-Xριστός ο Αριστερός (μ’ αφορμή το Βατοπ€δι)
“
H Εκκλησία για τους ευσεβιστές δεν είναι σώμα κοινωνίας όπου αλλάζει ο τρόπος να υπάρχεις, δεν είναι η ζωή ως αυθυπέρβαση, σχέση και έρωτας, κατά την εικόνα του Τριαδικού Θεού που «αγάπη εστί». Οχι! Η Εκκλησία είναι μια ιδεολογία οργανωμένη για να εγγυάται και να ελέγχει την ατομική «πίστη» (δηλαδή ατομικές πεποιθήσεις), να κωδικοποιεί την ατομική ηθική, να προσφέρει τελετές («μυστήρια») που μεταγγίζουν στο άτομο «χάρη» (κάτι σαν ηλεκτρική ενέργεια) για την ηθική ατομική του κάθαρση.
Η διαπλοκή πολιτικών, όπως και λειτουργών του κράτους, σε άνομες οικονομικές συναλλαγές με μοναχούς της Μονής Βατοπεδίου είναι αρμοδιότητα των εισαγγελέων και της Βουλής. Τα κόμματα έχουν ανάγκες τρομακτικές σε χρήμα, δεν γίνεται να μην κλέψουν κοινωνικό πλούτο όπου και όσο μπορούν. Κλέβοντας για το κόμμα ιδιοποιούνται και μερίδιο οι κομματάνθρωποι. Να αποδοθεί αυτή τη φορά δικαιοσύνη και να μπουν στη φυλακή οι κλέφτες, δεν μπορεί να το ελπίζει νοήμων πολίτης. Το πολίτευμα της χώρας είναι (στην πραγματικότητα και όχι στα χαρτιά) απολυταρχική κομματοκρατία, οι κομματάνθρωποι λογοδοτούν μόνο σε κομματανθρώπους (στο κατ’ ευφημισμόν «κοινοβούλιο»). Και δεν υπήρξε ποτέ, μα ποτέ, περίπτωση να τιμωρηθεί κόρακας υπό κοράκου.
Το ουσιαστικό μέρος του σκανδάλου είναι το εκκλησιαστικό. Εκεί το έγκλημα δεν αφορά στην ιδιοποίηση κοινωνικού πλούτου, αφορά στην υπονόμευση ή και στην ανήκεστη βλάβη της σχέσης του λαού με τη βιωματική του παράδοση και τις ρίζες του. Στις συνειδήσεις των σημερινών Ελλήνων (δραματικά απληροφόρητων για τα πρωταρχικά και ουσιώδη της καταγωγής τους) το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Βατοπεδινών εντυπώνει εικόνα διάστροφη και παραπλανητική για τη μοναστική ζωή, τα κίνητρα και τους στόχους της. Υπονομεύει ή και καταστρέφει μια σχέση αιώνων ζωτικής συνάφειας του λαϊκού σώματος με το άθλημα και το ήθος των μοναχών, σχέση που κάρπιζε πλούτο «νοήματος» του εφήμερου βίου και συνακόλουθο πρωτογενή (όχι μεταπρατικό) πολιτισμό.
Στην εκκλησιαστική παράδοση των Ελλήνων οι μοναχοί ήταν πρωτοπορία στο άθλημα της ελευθερίας, ριζοσπάστες στην άρνηση συμβάσεων και προσχημάτων, προσωπείων θωράκισης του εγώ. Φορούσαν το μαύρο ράσο, όπως οι χίπις τα κουρέλια στη δεκαετία του ‘60, ανένταχτοι στις ταξικές διακρίσεις και στις υποκριτικές διαβαθμίσεις της κοινωνικής ιεραρχίας. Ρούχο του πένθους το ράσο δήλωνε την επιλογή συνειδητής αναμέτρησης με το αίνιγμα του θανάτου, την άρνηση ψευτοπαρηγόριας συμβιβασμού με οποιαδήποτε κτήση, εξουσιαστική απαίτηση, καύχηση για αρετές.
Ο μοναχισμός στην εκκλησιαστική παράδοση των Ελλήνων σάρκωνε τη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει παρά μία και μόνη πραγματική ελευθερία: Να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από το εγώ του, από τις αναγκαιότητες (απρόσωπες ενστικτώδεις ορμές) της ατομικής του φύσης, την ύπουλη υποσυνείδητη ιδιοτέλεια. Και αυτή η απελευθέρωση να μην είναι αυτοσκοπός (εκζήτηση εγωτικής «τελειότητας»), αλλά μόνο προϋπόθεση για να αγαπήσει ο άνθρωπος άμετρα και απεριόριστα, να ερωτευθεί τον Εραστή Νυμφίο Θεό και κάθε πλάσμα του λογικό και άλογο.
Αυτοί οι πρωτοπόροι της ελευθερίας και του έρωτα έχτιζαν μοναστήρια ασύγκριτου κάλλους, πλούτου και αρχοντιάς. Γιατί τον άνθρωπο τον κάνει άρχοντα και καλλιτέχνη μόνο η ελευθερία από το εγώ, μόνο η ερωτική αυθυπέρβαση. Πηγαίνετε σήμερα να δείτε το κιτσαριό των «αναστηλώσεων» στη Μονή Βατοπεδίου, τη χωριατιά του νεοπλουτισμού, τη βάναυση αναίδεια των εκζητήσεων εντυπωσιασμού. Πάλη αιώνων αυταπάρνησης και μανικού έρωτα θησαύρισε στο Αγιον Ορος ιλιγγιώδη κορυφώματα ανθρώπινης τέχνης: αρχιτεκτονικής, ζωγραφικής, χρυσοτεχνίας, κεντητικής, ξυλογλυπτικής, ιστορημένων χειρογράφων. Αποτύπωσε εκεί η αυταπάρνηση έναν τρόπο βίου, μια «πολιτεία» μοναδική και ανεπανάληπτη, με τους δικούς της ρυθμούς του νυχθημέρου, δικό της χρόνο, και με τη φύση να λειτουργεί διηνεκώς Ευχαριστία. Σοφά καλντερίμια για να γίνεται η πεζοπορία ευλάβεια οικειότητας με τη γη, κοντυλογραμμένοι αρσανάδες αγκαλιές υποδοχής και κατευόδιου.
Στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, μια ανήσυχη νεολαία άρχισε να ανακαλύπτει το Αγιονόρος. Είχε ζήσει στο πετσί της το ελληνοχριστιανικό καλαμπούρι της επίσημης κρατικής ιδεολογίας, αλλά και την ενθουσιαστική μαρξιστική ψευδαπάτη να θεμελιωθεί ευτυχία στον Ιστορικό Υλισμό. Παιδιά σημερινά, σπουδαγμένα, ταξιδεμένα, πολύγλωσσα, από όλες τις επιστήμες και τις ειδικότητες, έφταναν σε μοναστήρια που έφθιναν και κατέρρεαν μετρώντας ελάχιστους πια υπέργηρους μοναχούς. Το Ορος ζωντάνευε. Ηταν μια απίστευτη έκπληξη, κάτι σαν κοσμογονία.
Αυτή την έκπληξη εκμεταλλεύτηκε για να εισπηδήσει στο Αγιονόρος ο οργανωμένος ατομοκεντρικός ευσεβισμός. Ξένο φρούτο, με σαφή προτεσταντική καταγωγή, είναι μια αντίληψη και στάση που αντιλαμβάνεται το χριστιανικό ευ-αγγέλιο σαν συνταγή ή οδηγό για να κερδηθεί η ατομική «σωτηρία». Η Εκκλησία για τους ευσεβιστές δεν είναι σώμα κοινωνίας όπου αλλάζει ο τρόπος να υπάρχεις, δεν είναι η ζωή ως αυθυπέρβαση, σχέση και έρωτας, κατά την εικόνα του Τριαδικού Θεού που «αγάπη εστί». Οχι. Η Εκκλησία είναι μια ιδεολογία οργανωμένη για να εγγυάται και να ελέγχει την ατομική «πίστη» (δηλαδή ατομικές πεποιθήσεις), να κωδικοποιεί την ατομική ηθική, να προσφέρει τελετές («μυστήρια») που μεταγγίζουν στο άτομο «χάρη» (κάτι σαν ηλεκτρική ενέργεια) για την ηθική ατομική του κάθαρση.
«Συνοδείες» ευσεβιστών, που είχαν συγκροτηθεί σε διάφορες περιοχές της χώρας από άστεγα απογοητευμένα κατάλοιπα της αντιμαχίας θρησκευτικών σωματείων, αλλά και «συνοδείες» με επικεφαλής ιθύνοντες τέτοιων εξωεκκλησιαστικών αποφύσεων εγκαταστάθηκαν στο Ορος. Το Πατριαρχείο τούς εμπιστεύθηκε μονές μοναδικής για την Εκκλησία σημασίας, όπως το Βατοπέδι.
Ο ατομοκεντρικός ευσεβισμός πηγαίνει πακέτο με τον ακτιβισμό και την εκκοσμίκευση. Οι ατομικές «πεποιθήσεις» ισχυροποιούνται σαν ψυχολογική αυθυποβολή όταν επενδύονται σε μαχητική προπαγάνδα: κηρυγματική οιστρηλασία, εκδοτικό οργασμό, ηλεκτρονική τεχνολογία «επικοινωνίας», άρτια μεθοδευμένη χειραγώγηση συνειδήσεων. Και η ατομική ηθική χρειάζεται τεκμήρια αξιομισθίας: αγαθοεργά ιδρύματα με υποβλητική κτιριακή υποδομή, χώρια τα οικοδομικά συγκροτήματα για να στεγάζεται το ιεραποστολικό έργο. Ο οργανωμένος ευσεβισμός έχει ανάγκη από χρήμα, πολύ χρήμα, για να εξασφαλίζει κύρος, επιβολή, τεκμαρτή αυτοδικαίωση.
Το χρήμα, το κύρος, η χειραγώγηση συνειδήσεων είναι διαχείριση εξουσίας και η εξουσία πάντοτε μέθη, συνήθως ανεπίγνωστη. Το πρόσχημα για να εξωραϊστεί η υπέρτατα ηδονική μέθη της εξουσίας, είναι ότι έτσι υπηρετείται η «δόξα του Θεού». Είναι πεπεισμένος ο ευσεβιστής ότι με τη λογική του Αντιχρίστου υπηρετεί τον Χριστό. Το έδειξε αποκαλυπτικά ο Ντοστογιέφσκι στον μύθο του Μεγάλου Ιεροεξεταστή. Το ενσάρκωσε δημόσια και η οιηματική απολογητική του βατοπεδινού ηγουμένου.
Πριν από τους Βατοπεδινούς ήταν οι Εσφιγμενίτες. Πιο πριν, οι ηγούμενοι που διέκοπταν κατά βούλησιν το μνημόσυνο του Πατριάρχη. Ακόμα πιο πριν, οι Καντιωτικοί όταν αρνιόντουσαν τον επίσκοπο της Λάρισας – κάθε τόσο το απόστημα σπάζει και πυορροεί. Μόνο μια εκκλησιαστική σύνοδος θα μπορούσε να αφορίσει από το σώμα της Εκκλησίας τη διαστροφή του ατομοκεντρικού ευσεβισμού. Οριστικά και λυτρωτικά.
Αλλά ποιοι να συγκροτήσουν σύνοδο σήμερα; Ο οικοδομικός ακτιβισμός, τα κηρυγματικά ευκοίλια και το πλήθος των ευπειθώς χειραγωγουμένων είναι τα κριτήρια αξιολόγησης του επισκοπικού έργου.
——————————————————-
Το κείμενο το πήραμε από [ΕΔΩ], όπου δημοσιεύτηκε από τον “Xristo ton Aristero”, εξ ου και ο τίτλος του παρόντος ποστ…
Συγγραφέας είναι ο Χρήστος Γιανναράς.
Δημοσιεύτηκε, στην επιφυλλίδα της «Καθημερινής της Κυριακής», 5-10-2008,
Για το κείμενο αυτό έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Καλύβα και οι… (καρα)”Χριστιανοί Ορθόδοξοι“
43 σχόλια »
Γράψτε ένα σχόλιο
Περί ημών
“Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος,
το νου σου ε;”
Ένας τόπος συνάντησης και συζητήσεων…. Για αυτούς που ενδιαφέρονται για τις υπόγειες σχέσεις που συνδέουν τα επιφαινόμενα, γι αυτά που για να συνειδητοποιήσεις πρέπει πρώτα να χτυπηθείς, μετά να υποψιαστείς και στο τέλος να καταλάβεις.
Γιατί ο Πόντος αποτελεί μια υπόγεια διεργασία ανατρεπτική -και γι αυτό αριστερή- για τις μέχρι τώρα εικόνες μας. (pontos.aristera@gmail.com )
(“Ποιοί και Γιατί“)
ΑΚΟΥΣΤΕ:
Παύλο Σιδηρόπουλο, Kazim Koyuncu, Νίκο Γεωργιάδη, Fuat Saka, Καζαντζίδη-Χρύσανθο, N. Παπαβραμίδη, στη Νότια Ρωσία
_______________________________________
_______________________________________
Γ ε ν ο κ τ ο ν ί α σ τ ο ν Π Ο Ν Τ Ο
_______________________________________
-
Σχόλια
Χριστός ο Αριστερός και η Παναγία η Δέξια (όσοι είναι από Θεσσαλονίκη καταλαβαίνουν)
Παιδιά καλημέρα,
Για την ψευδαπάτη του Ιστορικού Υλισμού που αναφέρει ο Χριστός ο Αριστερός, παραθέτω δύο- τρία μικρά αποσπάσματα αναφορικά με το Α. Όρος, από ένα σημαντικό και ακόμη επίκαιρο βιβλίο ενός διανοητή, ο οποίος ανέλυε τα γεγονότα με αυτή την επιστημονική «αυταπάτη» που λέγεται μαρξιστικός ιστορικός υλισμός. Προς τιμήν λοιπόν του Γ. Κορδάτου…:
«…Ο Αλέξιος ο Κομνηνός, όπως και οι διάδοχοί του, ευνόησε πολύ τον καλογερισμό, γι’ αυτό και στα χρόνια των Κομνηνών χτίστηκαν πολλά μοναστήρια και οι καλόγεροι αποχτήσανε μεγάλη επιρροή και δύναμη.
Επίσης θέσπισε με χρυσόβουλλό του του «εφεξής και το Όρος του Άθω καλείσθαι παρά πάντων Άγιον» και είναι «ελεύθερον και μηδεμίαν φορολογίαν ή επήρειαν τινα έχει τους μοναχούς εώς της συντελείας του αιώνος». Οι καλόγεροι όμως του Α. Όρους είχαν κάνει τα κελλιά και τα μοναστήρια κέντρα σεξουαλικών οργίων. Είχαν φέρει βλάχους μαζί με τις γυναίκες τους, που ήταν ντυμένες αντρικά, και οργίαζαν μέρα και νύχτα. Τα έμαθε ο Αλέξιος Κομνηνός και πρόσταξε να φύγουν οι λαϊκοί από το Άγιον Όρος. Τότε όμως οι καλόγεροι έπεσαν του πεθαμού.»….
«Και ην εν τω Άγιω Όρει κοπετός μέγας…μέμνηνται (οι καλόγεροι) τα των Βλάχων όσα και οία η της ηδονής συνήθεια, τα τε γάλακτα και τα τυριά και τα μαλλιά, τα συμπόσια και συναλλάγματα και τας πραγματείας τας προς αλλήλους, τας τε μεθύσιας τας διαβολικάς, αίτινες εφάνησαν εν υστέρω. Εισήλθε γαρ ο διάβολος εις τας καρδιάς των Βλάχων και είχον και γυναίκας μεθ’ εαυτών φορούσας ανδρεία, ως οι ποιμένες και έβοσκον τα πρόβατα και τα μοναστήρια εδούλευον, κουβαλούσαι εις αυτά τα τυριά και τα γάλακτα και τα μαλλιά, ποιούσαι και τα ζημωτά εις τας πανηγύρεις των μοναστηριών και απλώς ειπείν, ως δουλοπάροικοι και ποθεινοί ήσαν τοις μοναχοίς. Τα δε υπ’ αυτών γινόμενα αισχρόν εστί και λέγειν και ακούειν…»
(παραπομπή: Σμυρνάκη, Άγιον Όρος, 1903, σ. 59, Γεδεών, Ο Άθως, σ. 29, Οικονόμου: La vie religieuse dans l’Empire Byzantine au temps de Comnènes et des Anges, 1918, σ. 136-137, όπως αναφέρονται στο Γ. Κορδάτος, Ακμή και Παρακμή του Βυζαντίου, εκδ. Μπουκουμάνη, 1974, σ. 310)
«…στα 1355, ο Ι. Παλαιολόγος ξεμπέρδεψε τους λογαριασμούς του με τους Καντακουζηνούς. Τι το όφελος όμως; Ήταν αυτοκράτορας ενός μικρού πια κράτους, που μέρα με την ημέρα πήγαινε όλο και στο χειρότερο. Στο Αιγαίο οι Γενοβέζοι παίρνανε ένα ένα τα νησιά. Οι Τούρκοι, αφού απλωθήκανε σχεδόν σε ολόκληρη τη Μικρασία, άρχισαν να παίρνουν μία-μία και τις πόλεις της Θράκης. Στα χρόνια αυτά και οι καλόγεροι του Αγίου Όρους έκοψαν κάθε δεσμό με το Βυζάντιο και θεληματικά αναγνώρισαν ως κυρίαρχό τους τον Τούρκο ηγεμόνα Ορχάν (Το Ά. Όρος, γράφει ο Σμυρνάκης, φαίνεται ότι ανεγνώρισε την κυριαρχία των Οθωμανών, ότε η έδρα αυτών ην εν Προύσση, ίσως επί Σουλτάνου Ορχάν του Νικητού. Οιδε πατέρες του Α. Όρους, προβλέποντες, ότι η πρωτεύουσα του Βυζαντινού Κράτους θέλει περιέλθη εις χείρας των Οθωμανών, ένεκεν των εν αυτή επικρατουσών τότε απείρων καταμελισμών και διενέξεων έσπευσαν εις Προύσσαν και υπέβαλον την υποταγή αυτών τω Σουλτάνω, παρ’ ου έλαβον την επικύρωσιν των κτημάτων και προνομίων αυτών)…»
(παραπομπή: Γ. Κορδάτος, Ακμή και Παρακμή του Βυζαντίου, εκδ. Μπουκουμάνη, 1974, σ. 464-465)
Στο ίδιο βιβλίο αφιερώνεται ένα οκτασέλιδο στην εξέλιξη του μοναχισμού, το οποίο αξίζει να το διαβάσει κανείς (σ. 50-58),
Μετά απ’ όλα αυτά συμπεραίνουμε λοιπόν ότι «το επιχειρηματικό δαιμόνιο των Βατοπεδινών εντυπώνει εικόνα διάστροφη και παραπλανητική για τη μοναστική ζωή, τα κίνητρα και τους στόχους της».
Σοβαρά ε;
Κάθε τι, απαραιτήτως μη καθοδηγούμενο, λειτουργεί, σε τόπο και χρόνο, διαλεκτικά με το περιβάλλον του, παράγοντας ούτω πώς πολιτική, με την ευρεία έννοια.
Μόνον έτσι, μπορεί να λειτουργήση ορθά ΚΑΙ ο γεωγραφικός χώρος, εν προκειμένω ο Άθως. Λέγοντας ορθά, υπολαμβάνω την λειτουργία εκείνη σύμφωνα με την οποία παράγεται ανθρωποκεντρικός πολιτισμός.
Μέχρι πρόσφατα έτσι ήταν. Αν αφαιρέσουμε απο το πλάνο μας την εκκοσμικευμένη Εκκλησία, το ορθόδοξο δόγμα καθ’ εαυτό, μπορούσε κάλλιστα να λειτουργήση ΚΑΙ ως κοινωνικό σύστημα, σε αντίθεση με το αντίστοιχο καθολικό, ακριβώς γιατί δεν απαρνείται την ανθρώπινη φύση καταφεύγοντας όταν χρειάζεται στο περίφημο “κατ’ οικονομίαν Κυρίου”.
Ο γέρων Εφραίμ, μαζί με τους επίσης Κυπρίους μοναχούς του, όντας δυτικότροποι ως Κύπριοι, χρησιμοποιούν συν τοις άλλοις την ορθοδοξία τους ως εργαλείο εδραίωσης της εκκοσμικευμένης τους νοοτροπίας, βάσει της οποίας η πνευματική επιρροή ισχυροποιείται, μόνο αν υποστηριχθή με τις ισχύουσες κοσμικές πρακτικές οι οποίες τρεχόντως αποκαλούνται νόμοι της αγοράς.
Με αυτόν τον τρόπο, κατά τη γνώμη μου, παύει η αυτοτελής παράσταση του Άθω στον τόπο και χρόνο αναμειγνυόμενος με την κοσμική κοινωνία και, επομένως αποσυντίθεται η διαλεκτική σχέση του πρός αυτήν. Συνεπώς αυτοαναιρείται και, η ύπαρξή του λειτουργικά αχρηστεύεται. Ακριβώς αυτό, είναι κατά την γνώμη μου το ΜΕΓΑ θέμα.
Εν τέλει, όλα όσα διαδραματίζονται είναι το μακροχρόνιο αποτέλεσμα όλων όσων προανέφερα.
Δημήτρη, για μένα τα σημαντικότερα σημεία αυτού του κειμένου είναι τα εξής:
“Στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, μια ανήσυχη νεολαία άρχισε να ανακαλύπτει το Αγιονόρος. Είχε ζήσει στο πετσί της το ελληνοχριστιανικό καλαμπούρι της επίσημης κρατικής ιδεολογίας, αλλά και την ενθουσιαστική μαρξιστική ψευδαπάτη να θεμελιωθεί ευτυχία στον Ιστορικό Υλισμό. Παιδιά σημερινά, σπουδαγμένα, ταξιδεμένα, πολύγλωσσα, από όλες τις επιστήμες και τις ειδικότητες, έφταναν σε μοναστήρια που έφθιναν και κατέρρεαν μετρώντας ελάχιστους πια υπέργηρους μοναχούς. Το Ορος ζωντάνευε. Ηταν μια απίστευτη έκπληξη, κάτι σαν κοσμογονία.”
“….το έγκλημα δεν αφορά στην ιδιοποίηση κοινωνικού πλούτου, αφορά στην υπονόμευση ή και στην ανήκεστη βλάβη της σχέσης του λαού με τη βιωματική του παράδοση και τις ρίζες του. Στις συνειδήσεις των σημερινών Ελλήνων (δραματικά απληροφόρητων για τα πρωταρχικά και ουσιώδη της καταγωγής τους)….”
Μ-π
Ευλόγησον… σύντροφε!
Ομέρ
Χριστε και Κυριε!!!!
(παιδια … για σας τους χριστιανους το λεω : Για ολους οσους εχαψαν εκεινο το περιεργο χυλο της νεορθοδοξιας” στις αρχες της δεκαετιας του ‘80 που μαγειρεψαν καποιοι ”Αντιδυτικοι” ”Διαννοουμενοι ” δανειζομενοι υλικά εξ’ εσπεριας παντα ..
Σκφτειτε: Ποσο ξενο πραγματι ειναι το μοντελοτου Βατοπεδιου απο τον ”Γνησιο ορθοδοξο μοναχισμό”;
Μηπως οσο ξενο ειναι το Νεοφιλελευθερο Εκτρωμα που βλεπουμε να καταρρεει σημερα απο τον Ορθοδοξο Γνησιο Νεοφιλελευθερισμό”;
θελω να πω ..”ειναι παντα μια βολική λύση να λέμε Αυτο δεν εχει καμμια σχεση με εκεινο που ειχαμε στο μυαλό μας”
Και δεν μου λετε ; Ποτε το ορθοδοξο χριστιανικό Μοναχικο μοντελο λειτουργουσε διαφορετικά; Επι τουρκοκρατιας; , Επί Βυζαντιου μήπως;
Η διαδικασία απενοχοποίησης είναι κλασική σ’ όλες τις θρησκείες και τα δόγματα.
Η επίκληση του μαρξισμού και του κομμουνισμού δεν γίνεται πάντα με την παράλληλη καταδίκη του σταλινισμού και της δημιουργιας απ’ το Κόμμα μιας νέας ταξικής και εκμεταλλευτικής κοινωνίας;
Ακριβώς η ίδια διαδικασία δεν συναντιέται και ‘κει;
Όπως η επίκληση της Πολιτιστικής Επανάστασης για να ξορκιστέι ο σημερινός άγριος αντιλαϊκός καπιταλισμός της Κίνας, που αναπτύσσεται υπό τη σκέπη του πορτραίτου του Μάο Τσε Τουνγκ;
Και πόσα άλλα;
Απλώς, όπου “Κόμμα” βάλε “Εκκλησία”, όπου “κομμουνισμός” “ορθοδοξία”… και έχεις πάει στον πυρήνα του μοντέλου.
Μ-π
Μια βολική λύση
Φέρτε να πιώ το συναμφότερον
κι αφήστε με να καίγομαι
σε φώς εσπερινόν
τσαλαβουτώντας ταπεινά
στο καθ’ ημάς πλυντήριον
το φιλελευθερώτερον
”η Εκκλησία για τους ευσεβιστές δεν είναι σώμα κοινωνίας όπου αλλάζει ο τρόπος να υπάρχεις, δεν είναι η ζωή ως αυθυπέρβαση, σχέση και έρωτας, κατά την εικόνα του Τριαδικού Θεού που «αγάπη εστί». Οχι. Η Εκκλησία είναι μια ιδεολογία οργανωμένη για να εγγυάται και να ελέγχει την ατομική «πίστη» (δηλαδή ατομικές πεποιθήσεις), να κωδικοποιεί την ατομική ηθική, να προσφέρει τελετές («μυστήρια») που μεταγγίζουν στο άτομο «χάρη» (κάτι σαν ηλεκτρική ενέργεια) για την ηθική ατομική του κάθαρση.”
Λοιπόν : Η Θρησκεια -η καθε θρησκεια – δεν ειναι υπόθεση μονον της Θεολογιας …
Η ερμηνεια του τι εγινε στο αγιον ορος αλλά και αλλουμε την εκρηξη του Θρησκευτισμου ”εκει στα ‘80 και στα ‘90
Μπορει να γινει με τον παλιο Δογματικό τροπο ”Εισβολή ξενου σωματος κλπ”
Αλλά μπορει να ιδωθει και διαφορετικα : Κοινωνιολογικά ..
Μεσα απο τις αλλαγές που ξεκινουν απο την ιδια την κοινωνια ,
μεσα απο την εισβολή ενος ακρως εξατομικευμενου μοντελου Καταναλωτικής κοινωνιας
οπου η αναζητηση μιας υποτιθέμενης ‘αυθεντικότητας ” – Το πιο ραφινατο δηλαδή προιον για καταναλωση
- εγινε (εκει στα 80 και 90) το ελιξηριο και το πασπαρτου για καθε αναζητηση ..
και στην ουσια η υπεκφυγή των μεγάλων -των Πραγματι μεγάλων Υπαρξιακών ερωτηματων …
Και φυσικά καποιοι το εκμεταλευτηκαν . Οπως και καθε Καταναλωτικό Προιον ..Πως αλλιως μπορουσε να γινει;
[...] http://pontosandaristera.wordpress.com/2008/10/11/11-10-200/ [...]
Pingback από Ήταν ο Χριστός Αριστερός; « Η καλύβα ψηλά στο βουνό | Οκτωβρίου 11, 2008
Αντί να παραπέμπετε στο ανώνυμο προϊόν λογοκλοπής του Ιντυμήντια, θα έπρεπε να αναφέρετε τον συγγραφέα, τον καθηγητή Χρήστο Γιανναρά, και να παραπέμψετε στην πρωτότυπη δημοσίευση, στην επιφυλλίδα της «Καθημερινής της Κυριακής», 5-10-2008.
(Καλά, εσείς δεν τό καταλάβατε – αν και βγάζει μάτι (και λίγο γκούγκλισμα εξάλλου θα αρκούσε). Ο άλλος ο ινδός με τα μήδια γιατί απέκρυψε το όνομα του συγγραφέως; Για να μην δουν «Γιανναράς» οι αρχιλογοκριτές και τό κόψουν κατ’ ευθείαν;!)
ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΕΚΛΙΣΗ
Στό Αγιον Ορος έσπευσα να βρώ την Σωτηρίαν,
μίαν καινούργιαν λύτρωσην μιά νέαν ουτοπίαν.
Γιά παρτη μου ανίχνευα τόν φωτοδότην δρόμον,
κι ουχι διά μέσου σχέσεων προσώπων καί δαιμόνων.
Αντί δι οδόν πνευματικήν πολλά υποσχομένην
βρηκα τού βλάχου την σωλήν ολόρθα διεγερμένην
Τώρα την κρίσην δέχομαι θεών τε καί ανθρώπων
πώς σφαλερά ενηργησα, μέ λανθασμένον τρόπον,
διοτι ο νέος μοναχός οφείλει νά επιβαίνει
κι ουχί των βλάχων τό δαβλί στοϊκά νά υπομένει..
vripolίδης τά μαλα προβληματισθείς φιλοσοφκώς υπό τού σχολίου του Δημήτρη, καί επιβεβαιώνων την υποψίαν του οτι το σχόλιον οζει Ιωανναράν.
Surprise Party: Το νέο κόμμα-λύση στην πολιτική αφερεγγυότητα
Πολύ, πολλα υποσχομενοι πηγαν στο Αγιον Ορος
των Ορθοδοξων ητανε ,λαμπρός Ομφάλιος Λώρος
μα εις ματην , ματαιώθηκαν όλαι αι προσδοκιαι
Ιδιως αι του Γιανναρά ορθοδοξαι ”Σοφιαι”…
Και εκπληκτοι πιά βλεπουνε παλι να τους την Βγαινει
Αυτός που εκει τους εστειλε, και τωρα πιά τους Μπαίνει,
κι αδικως τους κατηγορει δια Ευσεβισμόν
Ενώ αυτοι ηκολουθησαν απλώς Γιανναρισμόν
Αδικη ειναι η Ζωή κι εχει πολλάς εκπληξεις
Κι ο Γιανναράς μας εμαθεν με τα Αφιξεις ηξεις
Ποια τωρα τάχα θα βρεθεί ,ποια αλλη ευκαιρία ;
Δεν ξερω πλεον τι να πώ ..Γυρνώ στην εξορία…
Την δεκαετία του 80 πήγε ο γνωστός αναρχικός Διαλυνάς για λίγες μέρες στο Άγιο Όρος.
Λίγες μέρες μετά που γύρισε ανέβηκε σε μια οικοδομή και φούνταρε.
Από τότε έχω να παίξω μια καλή πρέφα.
“Η μακρά δουλεία αφανίσασα την παιδείαν του γένους, ήταν αδύνατον να μη φθείρη τον κλήρον, μηδέ να συγχύση τα θρησκευτικά μας φρονήματα. οποία όμως και οπόσα αν ήναι τα αμαρτήματα των ανατολικών χριστιανών παραβαλλόμενα με τας φρικτάς της παπικής αυλής καταχρήσεις, εις την στάθμην της δικαιοσύνης, πρέπει να λογίζωνται ολίγοι τινές προς ωκεανόν ύδατος σταλαγμοί” Κοραής, προλεγόμενα στους αρχαίους έλληνες συγγραφείς, μιετ, τ. α’, σελ. λβ’ (1829)
φυσικά Γιαννη..Αναλογα με το μέγεθος πανε αυτά ..Φυσικά ” πρέπει να λογίζωνται ολίγοι τινές προς ωκεανόν ύδατος σταλαγμοί”
Φυικά ..οι παπικοι ειναι κοντα στο δισεκατομμύριο,,,οι ορθοδοξοι μοιάζουν με χωριο μπροστα τους..Ομως για μας οι σταλαγμοι αυτοι μας εχουν λουσει για τα καλά..και οχι τωρα μονον.
Νοσφεράτε,
εντάξει.
«Η θεολογία και οι δογματικοί όροι υπήρξαν καρπός μιας δημιουργικής κυοφορίας με μεράκι, με οδύνη, με μόχθο και με επώδυνους ανταγωνισμούς˙ δεν ήταν, όπως πιστεύουν πολλοί, παγερά και αφηρημένα κατασκευάσματα, και μάλιστα σε κλίμα φανατισμού και μισαλλοδοξίας. Όσοι κάνουν λόγο για μια τέτοια θεολογία, όπου βλέπουν μονάχα έριδες, φανατισμό και κακοήθεια, και ισχυρίζονται ότι οι καβγάδες αυτοί ήταν απλώς για ένα ιώτα και για άλλα παρόμοια πράγματα είναι έτσι κι αλλιώς προχειρολόγοι, κι όταν πρόκειται για μεγάλα ονόματα, εξάπαντος οι περί ων ο λόγος σοφοί είναι θύματα των δυο τεράτων, του ηθικισμού και του Μανιχαϊσμού. Πουθενά στην ιστορία δεν υφίσταται χρυσός αιώνας, παραδεισιακή πορεία και νερόβραστα πράγματα˙ η ιστορία δεν γράφεται από κοκκινοσκουφίτσες. Μέσα στους αυτονόητους σκληρούς ανταγωνισμούς, τις κακοήθειες και ενίοτε μικρόνοιες πάλεψε η θεολογία σε αιμάτινη πορεία. Ιστορική και κοινωνιολογική ανάλυση δείχνει άνετα ότι οι αιρέσεις είχαν κίνητρα που καθορίζονταν από ισχυρά κοινωνικά και ιδεολογικά ρεύματα. Η σύγκρουση διεξαγόταν μέσα σ’ αυτή την κονίστρα, όπου ακριβώς ένας κάθε τόσο με πολύ εκλεπτυσμένο τρόπο μασκοφορεμένος ηθικισμός ή Μανιχαϊσμός ή μια άλλη ιδεολογία έφραζε το δρόμο στο χριστιανικό κήρυγμα»
(Νίκου Ματσούκα, Ιστορία της Φιλοσοφίας, Πουρναράς, σ. 333)
φιλε μου δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με το ΔΙΚΟ σου ηθος (οπως τουλαχιστον το Βλεπω στα γραπτά σου)
Μακαρι και η εκκλησια οι θεολογοι ,οι Αγιοριτες κλπ νατανε σαν εσενα (οχι η φυσικά πλειοψηφια αλλά εστω μια επαρκής μειοψηφια )….Δυστυχώς -οπως και με αλους σαν εσενα μαλλον Αυτοι τους χρησιμοποιουυν ως αλλοθι για να κανουν τα δικά τους..τα Βατοπαίδια
Και αυτό γιΝεται Οχι μονο στην Εκκλησια και στις Θρησκειες αλλά και στηνν Πολιτική , στα κοματα στην Αριστερή σκεψη κλπ
”η σύγκρουση διεξαγόταν μέσα σ’ αυτή την κονίστρα, όπου ακριβώς ένας κάθε τόσο με πολύ εκλεπτυσμένο τρόπο μασκοφορεμένος ηθικισμός ή Μανιχαϊσμός ή μια άλλη ιδεολογία έφραζε το δρόμο στο χριστιανικό κήρυγμα»
Και στην Αριστερά Δεν συμβαινει αυτό; (και στην Οικολογια , στε καθε προοδευτική ιδεολογια κλπ )
Ετσι ειναι κι εστι ηταν ..Δυστυχώς
http://nosferatos.blogspot.com/2008/10/blog-post_6784.html
Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το Άγιο Όρος, τον Χίτλερ, τον Ζαχαριάδη και τον (κατά περίπτωση)νεοελληνικό ντεφετισμό :
http://ecology-salonika.org/lib/?p=2760
Καταλαβες Γιαννη; Μιλαμε εντατικά για ενα χρονο και βαλε ..αλλά Τωρα το αντιληφθηκε…
http://nosferatos.blogspot.com/2008/10/t_6721.html
Παραιτήθηκαν οι δύο εισαγγελείς της υπόθεσης Φατοπαιδίου.
Εξέφρασαν την άποψή τους για εμπλοκή πολιτικών προσώπων στον προϊστάμενό τους και αυτός αρνούμενος τους κάλεσε να συνεχίσουν (θα σας φέρω κι άλλους μάρτυρες εγώ) τοποθετόντας δε και έναν μπάστακα από πάνω τους.
Εύγε, εύγε άξιον τέκνον της Καραμανίας
“…Όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, οι δύο αντεισαγγελείς επικοινώνησαν πριν από λίγες ημέρες με τον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών Κυριάκο Καρούτσο, τον οποίο ενημέρωσαν ότι από την έρευνα της υπόθεσης προκύπτουν ευθύνες υφυπουργών και ότι κατά την άποψή τους έπρεπε να ενεργοποιηθεί ο νόμος περί ευθύνης υπουργών.
Ο κ. Καρούτσος, ωστόσο, δεν συμφώνησε και ζήτησε να συνεχισθεί η εισαγγελική έρευνα με την εξέταση τεσσάρων ακόμη μαρτύρων, αλλά και με την τοποθέτηση της Εισαγγελέα Εφετών Ευσταθίας Σπυροπούλου ως εποπτεύουσας την έρευνα.
Έπειτα από αυτές τις εξελίξεις οι δύο αντεισαγγελείς υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους τόσο από την υπόθεση όσο και από το Δικαστικό Σώμα…”
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=947513&lngDtrID=244
mumul
Έπειτα από αυτές τις εξελίξεις οι δύο αντεισαγγελείς υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους τόσο από την υπόθεση όσο και από το Δικαστικό Σώμα…”
Πολύ …πρωτοτυπο
Εγώ παλι γιατί εχω την …εμμονή να θυμαμαι ακομη τον ..Ζορμπά και εκεινα τα Δομημενα τα ομολογα ;
Θα μου πεις /..Εδώ ο κόσμος χανεται ..Ναι βρε παιδια αλλά…!!!
Δείτε αυτό:
http://www.youtube.com/watch?v=SI1njjBm0IE
(από τον Έφηβο!)
Τρίτη, 9 Σεπτέμβριος 2008
Το πρόβλημα της εκκλησιαστικής γραφειοκρατίας
ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΡΙΖΟΥ
Αποτελεί στις μέρες μας κοινή διαπίστωση πως τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά.Ο συλλογικός μας βίος, τόσο στην εκκλησιαστική του, όσο και στην πολιτειακή του έκφραση, θυμίζει εκείνο τον ανόητο ξυλοκόπο που πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται.Η επιπολαιότητα χαρακτηρίζει όλες μας τις πράξεις,ενώ η ιδιοτέλεια και η παραίτηση έχουν γίνει το μέτρο για κάθε ενέργειά μας.Τι κι αν οι πρόγονοί μας θεωρούσαν προϋπόθεση για την υγιή λειτουργία της κοινωνίας το ενδιαφέρον των μελών της για τα κοινά.Τι κι αν θεωρούσαν εντελώς άχρηστο τον ιδιώτη. Οι Νεοέλληνες ,ως γνήσιοι Λωτοφάγοι,γίναμε επιλήσμονες της σπουδαίας αυτής κληρονομιάς.
Η αναγνώριση βέβαια από την μεριά μας της νοσηρής αυτής πραγματικότητας αποτελεί το πρώτο βήμα, το οποίο όμως θα μείνει μετέωρο, αν δεν προχωρήσουμε στην αναζήτηση των αιτιών της ασθένειας έτσι, ώστε μετά να μπορέσουμε να προτείνουμε και κάποια θεραπεία.Κατά την ταπεινή μου γνώμη, μια ιστορική αναδρομή θα ήταν χρήσιμη, προκειμένουνα μας αποκαλύψει το βασικό υπόδειγμα, σύμφωνα με το οποίο εμείς οι Έλληνες ορίσαμε το «κοινωνείν».Κατέληξα στο συμπέρασμα πως εμείς οι Έλληνες διαχρονικά ασκούμαστε στο να μετέχουμε «εν ελευθερία και χρηστότητι».
Κατά την προχριστιανική περίοδο η μετοχή του ελεύθερου και ενάρετου πολίτη στην εκκλησία του δήμου εξασφάλιζε το ύψιστο αγαθό που ήταν η σωτηρία της πόλης και κατ’ επέκτασιν και του ατόμου .Στην χριστιανική περίοδο η ελεύθερη μετοχή στη Θεία Ευχαριστία ως κατ’ εξοχήν εκκλησιαστικό γεγονός(γενόμενη πλέον μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης),εξασφαλίζει την αιώνια σωτηρία του όλου ανθρώπου.Eν τέλει από το «ου ποιήσομαι περί πλείονος το ζην της ελευθερίας» μέχρι το «Ελευθερία ή θάνατος» ο Έλληνας θέτει ως προτεραιότητα την «μετοχή εν ελευθερία» για κάθε κοινωνικοποίησή του.
Αν έρθουμε τώρα στο σήμερα θα διαπιστώσουμε ότι από τις υπάρχουσες συλλογικότητες απουσιάζει η παραπάνω προϋπόθεση που διαχρονικά καθόριζε την ελληνική εξατομίκευση.Η εκπροσώπηση είναι πλέον ο ανώτερος τύπος έκφρασης κάθε θεσμού, τόσο σε πολιτειακό, όσο και σε εκκλησιαστικό επίπεδο. Ο λαός από ρυθμιστής «συν Θεώ» του πολιτεύματος κατάντησε το άλλοθι του κάθε πολιτειακού ή εκκλησιαστικού δεσπότη.Η παραπάνω πραγματικότητα, γέννημα μιας παρασιτικής γραφειοκρατίας, είναι παράλληλα και αυτή που την τρέφει και την κραταιώνει.Αυτή είναι εν τέλει που οδηγεί το σύγχρονο Έλληνα στην αδιαφορία και το περιθώριο βάζοντας τις βάσεις πάνω στις οποίες πατάει ο απάνθρωπος και αντίχριστος ολοκληρωτισμός της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ.
Η έξοδος από τον λαβύρινθο στον οποίο κινούμαστε προϋποθέτει την εξυγίανση σε δυο επίπεδα, στο εκκλησιαστικό και στο πολιτειακό.Φρονώ ότι είναι δόκιμο να ξεκινήσουμε από το εκκλησιαστικό για τους εξής λόγους:
α.Εμείς οι Έλληνες είμαστε περισσότερο συνδεδεμένοι με την Εκκλησία παρά με το κράτος.
β.Στην Εκκλησία συντελείται η αιώνια σωτηρία του ανθρώπου.
γ.Η εκκλησιαστική γραφειοκρατία είναι πιο ευάλωτη στην αμφισβήτηση, παραγκωνισμένη από το κράτος και έχει περιορισμένους μηχανισμούς επιβολής.
Αν λάβουμε υπόψη μας τα παραπάνω και συν θεώ ξεκινήσουμε μια εργώδη προσπάθεια ανατροπής της κακώς κείμενης κατάστασης που επικρατεί στην Εκκλησία μας ,είναι σίγουρο πως αυτή η δυναμική θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε ολόκληρη την κοινωνία Ας μην ξεχνάμε, επίσης ,πως στα καθ’ ημάς η σχέση Εκκλησίας- κοινωνίας είναι άμεση,γιατί τα μέλη τους ανήκουν και στους δύο χώρους.
Κάποιοι βέβαια μπορεί να αναρωτηθούν αν είναι όντως υπεύθυνη η εκκλησιαστική διοίκηση για την κακή εικόνα που παρουσιάζει η Εκκλησία.Η απάντηση μπορεί να δοθεί εύκολα, αν εξετάσουμε προσεχτικά την πρακτική που ακολουθούν οι περισσότεροι επίσκοποι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι, αφού μεταλλάχθηκαν σε δεσποτάδες, μετέτρεψαν το διακόνημα που τους εμπιστεύτηκε ο Θεός σε εξουσία στυγνή και αδιάλλακτη.Ο προκλητικά ασύδοτος,πολυτελής και συχνά ανήθικος βίος τους δείχνει ανθρώπους που στην ψυχή τους φωλιάζει η αλαζονεία.Ο Χριστός δεν είναι γι’ αυτούς το πρότυπο με το οποίο οφείλουν να ταυτίζονται, αλλά αντίθετα πασχίζουν να διαστρέψουν την αλήθεια χάριν της φιλοδοξίας τους.Η προσκόλληση τους στο αξίωμα-εξουσία καθώς και ο φόβος της απώλειάς του είναι τόση, που τους ωθεί στο να θέλουν να ελέγχουν τα πάντα.Οι αυλοκόλακες ,που συνήθως τους περιστοιχίζουν, αντί να τους υπενθυμίζουν το χρέος τους, τους αποκόπτουν εντελώς από τα πραγματικά προβλήματα του ποιμνίου.Τα γεγονότα που αποδεικνύουν την γραφειοκρατική-παρασιτική νοοτροπία της πλειοψηφίας της ιεραρχίας είναι πάμπολλα.
Ας δούμε μερικά:
α.Απροθυμία απεγκλωβισμού από τον κρατικό μηχανισμό ο οποίος της προσδίδει ασφάλεια και κύρος.Κανένας ελεγκτικός λόγος δεν υψώνεται από την διοικούσα Εκκλησία στους αλλότριους για τα ήθη μας νεωτερισμούς του κράτους,π.χ καύση νεκρών, εξωεκκλησιαστικοί γάμοι, γάμοι ομοφυλόφιλων κ.α.Η μόνιμη απειλή του χωρισμού κράτους και Εκκλησίας γεμίζει φόβο τις ψυχές της εκκλησιαστικής- γραφειοκρατικής ελίτ, που ελαφρά τη καρδία απεμπολεί το χρέος της να υπερασπίζεται τις αιώνιες και θείες αλήθειες της Εκκλησίας χάριν των προνομίων που η σχέση με το κράτος τής παρέχει.Ακόμα και η περίπτωση Χριστόδουλου που φάνηκε να διαφοροποιείται από τον παραπάνω κανόνα δεν είναι τίποτε άλλο παρά δείγμα της προσωποπαγούς νοοτροπίας ορισμένων δεσποτάδων που τελικά βλάπτει την Εκκλησία.
β.Προσπάθεια συμμαχίας και συμπόρευσης με άλλες θρησκευτικές γραφειοκρατίες με σκοπό την εκατέρωθεν ισχυροποίησή τους.Εδώ φαίνεται η έλλειψη εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού.Οι γραφειοκράτες δεσποτάδες θεωρούν πως η σωτηρία της Εκκλησίας δεν εναπόκειται στη θεία πρόνοια,αλλά στις δικές τους διπλωματικές συμμαχίες.Η συμμετοχή στο Π.Σ.Ε,το φιλοπαπικό κλίμα που έχει εντέχνως καλλιεργηθεί,καθως και οι κάθε είδους διαθρησκευτικοί διάλογοι ,αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
γ.Πλήρης απαξίωση του ρόλου του κατώτερου κλήρου και του πιστού λαού στη διοίκηση της Εκκλησίας.Σε επίπεδο ενορίας ο ιερέας τελεί υπό το κράτος της δεσποτικής αυθεντίας, ενώ οι επίσκοποι εκλέγονται με τρόπο που κάθε άλλο παρά δημοκρατικός είναι.Ο δε πιστός λαός απογυμνωμένος από κάθε ρόλο υπάρχει μόνο, για να γεμίζει τα ταμεία που άλλοι διαχειρίζονται ερήμην του και εν λευκώ.Τώρα, όσον αφορά το συνοδικό σύστημα ,ακόμα και αν λειτουργούσε ιδανικά,(πράγμα μάλλον αδύνατο)δεν θα μπορούσε με την παρούσα μορφή ιεραρχίας να μεταβάλει τους δεσποτάδες σε διακόνους.
δ.Η εκκλησιαστική διοίκηση αναζητά νέους ρόλους που να δείχνουν πως η Εκκλησία εκσυγχρονίζεται και ενδιαφέρεται για τα σημερινά προβλήματα του ανθρώπου.Έτσι ο Οικουμενικός Πατριάρχης ασχολείται με την οικολογία, ενώ πλήθος άλλων ιεραρχών με πλείστα άλλα ζητήματα της μετανεωτερικής πραγματικότητας.Η μετατροπή της Εκκλησίας σε Μ.Κ.Ο. για την οικολογία, την ειρήνη, την καταπολέμηση της φτώχειας και άλλα ηχηρά παρόμοια είναι χαρακτηριστική της εκκοσμικευμένης αντίληψης από την οποία εμφορούνται οι ποιμένες μας.Σαφώς και είναι χρέος της Εκκλησίας η μέριμνα για τα σύγχρονα προβλήματα του ανθρώπου,αλλά η αντιμετώπισή τους πρέπει να γίνεται με κριτήρια εκκλησιαστικά ,άρα ανιδιοτελή και φιλάνθρωπα και όχι με σκοπό τις δημόσιες σχέσεις και την αυτοπροβολή.
Eίναι λοιπόν ξεκάθαρο πως η συμμετοχή του πιστού λαού στα εκκλησιαστικά δρώμενα κάθε είδους είναι «συν θεώ» εκ των ων ουκ άνευ για την εξυγίανση της εκκλησιαστικής μας ζωής.Βέβαια, το κατ ουσίαν λυτρωτικό έργο της Εκκλησίας δεν έπαψε ποτέ να συντελείται μέσω των μυστηρίων της.Εκείνο που χρήζει θεραπείας και αναμόρφωσης είναι οι θεσμοί της οι οποίοι πλήττονται θανάσιμα από την απουσία του πιστού λαού στη λειτουργία τους.Έτσι, η εικόνα της Εκκλησίας είναι τόσο παραμορφωμένη που απομακρύνει αντί να ελκύει τον κόσμο.
Πώς όμως θα επέλθει η καλή αυτή αλλοίωση στα καθ’ημάς στρεβλά εκκλησιαστικά ήθη;Για να γίνει αυτό, ας θέσουμε κάποιες προϋποθέσεις:
α.Σεβασμός στην παράδοση της Εκκλησίας.Ας αναλογισθούμε πως εξέλεξε η Εκκλησία τον Απόστολο Ματθία και τους επτά Έλληνες διακόνους.Ποια αξία είχαν οι αγάπες και η κοινοκτημοσύνη στη ζωή της Εκκλησίας των Αποστολικών χρόνων; Ποια η θέση του Κυρίου μας, των Αποστόλων ,Πατέρων και ιεραρχών για τον πλούτο,την εξουσία,την ιεροσύνη;
β. Βαθειά κατανόηση των ιδιαιτεροτήτων της μετανεωτερικής εξατομίκευσης και των συνεπακόλουθων υπαρξιακών της αδιεξόδων.
γ.Ώτα ευήκοα, για να αφουγκραστούν τις πραγματικές ανάγκες του ποιμνίου.
δ.Διάθεση για γενναίες υπερβάσεις, για να γίνει ξανά η Εκκλησία οδηγός της κοινωνίας προς την αλήθεια και όχι ουραγός, ζεμένη στο άρμα της παγκοσμιοποίησης , εκλιπαρώντας τους ισχυρούς της ημέρας.
Κλείνοντας αυτή την παρέμβαση θα ήθελα να επισημάνω προς αποφυγή παρεξηγήσεων πως με το κείμενό μου αυτό δεν φιλοδοξώ να μονοπωλήσω το ενδιαφέρον για την Εκκλησία μας ,ούτε να χρίσω τον εαυτό μου σωτήρα και αναμορφωτή της.Είναι γνωστό σε μας τους ορθοδόξους πως η σωτηρία της Εκκλησίας είναι έργο της Θείας Πρόνοιας η οποία εμπνέει και καθοδηγεί τον πιστό λαό.Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, πιστεύω πως κάθε αλλαγή στον εκκλησιαστικό χώρο θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα πολλής προσευχής, πολλής αγάπης για την Εκκλησία,ώριμου προβληματισμού και μακριά από κάθε δαιμονοποίηση.Δικιά μου φιλοδοξία είναι οι απλές αυτές σκέψεις, που διατυπώνω εδώ,να αγγίξουν και άλλες ευαίσθητες καρδιές ανθρώπων που πονούν για την Εκκλησία και που θα είναι περισσότερο έμπειροι από μένα στη διατύπωση συγκεκριμένων προτάσεων-λύσεων στην κατεύθυνση της διοικητικής της εξυγίανσης.
Ο Κύριος μας μάς έθεσε έναν κανόνα.Μας ζήτησε να γίνουμε τέτοιοι, που να μας βλέπει ο κόσμος και να δοξάζει τον Θεό.Η ευθύνη της Εκκλησίας να τιμήσει αυτή τη θεία εντολή δεν της επιτρέπει να αδιαφορεί για τα σκάνδαλά της.Η παύση των σκανδάλων προϋποθέτει εκκλησιαστικό έλεγχο τον σκανδαλοποιών θεσμών και των ανθρώπων της.Η ανεμπόδιστη έκφραση της βούλησης του εκκλησιαστικού σώματος, καθοδηγούμενη από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος,είναι η μόνη εγγύηση για πραγματικά αποτελεσματικό έλεγχο.Έτσι, για να δικαιώσουμε και την λαϊκή ρήση που θέλει κριτή και αφέντη το Θεό και δραγουμάνο του το λαό.ΑΜΗΝ.
http://rizovolos.blogspot.com/
[...] [...]
Pingback από | Νοεμβρίου 2, 2008
Συλλογικότητα εδραιωμένη σε ψεύδη
Tου Xρηστου Γιανναρα
Αυτοκρατορικά χρυσόβουλα της Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως ως καταγωγικοί τίτλοι ιδιοκτησίας στην ελλαδική επικράτεια σήμερα – σκάνδαλο. Και μάλιστα με δικαιούχους μοναστήρια, καλογέρους – μεγαλύτερο σκάνδαλο. Ιδού λοιπόν στάδιον δόξης λαμπρόν για τις «προοδευτικές δυνάμεις» του βαλκανικού νότου, να επιδείξουν, για πολλοστή φορά, τον μαχητικό αντικληρικαλισμό τους και περίσσεια χλεύης για το «Βυζάντιο».
Εχουν πεισθεί ότι «Ευρωπαίος» γίνεσαι με τη μίμηση, τον πιθηκισμό. Αντικληρικαλιστές οι προοδευτικοί διανοούμενοι στις δυτικές κοινωνίες; Μιμητικό αντίγραφο και ο μεταπράτης Βαλκάνιος. Ειρωνεύονταν και περιφρονούσαν οι Διαφωτιστές το «Βυζάντιο»; Το ίδιο προσπαθεί, με δυο αιώνων καθυστέρηση, και ο μάλλον ολιγομαθής Ελλαδίτης. Αποφάνθηκε ο Μαρξ (ορθότατα, με βάση την ιστορική εμπειρία του Δυτικοευρωπαίου) ότι «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού»; Το αναμηρυκάζει και η επαρχιωτική λογιοσύνη χωρίς κριτικό έλεγχο της επιχώριας εμπειρίας.
Αλλάζει ριζικά το νοηματικό πεδίο, αν κάποιος αρνηθεί τη σκόπιμη γλώσσα της προπαγάνδας: Οχι «βυζαντινά» τα χρυσόβουλα, όχι «βυζαντινή» η Ρωμαϊκή (της Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως) Αυτοκρατορία στην ελληνική Ανατολή. Η δόλια μετονομασία εμφανίστηκε μόλις στον 16ο αιώνα – αν αποκαλούσε κανείς «Βυζαντινούς» τους συντάκτες των χρυσοβούλων και «βυζαντινή» την αυτοκρατορία τους, δεν θα καταλάβαιναν σε ποιους αναφέρεται ο χαρακτηρισμός.
Και ούτε κατά διάνοιαν «θρησκεία» (και μάλιστα «επικρατούσα») το εκκλησιαστικό γεγονός στην ελληνική Ανατολή. Για τους Ελληνες Εκκλησία ήταν πάντοτε το λαϊκό σώμα, το αντίστοιχο του σώματος των πολιτών που συναζόταν στην «εκκλησία του δήμου» για να πραγματώσει και να φανερώσει την «πόλιν», δηλαδή τον «κατ’ αλήθειαν» τρόπο της συνύπαρξης: Τον τρόπο που αποτύπωνε η αρμονία των λόγων στην αρχιτεκτονική του Παρθενώνα, η αφαιρετική των συμβεβηκότων γλώσσα του αγάλματος – τρόπο της συμπαντικής κοσμιότητας. Ο ίδιος λόγος – τρόπος του όντως υπαρκτού στο κορύφωμα της αγαπητικής κοινωνίας σχέσεων του ευχαριστιακού δείπνου των Χριστιανών.
Να είσαι Ελληνας αντικληρικαλιστής ηχεί σαν το άλλοτε ανέκδοτο «Αλβανός τουρίστας» – κωμικό ασυμβίβαστο. Σίγουρα υπήρξαν και στην ελληνική Ανατολή επίσκοποι με συμπεριφορές δεσποτάδων, αλλά για την εκκλησιαστική συνείδηση ήταν οδυνηρή παρεκτροπή, αμαρτία – αστοχία εξατομικευμένη. Και η αστοχία εδώ ουδέποτε θεσμοποιήθηκε (όπως έγινε στη Δύση). Το πρεσβυτέριο (ο παπάς της κοινότητας – ενορίας) ήταν σάρκα από τη σάρκα του λαϊκού σώματος, στις ίδιες συνθήκες ζωής, στην κοινή βιοπάλη, με πρόσθετη (και έμπρακτη) τη διακονία της επίσης κοινής μεταφυσικής ελπίδας. Εγγαμοι οι πρεσβύτεροι – η ψυχανωμαλία και διαστροφή της αγαμίας, μέσα στην τύρβη του κόσμου, για χάρη της δεσποτικής καριέρας, είναι φρούτο σχετικά πρόσφατο, εισαγόμενο.
Τα μοναστήρια ήταν για τους ξεχωριστούς, τους επίλεκτους. Αυτούς που τολμούσαν το άλμα του ασυμβίβαστου έρωτα, δηλαδή της τέλειας απέκδυσης του εγώ, της θυσιαστικής ανιδιοτέλειας. Η ελευθερία της αυταπάρνησης μπορεί να διακρίνει την ποιότητα και να τη διακονεί, να χτίζει ό,τι πιο πρωτοποριακό τολμούσε η αρχιτεκτονική του καιρού της, να θησαυρίζει κάλλος τέχνης θαυμαστής και τη σοφία των βιβλίων σε υποδειγματικές βιβλιοθήκες. Προϋποθετική συνθήκη αυτής της αρχοντιάς ήταν το άθλημα της άσκησης των μοναχών, τα πενιχρά τους κελιά, η έμπρακτη συνεπέστατη ακτημοσύνη τους. Ηταν διάκονοι της αρχοντιάς των μονών τους, όχι ιδιοκτήτες ούτε καν διαχειριστές, όχι managers των real estate business.
Και το λαϊκό σώμα της Εκκλησίας ζούσε τα μοναστήρια σαν πραγμάτωση της αγαπητικής κοινοκτημοσύνης – ο λαϊκός δεν ήταν επισκέπτης, στο μοναστήρι ένιωθε σπίτι του, τόσο οικείος όσο και στον ναό σε κάθε γιορτή. Αυτονόητα κληροδοτούσε τα κτήματά του στο μοναστήρι, αν δεν είχε απογόνους, ήξερε ότι έτσι τα προσφέρει στην κοινότητα, εκεί που αγαπάει και τον αγαπούν. Το κληροδότημα στο μοναστήρι θα υπηρετούσε και θα συντηρούσε την αρχοντιά του Γένους, όχι τη βουλιμία ιδιοτελών, νομικά προσδιορισμένων κληρονόμων.
Τα μοναστήρια και τη λαϊκή περιουσία τους τα σεβάστηκαν οι Τούρκοι. Τα ρήμαξαν οι Βαυαροί και οι λακέδες τους Κοραϊκοί. Δούλωσαν τον Ελληνα σε κρατικό σχήμα οθνείο, ξωμερίτικο, «κάλπικον δάνειον» από άλλες κοινωνίες με διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικούς εθισμούς. Και αυτό το κράτος, ξένο και εχθρικό για τον Ελληνα, το πρώτο που επιβουλεύτηκε ήταν η λαϊκή περιουσία η εμπιστευμένη στα μοναστήρια. Απανωτές αναγκαστικές απαλλοτριώσεις, επίμονο μένος αντικληρικαλισμού και εκκλησιομαχίας μέχρι σήμερα. Ο Μακρυγιάννης, με απίστευτη ευθικρισία, είχε κάνει τη διάγνωση: «Οι αναθεματισμένοι της πατρίδας πολιτικοί μας, οι διαφταρμένοι, παντήχαιναν ότι οι καϊμένοι οι καλογέροι είναι οι Καπουτζίνοι της Ευρώπης».
Τώρα πια το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Το ελλαδικό κράτος παγιώθηκε στην αποξένωσή του από τον λαό που το στελεχώνει και το συντηρεί. Από τότε που εγκληματικά αφανίσανε το κύτταρο της ιστορικής επιβίωσης του Ελληνισμού, την κοινότητα – ενορία, η ελλαδική κοινωνία, η ίδια από μόνη της, γεννάει τους αφέντες και τυράννους της: το επείσακτο κράτος, τσιφλίκι «διαφταρμένων» πολιτικών και συνδικαλισμένης («αναθεματισμένης») δημοσιοϋπαλληλίας. Τα μοναστήρια είναι πια μόνο Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, που αμύνονται στη ληστρική κρατική απληστία με τους όρους που επιβάλλει το ξενόφερτο νομικό πλαίσιο λειτουργίας του κράτους. Αυτοί οι όροι γεννάνε τις εκτρωματικές αποφύσεις της εκκοσμίκευσης (αθλιότητας) βατοπεδινού, και όχι μόνο, τύπου.
Τα βλαχαδερά απονέρια του κοραϊκού αντικληρικαλισμού (τύπου ΣΥΡΙΖΑ, και όχι μόνο) προσδοκούν τον τελικό τους θρίαμβο με τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους. Ο Huntington βεβαιώνει ότι ο χωρισμός είναι προϋποθετικό γνώρισμα των δυτικού τύπου κοινωνιών, άρα απαίτηση της νατοϊκής «Νέας Τάξης» πραγμάτων. Επομένως επείγει να συναινέσει ένθερμα η «διοικούσα Εκκλησία» στον χωρισμό, προκειμένου το τμήμα του λαού το υποδουλο στο κράτος να βρει την ελευθερία της δημιουργικής του ετερότητας, την ποιότητα ζωής που είναι ο πολιτισμός του, η αρχοντιά του.
H KAΘHMEPINH Hμερομηνία δημοσίευσης: 02-11-08
και μεσα στην Ανμουμπουλα τα σκανδαλα και την Κριση
Νασου παλι ο …Γιανναράς με τις Αερο μπουρδο Πομμπωδεις ”Φιλοσοφιες ” του…
Αιδώς βρε ..Αιδώς …
“Τα βλαχαδερά απονέρια του κοραϊκού αντικληρικαλισμού”
Μπά; καί αντιβλάχικο ρατσισμό ο Φωστήρας;
Κληρικαλισταί και αντικληρικαλισταί.
Αυτό πια…Που τα βρίσκουνε άραγε…!!
παντως οποιος εχει την υπομονή και το Κουραγιο ή αντοχή να διαβασει ολα τα αρθρα του κυριου αυτου στην Καθημερινή( και την απαραδεκτη και αστηριχτη λασπη που ασυστολα εκσφενδονιζει εις βαρος ολης της Αριστεράς και καθε Δημοκρατικής και προοδευτικής τασης σκεψης ή κινηματος … Καταλαβαινει που το παει ο κυριος αυτός που πολλοι ακομα τον θεωρουν υψιστο διαννοουμενο ” Τρομαρα τους …
Η αερολογια μαζί με την πληρη ελλειψη στοιχειωδους αυτοκριτικής ..
Σιγά ρε παιδιά. Πώς κάνετε έτσι; Διαβάστε και την άλλη άποψη χωρίς να φρικιάτε τόσο πολύ. Δεν είναι ανάγκη να υιοθετήσεις κιόλας τα όσα λέει ο Γιανναράς, αλλά μέσα στα πολλά βρίσκεις και κάποιες αλήθειες.
Πάντως το κείμενο του Γιανναρά καταλήγει στην πρόταση για χωρισμό κράτους-εκκλησίας.
Σίγουρα έχει ενδιαφέρον η δική του οπτική. Η ιδεολογικη επιβίωση του προνεωτερικού κόσμου και η προσπαθεια απαξίωσης των νεωτερικών μορφών, δηλαδή του ελληνικού εθνικισμού, έχει επίσης ενδιαφέρον για τους μελετητές.
Μ-π
ο γιανναράς έχει το προνόμιο της απελπισίας.
Μ-π,
ο χωρισμός εκκλησίας-κράτους προτείνεται από εντελώς διαφορετικές παρατάξεις για εντελώς διαφορετικούς λόγους και προσδοκίες. οι προσδοκίες του γιανναρά είναι γνωστές. ελπίζει ότι με δεδομένο τη διάλυση του εθνικού κράτους, θα αναβιώσει η ενορία. πιστεύει ότι θα συμβεί αυτό κι όχι η θρησκευτική πανήγυρις τύπου αμερικής. κι, έτσι, το μεν κράτος αποχωριζόμενο από την εκκλησία θα πάει κατά διαβόλου, η δε εκκλησία θα λάμψει και στο τέλος θα την παρακαλάνε κι όλας…
ο γιανναράς κι οι οπαδοί του, αναρχοχριστιανοι&δεξιοί δεν σκαμπάζουν από ιστορία.. ή από κοραή, ο οποίος ήθελε να απαγορεύεται ο θρησκευτικός προσηλυτισμός και δεν ήθελε ο έλληνας βασιλιάς να είναι αλλόδοξος. ο άνθρωπος γράφει, γράφει γράφει γράφει, αλλά από ουσία ελάχιστα.
συμφωνήσω κατά 70% με το νοσφεράτο.
Γιάννη,
έτσι είναι!
Περιμένουμε ένα κείμενό σου για το “The Metaxa’s project”
M-π
Εκεινο που ειναι απιστευτο με τον Γιανναρά: Ποτε αλλοτε δεν εμφανισθηκε ατομο ΤΟΣΟ ευνοημενο με πολυποικιλους τροπους , ειτε για να βγει εντελώς Παραδοξα καθηγητης στην Παντειο κατά την δεκαετια του 80 , ειτε στα Μεσα Μ. Μ ειτε στην Δημοσια ζωή ..Και ποτε αλλοτε δεν ειχαμε ενα τοσο ευνοημενο να εμφανιζεται τοσο Παραπονιαρης ..ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ ΟΛΟΥς ΤΟΥς ΑΛΛΟΥΣ για πρακτικές που αυτός και ο περιγυρος του κυριως χρησιμοποιουν
Αλά και αλλα δυο παραδοξα . Ποτε δεν ειδα τοσες Αρλουμπες να περιβαλλονται με τος περιτεχνο Δεος απο οσους θελουν να εμφανισουν τις Αερολογιες του Ορθοδοξες φιλο..σοφιες
Αλλά και ποτε δεν ειδα τοση Εμπαθεια τοσο μισος και τοση καθαρή ΚΑΚΙΑ εναντιον της Αριστεράς και της Δημοκρατικής-προδευτικής σκεψης και δρασης -οσο και ενατιον του Φοιτητικου κινηματος – οση αυτή που ξεχειλιζει απο την πενα αυτου του Κυριου οταν γραφει στην Καθημερινη ..
οσο για τις αλήθειες που λεει ο Ζωνιανιτης ..ε και τον Εφραιμ και τον ρουσσοπουλα να ρωτηξεις καποιες αλήθειες αναμεσα στα παραμύθια και τις αρλουμπες θα σου πουνε ..
πράγματι νοσφεράτε, αυτό με το φοιτητικό κίνημα δεν το κατάλαβα ποτέ . πώς ήταν δυνατόν ο άνθρωπος αυτός να βρίζει και να χλευάζει τους φοιτητές που δεν ήθελαν ιδιωτικά αει, στο όνομα της ανιδιοτέλειας και της συλλογικότητας και του αντιατομικισμού. άγνωσται αι βουλαί του κυρίου και μωραίνει κύριος ον βούλεται απωλέσαι
Αυτός είναι Γιανναράς. Το άκρον άωτο του πεσιμισμού και την απολυτότητας. Όμως Νοσφεράτε μήπως και συ με την απολυτότητά σου ακολουθείς τα ίχνη του; Εμένα μου αρέσει να διαβάζω και τον Γιανναρά και τα δικά σου κείμενα που τα βρίσκω ενδιαφέροντα και διδακτικά. Μου αποκαλυπτουν πλευρές που αγνοούσα. Αλλα γιατί να κόψω έναν από τους δυό σας; Σας θέλω όλους!
Ναι φιλε αλλά εμεις εδώ γραφουμε χωρις επαρση και στομφο.. Και μπορει να λέμε και μαλακιες αλλά καταθετουμε αυτό που ξερουμε και μπορουμε \
Δεν γραφουμε για να ελεγξουμε τα Πανεπισητμιακά και οχι μονο Δρωμενα ..
Τον Γιανναρά τον εχουμε φαει στη Μάπα
εχουμε Μπουχτισει εδώ και εικοσι χρονια ..Τον διαβαζεις οπου σταθεις .. Και λεει τιποτε το σοβαρό; Εγώ ακομα και για τη Ορθοδοξια τα πιο σοβαρά πραγματα τα εμαθα απο ανθρωπους που δεν εχουν ουτε το ενα Χιλοστό της Επαρσης του…
Εν πασει περιπτωσει δικαιωμα σου να βρισκεις αλήθειες στον Γιανναρά ..Εγώ την απεχθεια μου βγαζω – οχι τοσο για αυτά που λεει οσο για την Απεριοριστη εμπαθεια και ΣΤΟΜΦΟ που αποπνεουν τα γραπτά του και σταματάω εδώ την κουβεντα περι του Προσωποπυ αυτου επιμενοντας βεβαια οτι μας πουλαει Φυκια για μεταξωτά ….
Συγνώμη ρε παιδιά, αλλά ακόμη ΔΕΝ κατάλαβα ΤΙ στο καλό εννοεί ο πολυμαθέστατος προφέσωρ Γιανναράς με το εξής:
“Να είσαι Ελληνας αντικληρικαλιστής ηχεί σαν το άλλοτε ανέκδοτο «Αλβανός τουρίστας» – κωμικό ασυμβίβαστο.”
Να υποθέσω ότι οι Ελληνες (που βλαστημάνε τώρα πια όλα τα Βατοπέδια και τους μεγαλοπαπάδες) είναι “κληρικαλιστές”;
ΕΚΤΟΣ πραγματικότητας, όπως πάντα, ο προφέσωρ. Κι αυτό είναι το μειονέκτημά του, μαζί με το… Γιανναρικό Παράλογο, το οποίο εμφανίζεται ξαφνικά, την ώρα που διαβάζεις τα γραπτά του και σκέφτεσαι “μα ΤΙ ωραία που τα λέει” σούρχεται ξαφνικά μια αγγινάρα στο κεφάλι, ή ένα αγγούρι φρέσκο, και λες “ΩΩΩΩΧ…. ΠΩΣ τα κατάφερε και μούριξε τέτοιο πράμα”…
Υ.Γ. Δηλαδή, οι “εξηγήσεις” του Γιανναρά για την απορία μου, ΔΕΝ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ πια:
ΟΧΙ, εδώ και πολύν καιρό ο κόσμος ακούει δεσποτάδες και κουμπώνεται, τους θεωρεί όλους σχεδόν ύποπτους μέχρις αποδείξεως του εναντίου. η παρεκτροπή θεωρείται ΚΑΝΟΝΑΣ.
και
ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ ήταν έτσι. Σήμερα, στις μεγάλες πόλεις, οι περισσότεροι Ελληνες ΟΥΤΕ ΞΕΡΟΥΝ ποιός είναι ο παπάς της ενορίας τους. Στα δε χωριά, ξέρουν βέβαια, αλλά… συνεχώς τον κουτσομπολεύουν (δυσμενώς συνήθως) στα καφενεία…
ΣΙΓΑ το κύτταρο (σήμερα). ΜΟΝΟ στις εκλογές αντιλαμβανόμαστε ΚΑΝ ότι υπάρχει ακόμη, σε εκλογικά τμήματα. Κι αυτή δεν είναι “ανθελληνική” εξέλιξη, είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ.
ΤΙ ΛΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙ μου. Κατσιασμένες οι γάτες, κόπηκαν στο… ξύρισμα οι γάτοι, κι αυτός εκεί, να τους τραβάει την ουρά (αναδρομικά φτάνοντας μέχρι και τον Κοραή). Πρόλαβε τη Χρονομηχανή…
Εδώ ο Συνασπισμός πάσχει από χίλια προβλήματα και δεν γνωρίζει η δεξιά του ΤΙ ποιεί η αριστερά του, κι ο Γιανναράς το βιολάκι του, “βλαχαδερά απονέρια” λέει, ο “αυτόχθων Αντιβλάχος Ελλην” Γιανναράς….
κλπ. κλπ.
Σούπα με κατσαρίδες μέσα, ΤΙ να την κάνω τη “νοστιμιά”…
εγώ πάλι σιγά μη κάτσω να διαβάσω όλα αυτά τα σχόλια και το κείμενο… η απορία μου είναι πως γίνεται να είναι δεξιά η Παναγία.
είναι δυνατόν η πατρίδα μου να είναι τόσο φασιστική που μέχρι και την παναγία δεξιά την βγάλανε?
σε τι σκατόπολη ζω?
[...] -Xριστός ο Αριστερός (μ [...]