-Γιατί γίνονται καυγάδες στην Μπλογκόσφαιρα ;

Σκέψεις πάνω στο μέγα Φιλοσοφικό ερώτημα :

                        
Γιατί γίνονται Μπλογκο-καυγάδες και Κουρούμπελα στην Μπλογκόσφαιρα ;

                                    

 

                                   

                       

-Λέγεται ότι ο μέσος άνθρωπος κάνει περίπου 50.000 σκέψεις την ημέρα
-οι περισσότερες είναι μάλλον μα$#@2κίες… Σκέψεις ημιτελείς , προσωρινές , αναδραστικές (γιατί με κοιταξε ετσι αυτος )
-μικρες παρατηρησεις της καθημερινοτητας ” γιατί οι νεοι μας φορανε ασπρα καλτσακια” γιατί αυτός φορα γραβατα με πανω της ζωγραφισμένη την Νταιζη Ντακ” κλπ
-αναμνησεις ” αραγε μ’ αγαπά ακομα η Βαρβάρα ; και τι ωραια βυζια που ειχε κ.λ.π “
-προβλεψεις “‘ αραγε θα με χεσει παλι ο προισταμενος για εκείνη την πατάτα πουκανα προχθες;”
-κι αναμεσα τους και καποιες σκεψεις που υπεριπτανται στον θαυμαστο κόσμο των Πλατωνικών ιδεων : ” Ποιος αλήθεια ειμ’ εγώ και που παω” ” Τα αστρα ειναι τρυπίτσες στον ουρανιο θόλο” ” Ο θεος μαλλον Μου μοιάζει ” κ.λ.π

….. Τώρα

Συνήθως οι σκεψεις που κανουμε προκαλουν -ή προκαλουνται και απο αντιστοιχα συναισθηματα
(αυτό θα το κουβεντιάσουμε μια αλλη φορά)

- Ομως τις φιλοσοφικές μας σκεψεις τις παιρνουμε – μόνοι με τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά : Τι ακριβώς σκεπτεσαι τωρα [σε ρωταει (ο)η συζυγος ή η(ο) γκομενα]

“Τιποτε ” ή “ε!  κατι με τη δουλεια μου ” ή “εσενα μαναρακι μου “

(ενώ απο μεσα σου λες …Που ναξερες …οτι εγώ ειμαι ενας (μια) παραγνωρισμένος Σπινόζα κ.λ.π )

—-
Τωρα

Στην εποχή του τυπωμενου χαρτιου η πιθανότητα να μετατραπει η στιγμιαια μας ‘‘φιλοσοφική” σκεψη σε αρθρο ή βιβλιο ηταν (ειναι ) ελαχιστες ….και ευτυχώς
(διοτι απο τι στιγμή που θα την βλεπαμε τυπωμενη θα λεγαμε -ή θα μας Το λεγανε …Μα ειναι δυνατον να καθησες και να γραψες -και να τυπωσες αυτή τη Μαλακία;)

Ετσι η πιθανοτητα εντυπου καυγά ειναι ελαχιστη και περιοριζεται στους πολύ μεγαλους Μα%#$#@@κες που παιρνουν τις εκαστοτε μ%$#@κίες τους πολύ στα σοβαρα και τις τυπώνουνε κιολας

Ε! ΣΤΗ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑ το κανουμε σχεδόν αυτόματα …

Και φυσικά μας την πεφτουνε γιατί και αλλοι διεκδικουν το δικό τους μεριδιο στην απολυτη μ$#@@κία …

                                               
Για αυτό και οι Μπλογκο καυγάδες και τα σχετικά

ΤΕΛΟΣ Α’ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ .

ΕΠΙΣΗΣ:

- Στο Ιντερνετ (Μπλογκοσφαιρα) βγαζουμε κομματια του εαυτου μας – κομματια-
που αλλου δεν θα βγαζαμε ποτε …και πιθανόν να μη γνωριζαμε ουτε οι ιδιοι…

κομματια θαμένα που μαλλον εκφραζουν και διαφορετικές μας χρονικότητες (μεσα σε καθε μεσηλικα κρυβεται κι ενα απωθημενοπαιδί κ.λπ)
- Αυτά τα κομματια (επειδή ειναι Γραπτά ..) μένουν και προκαλουν επισυνέπειες και παρασυνεπειες σε αλλους που δεν γνωριζουμε …..
- αυτες οι συνεπειες μπορουν να ειναι Καλές οι κακές …Να λειτουργουν σαν καταλύτες …να συν-προκαλουν ευχαριστη διαθεση (π.χ Κατι τετοιο ενιωσα κι εγώ και αλλοι στις Πρωτες Χελιδόνες …)

-Ομως
Επειδή το Κακό εχει περισσοτερες πιθανότητες να εκδηλωθεί
(διοτι ειναι πιο ευκολο ) οι χειροτερες πλευρες (δικές μας και των αλλων ) μαλλον επικρατουν …

Το ταξίδι στην Μπλογκόσφαιρα μοιάζει σαν να κολυμπάς σε μαγευτικές θάλασσες όπου όμως κάτω από τα πόδια σου τριγυρνούν σκυλόψαρα ..Και πιθανόν οι άλλοι να θεωρούν εσένα για σκυλόψαρο κ.ο.κ

Νοσφεράτος

 

                                   

                      

 

 Ο Νίκος Σαραντάκος έχει μια επίσης ενδιαφέρουσα άποψη για τις συγκρούσεις στη μπλογκόσφαιρα:

 “… καβγάδες γίνονται επειδή η μπλογκεπικοινωνία δεν έχει ούτε την εγγύτητα του προφορικού λόγου ούτε τη νηφαλιότητα και την απόσταση του γραπτού λόγου. Όπως λες κι εσύ, αν έπρεπε να τυπώσουμε σε βιβλίο τη μπαρούφα μας, δεν θα την τυπώναμε. Κι αν ήταν να σε βρω καταπρόσωπο, εσένα τον έστω παλιό μου φίλο, και να λύσουμε τις διαφορές μας, επειδή θα σέβλεπα και θα μέβλεπες θα ήταν πιθανότερο ή να συνεννοηθούμε ή να συγκινηθούμε. Και αν σε είχα κατάφατσα, μπορεί και να συγκρατιόμουνα και να μην πέταγα (σαν πορδή) την πρώτη βρισιά που μούρθε στο μυαλό. Ή, αν γινόμουν έξαλλος, θα τόβλεπες ότι έχω γίνει έξαλλος και (αν ήσουν καλόπιστος) θα τόπαιρνες υπόψη σου.Η ιντερνετική επικοινωνία συνδυάζει δυστυχώς τα χειρότερα των δύο κόσμων: την ψυχρότητα και την επιρρέπεια σε παρεξηγήσεις (ενίοτε κακόπιστες) που έχει ο γραπτός λόγος αλλά και την ευκολία να ξεστομίσεις βαριές κουβέντες χωρίς να το σκεφτείς, που έχει ο προφορικός.

Επίσης, το ιντερνέτι είναι προνομιακός χώρος αφενός μεν για καλλιτέχνες και εργάτες του λόγου, αφετέρου όμως για κάθε αποτυχημένο, μίζερο κακομοίρη, για κάθε φανατικό ή/και αργόσχολο, για κάθε ψώνιο που πίσω από μια περσόνα προσπαθεί -στην ανωνυμία ή την ψευδωνυμία που του προσφέρει το μέσο- να πατσίσει για τις απογοητεύσεις και τις αποτυχίες της πραγματικής ζωής, για τις οποίες βέβαια πάντα φταίνε άλλοι.”

 

 

                                               

                                                   

Ο δε Αλού Φαν Μαρξ, συνοψίζοντας την “ιστορική εμπειρία” του μπλογκοχωριού μας, έγραψε: 

“Καλοί είναι οι μπλογκοκαβγάδες…
Ζωντανεύουν τα αίματα και τα πνεύματα.

Αρκεί όμως

-να μην υπεισέρχονται σε προσωπικά, οικογενειακά και επαγγελματικά θέματα

-να μην ξεπερνάνε σε διάρκεια τον πόλεμο της Τροίας

-να μην επανέρχονται με την παραμικρή αφορμή στον αφρό της επιφάνειας (θυμάσαι τι μου είπες το 2005 στο blog της “γελαστής πέρδικας” στα σχόλια του ποστ της για τον Φασμπίντεν, κλπ κλπ κλπ.

-να μη στερούνται παντελώς χιούμορ. “