“Φυλετικός αναρχισμός” ή “Λοβοτομώντας τους πιτσιρικάδες”!

Με μεγάλη έκπληξη ενημερωθήκαμε από το indymedia για το πρόγραμμα ιδεολογικής διαπαιδαγώγισης (Κύκλος Αυτομόρφωσης) του Nosotros (Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια), το οποίο βρίσκεται όπως φαίνεται υπό τον απόλυτο ιδεολογικό έλεγχο της ψευδώνυμης Αντιεθνικιστικής Κίνησης του Νακρατζά.

Το Νοσότρος είναι ένας κοινωνικός χώρος με πλούσια πολιτιστική προσφορά και ενδιαφέρουσα πολιτική δράση. Όμως, όπως φαίνεται, στο ιδεολογικό επίπεδο κυριαρχείται ολοκληρωτικά από απόψεις που κυμαίνονται μεταξύ ενός περίεργου “φυλετικού αναρχισμού” και ενός ανοιχτού ρατσισμού.

Χαρακτηριστικά είναι τα θέματα που προτιμήθηκαν στο πλαίσιο του Κύκλου Αυτομόρφωσης:

-“Ο Φαλμεράγιερ και η εθνική καταγωγή των Ελλήνων“, ομιλητές: Φίλιππας Κυρίτσης και (κρατηθείτε) Νάσος Θεοδωρίδης (12/1/2012)

-“Η Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι τραγικές για τους κατοίκους συνέπειες της κατάρρευσής της“. Ομιλητές: Φίλιππας Κυρίτσης και (κρατηθείτε) Αμπντουλχαλίμ Ντέντε (19/1/2012),

-”Η ιστορία της Ελλάδας από εβραϊκή σκοπιά”. Ομιλητές: Φίλιππας Κυρίτσης και κάποιος από το Terminal 119 (26/1/2012).

   Ας τα ψιλο-σχολιάσουμε τώρα!

-Καλό ταξίδι Θόδωρε Αγγελόπουλε

..Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. 
Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα.
Και πεθαίνουμε….
Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήρορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο.
Μωρή φύση…! Μόνη σου είσαι, μόνος μου είμαι κι εγώ….

-Συναντήσεις στου Σαραντάκου: “Τουρκοχριστιανοί”-”Σλαβομακεδόνες ακροδεξιοί” και άλλα…….

Τελικά , ότι θέλεις βρίσκεις στο κονάκι  του Σαραντάκου! έτσι λοιπόν, με αφορμή άλλη μια συζήτηση για τον Ζαχαριάδη, η κουβέντα έφτασε και στα εθνοτικά της ελληνικής Μακεδονίας με την εμφάνιση ενός γραφικού Σλαβομακεδόνα ακροδεξιού, για τον οποίον τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη σύγκρουση “γηγενών αυθεντικών σλαβόφωνων απογόνων του Μεγαλέξανδρου” με τους “τουρκοχριστιανούς Πόντιους”. Όπου βέβαια ο όρος “τουρκοχριστιανοί Πόντιοι”  περιλαμβάνει όλους τους πρόσφυγες του ’22 που εγκαταστάθηκαν στις περιοχές που αυτός θεωρεί “αλύτρωτη αιγαιακή Μακεδονία”.

Η συζήτηση είναι αρκετά απολαυστική. Όμως φοβόμαστε ότι οι τάσεις αυτές βαθμιαία ενσταλάζουν (ένθεν κακείθεν) στις ψυχές κάποιων το μίσος, το ρατσισμό και εν τέλει δημιουργούν  επικίνδυνη… “εχθροπάθεια”.

Από καιρό τώρα, το πρόβλημα για την Αριστερά είναι η ανοχή -λόγω απίστευτου αμοραλισμού και βλακείας-  που δίνουν σ’ αυτές τις ακροδεξιές σλαβομακεδονικές ομάδες κάποιοι ανόητοι στον ΣΥΝ και στην “Αυγή”…. Να σημειώσουμε ακόμα ότι  σε συναφείς κύκλους -εκμεταλλευόμενοι την ημιμάθεια και την ανεκτική διάθεση διαφόρων  ιδιοκτητών φόρουμ- είναι in το θέμα “Η μη ελληνική καταγωγή των Ποντίων”.

Διαβάστε τα κυριώτερα σημεία της συζήτησης στου Σαραντάκου. Νομίζουμε ότι έχουν ενδιαφέρον! Όχι μόνο γιατί συναντήσαμε την ακροδεξιά σλαβομακεδονική φλυαρία, αλλά γιατί μιλήσαμε επίσης και για άγνωστα ζητήματα της ιστορίας της Αριστεράς.

-Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Σε παλιότερο κείμενό μου είχα γράψει πως “Κανένας δεν μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη του ριζικά καινούριου”. Θα επανέρχομαι σε αυτή την ιδέα για να μην απογοητευόμαστε, διότι η απογοήτευση των ανθρώπων είναι ένα ζητούμενο της εκάστοτε εξουσίας καθώς οδηγεί στην παραίτηση και στην πολυπόθητη συναίνεση. Η απογοήτευση καθιστά τον άνθρωπο ανελεύθερο.

Όσον αφορά στην αδυναμία πρόβλεψης, θυμίζω πως οι γενικευμένες, μαζικές, και επιθετικές παρεμβάσεις κατά τη διάρκεια των παρελάσεων της 28ης Οκτωβρίου ήταν κάτι που δεν το είχαν προβλέψει ούτε οι πολιτικοί ούτε εμείς. Επίσης, κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει πως αυτές ακριβώς οι παρεμβάσεις θα οδηγούσαν στην παραίτηση του τότε πρωθυπουργού και στην απευθείας ανάθεση της πρωθυπουργίας σε έναν μη εκλεγμένο τεχνοκράτη. Αλλά και στο χώρο της επαγγελματικής πολιτικής κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει τη συμμαχία σε συγκυβέρνηση πολιτικών χώρων που αλληλοκατηγορούνταν ως ψεύτες, προδότες, φασίστες, και γομάρια. Η ίδια η παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού δεν είχε προβλεφτεί από κανέναν σοφό οικονομολόγο ή πολιτικό φιλόσοφο.
Μην ενδίδετε στην αιτιοκρατική ανάλυση της Ιστορίας. Η Ιστορία γράφεται εκ των υστέρων ως ορθολογική ανασυγκρότηση των επιλεγμένων γεγονότων, και μάλιστα γράφεται από τους εκάστοτε νικητές.

Αναδημοσίευση από : Διογένης ο σκύλος

-Ο συντηρητισμός της ελλαδικής Αριστεράς και ο ελληνισμός της Ανατολής

Με αφορμή την ανάρτηση από το καλό ιστολόγιο του Raskolnikov    ενός ενδιαφέροντος άρθρου της Βίκυς Καραφουλίδου με τίτλο: Έθνος εναντίον τάξης, Η ιδεολογική αυτονομία του ελληνικού «σοσιαλισμού» του 19ου αιώνα και οι «εθνικές» του ερμηνείες, καταθέσαμε κάποιους προβληματισμούς, θεωρώντας ότι το αντικείμενο του “ελληνικού σοσιαλισμού” που καλείται να μελετήσει η συγγραφέας περιωρίζεται στα όρια του ελληνικού Βασιλείου, το οποίο -λίγο πολύ- θεωρείται ως ο όλος κόσμος των Ελλήνων.

Παραθέτουμε στη συνέχεια το σχόλιό μας, το οποίο απηχεί ευρύτερους προβληματισμούς  βασικούς για την υπόσταση της  ίδιας της αριστεροποντιακής μας κολεχτίβας -όπως γνωρίζουν οι τακτικοί μας φίλοι…

Να σημειώσουμε απλώς ότι το άρθρο της Β. Καραφουλίδου αποτελεί τμήμα μιας ευρύτερης μελέτης της («Η γλώσσα του σοσιαλισμού. Ταξική προοπτική και εθνική ιδεολογία στον ελληνικό 19ο αιώνα», εκδ. Βιβλιόραμα) που μόλις κυκλοφόρησε και την οποία επιφυλασσόμαστε να τη  σχολιάσουμε κάποια στιγμή ολοκληρωμένα:

“Πάντως, αυτό που δεν έχει μελετηθεί, αλλά αντιθέτως έχει υποβαθμιστεί δραματικά, είναι η σοσιαλιστική ιδεολογία στον ελληνισμό της Ανατολής, τόσο στους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όσο και στους Έλληνες της Ρωσίας. Από τα αποσπασματικά στοιχεία που γωρίζουμε, πρέπει να υπήρχε ένα πολύ ενδιαφέρον σοσιαλιστικό κίνημα, που συνομιλούσε με τα πλέον προχωρημένα στοιχεία των άλλων εθνικών ομάδων σ’ ένα περιβάλλον μετασχηματισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γνωρίζουμε επίσης ότι για ιστορικούς λόγους η βιομηχανική εργατική τάξη απαρτιζόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό από Έλληνες, οι οποίοι εξοντώθηκαν μαζικά είτε κατά την έναρξη της Γενοκτονίας μετά το 1914 (στα Αμελέ Ταμπουρού κ.λπ.) είτε με τη νίκη του κεμαλικού εθνικισμού το ’22. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι η εκτέλεση των 700 μεταλλωρύχων στη Μπάλια (Βιθυνία) από τα κεμαλικά στρατεύματα το Σεπτέμβριο του 1922.

-Η Κατάρα να έχεις δίκιο…

                                                                                         της Νάντιας Βαλαβάνη

Δημοσιεύτηκε στο ΔΡΟΜΟ της Αριστεράς
6 / 7.01.2011

                                                       

           

                       Σφίγγεται η καρδιά κάθε φορά που επιβεβαιώνεται η α ή β πρόβλεψη από τις αναλύσεις στο χώρο της Αριστεράς.

          Ας επανεξετάσουμε τι γράφουμε δύο χρόνια τώρα στο φως εξελίξεων των τελευταίων ημερών.

          Παράδειγμα πρώτο: Πόσες φορές έχω(ουμε) γράψει ότι στην Ελλάδα συντελείται ένα γιγάντιο πείραμα κοινωνικής μηχανικής με στόχο να βγουν στην πλάτη μας συμπεράσματα για την εφαρμογή πρωτοφανών μέτρων  σε βάρος και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών; Σήμερα, με «λαγό» τη δήλωση εκπροσώπου του ΔΝΤ ότι δεν επαρκεί το «συμφωνημένο» «κούρεμα» 50%, κυκλοφορούν νέα σενάρια: Για χρεοκοπία εντός ευρωζώνης με κούρεμα έως και 80%-«πιστωτικό γεγονός» και ενεργοποίηση των CDS επί του ελληνικού χρέους για πρώτη φορά από την ύπαρξη CDS παγκόσμια – «προκειμένου να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των αγορών στη λειτουργία τους». Δηλαδή «παίζει» η μετατροπή μας σε πειραματόζωα και για «μέτρηση» των επιπτώσεων των νέων παραμέτρων λειτουργίας του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος!

Δημοκρατία Under Construction

     Ένα βιβλίο για το κίνημα των πλατειών

Κυκλοφόρησε το : ” Δημοκρατία Under Construction: Από τους δρόμους στις πλατείες “

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Α/συνεχεια το βιβλίο “Δημοκρατία Under Construction: Από τους δρόμους στις πλατείες “ που αφορά σαν μια προσπάθεια αξιοποίησης της εμπειρίας και των παρακαταθηκών που άφησε το κίνημα των Αγανακτισμένων και των πλατειών το καλοκαίρι του χρόνου που πέρασε.
Πρόκειται για μία συλλογή κειμένων «που προσπαθεί από τη μία να επιχειρήσει μια πρώτη καταγραφή και συμπεράσματα και από την άλλη να διατηρήσει ανοιχτό τον διάλογο και τις διεργασίες ανατροπών που το κίνημα των αγανακτισμένων και οι πλατείες έθεσαν», όπως αναφέρουν οι εκδόσεις Α/συνεχεια.

Πάνω από είκοσι ενεργά συμμετέχοντες στο κίνημα των πλατειών συμβάλουν με κείμενα τους γύρω από ερωτήματα όπως: Πώς «ξαφνικά» καταλήφθηκαν οι πλατείες; Τι ήταν το φαινόμενο των Αγανακτισμένων;
Τι σήμαινε και ποια ζητήματα έθετε η «πραγματική» ή «άμεση δημοκρατία»;
Ποιες δυναμικές απελευθέρωσε και ποιά τα όρια του;
Τι είδους νέο δημόσιο χώρο όρισε;
Τι νέο έφερε σε επίπεδο πολιτικής κουλτούρας και κινηματικής οργάνωσης;
Ποιά ήταν η σχέση του με προηγούμενα υποκείμενα;

Τι προκλήσεις έθεσε για το ισχύον πολιτικό εποικοδόμημα αλλά και για τις δυνάμεις του ανταγωνιστικού κινήματος;
Ποιά η σχέση του με προηγούμενες κοινωνικές εκρήξεις (Δεκέμβρης 2008) και κινήματα ενάντια στην κρίση;
Τι ερωτήματα εγείρει σχετικά με την ανάδειξη νέων κοινωνικών αναφορών και διεργασιών συγκρότησης υποκειμένων;
Υπάρχει δυνατότητα «μετάθεσης» ή αντανάκλασης του στο πολιτικό επίπεδο;
Ποιά η σχέση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με αυτό;
Ποιός ο ρόλος του τοπικού και εθνικού στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του;
Τι είδους πολιτισμό παρήγαγε;
Πώς σχετίστηκε με τα αντίστοιχα κινήματα του εξωτερικού;

-Τα “κομμένα βιβλία”, η απωθημένη Ιστορία και η νεοελληνική υποκρισία

Με αφορμή κάποιες εκδηλώσεις του Ιδρύματος Ωνάση 

Καλά περάσαμε στις γιορτές με τον Εφραίμ, τον Παπαδήμο, τον Καρατζαφέρη και τον Γιωργάκη! Ήρθε όμως μια πρόσκληση από τη  Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση για να ταράξει τη χριστουγεννιάτικη Νιρβάνα μας.

Η πρόσκληση αφορούσε μια εκδήλωση με τίτλο:  Τα «κομμένα» σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας.  Το  σχετικό σκεπτικό, αναφέρει:
«Η Ιστορία της ΣΤ´ Δημοτικού είναι μόνο το πιο πρόσφατο από μια σειρά παραδειγμάτων σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας που προκάλεσαν τόσο σφοδρές αντιπαραθέσεις, ώστε εντέλει το Υπουργείο Παιδείας να υποχρεωθεί να τα αποσύρει, προκειμένου να ηρεμήσουν τα πνεύματα… Η εκδήλωση εντάσσεται στον κύκλο Η αφήγηση της Ιστορίας και η διδασκαλία της ως ιστορικά φαινόμενα που φιλοδοξεί να αναδείξει κρίσιμα ζητήματα όπως η διαμόρφωση της συλλογικής συνείδησης μέσα από την αντιμετώπιση του μαθήματος της Ιστορίας στο σχολείο και μέσα από τη δημόσια συζήτηση για θέματα ιστορίας, ή το ζήτημα της διάστασης που συχνά παρατηρείται ανάμεσα στην Ιστορία των ειδικών ιστορικών και την «επίσημη» σχολική εκδοχή της ιστορίας αλλά και τη δημόσια ιστορία γενικότερα. Ακόμα, το πώς πολιτικοί στόχοι και γενικότερες κοινωνικές τάσεις μιας εποχής επηρεάζουν τον τρόπο διδασκαλίας της Ιστορίας.»

Με δυο λόγια, εμείς καταλαβαίνουμε ότι  η απόκρυψη σημαντικών ιστορικών γεγονότων από τους “ειδικούς ιστορικούς”  -όπως οι Γενοκτονίες που συνέβησαν στην Ανατολή από έναν ακραίο εθνικισμό, η εν ψυχρώ σφαγή της Σμύρνης από τους κεμαλικούς, η αποσιώπηση της Οκτωβριανής Επανάστασης, η εσωτερική σύγκρουση στην Κατοχή με τους δωσίλογους, η ξένη επέμβαση,  ο Εμφύλιος και τα μετεμφυλιακά γεγονότα, τα Σεπτεμβριανά του ’55, η αποκιοκρατία και ο ρόλος της στο Κυπριακό- όχι μόνο δεν καταγγέλονται ως “στρατευμένη δουλόφρων ιστοριογραφία”, αλλά αντιθέτως  θεωρείται -από τους οργανωτές- ότι αποτελεί  στοιχείο προς υπεράσπιση, μιας και οι  ”αντίπαλοι” είναι οι “αδαείς” -κατά τους οργανωτές πάντα- που εκφράζουν είτε την “«επίσημη» σχολική εκδοχή της ιστορίας αλλά και τη δημόσια ιστορία γενικότερα“” .

-Όταν η ρωσική Μαφία αυθαδιάζει

Η ανοιχτή παρέμβαση της ρωσικής εκκλησίας υπέρ του Εφραίμ ανοίγει πλείστα όσα ζητήματα που σχετίζονται τόσο με την ιστορία όσο και με το παρόν.  Αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο από τον “Ροϊδη” το οποίο θίγει σωστά κάποια ζητήματα, έστω και αν ένα τμήμα του μυαλού του συντάκτη δεν έχει ξεπεράσει τα ρατσιστικά στερεότυπα, που τον οδηγούν σε μια -υστερικής ακροδεξιάς υφής- συλλογική απόρριψη της ορθοδοξίας ως θεολογικό ρεύμα. Αυτό όμως είναι άλλο ζήτημα!! Εμείς προς το παρόν ας μείνουμε σ’ αυτά που τα θεωρούμε σωστά, έστω και αν αρχικά ωραιοποιείται η Ελλάς ως “κράτος δικαίου” (παρότι φρόντισε να απαλλάξει τις πολιτικές της μαφίες από τις ποινικές ευθύνες, έδωσε τη δυνατότητα στους δικαστές της να “μισθοδοτούν”  οι ίδιοι τον εαυτό τους με την απόλυτη λεηλασία του κοινωνικού πλούτου, παρότι συγκαλύπτει την άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση των εργαζομένων και άλλα πολλά)  :

“Η Ελλάδα είναι μια χώρα της Ε.Ε. με ένα ανεκτό επίπεδο σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (παρ’όλες τις αλλεπάλληλες καταδίκες της από το ΕΔΑΔ), συγκριτικά πάντα με την κατάσταση στον υπόλοιπο κόσμο, ειδικά αν αντιπαραβληθεί με την Κίνα, τη Β.Κορέα, τη Ρωσία, τις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες, τα ισλαμικά κράτη και πολλές δεκάδες κρατών του λεγόμενου τρίτου κόσμου. Είναι σε σημαντικό βαθμό ευθυγραμμισμένη με τις δυτικές χώρες, που κι αυτές βέβαια δεν είναι ο παράδεισος των δικαιωμάτων.

-Αίσιον και ευτυχές το νέον έτος…

Καλαντάρτ’ς καλή χρονία
ντ΄αγνόν έτον η παντρεία
Καλαντάρτ’ς και νέον έτος
κορ’ θα παίρω σε οφέτος…

-Θα θρηνήσουμε για τον σύντροφο Κιμ Γιογκ Ιλ;

Εμείς πάντως όχι! 

Την Τετάρτη -σήμερα- έγινε η κηδεία ενός από τους τελευταίους σταλινικούς δικτάτορες που επιβιώνουν ακόμα στο σύγχρονο κόσμο. Όπως μας πληροφορούν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία: “Χιλιάδες στρατιώτες απέδιδαν τιμές στους δρόμους της Πγιονγκιάγκ, ενώ δεκάδες χιλιάδες Βορειοκορεάτες θρηνούσαν κατά μήκος της πομπής που μετέφερε τη σορό από το μαυσωλείο μέσα από τους δρόμους της Πιονγκγιάνγκ.

Τα πλάνα της κρατικής τηλεόρασης έδειξαν μία μαύρη λιμουζίνα η οποία προηγείτο της πομπής και μετέφερε ένα τεράστιο πορτρέτο του αποθανόντος ισχυρού άνδρα της Βόρειας Κορέας. Πίσω από το αυτοκίνητο ακολουθούσε άλλη λιμουζίνα που μετέφερε μία μεγάλη άσπρη ανθοδέσμη και στη συνέχεια ένα μεγάλο αυτοκίνητο με το φέρετρο.

Δεξιά του τελευταίου αυτού αυτοκινήτου περπατούσε ο Κιμ Γιονγκ Ουν, γιος και διάδοχος του Κιμ Γιονγκ Ιλ φορώντας ένα μαύρο κοστούμι, και πιο πίσω τα επιφανέστερα στελέχη του κόμματος και συγγενείς του τεθνεώτος ηγέτη..“ 

Γη και θάλασσα

Έκτακτο

Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2011 στις 9:00 μμ
Στον κοινωνικό και πολιτιστικό χώρο “παίρνω Αμπάριζα” Γαλακιδών 11 & Λυσίου Γαλάτσι
Μια απόπειρα για ποντιακό μουχαμπέτι και όχι μόνο
Θα το προσπαθήσουμε μαζί με τον Παντελή Παυλίδη και ίσως τα παιδιά από την ομάδα “Γη και Θάλασσα”

 Σας το συστήνουμε ανεπιφύλακτα…

-Ήρθαν τα Χριστούγεννα της κατάρρευσης

«Ατώρα υείαν και ευλοϊαν και τ’ άλλα σ’ άλλο µίαν»

Αντιδρώντας στην πρωτοφανή  μελαγχολία των ημερών, σας ευχόμαστε καλές γιορτές με δύο φωτογραφίες με χριστουγεννιάτικες ευχές απ΄τη μαρτυρική Σαμψούντα  του δυτικού Πόντου για να θυμηθούμε ότι υπήρξαν χρόνια δίσεκτα, που όμως ξεπεράστηκαν με αγώνα και με σκληρή δουλειά….. Η πρώτη καρτ ποστάλ αφορά μια λιτανεία και η δεύτερη ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με σχόλια της Έλσας Γαλανίδου-Μπαλφούσια….

-21 του Δεκέμβρη του ’44: Η Νέα Σμύρνη καίγεται

21 του Δεκέμβρη:  Μεγάλη επίθεση του ΕΛΑΣ τα μεσάνυχτα αναγκάζει τους άγγλους να οπισθοχωρήσουν στα νεκροταφεία.  Η Νέα Σμύρνη καίγεται! Πρωινή επίθεση των άγγλων και των ινδών με μια Ταξιαρχία πεζικού της V Μεραρχίας -περίπου 2500 άνδρες με όλμους, ελαφριά πυροβόλα και 30 τάνκς Σέρμαν- που εξορμούν από τον Βουρλοπόταμο και το Ιωσηφόγλειο. …

…..Ένα εξαιρετικό αφιέρωμα  από το μπλογκ: μια πόλη ανάποδα (αριστερή παρέμβαση στους δρόμους της Νέας Σμύρνης) για τις μάχες που έγιναν στη Νέα Σμύρνη κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών του ’44, όταν οι Έλληνες του ΕΑΜ απ’ τη μια, αντιμετώπισαν τους Βρετανούς, τους δωσίλογους συνργάτες των Ναζί και τα -εκκαθαρισμένα από τα μιάσματα- ελληνικά στρατεύματα της Μέσης Aνατολής.

Η Νέα Σμύρνη υπήρξε η προσφυγική εκείνη γειτονιά που εγκαταστάθηκαν κυρίως οι πρόσφυγες που προέρχονταν από τις εύπορες τάξεις της ιωνικής Σμύρνης. Οι φωτογραφίες της αρχής προέρχονται απ΄το πλούσιο γλυπτικό υλικό που υπάρχει στις πλατείες της Νέας Σμύρνης για να θυμίζουν ΠΑΝΤΑ τις πατρίδες της Ανατολής. Αριστερά, η ανθρωπόμορφη Σμύρνη κρατά το γιο της και κοιτάζει προς την Ανατολή. Βρίσκεται μπροστά απ’ την Εστία Ν. Σμύρνης. Δεξιά, ανάγλυφο της προσφυγοπούλας απ΄την πυρπολημένη Σμύρνη. Προέρχεται από τη βάση του αγάλματος του Χρυσοστόμου Σμύρνης, στην είσοδο της πόλης…

Το αφιέρωμα της αριστερής παρέμβασης στους δρόμους της Νέας Σμύρνης, είναι το παρακάτω:

Η Νέα Σμύρνη στη μάχη των Δεκεμβριανών του 1944

Ένα σύντομο χρονικό των Δεκεμβριανών του 1944 με έμφαση στη Νέα Σμύρνη, που βρέθηκε τότε στο επίκεντρο της μεγάλης μάχης των 33 ημερών ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τις βρετανικές-κυβερνητικές δυνάμεις.

-67 χρόνια από τη μάχη της Αθήνας

Μια λαϊκή εξέγερση ενάντια στον ιμπεριαλισμό

 του Γιάννη Σκαλιδάκη
από την εφημερίδα “Δρόμος”

Στις 12 Δεκεμβρίου 1944 ο ΕΛΑΣ προσπαθούσε ήδη επί έξι ημέρες να καταλάβει την έδρα του Συντάγματος Χωροφυλακής, άλλοτε στρατιωτικό νοσοκομείο, στου Μακρυγιάννη, όπου σήμερα το Μουσείο της Ακρόπολης και να εξουδετερώσει με αυτόν τον τρόπο μια σημαντική εστία αντιπάλων του, που αποτελούνταν από χωροφύλακες απ’ όλη τη χώρα αλλά και ταγματασφαλίτες. Η επίθεση είχε αποτύχει, κυρίως λόγω της βρετανικής επέμβασης υπέρ των πολιορκημένων με άρματα μάχης αλλά και με πυρά από το βράχο της Ακρόπολης. Την ίδια ημέρα άρχιζε η αερομεταφορά στο Ελληνικό και η απόβαση στο Φάληρο της 4ης Βρετανικής Μεραρχίας και ουσιαστικά η αντίστροφη μέτρηση για την έκβαση της μάχης της Αθήνας. Ο ΕΛΑΣ δε, μόλις την προηγούμενη το είχε πάρει απόφαση ότι θα έπρεπε να βρεθεί επίσημα σε εμπόλεμη κατάσταση με τους σύμμαχους Βρετανούς.

Οι βρετανικές ενισχύσεις έφθαναν αθρόες στην Αθήνα. Στον Πειραιά άγριες μάχες ξέσπασαν για τον έλεγχο του λιμανιού. Ο λόφος της Καστέλας βομβαρδίστηκε επανειλημμένα για πολλές ώρες. Τελικά μια έφοδος αποικιακών ταγμάτων της 4ης Ινδικής Μεραρχίας οδήγησε στη σφαγή των υπερασπιστών του λόφου. Ο δρόμος είχε ανοίξει για τη μεγάλη επίθεση προς την Αθήνα από δυνάμεις που είχαν συγκεντρωθεί από όπου ήταν δυνατόν, το ιταλικό μέτωπο, τα νησιά και άλλες περιοχές της χώρας. Τρεις βρετανικές ταξιαρχίες, ειδικές μονάδες, πυροβολικό και άρματα μάχης ξεκίνησαν την προέλασή τους από τη λεωφόρο Συγγρού. Το βασικό οχυρό του ΕΛΑΣ ήταν το παγοποιείο-ζυθοποιείο ΦΙΞ. Αφού περικυκλώθηκε, τα άρματα μάχης με τον όγκο τους διέλυσαν τους εξωτερικούς τοίχους. Οι υπερασπιστές του εργοστασίου σκοτώθηκαν μέχρις ενός.

-Τιμώντας τον Νίκο Βαβούδη

Την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου το ΚΚΕ του Μανταμάδου θα τιμήσει τον αγωνιστή Νίκο Βαβούδη στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Ο Βαβούδης υπήρξε ένας ήρωας του επαναστατικού κινήματος, διπλό τραγικό θύμα εκείνης της εποχής. Από τη μια του εξαρτημένου αμερικανόδουλου μετεμμφυλιακού κράτους και από την άλλη της αυταρχικής, προσωπολατρικής δομής του ΚΚΕ που ήταν αποτέλεσμα της αντίληψης του Κόμματος Νέου Τύπου (που στο όνομα της αποτελεσματικής δράσης, μετέτρεπε τις επαναστατικές οργανώσεις σε ασφαλίτικες φυλακές των αγωνιστών).

Για τον ήρωα Νίκο Βαβούδη δείτε παρακάτω το κείμενο του Δημήτρη Παλαιολογόπουλου με τίτλο: Νίκος Βαβούδης: Ο αγωνιστής του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου που επέστρεψε στην Ελλάδα… για να τιμωρηθεί

Δυστυχώς, έπρεπε να περάσουν 60 χρόνια από τον ηρωικό θάνατό του για να “αντιληφθούν” οι κομματικοί συντοπίτες του στον Μανταμάδο, ότι ο Βαβούδης δεν ήταν προδότης, ούτε χαφιές, ούτε την είχε κοπανήσει για την Αμερική, τρώγωντας “με γυναίκες τα λεφτά της προδοσίας”.

Γιατί ως γνωστόν, μετά τη δραματική αυτοκτονία του στηην κρύπτη με τον παράνομο ασύρματο και τη σύλληψη των Μπελογιάννη-Πλουμπίδη, ο σύντροφος (τότε Γ.Γ.)  Νίκος Ζαχαριάδης δήλωσε στο ραδιοφωνικό σταθμό «Ελεύθερη Ελλάδα»:   “δεν σκοτώθηκε αλλά φυγαδεύτηκε στην Αμερική και τρώει με γυναίκες τα λεφτά της προδοσίας“.

Σήμερα η ομάδα που κατέχει τη σφραγίδα του ιστορικού ΚΚΕ αποφάσισε να αποκαταστήσει κομματικά τους θύτες και τα θύματα μαζί. Τον Ζαχαριάδη απ’ τη μια και τους Βελουχιώτη και Βαβούδη απ’ την άλλη. Γι αυτό το γεγονός, δείτε την ανάρτησή μας :  4  δηλώσεις  του  Νίκου  Ζαχαριάδη

 

-18 Δεκεμβρίου: Μωμογέρια στη Γλυφάδα…

ΤΑ ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΜΩΜΟΓΕΡΙΑ ΞΕΧΥΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ
(ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΠΟΝΤΙΩΝ ΓΛΥΦΑΔΑΣ «Η ΡΩΜΑΝΙΑ»)

Ένα διαφορετικό από τα καθιερωμένα χριστουγεννιάτικο δρώμενο με τίτλο «ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ» παρουσιάστηκε στους δρόμους της Γλυφάδας από τον Δήμο και την Ένωση Ποντίων Γλυφάδας «Η Ρωμανία» με την συμμετοχή των παιδιών του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Ποντίων Αθηνών.

Με σημείο εκκίνησης το Δημαρχείο Γλυφάδας, τα παιδιά ακολούθησαν τη διαδρομή των οδών Άλσους – Μεταξά, με τερματισμό τη συμβολή των οδών Λαμπράκη και Μεταξά, ενώ ομάδα του Συλλόγου της Ένωσης Ποντίων Γλυφάδας που ακολουθούσε, πρόσφερε στους περαστικούς, παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα ποντιακά εδέσματα και τσίπουρο.

Το χριστουγεννιάτικο δρώμενο πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στις 18 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 12 το μεσημέρι.

-Εκπόρνευση των παιδιών μας, προτείνει ο Καρατζαφύρερ

Ρε για φάτε έναν ….. Καρατζαφέρη
Ούτε λίγο ούτε πολύ προτείνει εκπόρνευση των παιδιών μας,  σε πρωϊνή συνέντευξη στον Αντένα, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι διεθνείς και ντόπιοι τοκογλύφοι
Οι σύγχρονοι δοσίλογοι έχουν ξεσαλώσει και δεν έχουν πια καμιά αναστολή. Μας το λένε κατάμουτρα. Κι εμείς !!!

Η απάντηση ήρθε από την Μαρία Ι. Μαύρου μητέρα τριών παιδιών.
“..Η οικογένειά μου και εγώ όχι μόνο δεν είμαστε προς πώληση αλλά είμαι διατεθειμένη και ικανή -αν χρειαστεί- να κόψω οποιοδήποτε κεφάλι, οποιουδήποτε έχει αρρωστημένες βλέψεις για τα παιδιά μου!..”

Δείτε παρακάτω ολόκληρη την απάντηση και τα λεγόμενα του εν λόγω…

-Η Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων της Ανατολής σε τουρκική ταινία ;

του Δρ. Βασιλείου Θ. Μεϊχανετσίδη

Τούρκοι αποφάσισαν την παραγωγή ταινίας σχετικά με τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σύμφωνα με το αρμενικό πρακτορείο ειδήσεων tert.am, το οποίο παραπέμπει σε πληροφορίες του ιστοτόπου www.akunq.net των δυτικών αρμενικών κοινοτήτων, ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας είναι ο Τούρκος Τοπάλ Οσμάν Αγάς, ο οποίος υπήρξε, ως γνωστόν, εκ των κυρίων υπευθύνων/αυτουργών (perpetrators) των μαζικών γενοκτονικών σφαγών εναντίον των Αρμενίων και των Ελλήνων, ιδιαιτέρως της περιοχής του Πόντου.

Η παραγωγή της ταινίας, η οποία, όπως αναφέρεται, θα κοστίσει περί τα 2 εκατομμύρια τουρκικές λίρες (σχεδόν 1 εκατομμύριο δολάρια Η.Π.Α.) θα ξεκινήσει στις 4 Νοεμβρίου. Η ομάδα των συμμετεχόντων ηθοποιών περιλαμβάνει 30 άτομα.

Ο Τοπάλ Οσμάν Αγάς (Topal Osman Agha, Κερασούντα 1883 – 2 Απριλίου 1923, Άγκυρα), o οποίος υπήρξε αρχηγός συμμορίας μέχρι το 1914, επιστρατεύθηκε από ανώτερους αξιωματούχους των οθωμανικών τουρκικών Ειδικών Υπηρεσιών Ασφαλείας, ώστε να συμμετάσχει – ως επικεφαλής παραστρατιωτικής οργάνωσης εθελοντών – στην εφαρμογή της τουρκικής ‘‘Τελικής Λύσης,’’ δηλαδή του Σχεδίου Γενοκτονίας κατά των Αρμενίων, των Ασσυρίων/Αραμέων και των Ελλήνων/Ρωμιών της Ανατολίας. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Αρχηγού των Τούρκων Εθνικιστών, του Μουσταφά Κεμάλ Πασά (‘‘Ατατούρκ’’), του οποίου και διετέλεσε διοικητής της Ειδικής Προσωπικής Φρουράς (Special “Bodyguard Regiment”).

–Εγκωμιάζοντας την ακροδεξιά εθνοπροδοσία!

“Σφυρί δρεπάνι / ελιά στεφάνι”

Προεκλογικό σύνθημα της βασιλο-κομμουνιστικής,
αντιμικρασιατικής συμμαχίας του 1920

Αφού αναφερθήκαμε στην προηγούμενη ανάρτηση στις περί τα Μικρασιατικά θέσεις της  ημιμαθούς και κυνικής Αλέκας Παπαρήγα, ας καταπιαστούμε σήμερα με το ακροδεξιό ιδεολογικό αδελφάκι της -περι τα Μικρασιατικά πάντα-  το οποίο έχει σηκώσει επικίνδυνα το βρωμερό του κεφάλι, εγκωμιάζοντας την πολιτική της εθνοπροδοσίας που οδήγησε στο δραματικό ‘22 και στην οριστική εκδίωξη του ελληνισμού της Ανατολής. Ή αλλέως, εγκωμιάζοντας την πολιτική  της “Μικράς πλην εντίμου Ελλάδος” του Κωσταντίνου Γλύξμπουργκ, του  Ιωάννη Μεταξά, του Δημητρίου Γούναρη, του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη και πολλών άλλων καθαρμάτων εκείνης της εποχής – ελάχιστα κεφάλια των οποίων έπεσαν με την περίφημη Δίκη των Εξι. Και αυτά για να εκτονωθεί απλώς η λαϊκή οργή των προσφύγων, αλλά και των οικογενειών των άτυχων στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους στο Μικρασιατικό Μέτωπο και στους περί την Αλμυρά Έρημο ανορθολογικούς σχεδιασμούς…

Έτσι λοιπόν χθες και σήμερα τα ακροδεξιά αυτά κυκλώματα διοργάνωσαν ένα διήμερο στην Αθήνα (9 και 10 Δεκεμβρίου 2011) για να υποστηρίξουν ότι “για όλα φταίνε οι ξένοι” και ότι οι πολιτικοί τους ή φυσικοί τους πρόγονοι δεν έχουν καμιά απολύτως ευθύνη για την τρομακτική Μικρασιατική Ήττα. Εξαπατώντας παράλληλα και αποκρύπτωντας τις πραγματικές τους διαθέσεις από  σοβαρότατους μελετητές όπως  οι Ιάκωβος Μιχαηλίδης, και Sir Michael Liewellyn Smith…

-”Βρε Αλέκα, πάλι τον καύκον έπιες;” ή “περί Παπαρήγα ο λόγος”….

Έι  συντρόφισα, “….. πάλιν τον νουν απώλεσας”;

Στη συνεδρίαση της Βουλής της 7-12-2011, όπου συζητήθηκε ο προϋπολογισμός του επόμενου έτους, η συντρόφισσα Αλέκα, καταγγέλωντας από “ιστορικής σκοπιάς” την ιμπεριαλιστική πολιτική του ελληνικού κράτους  τα ξαναέμπλεξε όλα: Μικρά Ασία, Κορέα, Αφγανιστάν και Ιράκ. Ξέχασε, εκ παραδρομής μάλλον, να αναφέρει και το Βιετνάμ!!!

Αποφασίστε επιτέλους βρε σύντροφοι! Τι είμαστε για σας εμείς που προερχόμαστε από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη και την υπόλοιπη λαγγεμένη Ανατολή;

-Είμαστε κάτι σαν Βιετναμέζοι; (Iός, 1992)
-Ή μήπως είμαστε κάτι σαν  Κορεάτες. (Δίκτυο21, 2007)
-Ή ακόμα καλύτερα, αν σας βολεύει βέβαια,  κάτι σαν Αφγανοί; (Βραδυνή, 1923)

Αφορμή για το αφιέρωμα αυτό στηνΑλέκα η οποία ονειρεύεται να μας κανονίσει κανονικότατα με την “λαϊκή της εξουσία”, ήταν ένα σχόλιο (σχ. 7) το οποίο (αφού πρώτα λογοκρίναμε τις ανεπίτρεπτες εκφράσεις προς το πρόσωπο της γλυκυτάτης γραμματέως) έγραφε :  “Άλλο ένα ολίσθημα έκανε η …. Παπαρήγα χθές κατά τη δευτερολογία της στη συζήτηση στη Βουλή για την ψήφιση του προϋπολογισμού. Μίλησε για τη Μικρασιατική Εκστρατεία μαζί με τον πόλεμο της Κορέας και όλα τα συνέκρινε με την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

….  γυναίκα σε ένα …….  κόμμα που αναπαράγει μέχρι σήμερα την αντιμικρασιατική άποψη του Ιωάννη Μεταξά.”

-Όταν ο Ομέρ συνάντησε τον Γατουλέα!!!!!

Με αφορμή την αντίδραση στη νεοναζιστική πρόκληση της “Χρυσής Αυγής“ στην Νίκαια συναντηθήκαμε με τον ¨Γατουλέα” μιας και στο μπλογκ του “gatouleas.wordpress.com” ακολούθησε συνεπή αντιφασιστική πολιτική.  Περιπλανώμενοι όμως στις σελίδες του πέσαμε σε κάποια κείμενα “περίεργα” όπου η ανοχή προς τη θρησκευτική βαρβαρότητα και τη μεσαιωνική καθήλωση ξεπερνούσε τις ανοχές μας. Έτσι κάναμε μια κουβέντα, που έχει ένα κάποιο ιδεολογικό ενδιαφέρον.  Σας την παραθέτουμε γιατί, καλώς ή κακώς, η συσπείρωση ενάντια στην ανόδο της ακροδεξιάς θα μας φέρει σε επαφή σε απόψεις που από πρώτη ματιά φαντάζουν  παράδοξες και παραπέμπουν στον αντιδραστικό παλαιοελλαδικό ντεφετισμό, που πληρώθηκε πανάκριβα απ’ τους παππούδες μας και επι της ουσίας αναδείκνυε τον ανορθολογισμό που επικρατούσε στην αριστερά που άνθισε στην “μικρά πλην έντιμο Ελλάδα” 90 χρόνια πριν. Από την άλλη βεβαια, η αντιφασιστική ενότητα είναι η αναγκαία πορεία που πρέπει να διαβούμε όλοι μας τα χρόνια που έρχονται. Ίσως αυτή η ανάγκη να μας μάθει επιτέλους να συζητούμε εδώ, στο ακρότατατο σημείο των Βαλκανίων:

………………………………..
………………………………..

1. Ο/Η Πόντος και Αριστερά

   11 Νοεμβρίου, 2011 στις 12:30 πμ

   Πρέπει όμως να μάθουμε πλήρως, χωρίς ταμπού και αποκρύψεις, το πως χρησιμοποίησε ο εθνικισμός το Ισλάμ για τη διάπραξη γενοκτονιών:

   http://pontosandaristera.wordpress.com/2011/06/08/islam-in-greece/ 

-Τιτίκα Παναγιωτίδου

“..στο τέλος σταματάει και μας λέει. Θέλω να βρω το κατάλληλο πρόσωπο, το κατάλληλο προφίλ και να δείξω την Ελληνίδα που πολεμάει και αυτή θα κυκλοφορήσει σε όλα τα περιοδικά και στις εφημερίδες..”

“Η Τιτίκα λοιπόν , σε ηλικία 16 χρόνων κατατάσσεται –από τον Φεβρουάριο του 1944- στην υποδειγματική διμοιρία Ανταρτισσών της  ΙΧης  Μεραρχίας του ΕΛΑΣ , στον Πεντάλοφο Κοζάνης. Στις 6 Ιουλίου 1944 η Τιτίκα θα παρουσιαστεί για εκπαίδευση, μαζί με άλλες έντεκα κοπέλες, στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών ΕΛΑΣ στη Ρεντίνα Καρδίτσας. Τοποθετείται στον 1^ο Λόχο με διοικητή τον υπολοχαγό Αλέκο Βραχιάτη . Θα αποφοιτήσει τελικά στις 5 Σεπτεμβρίου 1944. Θα ονομαστεί  ανθυπολοχαγός και θα χρηματίσει Διοικητής Λόχου Ανταρτισσών , επιλέγοντας-ως αξιωματικός πλέον- το 28^ο  Σύνταγμα της ΙΧης Μεραρχίας ΕΛΑΣ.
Τον Αύγουστο του 1944 ο Σπύρος  Μελετζής , φωτογράφος του ΕΛΑΣ, φωτογραφίζει τα κορίτσια-στρατιώτες του ΕΛΑΣ. Προσπαθεί να διαλέξει το πρόσωπο εκείνο που θα είναι το καταλληλότερο να συμβολίσει την γυναίκα της αντίστασης. Τελικά η Τιτίκα Παναγιωτίδου , από την Ποντοκώμη , η μικρή ανθυπολοχαγίνα , θα επιλεγεί για να συμβολίσει το πρότυπο της ένοπλης αντάρτισσας, και θα γίνει γραμματόσημο της Εθνικής Αντίστασης το 1982…”

Από το βιβλίο “Γεννηθείς εις Καύκασον Ρωσσίας” των Ανδρέα Αθανασιάδη και Χρήστου Μιχαηλίδη

-Κίνηση για Αναγνώριση της Γενοκτονίας από την Αυστραλία

Αναγνώριση των Γενοκτονίων κατά των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων ζητούν Αυστραλοί πολιτικοί

επιμ. Δρ. Βασιλείου Θ. Μεϊχανετσίδη

25 Νοεμβρίου 2011 – Σε μία άνευ προηγουμένου εξέλιξη, επτά Ομοσπονδιακά Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων της Αυστραλίας επιβεβαίωσαν δημόσια ενώπιον της Βουλήςτην ιστορική πραγματικότητα της Αρμενικής, Ασσυριακής και Ελληνικής Γενοκτονίας και κάλεσαν την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Χώρας τους να αναγνωρίσει το έγκλημα αυτό κατά της ανθρωπότητας, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση Τύπου, που εξέδωσεηΑρμενική Εθνική Επιτροπή Αυστραλίας.

Οι βουλευτές Craig Kelly, Malcolm Turnbull, Michae Danby και Joel Fitzgibbon –  νέοι υποστηρικτές αυτού του θεμελιώδους για την ανθρωπότητα ζητήματος – προσέθεσαν τη στήριξή τους στους συναδέλφους τους John Alexander, Joe Hockey και Paul Fletcher, αποδίδοντας με αυτόν τον τρόπο την οφειλόμενη τιμή στα θύματα της Πρώτης Γενοκτονίας του 20^ου αιώνα.

Οι κοινοβουλευτικές τοποθετήσεις συνέπεσαν με την επίσκεψη στην Καμπέρρα εκπροσώπων από την Αρμενική Εθνική Επιτροπή Αυστραλίας (Armenian National Committee of Australia, ANCA), το Αυστραλιανό Ελληνικό Συμβούλιο (AustralianHellenicCouncil, AHCA) και την Παγκόσμια Ασσυριακή Συμμαχία της Αυστραλίας (Assyrian Universal Alliance o fAustralia, AUAA) με σκοπό την προώθηση της υπόθεσης αναγνώρισης της γενοκτονίας. Η επίσκεψη έλαβε χώρα στα πλαίσιατης Εβδομάδας Προώθησης 2011 (AdvocacyWeek 2011), που διοργάνωσε η Αρμενική Εθνική Επιτροπή Αυστραλίας με σκοπό να προωθήσει την αναγνώριση από το Κοινοβούλιο και την Κυβέρνηση της Αυστραλίας των Γενοκτονιών που διέπραξε η οθωμανική Τουρκία.

-ΠΟΕ, μ’ αφορμή τη Γ.Σ. στη Δραπετσώνα

Για άλλη  μια φορά όσοι έλαβαν μέρος, παρακολούθησαν και μπορούσαν να κατανοήσουν τα τεκταινόμενα του δευτεροβάθμιου αυτού οργάνου, κατάλαβαν αυτό που ευφυέστατα διατύπωσαν οι Αργοναύτες-Κομνηνοί λίγο πριν αποχωρήσουν οριστικά απο την “τανιμανιδοποιημένη” ΠΟΕ:

“Δυστυχώς, σήμερα, αποτελεί κοινή συνείδηση ότι η νέα αυτή απόπειρα δεν εξέφρασε τις δυναμικές και τις δυνατότητες μιας άλλης παρουσίας και έκφρασης της υπόθεσής μας.

Δεν θέλουμε να αναφερθούμε σε πολλές αρνητικές εκφράσεις, ακόμη και παθολογίες που είναι πλέον ορατές και καταλήγουν να τραυματίζουν τη σχέση ανάμεσα στα μέλη, στους Συλλόγους και γενικότερα στους Ποντίους των Συλλόγων….”

Η Γ. Σ. του Σαββάτου (26-11-2011) ήταν μια αποθέωση της συνάντησης της ημιμάθειας, του χαζού λόγου -που καμιά σχέση δεν έχει με τον πραγματικό κόσμο- και με τον τραμπουκισμό των εγκάθετων.

Οι λίγοι που προσπάθησαν να αρθρώσουν ένα ψύχραιμο κριτικό λόγο μάλλον απογοητεύτηκαν βαθύτατα.

-”Επιστροφή στη φύση” ή “Ξεπερνώντας την τεχνολογία”…

ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΣΤΗ “ΜΕΚΚΑ” ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Κι όμως σε ένα σχολείο που βρίσκεται στην καρδιά τηςΣίλικον Βάλεϊ και στο οποίο φοιτούν τα παιδιά των εργαζομένων στην και άλλων τεχνολογικών κολοσσών, δεν υπάρχει ούτε ένας υπολογιστής, ούτε μια οθόνη. Η χρήση οποιουδήποτε τεχνολογικού γκάτζετ απαγορεύεται στις σχολικές αίθουσες, ενώ οι εκπαιδευτικοί συστήνουν στους μαθητές τους να μην τους χρησιμοποιούν ούτε στο σπίτι.

Την ώρα που στον υπόλοιπο κόσμο ο τεχνολογικός εξοπλισμός θεωρείται απαραίτητος στην εκπαίδευση, οι νέες τεχνολογίες γίνονται μέσο διδασκαλίας και οι μαθητές ενθαρρύνονται στη χρήση τους, στην καρδιά της Μέκκας της Τεχνολογίας,το μολύβι, το χαρτί και το χάρτινο βιβλίο είναι τα μόνα εργαλεία διδασκαλίας που κρίνονται αποδεκτά.

Περίπου 160 σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν την ίδια φιλοσοφία, καθώς θεωρείται ότι η χρήση υπολογιστών έχει αρνητικές συνέπειες στη φυσική δραστηριότητα, τη δημιουργική σκέψη, την επικοινωνία ανάμεσα στους μαθητές και τη συγκέντρωση των παιδιών στο μάθημα.

-Για το απεχθές χρέος….

Στο τρίτο τεύχος του περιοδικού  “Μαρξιστική Σκέψη” υπάρχουν ενδιαφέροντα κείμενα. Ένα από τα πλέον χρήσιμα για την κατανόηση της σημερινής κρίσης και της ιστορικής συγκυρίας που ζει ο τόπος μας, είναι αυτό του Γιάννη Τόλιου που  αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια.

Ιδιατέρως σημαντικό είναι το αφιέρωμα με τίτλο “Μαρξισμός και θρησκεία”, ένα επίκαιρο θέμα λόγω της έξαρσης του θρησκευτικού φανατισμού τις τελευταίες δεκαετίες σε όλο τον κόσμο. Το αφιέρωμα περιλαμβάνει κείμενα των Λένιν, Μπουχάριν, Τρότσκι, Λούξεμπουργκ, Λουνατσάρσκι, Λάνσμπερι και σύγχρονων μαρξιστών ερευνητών (Α. Γουντς, Π. Ζίγκελ, Π. Ντίξον, Ντ. Κρουτς, Ε. Αστερίου, Σ. Σέγιερς, Γ. Χίρσφελντ)….

Το “επαχθές” χρέος, μηχανισμός οικονομικής εκμετάλλευσης και εθνικής κηδεμονίας

του Γιάννη Τόλιου*

 Η έννοια του “επαχθούς/απεχθούς” χρέους και οι διεθνείς εμπειρίες από την “αθέτηση πληρωμών”

Πριν προχωρήσουμε στην εξέταση των εναλλακτικών “σεναρίων” αντιμετώπισης του ελληνικού δημόσιου χρέους, χρειάζονται ορισμένες αποσαφηνίσεις που έχουν σχέση με τις πολιτικές αντιμετώπισης του. Ειδικότερα στη διεθνή θεωρία και πρακτική υπάρχουν τρεις σχηματικά προσεγγίσεις για τη νομική φύση του δημόσιου χρέους και την αθέτηση πληρωμής του1.

-Η πρώτη των αγγλοσαξόνων θεωρητικών, αντιμετωπίζει το χρέος ως μια συνηθισμένη εμπορική πράξη και στις περιπτώσεις αδυναμίας πληρωμής εφαρμόζεται το πτωχευτικό δίκαιο με τις διάφορες μορφές αναδιάρθρωσης που καθορίζουν οι πιστωτές2.

-Η δεύτερη, θα λέγαμε η “κρατούσα”, θεωρεί ότι ένα κράτος έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την πληρωμή χρέους επικαλούμενο την “κατάσταση ανάγκης” (state of necessity), η οποία υιοθετείται από την Επιτροπή Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ και αναφέρει ότι «ένα κράτος δεν μπορεί να κλείσει τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήρια, να διαλύσει την αστυνομία, να παραμελήσει τις δημόσιες υπηρεσίες και να εκθέσει το λαό του σε συνθήκες χάους και αναρχίας, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους δανειστές του, αλλοδαπούς ή ημεδαπούς»3.

-Οι Τούρκοι, το Κυπριακό και οι Νεοέλληνες…. Με αφορμή το θάνατο του Νεοκλή Σαρρή

Με αφορμή το θάνατο του Κωσταντινουπολίτη Νεοκλή Σαρρή, ομότιμου καθηγητή κοινωνιολογίας της ιστορίας στο Πάντειο, αναδημοσιεύουμε τούτο το άρθρο του ως φόρο τιμής για έναν άνθρωπο  που γνώρισε πολύ καλά τόσο τον τουρκικό εθνικισμό -και ως θύμα και ως μελετητής- και τα εγκλήματα που διέπραξε κατά των λαών, όσο και τον ανόητο ελλαδικό χώρο, που διαρκώς ζούσε αυταπατώμενος μέσα στις ψευδαισθήσεις του, πιστεύοντας ότι αποτελεί τον ομφαλό του κόσμου.

Οι Πόντιοι οφείλουν στο Νεοκλή Σαρρή την ιδέα για τη θέσπιση ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία την 19η Μαίου (ημέρας του 1919, που αποβιβάστηκε ο Μουσταφά  Κεμάλ στη Σαμψούντα για να οργανώσει το εθνικιστικό του κίνημα κατά των λαών της Ανατολής).

Ανεξάρτητα εάν κάποιος συμφωνεί η διαφωνεί με την ημερομηνία αυτή, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει το θετικό της προσπάθειας που έγινε  πριν από 2 δεκαετίες για να ανατραπεί η κυρίαρχη παλαιοελλαδική  ιδεολογία που εξαφάνιζε την παράμετρο “Έλληνες της Ανατολής”

Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ*

ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 33 ΧΡΟΝΙΑ

Δύο χρόνια μετά την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, η Άγκυρα πίστευε ότι είχε «λύσει» το κυπριακό πρόβλημα και πως ήταν ζήτημα χρόνου η ελληνική πλευρά να το «χωνέψει».

Σειρά είχαν το πλέγμα των υπολοίπων ζητημάτων που θεωρούσαν ότι ήταν σε εκκρεμότητα, δίδοντας άμεση προτεραιότητα στο Αιγαίο, για το οποίο κάτω από το πρόσχημα της χάραξης της υφαλοκρηπίδας του (στο οποίο με τον χρόνο προστέθηκαν και οι θεωρίες των «γκρίζων» ζωνών) υπέβοσκε η ίδια με την Κύπρο στοχοθεσία:

Ένας ιερέας-ήρωας του Δημοκρατικού Στρατού

Ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο έφερε στο φως ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης στο πλαίσιο ενός κειμένου του.

Αφορά την ιστορία του ιερέα Κυριάκου Ταμουρίδη, γεννημένου το 1900 στο Μιτζιγκέρτ του Καρς (Καύκασος), εγκατεστημένου ως πρόσφυγας  του  ’22 στο χωριό Ολυμπιάδα της Ελασσόνας, στη δυτική πλευρά του Ολύμπου, προοδευτικού και επαναστάτη που για να γλυτώσει τη μεταδεκεμβριανή τρομοκρατία
-κατέφυγε στο βουνό μαζί με καταδιωκόμενους παλιούς ελασίτες,
-εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας,
-συμμετείχε σε μάχες,
-τραυματίστηκε και
-συλλήφθηκε,
-δικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο και
-εκτελέστηκε από το αμερικανόδουλο κράτος….

Αναδημοσιεύουμε όλο το κείμενο όπως αναρτήθηκε :

-Πολυτεχνείο ’73: (όσο κι αν φαίνεται παράξενο) ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ !!

Το “Πολυτεχνείο” ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ο Λαλιώτης και η Δαμανάκη ή ο Μπίστης (που αντάλλαξαν πλουσιοπάροχα την όποια συμμετοχή τους).

Το “Πολυτεχνείο” είναι ο απλός δημοκρατικός λαός που αγωνίστηκε ενάντια σε μια χούντα για να σπάσει τα δεσμά που του επέβαλε η ξενοκρατία και οι ντόπιοι πράκτορές της.

Ήταν ο αγώνας  για το δικαίωμα της Ελευθερίας, ενάντια σε καταπιεστές και καθοδηγητές.

Ήταν ένας αγώνας, που γίνεται και πάλι επίκαιρος………

Αντί άλλου αφιερώματος,

ΔΙΑΒΑΣΤΕ κι ΑΚΟΥΣΤΕ:

Πολυτεχνείο 1973. Μια μαρτυρία ενός μαθητή…

-Μια μαρτυρία για το Πολυτεχνείο. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Η γενιά των αφανών του ’73

Έφηβος
http://efhbos.wordpress.com/2009/11/14/polytexneio2009/
http://efhbos.wordpress.com/2008/11/08/edw_polytexneio2008/ !!!

-Aκτινογραφώντας το ΚΚΕ

Η πολιτική της σημερινής ομάδας που ελέγχει το ιστορικό ΚΚΕ δημιουργεί ένα μεγάλο ερώτημα για τα βαθύτερα κίνητρα. Από τη μια, βερμπαλισμοί για “λαϊκή εξουσία” (που λαμβάνοντας υπόψη τη σοβιετική εμπειρία σημαίνει : “πλήρης και χωρίς έλεος εξουσία των κομματικών οργανώσεων επί της κοινωνίας”) και απ’ την άλλη, ανοχή του νεοναζιστικού τέρατος που σηκώνει το βρωμερό του κεφάλι, όπως απέδειξε το θράσος της Χρυσής Αυγής να διοργανώσει εκδήλωση  στην δημοκρατική προσφυγούπουλη της Κοκκινιάς. Απ’ τη μια αποκατάσταση του Ζαχαριάδη και των θυμάτων του (Βαβούδη, Βελουχιώτη) και από την άλλη ανελέητη καταστολή και συντριβή κάθε εσωκομματικής κριτικής…

Ποιά είναι λοιπόν τα βαθύτερα κίνητρα;

Πολλές εκδοχές έχουν γραφεί από το 18ο Συνέδριο ως τις πρόσφατες αποκαταστάσεις. Καμιά όμως δεν έλαβε υπόψη την ανερχόμενη ταση στο δυτικό κόσμο για την στροφή στο εξωπραγματικό και το απόκρυφο. Μήπως αυτή είναι η βαθύτερη εξήγηση για το μεταμορφισμό του ΚΚΕ, που μετέτρεψε τα μέλη του από πιστούς του Κολιγιάννη σε πιστούς του Ζαχαριάδη;

Ένα κυριακάτικο κείμενο της Τασούλας Καραϊσκάκη μας δίνει, ΙΣΩΣ, το κλειδί κατανόησης που μας έλειπε:

-Οι νεοναζί προσβάλλουν την προσφυγιά. No pasaran!

Οι πολίτες της  ηρωϊκής Κοκκινιάς, που βίωσαν την τουρκική εθνικιστική βία στις Πατρίδες της Ανατολής (1914-1923), που εκπατρίστηκαν και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, που έζησαν ως “τουρκόσποροι” την απαξίωση από τους  γηγενείς κατά το Μεσοπόλεμο, που επάνδρωσαν την Εθνική Αντίσταση (1941-1945), που μάτωσαν στοΜπλόκο της Κοκκινιάς (1944) και εμφορούνταν πάντα με δημοκρατικά αισθήματα, καλούνται να αντιμετωπίσουν αποφασιστικά το σύγχρονο νεοελληνικό νεοναζισμό και τους απογόνους των δωσίλογων κουκουλοφόρων.

Ο λαός πρέπει να σταματήσει το νεοναζισμό.

Απ’ την άλλη, η Αριστερά θα πρέπει να μην αφήνει περιθώριο ανάπτυξης των νεοναζιστικών πρωτοβουλιών και να τοποθετηθεί σοβαρά και ειλικρινά απέναντι στο μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει με την παράνομη μεταναστευτική κίνηση και με τη μετατροπή της Ελλάδας σε παγίδα και αποθήκη ψυχών με το Δουβλίνο ΙΙ, προκαλώντας μεγάλα προβλήματα στα φτωχά νοικοκυριά που εξαθλιώνονται ταχύτατα από την οικονομική κρίση. 

 

Διαδήλωση της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια;

Τα βοθρολύματα της Κρίσης πάνε να απλωθούν και στη Νίκαια. Οι φασιστικές ύαινες της Χρυσής Αυγής πάνε να κάνουν ανοιχτή πολιτική εκδήλωση στην πλατεία του Αγίου Νικολάου στη Νίκαια, το Σάββατο 5 το απόγευμα.

Ήδη έχουν υπάρξει οι πρώτες αντιδράσεις….

Σωματεία εργαζομένων και κόμματα της αριστεράς καλούν σε σύσκεψη την Πέμπτη στις 8 το βράδυ στοπαλαιό δημοτικό συμβούλιο Νίκαιας Γερβασίου & Γρεβενών 7μ 1ος όροφος  για να οργανώσουν την αντισυγκέντρωση των μαζικών φορέων.

-To…. λαμόγιο!

Η λέξη της εβδομάδας:  το Λαμόγιο

γράφει ο Γιώργος Δαμιανός 

Στο Ολυμπιακό στάδιο της Αθήνας, στον αγώνα Παναθηναϊκού – Εργοτέλη (22/10/2011), αναρτήθηκε πανό που έγραφε «Πολιτικοί λαμόγια, βουλή των βολεμένων. Θα σας πνίξει η οργή των εξεγερμένων». Ο διαιτητής διέκοψε για 8 λεπτά τον αγώνα, προκειμένου να κατέβει το πανό, επικαλούμενος ότι προσβάλει το φίλαθλο πνεύμα.

Το σύνθημα είχε, σαφέστατα, πολιτικό χαρακτήρα (και ισοπεδωτικό, αφού αναφερόταν σε όλους ανεξαιρέτως τους πολιτικούς), αλλά για να διαπιστώσουμε αν ήταν και υβριστικό πρέπει να ερμηνεύσουμε τον όρο “Λαμόγιο/α”

Τα Λαμόγια ήταν οι βοηθοί, οι αβανταδόροι, των παπατζήδων. Ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως στα ευθυμογραφήματα του Νίκου Τσιφόρου για να προσδιορίσει τους τσιλιαδόρους, που υποκρίνονταν τον παίκτη του παπατζή, για να προσελκύσουν τα θύματα.

Η λέξη λαμόγια προέρχεται από το ιταλικό έναρθρο ουσιαστικό «la moglie» (πρφ.: λα μόγιε – μτφ.: η σύζυγος).

-Ενημέρωση για τα πολιτιστικά του ποντιακού χώρου…

Είναι πολύ σημαντική για ένα κοινωνικό  χώρο η υπαρξη σημείων που προσφέρουν  σφαιρική και ακηδεμόνευτη ενημέρωση.

Έτσι λοιπόν, διαλέξαμε να σας προτεινουμε δύο τέτοια μπλογκ, που στις ηλεκτρονικές τους σελίδες θα βρει κάποιος χρήσιμες πληροφορίες για τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που συμβαίνουν με άξονα τον ποντιακό χώρο και τον ελληνισμό της Ανατολής.

  To πρώτο με τίτλο “e-radioakrites news“, ανήκει στο σύλλογο Ακριτών Σταυρούπολης του Πόντου, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη.

Tο δεύτερο, που έχει τίτλο “Ποντιακο Blog. H καθημερινή σας ενημέρωση, εδρεύει στην  Καστοριά…

(πατήστε κλικ πάνω στα εικονίδια για να μεταβείτε κατευθείαν στους προτεινόμενους ιστ0χώρους)

-Η Τουρκία ξαναγυρνά στο Μεσαίωνα….

TAKE ACTION!

Sign a petition to free prisoners of opinion

Δύο πρόσφατες συλλήψεις, του Ragip Zarakolu (ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδρυτής του εκδοτικού οίκου Belge) και της Büşra Ersanlı (καθηγήτρια πολιτικών επιστημών  και  συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Μαρμαρά στην Κωνσταντινούπολη), μας θυμίζουν ότι η Τουρκία συνεχίζει να είναι μια χώρα με ελεγχόμενη δημοκρατία, όπου παραμένει ακόμα ζητούμενο η ελευθερία της  ακαδημαϊκής έκφρασης και η επιστημονική έρευνα.

Όσον αφορά τους δύο πρόσφατα συλληφθέντες, νομίζουμε ότι είναι καθήκον όλων των προοδευτικών πολιτών αυτής της χώρας να ζητήσουν την άμεση απελευθέρωσή τους.

Ας δούμε όμως κάποια πράγματα για τους δύο συλληφθέντες:

.

 Ragip Zarakolu

Η τουρκική αστυνομία συνέλαβε Ραγκίπ Zarakolu στις 28 Οκτωβρίου του 2011, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης κλίμακας ανθρωποκυνηγητού  στην Κωνσταντινούπολη εναντίον Κούρδων και ακτιβιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο γιος του, Ντενίζ  Zarakolu, εκδότης του Belge,  είχε συλληφθεί  στις 4 Οκτωβρίου. Ο  Zarakolu είναι από τους γνωστούς υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  διευθυντής στου εκδοτικού οίκου Belge Publishing και πρόεδρος της Ένωσης Εκδοτών για την Ελευθερία.  Έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία και για την καταπίεση των εθνικών μειονοτήτων στην Τουρκία, όπως της Αρμενικής Γενοκτονίας. Στον εκδοτικό οίκο bElge είχε εκδοθεί το 1996 το βιβλίο “Pontoς Kulturu” του γνωστού συγγραφέα Omer Asan.

.

Buṣrā Ersanlı

Την ίδια μέρα με τον Zarakolu, στις 28 Οκτωβρίου 2011, με το ίδιο ανθρωποκυνηγητό, συνελήφθη η καθηγήτρια Buṣrā Ersanlı, μια εξειδικευμένη στο συνταγματικό δίκαιο και μέλος του Συμβουλίου Ειρήνης και(BDP), Κόμμα της Δημοκρατίας της ενδο-κόμμα συνταγματικής επιτροπής, τέθηκε υπό κράτηση μαζί με δεκάδες άλλους. Η Ersanlı έγραψε εκτενώς για την ιστορία της τουρκικής γραφής από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Επρόκειτο παραστεί σε συνέδριο με θέμα “αμφιλεγόμενα θέματα στην Ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας” στο Πανεπιστήμιο Bilgi της Κωνσταντινούπολης στις 29 Οκτωβρίου2011.

-Η παιδαγωγική της υποτέλειας

Η παιδαγωγική της υποτέλειας σε εξέλιξη.

Δωρεάν μαθήματα δουλοπρέπειας  και ραγιαδισμού  παρέδωσαν αυτές τις μέρες   στον ελληνικό λαό οι υπάλληλοι των τοκογλύφων και πρωτοκολλητές των αποφάσεων της τρόϊκα στην Ελλάδα.

Όλοι εκπρόσωποι ενός  σάπιου πολιτικού συστήματος που τόσα χρόνια συνωστίζονται « στα φουαγιέ της Ντόϊτσε Μπανκ,στα πεζοδρόμια της Γουώλ Στρήτ, στον προθάλαμο της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ ,στην αίθουσα αναμονής της Γκόλτμαν Σακς»

     

 

-Ένα κείμενο του Κώστα Τζιαντζή… ως τελευταίος αποχαιρετισμός!

Να λείπεις….δεν είναι τίποτα να λείπεις, αν έχεις λείψει για ότι πρέπει.
Θάσαι πάντα μέσα σ’ όλα εκείνα  που γι αυτά έχεις λείψει.
Θάσαι για πάντα μέσα σ΄όλο τον κόσμο.
Μέσα σ’ όλον τον κόσμο.
(Στίχοι του Γιάννη Ρίτσου, ως θρήνος του Κώστα Διαμαντίδη)

.

Κώστας Τζιαντζής: Νέο Κομμουνιστικό Πρόγραμμα

Κείμενο που έγραψε πριν περίπου 2μιση χρόνια  ο σύντροφος Κ. Τζιαντζής μετά την εκλογή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση που φαίνεται αρκετά προφητικό και διορατικό.

Στο πλαίσιο της αδυναμίας του καπιταλισμού να διαμορφώσει μια μακρά περίοδο οικονομικής ευφορίας ωριμάζει μια ιστορική αναμέτρηση ανοιχτή σε πολλαπλές και απρόβλεπτες διαφοροποιήσεις και παραλλαγές, αλλεπάλληλα αγωνιστικά επεισόδια και μεταστροφές που θα περιστρέφονται αμείλικτα γύρω από δύο ενδεχόμενα: είτε μια νέα εργατική επανάσταση προς τον κομμουνισμό είτε μια καταστροφική πορεία της ανθρωπότητας και του κοινωνικού ανθρώπου.

Εποχή νέων επαναστατικών προκλήσεων

ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ

Τα αποτελέσματα των πρώτων εκλογών στις συνθήκες της κρίσης αποτυπώνουν (με μεγάλη, ωστόσο, σχετικότητα) και τις «κρίσιμες» αντιφάσεις των γενικότερων πολιτικών συσχετισμών στη χώρα μας και σε διεθνές επίπεδο.

Η βασική νέα πλευρά αυτών των συσχετισμών αξίζει να αναδειχτεί και να διερευνηθεί ξανά και ξανά. Πρόκειται για τις αυξανόμενες διαφοροποιήσεις απέναντι στην συντριπτική αστική πολιτική-πολιτιστική υπεροχή σε βάρος του εργατικού κινήματος που, παρ’ όλα τα πρώτα ρήγματα, εξακολουθεί ακόμα να σφραγίζει την ιστορική περίοδο των δύο τελευταίων δεκαετιών και συνδέεται με την σαρωτική επέλαση του σύγχρονου καπιταλισμού και τις πολλαπλές καταρρεύσεις του «αντίπαλου δέους».

—————

“Ζοή με όμικρον”: για τους Έλληνες της Αμπχαζίας

Χριστίνα Χρυσανθοπούλου: Όταν η ζωή γράφεται με όμικρον…

Συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο

.

People are strange when you’re a stranger
Faces look ugly when you’re alone
Women seem wicked when you’re unwanted
Streets are uneven when you’re down.

.

When you’re strange
Faces come out of the rain
When you’re strange
No one remembers your name

.

«…Ο Γιούρι (ο πρωταγωνιστής της ιστορίας) έχει στοιχεία από εμένα, από ανθρώπους που εκτιμώ, από ανθρώπους που εύχομαι κάποια στιγμή να συναντήσω. Είναι ένας γενναίος, ευαίσθητος, καθαρός χαρακτήρας, ένας νεαρός άντρας με γοητευτικές αντιφάσεις…».

.

Αυτό είναι το μότο του μυθιστορήματος Ζοή με Όμικρον της Χριστίνας Χρυσανθοπούλου που κυκλοφόρησε, πρόσφατα, από τις εκδόσεις Πάπυρος. Θα μπορούσε, παράλληλα, να είναι η περίληψή του… Ο Γιούρι και η Ιρίνα είναι δυο «ξένοι» που οι τροχιές τους θα συναντηθούν σε σκοτεινά μονοπάτια. Μη φανταστείτε κανένα γλυκανάλατο love story. Η συγγραφέας όχι μόνον αποφεύγει τα εύκολα, αλλά αποφασίζει να μας παρουσιάσει την πραγματικότητα χωρίς ωραιοποιήσεις….

.

Σε εποχές έξαρσης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, φωνές σαν αυτή της Χριστίνας Χρυσανθοπούλου είναι εξαιρετικά πολύτιμες. Διαλέγοντας έναν «αντιδημοφιλή» ήρωα, ένα Ρωσοπόντιο, ήδη κάνει ένα σημαντικό βήμα που μας βοηθά να γνωρίσουμε τον «άλλο», τον «ξένο», χωρίς ταμπέλες και στερεότυπα. Αν δεν ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα θα ήταν ένα σημαντικό ρεπορτάζ, από αυτά που οι σημερινές εφημερίδες έχουν εξαφανίσει ποντάροντας περισσότερο στο φόβο…

.

Φαίνεται ότι έχεις κάποια ιδιαίτερη ευαισθησία για το ζήτημα των Ελλήνων του Πόντου που «επαναπατρίστηκαν» από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Τι σε έκανε να διαλέξεις ως ήρωα του μυθιστορήματος τον Γιούρι, ένα «Ρωσοπόντιο»; 

-Γιατί κλαις, Πρόεδρε;

ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ, ΠΡΟΕΔΡΕ;

Τ’ αληθινά δάκρυα απεχθάνονται το φως της δημοσιότητας.
ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ

28 Οκτώβρη 2011

Είδα το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να ορθώνεται.
Είδα το φάσκελο του έφηβου στους κομισάριους.
Είδα τους νέους ν’ αποστρέφουν το βλέμμα απ’ την εξέδρα του καίσαρα.
Είδα το  πένθος στα άσπρα πουκάμισα.
Είδα τη σημαία να ατενίζει το λαό.
Είδα στις μπάντες με μαύρες κορδέλες
Είδα την απόγνωση να γίνεται οργή,
την οργή να παίρνει στόμα,
το στόμα να καταριέται και ν’ απαιτεί.

Αρθρογράφος : Νίνα Γεωργιάδου εκπαιδευτικός – Κάλυμνος
Αναδημοσίευση από : alfavita.gr

Μ. Γλέζος: “Σήμερα αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της 28ης Οκτωβρίου!”

“Σήμερα αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της 28ης Οκτωβρίου! Πριν από 71 χρόνια ο λαός μας είπε το “όχι” όπως έκανε και σήμερα.

Και το νόημα της ημέρας είναι αυτό. Οι παρελάσεις να γίνονται μπροστά στο λαό, όπως συμβαίνει σήμερα στη Θεσσαλονίκη!”.

Αυτό δήλωσε ο Μανώλης Γλέζος μιλώντας λίγο μετά τις 12.30 σε τηλεοπτικό σταθμό, δίνοντας τη πραγματική διάσταση των γεγονότων.

Μπράβο Μανώλη!

-Ο ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΟΧΙ»

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΑΝ ΤΟΝ ΗΓΕΤΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΖΟΝΤΟΣ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΝΑ ΑΝΤΙΤΑΧΘΕΙ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ

Του Κωστή Καρπόζηλου

Ο Ιωάννης Μεταξάς έβαλε τη σφραγίδα του στην εξέλιξη της νεοελληνικής Ιστορίας όταν στις 28 Οκτωβρίου του 1940 απέρριψε το τελεσίγραφο της φασιστικής Ιταλίας. Η πράξη αυτή έχει χρησιµοποιηθεί ως συγχωροχάρτι για τα έργα και τις ηµέρες του δικτατορικού του καθεστώτος. Τι οδήγησε σε εκείνη την απόφαση; Η προσωπική ιδιοτέλεια, η εξάρτηση από τη Μεγάλη Βρετανία, η πατριωτική έξαρση ή η επίγνωση των επιθυµιών του ελληνικού λαού; Η απάντηση, όπως συνήθως στην Ιστορία, δεν είναι µονοδιάστατη. Ο Μεταξάς, ο άνθρωπος που αρνήθηκε να συµµετάσχει στη Μικρασιατική Εκστρατεία και κατηγορήθηκε ως «προδότης», δύο δεκαετίες µετά δοξάστηκε ως ο «αρχιστράτηγος της ελληνικής νίκης». Ο θάνατος τον βρήκε στο πιο κρίσιµο σηµείο του πολέµου. Φήµες και διαδόσεις τον ήθελαν θύµα σκοτεινών συνωµοσιών.

Πώς θα αντιδρούσε ο Μεταξάς στην επικείµενη γερµανική επίθεση; Πόσο απείχε από το να είναι ο έλληνας Πετέν; Σήµερα, συχνά µέσα από υπόγειες διαδροµές, πυκνώνουν οι φωνές που επιδιώκουν την αποκατάσταση της «παρεξηγηµένης ιστορικής προσωπικότητας» και προβάλλουν την ανάγκη διοίκησης της χώρας από «έναν ισχυρό άνδρα».

Στο πλαίσιο αυτό η επανεξέταση του καθεστώτος Μεταξά και της ιστορικής απόφασης του ΟΧΙ δεν αφορά αποκλειστικά το παρελθόν.

Ο ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ «ΟΧΙ» 

-Το ιδίωμα της αντίστασης

Από το ιστολόγιο του Γιώργου Λαουτάρη

Η νέα ποιητική συλλογή του Κώστα Διαμαντίδη, Το «αχ» το υστερ’νόν, αντλεί την πρώτη της ύλη από τον εκφραστικό θησαυρό της δημοτικής παράδοσης και μιλά στα ποντιακά, επιλογές που συνιστούν ρήξη με το κυρίαρχο πολιτιστικό και πολιτικό πρότυπο.

Όταν οι γλωσσολόγοι εξηγούν τη φύση και τη χρήση των διαλέκτων, τις αντιπαραβάλλουν με την καθιερωμένη γλωσσική μορφή που υιοθετείται από την κρατική εξουσία και χρησιμοποιείται στα δημόσια έγγραφα. Υπάρχουν και ιδιομορφίες, εξηγούν, τοπικές παραλλαγές στο λεξιλόγιο και την προφορά σε σχέση με το κυρίαρχο ιδίωμα, την «κοινή» γλώσσα κάθε εποχής. Η νέα ποιητική συλλογή του Κώστα Διαμαντίδη, Το «αχ» το υστερν’νόν, που κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο των Αδελφών Κυριακίδη, γραμμένη στην ποντιακή, δεν έχει μόνο γλωσσική ιδιομορφία. Είναι και η απόκλιση από το κυρίαρχο πολιτιστικό ιδίωμα, η απόσταση από τον κύκλο των κρατικών εξουσιών και η αντιπαράθεση με το πνεύμα των δημόσιων εγγράφων που κατατάσσει το βιβλίο στις διαλέκτους της αντίστασης με όλες τις μορφές. Σημειωτέον ότι το συγγραφικό έργο του Κώστα Διαμαντίδη περιλαμβάνει άλλη μία ποιητική συλλογή, δύο μυθιστορήματα και μια μετάφραση αρχαίας κωμωδίας, όλα στην ποντιακή διάλεκτο.

-Στα γήπεδα ……αναστενάζει..

Γήπεδα.

Χώροι που προσφέρονται για συστηματική καλλιέργεια του σώματος με ειδική μεθοδολογία και παιδαγωγική, χώροι πολιτισμού…

Σε περιόδους εκτάκτων αναγκών (λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί κλπ) τα γήπεδα ενίοτε χρησιμοποιούνται και για την προσγείωση ελικοπτέρων.

Πληροφορίες από το αθλητικό ρεπορτάζ αναφέρουν ότι τον τελευταίο καιρό τα γήπεδα δεν είναι και τόσο φιλικοί χώροι……για την προσγείωση ελικοπτέρων πάντα….

Α, τώρα που το θυμήθηκα….πάει καιρός που άκουσα εκείνο το σύνθημα : ” από που θα φύγετε ? “

Αναρχικοί_VS_ΚΚΕ

Μεγάλης έκτασης γεγονότα σφράγισαν τη μεγάλη διαδήλωση της 20ης Οκτωβρίου.  Με ένα νεκρό από καρδιακή προσβολή! Η περικύκλωση της Βουλής από το ΠΑΜΕ και η παρεμπόδιση της πορείας του Κινήματος “Δεν Πληρώνω, προκάλεσε τους πολυάριθμους αντιεξουσιαστές οι οποίοι -απ’ ότι λέγεται-  προσπάθησαν να ανοίξουν το μπλοκ του ΚΚΕ  και να πετύχουν “πρόσβαση” στο στοχευμένο Κοινοβούλιο.

Για να έχετε μια σφαιρική εικόνα, παρουσιάζουμε και τις τρεις εκτιμήσεις. Φυσικά δηλώνουμε ότι τελικά δεν χάσαμε την ψυχραιμία μας  παρακολουθώντας την εμετική ασφαλίτικη ασπρόμαυρη παρουσίαση των γεγονότων από το Αντ1 και την Μαρία Χούκλη - μονόπλευρα και χειρότερα και από τον “902″του ΚΚΕ.

Φαίνεται ότι τα επεισόδια ξεκίνησαν με τον τρόπο που τα περιγράφει ο Καναλιώτης:  “Ήμασταν εκεί όταν ξεκίνησαν τα επεισόδια στο Σύνταγμα. Ομάδα διαδηλωτών των ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ανέβαιναν προς την πλατεία Συντάγματος. Μπροστά στην είσοδο του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία ήρθαν αντιμέτωποι με τις «αλυσίδες» περιφρούρησης του ΠΑΜΕ. Οι «Δεν Πληρώνω» ζήτησαν από το ΠΑΜΕ να τους αφήσει να περάσουν, αλλά τα μέλη του ΠΑΜΕ αρνήθηκαν. Υπήρξε μια μικρή ένταση η οποία εκτονώθηκε από τους ψυχραιμότερους και των δύο πλευρών. Εν τω μεταξύ, η νευρικότητα που δημιουργήθηκε, έφερε τους «μαύρους» οι οποίοι αποφάσισαν να σπάσουν τις αλυσίδες του ΠΑΜΕ! Και έτσι άρχισε ο πετροπόλεμος, με μολότοφ να πέφτουν μεταξύ διαδηλωτών, άνθρωποι αιμόφυρτοι και από τις δύο πλευρές και όλα αυτά, ενώ ο… «ταξικός εχθρός» βρίσκεται, υποτίθεται, μέσα στη Βουλή!…” Δες άλη μια μαρτυρία.

Παρακάτω δείτε την άποψη ΚΑΙ του ΚΚΕ ΚΑΙ του Αντιεξουσιαστικού χώρου ΚΑΙ του Κινήματος “Δεν πληρώνω” που αρχικά εμποδίστηκαν από τις ομάδες περιφρούρησης του ΠΑΜΕ  (βλέπε φωτορεπορταζ)….

-Εξάγοντας τεχνογνωσία στην Ευρώπη

Στον απόηχο της πρωτοφανούς βίας που συντάραξε τη Ρώμη εκατοντάδες χιλιάδες αστυνομικοί και καραμπινιέρι συμμετέχουν σε μαζική επιχείρηση κατά του «μαύρου μπλοκ» με έρευνες στους κύκλους του αναρχικού χώρου σε όλη την Ιταλία. «Πήραμε μάστερ στην Ελλάδα» λέει ανώνυμα στην εφημερίδα La Repubblica αναρχικός που συμμετείχε στα επεισόδια του Σαββάτου, υποστηρίζοντας ότι κάθε μήνα επί ένα χρόνο αναρχικοί βρίσκονταν στην Ελλάδα «μαθαίνοντας από τους Αθηναίους συντρόφους τους ότι το αντάρτικο πόλης είναι μία τέχνη στην οποία νικά η οργάνωση».

Ο 30χρονος Φ. από την Απουλία ανήκει στο «μαύρο μπλοκ», έχει διδακτορικό, μία επισφαλή εργασία και όλη την οργή του κόσμου. Το Σάββατο τα χέρια του κατέστρεψαν τη Ρώμη και τώρα χαμογελά ικανοποιημένος, γράφει η ιταλική εφημερίδα φιλοξενώντας δηλώσεις του υπό τον τίτλο «Εκπαιδευτήκαμε στην Ελλάδα».

-Le Grec: Ο άνθρωπος του μέλλοντος

για ελληνικούς υπότιτλους πατήστε CC στο κάτω μέρος του βίντεο

—————————————————————————————————————

Αθήνα “Θάλαμος Αερίων” 

————————————————————————————————————— 

-Μικροαστοί σε κρίση πανικού

από katastasiakos

Βρίσκονται σε πανικό γιατί η ζωή που τους είχε προβληθεί ως ιδανική μοιάζει μέρα με τη μέρα να είναι ένα άπιαστο όνειρο ή κάτι σαν ουτοπία. Πέρασαν ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια ψάχνοντας τρόπους με τους οποίους θα μπορέσουν να γίνουν σαν αυτούς που στις ταινίες έπιασαν την καλή ή σαν αυτούς που εργάστηκαν σκληρά-κόπιασαν και στο τέλος είδαν τον ιδρώτα τους να μετατρέπεται σε ένα μεγάλο σπίτι, χλιδάτο αμάξι, τηλεόραση plasma και νυχτερινοί έξοδοι σε γκλαμουράτα μαγαζιά.

Τώρα όμως… Τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Η ρουφιανιά δεν αρκεί για να ανέβεις στα μάτια του αφεντικού.Η εργατικότητα δεν θα ανταμειφθεί γιατι πολύ απλά δεν γίνεται. Οι γνώσεις και τα πτυχία που με τόσο κόπο απέκτησες μετρούν ελάχιστα, και όλα μοιάζουν αδιέξοδα. Όλα όσα σου έβαλαν στο κεφάλι μοιάζουν ένα ψέμα και η ζωή την οποία σου έταξαν στην πέρνουν πίσω χαρτογιακάδες και πολιτικάντιδες. 

-10 στρατηγικές χειραγώγησης

 Kάποιες χρήσιμες επισημάνσεις γι αυτή την παράξενη εποχή

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ  του Νόαμ Τσόμσκι

 
1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την  προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ
Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα- αντίδραση – λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον   κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

-Βελόπουλος και Λάος: Ζήλεψαν τη δόξα του Μανιαδάκη

Τα ακροδεξιά θρασίμια, κληρονόμοι  μιας δεξιάς εθνοπροδοτικής πολιτικής στη Μικρά Ασία και στην Κύπρο ξαναχτύπησαν.

Αυτή τη φορά στο στόχαστρο έβαλαν το Μανώλη Γλέζο και την Εθνική Αντίσταση….

Επειδή η Ύβρις είναι πολύ μεγάλη, ανάλογη των αντίστοιχων αρνητών και αναθεωρητών της δικιάς μας ιστορίας, αναδημοσιεύουμε από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία ένα σχετικό άρθρο.

.

 

Ζήλεψε τη δόξα του Μανιαδάκη..

Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΣ Κ. ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΗΤΟ ΥΠΟΥΡΓΟ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ

Την προσεχή Τετάρτη η Αθήνα γιορτάζει την 67η επέτειο της απελευθέρωσής της από τη γερμανική κατοχή.

Μανώλης Γλέζος και Απόστολος Σάντας χαρακτηρίστηκαν πρώτοι παρτιζάνοι της Ευρώπης για το κατέβασμα της σβάστικας από την Ακρόπολη. Ο ΛΑΟΣ όμως περί άλλα τυρβάζει.Υποτίθεται ότι το σύνολο του πολιτικού κόσμου τιμά και εμπνέεται από τον αγώνα της εθνικής αντίστασης και ξεχωρίζει ως μια από τις κορυφαίες ηρωικές πράξεις το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας με τον αγκυλωτό σταυρό από το βράχο της Ακρόπολης το βράδυ της 30ής Μαΐου 1941. Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας, που έφεραν σε πέρας το παράτολμο εγχείρημα, έχουν εδώ και δεκαετίες καταγραφεί ως ήρωες της σύγχρονης ιστορίας.

-Ο θρήνος του αντικαπιταλιστή για τον Steve Jobs

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο αλιεύσαμε στο διαδίκτυο για τον αντιπαθέστατο
(μικρο ή μεσο)αστό “homo-neohellin antikapitalista” 

γράφει ο Γ. Άρχοντας

Ένα από τα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει κανείς προκειμένου να  καταλάβει το πώς η Ελλάδα έφτασε στο σημείο που βρίσκεται σήμερα είναι το εξής πρόσφατο:

Πώς γίνεται να είναι κανείς Αριστερός (της μανιασμένης αντικαπιταλιστικής απόχρωσης) και ταυτόχρονα να ανεβάζει στο δίκτυο σχόλια του τύπου «RIP Steve Jobs»; Πώς είναι δυνατόν κάποιος αντικαπιταλιστής να «θρηνεί» (έστω με τον υπερ-μινιμαλιστικό τρόπο του σχολίου στο facebook ή το twitter) για έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να υπάρξει, να δράσει και να δημιουργήσει μόνο στον καπιταλισμό;

Η απάντηση βρίσκεται στην πολύ ελληνική διάσταση μεταξύ ταμπέλας και περιεχομένου. Ο παραπάνω αυτοπροσδιοριζόμενος Αριστερός δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτε άλλο από τζαμπατζής, από free-rider. Θέλει όλα τα οφέλη ενός συστήματος, αλλά και την πολυτέλεια να βρίσκεται έξω από αυτό.

Και, δυστυχώς, ο ανθρωπότυπος αυτός είναι κυρίαρχος τριγύρω μας.

Θέλει ευημερία και την ευαγγελίζεται, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις προϋποθέσεις της δημιουργίας και της διατήρησής της – ακόμα και σήμερα που το μοντέλο του χθες χρεοκόπησε, δεν μπαίνει καν στη συζήτηση για το τι ρεαλιστικό, δίκαιο και αποτελεσματικό μπορούμε να βάλουμε στη θέση του. Του αρκεί να διαδηλώνει το μένος του.

Δηλώνει διεθνιστής, όμως τάσσεται υπέρ του προστατευτισμού της εθνικής του οικονομίας, αδιαφορώντας για το ότι, με την στάση του αυτή, μεταξύ άλλων, αποκλείει τις φτωχές χώρες από το μόνο δρόμο εξόδου τους από τη φτώχεια.