Μπελογιάννη
    Έγινε μέρος της απολογίας του στο στρατοδικείο που τον καταδίκασε σε θάνατο.
    Και πόσοι άλλοι κομμουνιστές αγωνιστές της Δημοκρατίας έχουν πεί ακριβός αυτά τα λόγια;
    μπροστά στους αμερικανόδουλους στρατοδίκες και εξευτέλισαν τον θάνατο και τους δημίους τους.

    Αυτα τα αστέρια του λαού μας δεν πεθαίνουν ποτέ
    Νίκος Μπελογιάννης
    Νίκος Πλουμπίδης
    Μανόλης Γλέζως
    και άλλοι χιλιάδες ήρωες και μάρτυρες λεβέντες του δημοκρατικού λαού μας

    Σχόλιο από κάτσε καλάααααα | 03/04/2009

  18. τον ξέρουνε τα ελάφια, τα πλατάνια … http://www.hellaswebnews.com/node/198

    Σχόλιο από aris53m | 04/04/2009

  19. Αναρωτιέμαι μερικές φορές ρε παιδιά όταν διαβάζω πως κάποιοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον θάνατο, και ιδιαίτερα αυτούς που το χουν ψάξει και ξέρουν ότι πέρα από δω δεν υπάρχει τίποτα .Και εδώ θα πρέπει να απομυθοποιήσουμε τον Μπελογιάννη , ο Μπελογιάννης έζησε κάποιο διάστημα σ΄αυτό που λεγόταν υπαρκτός σοσιαλισμός έξυπνος άνθρωπος ήταν, δεν μπορεί να μην κατάλαβε τι γινόταν εκεί πέρα .Επειδή πιστεύω ότι πιο πολυτιμότερο έχει ο κάθε άνθρωπος ότι είναι η ζωή του .Πως δέχτηκε να θυσιαστεί γι΄αυτό το (τερατούργημα); ο σοσιαλισμός και η επαναστατικές διαδικασίες μυρίζουν από χιλιόμετρα μακριά. τελευταία άκουσα ένα αφιέρωμα από τον Μπογιόπουλο στον Μπελογιάννη και έφριξα , αυτοί εκεί πέρα στον περισσό τίποτα δεν κατάλαβαν επιμένουν και συνεχώς πούλανε το ηρωικό παρελθόν ,γι΄αυτούς πάντα οι άλλοι φταίνε.

    Σχόλιο από ΚΙΑΜΟΥΛΤΣ | 05/04/2009

  20. Κιαμούλτς,

    χαίρομαι γιατί συμφωνούμε με τα τελευταία σου συμπεράσματα. Κάτι το παράδοξο και ακατανόητο συμβαίνει στο ΚΚΕ. Στρογγυλεύουν την ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος για να χωράνε τα πάντα μέσα, από τον Πουλιόπουλο μέχρι τον Ζαχαριάδη, χωρίς αντιθέσεις, συγκρούσεις, εσωκομματικές εξοντώσεις και καταφεύγουν στην πιο αντιλαϊκή και αντιδραστική εκδοχή της σοσιαλιστικής εκδοχής, τον σταλινισμό.

    Δηλαδή από τη μια χρησιμοποιούν τη “μέθοδο Ρεπούση” για την προσέγγιση της κομματικής ιστορίας και από την άλλη καταφεύγουν σε αναλύσεις που θυμίζουν καταπληκτικά τον Εμβέρ Χότζα.

    Η πλάκα είναι ότι νομίζουν ότι είναι οι πρώτοι που ανακαλύπτουν τη Μέκκα.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/04/2009

  21. Κιαμούλ, όταν ο Μπελογιάννης αποφάσιζε να πεθάνει, δέν νομίζω ότι πέθαινε πρωτίστως γιά τήν Σοβιετική Ενωση.
    Η φράση τού Μπελογιάννη από την απολογία του, πού παραθέτει ο “κάτσε καλά”, είναι αποκαλυπτική:
    Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν κινδύνευε η Ελευθερία, η Ανεξαρτησία, και η ακεραιότητα της.”

    Η μεγάλη στιγμή τού ΚΚΕ, εκεί πού έγινε πρωτοπορία τού Ελληνικού λαού καί έκφρασε τό αίτημα τής Ιστορικής συγκυρίας, ενώ κανένα αστικό κόμμα δέν στάθηκε στό ύψος τών περιστάσεων, είναι η Εθνική Αντίσταση.
    Τότε ήταν η μεγάλη στιγμή τού ΚΚΕ.
    Πρίν, ήταν μία περιθωριακή πολιτική δύναμη, φορτωμένη μέ τό άγος της στάσης του στό “Μακεδονικό”.
    Στην κατοχή γίνεται η κατ’ εξοχήν εθνική δύναμη.

    Οι άλλοι, στιγματισμένοι συνεργάτες τού κατακτητή, ή λουφάζοντες, ιδρώνουν γιά να ξαναποκτήσουν κάποια μετακατοχική νομιμοποίηση.
    Μετά, έρχεται ο εμφύλιος, καί τό δεύτερο “Μακεδονικό” σφάλμα τού ΚΚΕ. Μετά, γίνεται καί πάλι ο απολογούμενος χαμένος.
    Η εθνική αντίσταση καί οι ηρωικοί νεκροί ήταν η νομιμοποιητική αναφορά στην συνείδηση τών κομμουνιστών, πού τούς έκανε να νοιώθουν ότι δέν πάνε άδικα στόν θάνατο.

    Αυτή κυρίως τούς έκανε να αντέχουν καί τίς συμπεριφορές της ηγεσίας.

    Σχόλιο από vripol | 05/04/2009

  22. «Όδυνεν Όρος και έτεκε μύν»

    Μιμούμενος τον Ν. Μπελογιάννη θέλω να πω ότι μην στρογγυλεύομαι και εμείς τα πράγματα κατά πως τα έχουμε στο μυαλό μας .Πρωτίστως ο Μπελογιάννης λέγοντας την φράση «Αγαπάμε την Ελλάδα και τον λαό της ……………………..» δεν εννοούσε τους συνεργάτες των γερμανών και αργότερα τα μίσθαρνα όργανα των Αγγλοαμερικάνων .

    Για μένα προσωπικά δεν υπάρχει μια Ελλάδα , υπάρχουν οι γόνοι όλων αυτών που προανέφερα που σήμερα ζουν μέσα στην χλιδή ,και υπάρχει και η άλλη Ελλάδα του εργαζομένου, του ανέργου, του μετανάστη, Μεγάλη στιγμή πράγματι για το ΚΚΕ ήταν η περίοδος του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ αλλά κι΄ εκεί έδειξε πόσο κάτω από τις περιστάσεις ήταν η ηγεσία του. Η φράση του ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ ( Κι΄ εγώ στα γουναράδικα αλλά κι΄ εσείς δεν θα την γλυτώσετε) τα λέει όλα.

    Για την συνείδηση στην όποια αναφέρεσαι αφορά τα απλά μέλη και μεσαία στελέχη, τους από πάνω δεν μπορώ να το διανοηθώ με τίποτα , σαν να μου λες ότι η Αλέκα, ο Γόντικας η ο Κολοζώφ δεν ξέρουν τι τους γίνεται .

    Σχόλιο από ΚΙΑΜΟΥΛΤΣ | 07/04/2009

  23. [...] Η  σμυρνιά Έλλη Παππά, η σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, έφυγε απ’ τη ζωή. Όμως θα ζει για πάντα ως σύμβολο [...]

    Pingback από -Έλλη Παππά: Σύμβολο της αντι-σταλινικής Αριστεράς « Πόντος και Αριστερά | 29/10/2009

  24. [...] -Νίκος Μπελογιάννης: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑ [...]

    Pingback από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  25. Απλώς να αναφέρω πως υπάρχει και η εξής πλευρά του Μπελογιάννη που μάλλον δεν έγινε ταινία το 1980 τότε με τις προοδευτικές δυνάμεις :

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1114948

    ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑ 70ΧΡΟΝΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

    Ο λόγος ; Είναι νομίζω πασιφανές …

    Σχόλιο από katilinas | 08/01/2010

  26. Είδες η θεολογία; Νομίζω ότι ο Αραγκόν ήταν τρισχειρότερος!

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  27. Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/04/2010

  28. Σχόλιο από karampas | 02/04/2010

  29. Καράμπα μου, ο Έλληνας θα δωθεί στις ιδέες του, και θα τους δώσει την ζωή του. Κανείς δεν υπήρξε περισσότερο βασιλικός, περισσότερο φασίστας ή περισσότερο κομμουνιστής από κάποιον Έλληνα. Κανείς επίσης δεν υπήρξε μεγαλύτερος φιλόσοφος, μεγαλύτερος φιλάνθρωπος, μεγαλύτερος επιστήμονας. Μην τα βάζεις με Έλληνα, ακόμα και εάν είναι νεκρός, ακόμα και εάν εσύ το εαυτό σου Έλληνα θεωρείς. Δεν πρόκειται να κερδίσεις.

    Σχόλιο από Μάνθος | 03/04/2010

  30. ο Μπελλογιάννης δεν ήταν αντισταλινικός,αλλά Σταλινικός.Δεν θυσιάστηκε για κανένα λάθος.Πίστευε στον κομμουνισμό και πάλεψε για αυτόν.

    Τα αντικομμουνιστικά κείμενα με μανδύα ‘αντισταλινισμου’ απλά δεν σέβονται τη μνήμη του παρουσιάζοντας τον ως ΠΙΟΝΙ του Ζαχαριάδη βάση μιας ηγετοκεντρικής ‘ιστορικής’ θεώρησης όπου ο ηγέτης παίζει με τις μαρριονέτες του.

    Σχόλιο από 1ας | 04/10/2010


Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 151 other followers

%d bloggers like this: