Πόντος και Αριστερά

……. 'μώ τον νόμο σ' !

-Οι πρόσφυγες, η ακροδεξιά και … οι άλλοι

dsc02671.jpgΜια ενδιαφέρουσα παρέμβαση μας έστειλε ο φίλος «Κιλκισιώτης». Αναφέρεται στην παραδοσιακή αντιπροσφυγική στάση της Ακροδεξιάς,  καθώς και στην ελλαδική κοινωνία «όπου οι βασικές πολιτικές της δυνάμεις -από την επαύριο της Μικρασιατικής Καταστροφής- χαρακτηρίζονταν από ένα βαθύ και γνήσιο φιλο-ατατουρκισμό, καθώς και από ένα ρατσιστικό αντιμικρασιατικό πνεύμα .«

Οι επισημάνσεις έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε μια εποχή που η Ακροδεξιά υποδύεται έναν άλλο ρόλο και αρχίζει να καπηλεύεται την ιστορία των Ελλήνων της Ανατολής, δηλαδή των μέχρι χθες απόβλητων αντιπάλων της. Ακόμα τόλμησαν να ζητήσουν στις μέρες μας κάτι που ούτε ο δικτάτορας Μεταξάς το αποτόλμησε την εποχή της παντοδυναμίας του -ούτε καν και η Χούντα: την αναψηλάφηση της Δίκης των Εξ. Η παλαιοελλαδική αντιπροσφυγική, ακροδεξιά ξανασηκώνει επικίνδυνα το κεφάλι…

Ίσως γιατί νομίζουν ότι ξοφλήσαμε !!!

Έτσι λοιπόν, μετά τη Ρεπούση, τον Κωστόπουλο και τον Γκίκα, μας προέκυψαν και αυτοί που ονειρεύονται «ψωμί εληά και Κώτσο Βασιλιά»….

Η γνώση λοιπόν σήμερα είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ.

Επιπλέον βρισκόμαστε και μπροστά σ’ ένα άλλο φαινόμενο. Της άμβλυνσης και της δικής μας ιστορικής μνήμης με αποτέλεσμα να παρατηρείται οι απόγονοι των προσφύγων να μην έχουν τα αυστηρά πολιτικά και ιδεολογικά κριτήρια των παππούδων τους. Κάποιοι έχουν ξεχάσει ότι ένταξη των απογόνων των προσφύγων στην Ακροδεξιά σημαίνει Ύβρις προς την πραγματική ιστορία. Σημαίνει ότι κάποιοι «φτύνουν χωρίς δισταγμό στους τάφους των παππούδων τους.»

Ας δούμε όμως τα επιχειρήματα του «Κιλκισιώτη» :

«…οι βασικές πολιτικές δυνάμεις -από την επαύριο της Μικρασιατικής Καταστροφής- χαρακτηρίζονταν από ένα βαθύ και γνήσιο φιλο-ατατουρκισμό, καθώς και από ένα ρατσιστικό αντιμικρασιατικό πνεύμα .

Τα παραδείγματα είναι πολλά. Ας αναφέρω μερικά:

-Το 1916, με την ανακήρυξη του φιλοσυμμαχικού κράτους της Θεσσαλονίκης απο τον Ελ. Βενιζέλο, στη φιλογερμανική μοναρχική Αθήνα ξεκινά ένα πογκρόμ κατά των βενιζελικών και των προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη που είχαν καταφύγει στα ελεύθερα εδάφη για να γλυτώσουν από τη γενοκτονία που ήδη είχαν ξεκινήσει οι Νεότουρκοι. Οι «Επίστρατοι» του Ιωάννη Μεταξά έβαψαν τα χέρια τους με το αίμα πολλών προσφύγων.

-ο Ίων Δραγούμης εν μέσω του μικρασιατικού πολέμου το 1919 θεωρούσε ως μέγιστο εχθρό της Ελλάδας τον Βενιζέλο, τους Μικρασιάτες και τους Κρητικούς. Γι αυτόν, εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε πόλεμος ούτε προσπάθεια απελευθέρωσης των υπόδουλων Ελλήνων της Ανατολής.

-Η μοναρχική παράταξη που ανήλθε στην εξουσία από το Νοέμβριο του ’20, απαγόρευσε τον Ιούλιο του ΄22 την έξοδο από την Ιωνία όλων των ομογενών τη στιγμή που είχε αποφασίσει την απαγγίστρωση από τη Μικρά Ασία…. (Απλά δεν πρόλαβε να απαγγιστρωθεί ειρηνικά!)

-Με την ήττα του ελληνικού στρατού τον Αύγουστο του ’22, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Δημήτριος Γούναρης ζητά από τον κακό δαίμονα των Μικρασιατών Αριστείδη Στεργιάδη, να απαγορεύσει την εκκένωση της ιωνικής μητρόπολης από το χριστιανικό της πληθυσμό. Ουσιαστικά παραδίδουν (Λαϊκό Κόμμα και Παλάτι) συνειδητά τους Έλληνες της Ιωνίας στα κεμαλικά στρατεύματα «για να μη δημιουργήσουν προσφυγικό πρόβλημα στην Ελλάδα.»

-το 1928 θεσπίζεται από την κυβέρνηση Βενιζέλου ο κατασταλτικός νόμος εναντίον των προσφύγων και των κομμουνιστών που έμεινε γνωστός ως «Ιδιώνυμο«

-Μετά τη Συμφωνία της Άγκυρας του 1930, ο Ελ. Βενιζέλος προτείνει για Νόμπελ Ειρήνης τον Μουσταφά Κεμάλ πασά.

-1938. Ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς -ο πλέον ατατουρκολάγνος Έλληνας πολιτικός- μετονομάζει την Οδό Αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ και προσφέρει στο τουρκικό κράτος ως δώρο το σπίτι όπου υποτίθεται γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ Πασά.

-το 1952 ο στρατάρχης Παπάγος, λόγω του αντικομμουνισμού του και της τουρκοφιλίας του, διατάζει τη χρήση του όρου «τουρκικός» αντί για «μουσουλμανικός» στα της μουσουλμανικής μειονότητας

-Το ΚΚΕ θεωρούσε (και μάλλον θεωρεί έως σήμερα) τον Κεμάλ ως μέγα απελευθερωτή και εκσυγχρονιστή που «πέταξε τους ιμπεριαλιστές στη θάλασσα«.

-Την ίδια θετική άποψη για τον Κεμάλ Ατατούρκ έχει και ο Ευάγγελος Αβέρωφ, ο οποίος τη διατυπώνει σε ομιλία του στον ΟΗΕ. Επί πλέον, το 1959, ζητά από τον Αυστριακό υπουργό Εξωτερικών να απαγορεύσει τον Έλληνα ιστορικό Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, να μελετά τα διπλωματικά έγγραφα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, για να μην δημιουργηθεί αντιτουρκικό συναίσθημα στην Ελλάδα. Από τα έγγραφα αυτά των συμμάχων των νεότουρκων, προέκυπτε ότι είχα διαπραχτεί γενοκτονία.

-Στην περίοδο της Χούντας, ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος εκδηλώνει τη φιλοτουρκική του διάθεση. Σε συνέντευξή του στην «Χουριέτ» δηλώνει ότι όνειρό του είναι η επίτευξη ελληνοτουρκικής ομοσπονδίας. Η συνέντευξη έγινε λίγο μετά την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο και λίγο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Κεσάνης με την οποία επιτρεπόταν για πρώτη φορά να αποστείλει η Άγκυρα στη μουσουλμανική μειονότητα Τούρκους δασκάλους.

-Με την μεταπολίτευση, οι ελληνικές κυβερνήσεις απαγορεύουν την προβολή της ταινίας «1922» του Νίκου Κούνδουρου, για να μην διαταραχθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μόνο το 1982, επί υπουργίας Καψή, θα επιτραπεί η ελεύθερη προβολή.

κ.λπ, κ.λπ, κ.λπ.

Με μια τέτοια κληρονομιά, είναι σίγουρο ότι θέλει πολύ αγώνα, με σοβαρότητα και επιχειρήματα, για να επικρατήσει μια άλλη οπτική και να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια…. «

About these ads

29/09/2008 - Posted by | -προσφυγιά, -Αρνητές Γενοκτονίας, -Βιβλίο Ιστορίας, -Γενοκτονία στην Ανατολή, -Ιδεολογικά, -Μεταξάς, -Νακρατζάς-"Ιός", -Nεοελληνικός ανορθολογισμός, φασισμός

54 σχόλια »

  1. Και όχι μόνον αυτό, αλλά η Ακροδεξιά εδώ προσπαθεί (και σε ένα μεγάλο βαθμό το καταφέρνει) να καταστεί ως ο μόνος ιδεολογικός πόλος που θα συντηρεί ες αεί τις μνήμες του ξεριζωμού και θα υπενθυμίζει στην κοινή γνώμη τα όσα έγιναν τότε.
    Μου θυμίζει πατροκτόνο που στο δικαστήριο ζητά επιείκεια διότι είναι …ορφανός…
    Βεβαίως το άλλο άκρο είναι να κοπούν όλες οι γέφυρες με τους γείτονες, ακόμη και με αυτούς που αντιτίθενται στο κεμαλικό κατεστημένο και όλοι γνωρίζουμε ότι η γενίκευση και το τσουβάλιασμα οδηγούν στον φασισμό.

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 29/09/2008

  2. Μα doctor-α μου, τη λύση την έχουμε βρει από καιρό

    Και είναι αυτό που έγραψες και συμφωνήσαμε και μεις. Και η ειρωνία και το άγνωστο είναι ότι αυτές είναι η κυρίαρχη αποψη στον οργανωμένο ποντιακό χώρο. Οι υπόλοιπες -σημείωσε ότι ακόμα οργανωμένη ακροδεξιά δεν έχει τολμήσει να εμφανιστεί- που θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις ακραίες, τύπου Χαραλαμπίδη ή Καλεντερίδη, βρίσκονται απομονωμένες χωρίς καμιά επιρροή.

    Απλώς, οι δυνάμεις της αναθεώρησης και του αντιπροσφυγικού μένους είναι τέτοιες στην ελλαδική κοινωνία είναι τέτοιες, που συσκοτίζουν απολύτως το τι συμβαίνει και καλλιεργούν την εντύπωση ότι «κάτι τρέχει με τους Πόντιους».

    Ενώ το μόνο που τρέχει είναι ότι τους χαλάσανε τη σούπα!

    Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτό που εμείς αποκαλούμε «προσφυγική ιστοριογραφική σχολή» είναι πολύ κοντά στους νέους αντικεμαλικούς Τούρκους ιστορικούς και συνδιαλέγεται μαζί τους, ενώ οι (παλιο)ελλαδίτες, είτε ιστορικοί, τύπου Ρεπούση, Λιάκου, Αναγνωστοπούλου, Γιαννουλόπουλου κ.ά., είτε ιστοριοδίφες τύπου Κωστόπουλου, Νακρατζά, Ταχματζίδη είναι κοντύτερα στην επίσημη καθεστωτική κεμαλική ιστοριογραφία. Άσε που κάποιοι, όπως ο Νακρατζάς, αναπαράγει αυτούσια την προπαγάνδα του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών, καθώς και τα πλαστά του αριθμητικά στοιχεία.

    Περίεργη που είναι η ζωή, ε;

    Εδώ είναι η δικιά μας ευθύνη φίλε και ομοεθνοτικέ doctor-α: Να έχουμε την ικανότητα να ξεχωρίζουμε τις αποχρώσεις, να μην τσουβαλιάζουμε ανεξαιρέτως και να συμμετέχουμε στα όσα συμβαίνουν.

    Ομέρ

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 29/09/2008

  3. Με βάζετε σε πειρασμό…

    Συμφωνώ με την ανάρτηση αλλά θεωρώ οτι είναι ελλιπής. Τουλάχιστον στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, που γνωρίζω καλά λόγω της σχετικά πλούσιας ιστοριογραφίας, ο βενιζελισμός ήταν συνδεδεμένος με το προσφυγικό στοιχείο και δυστυχώς και με τον αντισημιτισμό. Μάλιστα η πόλωση ήταν τέτοια που, (και εδώ είμαι σίγουρος οτι προσφέρω μια πληροφορία που θα χρησιμοποιήσετε στο μέλλον), ένας βουλευτής του Λαϊκού κόμματος είχε αποκαλέσει πιο «ρωμιούς» τους εβραίους της Θεσσαλονίκης σε σχέση με τους πρόσφυγες. Προφανέστατα αυτό ήταν πάνω στην έξαρση αλλά ενδεικτικό του κλίματος ενάντια στους πρόσφυγες αλλά και την ταύτιση των προσφύγων με το Βενιζέλο.

    Ας μην ξεχνάμε οτι το ΚΚΕ στην Θεσσαλονίκη βασίζονταν στις εβραϊκές ψήφους – μάλιστα υπήρξαν φορές που οι εβραϊκές ψήφοι ήταν το 70% της δύναμης του στην πόλη. Επίσης να προσθέσω οτι όταν η ΕΕΕ κατέβηκε στις εκλογές «έπιασε» μικρά ποσοστά, αλλά στα προσφυγικά κέντρα η δύναμη της ήταν πολλαπλάσια του γενικού μέσου όρου.

    Προσοχή: δεν αμφισβητώ το άρθρο, απλά θεωρώ οτι η πραγματικότητα ήταν πιο περίπλοκη από ότι θέλουμε να πιστεύουμε. Παρακαλώ να μην θεωρηθεί οτι είμαι ένας άτιμος ρεβιζιονιστής - δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να αναθεωρήσω τις απόψεις μου! Επίσης αν γνωρίζετε κάποιον με καλές γνώσεις για το προσφυγικό στοιχείο (όχι μόνο πόντιοι αλλά και καραμανλήδες) του Μεσοπολέμου στην Θεσσαλονίκη θα εκτιμούσα αν θα μπορούσατε να με φέρνατε σε επαφή.

    Σχόλιο από Abravanel | 30/09/2008

  4. άτιμε ρεβιζιονιστή :)

    Πώς θα μπορούσα να μη συμφωνήσω για το περίπλοκον του μεσοπολέμου; Αλλα εδώ δε συζητάμε τα ταξικά, εθνοτικά και πολιτικά χαρακτηριστικά της θεσσαλονικιώτης κοινωνίας -η οποία να μην ξεχνάμε ότι ούτε μέχρι σήμερα έχει καταφέρει να αποκτήσει ενιαία ταυτότητα. Πόσο μάλλον την εποχή μετά την Ανταλλαγή των Πληθυσμών! Οι ακροδεξιοί πάντα είχαν μικρά ποσοστά στους προσφυγικούς πληθυσμούς, οι οποίοι πληθυσμοί δεν ήταν καθόλου ενιαίοι πολιτισμικά και από άποψη γεωγραφικής προέλευσης.

    Οι πρόσφυγες ψήφιζαν σε συντριπτικά ποσοστά φιλελεύθερους. Αντίθετα η μοναρχική έκφρασή της ακροδεξιάς υπήρξε η βασική επιλογή της εβραϊκής κοινότητας.

    Νομίζω ότι στο κείμενο που αναρτήθηκε παρουσιάζονται κάποια χαρακτηριστικά σημεία που η υπόμνησή τους σήμερα είναι εξαιρετικά χρήσιμη. Πόσο μάλλον που το θράσος της Ακροδεξιάς είναι πλέον τόσο, που απειλεί να ακυρώσει τη Δίκη των Εξ, δηλαδή τη δική μας Νυρεμβέργη…. Και αυτό είναι κάτι που ακόμα δεν έχει συνειδητοποιηθεί πλήρως.

    Το παράδοξο της ελληνικής περίπτωσης είναι ότι τον ελληνικό αλυτρωτισμό και τον ελληνικό εθνικισμό στην εποχή που διαμορφώνονταν τα τελικά σύνορα στην περιοχή μας, δεν τα εξέφρασε η Ακροδεξιά και το φασιστικό κίνημα, αλλά η φιλελεύθερη παράδοση.

    Η ελληνική Ακροδεξιά είναι η μοναδική στον ευρωπαϊκό χώρο που δεν ήταν επεκτατική και αλυτρωτική, αλλά αντιθέτως οικοδόμησε την πολιτική της με την άρνηση της Μικρασιατικής Εκστρατείας και το σύνθημα «μικρα πλην έντιμος Ελλάς». Και επιπλέον βασικός στόχος δεν ήταν οι Εβραίοι ή οι μειονότητες, αλλά οι πρόσφυγες.

    Η μοναδική αυτή εξαίρεση στον ευρωπαϊκό χώρο προέρχεται από τις δομικές αντινομίες που είχε εξαρχής η προσπάθεια να οικοδομηθεί εθνικό κράτος μακρυά από τα κέντρα του έθνους. Γιατί εκείνη την εποχή, το να οικοδομήσεις έθνος-κράτος στον Μοριά και τη Ρούμελη ήταν σαν να δημιουργιόταν το ιταλικό έθνος-κράτος στη Σικελία…. και ακόμα χειρότερα!

    Φυσικά οι αιτίες της αντινομίας αυτής είναι πολλές, που σχετίζονται στη φύση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που επικάθησε στο μεσαιωνικό ελληνικό κόσμο, με αποτέλεσμα τα κέντρα των Ελλήνων να ταυτίζονται με τα κέντρα των Οθωμανών… Όπως επίσης με τη διαμόρφωση δύο ισχυρών -και ασύμβατων τελικά- ηγετικών στρωμάτων των Ελλήνων: της γραφειοκρατίας στην Παλαιά Ελλάδα από τη μια και τα ελληνικά αστικά στρώματα της οΘωμανικής Αυτοκρατορίας από την άλλη.

    Τέλος πάντων! Είναι μεγάλο το θέμα για να το αντιμετωπίσουμε σε τούτη τη συζήτηση. Νομίζω ότι οι επισημάνσεις του Κιλκισιώτη και η επεξεργασία του Ομέρ, δίνουν ένα χρήσιμο στίγμα για το σήμερα.

    Μ-π

    —————-

    Υ.Γ. Φαντάζομαι ότι οι ερευνητές γύρω από το Κέντρο Ιστορίας της Θεσσαλονίκης θα πρέπει να έχουν καλή γνώση της περιόδου εκείνης.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/09/2008

  5. »Η ελληνική Ακροδεξιά είναι η μοναδική στον ευρωπαϊκό χώρο που δεν ήταν επεκτατική και αλυτρωτική,»

    Τωρα α)δεν καταλαβαινω την εμμονή σας για »Ακροδεξια»
    οταν αναφερεστε στην Αντιβενιζελική παραταξη… Γιατί οχι σκετα Δεξια;
    β) μου φαινεται πολυ απλουστευτικό το »που δεν ήταν επεκτατική και αλυτρωτική»
    Μπορει αυτό να ισχυε στο Α πολεμο και την μικρασιατική εκστρατεια ..Αλλά στους Βαλκανικους πολέμους ..; Στον προσανατολισμό του Κων/νου προς το Μοναστηρι ;
    αργοτερα ;

    Θυμαμαι που ειχα διαβασει τα πρακτικά απο την Δικη του Μπελογιαννη: το κατηγορητηριο τον κατηγογορουσε για προδοσια (αναφερομενη κυριως στα Γνωστα για το Μακεδονικό κλπ – Ο Μπελογιαννης αντιγυρισε τις κατηγοριες θυμιζονας το Ζητημα της Κυπρου και την τοτε ενδοτική και υοτακτική στους Αγγλους σταση )

    Θελω να πώ πως πίσω απο φαινομενικά ενδογενεις αλυτρωτισμους και εθνικισμους κλπ πολλές φορες κρυβονται οι διεθνεις συγκυριες των εξαρτησεων : Εξαρτηση απο Γεμανους της Αντιβενιζελικής παραταξης κατα τον Α πολεμο εξαρτηση απο Αγγλους και Αμερικανους της Δεξιας παραταξης κατα΄την μετ’εμφυλιακή περιοδο κλπ

    ..Το αναλογο βεβαια ισχυει και για Βενιζελικους και Κομμουνιστες κ.ο.κ

    Οσο γιαυτά που λεει ο Αbravanel»ο βενιζελισμός ήταν συνδεδεμένος με το προσφυγικό στοιχείο και δυστυχώς και με τον αντισημιτισμό. Μάλιστα η πόλωση ήταν τέτοια που, (και εδώ είμαι σίγουρος οτι προσφέρω μια πληροφορία που θα χρησιμοποιήσετε στο μέλλον), ένας βουλευτής του Λαϊκού κόμματος είχε αποκαλέσει πιο “ρωμιούς” τους εβραίους της Θεσσαλονίκης σε σχέση με τους πρόσφυγες»

    ΜΑΛΛΟΝ ΣΥΜΦΩΝΏ ..μόνο που ελπίζω οτι και ο ιδιος θα εχει κατανοησει το Παραδοξο της συνυπαρξης στο Λαικο Κομμα ενός παραδοσιακου Αντισημιτισμου με την υπερασπιση των Εβραιων ακριβώς γιατί εκείνο που προειχε τοτε στους του λαικου κομματος ηταν η Αντιθεση στον Βενιζελισμό που – μεσα απο τις τοτε συγκυριες – εμφανιζοταν ως προστατης των Προσφυγων ..
    Η Ιστορια ειναι και Μύλος ..
    Τοτε οπως και τωρα ..
    κιεχει και Βαθος και πολλά σασπένς …

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 30/09/2008

  6. Έχεις δίκιο, «Δεξιά» είναι το σωστό.

    Η επισήμανση ότι η «δεν ήταν επεκτατική και αλυτρωτική”, χρησιμοποιείται για να δηλώσει την αντινομία και την αντίφαση, άρα το παράδοξο και το μη κανονικό.

    Οι βαλκανικοί πόλεμοι προήλθαν κυρίως από την αλλαγή και τη σκλήρυνση της πολιτικής των Νεοτούρκων. Η Ελλάδα έτυχε να έχει προετοιμαστεί καλά, λόγω της ανάληψης της εξουσίας από τον Βενιζέλο, που ερχόταν από τον επαναστατημένο εξωελλαδικό ελληνισμό.

    Αυτό που έχει σημασία, δεν είναι οι συγκυριακές απόπειρες τύπου Κωνσταντίνου στο Μοναστήρι, αλλά οι ταξικές δυνάμεις που ωθούν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Και φυσικά η εξήγηση που δίνω είναι αυτή που έγραψα και παραπάνω : «Η μοναδική αυτή εξαίρεση στον ευρωπαϊκό χώρο προέρχεται από τις δομικές αντινομίες που είχε εξαρχής η προσπάθεια να οικοδομηθεί εθνικό κράτος μακρυά από τα κέντρα του έθνους. Γιατί εκείνη την εποχή, το να οικοδομήσεις έθνος-κράτος στον Μοριά και τη Ρούμελη ήταν σαν να δημιουργιόταν το ιταλικό έθνος-κράτος στη Σικελία…. και ακόμα χειρότερα!

    Φυσικά οι αιτίες της αντινομίας αυτής είναι πολλές, που σχετίζονται στη φύση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που επικάθησε στο μεσαιωνικό ελληνικό κόσμο, με αποτέλεσμα τα κέντρα των Ελλήνων να ταυτίζονται με τα κέντρα των Οθωμανών… Όπως επίσης με τη διαμόρφωση δύο ισχυρών -και ασύμβατων τελικά- ηγετικών στρωμάτων των Ελλήνων: της γραφειοκρατίας στην Παλαιά Ελλάδα από τη μια και τα ελληνικά αστικά στρώματα της οΘωμανικής Αυτοκρατορίας από την άλλη….¨

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 30/09/2008

  7. Πάντως το μεγαλύτερο ζήτημα, που θα έπρεπε να δουν οι προσφυγικές οργανώσεις είναι η απόλυτη αποθράσυνση των απογόνων των ενόχων της Μικρασιατικής Καταστροφής.

    Το παρακάτω πολύ μου άρεσε:

    «Τόλμησαν να ζητήσουν στις μέρες μας κάτι που ούτε ο δικτάτορας Μεταξάς το αποτόλμησε την εποχή της παντοδυναμίας του -ούτε καν και η Χούντα: την αναψηλάφηση της Δίκης των Εξ.

    Η παλαιοελλαδική αντιπροσφυγική ακροδεξιά ξανασηκώνει επικίνδυνα το κεφάλι…

    Ίσως γιατί νομίζουν ότι ξοφλήσαμε !!!

    Έτσι λοιπόν, μετά τη Ρεπούση, τον Κωστόπουλο tou Iou και τον Γκίκα tou KKE, μας προέκυψαν και αυτοί που ονειρεύονται «ψωμί εληά και Κώτσο Βασιλιά»….

    Σχόλιο από Karslis | 30/09/2008

  8. ο φίλο- ή αντι- σημιτισμός και ο φιλο- ή αντι- τουρκισμός από μόνα τους δεν σημαίνουν τίποτε, δηλ. δεν χαρακτηρίζουν τους μεν ούτε απουσιάζουν (μεμονωμένα ή μαζικά) από τους δε. έτσι, αντισημιτισμό εξέφραζε η αριστερά του 19ου αι. (μαρξ, μπακούνιν κ.λπ.).
    στα δικά μας οι τουρκόφωνοι πόντιοι έγιναν δεξιοί -την ίδια στιγμή που άλλοι μικρασιάτες γίνονταν κομμουνιστές, αν και, τόσο για τουρκόφωνους όσο και για ελληνόφωνους πρόσφυγες, ο βενιζελισμός γινόταν φιλοτουρκικός το 1930: δηλ. επέλεξαν τελείως αντίθετα στρατόπεδα. ο (τυχαίος) φιλοεβραϊσμός των λαϊκών είναι προφανώς αντιπροσφυγικός, όπως – υποψιάζομαι και στο μεγαλύτερο τμήμα του – ο (πριν ή μετά το 1922) φιλοτουρκισμός. άλλωστε η ακροδεξιά γενικότερα έχει αμφίσημη τοποθέτηση προς τους εβραίους: και τους βρίζει για όλα τα δεινά της γης και του (ελληνισμού στην ελλάδα), αλλά και τους (κρυφό(;))θαυμάζει για το μεγαλειώδες (εθνοκαθαρτικό) «έργο» τους στο Ισραήλ. και ο (πιο συχνός) αντιεβραϊσμός των βενιζελικών δεν είναι απλώς αντίδραση στη στάση των εβραίων στις εκλογές του 1920 ή αντίδραση στον (περιστασιακό) λαϊκό αντισημιτισμό, αλλά και λόγω του εγγενούς μικρασιατικού αντιεβραϊσμού (ή αντιιουδαϊσμού, για την ακρίβεια), μια και οι οσμανοί φέρονταν φιλικά στους εβραίους (ως εχθρούς των φρενκ γκιαούρηδων) και βάναυσα στους χριστιανούς.

    ο αναθεωρητισμός της ελληνικής ακροδεξιάς δεν έγκειται μόνο στην υπεράσπιση των λαϊκών ηγετών της εποχής του διχασμού αλλά και στην μετατροπή της από φιλότουρκη σε μισότουρκη. αυτά μπορεί κανείς να τα δει ως εξής: το πρώτο ως επιστροφή στην («δίχως ντροπή») υπεράσπιση των θέσεων των λαϊκών ηγετών του 1915-1922, άρα επιστροφή στην αυθεντικότητα, ενώ τη ροπή προς τον αντιτουρκισμό ως αποτέλεσμα της διάλυσης του βενιζελισμού και της περιθωριοποίησης του εχθρού του (των φιλοβασιλικών).

    Σχόλιο από Γιάννης | 01/10/2008

  9. Γιάννη, συνεχίζοντας την σωστή τοποθέτησή σου θέλω να τονίσω αυτό που γράφει συχνά (επίσης σωστά) ο Νοσφεράτος: ότι η εθνική ταυτότητα αλλάζει συνεχώς, μεταβάλλεται, προσαρμόζεται στις εξελίξεις και ανανοηματοδοτεί την εθνική συνείδηση. Ομοίως και οι ιδεολογίες κατά την Ηρακλείτεια διδασκαλία του «τα πάντα ρει».
    Έτσι, ο εθνικισμός, ως ριζοσπαστικό κίνημα του 19ου αιώνα που κατακρήμνισε μεσαιωνικές δομές και παρωχημένες αυτοκρατορίες, δημιούργησε πλήθος εθνικών κρατών, με πολύ αίμα και μίσος, αναμφισβήτητα.
    Σήμερα όμως ο εθνικισμός, σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης (που κακώς έχει δαιμονοποιηθεί στο σύνολό της) αποτελεί βαρίδιο στην εξέλιξη, δύναμη αντιδραστική και ξεπερασμένη θεωρία, όπως άλλωστε και ο κομμουνισμός στην σταλινική ή την γενική σοβιετική του εκδοχή.
    Ποιος αριστερός θέλει σήμερα δικτατορία του προλεταριάτου, φίμωμα του τύπου, ένα νόμιμο κόμμα, φόνους και καταδίκες αντιφρονούντων, απαγόρευση της ελευθερίας έκφρασης, εθνικοποίηση των πάντων και μη συμμετοχή στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία;
    Ήρθε νομίζω η ώρα (τώρα ξέφυγα εντελώς από το θέμα) να ανανοηματοδοτηθεί εντελώς η Αριστερά. Διότι η εμμονή στην θεωρία του Μαρξ η οποία γράφτηκε για μια άλλη, εντελώς διαφορετική κοινωνία, εκφυλίζει την ιδέα της Αριστεράς και την υποβιβάζει στον θολό ιδεολογικό πάτο μαζί με την ιδεολογηματική -πάντα- άκρα δεξιά και κάνει αυτά τα δύο άκρα να μοιάζουν τόσο πολύ που δυσκολεύεσαι να καταλάβεις σε τι διαφέρει η Κανέλη από τον Καρατζαφέρη…

    Την καλημέρα μου και καλό μήνα εύχομαι.

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 01/10/2008

  10. το παράξενο θα είναι όταν (αν, φυσικά..) η ακροδεξιά αντιληφθεί την αντίφαση ανάμεσα στις δύο αναθεωρήσεις που κάνει: και «αντιτούρκοι» (με όποια έννοια) αλλά και υπερασπιστές του βασιλιά και των ηγετών του λαϊκού κόμματος (δηλ. επαναφορά του αντιβενιζελισμού)

    Σχόλιο από Γιάννης | 01/10/2008

  11. doctor,
    φυσικά και θεωρίες που φτιάχτηκαν για μια κοινωνία παλιότερη δεν μπορούν να ισχύουν αυταπόδεικτα και συνολικά για μια νεώτερη κοινωνία. όπως και άλλο πράγμα ο αντι-«αυτοκρατορικός» , εξισωτικός και δημοκρατικός εθνικισμός του 19ου αι. με τον (δημοκρατικό ή συχνότερα αντιδημοκρατικό και συντηρητικό) εθνικισμό ενός έθνους κράτους. η επίκληση των ιδεολογιών δίχως μια κάποια συγκεκριμενοποίησή τους θολώνει τα νερά.
    καλημέρα και καλό μήνα

    Σχόλιο από Γιάννης | 01/10/2008

  12. Γιάννη,

    γράφεις: «…λόγω του εγγενούς μικρασιατικού αντιεβραϊσμού (ή αντιιουδαϊσμού, για την ακρίβεια), μια και οι οσμανοί φέρονταν φιλικά στους εβραίους (ως εχθρούς των φρενκ γκιαούρηδων) και βάναυσα στους χριστιανούς.»

    Αυτό δεν προκύπει από τα κείμενα της εποχής και ούτε οι Έλληνες της Μικράς Ασίας ήταν περισσότεροι προκατειλημμένοι (μ’ εκείνες τις πρωτόγονες προκαταλήψεις) απ’ ότι οι Έλληνες των Βαλκανίων ή οι υπόλοιποι Οθωμανοί ή οι Βουλγαροι ή οι Αλβανοί.

    Σίγουρα πάντως οι Οθωμανοί χρησιμοποιούσαν τις διαφορές μεταξύ των ραγιάδων για να επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο την εξουσία τους.

    Πάντως, η κατάσταση που υπήρχε στον μικρασιατικό χώρο πριν την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιγράφεται (το 1909) γλαφυρά από τη σοσιαλιστική εφημερίδα “Ο Λαός” που εκδίδονταν στην Κωνσταντινούπολη:

    “Όλοι οι μουσουλμάνοι ήταν ίσοι αναμεταξύ τους. Όλοι μπορούσαν να γίνουν πασάδες ή στρατηγοί. Μα δεν παραδέχονταν για ίσους με τον εαυτό τους τους χριστιανούς και τους εβραίους παρά τους ονομάζανε γκιαούρηδες. Τους απογόνους των παλαιών κατοίκων τους μεταχειρίζονταν σαν ξένους. Δεν τους επέτρεπαν να γίνουν αξιωματικοί ή υπάλληλοι. Δεν τους δέχονταν για μάρτυρες στα τουρκικά δικαστήρια. Η τουρκική κυβέρνηση τους ανέχονταν μόνο, βάζοντάς τους να πληρώνουν ένα χωριστό φόρο, το χαράτσι. Τους ονόμαζαν ραγιάδες (κοπάδια) και δεν τους ήθελαν για άλλο τίποτα παρά για να τρέφουν το μουσουλμανικό λαό. Στις επαρχίες μόνο οι μουσουλμάνοι ήτανε γεωχτήμονες. Οι χριστιανοί ήταν αγρότες, απαράλλαχτα όπως οι δούλοι στο μεσαίωνα. Πριν την κατοχή, οι χριστιανοί αυτοί ήσαν έθνη ανεξάρτητα και πάντα είχαν βαστάξει τη γλώσσα, τη φορεσιά τους και τις συνήθειες τους…”.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/10/2008

  13. το παράξενο θα είναι όταν (αν, φυσικά..) η ακροδεξιά αντιληφθεί την αντίφαση ανάμεσα στις δύο αναθεωρήσεις που κάνει: και “αντιτούρκοι” (με όποια έννοια) αλλά και υπερασπιστές του βασιλιά και των ηγετών του λαϊκού κόμματος (δηλ. επαναφορά του αντιβενιζελισμού)

    Σχόλιο από Γιάννης | Οκτώβριος 1, 2008

    ————

    Γιάννη δεν νομίζω να έχει πρόβλημα Λογικής ο αρχηγός του ΛΑΟΣ από την στιγμή που κάνει ερώτηση στην βουλή σχετικά με το ότι την ημέρα της επίθεσης της Αλ Κάιντα στους δίδυμους πύργους όλοι οι εβραίοι δεν πήγαν για δουλειά, ή αναπαράγει κάθε εθνικό ή αστικό μύθο που θα βρει μπροστά του (hellenic quest, ότι η ελληνική γλώσσα για μία ψήφο δεν έγινε η επίσημη των Η.Π.Α., ότι ο Ντε Γκολ απαγόρευσε την χρήση του ονόματος Μεγάλη Βρετανία και επέβαλε το Ηνωμένο Βασίλειο κ.λπ).
    Και μόνο ο τραγελαφικός συνδυασμός του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού με τον χριστιανισμό αποτελεί κατ’εμέ την σαθρή βάση σκέψης ενός εθνικιστή, οπότε η λογική αντίφαση που σωστά θέτει ο Γιάννης είναι κόκκος στην άμμο της ιδεολογίας του εθνικισμού.

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 01/10/2008

  14. Μ-π
    ασφαλώς οι εβραίοι της οσμανικής αυτοκρατορίας δεν ήταν ίσοι με τους μουσουλμάνους. αλλά ήταν μια φιλική κοινότητα, σε αντίθεση με τους χριστιανούς. στο θέμα μας, νομίζω είναι γενικότερη η διαπίστωση ότι οι μουσουλμάνοι φέρονταν πολύ χειρότερα στους χριστιανούς της μικρασίας παρά στους χριστιανούς της βαλκανικής, ίσως λόγω του άμεσου έλεγχου της μικρασίας (διοικητικά κάτω απ’ τη μύτη τους, ιστορικά: αμέσως, με αποτέλεσμα την περιφρόνηση κλπ αισθήματα) αλλά και του γεγονότος ότι στα βαλκάνια οι χριστιανοί δεν ήταν κάποια μικρή μειονότητα. επιπλέον στη μικρασία, αντίθετα με τα βαλκάνια, ο εθνικός διαχωρισμός ήταν θρησκευτικός (από την εποχή των αράβων) ενώ στα βαλκάνια ο εθνικός διαχωρισμός δεν ήταν μόνο θρησκευτικός (σέρβοι, έλληνες, βούλγαροι), με αποτέλεσμα η θρησκευτική διαφορά να σημαίνει περισσότερα και μια θρησκευτική κοινότητα μη εχθρική προς τους τούρκους θα αντιμετωπιζόταν με περισσότερη εχθρότητα ή δυσπιστία σε ένα χριστιανικό περιβάλλον στο οποίο απόλυτος διαχωρισμός ήταν ο θρησκευτικός από ό,τι σε ένα χριστιανικό περιβάλλον στο οποίο ο θρησκευτικός διαχωρισμός ήταν μεν κύριος, αλλά καθόλου απόλυτος.

    doctor
    αυτό με τους δίδυμους πύργους είναι η μια πλευρά της αμφίσημης ακροδεξιάς στάσης προς τους εβραίους. ο πατέρας πλεύρης, στην τηλεόραση παλιότερα (ο ίδιος που έγραψε το βιβλίο για τους εβραίους και μηνύθηκε), απευθυνόμενος στους εβραίους έλεγε κάτι σαν «ναι είχαμε διαφορές, αλλά να τα ξεχάσουμε, είμαστε 2 μεγάλοι λαοί, να συμμαχήσουμε κλπ». το δεύτερο για την ελληνική γλώσσα είναι ο κλασσικισμός στην εποχή (μας) των ούφο.

    Σχόλιο από Γιάννης | 01/10/2008

  15. ούτε η σχέση ελληνισμού-χριστιανισμού είναι κάτι σταθερά απαντημένο από την ακροδεξιά (όπως και στην ακρο-αριστερά), αφού είναι γνωστός τόσο ο ελληνοχριστιανισμός όσο και ο νεοπαγανιστικός αντιεβραιοχριστιανισμός.

    Σχόλιο από Γιάννης | 01/10/2008

  16. Γιάννη γράφεις,

    «οι εβραίοι της οσμανικής αυτοκρατορίας δεν ήταν ίσοι με τους μουσουλμάνους. αλλά ήταν μια φιλική κοινότητα, σε αντίθεση με τους χριστιανούς»

    Νομίζω ότι αυτό το σχήμα ενός ξεκάθαρου διαχωρισμού δεν υπήρχε. Σίγουρα οι εβραίοι, ως επήλυδες στο χώρο είχαν διαφορετική σχέση με τους κυρίαρχους. Αλλά όμως, οι χριστιανοί και ειδικά οι Ρωμιοί, δεν ανήκαν και στις υποδεέστερες ομάδες της Αυτοκρατορίας. Για να μην κάνω και ‘γω το λάθος της συνολικής αντιμετώπισής τους, θα έπρεπε να διευκρινήσω ότι θεωρώ την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως θρησκευτικό ισλαμικό κράτος και όχι ως εθνικό.

    Επίσης τους Ρωμιούς, ως την πολύγλωσση ορθόδοξη κοινότητα εντός της οποίας δεσπόζουσα θέση -για ευκόλως κατανοητούς πολιτισμικούς και ιστορικούς λόγους- κατείχαν οι ελληνόφωνοι. Η ηγεσία των χριστιανών ελληνοφώνων αναγνωρίστηκε με τον πλέον επίσημο τρόπο από τους μουσουλμάνους κυρίαρχους. Ο Πατριάρχης μαζί με τον μουσουλμάνο Σειχ Ουλ Ισλάμ, ήσαν οι δεύτεροι τη τάξει στην οθωμανική ιεραρχία. Επίσης, μέσω του ρωμαίικου μιλέτ, στην επιρροή της ελληνόφωνης ελίτ, θα βρεθούν και όλες οι υπόλοιπες αλλόγλωσσες χριστιανικές ομάδες της βαλκανικής και της Μικράς Ασίας. Η εύκολη μετάβαση απ΄τη «ρωμιοσύνη» στον «ελληνισμό» οφείλεται -όσο και αν αυτό ξενίζει- σ’ αυτή την οθωμανική αντιμετώπιση. Στη ίδια αντιμετώπιση οφείλεται και η δυσκολία των Βουλγάρων π.χ. να διαρήξουν τη σχέση τους με την ελληνόφωνη ρωμιοσύνη και να ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο στην εποχή της άνδρωσης των εθνικισμών.

    Επίσης αντιδιαστέλλεις την κατάσταση στη βαλκανική μ’ αυτήν στη Μικρά Ασία. Σίγουρα οι Ρωμιοί της Μικράς Ασίας (πλην Πόντου) και της Ανατολίας δέχτηκαν από τον 12ο αιώνα την φοβερή πίεση των τουρκομάνων νομάδων που λεηλάτησαν την ενδοχώρα, μέχρι τη στιγμή που αρχισαν να φτιάχνουν τα σουλτανάτα τους και να αφομοιώνουν μέσω του εξισλαμισμού τους ντόπιους-κυρίως ελληνόφωνους- πληθυσμούς.

    Αλλά φυσικά δεν ισχύει αυτό που αναφέρεις: «επιπλέον στη μικρασία, αντίθετα με τα βαλκάνια, ο εθνικός διαχωρισμός ήταν θρησκευτικός (από την εποχή των αράβων) ενώ στα βαλκάνια ο εθνικός διαχωρισμός δεν ήταν μόνο θρησκευτικός…»

    Ο νοτιοελλαδικός χώρος, λόγω της απομάκρυνσής του από τα κέντρα, της κοινωνικής αποσάρθρωσης και της συνεχούς σύγκρουσης των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής στα όρια του, προσφερόταν στους νεαρούς προοδευτικούς Έλληνες εθνικιστές για εκδήλωση αντι-ισλαμικής εξέγερσης. Εν τούτοις τα χαρακτηριστικά της εξέγερσης επί της ουσίας παρέμειναν μέχρι τέλους θρησκευτικά. Αν δούμε το πώς ορίζονταν η έννοια «Έλληνας» από τα διοικητικά όργανα τωνεξεγερμένων θα το καταλάβουμε. Επίσης, στη Μικρά Ασία οι διαφοροποιήσεις, που οφείλονταν σε εθνοτικές διαφορές, ήταν πολύ μεγαλύτερες απ’ ότι στα Βαλκάνια (πριν την αφύπνιση των εθνών). Π.χ. η σύγκρουση ελληνόφωνων και αρμενόφωνων [ή «Ρωμιών και Αρμενίων» ή «Ελλήνων και Αρμενίων» (όπως και να το πούμε την ίδια ακριβώς αντίθεση θα εννοούμε)] θα εκφραστεί πολύ πρώιμα με τη συγκρότηση της μονοφυσιτικής Αρμενικής Εκκλησίας.

    δόκτορα

    γράφοντας το : «τραγελαφικός συνδυασμός του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού με τον χριστιανισμό αποτελεί κατ’ εμέ την σαθρή βάση σκέψης ενός εθνικιστή», νομίζω ότι υποτιμάς μια ολόκληρη ιστορική περίοδο, μέσα στην οποία έγιναν οι νέες ιδεολογικές συνθέσεις και ολοκληρώθηκαν οι νέες κοινωνικές αποκρυσταλλώσεις.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/10/2008

  17. Επίσης Γιάννη γράφεις:

    «..ο αναθεωρητισμός της ελληνικής ακροδεξιάς δεν έγκειται μόνο
    στην υπεράσπιση των λαϊκών ηγετών της εποχής του διχασμού αλλά και στην μετατροπή της από φιλότουρκη σε μισότουρκη. αυτά μπορεί κανείς να τα δει ως εξής: το πρώτο ως επιστροφή στην (”δίχως ντροπή”) υπεράσπιση των θέσεων των λαϊκών ηγετών του 1915-1922, άρα επιστροφή στην αυθεντικότητα, ενώ τη ροπή προς τον αντιτουρκισμό ως αποτέλεσμα της διάλυσης του βενιζελισμού και της περιθωριοποίησης του εχθρού του (των φιλοβασιλικών).»

    Η αποτύπωση της σημερινής κατάστασης στο απόσπασμα αυτό, είναι εξαιρετική !

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/10/2008

  18. Μ-π,
    πάλι στη ρωμιοσύνη καταλήξαμε. νομίζω ότι δεν πρέπει να δούμε τον όρο ή το πατριαρχείο όπως το έβλεπαν οι οσμανοί, δηλαδή ένα μιλλέτ κι ένας πατριάρχης θεσμικά ισότιμος με τον μουσουλμάνο «πατριάρχη», γιατί το δεύτερο προσκρούει στις τραγικές συνθήκες διαβίωσης των χριστιανών στην αυτοκρατορία ενώ το πρώτο στη διάκριση που οι ίδιοι οι λαοί (βούλγαροι-έλληνες κ.ά.) έκαναν από την πρώτη εμφάνιση των βουλγάρων νότια του δούναβη ώς την ίδρυση της εξαρχίας. το ρωμιός είχε να κάνει είτε με ελληνόφωνους ορθόδοξους είτε με πρώην ελληνόφωνους αλλά ορθόδοξους που είχαν συνείδηση της προηγούμενης κατάστασής τους είτε με σλαβόφωνους βλαχόφωνους κλπ που είχαν ως επίκεντρο την ελληνική παιδεία και ό,τι «εθνικό» συνεπαγόταν αυτή.
    στο 1821 συμμετέχουν, ως χριστιανοί, και βούλγαροι/βαλκάνιοι χριστιανοί ή εκφράζουν τη συμπάθειά τους, αλλά δεν αυτοπροσδιορίζονται ούτε ρωμηοί ούτε έλληνες (εκτός από όσους απέμειναν στο ελλαδικό κράτος του 1832).
    μπορεί να δίνονταν αξιώματα σε ρωμηούς, αλλά δεν ξέρω αντιεβραϊκά ξεσπάσματα των μουσουλμάνων. οι εβραίοι δεν ήταν απλώς επήλυδες, είχαν καταδιωχθεί την ίδια στιγμή (μαζί με τους αραβοϊσπανούς μουσουλμάνους) από έναν κοινό εχθρό. μπορεί επίσης να είχαν δοθεί προνόμια, αλλά ξέρουμέ ότι αυτά είτε αμφισβητούνταν είτε καταργούνταν, όποτε υπήρχε εξέγερση (η οποία μπορεί να θεωρηθεί απόδειξη της μη εφαρμογής των προνομίων άλλωστε). γενικά δε βλέπω βάση στην άποψη (όχι τη δική σου απαραίτητα) για την καλή θέση (ή: συγκυβέρνηση κατά κιτσίκη) των ρωμηών στην οσμανική αυτοκρατορία.
    η οποία κατέληξε θρησκευτικό κράτος γύρω στα 1550 ή τον 16ο πάντως, όταν κατελήφθη η μέκκα και ο σουλτάνος έγινε και χαλίφης. αλλά πάντα ήταν μια τουρκική/» τουρκιστική» αυτοκρατορία, αφού δεν ήταν όλοι αγαπημένα μουσουλμανικά αδέλφια: οι αγώνες για την κατάκτηση της μη οσμανικής μικρασίας και της μ. ανατολής ήταν πολύ σκληρότεροι και μακροχρόνιοι από τους αντίστοιχους στα βαλκάνια και τη δ. μικρασία.
    η ορθόδοξη και η αρμενική εκκλησία ξέκοψαν από τον 5ο αι., οπότε υπήρχε η θρησκευτική αντιπαλότητα. αλλά μεταξύ βουλγάρων ή σέρβων και ρωμηών δεν υπήρχε θρησκευτική αντιπαλότητα.

    Σχόλιο από Γιάννης | 01/10/2008

  19. παιδια αυτή η συζητηση οπως και παρα πολλές αλλες εδώ μεσα αρχιζει να γινεται επικινδυνα Εξαιρετική..

    Θαυμαζω ..

    αλλά και λίγο ..ζηλευω !!!

    Σχόλιο από luciferidis | 01/10/2008

  20. Τωρα..να πω δυο λόγια για την αναψηλαφηση της Δικης των εξι;
    Να πώ π.χ οτι : Αν απο πολιτική αποψη η αναψηλαφηση της μπορει βεβαι να πυροδοτησει εναν (δεξιο) αναθεωρητισμό της νεωτερης ιστοριας μας
    απο την αποψη του Νομικου μας πολιτισμου η Δικη δεν ηταν οτι καλύτερο: Η καταδικη για εσχατη προδοσια προυποθετει Δολο..
    και βεβαια οτι και να συρει κανεις στον Γουναρη και στους αλλους μαλλον δεν υπήρξε δολος ..

    Σχόλιο από luciferidis | 01/10/2008

  21. δόκτορα

    γράφοντας το : “τραγελαφικός συνδυασμός του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού με τον χριστιανισμό αποτελεί κατ’ εμέ την σαθρή βάση σκέψης ενός εθνικιστή”, νομίζω ότι υποτιμάς μια ολόκληρη ιστορική περίοδο, μέσα στην οποία έγιναν οι νέες ιδεολογικές συνθέσεις και ολοκληρώθηκαν οι νέες κοινωνικές αποκρυσταλλώσεις.

    Μ-π
    ********

    Το έγραψα φίλε Μ-π κρίνοντας την σημερινή (ακρο)δεξιά, χωρίς να διατρέξω τον χρόνο προς τα πίσω.
    Η τομή και η κρίση ήταν οριζόντια και όχι κάθετη!

    ***

    luciferidis, η αναψηλάφηση της δίκης των Εξ έχει νομικό και κανένα ιστορικό ενδιαφέρον. Για εμάς τους πρόσφυγες λίγη σημασία έχει το κίνητρο του Γούναρη και των συν αυτώ όσο οι πράξεις του.
    Φυσικά η αφαίρεση της ζωής με βρίσκει αντίθετο, όμως δεν μπορώ να κρίνω με τα σημερινά κριτήρια μια άλλη εποχή.
    Ακόμη και η δίκη της Νυρεμβέργης ήταν άνευ ουσίας. Τόσα εκατομμύρια νεκροί δεν γυρίζουν πίσω…

    doctor

    Σχόλιο από doctor | 01/10/2008

  22. ομως παρολα αυτά η Δικη ειχε και τεραστιο Ιστορικό ενδιαφερον ..Εγκαινιασε ενα ακομα επικινδυνο βημα προς τον εθνικο διχασμό το οποιο σημαδεψε ολον τον Μεσοπολεμο…

    Γιατί ,πολυ απλά , χρησιμεψε στην Δεξια(αντιβενιζελική) παραταξη ως σημαια Ρεβανσισμου..(Γιαυτό και ο Βενιζελος – απο το Παρισι νομίζωοπου ηταν – εστελνε διαρκώς την προτροπή : Μην εκτελεστε τους Εξη..

    Σχόλιο από luciferidis | 01/10/2008

  23. luciferidi

    ξεχνάς ένα πολύ βασικό στοιχείο: τώρα πια στο εθνικό κράτος είμαστε και μεις! Όχι ως περιφρονημένοι «αλύτρωτοι» αλλά ως πολίτες ισότιμοι.

    Γι αυτό και υποστηρίζω ότι Διχασμός μεγαλύτερος από των βενιζελικών με τους αντιβενιζελικούς, ήταν αυτός με ‘μας.

    Και σε κάποιο βαθμό, και σε πολιτικό επίπεδο, η καταστροφή μας οδήγησε στην εκδίκηση με την εκτέλεση των Εξ βασικών πρωταιτίων.

    Εξάλλου, αυτοί ήταν και οι πραγματικοί υπεύθυνοι που η κρίση στην Ανατολή λύθηκε προς όφελος του τουρκικού εθνικισμού σε μια εποχή που οι Έλληνες (ελλαδικοί, ανατολικοθρακιώτες και μικρασιάτες) ήταν 7 εκατομμύρια, ενώ οι Οθωμανοί μουσουλμάνοι 10.

    Η εκτέλεση των Εξ ήταν η μόνη στιγμή στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας, που η τελική απόφαση δεν καθορίστηκε από τα παζάρια και τα μικροπολιτικά συμφέροντα των κυρίαρχων ελλαδικών πολιτικών δυνάμεων.

    Ήταν ουσιαστικά η Νέμεσις που επέφερε η Καταστροφή και για μας είναι η δική μας Δίκη της Νυρεμβέργης.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/10/2008

  24. —————————————————————————————————————————
    Ψάχνοντας βρήκα κάτι που έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Είναι η επιστολή του 2003 της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας (ΟΠΣΝΕ) προς τον πρόεδρο της Ν.Δ., με αφορμή τις κινήσεις του νεοδημοκράτη βουλευτή Πατρών Νικολόπουλου για αποκατάσταση του Δ. Γούναρη.

    Διαβαστε την! Έχει πολύ ενδιαφέρον.

    —————————————————————————————————————————

    ΟΠΣΝΕ Αθήνα 1 Οκτωβρίου 2003

    Προς τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας
    κ. Κώστα Καραμανλή

    ΘΕΜΑ: Καταγγελία για τις προσπάθειες πολιτικής αποκατάστασης του Δημητρίου Γούναρη, του πρωθυπουργού που προκάλεσε τη Μικρασιατική Καταστροφή

    Κ. Πρόεδρε

    Ως εκπρόσωποι των ελληνικών πληθυσμών που βίωσαν την πολιτική της κυβέρνησης Γούναρη -που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή- και βρεθήκαμε πρόσφυγες στην Ελλάδα (και κάποιοι από μας εγκλωβίστηκαν στη Σοβιετική Ένωση για να υποστούν τις σταλινικές διώξεις λίγα χρόνια αργότερα), δηλώνουμε ότι διαφωνούμε πλήρως με κάθε απόπειρα πολιτικής αποκατάστασης του συγκεκριμένου πολιτικού.

    Οι προσπάθειες του βουλευτή Αχαϊας κ. Ν. Νικολόπουλου να προβάλλει θετικά την περίπτωση Γούναρη -αποκόβωντάς την από την κορυφαία πολιτική και κοινωνική του παρουσία ως βασικού διαχειριστή της μικρασιατικής κρίσης- είναι ύποπτη και προκλητική για τα πολυάριθμα θύματα της. Οι απόπειρες αποκατάστασης του Γούναρη θυμίζουν λίγο την πρόσφατη απόπειρα του Ιταλού πρωθυπουργού να αποκαταστήσει το φασίστα συμπατριώτη του Μουσολίνι. Παρότι ο ιταλικός λαός δεν πλήρωσε τόσο ακριβά την περίπτωση Μουσολίνι όσο πλήρωσε ο ελληνισμός τον Γούναρη, εν τούτοις η αντίδραση στην πρόκληση Μπερλουσκόνι υπήρξε καθολική. Να είστε σίγουροι ότι το ίδιο καθολική θα είναι και η αντίδραση των Ελλήνων και πολύ περισσότερο των απογόνων των τραγικών προσφύγων του ’22.

    Ο Δ. Γούναρης βαρύνεται με πλήθος εγκλημάτων εις βάρος του ελληνισμού, που μεγάλο μέρος απ’ αυτά κωδικοποιήθηκαν κατά την περίφημη Δίκη των Εξ. Μπορεί η συγκεκριμένη δίκη να ήταν μερική και να διέφυγαν την τιμωρίας και άλλοι πολλοί υπαίτιοι της Καταστροφής. Όμως οι βασικοί διαχειριστές της κρίσης στην τελευταία της φάση -αυτοί που οδήγησαν την ελληνική πλευρά στην ήττα- δικάστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν.

    Εκτός όμως από τα συγκεκριμένα εγκλήματα που καταγράφηκαν στη Δίκη, υπάρχουν και άλλα που βαρύνουν το Γούναρη και την ομάδα του. Μερικά απ’ αυτά είναι:
    υπονόμευση της δράσης της Μικρασιατικής Άμυνας και της δημιουργίας τοπικού μικρασιατικού στρατού, που θα μπορούσε να αντισταθεί στους κεμαλικούς,
    απόλυτη εγκατάλειψη των Ελλήνων του Πόντου, μέσω της παραγνώρισης των πολιτικών τους αιτημάτων και της μη αποστολής στρατιωτικής βοήθειας προς το δυναμικό ποντιακό αντάρτικο κίνημα που δρούσε στο βορρά της Μικράς Ασίας,
    ψήφιση του Νόμου 2670/1922 με τον οποίο η κυβέρνηση Γούναρη απαγόρευε στον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσει, τη στιγμή που συζητούσε την απαγγίστρωση από τη Μικρά Ασία.

    Στην πολιτική της κυβέρνησης του Γούναρη και του φιλομοναρχικού Λαϊκού Κόμματος οφείλεται η νίκη του τουρκικού εθνικισμού και η σφαγή του ελληνικού πληθυσμού της ιωνικής παραλίας. Το συνολικό ανθρώπινο κόστος του ελληνισμού από τη στιγμή που άρχισε η γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών είναι τουλάχιστον 800.000 άτομα με βάση τη μελέτη των ιστορικών Κιτρομηλίδη-Αλεξανδρή. Τρομερό βέβαια υπήρξε και το κόστος για τον ελληνισμό που βρέθηκε -για πρώτη- φορά εκτός των πανάρχαιων ελληνικών κοιτίδων του Πόντου, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας και της Ανατολικής Θράκης, καθώς και για το ενάμιση εκατομμύριο πρόσφυγες..

    Είναι ίσως σημείο των καιρών, αντί οι πολιτικοί απόγονοι του Γούναρη και της ομάδας του να ζητήσουν συγγνώμη από τον ελληνισμό της καθ’ ημάς Ανατολής, να μπορούν να οργανώνουν την παλιννόρθωση των συγκεκριμένων εγκληματιών. Εμείς τους πληροφορούμε ότι δεν απαλλοτριώσαμε ούτε την ιστορική μας μνήμη, ούτε την εθνική μας αξιοπρέπεια.

    Κ. Πρόεδρε,

    Γνωρίζοντας το ενδιαφέρον σας για τον ελληνισμό θα σας παρακαλούσαμε να παρεμβαίνατε ώστε να πάψουν αυτές οι, ανόητες πολιτικά, απόπειρες. Εμείς είμαστε στη διάθεσή σας να οργανώσουμε από κοινού ένα επιστημονικό συνέδριο το οποίο να ασχοληθεί με τα ιστορικά θέματα που σχετίζονται με την τρομερή Μικρασιατική Καταστροφή.

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 01/10/2008

  25. Καλά ,καλά..Δεν θα κατσω τωρα να υπερασπιζομαι και τους Εξι..
    Σιγά…
    Ε και μια που τοφερε η κουβεντα
    Με την Τωρινή Δεξια που μας κυβερνά κιολας (τρομαρα της και τρομαρα μας) μου λετε τι θα γινει;
    δεν λεω να γινει καμμια δικη αλλά δεν μπορουν να σηκωθουν να φυγουν τελος παντων; Η μηπως πρεπει να φυγουμε εμείς ; Και που να παμε ;

    Σχόλιο από luciferidis | 01/10/2008

  26. Nosferatos έγραψε:
    «ΜΑΛΛΟΝ ΣΥΜΦΩΝΏ ..μόνο που ελπίζω οτι και ο ιδιος θα εχει κατανοησει το Παραδοξο της συνυπαρξης στο Λαικο Κομμα ενός παραδοσιακου Αντισημιτισμου με την υπερασπιση των Εβραιων ακριβώς γιατί εκείνο που προειχε τοτε στους του λαικου κομματος ηταν η Αντιθεση στον Βενιζελισμό που – μεσα απο τις τοτε συγκυριες – εμφανιζοταν ως προστατης των Προσφυγων ..»

    Συμφωνώ απόλυτα με αυτό! To πόσο η ιστορία είναι μύλος φαίνεται και από ότι ο ίδιος ο Βενιζελος για διαφορετικούς λόγους εμφανίστηκε ως ακραιφνής σιωνιστής μέχρι περίπου το ’20 – ενώ μετά έγινε οτι έγινε.

    Γιάννης έγραψε:
    «…αντιεβραϊσμός των βενιζελικών δεν είναι απλώς αντίδραση στη στάση των εβραίων στις εκλογές του 1920″

    Οι περίφημες εκλογές του 1920 και η εβραϊκή συμμετοχή σε αυτές είναι ένα μύθευμα – οι εβραίοι της πόλης απείχαν από τις εκλογές λόγω της ύπαρξης ξεχωριστών εκλογικών τμημάτων (όχι ακόμα ξεχωριστής περιφέρειας) – μόνο 1429 ψήφισαν. Ο μύθος του «αφόρητου οξύμωρου» δεν ξέρω αν οφείλεται καθαρά στον αντισημιτισμό του Βενιζέλου ή στον εκλογικό καιροσκοπισμό του – αυτό που ξέρω όμως είναι οτι ήταν προαποφασισμένη τακτική των Φιλελευθέρων ακόμα και σε περιοχές με μικρή εβραϊκή παρουσία.

    Ειδικά τα δημοσιεύματα της εφημερίδας Μακεδονία ήταν προαποφασισμένα και με καθαρά κίνητρα να διασύρει το Λαϊκό κόμμα χρησιμοποιώντας αντισημιτικά (σχεδόν στην ακαδημαϊκή τους μορφή) επιχειρήματα. Αντιθέτως η άμεση εμφάνιση τους μετά τις εκλογές και το ύφος των κατηγοριών, σε συνδυασμό με την αναγκαστική αναδίπλωση όταν βγήκαν τα αποτελέσματα είναι η καλύτερη απόδειξη της φαυλότητας τους

    Γιάννης έγραψε:
    «…λόγω του εγγενούς μικρασιατικού αντιεβραϊσμού (ή αντιιουδαϊσμού, για την ακρίβεια), μια και οι οσμανοί φέρονταν φιλικά στους εβραίους (ως εχθρούς των φρενκ γκιαούρηδων) και βάναυσα στους χριστιανούς.”

    Συμφωνώ με τον Μ-π. Μπαίνουμε σε μεγάλα θέματα τώρα αλλά προσωπικά πιστεύω οτι ο αντισημιτισμός που εμφανίστηκε στο προσφυγικό στοιχείο της Θεσσαλονίκης σχετίζεται με άλλα φαινόμενα και δεν είχε κάποια ιδιαίτερη προϊστορία. Αλλωστε είναι φαινόμενο πρακτικά περιορισμένο στη Θεσσαλονίκη που δείχνει οτι σχετίζεται με την τοπική κατάσταση. Από εκεί και πέρα καλύπτομαι από τον Μ-π στο σχολιασμό της κατάστασης των χριστιανών.

    Γιάννης έγραψε:
    «δεν ξέρω αντιεβραϊκά ξεσπάσματα των μουσουλμάνων»

    Επίσης μεγάλο θέμα οι «φιλικές» σχέσεις εβραίων ραγιάδων και οθωμανών κυρίαρχων. Οι εβραίοι ήταν μια κοινότητα νομοταγής που λόγω οργάνωσης κατάφερνε να συλλέγει τους φόρους και χωρίς διεκδικήσεις – αυτά ήταν όλα όσα ήθελαν οι οθωμανοί και αναμενόμενα δεν είχαν λόγο να την καταδιώξουν συστηματικά. Αυτό όμως δε σημαίνει οτι ήταν και φιλικές σχέσεις – πχ όταν η ποιότητα των υφασμάτων (η κοινότητα της Θεσσαλονίκης είχε επιτύχει να πληρώνει σε είδος το φόρο) δεν ήταν καλή το κεφάλι του αρχιραβίνου δεν έμενε στην θέση του. Από εκεί και πέρα αν θέλει κάποιος μπορεί να βρει διάφορες καταστάσεις, πχ το 1840 ο οθωμανός διοικητής της Ρόδου υποστήριξε απόλυτα την ελληνική κοινότητα που είχε επιτεθεί ενάντια στην εβραϊκή με αφορμή έναν ακόμη λίβελο του αίματος. Μαζί με τους πρόξενους και τους έλληνες του νησιού συνέλαβε και βασάνισε εβραίους, απέκλεισε την εβραϊκή συνοικία ενώ ο όχλος επιτίθονταν στους εβραίους. Τέτοια παραδείγματα είναι πολλά και ενδεικτικά του οτι η ανάγνωση των σχέσεων ως «φιλικές» είναι απλουστευτική και ανάλογη με τη διατύπωση οτι οι έλληνες συγκυβερνούσαν – κυριολεκτικά – με τους οθωμανούς λόγω της μεγάλης παρουσίας ελλήνων στα ανώτερα αξιώματα.

    Γιάννης έγραψε:
    «οι εβραίοι δεν ήταν απλώς επήλυδες, είχαν καταδιωχθεί την ίδια στιγμή (μαζί με τους αραβοϊσπανούς μουσουλμάνους) από έναν κοινό εχθρό.»

    Λάθος ανάγνωση και λάθος γεγονότα – είναι αδύνατον οι οθωμανοί να ένοιωθαν την οποιαδήποτε εμπάθεια προς τους άραβες και ακόμα λιγότερο προς τους εβραίους – επίσης κοινό εχθρό δεν είχαν, άλλο οι καθολικοί βασιλιάδες και άλλο οι ορθόδοξοι ραγιάδες.

    Σχόλιο από Abravanel | 02/10/2008

  27. Abravanel
    γράφεις:
    «Οι περίφημες εκλογές του 1920 και η εβραϊκή συμμετοχή σε αυτές είναι ένα μύθευμα – οι εβραίοι της πόλης απείχαν από τις εκλογές λόγω της ύπαρξης ξεχωριστών εκλογικών τμημάτων (όχι ακόμα ξεχωριστής περιφέρειας) – μόνο 1429 ψήφισαν.»

    και αυτοί οι 1429 τι ψήφισαν; τον μπεναρόγια (ανεξάρτητα από τα ιδεολογικά κίνητρά του) τον έβλεπαν μόνο ως διεθνιστή οι βενιζελικοί; δεν συνέδεαν (καλώς ή κακώς, δε το εξετάζουμε τώρα) τα αυτονομιστικά αιτήματα για μακεδονία κ.λπ., την στάση του κκε στη μικρασία με τις ενέργειες της ηγεσίας του;

    (http://en.wikipedia.org/wiki/Avraam_Benaroya)

    The Socialist Workers’ Party, that was created under Benaroya’s initiative near the end of the First World War, followed closely the Federacion’s theses on national self-determination, and wanted to transform the Greek state into a federation of autonomous provinces..
    …Afraid of what the resurgent Greek self-confidence behind the Megali Idea could mean for Jews in Greece and Asia Minor he actively labelled the campaign imperialist and helped organise anti-war riots among Thessalonica’s Jews.

    ειδικά η δήλωση ότι η απεργία στο μέτωπο έλυσε τη μικρασιατική τραγωδία, η γενικότερη αντιμεγαλοϊδεατική τακτική του ΚΚΕ (ο μπεναρόγια διεγράφη το 1923) καθώς και όλα τα παραπάνω, ανεξάρτητα από το αν ήταν ορθές επιλογές, ήταν αναμενόμενο να καταστήσουν στα μάτια των προσφύγων και μέρους των βενιζελικών αποδιοπομπαίο τράγο τους εβραίους (και το ΚΚΕ ή το Λαϊκό Κόμμα γενικότερα).

    γράφεις:
    «Οι εβραίοι ήταν μια κοινότητα νομοταγής που λόγω οργάνωσης κατάφερνε να συλλέγει τους φόρους και χωρίς διεκδικήσεις – αυτά ήταν όλα όσα ήθελαν οι οθωμανοί και αναμενόμενα δεν είχαν λόγο να την καταδιώξουν συστηματικά. Αυτό όμως δε σημαίνει οτι ήταν και φιλικές σχέσεις – πχ όταν η ποιότητα των υφασμάτων (η κοινότητα της Θεσσαλονίκης είχε επιτύχει να πληρώνει σε είδος το φόρο) δεν ήταν καλή το κεφάλι του αρχιραβίνου δεν έμενε στην θέση του.»

    νομίζω αυτό συνιστά υπεραπλούστευση της ιστορίας. συνεπάγεται ότι οι ρωμηοί δεν φορολογούνταν τακτικότατα και κανονικότατα (σε αντίθεση με τους εβραίους), με αποτέλεσμα οι πρώτοι να μην έκαναν «όλα όσα οι οσμανοί ήθελαν», ενώ οι εβραίοι να τα έκαναν. και ότι αν οι ρωμηοί καταπιέζονταν από τους οσμανούς, αιτία γι’ αυτό ήταν οι εξεγέρσεις τους, διαφορετικά (= βγαίνει ως συμπέρασμα από ό,τι λες), δηλ. όποτε δεν εξεγείρονταν, δεν υπήρχαν αντιχριστιανικά ξεσπάσματα ούτε και συνεχής καταπίεση – αντίστοιχη ή διαφορετική με αυτήν της ρόδου του 1840 ή στο βαθμό τον οποίο γνωρίζουμε. ασφαλώς υπάρχει το φαινόμενο των εβραίων που εξισλαμίστηκαν στη θεσ/κη. αλλά αυτό έγινε μόνο έπειτα από εξέγερση. αντίθετα (και ως παράδειγμα), οι ορθόδοξοι νεομάρτυρες δεν ήταν κλέφτες/αρματωλοί ούτε εξεγερμένοι, όπως δεν ήταν ούτε οι γονείς των υποψήφιων γενίτσαρων.

    γράφεις:
    «Λάθος ανάγνωση και λάθος γεγονότα – είναι αδύνατον οι οθωμανοί να ένοιωθαν την οποιαδήποτε εμπάθεια προς τους άραβες και ακόμα λιγότερο προς τους εβραίους – επίσης κοινό εχθρό δεν είχαν, άλλο οι καθολικοί βασιλιάδες και άλλο οι ορθόδοξοι ραγιάδες.»
    δεν γράφω ότι οι οθωμανοί ήταν εμπαθείς προς τους άραβες και τους εβραίους -το αντίθετο ακριβώς. το αν ήταν άλλο οι καθολικοί βασιλιάδες και άλλο οι ορθόδοξοι ραγιάδες φαίνεται από τις αντιδράσεις των τούρκων όποτε γάλλοι ή άλλοι καθολικοί βασιλιάδες έκαναν πως έρχονται στην ελλάδα επικεφαλής χριστιανικής εκστρατείας. η οσμανική ενίσχυση της ανθενωτικής και αντικαθολικής μερίδας της ορθόδοξης εκκλησίας, μετά την άλωση, δε δείχνει ότι στα κεφάλια των οσμανών «άλλο οι καθολικοί και άλλο οι ορθόδοξοι ραγιάδες». μετά την άλωση η απειλή για μια καθολική σταυροφορία ήταν κάτι που έτρεμαν οι τούρκοι – όπως έτρεμαν και οι δυτικοί την οσμανικη επέκταση στην δ. ευρώπη. και φυσικά, έπειτα από αυτά, οι διωχθέντες από την ισπανία εβραίοι και μουσουλμάνοι (άραβες) είχαν μια κοινή μοίρα, έναν κοινό διώκτη, δηλαδή εχθρό.

    Σχόλιο από Γιάννης | 02/10/2008

  28. λουσιφερίδη,

    πράγματι η δίκη αυτή μετέτρεψε σε ήρωες στα μάτια ορισμένων τους εκτελεσθέντες. σε προηγούμενες εποχές όμως θα ήταν το κεφάλι του κωνσταντίνου κι όχι των έξι αυτό που θα έπεφτε. για το θέμα του δόλου, νομίζω ότι μέσα στην αντιβενιζελική μανία τους πολλοί λαϊκοί θα είχαν εκστομίσει διάφορα τύπου «ας καούν όλα εκεί πέρα, και τι μας νοιάζει», είτε αυτά ήταν απλώς το «οίκαδε» είτε «καλλίτερα να τους σφάξουν». πάντως ξέχασαν να συμπεριλάβουν στους κατηγορούμενους έναν βασικό υπαίτιο του διχασμού, τον μεταξά.

    Σχόλιο από Γιάννης | 02/10/2008

  29. «Σφυρί δρεπάνι
    εληά στεφάνι»

    φώναζαν στις αντιπολεμικές εκδηλώσεις πριν το Νοέμβρη του ’20.

    Τι παράξενη κι εκείνη η βασιλο-κομουνιστική συμμαχία;

    Κάπως τα συζητήσαμε αυτά στο κείμενο για τον Πόντο και τη Λούξεμπουργκ.

    Μ-π

    —————————————————-

    Υ.Γ.

    Σήμερα που γενικά το ΚΚΕ ξαναθυμάται τα 90 σταλινικά ηρωικά του χρόνια, για κείνη την εποχή μιλά για την απαράδεκτη… «υπερπόντια εκστρατεία στη Μικρά Ασία».

    Λές και η Ιωνία ήταν κάπου μεταξύ Βιετνάμ και Νήσων Φόκλαντ!

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/10/2008

  30. Για τον Μεταξά ..Νομίζω σε παλιοτερο Ποστ των Π &Α εχουν ειπωθει πολλά

    Και παντως ..αν οι 6 και ο Βενιζελος και οι »παλιοι πολεμιστες» και οι απλοι φανταροι και ολα τα προσωπα που παιξαν το ρόλο τους και το Κεφάλι τους κυριολεκτικά στον Ντορβά στην Διαρκεια του Μικρασιατικου Δραματος αξιζουν αν μη τι αλλο τον Σεβασμό μας (ανεξαρτητως λαθών ή πλευρών στην Τραγωδια)

    Ο Μεταξάς – πειτε Τι Αξιζει;

    Σχόλιο από luciferidis | 02/10/2008

  31. Μόνο οι απλοί φαντάροι του Μετώπου τον αξίζουν το σεβασμό μας. Οι υπόλοιποι δεν αξίζουν τίποτα. Ο Βενιζέλος με παντρολογήματα πέρασε τα χρόνια του στο Παρίσι μετά το Νοέμβριο του ’20. Τη στιγμή που ο εκλεκτός του Στεργιάδης έραβε και έδενε στη Σμύρνη.

    Και δεν έπαιξαν καθόλου το κεφάλι τους. Το κεφάλι των Εξ από καλή τύχη και μόνο χάθηκε! Αλλιώς και αυτοί θα την γλύτωναν!

    Ο Μεταξάς αξίζει την απόλυτη περιφρόνηση του ελληνικού λαού. Γιατί εάν αναλάμβανε την αρχιστρατηγία στο Μέτωπο, τουλάχιστον δε θα έκανε τα απίστευτα λάθη της ανίκανης στρατιωτικής ηγεσίας. Και όχι μόνο αυτό… αλλά γιατί ως φιλογερμανός παρέδωσε το 4ο Σώμα Στρατού στους Βουλγάρους το 1916 και μαζί μ’ αυτό και την Ανατολική Μακεδονία, γιατί ως άτυπος αρχηγός των Επιστράτων είναι υπεύθυνος για το πογκρόμ κατά των προσφύγων στην Αθήνα… και για πολλά πολλά άλλα.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 02/10/2008

  32. Και μόνο που «σκότωσε» το ρεμπέτικο δεν θα μπορούσα να τον συγχωρήσω ποτέ… :S

    Σχόλιο από planitas | 02/10/2008

  33. Κατ’αρχήν ξαναδιάβασα το προηγούμενο σχόλιο και παρατηρώ οτι το περασμένο της ώρας με έκανε να δολοφονήσω συντακτικό και συναφή – συγνώμη!

    Στις εκλογές του 1920 οι εβραίοι απλά δεν ψήφισαν – οι 1429 ψήφοι είναι μόλις το 3,7% των ψήφων της περιφέρειας οπότε είναι αδύνατον οι εβραίοι να έπαιξαν ένα έστω και μικρό ρόλο και ακόμα λιγότερο να προκάλεσαν την μήνη των βενιζελικών. Η ανάλυση των εκλογικών τμημάτων επιπλέον μας δείχνει οτι όντως υπήρξε μια προτίμηση προς το Λαϊκό κόμμα αλλά στα σίγουρα δεν ήταν μια ψήφος «μονοκούκι». Χαρακτηριστικά αναφέρω οτι μέσα στην πόλη ο εβραίος υποψήφιος με τις περισσότερες ψήφους ήταν ο Μωρίς Κοφφινάς των Φιλευλευθέρων.

    Και οχι, οι Φιλελεύθεροι (ή οι πρόσφυγες) δεν «αντιπάθησαν» τους εβραίους λόγω Μπεναρόγια. Ακόμα και οι προσπάθεια να διεθνοποιηθεί η πόλη δεν έδωσε λαβή για αρνητικές αντιδράσεις γιατί η Θεσσαλονίκη δεν θεωρούνταν αυτονόητα ελληνική από την ίδια την Ελλάδα τότε*, τουλάχιστον όχι λιγότερο από διάφορα άλλα μέρη που βρίσκονται σήμερα εκτός του ελλαδικού χώρου, ενώ η ίδια η Ελλάδα προσπαθούσε να κάνει το ίδιο σε άλλες περιοχές. Επαναλαμβάνω οτι τα δημοσιεύματα της Μακεδονίας είναι η απόδειξη οτι οι κατηγορίες ενάντια στους εβραίους ήταν προαποφασισμένες και ανεξάρτητες του εκλογικού αποτελέσματος.

    * υπάρχει μέχρι και memorandum των ίδιων των χριστιανών ελλήνων της πόλης προς τον Βενιζέλο όπου υποστηρίζει την διεθνοποίηση της πόλης!

    Οι πρόσφυγες δεν συμπάθησαν τους εβραίους γιατί οι ίδιοι είχαν καταδιώχθει για την «ελληνικότητα» τους (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί δεν ξέρω πως να το εκφράσω καλύτερα) αλλά αυτοί που ήρθαν στην Θεσσαλονίκη βρήκαν μια κατάσταση που την θεωρούσαν απίστευτη. Ηταν μια πόλη που είχε ακόμα ξένους, που αυτοί οι ξένοι απαιτούσαν δικαιώματα, που δεν φερόντουσαν ως υποτακτικοί αλλά ως κυρίαρχοι της πόλης, δεν κυριαρχούσαν μόνο οικονομικά αλλά μέχρι και σαν φτωχολογιά! Αυτό όπως είπα θεωρήθηκε ως διπλή προδοσία και τους οδήγησε εκεί που γνωρίζουμε.

    νομίζω αυτό συνιστά υπεραπλούστευση της ιστορίας. συνεπάγεται ότι οι ρωμηοί δεν φορολογούνταν τακτικότατα και κανονικότατα (σε αντίθεση με τους εβραίους),
    Δεν διαφωνώ οτι υπεραπλουστεύω – ήδη κάνουμε σχόλια μαμούθ, προσπαθώ να μην υπερβάλλω. :)

    Προσωπική μου άποψη είναι οτι η συνύπαρξη ελλήνων – οθωμανών ήταν κατά περιόδους πολύ κακή και κατά περιόδους όχι τόσο – ο Καπετάν Μιχάλης του Καζαντζάκη θεωρώ οτι αποτυπώνει το πνεύμα της περιόδου καλά. Οι ιδιαιτερότητα των εβραίων ήταν οτι το 1492 έφεραν υψηλής προστιθέμενης αξίας δραστηριοτητες και η οργάνωση τους τους επέτρεπε να μαζεύουν πιο αποτελεσματικά και πιο προσοδοφόρα σε σχέση με τους χριστιανούς ή τους ίδιους τους μουσουλμάνους.

    δεν γράφω ότι οι οθωμανοί ήταν εμπαθείς προς τους άραβες και τους εβραίους -το αντίθετο ακριβώς.
    Λάθος δικό μου, λόγω της ώρας χρησιμοποίησα την λέξη εμπάθεια σκεπτόμενος τον αγγλικό όρο empathy που σημαίνει ενσυναίσθηση/συναισθηματική συμμετοχή. Επαναλαμβάνω οτι θεωρώ αδύνατον ο οποιοσδήποτε οθωμανός τούρκος να ταυτίζονταν με έναν άραβα λόγω κοινής μουσουλμανικής θρησκείας. Δεν υπάρχει καμμία πηγή στην οποία μπορούμε να βασιστούμε για να υποθέσουμε οτι οι οθωμανοί μπορεί να ένοιωσαν οτι είχαν κοινό εχθρό – ακόμα και στα ίδια τα σχόλια του Σουλτάνου ή τα αυτοκρατορικά διατάγματα που επέτρεπαν την εγκατάσταση του που θα ήταν αναμενόμενα φιλικά το 1492.

    Σχόλιο από Abravanel | 03/10/2008

  34. Abravanel

    γράφεις: «…αλλά αυτοί που ήρθαν στην Θεσσαλονίκη βρήκαν μια κατάσταση που την θεωρούσαν απίστευτη. Ηταν μια πόλη που είχε ακόμα ξένους, που αυτοί οι ξένοι απαιτούσαν δικαιώματα, που δεν φερόντουσαν ως υποτακτικοί αλλά ως κυρίαρχοι της πόλης,…»

    Αυτή η εκτίμηση δεν προκύπτει από πουθενά για εκείνη την περίοδο. Οι πρόσφυγες, προερχόμενοι από πολυεθνικές κοινωνίες ήταν ιδιαιτέρως ανεκτικοί με τους «ξένους». Η συγκατοίκησή τους με τους μουσουλμάνους για ένα και παραπάνω χρόνο ήταν υποδειγματική, και ας ήταν οι ίδιοι θύματα μιας γενοκτονίας λίγο καιρό πριν. [Οι μουσουλμάνοι της βόρεια Ελλάδας αναχώρησαν για την Τουρκία με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1924.]

    Οι πρόσφυγες δεν εμφορούνταν από αντισημιτικά συναισθήματα, όπως αφήνεις να εννοηθεί. Εάν δεχτούμε ότι ανάπτυξαν κάποια αρνητική εικόνα, αυτό αφειλόταν αποκλειστικά στην ταξική κατάσταση της τότε Θεσσαλονίκης. Οταν οι εξαθλιωμένοι και προλεταριοποιημένοι πρόσφυγες δούλευαν για ένα ξεροκόμματο, μέσα σε άθλιες συνθήκες, στα εβραϊκά εργοστάσια.

    Αλλά και πάλι δεν ανέπτυξαν αντισημιτισμό πέρα από την παραδοσιακή εικόνα που υπήρχε σ’ όλη την Ανατολή. Φαντάζομαι ότι δεν μετατρέπεις σε μέσο όρο τους ελάχιστους που προσχώρησαν το μεσοπόλεμο σε ακροδεξιές ρατσιστικές οργανώσεις …

    Με το εβραϊκό προλεταριάτο της πόλης συναντήθηκαν στα εργοστάσια. Αυτή η συνάντηση πήρε σαφέστερες μορφές μετά το ’28-’30, όταν άρχισε η μαζική ένταξη των προσφύγων στην Αριστερά.

    Στην εξέγερση του Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη, από τη μια ήταν οι πρόσφυγες και οι Εβραίοι εργάτες, και απ΄την άλλη ο Μεταξάς και οι Λαϊκοί, η διοίκηση και οι Εβραίοι επιχειρηματίες. Φαντάζομαι επίσης, ότι τη δικτατορία Μεταξά που λίγο μετά έγινε, θα την χειροκρότησαν οι Εβραίοι επιχειρηματίες και θα την καταράστηκαν οι Εβραίοι εργάτες μαζί με το σύνολο σχεδόν του προσφυγικού κόσμου.

    Νομίζω -παρότι θέλω να αποφεύγω τις απλουστεύσεις μιλώντας συλλογικά για κοινωνικές ομάδες και παρακάμπτωντας τα ταξικά τους χαρακτηριστικά- ότι οι πρόσφυγες και οι Εβραίοι της πόλης ήταν και παρέμειναν δύο άγνωστοι μεταξύ τους πληθυσμοί που κινούνταν σε ασύμβατες πορείες και ανέπτυσαν ανταγωνιστικές σχέσεις, είτε λόγω της διαφορετικής ταξικής τους τοποθέτησης, είτε για τη διεκδίκηση της αγοράς…

    Υποψιάζομαι όμως ότι από την πλευρά των Εβραίιων θα υπήρχε μια πληθώρα συναισθημάτων γι’ αυτούς τους εξαθλιωμένους ανατολίτες επήλυδες, που απειλούσαν την ευδαιμονία τους και τροποποιούσαν την εικόνα της θεσσαλονικιώτικης κοινωνίας. Θα άξιζε να μελετήσουμε αυτά τα συναισθήματα.

    Υποψιάζομαι επίσης, ότι τα συναισθήματα αυτά θα κυμαίνονταν μεταξύ αδιαφορίας και ακραίου ρατσισμού απέναντι στους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ακριβώς όπως και των υπόλοιπων γηγενών, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή θρησκείας.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 03/10/2008

  35. ο φυλετικός αντισημιτισμός δεν αναπτύχθηκε στην ελλάδα ιδιαίτερα για λόγους παρόμοιους με αυτόν για τον οποίον ο μεταξάς έπαιρνε ασήμαντα ποσοστά στον μεσοπόλεμο. καθώς η έννοια του έθνους είχε θρησκευτική χροιά κι όχι γλωσσική ή φυλετική, όπως στην ευρώπη.

    Abravanel,
    δεν ισχυρίζεται κανείς – εκτός από την ακροδεξιά – ότι οι εβραίοι (ρίξαν τον βενιζέλο και) έφεραν την μικρασιατική καταστροφή. ο μπεναρόγια πάντως είχε κάνει λόγο για αυτονόμηση της μακεδονίας. φαντάζεσαι τι εντύπωση θα έκανε αυτό σε όσους πρόσφυγες είχαν ήδη χάσει μία πατρίδα και υπέθεταν ότι θα έχαναν ακόμη μία με τέτοιες προτάσεις, του μπεναρόγια ή οποιουδήποτε ανθρώπου (κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο θεώρησαν ότι οι λαϊκοί ήταν εναντίον της σωτηρίας τους στη μικρασία). αυτό με τη διεθνοποίηση είναι ενδιαφέρον. πότε ζητήθηκε από τους έλληνες της θεσσαλονίκης; μετά τη λήξη των βαλκανικών και πριν τη συνθήκη του βουκουρεστίου ή έστω στα 1915-16 ή μετά τη λήξη του α’ παγκοσμίου και κατά τη δεκαετία του 1920; ενδεχομένως οι γηγενείς χριστιανοί έλληνες της πόλης να είχαν τέτοιες σκέψεις, πιστεύοντας ότι είναι αδύνατη η προσάρτηση της πόλης τους, όπως έγινε και με τη «μικρασιατική άμυνα». αλλά αναπόφευκτα μετά το 1919 τέτοια ζητήματα είχαν λυθεί.

    ούτε ισχυρίστηκα ότι οι εβραίοι ήταν ίσοι με τους μουσουλμάνους στην οσμανική αυτοκρατορία, αλλά ότι ήταν φιλική κοινότητα. το επιχείρημα είναι ότι η κοινότητα αυτή βοηθήθηκε από τους οσμανούς οι οποίοι την θεώρησαν ομοιοπαθούσα. μια φιλική κοινότητα, σε αντίθεση με μια εχθρική και κατεκτημένη κοινότητα (τους ρωμηούς) αναπόφευκτα θα υφίστατο πολύ διαφορετική μεταχείριση από τον κυρίαρχο και αυτή η συμμαχία αναπόφευκτα – μαζί με το ήδη υπαρκτό θρησκευτικό ανταγωνισμό – οδηγούσε σε αμοιβαίες συμπάθειες και αντιπάθειες.
    τέλος δεν εννοώ ότι ταυτίζονταν εθνικά ο οθωμανός με τον άραβα της ισπανίας, αλλά οπωσδήποτε η κακή μοίρα του δεύτερου, αν μάλιστα οφειλόταν στη δράση ενός εχθρού (των δυτικών) τους οποίους ο οθωμανός είτε φοβόταν είτε ήθελε να κατακτήσει, ένοιαζε τους μουσουλμάνους οσμανούς. όπως πρόσφατα η τύχη των βοσνίων ένοιαξε πολύ τους σαουδάραβες ή τους τούρκους.

    Σχόλιο από Γιάννης | 03/10/2008

  36. και κάτι για το σύστημα των μιλλέτ

    «όπως εύχστοχα παρατηρεί ο Braude ουδέποτε μέχρι το Τανζιμάτ, δηλαδή το 1839, έχει χρησιμοποιηθεί ο όρος μιλλέτ για να υποδηλώσει ξέχωρη θρησκευτική/εθνική κοινότητα. Ούτε στις γραφές που αφορούν την είσπραξη του φόρου, ούτε στα κτηματολόγια, ούτε στους φετβάδες που αναφέρονται σε μη μουσουλμάνους, ούτε στα κατάστιχα των σημαντικών γεγονότων, ούτε στα κατάστιχα των κληρονομιών κ.λπ. δεν απαντάται ο όρος. (…) Αναντήρρητα υπάρχει η αραβική λέξη τζεμαάτ δηλαδή κοινότητα. Όμως αυτή σημαίνει περιορισμένη συσσωμάτωση, δηλαδή μέρος ενός γενικότερου συνόλου. Σ’ αντίθεση προς το ουμμέτ, την παγκόσμια αδελφότητα των μουσουλμάνων, το τζεμαάτ χρησιμοποιείτει για να αποδώσει τους συγκεντρωμένους σ’ ένα ισλαμικό τέμενος πιστούς. Για τον ίδιο λόγο αποδίδει μόνο οργανωμένη μη μουσουλμανική θρησκευτική κοινότητα, είτε σ’όλη τη χώρα, είτε σε τοπικό επίπεδο.» Ν. Σαρρή, Οσμανική Πραγματικότητα, I, 266

    Σχόλιο από Γιάννης | 04/10/2008

  37. Κοιτα Γιαννη:το Μιλετ ηταν μια προσπαθεια ενσωματωσης της Δυτικής Νεωτερικής Λογικής των Εθνοτητων στο Οθωμανικό συστημα ..Και φυσικά αποτυχημενη καθως πατουσε σε δυο βαρκες ταυτοχρονα και καθώς οι Οθωμανοι δεν μπορουσαν καν να εννοησουν το τι συνεβαινε..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 04/10/2008

  38. ανάπτυξαν κάποια αρνητική εικόνα, αυτό αφειλόταν αποκλειστικά στην ταξική κατάσταση της τότε Θεσσαλονίκης. Οταν οι εξαθλιωμένοι και προλεταριοποιημένοι πρόσφυγες δούλευαν για ένα ξεροκόμματο, μέσα σε άθλιες συνθήκες, στα εβραϊκά εργοστάσια.
    Αυτό που δεν καταλαβαίνεις οτι το προλεταριάτο στην πόλη ήταν εβραικό. Αυτός ήταν ο αποκλεισμός – ότι ούτε ως φτωχολογιά δεν είχαν χώρο γιατί ήδη υπήρχαν οι εβραίοι προλετάριοι. Η όλη έννοια της ταξικής οργής των προσφύγων είναι απλά χωρίς βάση – ο «εχθρός» δε θα μπορούσε να ήταν ο εβραίος γιατί πολύ απλά δούλευε δίπλα του. Μα καν η περίφημη ποντιακή Καλαμαριά στην αρχή ήταν ένας από τους διαφόρους συνοικισμούς που είχε δημιουργήσει η Κοινότητα για τους πυρόπληκτους. Ο ταξικός ανταγωνισμός εκεί που εκδηλώθηκε ήταν, αναμενόμενα, στο μικρεμπόριο και αυτοί υπήρξαν οι πρωταγωνιστές, όχι οι εργάτες.

    Επίσης τα εργοστάσια είναι μια μικρή μειοψηφία μπροστά την μάζα των εβραίων χαμάληδων και ψαράδων που αποτελούσαν την πλειοψηφία με 9.000 απασχολούμενους σε σύνολο 33.000 το 1919.Η ίδια η Κοινότητα επιδοτούσε 6.000 οικογένειες από το σύνολο των 13.000 εγγεγραμμένων.

    Αλλά και πάλι δεν ανέπτυξαν αντισημιτισμό πέρα από την παραδοσιακή εικόνα που υπήρχε σ’ όλη την Ανατολή. Φαντάζομαι ότι δεν μετατρέπεις σε μέσο όρο τους ελάχιστους που προσχώρησαν το μεσοπόλεμο σε ακροδεξιές ρατσιστικές οργανώσεις …
    Ανοίγουμε μεγάλα θέματα. Οχι, ο παραδοσιακός θρησκευτικός αντισημιτισμός δεν είναι η αιτία του πογκρόμ του Κάμπελ και των αντιεβραικών ταραχών τα προηγούμενα χρόνια – αποτέλεσε
    την απαραίτητη βάση αλλά η ανάγκη απόκτησης του ελέγχου πάνω στους «ξένους» και η θέληση απόκτησης της πίτας που ανήκε μέχρι τότε στους εβραίους αποτέλεσαν επιγραμματικά και πρόχειρα τους λόγους.

    Εβραίοι επιχειρηματίες. Φαντάζομαι επίσης, ότι τη δικτατορία Μεταξά που λίγο μετά έγινε, θα την χειροκρότησαν οι Εβραίοι επιχειρηματίες και θα την καταράστηκαν οι Εβραίοι εργάτες μαζί με το σύνολο σχεδόν του προσφυγικού κόσμου.
    Ο Μεταξάς εκτιμήθηκε από το σύνολο της εβραϊκής κοινότητας, με εξαίρεση τους κομουνιστές που αποτελούσαν περίπου το 30%, γιατί προσέφερε ασφάλεια. Και ο όχλος μπορεί να καταφέρονταν ενάντια στους «εβραίους» αλλά ξεσπούσε στους φτωχότερους εβραίους, ο συνοικισμός του Κάμπελ δεν ήταν πλουσιότερος των προσφυγικών συνοικισμών και σίγουρα φτωχότερος σε σχέση με μερικές από αυτές.

    πότε ζητήθηκε από τους έλληνες της θεσσαλονίκης; μετά τη λήξη των βαλκανικών και πριν τη συνθήκη του βουκουρεστίου
    H αναφορά είναι 6 Μαιου 1914, οπότε είναι εύλογο να θεωρούμε οτι έγινε 1 με 6 μήνες πριν.

    το επιχείρημα είναι ότι η κοινότητα αυτή βοηθήθηκε από τους οσμανούς οι οποίοι την θεώρησαν ομοιοπαθούσα
    Ποτέ μα ποτέ οι μουσουλμάνοι οθωμανοί δεν θα θεωρούσαν τους εαυτούς τους ομοιοπαθείς γιατί οι εβραίοι καταδιώκονταν από τους χριστιανούς καθολικούς.

    Σχόλιο από Abravanel | 04/10/2008

  39. Κάπου θα δούλευαν κι αυτοί οι έρμοι οι πρόσφυγες!

    Συμφωνώ όμως ότι η σύγκρουση έγινε στο μικρεμπόριο.

    Όμως βλέπω ότι ή ανάλυσή σου βασίζεται μόνο σε εθνικές παραμέτρους και καθόλου ταξικές.

    Το μεσοπόλεμο βγήκαν στην επιφάνεια πολλές κρυμμένες αντιθέσεις. Και η μεγαλύτερη δεν ήταν με τους Εβραίους αλλά με τη Δεξιά.

    Και σ’ αυτό που συζητάμε μπερδεύεις και το πογκρομ του Κάμπελ. Μα αυτό το οργάνωσαν οι ακροδεξιοί της ΕΕΕ. Αν αυτο το προβάλεις στο σύνολο του προσφυγικού κόσμου, τότε έχουμε πρόβλημα επικοινωνίας.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/10/2008

  40. Shana Tova Abravanel!

    πρωτίστως θα έπρεπε να σε χαιρετίσω και να σε προετοιμάσω γι αυτό που θα δεις στο σπίτι σου. Έφυγες και τα πάντα έγιναν λίμπα.

    Πόντιοι, μαγείρισες, τρολ, διάβολοι και τρίβολοι έκαναν τρελό πάρτι.

    Εσύ να κρατήσεις την ψυχραιμία σου!

    Να ξέρεις ότι θα σε βοηθήσουμε να το ξανατακτοποιήσεις αν θές και θα φυλάμε και σκοπιά, αν πάλι θέλεις, για να κρατήσουμε μακρυά διάφορους ανεπιθύμητους.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 04/10/2008

  41. Πες του οτι εχουμε φυλαξει και γιαυτον μερικά dulse de mansana , keftikas de spinaka, pastel και rodanchas..

    Ειναι στο ψυγείο..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  42. »Και ο όχλος μπορεί να καταφέρονταν ενάντια στους “εβραίους” αλλά ξεσπούσε στους φτωχότερους εβραίους, ο συνοικισμός του Κάμπελ δεν ήταν πλουσιότερος των προσφυγικών συνοικισμών και σίγουρα φτωχότερος σε σχέση με μερικές από αυτές»

    Συμφωνω .. Κι εδώ να μη ξεχναμε και τον ρολο των
    3 Ε ..καθολου »παραδοσιακός-θρησκευτικός» και καθαρά μεσοπολεμικός -φασιστικου τυπου- αντισημιτισμός ..

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  43. Τέλος πάντων…

    Νομίζω ότι οι Εβραίοι και οι πρόσφυγες ήταν μια συνάντηση δύο ηττημένων. Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης είδαν το αίτημα τους για εβραϊκό κράτος στην Κεντρικη Μακεδονία να απορρίπτεται και απ΄ την άλλη οι πρόσφυγες ηττήθηκαν στις πατρίδες τους με συντριπτικό τρόπο.

    Παρόλα αυτά επιμένω και μ’ ενδιαφέρει περισσότερο η συνάντηση μέσα στο εργατικό κίνημα, που κορυφαία του στιγμή συναδέλφωσης ήταν ο Μάης του ’36.

    Επίσης θα ήθελa να μου δώσεις στοιχεία, εάν έχεις φυσικά, για τις εικόνες, ta stereotypa kai tis prokatalipseis, που είχαν οι Εβραίοι για τους εξαθλιωμενους πρόσφυγες.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  44. ———————————————————————————-
    ΝΑ ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
    ———————————————————————————-

    Η δική μας δίκη της Νυρεμβέργης

    Του ΒΛΑΣΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*

    «»Οι Ελληνες ήταν πρώτης τάξεως πολεμιστές και σίγουρα, κάμποσα σκαλοπάτια παραπάνω από το στρατό του Κεμάλ… οι τσολιάδες θα είχαν καταλάβει την Αγκυρα – και θα είχαν τελειώσει τον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί.

    Οταν ο Κωνσταντίνος ήρθε στην εξουσία, όλοι οι έλληνες αξιωματικοί που ήταν σε επιτελικές θέσεις υποβαθμίστηκαν αμέσως σε χαμηλότερα πόστα. Πολλοί απ’ αυτούς είχαν πάρει τα γαλόνια τους με ανδραγαθήματα στο πεδίο της μάχης. Ηταν έξοχοι πολεμιστές και σπουδαίοι ηγέτες.

    Αυτό δεν εμπόδισε το κόμμα του Κωνσταντίνου να τους διώξει και να τους αντικαταστήσει με αξιωματικούς που δεν είχαν ακούσει ποτέ τους να πέφτει ούτε μια ντουφεκιά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να σπάσει το μέτωπο». (Ερνεστ Χέμινγουεϊ, 1922)

    Εχουμε συνηθίσει να θεωρούμε τη Μικρασιατική καταστροφή ως τη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία, που οδήγησε στην οριστική Εξοδο των Ελλήνων από τις πατρίδες της Ιωνίας, του Πόντου, της Βιθυνίας, της Καππαδοκίας, την Ανατολικής Θράκης.

    Στις μέρες μας η διαπίστωση αυτή φαίνεται να αναπαράγεται τις περισσότερες φορές χωρίς να υπάρχει η πλήρης συνειδητοποίηση ότι εκείνη την εποχή, λόγω της συγκεκριμένης αντιμικρασιατικής φιλοσοφίας και πρακτικής του Λαϊκού Κόμματος και της μοναρχικής παράταξης, επετράπη στον τουρκικό εθνικισμό να πετύχει όλους τους σχεδιασμούς του, που στόχευαν στην εξόντωση των χριστιανικών εθνών (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυροχαλδαίων, Αραμαίων), και στο μετασχηματισμό της πολυεθνικής ισλαμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε τουρκικό έθνος-κράτος. Και αυτά, σε μια εποχή που οι Ελληνες (στην Ελλάδα και στη Μικρά Ασία) ανέρχονταν σε 7 περίπου εκατομμύρια και οι οθωμανοί μουσουλμάνοι σε 10.

    Η εγκληματική συμπεριφορά της τότε φιλομοναρχικής ηγεσίας απέναντι στον ελληνισμό της Ανατολής ήταν τέτοια, ώστε και μετά την κατάρρευση του Μετώπου, τον Αύγουστο του ’22 απαγόρευσαν την εκκένωση της Σμύρνης και της υπόλοιπης Ιωνίας, παραδίδοντας τον ελληνικό και αρμενικό πληθυσμό στα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ που προέλαυναν.

    Σε ένα κείμενο διαμαρτυρίας για τις προσπάθειες αποκατάστασης των υπευθύνων της Μεγάλης Καταστροφής, μια προσφυγική ομοσπονδία έγραψε τα εξής: «Ο Δ. Γούναρης βαρύνεται με πλήθος εγκλημάτων εις βάρος του ελληνισμού. Μεγάλο μέρος απ’ αυτά κωδικοποιήθηκαν κατά την περίφημη Δίκη των Εξ. Μπορεί η συγκεκριμένη δίκη να ήταν μερική και να διέφυγαν την τιμωρίας και άλλοι πολλοί υπαίτιοι της Καταστροφής. Ομως, οι βασικοί διαχειριστές της κρίσης στην τελευταία της φάση -αυτοί που οδήγησαν την ελληνική πλευρά στην ήττα- δικάστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν.

    Εκτός, όμως, από τα συγκεκριμένα εγκλήματα που καταγράφηκαν στη Δίκη, υπάρχουν και άλλα που βαρύνουν το Γούναρη και την ομάδα του. Μερικά απ’ αυτά είναι:

    *Η υπονόμευση της δράσης της Μικρασιατικής Αμυνας και της δημιουργίας τοπικού μικρασιατικού στρατού, που θα μπορούσε να αντισταθεί στους κεμαλικούς.

    *Η απόλυτη εγκατάλειψη των Ελλήνων του Πόντου, μέσω της παραγνώρισης των πολιτικών τους αιτημάτων και της μη αποστολής στρατιωτικής βοήθειας προς το δυναμικό ποντιακό αντάρτικο κίνημα που δρούσε τότε στο βορρά της Μικράς Ασίας.

    *Η ψήφιση του Νόμου 2670/ 1922 με τον οποίο η κυβέρνηση Γούναρη απαγόρευε στον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσει, τη στιγμή που συζητούσε την απαγκίστρωση από τη Μικρά Ασία.

    Στην πολιτική της κυβέρνησης του Γούναρη και του φιλομοναρχικού Λαϊκού Κόμματος οφείλεται η νίκη του τουρκικού εθνικισμού και η σφαγή του ελληνικού πληθυσμού της ιωνικής παραλίας. Το συνολικό ανθρώπινο κόστος του ελληνισμού από τη στιγμή που άρχισε η Γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών είναι τουλάχιστον 800.000 άτομα με βάση τη μελέτη των ιστορικών Κιτρομηλίδη-Αλεξανδρή.

    Τρομερό, βέβαια, υπήρξε και το κόστος για τον ελληνισμό που βρέθηκε -πρώτη- φορά εκτός των πανάρχαιων ελληνικών κοιτίδων του Πόντου, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας και της Ανατολικής Θράκης, καθώς και για το ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες…»»

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=57070912,64568000

    ——————————————————————————————
    Η αφορμή: ένα άρθρο με τίτλο «Η ιστορική Δίκη των Έξι στον Άρειο Πάγο»

    http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=12253808,18695152

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/10/2008

  45. Πραγματι οι Αντιβενιζελικοι αξιωματικοι ειχαν να πολεμήσουν απο το 12-13 ενώ οι Βενιζελικοι ειχαν μαθητευσει στο μεγαλο σφαγειο-σχολειο του Α παγκοσμιου πολέμου ..Ομως παραολα αυτά νομίζω οτι οι ερμηνεις της Μικρασιατικής τραγωδιας θα επερεπ να ειναι πιο πολυσυνθετες(και ισως και πιο ψυχραιμες ) Μια διασταση απο αυτες: Η συνθηκη των σεβρων γινεται το 1920 »ευθραστη οσο οι Πορσελανες της » Κανεις στον κοσμο δεν ηθελε να ακουσει για εναν πολεμο που θεωρουσαν δικαιως ή αδικως συνεχεια του Α -πολεμου ..Ειχαν πια αλλες προτεραιοτητες (εκτος απο τους γγλους που ελεγαν : πολεμηστε εσεις (οι Ελληνες ) για να ελεγχουμε εμεις (την Κων/πολη και τα στενά..Και φυσικά υπάρχουν και αλλες , απειρες αλλες πλευρες ….

    Εκεινο που μου μοιαζει εμενα να χαρακτηριζει και Βαρυνει τους Αντιβενιζελικους κυριως – χωρις να εξαιρουνται οι Βενιζελικοι των ευθυνών τους , ηταν οτι εκαναν ακριβώς οτι ηταν ολοφανερο οτι δεν επρεπε να κανουν .Π.χ Ηταν φανερό οτι ο Κεμαλ προσπαθουσε να τους παρασυρει στα ενδοτερα , στην Ανατολια μακρια απο τις πηγες ανεφοδιασμου , σε ενα φιλικό γιαυτόν περιβαλλον ..Και …παρασυρθηκαν….(σε ενα βαθος 100.000 περιπου τετραγωνικών χιλιομέτρων στην Ανατολιατο οποιο ηταν φανερό οτι δεν μπορουσαν να ελεγξουν (παρολα αυτά Γουναρης καμαρωνε » εμεις ελεγχουμε 100.000 τ. χ στη Μ Ασια ενώ ο Βενιζελος μονο 15.000 κλπ)
    …Παρολα αυτά -μαλλον ετσι δεν συμβαινει σε ολες τις Τραγωδιες ; Οι ανθρωποι κανουν ακριβώς αυτό που Δεν πρεπει .

    Σχόλιο από Νοσφεράτος | 05/10/2008

  46. Επίσης θα ήθελa να μου δώσεις στοιχεία, εάν έχεις φυσικά, για τις εικόνες, ta stereotypa kai tis prokatalipseis, που είχαν οι Εβραίοι για τους εξαθλιωμενους πρόσφυγες.

    Οταν ήρθαν οι πρόσφυγες, ήρθαν μαζί με την μεγάλη μάζα των ελλήνων παλαιοελλαδίτων οπότε αντιμετωπίσθηκαν ως ένα ενιαίο σύνολο. Πολύ περισσότερο εμφανίζεται το Κράτος και οι διάφορες μορφές του όπως ο χωροφύλακας στην εβραϊκή λαογραφία παρά η εικόνα του πρόσφυγα. Ολες οι μαρτυρίες που έχω διαβάσει μιλάνε για gregos, όχι για πρόσφυγες και γηγενείς. Αλλωστε οι γηγενείς υπήρξαν πάντοτε μια νωχελική κοινότητα και «χρειάζονταν» ενέσεις από το μητροπολιτικό κέντρο για να θυμηθούν το εθνικό τους καθήκον οπότε γρήγορα απορροφήθηκαν. Και από τις ισχνές μου γνώσεις ο ανταγωνισμός που αντιμετώπισε το προσφυγικό στοιχείο ήταν κυρίως με τους παλαιοελλαδίτες, όχι από τους ελάχιστους γηγενείς έλληνες. Οπότε αν θέλεις προκατελέιψεις για τους έλληνες και ειδικά για το κράτος υπάρχουν, ειδικά για τους πρόσφυγες δεν ξέρω κάτι

    Βέβαια να προσθέσω οτι λόγω της τρομακτικής έλλειψης έρευνας κάθε ανάγνωσμα με εμπλουτίζει περισσότερο – πχ πρόσφατα μόνο έμαθα οτι η περίφημη Καλαμαριά στην θεσσαλονίκη ξεκίνηση ως συνοικία πυρόπληκτων εβραίων. Εκεί θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε την καθημερινή τριβή μεταξύ των δυο ομάδων.

    Όμως βλέπω ότι ή ανάλυσή σου βασίζεται μόνο σε εθνικές παραμέτρους και καθόλου ταξικές.
    Ταξική ανάλυση μπορεί μόνο να υπάρξει εντός *μιας* κοινωνίας ενώ εδώ είχαμε σχετικά κλειστές κοινότητες. Πχ παρά την γενικότερη ροπή προς Λαικό Κόμμα και ΚΚΕ, οι ανώτεροι εβραικοί κύκλοι ήταν και παρέμειναν βενιζελικοί. Οπότε όντως να μιλήσουμε ταξικά αλλά όσον αφορά μέσα στην προσφυγική κοινότητα ή μέσα στην εβραική.

    Και σ’ αυτό που συζητάμε μπερδεύεις και το πογκρομ του Κάμπελ. Μα αυτό το οργάνωσαν οι ακροδεξιοί της ΕΕΕ. Αν αυτο το προβάλεις στο σύνολο του προσφυγικού κόσμου, τότε έχουμε πρόβλημα επικοινωνίας.
    Αν κατσεις να δείς, θα καταλάβεις οτι δε θεωρώ τον προσφυγικό πληθυσμό ως inherently αντισημιτικό. Ο αντισημιτισμός του ήταν καθαρά οικονομικό θέμα και εξάλειψε σε αντίθεση με τους αντισημιτισμούς άλλων ομάδων που παρέμειναν ανεξάρτητα από την εβραϊκή παρουσία. Για να το θέσω και διαφορετικά, το πογκρόμ του Κάμπελ ήταν ποιοτικά διαφορετικό από τα πογκρόμ στην Σιβηρία, όσο αφορά την στάση του πληθυσμού. No worries, δεν έχω βρει αποδιοπομπαίο τράγο τους προσφυγες ωστε να επιβεβαιωθεί η «οπισθοδρομικότητα» τους. :)

    Σχόλιο από Abravanel | 06/10/2008

  47. Η κουβέντα ξεκίνησε από την στάση της Ακροδεξιάς απέναντι στους πρόσφυγες και κατέληξε στην απαρίθμηση όλων των αντιπροσφυγικών πράξεων που αφορούσανε το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας.
    Εάν τα επιχειρήματα του κ. Κιλκισιώτης παρετέθησαν για να στηρίξουνε την πεποίθηση ότι «στήριξη στην ακροδεξιά σημαίνει φτήνω κατάμουτρα τους προγόνους μου» από το περιεχόμενό τους προκύπτει, κατά την άποψή μου, ότι οι απόγονοι των προσφύγων δεν θα πρέπει να είναι, ούτε με την ακροδεξιά, ούτε με την αριστερά, ούτε με την δεξιά αλλά ούτε και με το κέντρο. Μήπως θα έπρεπε να έχουνε δικό τους κόμμα?

    Σχόλιο από imago | 31/10/2008

  48. Η παρέμβαση του Κιλκισιώτη έδωσε την αφορμή για μια γόνιμη συζήτηση.

    Η εκτίμησή μας γενικά είναι ότι απλώς θα πρέπει να υπάρχει γνώση του παρελθόντος, ώστε αυτή η γνώση να διαμορφώσει πιο στέρεεα κριτήρια. Από την άλλη, το επιχείρημα ότι οι πρόσφυγες, μάλλον οι προσφυγογενείς γιατί πρόσφυγες είναι μόνο το τελευταίο κύμα που ήρθε από την τ. ΕΣΣΔ, ίσως θα έπρεπε να έχουν δικό τους κόμμα μας βρίσκει αντίθετους. Οι Έλληνες που προέρχονται από τους πρόσφυγες δεν είναι ούτε μειονότητα, ούτε γκέτο. Από τότε εξάλλου πέρασαν ογδονταέξη χρόνια!

    Η άποψη ότι “στήριξη στην ακροδεξιά σημαίνει φτύνω κατάμουτρα τους προγόνους μου” βασίζεται στο γεγονός ότι η ελληνική ακροδεξιά δεν έχει κάνει την αυτοκριτική της για τη στάση της την περίοδο 1914-1922, ούτε και για την αντιπροσφυγική πολιτική που ακολούθησε μετά το ’22. Νομίζω ότι αποτελεί αντίφαση για κάποιον που σέβεται την οικογενειακή του προέλευση και εντάσει τον εαυτό του σε μια «προσφυγική» εθνικοτοπική ομάδα να υποστηρίζει έναν κομματικό σχηματισμό που λατρεύει τον Ιωάννη Μεταξά και την πολιτική του. Δηλαδή από τη μια να εξεγείρεται γιατί η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας τιμά στο διπλωματικό επίπεδο τον Κεμάλ Ατατούρκ, καταθέτωντας στεφάνι στο Μαυσωλείο του, κι απ’ την άλλη να στηρίζει ένα κόμμα που έχει ως πολιτικό πρότυπο τον Μεταξά, δηλαδή τον πλέον θερμό λάτρη του Ατατούρκ.

    Πάντως σκέψεις για δημιουργία κόμματος υπήρξαν και παλιά, αλλά και πρόσφατα. Η κομματική απόπειρα του Μιχ. Χαραλαμπίδη με την Δ.Π.Ε. προσπάθησε να κινηθεί στην κατεύθυνση αυτή. Ομως η απήχησή του ήταν ελάχιστη.

    Μ-π

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 31/10/2008

  49. ……………….

    Η αδερφή μου καμάρωνε για την χαρά μου λες και ήταν δικό της το ποτάμι και μου το χάριζε

    -Έλα βούτηξε τα πόδια σου…….και μ’έσπρωξε απαλά να νικήσω την δειλία μου.

    -Εσύ δεν θα μπείς ; ρώτησα βλέποντάς την να στέκεται στην ακροποταμιά

    Έρριξε στα πλάγια ανήσυχες ματιές, το στήθος της ανεβοκατέβηκε συνεπαρμένο και άξαφνα τα πράσινά της μάτια άστραψαν. Έβγαλε τα σκαρπίνια της (είταν δα μαθήτρια Γυμνασίου) , δοκίμασε πρώτα τόνα, ύστερα τα’άλλο, προχώρησε κι ήρθε κοντά μου .Ύστερα μεθύσαμε, αρχίσαμε να πηδούμε και να χορεύουμε……

    …..Άξαφνα μια δυνατή παράφωνη, φαρμακερή φωνή μας γκρέμισε απ’το σύννεφο του ονείρου.

    Ρε σεις…Τι γυρεύετε στο ποτάμι μας ;

    Τα χρειάστηκα. Είταν δύο νεαροί γύρω στα δεκαεφτά…..Στα πόδια τους φορούσαν καλογιαλισμένα παπούτσια και …κάλτσες.

    Η μεγάλη (αδερφή) δεν ήταν απ’ εκείνες που χωράτευαν…τους κοίταξε με έκφραση που έπαιρνε όταν έβλεπε σκουληκαντέρες κι ύστερα ρώτησε ειρωνικά

    Τι είπαν οι κύριοι λιμοκοντόροι ; Το ποτάμι τους ;

    ….Κείνη την στιγμή όμως φαντάστηκα πως κινδυνεύαμε. Έπρεπε να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και την αδερφή μουκαι χωρίς δισταγμό να πολεμήσω. Τι σόϊ άνδρας είμουνα ;

    Τους φόβους μου ενίσχυσαν οι ίδιοι οι νεαροί που όταν διαπίστωσαν πως δεν έφερε αποτέλεσμα η πρώτη τους επίθεση το γύρισαν στον τεντυμποϊσμό.

    Παλιοπρόσφυγες. Τουρκόσποροι !

    Είταν η πρώτη φορά που άκουγα την βρισιά. Δεν κατάλαβα τη σωστή σημασία της, ωστόσο ήξερα πως μας έβριζαν πολύ βαριά απ’το συνηθισμένο. Πέρασαν χρόνια κι όταν έγινα 19 χρονώ την ξανάκουσα ή πιο σωστά , διάβαζα την ίδια βρισιά σε τίτλο κύριου άρθρου αθηναϊκής εφημερίδας. Όλους τους πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης, της Μικράς Ασίας και του Πόντου επειδή είμασταν βενιζελικοί μας αποκαλούσαν τουρκόσπορους και γύρευε επιτακτικά απ’ την κυβέρνηση να μας υποχρεώσει να κουρέψουμε σύριζα τα μαλλιά μας, να ντυθούμε άσπρες κελεμπίες και να κυκλοφορούμε ξυπόλητοι κι όχι απ’ τα πεζοδρόμια που έπρεπε να καθοριστούν αποκλειστικά για τους Λαϊκούς δηλαδή τους βασιλόφρονες, αλλά στο δρόμο, πλάι στα κράσπεδα.

    …..Πολύ πιο ύστερα την ίδια σχετικά βρισιά, βελτιωμένη και επαυξημένη, την ξανάκουσα όταν θριάμβεψε η δεξιά με την βοήθεια του Σκόμπυ και των μαύρων φαντάρων της Βρεττανικής Αυτοκρατορίας. Μόνο που τότε γινήκαμε «βουλγαρόσποροι».

    Δεν ήξερα λοιπόν την σημασία της βρισιάς, μου φάνηκε όμως βαριά, ασήκωτη. Και χωρίς να καλοσυλλογιστώ το πράμα, άρπαξα μια κροκάλα απ’ το βυθό και την σβούριξα κατά μέρος των δυό παλληκαράδων…..

    ….. Τους δύο νεαρούς δεν τους ξέχασα. Μέχρι χτές ό ένας τους είταν Νομάρχης. Ο άλλος χρόνια έβγαινε βουλευτής, φυσικά Λαϊκός

    …….

    ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΒΑΛΟΥΛΗΣ, «Πολίτης Β’ κατηγορίας- 1. Τρεις φορές πρόσφυγας. 2. Με τους αντάρτες της Αν. Μακεδονίας»

    Σχόλιο από Πόντος και Αριστερά | 05/11/2008

  50. […] -Οι πρόσφυγες, η ακροδ […]

    Πίνγκμπακ από -Δύο χρόνια Π&Α: Ένας “εγωκεντρικός” απολογισμός! « Πόντος και Αριστερά | 31/12/2008

  51. […] -Οι πρόσφυγες, η ακροδεξιά και … οι άλλοι […]

    Πίνγκμπακ από -Το ύστατο “ΟΧΙ” ενός μικρού ανθρώπου… « Πόντος και Αριστερά | 26/10/2009

  52. […] -Οι πρόσφυγες, η ακροδεξιά και … οι άλ […]

    Πίνγκμπακ από -Ο απολογισμός του έτους « Πόντος και Αριστερά | 08/01/2010

  53. […] προέρχεται από τον ακροδεξιό  εθνολαϊκισμό -ο οποίος κατά το Μεσοπόλεμο εξέφρασε έντονα το αντιπροσφυγικό συναίσθημα- αλλά […]

    Πίνγκμπακ από ΠΙΕΡ- ΑΝΤΡΕ ΤΑΓΚΙΕΦ: Από τον βιολογικό στον διαφοριστικό ρατσισμό « Πόντος και Αριστερά | 30/06/2011

  54. […] προέρχεται από τον ακροδεξιό  εθνολαϊκισμό -ο οποίος κατά το Μεσοπόλεμο εξέφρασε έντονα το αντιπροσφυγικό συναίσθημα- αλλά […]

    Πίνγκμπακ από -”Πόντος” σημαίνει άρνηση του ρατσισμού και του εθνικισμού… « Πόντος και Αριστερά | 26/04/2014


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 159 other followers

%d bloggers like this: