-Tα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών
Ας υλοποιήσουμε λοιπόν μια υπόσχεση προς το φίλο Νοσφεράτο, να ανεβάσουμε ένα κείμενο για ένα πλαστογραφημένο κείμενο της Οχράνα (”Протоколы Сионских мудрецов” ή “Сионские Протоколы”), που είχε οδυνηρές συνέπειες και προκάλεσε πόνο μεγάλο...
Βέβαια υπάρχει και άλλος λόγος που θεωρούμε ότι πρέπει διαρκώς να υπομνήσκεται η βαρβαρότητα και το ψεύδος του αντισημιτισμού….
Και ο λόγος είναι ότι το τρομακτικό Ολοκαύτωμα που προκάλεσαν οι Ναζί κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η φρίκη που αυτό προκάλεσε στην ανθρωπότητα, επέτρεψε να καλλιεργηθεί η ευαισθησία για την καταπίεση πληθυσμώς εξαιτίας της πολιτισμικής τους διαφορετικότητας. Έτσι φτάσαμε στο νομικό ορισμό του εγκλήματος της Γενοκτονίας από τον ΟΗΕ το 1948. Και έτσι κι εμείς, οι Έλληνες της Ανατολής δηλαδή, οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, μπορέσαμε να μιλήσουμε ανοιχτά για το δικό μας Ολοκαύτωμα που έγινε απο τους Νεότουρκους δασκάλους των Ναζί, μόλις 20 χρόνια πριν από το εβραϊκό…
Όπως τους Εβραίους οι Ναζί τους θεωρούσαν υπανθρώπους (”σαν τις κατσαρίδες”) που έπρεπε να τους εξοντώσουν ….και τους εξόντωσαν, έτσι και ‘μας οι Νεότουρκοι μας θεωρούσαν ως “τα βλαβερά χόρτα που έπρεπε να ξεριζωθούν“…. και μας ξερίζωσαν!!!
Μέρες, λοιπόν, που ‘ναι αυτές …δημοσιεύουμε ένα κείμενο του Ανδρέα Χριστινίδη με τίτλο “Η προέλευση ενός εμπρηστικού πλαστογραφήματος. Ο βασικός κορμός αυτού του κειμένου αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του ΕΧΘΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ, Ξενοφοβία - Αντισημιτισμός - Γενοκτονία, Αθήνα 2003 (ΙΝΔΙΚΤΟΣ).
————————————————————————————–
“Η μοναδική δήλωση που με ενδιαφέρει να κάνω για τα Πρωτόκολλα
είναι ότι ταιριάζουν με αυτά που συμβαίνουν. Είναι δεκαέξι χρονών και
ταίριαζαν με την παγκόσμια κατάσταση μέχρι τώρα. Ταιριάζουν και τώρα”
(Χένρυ Φόρντ,17/2/1921,του οποίου η εφημερίδα Dearborn Independent
ανέφερε, τουλάχιστον μέχρι το 1927, τα Πρωτόκολλα ως απόδειξη μιας
υποτιθέμενης Εβραϊκής απειλής )
“Ο βαθμός στον οποίο η όλη ύπαρξη αυτών των ανθρώπων βασίζεται σε
ένα συνεχόμενο ψέμα, φαίνεται χωρίς σύγκριση από τα Πρωτόκολλα των
Λόγιων Σοφών της Σιών…“ (Αδόλφος Χίτλερ, Ο Αγών Μου )
Σεργκέι Νίλους, ο εκδότης των Πρωτοκόλλων: Τα εξέδωσε ως τμήμα του βιβλίου του Великое въ маломъ и Антихристъ (Το Μεγάλο μέσα στο Μικρό και ο Αντίχριστος).
————————————————————————————–
«Aπό τη δεκαετία του ’80 του προηγούμενου [19ου] αιώνα τα πρώτα αντισημιτικά κόμματα –διαφορετικά στην πράξη από τα άλλα δεξιά κόμματα– συνασπίστηκαν σε διεθνές επίπεδο. με άλλα λόγια, ο μοντέρνος αντισημιτισμός δεν ήταν απλά μια υπόθεση του ακραίου εθνικισμού. Από την αρχή έδρασε ως μια Διεθνής. Το εγχειρίδιο αυτής της Διεθνούς ήταν μετά τον τελευταίο [πρώτο παγκόσμιο] πόλεμο τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. [...] Την έννοια του έθνους χρησιμοποίησαν τα περισσότερα ρατσιστικά φασιστικά κινήματα για δημαγωγικούς λόγους. Πολλοί ρατσιστές, είτε ήταν Γερμανοί [Deutsche], είτε Γάλλοι, Άγγλοι, Νορβηγοί, Κροάτες, επικαλούνταν για τον εαυτό τους και τουλάχιστον για ορισμένα κοινωνικά στρώματα τη δήθεν “ανώτερη” άρεια, βόρεια και γερμανική [germanische] καταγωγή τους».[...] Ο αντισημιτισμός είναι στην πραγματικότητα ένα από τα πιο επικίνδυνα πολιτικά κινήματα της εποχής μας. Ο αγώνας εναντίον του είναι ένα ζωτικό καθήκον των δημοκρατιών, και αν επιβιώσει θα είναι αυτό μια σημαντικότατη ένδειξη μελλοντικών απειλών».
Hahna Arendt (Χάνα Άρεντ), «Antisemitismus und faschistische Internationale» [1945]
Το 1864 εμφανίστηκε ένα μικρό βιβλίο του Γάλλου Maurice Joly με τον τίτλο Διάλογοι στην Κόλαση ανάμεσα στον Μακιαβέλι και τον Μοντεσκιέ, που περιείχε στην πραγματικότητα μια 
καθόλου συγκαλυμμένη επίθεση εναντίον της δικτατορίας του Λουδοβίκου Βοναπάρτη. Στους πλασματικούς διαλόγους ο Μοντεσκιέ εκπροσωπεί τον πολιτικό φιλελευθερισμό και ο Μακιαβέλι τον δεσποτισμό. Ο συγγραφέας καταδικάστηκε σε φυλάκιση 15 μηνών και χρηματική ποινή, και το αξιόλογο δημοκρατικό βιβλίο, που είχε εκδοθεί σε ελάχιστα αντίτυπα, απαγορεύτηκε. Με την πάροδο του χρόνου ξεχάστηκε ολοκληρωτικά αυτός ο μικρός τόμος, έως ότου πολύ αργότερα μεταβλήθηκε στο άκρως αντίθετο από ό,τι αρχικά ήταν, με μια πλαστογράφηση, που έγινε διεθνώς γνωστή με τον τίτλο Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. Το δυσκολοδιάβαστο, ασυνάρτητο και αντιφατικό πλαστογράφημα, με το πομπώδες, ψευτομυστικιστικό και φλύαρο ύφος του, με σκέψεις χωρίς καμιά λογική και χωρίς συνέπεια, παρουσιάζει μια δήθεν συνέλευση Εβραίων, των «Σοφών της Σιών», οι οποίοι συνωμοτούν για την κατάκτηση της παγκόσμιας κυριαρχίας με απάτες, μηχανορραφίες, χειραγωγήσεις και βία. Πρέπει βαθμιαία να έβαλαν πολλοί το χέρι τους στην κατασκευή αυτού του πλαστογραφήματος. Έτσι εξηγούνται οι αντιφάσεις και η λογική ασυνέπεια, που δεν απωθούν όσους έχουν την αντισημιτική προδιάθεση, γιατί το καθιστούν κάπως μυστηριώδες καί, ως εκτούτου, συναρπαστικό. Βρήκε ιδιαίτερα ευνοϊκό έδαφος μέσα στη δυσφορία και τους φόβους που προκαλούσε η καθυστερημένη άνοδος του καπιταλισμού στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη κατά τις αρχές του 20ού αιώνα. Οι κατασκευαστές των Πρωτοκόλλων είχαν «προδρόμους» ήδη σε Γάλλους αντεπαναστάτες από το 1797 και στους συγγραφείς παλαιών –αρχαϊκών– αντισημιτικών φυλλαδίων, με θεωρίες για παγκόσμιες συνωμοσίες και για την έλευση του αντίχριστου. Τα Πρωτόκολλα τυπώθηκαν για πρώτη φορά το 1903 στη ρωσική εφημερίδα Σάνμγια. Το 1905 προστέθηκαν ως επίμετρο στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου του Σεργκέι Νίλους Το Μεγάλο μέσα στο Μικρό: Ο Αντίχριστος ως Επερχόμενη Πολιτική Δυνατότητα (Πετρούπολη). Ως ιδιαίτερο φυλλάδιο κυκλοφόρησαν το 1906 στο Χάρκοβο από τον Γκ. Μπούτμι, μέλος της «Μαύρης Εκατονταρχίας» και του «Συνδέσμου του Ρωσικού Λαού». Είχαν μεγάλη επίδραση στα αντισημιτικά πογκρόμ της τσαρικής Ρωσίας και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στις τάξεις των λευκών, οι οποίοι τα πρόβαλλαν ως αδιάψευστη δήθεν απόδειξη για την παγκόσμια εβραϊκή συνωμοσία που προκάλεσε την ανατροπή του τσάρου. Στις διάφορες, αντιφατικές μεταξύ τους, δημοσιεύσεις των μυστικών εγγράφων αναφέρονται διαφορετικές εκδοχές για την προέλευσή τους. Κάθε νέος εκδότης –μεταξύ αυτών και ο Νίλους– προσέθετε κάτι στα Πρωτόκολλα και ενεφάνιζε τη δική του παραλλαγή ως τη γνήσια. Στη βιεννέζικη έκδοση του Αυγούστου του 1925 (κατα τη διάρκεια του Παγκοσμίου Σιωνιστικού Συνεδρίου) αναφέρεται ότι «η μη εξακρίβωση της προέλευσής τους ενισχύει πιο πολύ την άποψη για τη γνησιότητά τους παρά για το αντίθετο. [...] Ένα ντοκουμέντο, με ένα τόσο επικίνδυνο και αυστηρά φυλασσόμενο μυστικό, μόνο από σκοτεινούς δρόμους, όπως δωροδοκία, προδοσία, κατασκοπία, μπορεί να έφτασε στα χέρια των αντιπάλων.» Η άφιξη των λευκών εξορίστων στη Γερμανία, μετά την ήττα στον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο, και η υστερία που προκάλεσε η ήττα της Γερμανίας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο (που συνέβαλε το 1922 και στη δολοφονία του Εβραίου υπουργού των εξωτερικών Ρατενάου) ενίσχυσαν την τρομερή διάδοση και κυκλοφορία του έργου από τους αντισημιτικούς κύκλους της Γερμανίας. Ήδη το 1920 κατοχύρωσε τα αποκλειστικά δικαιώματα έκδοσης και κυκλοφορίας των Πρωτοκόλλων ο κεντρικός εκδοτικός οίκος του ναζιστικού κόμματος (που όμως αυτό δεν εμπόδισε και άλλους αντιδραστικούς αντισημίτες να τα εκδίδουν). Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών –και λιγότερο το Mein Kampf του Χίτλερ– έγιναν το κύριο «πνευματικό» εγχειρίδιο του ναζισμού, και ο ρόλος τους στις μαζικές διώξεις και τη γενοκτονία δεν πρέπει να υποτιμάται.
Τό 1921 βρέθηκε σε κακή κατάσταση ένα αντίτυπο του βιβλίου του Maurice Joly στο Βρετανικό Μουσείο. Τρία άρθρα στους Times του Λονδίνου, την 16η, 17η και 18η Αυγούστου του ίδιου 
έτους, γραμμένα από τον Άγγλο δημοσιογράφο Philip Graves, αποδείκνυαν με σαφήνεια την πλαστογράφηση και διαστρέβλωση του δημοκρατικού γαλλικού βιβλίου. Οι σκέψεις του Μακιαβέλι, όπως αυτές διατυπώνονται στο βιβλίο του Joly παρουσιάζονται στα Πρωτόκολλα, με μερικές παραλλαγές, ως αποφάνσεις του υποτιθέμενου Εβραίου ηγέτη για την παγκόσμια εβραϊκή πολιτική, της οποίας τελικός σκοπός είναι η οικουμενική κυριαρχία των Εβραίων. Ο κυνισμός, η ανηθικότητα, η δίψα για εξουσία που αποδίδονται στους Εβραίους είναι στην πραγματικότητα η προβολή των φαντασιώσεων και επιδιώξεων των ίδιων των αντισημιτών, ιδιαίτερα στη ναζιστική έκφανσή τους.
Μια πρώτη κριτική και, στα περισσότερα σημεία, μέχρι σήμερα ισχύουσα γνωμάτευση για την προέλευση του πλαστογραφήματος ακολούθησε λίγο αργότερα με το βιβλίο του Benjamin Segel. Απέδειξε, πως 160 περικοπές, δηλαδή τα δύο πέμπτα όλου του κειμένου των Πρωτοκόλλων βρίσκονται στο βιβλίο του Joly. Εννέα κεφάλαια αποτελούν κατά το ήμισυ πιστή αντιγραφή. Σε ορισμένα μάλιστα κεφάλαια τα τρία τέταρτα. Το κεφάλαιο VII έχει σχεδόν ολοκληρωτικά ληφθεί από το βιβλίο του Joly.
Σύμφωνα με τον Segel, «χωρίς τα παρασκήνια της ρωσικής εμιγκράτσιας και της τσαρικής μυστικής υπηρεσίας Οχράνα δεν μπορεί να γίνει κατανοητή η ιστορία των Πρωτοκόλλων». Το 1935 έγινε δίκη στη Βέρνη, όπου αποδείχτηκε και δικαστικά η πλαστότητα των Πρωτοκόλλων. Ένας μάρτυρας των εναγόντων, ο Alexandre du Chayla, υποστήριξε πως ο αξιωματικός της Οχράνα Ρατσκόβσκι (Pjotr I. Ratschkowski), ο Σεργκέι Νίλους και άλλα μέλη της τσαρικής αυλής επιδίωξαν και με τα Πρωτόκολλα να ενισχύσουν τις συντηρητικές δυνάμεις εναντίον των μεταρρυθμιστών, των δήθεν οργάνων της εβραϊκής συνωμοσίας. Ήθελαν να πείσουν και να εξωθήσουν τον τσάρο σε μιάν αντιδραστική και ιδιαίτερα έντονη αντισημιτική πολιτική, προβάλλοντας τους Εβραίους ως υπεύθυνους για τις επαναστατικές κινήσεις.
Είναι αυτονόητο πως θα πρέπει να απαγορευτεί η κυκλοφορία του χυδαίου, απάνθρωπου και ρατσιστικού βιβλίου του Πλεύρη. Θα πρέπει επίσης να επιβληθεί απαγόρευση της κυκλοφορίας των Πρωτοκόλλων στη μορφή, με την οποία εκδίδονται τώρα. Μπορεί να επιτραπεί η από ειδικούς επιστήμονες προλογισμένη και σχολιασμένη έκδοση, ώστε να γίνεται έκδηλη όχι μόνο η πλαστότητά τους, αλλά και ο παρανοϊκός και εμπρηστικός τους χαρακτήρας. Σε αυτή την περίπτωση θα είναι χρήσιμα για τη μελέτη της ψυχοπαθολογίας του αντισημιτισμού, χωρίς να είναι δυνατόν να αποτελούν δαυλούς στα χέρια ανθρώπων όπως ο Πλεύρης, εμπρηστών αντισημιτικού μίσους και ρατσιστικής βίας.
Στη σελίδα 267 του δεύτερου έργου της βιβλιογραφίας (που ακολουθεί) εικονίζεται από το Εβραϊκό Μουσείο της Βιέννης το χυδαίο εξώφυλλο των Πρωτοκόλλων των εκδόσεων Γερ. Αναγνωστίδη, με το αστέρι του Δαβίδ, σύμβολο των θυμάτων του Ολοκαυτώματος (της Shoa) και ένα ιερό σύμβολο του Εβραϊσμού, κυκλωμένο από ένα φίδι, και κάτω, μέσα σε ένα εξάγωνο, 
το μασσονικό σύμβολο, για να προβληθεί έτσι ήδη στο εξώφυλλο η δήθεν “παγκόσμια εβραιο-μασσονική συνωμοσία”…! Τα άλλα χυδαία εξώφυλλα που εικονίζονται - γερμανικό, αγγλικό, ισπανικό - είναι από εκδόσεις του 1920 και 1927. Μόνο οι εκδόσεις Αναγνωστίδη διαπράττουν αυτό το έγκλημα “ακόμα το 1980″, όπως τονίζεται από το Εβραϊκό Μουσείο της Βιέννης, που παραπέμπει στο Κέντρο Έρευνας του Αντισημιτισμού του Βερολίνου (σελίδα 430 του ίδιου έργου). Διανοητές όπως Μαρξ, ο Φροίντ, ο Αϊνστάιν, οι πολλοί άλλοι μεγάλοι Εβραίοι, σημαντοκότατοι ανανεωτές του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ήταν άραγε κερδοσκόποι…; Άσύδοτος, κερδοσκόπος εις βάρος των θυμάτων των θαλάμων αερίων είναι ο εκδοτικός οίκος Γερ. Αναγνωστίδη. Καί όχι αποκλειστικά αυτός. Και μόνο το εξώφυλλο θα ήταν επαρκής αιτία για την άσκηση ποινικής δίωξης. (*)
Πβ. συναφώς την ακόλουθη επιλογή βιβλιογραφίας:
Ben-Itto, Hadassa, »Die Protokolle der Weisen von Zion«: Anatomie einer Falschuung, Aufbau-Verlag, Berlin 1998 (τίτλος της αγγλικής έκδοσης: The Lie That Wouldn’t Die). [Θά ήταν σκόπιμο να μεταφραστεί και να εκδοθεί στην Ελλάδα αυτό το διαφωτιστικό και συνάμα ιδιαίτερα συναρπαστικό βιβλίο.]
Rasky, Bela, «Plagiierte Hollendialoge: Die Falschungs- und Wirkungsgeschichte der ”Protokolle der Weisen von Zion“», στο: Judisches Museum der Stadt Wien [επιμ.], Die Macht der Bilder: Antisemitische Vorurteile und Mythen, Picus Verlag, Wien 1995, σσ. 264-271.
Cohn, Norman, Die Protokolle der Weisen von Zion: Der Mythos von der judischen Weltveschworung, Koln/Berlin (West) 1969.
Pfahl-Traughber, Armin, «Die ”Protokolle der Weisen von Zion“: Der Nachweis der Falschung und die tatsachliche Entstehungsgeschichte», στο: Judaica [Basel], 1, 1990, σσ. 22 επ.
Segel, Benjamin, Die Protokolle der Weisen von Zion kritisch beleuchtet: Eine Erledigung, Berlin 1924.
Bein, Axel, Die Judenfrage: Biographie eines Weltproblems, Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart 1980• 2 ττ.: τ. I, σσ. 328 επ., και τ. II, σσ. 317 επ.
(*) Ο βασικός κορμός αυτού του κειμένου αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο μου ΕΧΘΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ, Ξενοφοβία - Αντισημιτισμός - Γενοκτονία, Αθήνα 2003 (ΙΝΔΙΚΤΟΣ), που το αφιέρωσα σε έναν από τους αυθεντικότερους γνώστες και αναλυτές του ανισημιτισμού, στον ψυχαναλυτή και καθηγητή της ψυχιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης, Νίκο Τζαβάρα, τώρα Πρόεδρο της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας. Παρακάλεσα τον κύριο Ζαν Κοέν να το δημοσιεύσει (συμπληρωμένο) στην προσωπική του ιστοσελίδα, ως συνέχεια του πρόσφατου άρθρου μου Αντισημιτική Παράνοια - Πλεύρης και “Ελεύθερος Κόσμος” (18.08.2007). Περιέχει πληροφορίες για την προέλευσή των “Πρωτοκόλλων”, που μάλλον δεν είναι πολύ γνωστές στην Ελλάδα.
Εξαιρετικά!
Μολις διαβασα ενα πολύ καλό μυθιστορημα του Φιλιπ Ρόθ : ”Η συνωμοσία στην Αμερική”… Ο Ροθ φανταζεται οτι το 1941 αντι για τον Ρουσβερλτ στην εξουσια ανεβαινει Φιλοναζιστης Ληντμπεργκ ..Περιγραφει τον τροπο με τον οποιο ο φιλοναζισμός θα επικρατουσε σε μια χωρα σαν τις ΗΠΑ
…δυστυχώς αυτες τις μερες δεν εχω και πολύχρόνο …
Παντως νομίζω πως και ο Ταγκιεφ εχει γραψει για τα
Πρωτοκολλα …
—————————————————
Πολιτική μελέτη
Ο μύθος της εβραϊκής συνωμοσίας
Γιατί δεν έχει πάψει μέχρι και σήμερα να συναντά μεγάλη αποδοχή;
PIERRE-ANDRE TAGUIEFF
Ο μύθος των «Σοφών της Σιών»
ΜΤΦΡ.: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΙΟΥΠΚΙΟΛΗΣ
«ΠΟΛΙΣ», ΣΕΛ. 281, ευρώ 16
PIERRE-ANDRE TAGUIEFF
Imaginaire du complot mondial. Aspects d’ un mythe moderne
«MILLE-ET-UNE-NUITS»
ΣΕΛ. 215
Μπορούμε και επιβάλλεται να το πούμε εξαρχής και χωρίς περιστροφές: η έκδοση του βιβλίου του φιλοσόφου, ιστορικού των ιδεών και πολιτειολόγου Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ για τον μύθο των «Σοφών της Σιών» καλύπτει με μεγάλες αναλυτικές αξιώσεις ένα βασικό κενό στην ελληνική βιβλιογραφία τη σχετική με ένα πρόβλημα που τροφοδότησε κατά το παρελθόν, αλλά και συνεχίζει να εμψυχώνει, όλα τα επικίνδυνα και ακραία αρνητικά πάθη κατά του εβραϊκού λαού. Προσωπικά, δεν έχουμε υπόψη μας άλλη τέτοια κριτική, ολοκληρωμένη και πολυεπίπεδη, μελέτη, στην ελληνική πάντα βιβλιογραφία, η οποία να συνδυάζει, με μεγαλειώδη πράγματι τρόπο, τη λεπτομερειακή ιστορική έρευνα που αποδεικνύει, πολλαπλώς και αναντίρρητα, ότι τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» είναι ένα χυδαίο πλαστογράφημα της ρωσικής τσαρικής μυστικής αστυνομίας των αρχών του 20ού αιώνα, με τη γενοκτονική ιδεολογία του αντισημιτισμού που απορρέει από αυτά τα «Πρωτόκολλα».
Ο Ταγκιέφ παρουσιάζει βήμα βήμα, στηριζόμενος σε πλήθος ιστορικών ντοκουμέντων, την επινόηση του σχετικού μύθου και την κυκλοφορία του, από την πρώτη δημοσίευση των «Πρωτοκόλλων», το 1903 αποσπασματικά και το 1905 σε ολοκληρωμένη μορφή, μέχρι και τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου κατά των Δίδυμων Πύργων στη Νέα Υόρκη. Το βάρος, βέβαια, της εξαντλητικής κριτικής παρουσίασης πέφτει κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, στα χρόνια της επινόησης του μύθου από την τσαρική Ρωσία, όπου ο ορθόδοξος μυστικιστής Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Νίλους (1862-1929) δημοσιεύει το «ντοκουμέντο» των «Πρωτοκόλλων» ως παράρτημα στο θρησκευτικό βιβλίο του «Το Μεγάλο μέσα στο Μικρό, ο Αντίχριστος ως επικείμενη πολιτική δυνατότητα» (1905). Ο στόχος είναι προφανής: να συσχετισθεί άμεσα η «έλευση» του Αντίχριστου με τους Εβραίους, να πεισθεί ο ρωσικός χριστιανικός πληθυσμός ότι οι Εβραίοι «ενσαρκώνουν» τον Αντίχριστο. Με τη σκόπευση αυτή, οι Εβραίοι χρεώνονται όλα τα κοινωνικά και οικονομικά δεινά που πλήττουν τη χώρα την περίοδο αυτή, ώστε να «νομιμοποιηθεί» η εσωτερική πολιτική του Τσάρου Νικολάου Β’ και να δικαιολογηθούν όλα τα αντι-εβραϊκά πογκρόμ.
Εντούτοις, παρά τις κατ’ επανάληψη έγκυρες επιβεβαιώσεις, ήδη από το 1921, για την ανυπαρξία των «Πρωτοκόλλων», παρά, δηλαδή, την αποκάλυψη ότι αυτά συντάχθηκαν από την Οχράνα, την τσαρική μυστική αστυνομία, η διακίνηση και υποδοχή του σχετικού μύθου της συνωμοσίας (οι Εβραίοι κατέχουν το χρήμα, συνωμοτούν και θέλουν να γίνουν κυρίαρχοι του κόσμου, καθορίζουν την τύχη του, διαθέτουν προσβάσεις σε όλες τις κυβερνήσεις, οι οποίες τους υπηρετούν συνειδητά ή ασυνείδητα κ.λπ.) δεν έπαψε, το αντίθετο, να σημειώνει ιδιαίτερες επιτυχίες. Γιατί; Αυτό είναι το κεντρικό ερώτημα που θέτει ο Ταγκιέφ στο βιβλίο του και στο οποίο απαντά κατά τη γνώμη μας με θαυμαστή επάρκεια και πρωτοτυπία.
Η «διαβολική αιτιότητα»
Σύμφωνα με τον Γάλλο στοχαστή, ο συγκεκριμένος μύθος λειτουργεί στη βάση της λεγόμενης «διαβολικής αιτιότητας». Οταν κάποιοι τον επικαλούνται, το κάνουν για να υποδείξουν έναν εχθρό, στην περίπτωση των Εβραίων τον «απόλυτο» προς εξόντωση εχθρό, όπως συνέβη στη ναζιστική Γερμανία, δηλαδή μία εδραία αιτία η οποία θεωρείται η αφετηρία όλων των δεινών. Αλλά εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, αφού η επίκληση αυτού του μύθου συνδυάζει μια ορισμένη ανορθολογικότητα με έναν σιδερένιο ορθολογισμό. Μέσα σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η ορθολογική εργαλειακότητα και η τεχνοκρατική ουτοπία, η επίκληση του μύθου μπορεί μεν να υποδεικνύει μια ορισμένη επιστροφή του «ανορθολογικού», ωστόσο, ο ίδιος ο μύθος διαθέτει μια εσωτερική άκαμπτη ορθολογικότητα, αυτήν της αιτιώδους εξήγησης. Ολα παραπέμπουν σε μία και μοναδική αρχική γενεσιουργό αιτία, αφού, σύμφωνα με τον Λ. Πολιακόβ, έναν από τους σημαντικότερους και πρωτοπόρους ερευνητές του αντισημιτικού/αντισιωνιστικού συνδρόμου, «το πνεύμα των ανθρώπων γοητεύεται από τη στοιχειώδη και εξαντλητική αιτιότητα».
Οι λειτουργίες του μύθου
Στο πλαίσιο αυτό, ο Ταγκιέφ θα επεξεργαστεί και θα υποδείξει ένα σχήμα αποτελούμενο από πέντε λειτουργίες που εξηγούν την επιτυχία του μύθου της «παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας». Η πρώτη λειτουργία: όλα εξηγούνται διά της απλούστευσης. Ο μύθος προσφέρει το κλειδί της γνώσης. Εξηγεί διά της απλούστευσης των δεδομένων ό,τι φαίνεται σκοτεινό και απόμακρο για την πλειονότητα του πληθυσμού, και την ίδια στιγμή συστηματοποιεί διάσπαρτες φήμες και ενισχύει στερεότυπα. Ικανοποιεί, έτσι, την ανάγκη για «γνώση» της ίδιας της ιστορικής εξέλιξης, τα νοήματα της οποίας φαίνονται απόμακρα, σύνθετα και δυσεπίλυτα για τους περισσότερους: «τα “Πρωτόκολλα” παράγουν έτσι, μέσω της δαιμονοποίησης ενός αιώνιου εχθρού του ανθρώπινου γένους, την κατανόηση του ουσιώδους, που θεωρείται συγκαλυμμένο…Ο μύθος της παγκόσμιας εβραϊκής συνωμοσίας παίρνει τη μορφή δαιμονολογικού μύθου, καθώς φωτίζει τη διιστορική αρχή του κακού υπό το πρίσμα ενός μονοαιτιακού αναγωγισμού».
Λειτουργία δεύτερη: η άμυνα κατά μιας απειλής. Τα «Πρωτόκολλα», επισημαίνει ο Ταγκιέφ, λειτουργούν «αποκαλυπτικά», ξεγυμνώνουν και κατονομάζουν τον εχθρό, τον κάνουν να μιλάει για τα σκοτεινά του σχέδια. Ταυτόχρονα, «η ανάγνωση των “Πρωτοκόλλων” έχει καθαρτικά αποτελέσματα, φέρνει γαλήνη και παρηγοριά σε όσους κυριεύτηκαν από την ανησυχία που νιώθει κανείς όταν πιστεύει ότι υπάρχουν τρομακτικοί εχθροί, αλλά δεν μπορεί να τους προσδιορίσει». Επιπλέον, αυτή η προσφερόμενη γνώση της απειλής «λειτουργεί ως μέθοδος αυτο-ανοσοποίησης» εκείνων οι οποίοι κατέχουν πλέον το μυστικό της κακοδαιμονίας τους. Αυτοί, πλέον, επειδή «γνωρίζουν», αποκλείεται να «μολυνθούν». Αλλά, πάνω απ’ όλα, η αποκάλυψη του μυστικού της συνωμοσίας μιας φούχτας συνωμοτών λειτουργεί ως η «αρχή της προσπάθειας εξολόθρευσής της, ως πράξης αμυντικής μαγείας. Της στερεί τα μέσα να αμυνθεί», και την ίδια στιγμή παρέχει στους κατά φαντασία πληττόμενους τα μέσα της αντεπίθεσης «ακολουθώντας τους μυστικούς κανόνες δράσης του ίδιου του εχθρού». Με άλλα λόγια, η «συνωμοσία» επιβάλλει την «αντι-συνωμοσία» των αμόλυντων. Γι’ αυτούς τους τελευταίους όλα επιτρέπονται προκειμένου να εξοντώσουν το «κακό».
Λειτουργία τρίτη: η νομιμοποίηση ως εθνοκεντρική εκλογίκευση. Αν τα «Πρωτόκολλα» λειτούργησαν σε μια πρώτη φάση ως μέσα δικαίωσης των πογκρόμ κατά των Εβραίων στην τσαρική Ρωσία, αυτή η νομιμοποιητική τους λειτουργία δεν σταμάτησε εκεί. Στην αραβοϊσραηλινή σύγκρουση, παραδείγματος χάριν, η ήττα των αραβικών χωρών στον Πόλεμο των Εξι Ημερών ερμηνεύτηκε όχι ως καθαρή στρατιωτική ήττα, αλλά ως ήττα οφειλόμενη στο «αποτέλεσμα μιας διεθνούς συνωμοσίας σκοτεινών δυνάμεων που είχαν οργανωθεί από “σιωνιστές”». Τα θύματα, επομένως, αν και ηττημένα, εξακολουθούσαν να παραμένουν «καλύτερα» από τους νικητές, παρά την ήττα τους.
Λειτουργία τέταρτη: η εξόντωση του απόλυτου εχθρού. Εδώ, ο μυθικός μηχανισμός των «Πρωτοκόλλων» δεν υποδεικνύει «απλώς» την αναγκαιότητα απομόνωσης του δαιμονοποιημένου εχθρού, αλλά συνιστά και κάλεσμα για τη φυσική του εξόντωση. Ο εχθρός μπορεί να προσλάβει τις πιο διαφορετικές μορφές, μπορεί να είναι ο φιλελευθερισμός/ καπιταλισμός, ο κομμουνισμός/ διεθνισμός, η μασονία κ.ο.κ.
Λειτουργία πέμπτη: η αρνητική αναμάγευση του κόσμου. Παρέχοντας μια βάση αιτιώδους μυθολογικής εξήγησης, τα «Πρωτόκολλα» συμβάλλουν στην ενίσχυση μιας διάχυτης αγωνίας, στοιχείο το οποίο παραπέμπει στο καθήκον μιας διαρκούς επαγρύπνησης, μιας μαγικής επαγρύπνησης. Πρόκειται, όπως θα επισημάνει ο Ταγκιέφ, «για μια συναισθηματικο-φαντασιακή λειτουργία αρνητικής επαναμάγευσης του κόσμου, που επικαλείται φανταστικές δυνάμεις, οι οποίες βάλλουν εναντίον νόμων της φύσης, τους βιάζουν και τους παραβιάζουν». Ο «Εβραίος», στο πλαίσιο αυτό, κατασκευάζεται, όπως συνέβη στην περίπτωση του ναζισμού, ως «αντι-φυλή», ως κάτι το οποίο βρίσκεται εκτός ανθρώπινης φύσης. Δεν είναι «απλώς» ο εκπρόσωπος του Σατανά, αλλά ο ίδιος ο Σατανάς προσωποποιημένος, και είναι με τον τρόπο αυτόν που «η συνωμοσιακή φιλολογία τείνει να ταυτίζεται με τη σατανιστική φιλολογία».
Οι δομές του μύθου
Η εξαιρετική αυτή ανάλυση των λειτουργιών του συνωμοσιολογικού μύθου δεν περιορίζεται βέβαια στον αντισημιτισμό της εξόντωσης, όσο και αν ο τελευταίος αποτελεί την κορυφαία και πλέον φονική του επένδυση. Αγκαλιάζει μια σειρά από σύγχρονα κοινωνικά, πολιτισμικά και πολιτικά φαινόμενα. Οπως, παραδείγματος χάρη, τη συγκαιρινή λαϊκής κατανάλωσης (παρα-) φιλολογία περί εξωγήινων, περί αποκρυφισμού, αλλά και έναν νέο χύδην, ανορθολογικό και μιζεραμπιλιστικό λαϊκισμό που επαναφέρει στο προσκήνιο αντι-παγκοσμιοποιητικούς μύθους (περί «αόρατης κυβέρνησης» που καθορίζει τις τύχες του κόσμου κ.λπ.). Ολα αυτά τα θέματα ο Ταγκιέφ τα προσεγγίζει με σπάνια αναλυτική δεινότητα και πληρότητα στο άλλο του βιβλίο («Imaginaire du complot mondial. Aspects d’ un mythe moderne»-«Το φαντασιακό της παγκόσμιας συνωμοσίας. Πλευρές ενός σύγχρονου μύθου»). Από αυτή τη σημαντική μελέτη αξίζει, εκτός των άλλων, να συγκρατήσει κανείς τις βασικές αρχές δόμησης όλων των συνωμοσιολογικών πεποιθήσεων. Πρώτον, την πίστη ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η θέση αυτή αρνείται την ύπαρξη του τυχαίου και του ενδεχομένου. Δεύτερον, την πίστη πως ό,τι συμβαίνει είναι προϊόν συγκεκριμένων προθέσεων ή κρυμμένων θελήσεων. Τρίτον, η πίστη πως τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται ότι είναι. Οι ομοιότητες είναι πάντα απατηλές. Συνεπώς, αν τα πάντα είναι μεταμφιεσμένα, όλα πρέπει να αποκαλυφθούν. Τέταρτον, όλα συνδέονται μεταξύ τους με τρόπο απόκρυφο, σκοτεινό.
Ο αναλυτικός στοχασμός του Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ μας προσφέρει σημαντικά στοιχεία για να εξηγήσουμε και να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους οποίους σήμερα (ανα-) δομούνται (με «μεταμοντέρνο» τρόπο, σύμφωνα με τον συγγραφέα) ευρύτερες περιοχές του νεωτερικού φαντασιακού. Ο μύθος της (εβραϊκής) συνωμοσίας συνιστά ένα από τα κεντρικότερα μοτίβα τους. Η πλούσια και άκρως συγκαιρινή προβληματική που αναπτύσσει ο Γάλλος στοχαστής είναι μια ρηξικέλευθη τομή στις σκοτεινές όψεις αυτού του φαντασιακού.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 22/06/2007
(Απο ελευθεροτυπία …Δυστυχως δεν μπορώ να βαλω Λινκ για καποιο λόγο πουδεν καταλαβαινω …
Eίναι ένα περίπλοκο θέμα ο αντισημητισμός. Πάντως το μεγαλύτερό μας σφάλμα έχω την εντύπωση ότι θα είναι να εντοπίσουμε τις ρίζες του μέσα στους τελευταίους αιώνες, π.χ. από τον Gobinau ή τους Γερμανούς εθνικοσοσιαλιστές.
Σωστά επισημάνθηκε ότι η βασική ψυχολογική-προπαγανδιστική τακτική είναι να μην θεωρείται ο “αντίπαλος” άνθρωπος, η υπανθρωποίηση -αν μου επιτραπεί ο όρος- του θύματος.
Η μεγάλη πλάκα είναι η χρήση των “πρωτοκόλλων” από τους Έλληνες λαϊκιστές στιλ Λιακόπουλου, που πατώντας στην αφέλεια πολλών Νεοελλήνων πλασάρουν το ξεσκέπασμα της “παγκόσμιας συνομωσίας”. Εάν πεις στους υποστηρικτές της συνομωσιολογίας αυτής ότι πρόκειται για πλαστογραφία, θα βγουν από τα ρούχα τους. Σε τελική ανάλυση, όταν γίνεσαι οπαδός, πιστεύεις αυτό που θέλεις να πιστέψεις ανεξάρτητα από τα στοιχεία.
Πάντως εγώ διαφωνώ ότι πρέπει να απαγορευτεί η έκδοση βιβλίων όπως του Πλεύρη. Η πραγματική δημοκρατία δεν πρέπει να έχει τέτοια ταμπού. Επίσης θεωρώ φαιδρές τις φυλακίσεις στην δυτική Ευρώπη των ανθρώπων που γράφουν ενάντια στους Εβραίους. Ειδικά μάλιστα από την στιγμή που δεν υπάρχουν αντίστοιχοι νόμοι για την προσβολή π.χ. της γερμανικότητας.
Πρόκειται για συλλογικές τύψεις τις οποίες έχουν οι άνθρωποι που γέννησαν τις συστηματοποιημένες αντιεβραϊκές θεωρίες των προηγούμενων αιώνων και τώρα υπερβάλλουν νομοθετώντας. Δεν νομίζω ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από τέτοιες κινήσεις.
Επίσης, πρέπει να πω ότι με εκνευρίζει η παρουσίαση των Εβραίων ως αιωνίων αδικημένων, από την στιγμή που την μετά 1948 εποχή έχουν αντικαταστήσει τους ναζί, εποικίζοντας την Παλαιστίνη και ξεκληρίζοντας τον γηγενή πληθυσμό. Η οποιαδήποτε αντίθεση στην απάνθρωπη τακτική του κράτους του Ισραήλ, συχνά εμφανίζεται έντεχνα ως αντισημιτισμός!
Τελικά, είναι πολύ μεγάλος πειρασμός για το θύμα να γίνει θύτης όταν βρεθεί σε πλεονεκτική θέση. Υπό μία έννοια, όλοι είμαστε δυνάμει σημίτες και αντισημίτες. Είναι μία λεπτή ισορροπία που καλούμαστε να διατηρήσουμε.
”Επίσης, πρέπει να πω ότι με εκνευρίζει η παρουσίαση των Εβραίων ως αιωνίων αδικημένων, από την στιγμή που την μετά 1948 εποχή έχουν αντικαταστήσει τους ναζί, εποικίζοντας την Παλαιστίνη και ξεκληρίζοντας τον γηγενή πληθυσμό.”
Planita….. Θα πρεπει να διαχωριζουμε διαρκώς την πολιτική του Σιωνστικου κρατους απεναντι στους Παλαιστινιους …( που ειναι περιπου η ιδια που εχει καθε ολοκληρωτικός εθνικισμός απεναντι στους ”αλλους” του) ..απο τους Εβραιους ..
— Αυτή ειναι και η προκληση -η ηθιική προκληση που εχει να αντιμετωπισει ο καθε προοδευτικός ανθρωπος σημερα…
— Αν προσεξεις τα αντισιμητικα φιλοναζιστικά κειμενα -αυτά που εμφανιζονται και στην Ελλαδα …θα δεις οτι ενω :
α)καταδικαζουν με καθε τροπο τον κλασσικό αποδιοπομπαιο τραγο - τον αιωνιο Εβραιο που ελεγε και ο Γκαιμπελς και χρησιομποιουν ως προσχημα την πολιτική του Ισραήλ στο Παλαιστινιακό (ετσι κιαλλιως ξερουν οτι αυτό συγκινει καθε προοδευτικό ανθρωπο)
-απο την αλλη
β) θα διακρινεις εναν Κρυφο ή φανερό θαυμασμό ακριβώς για αυτή την Μιλιταριστική-εθνικιστική οψη του Σημερινου Ισραήλ ..κατι σαν παραδειγμα προς μιμηση …
Οι καιροι ειναι πονηροι..και δυσκολοι
(παντα ήταν βεβαια)
Σχετικό βιβλιο Φιλιπ Ροθ : Επιχειρηση Σαυλωκ
80 χρόνια φίλοι της Τουρκίας
Οι δηλώσεις Ετζεβίτ περί γενοκτονίας των Παλαιστινίων προκάλεσαν την οργή των μέχρι πρότινος συμμάχων της Αγκυρας εβραϊκών οργανώσεων
ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ
Χρειάστηκε μία μόνο φράση του γηραιού τούρκου πρωθυπουργού για να τιναχθεί στον αέρα η στενή σχέση του φιλοϊσραηλινού λόμπι στις ΗΠΑ με την Αγκυρα. Ο Μπουλέντ Ετζεβίτ δεν είναι βέβαιο πως συνειδητοποιούσε τι ακριβώς ξεκινούσε όταν στις 4 Απριλίου ονόμασε «γενοκτονία» την ισραηλινή επιχείρηση εναντίον των Παλαιστινίων. Λίγες ημέρες μετά εννέα από τις ισχυρότερες εβραϊκές οργανώσεις έστελναν μια σκληρή επιστολή προς τον κ. Ετζεβίτ στην οποία τόνιζαν ότι «οι ενέργειες του Ισραήλ είναι ευθέως ανάλογες με τις ένοπλες επιθέσεις της Τουρκίας εναντίον Κούρδων». Με άλλα λόγια τού υπενθύμιζαν ότι αν το Ισραήλ διέπραξε γενοκτονία, το ίδιο έχει κάνει πριν η Αγκυρα. Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι λίγους μήνες πριν οι ίδιες ακριβώς οργανώσεις είχαν στείλει επιστολή προς τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους με την οποία του ζητούσαν να αυξήσει τη βοήθεια προς την Τουρκία με το επιχείρημα πως «η στρατιωτική, πολιτική και οικονομική συνεργασία της Αγκυρας με το Ισραήλ συνεχίζεται ακλόνητη».
Η οργή των εβραϊκών οργανώσεων μετά τις δηλώσεις Ετζεβίτ ανάγκασε τον πρόεδρο της Αμερικανικής Ενωσης Εβραίων Φίλων της Τουρκίας να γράψει επιστολή προς τα μέλη της στην οποία έθετε το ερώτημα «κατά πόσον έχει νόημα η συνέχιση της λειτουργίας της Ενωσης», τονίζοντας ότι «χρησιμοποιώντας τον όρο γενοκτονία ο Ετζεβίτ κατέστρεψε 80 χρόνια συστηματικής προσπάθειας που κάναμε εμείς οι σεφαρδίτες εβραίοι υπέρ της Τουρκίας… Αγωνιστήκαμε εναντίον των λόμπι των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Αράβων. Γράφαμε επιστολές σε αμερικανικές εφημερίδες κάθε φορά που δυσφημούσαν την Τουρκία. Παρελάσαμε στις τουρκικές παρελάσεις με αμερικανικές, τουρκικές και ισραηλινές σημαίες… Μας πονάει να ακούμε τον όρο γενοκτονία από τον πρωθυπουργό κ. Ετζεβίτ, ειδικά όταν εκείνος δήλωσε επανειλημμένα στο παρελθόν πως η λέξη αυτή δεν πρέπει να χρησιμοποιείται παρά μόνο σε σχέση με το ολοκαύτωμα του εβραϊκού λαού!».
Οι τούρκοι διπλωμάτες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να περιορίσουν τη ζημιά από τις δηλώσεις του πρωθυπουργού τους. Ο ίδιος ο κ. Ετζεβίτ επιχείρησε να διορθώσει τα όσα είπε και ο τούρκος πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον Φαρούκ Λευλόγλου κάλεσε σε συνάντηση την ηγεσία του φιλοϊσραηλινού λόμπι, η οποία όμως δεν πείστηκε από τις εξηγήσεις που έδωσε. Παρ’ όλα αυτά η εμπιστοσύνη ανάμεσα στην Αγκυρα και στο φιλοϊσραηλινό λόμπι έχει υποστεί σημαντικό πλήγμα. Βετεράνος ισραηλινός διπλωμάτης υπογράμμιζε χαρακτηριστικά: «Ολα μπορεί να ξεχασθούν αλλά η δήλωση περί γενοκτονίας, όχι. Από εδώ και πέρα θα πλανάται το ερώτημα αν και κατά πόσον η Τουρκία είναι αξιόπιστος σύμμαχος».
Τα καλά και συμφέροντα
Τα συμφέροντα που συνδέουν το Ισραήλ και την Τουρκία είναι βεβαίως μεγάλα και γι’ αυτό πιστεύεται ότι η τωρινή κρίση μπορεί να ξεπερασθεί. …
Το ΒΗΜΑ, 28/04/2002 , Σελ.: A33
Κωδικός άρθρου: B13549A331
ID: 245125
Δυστυχώς είμαστε αναγκασμένοι να εξηγούμε πράγματα οφθαλμοφανή…
α) Όπως έχει εξηγήσει και ο Εβραίος Μπερνάρ Λαζάρ στο εργό του: «Αντισημιτισμός - Η ιστορία του και οι αιτίες του», ο αντισημιτισμός είναι παράγωγο της εβραϊκής φύσης. Δηλαδή, η συμπεριφορά, η νοοτροπία και ο χαρακτήρας των Εβραίων είναι αυτά που προκαλούν τα εχθρικά συναισθήματα των άλλων λαών προς αυτούς.
Αυτό έχει αποδειχθεί πολλάκις. Αιγύπτιοι, Βαβυλώνιοι, Έλληνες, Ρωμαίοι, Ισπανοί, Γάλλοι, Ρώσσοι, Γερμανοί, Ούγγροι, Ρουμάνοι, Άραβες έχουν εκφράσει εμπράκτως την απέχθειά τους για τους Εβραίους. Δεν μπορεί τόσοι διαφορετικοί λαοί, σε τόσες διαφορετικές χώρες, σε τόσες διαφορετικές χρονικές περιόδους να ήταν όλοι τους τρελοί ή εμπαθείς… έτσι δεν είναι;
Όταν κάποιος λαός προκαλεί παντού αντιπάθειες, ε τότε μάλλον κάπου φταίει ο ίδιος. Απλή λογική, ούτε συνωμοσιολογίες, ούτε τίποτα.
Συνεπώς, αν κάποιοι επιθυμούν να καταδικάσουν τον αντισημιτισμό, καλά θα κάνουν πρωτίστως να στρέψουν την κριτική τους προς τους ίδιους τους Εβραίους που τον προκαλούν με την συμπεριφορά τους.
β) Μια στοιχειώδης γνώση της Ιστορίας πείθει και τον πλέον εβραιόφιλο ότι οι Εβραίοι διαχρονικώς κάθε άλλο παρά φιλικά προσκείμενοι είναι προς τους Έλληνες. Θεωρώ περιττό να κάνω σχετικές αναφορές, που δεν εξαντλούνται βεβαίως σε κάποια αποσπάσματα της Παλαιάς Διαθήκης.
Από την άλλη όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι «δεν υπάρχουν αιώνιες φιλίες ή αιώνιες έχθρες, παρά μόνο αιώνια συμφέροντα».
Βάσει αυτής της ορθότατης παραδοχής θα μπορούσαμε να επιδιώξουμε μία ελληνο-εβραϊκή συνεργασία, αγνοώντας το παρελθόν.
Για να συμβεί κάτι τέτοιο όμως θα έπρεπε να βλέπαμε μία ειλικρινή μεταστροφή της στάσης των Εβραίων απέναντί μας. Και δεν μιλάω μονομερώς για το κράτος τους, αλλά για το σύνολο των όπου γης Εβραίων που είναι άλλωστε πολλοί περισσότεροι από τους Εβραίους που ζουν στο Ισραήλ.
Έτσι προκύπτει η ερώτηση:
Έχει παρατηρήσει κανείς κάποια ουσιαστική φιλελληνική στροφή των Εβραίων στην σύγχρονη εποχή;
Μάλλον περί του αντιθέτου υπάρχουν παραδείγματα.
Άρα δεν υπάρχει κανένας λόγος για να αναθεωρήσουμε την στάση μας απέναντί τους.
Επίσης, πέραν των όποιων θεμάτων που άπτονται των διεθνών σχέσεων ή της γεωπολιτικής, η αντιπαράθεσή μας με τους Εβραίους έχει πολύ βαθύτερα αίτια.
Το πνεύμα του Ελληνισμού και όλα όσα αυτό πρεσβεύει διαχρονικώς, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον εβραϊκό υλισμό.
Ελληνισμός και Εβραϊσμός κινούνται σε παράλληλες ράγες. Δεν πρόκειται ποτέ να συναντηθούν.
Όσο κακό είναι να βλέπεις ή να ανακαλύπτεις παντού εχθρούς, άλλο τόσο κακό είναι να έχεις ψευδαισθήσεις σχετικά με το ποιος μπορεί να γίνει φίλος σου.
”Η ιστορία του και οι αιτίες του», ο αντισημιτισμός είναι παράγωγο της εβραϊκής φύσης. Δηλαδή, η συμπεριφορά, η νοοτροπία και ο χαρακτήρας των Εβραίων είναι αυτά που προκαλούν τα εχθρικά συναισθήματα των άλλων λαών προς αυτούς.”
——————–
Ε ..αυτό ακριβώς ειναι το μοτιβο του κλασσικου Αντισημιτου φιλοναζιστικου παραληρηματαος ..Συμπυκνωνει ολη την κρυφοναζιστική προπαγάνδα ..Θα μπορουσε να το πει και ο Γκαιμπελς (αν δεν τοχει ηδη πει)
… Δηλαδή για τα εγκληματα Τα φρικώδη εγκληματα των Αντισημιτών ..φταινε τα θυματα ε;
( κατι που θαλεγε και ο καθε Βιαστής ..: Δε φταιω ..εκείνη με προκαλεσε )
η ο Δολοφονος ..:το θυμα με αναγκασε ..ηταν παλιοχαρακτηρας …
Βρε …που μαζευονται ολοι βρεε..!!!
Γράφετε για το βιβλίο “ΤΑ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ” γιατί δεν παρουσιάζετε και το τι γράφει το βιβλίο?
Για να είμαστε καλόπιστοι στην συζήτηση θα αποδεχθώ την πλαστότητα του βιβλίου και οτι κακώς το χρεώνουν στους Εβραίους.
Ομως αυτά που γράφει αν θεωρήσουμε οτι δεν τα έγραψαν Εβραίοι στέκουν, λειτουργούν σήμερα??
Απλώς ρωτάω..
http://underinformation.wordpress.com/
Το βιβλιο ετυχε να το διαβασω πριν καμμια τριανταρια χρονια ..Κανει μπαμ η πλαστοτητα του εκτος αν το διαβαζουν εντελώς ηλιθιοι ..Στο βιβλιο αναμεσα στις υποτιθεμενες συνομωσιες των ”Σοφών” ειναι και η Αθηναική δημοκρατια ..επισης ..αν θυμαμαι καλά καπου αναφερεται ο Τσαρος ως ο μόνος που εχει αντιληφθει τα σχεδια της Σιων …
Φυσικά οσο και να αποδεικνυεται η πλαστοτητα του ..(αποδεικνυεται σχεδόν αμεσως κι αν καποιος το διαβασει με στοιχειωδως κριτικό μυαλό και δεν ειναι εντελώς φασιστας ή βλακας… το καταλαβαινει)
Θα συνεχίσει να κυκλοφορει και να θεωρειται ”αληθινό”
..Διοτι η δυναμη του βρισκεται ακριβώς στο οτι υποτιθεται οτι προσφερε μια ”απλή” εξηγηση για τα δεινα του κοσμου … Απλή τοσο ωστε να εμφανιζεται ως η υποτιθεμενη ”αληθεια” που ταχα μου ολη την κρυβουν
o Αντόρνο (ΘΕΩΡΙΑ ΤΗς ΗΜΙΜΟΡΦΩΣΗΣ)
λέει “Ημιμόρφωση είναι μια αδυναμία ως προς το χρόνο, ως προς τη μνήμη, μέσω της οποίας μόνο ήταν δυνατή στη συνείδηση η σύνθεση των αντικειμένων εμπειρίας, την οποία άλλοτε εννοούσε η μόρφωση. .
Επίσης :
“Τα παρανοϊκά συστήματα της ημιμόρφωσης είναι βραχυκύκλωμα διαρκείας.” …
Μια εναλλακτική ιστορία
Οι ΗΠΑ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με πρόεδρο τον φιλοναζιστή πιλότο Λίντμπεργκ
Της Τιτικας Δημητρουλια
Philip Roth
Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής
μετ. Ηλίας Μαγκλίνης
επιμ. μετ. - σημειώσεις: Αχ. Κυριακίδης, εκδ. Πόλις
Αναγνωρισμένος ως ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή συγγραφείς, ο Αμερικανός Φίλιπ Ροθ, τα βιβλία του οποίου συγκαταλέγονται μονίμως στις λίστες των ευπωλήτων και στη χώρα μας, δεν παύει να μας εκπλήσσει. Η «Συνωμοσία εναντίον της Αμερικής», μυθιστόρημα γραμμένο το 2004, πριν από τον «Καθένα», είναι ένα προκλητικό κείμενο: πολύ αμερικανικό, πολύ προσωπικό -όπως όλα τα έργα του Ροθ- και μαζί διαφορετικό και ιδιαίτερο.
Η «Συνωμοσία» ανήκει στα έργα «εναλλακτικής ιστορίας» (uchronia), που ξαναγράφουν δηλαδή την Ιστορία από μιαν άλλη, συχνά αναπάντεχη σκοπιά - και η ξένη κριτική έχει ήδη επισημάνει μείζονες Αμερικανούς συγγραφείς, από τον Σίνκλερ Λιούις ώς τον Ναθάνιελ Γουέστ και τον Φίλιπ Ντικ, που έχουν επιδοθεί σε ανάλογα -και συναφή θεματολογικά- εγχειρήματα. Ο Ροθ ξαναγράφει την ιστορία των ΗΠΑ στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που συμπίπτει, ως περίοδος, με την παιδική του ηλικία: ο πρόεδρος Ρούζβελτ δεν εκλέγεται για τρίτη φορά, αλλά αντ’ αυτού γίνεται πρόεδρος των ΗΠΑ ο Τσαρλς Λίντμπεργκ, πιλότος επιδείξεων και ταχυδρομείου, διάσημος για την ολοκλήρωση της πρώτης υπερατλαντικής σόλο πτήσης Νέα Υόρκη - Παρίσι χωρίς ενδιάμεσο σταθμό, και γνωστός για τις φιλοναζιστικές του αντιλήψεις. Με τον Λίντμπεργκ στην εξουσία, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα για την εβραϊκή κοινότητα της Αμερικής, όπως απεικονίζεται μέσα από την οικογένεια Ροθ, τη γειτονιά και τους φίλους τους. Ο Φίλιπ, επτά ετών όταν ξεκινάει η αφήγηση και εννιά όταν τελειώνει, διηγείται τις αναμνήσεις του από τη δύσκολη και παράξενη εκείνη εποχή - και ο Ροθ συναιρεί τη γνώση και την άποψη του ώριμου αφηγητή με τη ματιά του παιδιού.
Μυθοπλαστική αυτοβιογραφία
Δεν είναι η πρώτη φορά, φυσικά, που ο Ροθ κάνει αυτοπροσώπως την εμφάνισή του σε ένα μυθιστόρημά του ή μιλάει για την παιδική του ηλικία. Αυτή τη φορά, όμως, κάνει την παιδική του ηλικία μυθιστόρημα. Και υπογραμμίζει το μυθοπλαστικό στοιχείο, τη φαντασία που συνυπάρχει με την αυτοβιογραφία, τοποθετώντας την παιδική αυτή ηλικία σε μια εποχή που ουδέποτε υπήρξε.
Ετσι, επί προεδρίας Λίντμπεργκ, οι Εβραίοι των ΗΠΑ μοιράζονται, σε ένα βαθμό, τη μοίρα των Εβραίων της Ευρώπης - αυτή δεν ήταν πάντα μια αγωνία τους; Εχουν το μερίδιό τους στον αντισημιτισμό, τις διώξεις, τη ναζιστική παράνοια, μιας και ο Λίντμπεργκ και οι συν αυτώ είναι σύμμαχοι του Αξονα και υπερασπίζονται τον απομονωτισμό στο πλαίσιο μιας φιλοναζιστικής ουδετερότητας. Ο φόβος κατακλύζει τη ζωή τους πολύ πριν από τη φρίκη. Τους χρεώνεται ο ίδιος ο πόλεμος. Η αμερικανικότητά τους αμφισβητείται. Παύουν να ελέγχουν τη ζωή τους. Κάποιοι οργίζονται, φεύγουν, πολεμούν ενάντια στον Χίτλερ, τραυματίζονται και θυμώνουν ακόμα περισσότερο, όπως ο εξάδελφος Αλβιν. Αλλοι υπομένουν τη μοίρα τους με μεγαλύτερη ή μικρότερη καρτερία. Ο τρόμος και η αγωνία κατακτούν ακόμα και τα όνειρά τους: ο μικρός Φίλιπ βλέπει στον ύπνο του τον Χίτλερ να σβήνει τα πρόσωπα των Αμερικανών προέδρων στα γραμματόσημά του και να παίρνει τη θέση τους.
Ευρηματικός, ο Ροθ παρουσιάζει με τη γνωστή δεξιοτεχνία του τον μικρόκοσμο της οικογένειας και του άμεσου περιβάλλοντός της, τις ψυχικές διακυμάνσεις των προσώπων, την ένταση των αισθημάτων τους. Ο Φίλιπ, ο πατέρας και η μητέρα αποτελούν αυθυπόστατους, ολοζώντανους χαρακτήρες. Ο φιλοτελισμός σχολιάζει λοξά τα τεκταινόμενα.
Απρόβλεπτο εμπόδιο
Υπάρχει όμως ένα απρόβλεπτο εμπόδιο, στο οποίο σκοντάφτει ακόμα και η μαστοριά του Ροθ: η ίδια την Ιστορία, τα πραγματικά γεγονότα που διεκδικούν πολύ δυναμικά τη θέση της στο μυαλό του αναγνώστη. Και θέτουν ερωτήματα στα οποία δυσκολεύεται να απαντήσει κανείς αν δεν διαθέτει πολύ καλή γνώση της αμερικανικής ιστορίας (δεν είναι τυχαίο το αναλυτικότατο επίμετρο). Αν δηλαδή παραβλέψουμε το παραξένισμα που δημιουργεί αυτή η μετατόπιση των γεγονότων και ως θόρυβος βάθους συνοδεύει την ανάγνωση, ερχόμαστε αντιμέτωποι με απορίες του τύπου: το φιλειρηνικό κίνημα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε χαρακτήρα εν γένει αντιδραστικό ή υπήρχαν διαφοροποιήσεις και αποχρώσεις; Στην οργάνωση America First, ασχέτως της επιρροής Λίντμπεργκ, υπήρχαν και προοδευτικά στοιχεία; Ο αντισημιτισμός στις ΗΠΑ είχε μια δυναμική που τον καθιστούσε επικίνδυνο; Και από την ανάποδη: αν το βιβλίο δεν αποτελεί παραβολή για τη σημερινή πολιτική των ΗΠΑ, όπως διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ο ίδιος ο συγγραφέας, τι στόχο έχει; Υμνεί εκ του αντιθέτου την αμερικανική πολιτική της εποχής; Θυμίζει ότι ο φασισμός μπορεί να γεννηθεί πάντα και παντού, και μέσα στην ίδια την παράδοση του καλού αγρότη - καουμπόι που συνέχει την αμερικανική εθνική διαδρομή; ΄Η μήπως απλώς ο συγγραφέας παίζει με τις τεχνικές και τα είδη, για να ξαναζήσει την παιδική του ηλικία;
Ακόμα κι έτσι να είναι, όμως, το βιβλίο του Ροθ βάζει αναπόδραστα τον αναγνώστη μπροστά στη σχέση του με την Αμερική, μπροστά στη γνώση του για την Αμερική της καθημερινότητάς μας, την πανταχού παρούσα και μαζί ανιγματική και, επί της ουσίας, άγνωστη - για όσους δεν τη γνωρίζουν εκ των έσω. Ετσι, μετατρέπει την ενδεχόμενη αδυναμία του στο μεγαλύτερο προσόν του.
http://www.ekathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_16/12/2007_252490
Δύο αποσπάσματα από τον Βασίλη Ραφαηλίδη:
“Διά των εβραίων θα προκύψουν οι χριστιανοί, που κάνουν πως ξεχνούν ότι ο Χριστός και οι Απόστολοι ήταν Εβραίοι, όπως άλλωστε και ο δημιουργός του χριστιανισμού, ο Απόστολος Παύλος.
Θέλω να πω πως είναι τρελό να αγαπάς τον Χριστό και να μισείς τους Εβραίους και να μην έχεις συνείδηση κι από πάνω ότι τους μισείς γιατί, συν τοις άλλοις, είναι οι βασικοί δημιουργοί του καπιταλισμού, όπως και του κομμουνισμού, άλλωστε.
Πιο δημιουργικός λαός δεν εμφανίστηκε ποτέ στην ιστορία. Πολύ μικρός λαός οι εβραίοι και σήμερα όπως και τότε, συνεχίζουν να κυριαρχούν στον κόσμο ολόκληρο, και στην οικονομία και στην επιστήμη και στην τέχνη.
Προσωπικά, λατρεύω τους Εβραίους.
Αλλά μισώ τους Σιωνιστές, δηλαδή τους εθνικιστές Εβραίους, εκείνους τους φανατικούς με το κοτσιδάκι και τη σκούφια.
Άλλωστε, θεωρώ ηλίθιους όχι μόνο τους εβραίους εθνικιστές, δηλαδή τους σιωνιστές, αλλά απαξάπαντες τους εθνικιστές κάθε εθνικότητας, των ελλήνων, των τούρκων και των σκοπιανών εθνικιστών συμπεριλαμβανομένων“.
(Βασίλης Ραφαηλίδης, Η μυθική ιστορία των Εβραίων, σελ.18-19).
Και συνεχίζει ο Ραφαηλίδης:
“Εγώ προσωπικά είμαι φανατικά φίλος των εβραίων αλλά και ριζικά αντισιωνιστής. Αν κάποιοι δόλιοι ή αγράμματοι επιμένουν να μην ξεχωρίζουν τις δύο έννοιες, δε φταιν γι’αυτό ούτε οι τίμιοι Εβραίοι ούτε οι προοδευτικοί άνθρωποι που ήμασταν πάντα μαζί τους, αλλά ποτέ δεν είχαμε καλές σχέσεις με τον εθνικισμό, νοούμενο όχι σαν εργαλείο πολιτικής δουλειάς αλλά σαν ιδεολόγημα, όχι σαν τρόπο αντίδρασης κατά των καταπιεστών και των εξουσιαστών, αλλά σαν τρόπο τόνωσης μιας ελλειμματικής προσωπικότητας με δάνεια παρμένα από την εθνική ιστορία και την εθνική μυθολογία που εκλαμβάνεται ως ιστορία από τους ηλίθιους» (σελ.92).
doctor
Αντίοχε Επιφανή,
κατ’ αρχάς σ’ευχαριστούμε για το κείμενο του Παπαχελά. Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε το πως κινείται η κυνική εξωτερική πολιτική των κρατών και πως ιεραρχούνται οι προτεραιότητες των διαφόρων λόμπι. Για να διαπιστώσουμε ότι για άλλη μια φορά ο “ελληνισμός” κινείται μάλλον σε μια ανορθολογική τροχιά, παρά με το συμβατικό τρόπο.
Επίσης ρωτάς:
“Έχει παρατηρήσει κανείς κάποια ουσιαστική φιλελληνική στροφή των Εβραίων στην σύγχρονη εποχή;
Μάλλον περί του αντιθέτου υπάρχουν παραδείγματα.
Άρα δεν υπάρχει κανένας λόγος για να αναθεωρήσουμε την στάση μας απέναντί τους…”
Και σου απαντώ:
Εκατοντάδες είναι οι Εβραίοι που υπεράσπισαν το επιστημονικά ορθόν από διάφορα ενοχλητικά ιδεολογήματα. Προς το παρόν μου ‘ρχεται το όνομα της Μαίρης Λέφκοβιτς! Μια Εβραία κατέριψε το μύθο της Μαύρης Αθηνάς… Πρόσφατα, η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών -δηλαδή το ανώτατο επιστημονικό όργανο για το συγκεκριμένο ζήτημα- που ιδρύθηκε για να μελετήσει κυρίως το Ολοκαύτωμα και την Αρμενική Γενοκτονία, αποφάσισε σε συνέδριό της στο Σαράγεβο, να εντάξει στην κατηγορία των μεγάλων γενοκτονιών του 20ου αιώνα ΚΑΙ τη γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής από τον τουρκικό εθνικισμό. Και όπως ίσως ξέρεις, η δικιά μας γενοκτονία υπήρξε ένα απαγορευμένο θέμα από την ελλαδική εξουσία για περισσότερα από 70 χρόνια ! Και φυσικά… χωρίς τη συναίνεση των Εβραίων επιστημόνων, ποτέ δεν θα μπορούσε να γίνει τέτοια αναφορά.
Και να πάμε λίγο παραπίσω -γιατί εμείς δεν είμαστε Βαλκάνιοι, αλλά Έλληνες της Ανατολής- μια Εβραία, η Ρόζα Λούξεμπουργκ υποστήριξε ότι η απολυταρχική “Τουρκία” πρέπει να διαλυθεί και οι σοσιαλιστές να υποστηρίξουν τα χριστιανικά κινήματα των λαών. Τη στιγμή που οι “δικοί μας” -από τον Ίωνα Δραγούμη και τον Παντελή Πουλιόπουλο, έως τον Ιωάννη Μεταξά- έκαναν ότι μπορούσαν να παραμείνουμε σκλάβοι και να ηττηθούμε τελικά.
Εξάλλου, τους Έλληνες στη Σμύρνη δεν τους παρέδωσαν Εβραίοι στον Κεμάλ , αλλά Έλληνες… σαν τον Γούναρη, το Στεργιάδη, το βασιλιά κ.λπ.
Το συμπέρασμα λοιπόν είναι :
Κανείς δεν μπορεί να μιλά για ενιαία συμφέροντα και ενιαία συμπεριφορά κανενός λαού. Ούτε για τους Εβραίους, ούτε για τους Έλληνες, ούτε για τους Ίνκας ….
Μ-π
To άρθρο είναι άριστο. Ως ένα σημείο θα είχε ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε πως ο λογος των Πρωτοκόλλων έχει γίνει μέρος του δημόσιου λόγου στην Ελλάδα, σε περιοχές εκτός του Πλεύρη.
Ορισμένες παρατηρήσεις:
Σιωνισμός είναι η υποστήριξη της δημιουργίας και ύπαρξης ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη. Δεν είναι το επίσημο όνομα του ισραηλινού εθνικισμού και δεν είναι οι ορθόδοξοι εβραίοι με τα κοτσιδάκια που αναφέρεται.
Υπάρχουν διάφορες μορφές σιωνισμού, ο σοσιαλιστικός στυλ κιμπουτς, ο αναθεωρητικός εθνικιστικός στυλ ισραηλινής δεξιάς, ο μεσσιανικός αυτών των ορθοδόξων που αρνούνται το κράτος του ισραήλ πριν επανέλθει ο μεσσιας κτλ.
Αρα όποιος υποστηρίζει την ύπαρξη δυο κρατών στη Μ.Ανατολή είναι και σιωνιστής. Αν κάποιος θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται ως αντι-σιωνιστής τότε θεωρεί οτι λανθασμένα ιδρύθηκε και λανθασμένα συνεχίζει να υπάρχει το κράτος του Ισραήλ. Βέβαια μετά θα είχε ενδιαφέρον το τι πιστεύει για την ίδρυση της δικιάς του πατρίδας αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Αυτά που ανέφερα δεν αποτελούν υπεράσπιση του σιωνισμού ως κινήματος που ο καθένας έχει δικαίωμα να θεωρεί οτι είναι λανθασμένο ή φασιστικό. Απλώς είναι μια επεξήγηση των όρων γιατί πάνω σε αυτή τη παραπληροφόρηση γεννιούνται πολλές εικασίες.
1. Το Ισραήλ δεν είναι “οι εβραίοι”. Η αφελής ή κακόβουλη σύγχυση των δυο εννοιών είναι η βάση του μοντέρνου αντισημιτισμού, που ο Ταγκιεφ ονομάζει “εβραιοφοβία”.
2. Το Ισραήλ δεν είναι ο κληρονόμος του εβραϊσμού, ο ελληνικός εβραϊσμός συνεχίζει να υπάρχει και αποτελεί ο ίδιος τον θεματοφύλακα της μνήμης των νεκρών του. Αρα το να προσπαθείς να συνδέσεις τις οποιοσδήποτε διώξεις των εβραίων ελλήνων με τα δεινά των παλαιστινίων είναι αδόκιμη.
3. Η σύγκριση των ισραηλινών με τους ναζιστές είναι εκ του πονηρού. Γίνεται με σκοπό την απανθρωποίηση της μιας μεριάς και την εκμηδένιση των επιχειρημάτων τους. Η ίδια τακτική, δηλ η σύγκριση με τους ναζί, είναι συνήθης τακτική απαξίωσης του αντιπάλου, πχ ο χαρακτηρισμός ισλαμοφασιστες.
Επίσης προχωράμε στην σχετικοποίηση των εννοιών “γενοκτονία”. Λόγω του μεγέθους των συγκρούσεων, λόγω της αντιμετώπισης των εμπόλεμων μεταξύ τους, λόγω του μεγέθους των νεκρών και την διανομής τους μεταξύ των μερών, λόγω των αποδεκτών λύσεων από τις δυο μεριές, δεν μπορούμε να μιλάμε για γενοκτονία και ακόμα λιγότερο για ναζιστικές διώξεις όπως ανέφερες.
Ειδικά απο την στιγμή που συγχέεις τους εβραίους έλληνες με τους ισραηλινούς, η σχετικοποίηση της έννοιας της γενοκτονίας που επιχειρείς έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μερικοί μελετητές έχουν αναφέρει ότι έτσι, (δηλ μπερδεύοντας τους εβραίους με τους ισραηλινούς και κατηγορώντας τους οτι κάνουν οτι τους έκαναν), μειώνουμε την δική μας “εθνική” ενοχή για τις διώξεις κατά των “δικών” μας εβραίων. Επίσης έτσι αφαιρούμε την όποια υποχρέωση αισθανόμαστε οτι έχουμε για να είμαστε σε επιφυλακή σήμερα.
Για να τελειώσω να παρατηρήσω το εξής: είναι γελοίο και προσβλητικό να μιλάμε στην Ελλάδα για το ότι οι εβραίοι παρουσιάζονται συνέχεια ως κυνηγημένοι. Στην Ελλάδα όπου απουσιάζει η εβραϊκή ιστορία και το ολοκαύτωμα απο τα σχολικά βιβλία, που απουσιάζει απ’τα ΜΜΕ η οποιαδήποτε αναφορά στην εβραϊκή κοινότητα, όπου αποσιωπάται η παρουσία τους, όπου διοργανώνονται πορείες ενάντια σε εβραϊκές κοινότητες οι οποίες υποστηρίζονται από 2 κόμματα του κοινοβουλίου, όπου απουσιάζει η παντελής υποστήριξη όταν λοιδορείται η εβραϊκή κοινότητα στο σύνολο της. Που και να μην παρουσιάζονταν ως κυνηγημένοι!!
Ακόμα όμως και να ήταν αλήθεια, τι σχέση έχει η οικοδόμηση του ΑΠΘ πάνω σε μισό εκατομμύριο τάφους με την οικοδόμηση οικισμών στα Κατεχόμενα; Μα ακόμα και να είχαν αρνούμαι να δεχτώ την λογική των συμψηφισμών.
Εβραϊκός Φιλελληνισμός κατα το ‘21 = http://tuki8eblom.wordpress.com/2007/06/04/%ce%95%ce%b2%cf%81%ce%b1%cf%8a%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%a6%ce%b9%ce%bb%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf/
Για τη Μακεδονία = http://www.greekembassy.org/embassy/content/en/Article.aspx?office=1&folder=19&article=23272
http://www.ellines.gr/ipo.htm (ειδικά η εμπλουτισμένη έκδοση σε βιβλίο του κομματιού περι της ελληνικότητας της Μακεδονίας βασισμένο σε πηγές της Τορα/Παλαιάς Διαθήκης και Ταλμουδ ήταν το μόνιμο δώρο των Ι.Κ. και του ΚΙΣ προς όλους τους ξένους επισήμους και ταυτόχρονα είχε αποσταλεί σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς στους οποίους είναι μέλη).
Μια διευκρίνηση: ο αντισημιτισμός δεν υπάρχει μόνο με την εύκολα αναγνώσιμη μορφή του Πλεύρη. Υπάρχει και μέσω της παρεισφρυσης στον λόγο αντισημιτικών στερεοτύπων και αδόκιμων συγκρίσεων ασυνείδητα ή ενσυνείδητα.
Πχ προσωπικά είμαι σίγουρος οτι ο planitas θα φρίξει με την παρατήρηση του προηγούμενου σχολίου οτι στον λόγο του υπάρχουν αντισημιτικά στοιχεία. Πιστεύω οτι σε ατομικό επίπεδο ούτε θεωρεί οτι είναι αντισημίτης και θεωρεί απαράδεκτο τον Πλεύρη και όνειδος της ανθρωπότητας το Ολοκαύτωμα. Παρ’όλα αυτά είναι χαρακτηριστικός ώς παράδειγμα του πως οι εβραίοι έλληνες ταυτίζονται με τους ισραηλινούς και πως αντισημιτικά στερεότυπα κυριαρχούν στην εικόνα που υπάρχει για το Ισράηλ σήμερα.
Από εκεί και πέρα να παρατηρήσω οτι όντως η κριτική στο Ισραήλ δεν ταυτίζεται με τον αντισημιτισμό. Δεν έχω πρόβλημα να παραδεχτώ οτι κυρίως στις ΗΠΑ χρησιμοποιείται το φόβητρο του αντισημιτισμού ως μέθοδος αποφυγής κριτικών απέναντι στο ισραήλ. Η ίδια όμως κριτική έχει διαφορετικό νόημα στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα, μιας και διατυπώνεται κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Πχ όταν στις ΗΠΑ μιλάν για τον σφαγέα Σαρον, τότε εννοούν έναν ηγέτη που θυσιάζει άσκοπα ζωές παλαιστινίων πατριωτών. Στην Ελλάδα όμως σημαίνει ταυτόχρονα ότι οι εβραίοι/ ισραηλινοί ξεκοιλιάζουν αθώους παλαιστίνιους και τους παίρνουν τα όργανα.
http://thumbsnap.com/v/uBAAkxG5.jpg
Αυτή η κατηγορία είναι η ιστορική συνέχεια του blood libel, της κατηγορίας ότι οι εβραίοι καταναλώνουν το αίμα χριστιανόπαιδων για την παρασκευή αζύμων/ ματζότ για το Πέσσαχ.
Η ίδια κριτική λοιπόν παίρνει διαφορετικές έννοιες, ανάλογα με το ποιός την εκφέρει και κάτω απο ποιές συνθήκες γίνεται.
Αbravanel επειδή δεν έχω την μύγα, δεν πρόκειται να μυγιαστώ.
Μερικοί προσπαθούν να φτιάξουνε ρατσιστές και αντισημίτες (δεν μου αρέσει η λέξη γιατί αν την ετυμολογήσεις θα δεις ότι είναι μειωτικός ο όρος σημίτης), αλλά εγώ δεν θα κλείσω τα μάτια στα ιστορικά γεγονότα για να μη με πουνε άτομα σαν εσένα αντισημίτη.
Πες μας εσύ πόσοι Εβραίοι υπήρχαν στην Παλαιστίνη το 1948 και πόσοι σήμερα. Πες μας πόσοι Παλαιστίνιοι έχουν χάσει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και ζουν φυλακισμένοι στην χώρα όπου ζουν αιώνες. Το κράτος αυτό, είναι δημιούργημα των νικητών του δευτέρου παγκοσμίου. Το θύμα έγινε θύτης και αν θες πες ότι δεν είναι έτσι. Στο όνομα της εβραϊκής φυλής έγινε το θλιβερό ολοκαύτωμα των ναζί, και στο όνομα της εβραϊκής φυλής γίνεται και η σημερινή εθνοκάθαρση και γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Για σένα φαντάζομαι η σωστή στάση είναι να στηλιτεύσουμε την γενοκτονία των Ευρωπαίων Εβραίων και να τσουμπεκιαστούμε στην γενοκτονία των Παλαιστινίων.
Φαντάζομαι πως η μόνη σου επαφή με την περιοχή θα είναι τα βιβλία, ή κάποια “politically correct” δημοσιεύματα. Εγώ έχω δει τον φόβο. Έχω δει και την κόλαση. Οπότε μη μου λες, σε παρακαλώ, ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω δυο βοδιών άχυρα.
Έλληνας Εβραίος και Ισραηλίτης δεν είδα που τα μπέρδεψα. Μάλλον εσύ ήθελες να τα μπερδέψω; Γίνε λίγο πιο συγκεκριμένος για να σ’απαντήσω σ’αυτό.
“άτομα σαν κι εσένα”…
Ο Αμπραβανέλ είναι Ελληνας Εβραίος και τολμώ να πω ότι ο ίδιος, επειδή είναι ανοιχτόμυαλος, εξελίσσεται προς το καλύτερο. Ανοίγοντας το μπλογκ του στην αρχή με… τρόμαξε, βλέπω ένα αγγλόφωνο μπλογκ κατά του αντισημιτισμού, που έφτιαξε δεδηλωμένος Ελλην Εβραίος και λέω μέσα μου (πω-πω, η χώρα θα γίνει τώρα ρεζίλι! Αντε μετά να αποδείξω κι εγώ ότι δεν είμαι αντισημίτης όταν καταδικάζω το Απάρτχαϊντ κατά των Παλαιστινίων από το Ισραήλ).
Επειδή όμως ο διάλογος εξευμενίζει τα πνεύματα, βλέπω τώρα έναν Αμπραβανέλ διαλλακτικότατο και διατεθειμένο να παραδεχτεί αυτό που προσπαθούσα κι εγώ κάποτε να του πω (για τον Μίκη Θεοδωράκη εκείνη την εποχή), το ότι:
Μια διευκρίνηση: ο αντισημιτισμός δεν υπάρχει μόνο με την εύκολα αναγνώσιμη μορφή του Πλεύρη. Υπάρχει και μέσω της παρεισφρυσης στον λόγο αντισημιτικών στερεοτύπων και αδόκιμων συγκρίσεων ασυνείδητα ή ενσυνείδητα.
Επίτηδες αντέγραψα το τμήμα αυτό του σχολίου του Αμπραβανέλ για να φανεί το πόσο θετικός είναι. Στη θέση του Πλάνητα ήταν και ο Μίκης Θεοδωράκης και πολλοί άλλοι.
Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα να παραδεχτώ ότι ΕΙΜΑΙ ρατσιστής, τουλάχιστον για δύο λόγους
1) Δέχομαι ότι οι άνθρωποι είναι γενικά αποτυχημένο βιολογικό είδος και ΚΑΛΥΤΕΡΑ αντί γι’ αυτούς να κυριαρχούσαν τα… δελφίνια (species-racism)
2) Δέχομαι από τη στιγμή που γεννήθηκα η κοινωνία διοχέτευσε την πρωτοειδή ανάγκη του νου μου, να διακρίνει ανάμεσα σε καλούς και σε κακούς, με το να δημιουργήσει τις γνωστές στερεότυπες εικόνες του ότι “εμείς είμαστε οι καλοί, και κάποιοι άλλοι είναι οι κακοί”.
Από κει και πέρα…
Ευχαριστώ για την ψύχραιμη απάντηση. Αναφέρεις:
Επίσης, πρέπει να πω ότι με εκνευρίζει η παρουσίαση των Εβραίων ως αιωνίων αδικημένων, από την στιγμή που την μετά 1948 εποχή έχουν αντικαταστήσει τους ναζί, εποικίζοντας την Παλαιστίνη και ξεκληρίζοντας τον γηγενή πληθυσμό.
Ακόμα και αν δεχτούμε οτι οι ισραηλινοι έχουν αντικαταστήσει τους ναζί, εσύ αναφέρεσαι σε εβραίους. Εβραίος είμαι και εγώ και ταυτόχρονα υπενθυμίζω οτι πλείστες φορές αναφέρεται στην Ελλάδα, (το οποίο είναι γελοίο και προσβλητικό για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω), οτι οι εβραίοι μας πρήζουν γιατί παρουσιάζονται αιώνια θύματα. H εβραική κοινότητα στην Ελλάδα τι έχει κάνει ώστε να σ’εκνευρίζει η ανύπαρκτη υπενθύμιση των δεινών της πριν και μετά το Ολοκαύτωμα;
Εαν επιθυμείς να ξεκαθαρίσεις οτι εννοούσε ως “Εβραίους” τους Ισραηλινούς, τότε απλά υποκύπτεις στο σφάλμα να ταυτίζεις τους εβραίους γενικά με τους ισραηλινούς.
Επαναλαμβάνω: λες οι εβραίοι αντικατέστησαν τους ναζι. Ποίοι εβραίοι; Οι ισραηλινοί; Τοτε γιατί δεν λες συγκεκριμένα “οι ισραηλινοί”. Καταλαβαίνεις τώρα γιατί θεωρώ οτι μπερδεύεις τις έννοιες “εβραίος” και “ισραηλινός”;
(δεν μου αρέσει η λέξη γιατί αν την ετυμολογήσεις θα δεις ότι είναι μειωτικός ο όρος σημίτης)
H λέξη δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στην Γερμανία για να μπορέσει να εισχωρήσει στον δημόσιο λόγο το μίσος κατά των εβραίων, το οποίο μέχρι τότε θεωρούνταν οτι εκφράζονταν με τρόπους υπερβολικά “λαϊκούς”. Ο όρος μαζί με την επιστημονική θεωρία που τον ακολούθησε επέτρεψε την έκφραση του μίσους χωρίς να θίγεται προσωπικά ο ενάγων αφού ήταν μια “καθαρή” μορφή, ενδεδυμένη με επιστημονικό μανδύα.
Η οποιαδήποτε αντίθεση στην απάνθρωπη τακτική του κράτους του Ισραήλ, συχνά εμφανίζεται έντεχνα ως αντισημιτισμός!
Οπως ανέφερα αυτό όντως συμβαίνει, μαζί και με το αντίθετο: όλα βαπτίζονται στην κολυμβήθρα του αντισιωνισμού.
Επαναλαμβάνω οτι εξαρτάται από τα άτομα και τις περιστάσεις. Αλλιώς εννοείται στις ΗΠΑ και αλλιώς στην Ελλάδα. Πχ οι διαδηλώσεις για τον Λίβανο το 2006 μπορούν να θεωρηθούν ως πηγή ειλικρινούς αγανάκτησης. Παρ΄όλα αυτά στη Θεσσαλονίκη κατέληξαν σε βεβήλωση του Μνημείου του Ολοκαυτώματος και σε πορεία ενάντια στην ίδια την Εβραική Κοινότητα της πόλης. Και οι δύο διοργανώθηκαν απο Συν και ΚΚΕ και τα οποία επιδοκίμασαν τις ενέργειες μετά. Κατ΄εσέ οι διαδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη ήταν κατά του πολέμου στον Λίβανο; Αν όχι κατά ποιων ήταν; Αν ναι, τότε γιατί δεν κατέληξαν στο τοπικό παράρτημα του ΥΠΕΞ, μιας και η χώρα μας εποίησε την νήσσαν;
Πες μας εσύ πόσοι Εβραίοι υπήρχαν στην Παλαιστίνη το 1948 και πόσοι σήμερα. Πες μας πόσοι Παλαιστίνιοι έχουν χάσει κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και ζουν φυλακισμένοι στην χώρα όπου ζουν αιώνες. Το κράτος αυτό, είναι δημιούργημα των νικητών του δευτέρου παγκοσμίου.Σκοπός μου δεν είναι να υπερασπιστώ το ισραηλ και δεν σκοπεύω να το κάνω. Οι όποιες διαφωνίες μου εστιάζονται στο πως η ισραηλοπαλαιστινιακή διαμάχη επηρεάζει την δική μου ζωή και γίνεται λαβή για την ανάπτυξη μίσους προς την ελληνοεβραική κοινότητα και αποστροφής προς το Ολοκαύτωμα.
Το θύμα έγινε θύτης και αν θες πες ότι δεν είναι έτσι.Για τις 5.500 εβραίων έλληνων δεν έγινε έτσι, ακόμα και αν δεχτούμε τη ναζιστική φύση των ισραηλινών.
Στο όνομα της εβραϊκής φυλής έγινε το θλιβερό ολοκαύτωμα των ναζί, και στο όνομα της εβραϊκής φυλής γίνεται και η σημερινή εθνοκάθαρση και γενοκτονία στην Παλαιστίνη.Στο όνομα του εξολοθρευτικού αντισημιτισμού έγινε το Ολοκαύτωμα, όχι στο όνομα της εβραϊκής “φυλής”.
Για σένα φαντάζομαι η σωστή στάση είναι να στηλιτεύσουμε την γενοκτονία των Ευρωπαίων Εβραίων και να τσουμπεκιαστούμε στην γενοκτονία των Παλαιστινίων.Ευτυχώς στην Ελλάδα δεν κινδυνεύουμε από αυτό τον κίνδυνο.
Να επαναλάβω επίσης ότι η σχετικοποίηση του όρου “γενοκτονία” είναι απευκταία για πολλούς λόγους. Πρώτον γιατί οδηγεί σε αποδυνάμωση της πραγματικής σημασίας του όρου, δεύτερον γιατί απονομιμοποιεί την μια πλευρά αφού δεν μπορεί να γίνει διάλογος με γενοκτόνους και τρίτον οδηγεί στη λογική των συμψηφισμών. Επίσης ο οποιοσδήποτε παραλληλισμός οποιασδήποτε ομάδας με τους ναζί, ισλαμιστες/ισραηλινοί/παλαιστίνιοι/αμερικανοί, γίνεται πάντα εκ του πονηρού με σκοπό να απανθρωποποιήσει τον αντίπαλο.
Οι παραπάνω παρατηρήσεις δεν εισέρχονται στην ουσία του προβλήματος του Μεσανατολικού αλλά απλά είναι οι ενστάσεις μου για την χρησιμοποίηση ορισμένων όρων που με αφορούν άμεσα.
υγ.Φαντάζομαι πως η μόνη σου επαφή με την περιοχή θα είναι τα βιβλία, ή κάποια “politically correct” δημοσιεύματα. Εγώ έχω δει τον φόβο. Έχω δει και την κόλαση. Οπότε μη μου λες, σε παρακαλώ, ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω δυο βοδιών άχυρα.
…
Παιδιά, καλό… σούρουπο Πρωτομαγιάς!
Σήμερα έφτιαξα διπλό ποστ (σε δύ